### 

***Крвава гулапка*** (латински Russula sanguinaria), позната и како **крвава кршлива печурка**, е впечатливо обоена габа од родот *Гулапка.*Таа е светло-крвавоцрвена, не се јаде и расте во симбиоза со четинари. Претходно била нашироко позната под името *Russula sanguinea.*

Таксономија
-----------

 ***Крвава гулапка*** во Германија, Шелклинген, Хаузен
Крвава гулапка за прв пат била опишана како *Agaricus sanguinarius* од Хајнрих Кристијан Фридрих Шумахер во 1803 година, и повторно опишана под нејзиното сегашно биномно име од микологот Стефан Раушерт во 1989 година. *Agaricus sanguinea* била опишана и од Булијард и преименувана во *Russula sanguinea* од Елиас Магнус Фрис.

И специфичните епитети *sanguinaria* и *sanguinea* се изведени од латинскиот збор *sanguis* („крв"), референца за бојата на печурката. Според Дејвид Арора во 1986 година, не е јасно дали овој европски вид е ист како американскиот вид *Russula rosacea*. Според теренскиот водич од 2012 година, тие се исти.

Опис
----

Цврстата шапка расте до 10 см во пречник. Отпрвин е конвексна, но подоцна се израмнува, а понекогаш станува во облик на чинија кога ќе созрее. На почетокот има светло-крвоцрвена или розова боја, малку бледнее со возраста и често има побледи области. Кожата на шапката се лупи само на рабовите.

Ливчињата се прилично густи, тесни прираснати или благо се спуштаат низ дршката, бели или малку жолтеникаво нафрлани.

Дршката е цврста валчеста, прилично набрчкана отпрвин полна, потоа преградесто шуплива повремено бела, но почесто зацрвенета како бојата на шапката.Нараснува висока од 3-7 см. и дебела од 0,5 до 2,5 см.

Месото е тврдо, подоцна кревко, бледо, има склоност да пожолтува, мирисот е овошен благ, вкусот многу лут или горчлив на јазикот.

Спорите се тркалезни, шилесто брадавичести, 7,5 -10 x 6,5-8,5 микрометри. Отпечатокот од спорите е исто така крем до бледо окер.

Хемиски реакции, месото со железен сулфат станува црвено како месо, со фенол станува кафеаво, со феноланилин и месото и ливчињата стануваат отпрвин винско црвени, потоа виолетови и најнакрај пурпурноцрни, додека со алфанафтол месото посинува.

### Слични видови

* *Russula helodes* е макроскопски идентичен, но има тенденција да го фаворизира Sphagnum мов во четинарни шуми и е многу поредок.
* *Бесна гулапка* (Schaeff.) Pers. расте во истото живеалиште и има светло црвена шапка. Многу е ронлива и кревка.

Повеќето од другите вообичаени светло-црвени видови *Гулапка* растат со листопадни дрвја.

Распространетост и живеалиште
-----------------------------

***Крвава гулапка*** се појавува во лето и есен, по четинарни шуми, често со бор, на песочни почви.

Јадливост
---------

Оваа печурка не може да се јаде, има „пиперкаст" вкус, а понекогаш е и прилично горчлив. Многу Гулапка со сличен вкус се отровни кога се јадат сирови. Симптомите се главно гастроинтестинални по природа, дијареа, повраќање и колични стомачни грчеви. Активниот агенс не е идентификуван, но се смета дека се состои од сесквитерпени, кои се изолирани од *Russula sardonia*, и сродниот род *Lactarius*.

**Галерија**

* 
* Примерок собран во Union Creek, Jackson Co. Орегон, САД.Примерок собран во Union Creek, Jackson Co. Орегон, САД.
* 
*

Наводи
------

1. ↑  Nilson S & Persson O (1977). *Fungi of Northern Europe 2: Gill-Fungi*. Penguin. стр. 118. ISBN 0-14-063006-6.
2. ↑  Arora, David (1986). *Mushrooms demystified: a comprehensive guide to the fleshy fungi* (2. изд.). Berkeley: Ten Speed Press. стр. 653. ISBN 0-89815-169-4.
3. ↑  Davis, R. Michael; Sommer, Robert; Menge, John A. (2012). *Field Guide to Mushrooms of Western North America*. Berkeley: University of California Press. стр. 115–116. ISBN 978-0-520-95360-4. OCLC 797915861.
4. ↑  Thomas Laessoe (1998). *Mushrooms (flexi bound)*. Dorling Kindersley. ISBN 0-7513-1070-0.
5. ↑  Phillips, Roger (2010). *Mushrooms and Other Fungi of North America*. Buffalo, NY: Firefly Books. стр. 152. ISBN 978-1-55407-651-2.
6. ↑  Andina D. *et al.* (1980). "Sesquiterpenes from *Russula sardonia*." *Phytochemistry* **19**: 93–97
7. ↑  Benjamin, Denis R. (1995). *Mushrooms: Poisons and Panaceas — a Handbook for Naturalists, Mycologists and Physicians*. New York: WH Freeman and Company. стр. 369. ISBN 0-7167-2600-9.