recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Камен во уста** (ит. Il Sasso In Bocca) е италијански филм од 1969 година. Режисер и сценарист на филмот е Џузепе Ферара (ит. Guiseppe Ferrara). Улогите ги играат Карло Деле Пиане (ит. Carlo Delle Piane), Џузепе Ди Бела (ит. Giuseppe Di Bella), Акурсио Ди Лео (ит. Accursio Di Leo), Франка Скиуто (ит. Franca Sciutto) и други.

Опис
----

Овој филм потврдува дека понекогаш вистината пишува поголеми романи од фантазијата: „Камен во уста" претставува реконструкција на околу 100 вистински настани кои се случиле во мафијашките групации и дава неверојатна историска слика (од фашизмот до шеесеттите години) за општествениот феномен наречен "мафија". Така е извршена документација на можните начини да се чувствуваш мафијаш (почнувајќи од молкот и страшните казни, како на пример каменот во уста на убиените кои „проговориле"); тајната организација на "почитуваното здружение"; илегалните пазари, пред с# на дрога; инфилтрацијата во државните органи; големите убиства, политички злосторства (меѓу кои и масакрот во Портела), скандалозните судења, сложените мрежи на моќ, соучесништво, предавства, соживот.

Во филмот нема главен лик, иако во одредени епизоди се преплетуваат личностите на познатите мафијашки шефови како Дон Кало, Џенко Русо, Салваторе Џулијано, Вито Џеновезе, Лаки Лучано кои се среќаваат и доаѓаат во судир со народните претставници како Ликаузи, Канепа, детективи на ФБИ како на пр. Дики или претставници на синдикатот како на пр. Риѕото. Главната улога во филмот ја има мафијата, нејзините паразитски односи со општествените структури се прикажани со чудесен ефект и истовремено со антрополошка строгост. Филмот е снимен во местата каде се одвивале вистинските настани, со глумци земени од вистинскиот живот. Камен во уста е првиот филм што ја прикажува мафијата таква каква што е, надвор од митот и завиеноста, со цел да се препознае за да се уништи. Филм кој веќе се здоби со прецизно место во филмската историја.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Неолитска камена секира од наоѓалиштето Моравче во Словенија (пред околу 8000 години)
**Секира од отсечен камен** е праисториско оружје кое е направено со еднострано или двострано отсечување на парче суровина.

Сечилото е латерално или трансферзално во однос на оската на оружјето.

Типични за постара среднопалеолитска култура (Ашелската култура во северна Африка).

Изработувани се во финалнопалеолитски и мезолитски култури на северна Европа. Се Претпоставува дека се користени за сечење на шума и обработка на дрво. Типолошки и хронолошки мезолитските скири се прототип за подоцнежна продукција на неолитски измазнети секири. Во неолитот постојат 2 основни вида:

* рамни, плоснати секири, врзани за рачката со канап или вглавувани во расечено дрво,
* секири со всадување, т.е. дупка во средината низ која е провлечена рачка.
**Кастел-Ремлинген** (германски: *Castell-Remlingen*) — грофовија сместена во областа Франконија во северниот дел на Баварија, Германија, која била предводена од гранка на грофовите на Кастел. Била создадена со поделба на Грофовијата Кастел во 1597 година, а во 1668 година била поделена помеѓу самата себе и Кастел-Кастел. Била припоена од Кастел во 1762 година.

Грофови на Кастел-Ремлинген (1597-1762)
---------------------------------------

* Волфганг II (1597-1631)
* Волфганг Георг I (1631-1668)
* Фридрих Магнус (1668-1717)
* Карло Фридрих Готлиб (гроф на Кастел-Кастел) (1717-1743)
* Кристијан Адолф Фридрих (гроф на Грофовија Кастел) (1743-1762)
**Кастел-Риденхаузен** (германски: *Castell-Rüdenhausen*) — грофовија на Светото Римско Царство, во областа Франконија, во северниот дел на Баварија, владеена од гранка на грофовите на Кастел. Била создадена како поделба на Грофовијата Кастел, а во 1806 година била медијатизирана во Баварија.

Грофови на Кастел-Риденхаузен (1597-1806)
-----------------------------------------

* Годфрај (1597-1635)
* Георг Фридрих (1635-1653)
* Филип Годфрај (1653-1681)
* Јохан Фридрих (1681-1749)
* Фридрих Лудвиг (1749-1803)
* Кристијан Фридрих (претходно гроф на Кастел-Кастел) (1803-1806)

(Медијатизирани) грофови на Кастел-Риденхаузен
----------------------------------------------

* Кристијан Фридрих (1806-1850)
* Волфганг (1850-1901)

Наводи
------

Координати: 49°45′59″ N; 10°20′22″ E﻿ / ﻿49.7665° СГШ; 10.3395° ИГД﻿ / 49.7665; 10.3395
**Жељко Бебек** е роден во Бугојно. Рано покажал интерес кон музиката, забавувајќи ги гостите на својата мајка така што пеел песни што ги слушнал на радио. Така, експериментирал со усна армоника, ама неа ја оставил во трето одделение во основно училиште, затоа што сакал да свири гитара и да пее. Меѓутоа, неговиот учител не се согласил со тоа, така Жељко наместо да свири на гитара и да пее почнал да свири мандолина. Набрзо станал најдобар мандолинист во училиште, па му дозволиле да свири гитара.

На шеснаесет години првпат засвирел во бенд, во забавниот бенд „Ехо 61" во втора година средно училиште, каде што го запознал Корнелие Ковач, Зоран и Фадил Реџиќ. Кога се распаднала групата, Бебек продлжил да свири со браќата Реџиќ, сè додека Фадил не отишол во Индекси.

Во тоа време Едо Бодељиќ го повикал во групата Кодекс. Бил пејач и гитарист во групата Кодекс 1960. Окулу 1960-те години, го запознал Горан Бреговиќ и почнал да пее со него. 1969 година свирел во дубравачка бара „Сплендид".

Бебек ја продолжил кариерата како пејач и повремен бас-гитарист во Бело дугме од 1974 до 1984. 1978 година снимил соло албум "Скоро да сме исти ", албумот немал голем успех во. 1984 малку пред да го напушти Бело дугме снимил соло албум "Мене тјера неки враг ". Групата ја напуштил на 23 април 1984 година. Со својот авторски албум од 1985 "Жељко Бебек и Армија Б "се обидел да се врати на музичката сцена, ама без голем успех.

Наводи
------
Украинскиот реморкер Јани Капу нападнат од рускиот патролен брод Дон за време на инцидентот, снимка на украинската безбедност, гледано од камера на еден од двата украински артилериски бродови
На 25 ноември 2018 година дошло до судир меѓу воените морнарици на Руската Федерација и Украина во Керчкиот Проток. Во судирот учествувале три украински бродови, кои биле сите запленети, и десетина руски бродови, поддржани од летала на руското воено воздухопловство. Поради несогласуваата во соопштенијата на двете страни во судирот, сè уште не се знае точно што се случило за време на инцидентот. По судирот, дваесетина членови на украинската морнарица биле лишени од слобода кои според украинската власт се заробени, а според Русија, тие се уапсени и чекаат судска одлука. По предлог на претседателот на Украина, Петро Порошенко, украинскиот парламент поради судирот прогласил воена состојба во 10 погранични области во траење од 30 дена, почнувајќи од 28 ноември.

Наводи
------

1. ↑  „Русија заплени три украински бродови кај Крим, Украина најави воведување воена состојба". *Сакам Да Кажам*. 25 ноември 2018. Посетено на 27 ноември 2018.
2. ↑  „Порошенко ја повика Русија да ги врати заробените украински бродови". *Нова Македонија*. 26 ноември 2018. Посетено на 27 ноември 2018.
3. ↑  „Притвор за двајца украински морнари во Русија". *Радио Слободна Европа*. 27 ноември 2018. Посетено на 27 ноември 2018.
4. ↑  „Украина прогласи воена состојба во период од 30 дена". *Радио Слободна Европа*. 26 ноември 2018. Посетено на 27 ноември 2018.

Надворешни врски
----------------

* „Русија заплени украински бродови, украинската војска во целосна борбена готовност". *А1он*. 26 ноември 2018. Посетено на 27 ноември 2018.[*мртва врска*]
**Гун Илва Маријана Хаглунд** ( **моминско Иварсон** ) (родена на 10 ноември 1964 година) е шведски стрелец .

Стрелаштво
----------

Хаглунд е во роднинска врска со мајор-Брит Јохансон, кој учествувал на Летните олимписки игри во 1972 година во стрелаштво. Нејзините родители исто така биле стрелци. 

Хаглунд се натпреварувала на Летните олимписки игри 1984 година во женска конкуренција и завршила на 26-то место со 2420 освоени поени. 

Таа ја добила наградата Стора Грабарс во 1985 година. 

На Светското првенство во стрелаштво на терен во 1992 година, таа освоила сребрен медал во екипна дисциплина за жени.

Наводи
------

 

1. ↑  „YLVA IVARSSON". *www.olympic.org*. Посетено на 5 March 2020.
2. ↑  „Ylva har nu lagt bågen på hyllan". *www.blekingeposten.se*. Архивирано од изворникот на 2021-11-21. Посетено на 5 March 2020.
3. ↑  „Ylva Ivarsson". *www.sports-reference.com/*. Архивирано од изворникот на 17 April 2020. Посетено на 5 March 2020.
4. ↑  „Stora grabbars märke". *www.bagskytte.se*. Посетено на 5 March 2020.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Профил на worldarchery.org
* Профил на sok.se
За раната историја на земјата се знае многу малку. Она што е познато е дека кон 900 година, Гвинеја била вклулчена во составот на Ганската империја. Од 13 век до 16 век, Гвинеја била со составот на Царство Мали. Португалските трговци и истражувачи на нејзините брегови престигнале во периодот помеѓу 1460 и 1470 година. Нејзиното население главно било користено за трговија со робови, а земјата како подрачје за експлоатација на нејзините ресурси. Кон крајот на XVIII век, Гвинеја била колонизирана од страна на Франција. Во 1904 година земјата била вклучена во составот на Француска Западна Африка. На реверендумот, којшто се одржал во 1958 година, Гвинеја прогласила независност. Таа била единствената француска колонија која гласала за независност и автономија со финансиска помош на Франција. Како формален ден за објавување на независноста бил избран 2 октомври 1958 година. Претседател на земјата станал Ахмед Секу Туре. Неговата политика не придонела за развојот на земјата, па така денеска земјата е една од најсиромашните во Африка. По неговата смрт во 1984 година власта била заземена од страна на воениот комитет за национална обнова, Лансан Конте, кој на истата позиција се задржал до 2008 година. Во последните неколку години, во Гвинеја дошле голем број на население од соседните земји Либерија и Сиера Леоне, главно поради граѓанските војни во тие земји. На 5 септември 2021 година, се случи обид за државен удар против режимот на Алфа Конде.



|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Историја на Африка |
| --- |
|  |
| Суверени држави | 

Алжир **·** Ангола **·** Бенин **·** Боцвана **·** Брег на Слоновата Коска **·** Буркина Фасо **·** Бурунди **·** Габон **·** Гамбија **·** Гана **·** Гвинеја **·** Гвинеја-Бисао **·** Египет1 **·** Екваторска Гвинеја **·** Еритреја **·** Есватини **·** Етиопија **·** Замбија **·** Зелен ’Рт **·** Зимбабве **·** ЈАР **·** Јужен Судан **·** Камерун **·** Кенија **·** Комори **·** Демократска Република Конго **·** Република Конго **·** Лесото **·** Либерија **·** Либија **·** Мавританија **·** Маврициус **·** Мадагаскар **·** Малави **·** Мали **·** Мароко **·** Мозамбик **·** Намибија **·** Нигер **·** Нигерија **·** Руанда **·** Сао Томе и Принсипе **·** Сејшели **·** Сенегал **·** Сиера Леоне **·** Сомалија **·** Судан **·** Танзанија **·** Того **·** Тунис **·** Уганда **·** ЦАР **·** Чад **·** Џибути
 |
|  |
| Непризнаени држави | 

Западна Сахара **·** Сомалиленд
 |
|  |
| Зависни земјии други територии | 

Западна Сахара **·** Пунтленд  **·** Јемен (Сокотра)  **·** Португалија (Мадеира)  **·** Обединето Кралство (Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња)  **·** Франција (Мајот **·**  Расеани Острови **·** Реинион)  **·** Шпанија (Канарски Острови **·**  Сеута **·**  Суверени територии  **·**  Мелиља)
 |
|  |
| 1 прекуконтинентска држава |

 |
Историјата на Евреите во Битола достигнува две илјади години. Битолскиот вилает бил отомански вилает, создаден во 1864 година, опфаќајќи територии во денешна Албанија, Македонија (една од државите наследнички на поранешна Југославија, од која прогласила независност во 1991 година) и Грција. 

На 11 Март, 1943 година, Еврејската заедница во Битола, историски најголемата Еврејска заедница во Македонија биле депортирани. Евреите кои го пронаоѓаат своето потекло кон македонскиот град познат уште од 1913 година како Битола, продолжуваат да го нарекуваат градот со името што го носело со векови на османлиското владеење:Османлиското владеење.

Помеѓу 1941 и 1944 година, Бугарија во сојуз со нацистичка Германија, ја окупирала југословенската покраина Македонија. На 11 март 1943 година, во соработка со Германците, бугарските воени и полициски службеници заробиле 3.276 еврејски мажи, жени и деца од Битола, ги депортирале на територија под контр.ола на германците и ги предале на германски службеници. Германците го транспортирале еврејското население од Битола и околината до нивната смрт во Треблинка, како дел од нивниот план да ги убијат сите европски Евреи.

Според списокот објавен во изданието на Историскиот Архив од Битола *„11 март 1943- 1958"* наведени се 69 еврејски семејства со вкупно 3.013 депортирани Евреи.

Галерија
--------

* Евреи од БитолаЕвреи од Битола
* Еврејски девојки од БитолаЕврејски девојки од Битола
* Ученички во еврејското училиште во БитолаУченички во еврејското училиште во Битола
* Споменик на Аврам Ароести на Еврејските гробишта во БитолаСпоменик на Аврам Ароести на Еврејските гробишта во Битола

Наводи
------

1. ↑  Димовски - Цолев, Ѓорѓи. „Нови сознанија за депортираните Евреи од Битола" (PDF).[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Архивирано на 5 декември 2020 г. — Еврејска заедница Битола
Логото пред 2001 година
Џими Велс и Лари Сенгер во 2000 година ја започнале Нупедија, која требало да биде слободна енциклопедија на ист начин како што Линукс е слободен оперативен систем. Но, Нупедија не напредувала најдобро, па во 2003 била згасната. Луѓето кои работеле на Нупедија, виделе дека идејата е одлична, но дека реализацијата е слаба, и така настанала Википедија.

Почетоци
--------

Википедија е покрената во февруари 2003 година, и во третата година на нејзиното постоење (на 26 август 2005) проектот имал повеќе од 2 милиони статии, википедија постои на повеќе од 150 јазици, а покрај Википедија постојат уште и Викицитат, Викикниги, Викиизвори, Викиречник.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Првите траги од постоење на населени места и организирано живеење во Виница се пронајдени од железното време.
На просторот на Виница, живеало моќното племе Пајонци. Тие биле припадници на тракискиот етникум. 
Се населувале на повисоки, природно заштитени места. Развојот на економијата и трговијта придонел кон крајот на VI и почетокот на V век пр.н.е. да дојде до економско издигнување на Пајонците. Во средината на V век пр.н.е. за време на походот на Македонија, Пајонија повторно била нападната од страна на Персија и доживеала тешки разурнувања. По смртта на царот Ситалк, Пајонија успеала повторно економски да зајакне. Во 358 година пр.н.е. ја поразил и ја покорил македонскиот цар Филип II. Пајонците се ослободиле по смрта на Александар III, и под власта на Аудолеон, син на Патрај, доживеале процут. Подцно повторно влегле во составот на Македонската држава и во неа биле сè до 146 година пр.н.е. кога на овие простори завладеала Римското Царство.

Виница од паѓањето под Римска власт па сè до доаѓањето на Словените не може хронолошко - историски и политички да се издвојува од општите глобални настани што се случувале во Источна Македонија. Така Виница, и сите населени места по реката Брегалница, во времињата на римскиот период влегуваат во територијата која што се нарекува Илирик.

1. 1 2  „Инфо Виница". Архивирано од изворникот на 2020-01-28. Посетено на 2021-08-12.
Топографска карта на Кавказот.
Политичка карта на Кавказот.
**Кавказ** — област во Евроазија коjа на север граничи со Русија, на југоисток со Турција, на запад со Црно Море, на исток со Касписко Море и на југ со Иран. Во Кавказ спаѓа и планинскиот венец Кавказ (Кавкаски Пл.) и околните низини.

Кавказ се граница помеѓу Европа и Азија, а за териториите во тој регион различно се смета дека му припаѓаат на еден или и на двата континента. Највисок врв на Кавказ е Елбрус (5.642 м) кој се смета и за највисок врв во Европа.

Кавказ е еден од лингвистички и културно најразновидните региони во светот. Денешните национални држави на Кавказ се пост-советските држави: Грузија, Ерменија, Азербејџан и делови од Русија. Руските делови се Ставрополски крај, Краснодарски крај а исто така и автономните републики Адигеја, Калмикија, Карачаево-Черкесија, Кабардино-Балкарија, Северна Осетија-Аланија, Ингушетија, Чеченија и Дагестан. Три територии во регионот тврдат дека се независни, но не се меѓународно признати: Абхазија, Нагорно-Карабах и Јужна Осетија.

Кавказ има огромно еколошко значење. На Кавказ има повеќе од 6400 видови растенија од кои 1300 се ендемски во регионот. Меѓу кавкаските животни спаѓаат леопардот, кафеавата мечка, волци, европскиот бизон, планински кози и златниот орел. Во кавкаскиот пејзаж преовладува мешана шума и значајни површини од карпеста површина над шумскиот појас.

Поврзано
--------

* Кавказ (планински венец)
* Западен Кавказ
* Закавказје (Јужен Кавказ)
* Северен Кавказ (Преткавказје)

Наводи
------

1. ↑  Ендеми на Кавказ (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 255510449
* NDL: 00566259

 |

 |
**Кад би ове руже мале** е позната српска (војводинска) тамбурашка народна песна.

Текст
-----

Сад мој драги брдом шеће,  

брдом шеће, руже бере,  

руже бере, венац вије  

и над венцом сузе лије.  

Кад би ове руже мале  

за бол срца мога знале,  

пустиле би сузу коју  

да ублажe тугу моју.  

Ал’ не знају, ал’ не знају  

шта је узрок моме вају,  

само онај добро знаде,  

што мом срцу бол зададе.  

Ах проклете руже мале,  

зар за боли нисте знале,  

да мој драги другу љуби,  

а за њим ми срце жуди?

Надворешни врски
----------------

* **Кад би ове руже мале** во изведба на *Краљеви улице*[*мртва врска*]
**Кавалски Залив** (грчки: *Κόλπος της Καβάλας*) — залив на Егејското Море во источна Егејска Македонија. Раздвоен е од т.н. Тракиско Море со островот Тасос. На неговиот брег излегуваат традиционалните краишта Правишко, Кавалско и Саришабанско.

Географија
----------

Заливот се протега од ’ртот Врасида на југозапад до ’ртот Керемидли на југоисток. Широк е 28 км и навлегува 12 км во правец на копното. Има полукружен облик со благи подводни косини кои стануваат пострмни близу брегот. Просечната длабочина изнесува 32 м, а најголемата е 60 м во подрачјето западно од Тасос. Од тој остров одвоен е со Тасоскиот Проток, широк 13,5 км).

Стопанска улога и екологија
---------------------------

Градот Кавала е сместен приближно во средината на заливскиот брег. Западно од него се туристичките населби како Кале Чифлик и Нова Ираклица, а на исток има индустриски капацитети и земјоделски површини. Во источниот дел од заливот има и низа лагуни. Загадувањето доаѓа од градскиот отпад на Кавала и други крејбрежни места, од земјоделството, од фабриката за фосфатни ѓубрива и од вадењето нафта.

Наводи
------

1. ↑  Σταματελάτος, Μιχαήλ; Βάμβα-Σταματελάτου, Φωτεινή (2006). *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*. Αθήνα: Ερμής. стр. 278. ISBN 9603201332.
2. 1 2  Sylaios, Georgios; Stamatis, Nikolaos; Kallianiotis, Argyris; Vidoris, Pavlos (2005). „Monitoring Water Quality and Assessment of Land-Based Nutrient Loadings and Cycling in Kavala Gulf". *Water Resources Management* (англиски). **19** (6): 713–735. doi:10.1007/s11269-005-3020-y. ISSN 0920-4741.
3. ↑  Stamatis, Nikolaos; Kamidis, Nikolaos; Sylaios, Georgios (10 јули 2006). „Sediment and Suspended Matter Lead Contamination in the Gulf of Kavala, Greece". *Environmental Monitoring and Assessment* (англиски). **115** (1–3): 433–449. doi:10.1007/s10661-006-7238-9. ISSN 0167-6369.

Надворешни врски
----------------

* Поморска карта на Кавалскиот Залив со неговите пристаништа (грчки)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 315150010

 |

 |
**„Каде има чад, таму има и оган"** е француски филм од 1973 година во режија на Андре Кајат. Овој филм е награден со „Сребрена мечка" (Специјална награда од жирито) на Берлинскиот филмски фестивал, а бил и номиниран за „Златна мечка".

### Заплет

Шавињи, на периферијата на Париз. Жозеф Бусар е градоначалник. Неговите соработници, неколку криминалци, се задолжени за „нечистите" работи. Изборите се ближат. Еден од одговорните за лепење плакати од опозицијата е „случајно" убиен. Елиминиран е и еден сведок. Докторот Пејрак, човек од левицата кого сите го ценат, решава да влезе во изборната трка како противник на Бусар. Каква сопка да му се постави на новиот противник? Помошникот на градоначалникот лажира фотографија на која г-ѓа Пејрак развратнички се забавува во резиденцијата на пријателите Лерој. Фотомонтажата не е опфатена со истрагата. Меѓутоа, Пејрак не се дава така лесно. Убиството на фотографот, одговорен за фалсификатот, е прилика за нова сплетка. Овојпат, обвинет и затворен за убиството е токму Пејрак. Ќе успее ли жена му со помош на Олга Лерој да докаже дека е невин? Олга има пријатели во високите кругови, далеку повлијателни од Бусар. Скандалот би можел да го оцрни. Така, Бусар е повикан да се повлече. Пејрак е ослободен, но не сите пријатели се тука за да го пречекаат кога ќе излезе од затвор...

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Каде одат дивите свињи"** (хрватски: *Kuda idu divlje svinje*) — хрватска телевизиска серија (во десет епизоди) од 1971 година. Режисер на серијата е Иван Хетрих (Ivan Hetrich), автор на сценариото е Иво Штивичиќ, снимател е Миливој Вижинтин, а сценографијата е дело на Душко Јеричевиќ. Серијата постигнала голем успех кај публиката, а подоцна останала забележана за едно од најголемите достигнувања на хрватската телевизиска продукција.

Улоги
-----

Главните улоги во серијаат ги играат:

* Љубиша Самарџиќ (Црни Рок)
* Младен Црнобрња (Плик)
* Гордан Пичуљан (Шарац)
* Фабијан Шоваговиќ (Миле Врбица)
* Иво Сердар (Шојка)
* Јован Личина (Верига)
* Изет Хајдархоџиќ (Папагини)
* Миодраг Лончар (Лујо)
* Светлана Бојковиќ (Вера)
* Илија Џувалековски (Професорот)
* Весна Малохоџиќ (Јелена)
* Сабрија Бисер (Мољац)
* Адам Чејван (Чапља)

Наводи
------

1. ↑  Hrvatski klasici: Kuda idu divlje svinje, serija (пристапено на 19.3.2022)
2. ↑  Hrvatski klasici: Kuda idu divlje svinje, serija (пристапено на 19.3.2022)
**Кавкаско јајце** е накит од скапоцени камења емајлирани во Велигденско јајце од страна на Мајкл Перкин под надзор на рускиот златар Петар Карл Фаберже во 1893 година. Јајцето било направено за Александар III од Русија, кој го презентираше на неговата сопруга, царицата Марија Фјодоровна.

Во моментов јајцето е на долгорочна инсталација на Митрополитот Музејот на уметност во Њујорк, како дел од Фондацијата Матилда Гедингс Греј.

Опис
----

Јајцето во 1902 година со оригинално стојалиште, денес изгубено
Јајцето е направено од жолта и повеќе различни бои на злато, сребро, рубин енамал, со зголемени дијаманти, портрет дијаманти, платина, слонова коска, бисери, камен кристал и акварел на слонова коска.

Се прославува во градот Abastumani на Кавказ каде што Големиот војвода Ѓорѓи го поминал поголемиот дел од својот живот, откако му била дијагностицирана туберкулоза. Минијатури се составува и биле потпишува од страна Кријитски. Минијатурите се откриваат преку отворање на четири бисери кои граничат врати околу јајцето. Секоја врата носи дијаманти и поставува броеви на годината, формирајќи ја 1893 година. Зад капакот на врвот е портретот на Големиот Дјук во поморска униформа.

Ова е првото царско јајце кое се знае од кога датира. Рубин црвена енамел се користи само за еден друг пат на Кралскиите јајца како хемофилијата Алексеј, која била постојана грижа за семејството.

Изненадување
------------

На изненадување за ова јајце се самите минијатурни слики.

Поврзано
--------

* Фабержеово јајце
* Украсување на јајца

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* A detailed article by Annemiek Wintraecken on the 'Caucasus' egg and its miniatures from wintraecken.nl
**Исхак Бахар Шамуел Адраби** (Солун,  1520
 – ?) бил рабин, автор на 30, главно филозофски трудови, од кои најзначаен е во почетокот *„Divre Salom" („Зборови на мир")*, отпечатен во Венеција во 1586 година. Трудот претставува филозофско дело, во кое авторот докажува дека светот произлегол од хаос. Пишувал и други филозофски дела за суштината на душата и за смислата на животот.

Наводи
------

1. ↑  Стојановски, Александар (1998). *Историја на македонскиот народ* (2. изд.). Скопје: Институт за национална историја. ISBN 9989624437.
2. ↑  *Еврейски извори за обществено-икономическото развитие на балканските земи през XVI век, I, София 1958*
***Истрајна љубов*** (англиски: *Enduring Love*) е роман на британскиот писател Ијан Мекјуан, кој во 2004 доби истоимена филмска адаптација.

Резиме
------

Еден пролетен ветровит ден, мирниот и организиран живот на Џо Роуз ќе биде нарушен по една несреќа со воздушен балон. Тоа попладне, како што Џо подоцна ќе се присети, можеше да заврши само со трагедијата да не се случеше и неговата кратка средба со Џед Пери. Без да знае Џо, она што ќе се случи меѓу нив двајца тој ден, кај Пери ќе разбуди толку моќна опсесија што ќе го стави на тест научниот рационализам на Џо, ќе претставува закана за љубовта на неговиот живот, жена му Клариса, и ќе го доведе до работ на лудило и злосторство.

Белешки
-------

1. ↑
**Истражување на историјата** (англиски: *A Study of History*) e капитален енциклопедичен систематизиран научен труд по историја на цивилизациите и културна антропологија, создаден од британскиот историчари филозоф Арнолд Тојнби .

Првите 3 тома излегуваат во 1934 година под издавачката куќа на Оксфордскиот универзитет. Други четири се издадени во предвечерието на Втората светска војна - во 1939 година, а во 1954 излегуваат уште три тома. Во 1959 година, Тојнби заедно со Едвард Мајер го издал претпоследниот том, а во 1961 година бил издаден последниот том од ова дело со што било финализирано истражувањето кое се состоело од 12 тома.

Во средината на 20 век (1946 1957 и 1960), Д. Ц. Сомервел издал скратена верзија на ова дело во два тома. Оваа верзија била преведена на повеќе јазици и придонела за популаризација на идеите на Арнолд Тојнби. Самиот Тојнби во 1972 година, заедно со Јан Каплан, објавил сопствена илустрирана верзија во еден том.

Извори
------

1. ↑  A Study of History
Курник, традиционална руска пита за прослави. Се полни со парчиња пилешко, печурки, блини, ориз, јајца

  

**Курник** (руски: *курник*; „пилешки пирог"), познат и како *свадбен пирог* или *цар пирог,* е солен руски пирог во форма на купола, обично полнет со пилешко или мисирка, јајца, кромид, каша или ориз и други состојки по избор. Понекогаш се полнел со варени кикиришки од петел. Овој пирог потекнува од Јужна Русија, особено во козачките заедници и се користел како „свадбен пирог" во остатокот од земјата. Има форма на купола, за разлика од кој било друг сладок пирог. Во посебни случаи, ова јадење се служело и на царот. Дури и денес, овој пирог се служи во посебни прилики во поголемиот дел од Русија.

Обичаи
------

За свадбите се готвел курник и за двајцата сопружници. Пирогот на младоженецот се украсувал со фигури на луѓе што ја претставуваат силата на младото семејство. Од друга страна, курникот на невестата бил украсуван со цвеќиња, за кои се вели дека претставуваат убавина и добрина. 

* Курник полнет со парчиња пилешко, печурки, блини, ориз, јајцаКурник полнет со парчиња пилешко, печурки, блини, ориз, јајца

Наводи
------

1. ↑  Леонид Зданович. *Кулинарный словарь*, Курник. Москва: Вече, 2001, ISBN 5-7838-0923-3 (Leonid Zdanovich. *Culinary dictionary*, "Kurnik". Moscow: Veche, 2001; in Russian)
**Зандеснебен** (германски: *Sandesneben*) — поранешна општинска заедница во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште било во Зандеснебен. Во јануари 2008 година била споена со општинската заедница Нусе и ја создале општинската заедница Зандеснебен-Нусе.

Општинската заедница Зандеснебен се состоела од следниве општини:

|  |  |
| --- | --- |
| 1. Гринау
2. Грос Боден
3. Грос Шенкенберг
4. Клинкраде
5. Лабенц
6. Линау
7. Лихов
8. Зандеснебен
 | 9. Шипхорст
10. Шенберг
11. Ширензелен
12. Зибенбојмен
13. Зирксфелде
14. Штајнхорст
15. Штубен
16. Венторф (Зандеснебен)
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Шлезвиг-Холштајн е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 53°40′59″ N; 10°30′00″ E﻿ / ﻿53.683° СГШ; 10.500° ИГД﻿ / 53.683; 10.500
**Занкелмарк** (германски: *Sankelmark*) — село и поранешна општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 8 километри јужно од градот Фленсбург. Во близина на селото се одржала истоимената битка за време на Втората шлезвишка војна (1864). Од 1 март 2008 година е дел од општината Еферзе.

Грб на поранешната општина Занкелмарк

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 129013548
* LCCN: n81050244
* GND: 4192520-8

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Шлезвиг-Холштајн е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Терминот „маркетинг" потекнува од латинскиот јазик, „mercatus", што значи пазар. На сликата: Ла Бокерија, Барселона, Шпанија
Научниците нашле докази за маркетинг практики на пазарите во антиката. На сликата: Мавританската чаршија, слика на Едвин Лорд Викс, 1873 година
Науката за **историјата на маркетингот**, како дисциплина, е значајна бидејќи помага да се дефинираат основите врз кои може да се препознаат промените и да се разбере како дисциплината се развива како одговор на тие промени. Практиката на маркетинг е позната со милениуми, но терминот „маркетинг" што се користи за да се опишат комерцијални активности за купување и продавање на производи или услуги, се појави во популарна употреба кон крајот на XIX век. Студијата за историјата на маркетингот како академско поле се појави во почетокот на дваесеттиот век.

Маркетерите имаат тенденција да прават разлика помеѓу *историјата за пракса на маркетинг* и *историјата за идеите на маркетинг*:

1. *историјата за пракса на маркетинг се* однесува на истрага за начините на кои се практикува маркетингот; и како тие практики еволуирале со текот на времето, како одговор на промените на социо-економските услови
2. *историјата за идеите на маркетинг се* однесува на испитување на начините на кои се проучувал и предавал маркетингот

Иако историјата на маркетинг-идејата и историјата на маркетинг-праксата се различни области на студии, тие се сечат на различни периоди. Маркетинг практичарите се вклучуваат во иновативни пракси кои го привлекуваат вниманието на маркетинг научниците кои ги кодифицираат и шират ваквите практики. Во исто време, академиците за маркетинг често развиваат нови истражувачки методи или теории кои последователно ги усвојуваат практичарите. Така, случувањата во теоријата на маркетингот ја информираат маркетинг практиката и обратно. Историјата на маркетингот ќе остане нецелосна доколку некој ги раздели академските институции од практичарите.

Наводи
------

1. ↑  
Jones, Brian D. G.; Shaw, Eric H. (2006). „A History of Marketing Thought". *Handbook of Marketing*. Weitz, Barton A.; Wensley, Robin (editors). Sage. стр. 582 pages. ISBN 978-1-4129-2120-6.
2. ↑  English Language and Usage,
3. ↑  Brian Jones, D.G. and Shaw, E.H, "The History of Marketing Thought," in *Handbook of Marketing,* Weitz, R. and Wensley, R. (уредници), London, UK, 2003, стр. 50
4. ↑  
Hollander, Stanley C.; Rassuli, Kathleen M.; Jones, D. G. Brian; Dix, Laura Farlow (2005). „Periodization in Marketing History". *Journal of Macromarketing*. **25** (1): 32–41. doi:10.1177/0276146705274982.
Ихтис, еден од најраните Христијански симболи.
**Ихтис** (грчки: ἰχθύς - риба) е ранохристијански симбол кој во првобитната црква се користел како акроним за изразот: »*Исус Христос, Божји Син, Спасител*«. Ихтис на грчки значи риба.

Значење
-------

Според некои усни преданија, овој симбол бил користен од страна на христијаните во времето на нивните прогони од Римското Царство како знак за нивно распознавање бидејќи грчкиот збот ἰχθύς во себе го содржи изразот Ιησούς Χριστός Θεού υιός σωτήρ:

* ΙΗΣΟΥΣ (Iēsoûs »Исус«)
* ΧΡΙΣΤΟΣ (Christós »Христос - Помазаник«)
* ΘΕΟΥ (Theoû »Божји«)
* ΥΙΟΣ (Hyiós »Син«)
* ΣΩΤΗΡ (Sōtér »Спасител«)

Историја
--------

Во историјата сѐ уште не е познато дали христијаните биле први кои се служеле со овој знак за распознавање. Овој симбол се поврзува со Афродита, Атаргатис, Дагон, Ефес, Изида, Делфин, и Пелагија.. Барбара Вокер, во нејзината книга *The Woman's Dictionary of Symbols and Sacred Objects*, пишува дека ихтисот бил син на морето на божицата Атаргатис и дека се користел како симбол на сексуалноста и плодноста.

Сепак, за првпат овој симбол се појавил како графит во катакомбата на Папа Каликст I во Рим, а подоцна и на христијанските мозаици во христијанските храмови. Рибата се споменува и дала симболичко значење неколкупати во евангелијата. Неколку од Исусовите ученици биле рибари.

Наводи
------

1. ↑  „Fish (ichthus), cross, and crucifix". religioustolerance.org. Архивирано од изворникот на 2012-01-06. Посетено на 2009-04-27.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за христијанството е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ицо Најдовски** е австралиски научник и активист на македонската заедница во Австралија...

Животопис
---------

Најдовски Перин е роден во битолското село Оптичари. Во 1985 година ја напуштил Македонија и живее во Мелбурн, Австралија. Таму веднаш се вклучил во македонското движење. На **Викторија универзитетот** во Мелбурн (насока Историја и мултикултура) се здобил со неколку дипломи а во 1997 година магистрирал на тема: *"Оспорен идентитет: Македонците во современа Австралија"*. Тој е магистер по мултикултура и историја, а 22 години предава македонски и англиски јазик јазик во повеќе средни училишта. Оценувач е на завршните испити на студентите по македонски јазик, во рамките на Министерството за образование на Викторија. Познат е по своите ставови против дејствата на Владиката Петар во Австралиско-новозеландската епархија.

Библиогрфаија
-------------

Покрај магистерскиот труд Најдовски има истражувано во Викторија универзитетот неколку години и ги има напишано следните научни трудови: 

* *„Одржување на Македонскиот јазик и македонската младина",*
* *„Сопредба на три етнички групи: Македонците, Либанците и Холанѓаните"*,
* „*Првата Македонска генерација: Интеграција или асимилација"*,
* *„Македонците во Викторија"*

Докторира на Институтот за национална историја, Македонија на тема: "Македонско - Австралиски Народен Сојуз (1946-1958).

Наводи
------

1. ↑  Аџиевски, Милан (22 јуни 2009). „Ицо Најдовски против владиката Петар". Форум. Посетено на 2009-11-08.

Надворешни врски
----------------

* Интервју со Најдовски Архивирано на 9 јули 2008 г. - Македонско Сонце
**Иван Кујунџиев** (во Неврокоп, Пиринска Македонија —  1923

 во близина на Софија, Бугарија ) — македонски револуционер.

Животопис
---------

После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев"), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен *делибаша*) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.

Летото 1923 година, деветојунските власти го извадиле од затвор Иван Кујунџиев и им го предале на царските автономисти. Тие го однеле во непознат правец и го убиле, бидејќи им го оспорувал правото на царските луѓе да се служат со името на ВМРО.

Поврзано
--------

* Георги Кујунџиев (син на Иван)

Белешки
-------

1. ↑  Се мисли на ВМРО Автономистичка, организацијата предводена од Тодор Александров.

Наводи
------

1. 1 2 3  Динев, Ангел (1983). *Политичките убиства во Бугарија*. Скопје: Култура-Скопје. стр. 335.
2. ↑  Апостолски, Акад. Михаило; Митрев, Акад. Димитар (1969). *Историја на македонскиот народ*. Скопје: Институт за национална историја; Нова Македонија. стр. 182.
3. ↑  Апостолски, Акад. Михаило; Митрев, Акад. Димитар (1969). *Историја на македонскиот народ*. Скопје: Институт за национална историја; Нова Македонија. стр. 183.
4. ↑  РИСТИЋ, Иван (2019). *Годишњак Педагошког факултета у Врању, књига IX, 2/2018 - „ПЕЋИНА РАЗБОЈНИКА И УЗУРПАТОРА…": БУГАРСКА И БУГАРИ У СРПСКОЈ ЈАВНОСТИ (1923–1925)* (PDF). стр. 127.



|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Иван Леков** ( Петрово (Пиринско) —  1923
во Неврокоп) — македонски револуционер.

Во 1923 година, бил испратен терорист во Неврокоп да го убие Иван Леков, бидејќи откажал да ја признае организацијата на псевдоавтономистите Тодор Александров и Александар Протогеров. Истата година, го обесиле и неговиот син Леко Иванов.

Поврзано
--------

* Леко Иванов

Наводи
------

1. 1 2  Динев, Ангел (1983). *Политичките убиства во Бугарија*. Скопје: Култура-Скопје. стр. 331. ISBN 323.285.497.3 Проверете ја вредноста `|isbn=`: invalid character (help).

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Иван Лацковиќ Кроата**  (Батинска, 1 јануари 1932 - Загреб, 29 август 2004) — истакнат хрватски сликар, претставник на хрватско наивно сликарство, колекционер и библиограф.

Животопис
---------

Иван Лацковиќ Кроата е роден во подравското село Батинска, недалеку од Калиновац во семејство на селани.
По завршувањето на основното училиште, тој работел земјоделство, а потоа се вработил како шумски работник.

Тој беше самоук сликар. Првите слики 1944 ги насликал со акварели, а во нив ги сликал мотивите од природата и животот на село.
Во 1952 ги направил своите први цртежи и се преселил во Клоштар Подравски, каде живеел од 1954 до 1957 година, период во кој ги создал своите први слики.
Во 1957 година се преселил во Загреб, каде работел како поштар, а по завршувањето на вечерното училиште станал поштар.

Во Загреб во 1962 година, тој се сретна со Крсто Хегедушиќ и повремено работеше во неговата сликарска работилница. 
Во тоа време, тој исто така започнал да излага. Во 1968 година тој ја напушти поштата во Загреб и станал професионален сликар.

Тој станал член на Хрватското друштво за ликовни уметници (HDLU). Изложувал низ поранешна Југославија, претежно во Хрватска и во многу земји во Европа, Азија, Африка, Америка и Австралија, на групни и самостојни изложби. Неговите слики и цртежи може да се најдат во многу престижни светски галерии и приватни колекции. Тој бил искрен хрватски патриот. Како член на Zbora narodne garde ја бранел младата хрватска држава, а исто така беше претставник на Градот Загреб на Хрватскиот парламент, како независен член, иако беше избран и двата пати и бил член на Клубот на пратеници на ХДЗ.

Иван Лацковиќ Кроата сликал со масло на стакло, традиционална техника на хрватски наивни уметници од север. Најчесто цртал пејзажи, фигурални композиции, цвеќиња.Портретите се многу ретки. На белата површина на хартијата, неговото основно изразно средство била линија, богата и издлабена до крајност. Во пејзажите тој цртал настани од руралниот живот; тој ги прикажувал луѓето кои се само минливи, додека сè околу нив останува непроменето.

Опусот на дела од 90-тите години вклучува серија цртежи со теми на човечко страдање од Татковинска војна.

Тој почина од срцев удар во Загреб во 29 август 2004.

Основното училиште во Калиновац го добило името по него.

Наводи
------

1. ↑  Lacković Ivan - Croata
2. ↑  „Lacković Ivan - Croata". Архивирано од изворникот на 2021-05-12. Посетено на 2021-04-10.

Надворешни врски
----------------

* Apolon Virtual Gallery
* An essay on his work in Croatian
* Artnet.com
* IMDb
* Croatian artist inspired by love of his country[*мртва врска*] Obituary in The Guardian
„Шпански Цигани". Евграф Сорокин
**Кале** - самонаречено име на една од „големите" групи цигани. Територии на живеење: Шпанија, Португалија, Латинска Америка, јужна Франција, исто така пронајдени се и во Северна Америка и Северна Африка. Тие се поделени на шпански (познати и како калос и хитанос) и португалски (калони). Зборуваат дијалекти добиени од шпански и португалски со помош на вклучувања на ромски вокабулар и елементи на ромска граматика, што е резултат на долга кампања на присилна асимилација. Традиционално тие се исповедаат како католици, во 20 век и многу припадници на Кале станале евангелисти.

Уметничката култура на Кале е една од двете најпознати цигански култури во светот благодарение на жанрот фламенко музика и танц, во чиешто појавување, развој и популаризација тие дале огромен придонес. Костимот за изведување фламенко танци потекнува од традиционалната облека на циганите од Кале.

Имиња
-----

Кале од Северна Африка се нарекуваат со другите Кале со прекарот „Маври".

*Самонареченито име Кале* (варијанта Кале) го носат и циганите од Финска и Велика Британија, но културолошки се поблиски до Ромите и Синтите.

Во минатото, Ромите понекогаш се нарекувале и *Кале*, но во втората половина на 20 век овој збор почнале да го користат циганите во однос на луѓето од муслиманските земји.

*Гитана*, од шпанскиот *gitana* (хитана), односно „циган" е збор за шпански циган, танц на шпански цигани или изведувач на такви танци.

Од етнографска и лингвистичка гледна точка, Ероминчела, група цигани кои живеат во Баскија, се разликуваат од Кале.

Интересни факти
---------------

* Долго време, Кале во Шпанија живееле одвоени од Шпанците, во пештери.
* Заштитникот на циганите во Католичката црква, Чеферино Маглија, бил кало.

Поврзано
--------

* Ромите
* Љули
* цигани
* Циганска култура

Надвоешни врски
---------------

* Историја на Циганите од Западна Европа Архивирано на 2 јануари 2019 г.
* Фотографии на цигани во Западна Европа Архивирано на 1 април 2022 г.
* Танцувајте на остар чакал Архивирано на 1 април 2022 г.
* Работници во тутунски комбинати Архивирано на 4 април 2022 г.
* Цигански танц во странство видео
* Цигани од Шпанија
* Слики од пештерски живеалишта на шпански цигани
**„Калемар"** - албум на македонската група „Баклава" од 2008 година, издание на „SJF Records".

Песни
-----

Албумот содржи 14 песни (13 и бонус):

1. Твојте очи Лено
2. Змеј Горјанин
3. Глас
4. Ден
5. Душа
6. Пилето
7. Облаче
8. Псалм
9. Чекор
10. Севда
11. Јаворе
12. Ѕвезда спуштена
13. Извор
14. Ој девојче (бонус)

Информации за албумот
---------------------

Автори на сите песни се Елена Христова и Дејан Сибиновски, освен: „Твојте очи Лено", „Јаворе" и „Ој девочје" (народни), „Ѕвезда спуштена" (Владимир Мартиновски), „Псалм" и „Чекор" (Христова/Мартиновски), и „Севда" (Сибиновски/Христова/народна). Албумот е продуциран и аранжиран од „Баклава", а извршен продуцент бил Оливер Белопета. На снимањето на албумот учествувале и следниве музичари: Дејан Теодосиевски (виолончело), Ерхан Шукри (виолина), Александар Стаматов (тамбура) и гудачкиот квартет „Quartet". Албумот е снимен и измиксиран во студиото „Кларион" во Скопје, во јуни 2008 година, а снимател бил Дејан Ангелевски, со исклучок на „Ој девојче" која била снимена во студиото „Профундус" во декември 2004 година од страна на снимателот Филип Јаневски. Дизајнот на албумот е дело на „Работилница", а фотографиите ги направиле Сашо Целески и Маја Аргакијева. Албумот бил снимен со поддршка на Министерството за финансии на Република Македонија.

Наводи
------

1. ↑  Baklava, *Kalemar*, SJF Records 124, 2008.
2. ↑  Baklava, *Kalemar*, SJF Records 124, 2008.
**Карлос Ејтор Кони** (португалски: *Carlos Heitor Cony*) (14 март 1926
**Карлос Ејтор Кони** (португалски: *Carlos Heitor Cony*) (14 март 1926, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател.

Животопис
---------

Карлос Кони е роден во 1926 година, во Рио де Жанеиро, но кога бил на четиригодишна возраст неговото семејство се преселило во блискиот град Нитерои. Како последица на стресот што го преживеал при прелетување на хидроавион, Кони привремено ја загубил способноста за говор и до петгодишна возраст не прозборел ни збор. Оттука, за да избегне дополнителни стресови, неговото семејство одлучило да му обезбеди домашно образование. Во 1934 година, семејството на Кони повторно се вратило во Рио, а поради проблемите со говорот тој бил предмет на исмејување од неговите врсници. Подоцна, во текот на 1960-тите, Кони бил често прогонуван од воената диктатура. Инаку, целиот работен век го поминал како писател и новинар при што бил истакнат колумнист на „Folha de Sao Paolo".

Творештво
---------

Во 1956 година, под влијание на Жан Пол Сартр, Кони го напишал романот „Утроба". Следната година, со делото „Секојдневна вистина", напишано за само девет дена, учествувал на конкурс за најдобар роман при што ја освоил наградата „Мануел Антонио де Алмеида". Во 1958 година го напишал романот „Безбедносна тула" и повторно ја освоил истата награда. По избувнувањето на револуцијата во 1964 година, Кони продолжил интензивно да работи и ги објавил хрониките „Акти и факти", романот „Пред летото" и еден расказ вклучен во збирката „Седум смртни гревови", објавена во 1964 година со учество на значајни имиња од интелектуалната елита на Бразил. Во 1974 година излегол деветтиот роман на Кони, „Пилат" и тогаш објавил дека повеќе нема да пишува романи, така што следниот негов роман, „Квази меморија", се појавил дури во 1995 година. Како признание на неговото творештво, Кони бил избран за член на Бразилската академија на уметностите. Исто така, тој бил добитник на бројни награди, меѓу кои и наградата „Мачадо де Асис" за животно дело, којашто ја добил во 1996 година.

Наводи
------

1. 1 2  *Антологија на бразилскиот расказ*. Скопје: Три, 2012, стр. 282-283.
**Кастањачо** (локално познат и како **балдино**, **ghirighio** или **патона**) е обична торта со брашно од костен, обично се наоѓа во регионите Тоскана, Лигурија, Пиемонт, Емилија-Ромања, Венето во Италија и на францускиот остров Корзика.

Тоа е типично есенски десерт, направен од тесто од костен, вода, маслиново масло, борови ореви и суво грозје и истиот се пече. Локалните варијации може да вклучуваат други состојки, како рузмарин, кора од портокал, семки од анасон и друго сушено овошје. Постојат и варијации на дебелината на колачот, а специфичните имиња понекогаш се користат локално за да ги покажат таквите варијации. На пример, во Ливорно, кастањацио со дебелина од 3 сантиметри се нарекува „топоне".

Кастањачо најдобро се служи со рикота, костенов мед или слатки вина како што е вин санто.

Кастањачо е типичен рурален десерт во областа Апенини, каде што костените порано биле основна храна на селските заедници. За време на економскиот раст по Втората светска војна ја изгубил улогата на главно слатко на овие простори, а сега се подготвува и продава најмногу како есенски деликатес.

Наводи
------

1. ↑  Verona Sera
2. ↑  „Tuscan Foodie". Архивирано од изворникот на 2022-03-19. Посетено на 2023-03-24.

Надворешни врски
----------------

* Рецепт за италијански Castagnaccio (торта со брашно од костени).
Дијаграм на исчезнат остров при плима и осека.
**Изчезнувачки остров** се однесува на секој постојан остров кој е изложен при плима, но е потопен при осека. Изчезнувачките острови се случуваат на светско ниво. Има изчезнувачки острови на Филипините и неколку на Островите Сан Хуан.

Во раните времиња, морнарите биле збунети од овој феномен и измислувале објаснувања за тоа, обично вклучувајќи големо морско чудовиште што ќе му дозволело на екипажот да му застане на грб пред да се потопи, давејќи го екипажот. Значајни примери од овие се: аспидохелонот, фаститокалон, јасконијо, лингбакр, хафгуфа, и разни споменувања на кракен.

Има исчезнувачки остров во крај западниот брег на Островот Самал на Филипините.

Поврзано
--------

* Плимско-осечки остров

Наводи
------

1. ↑  Reyes, Celine (2017-09-01). „VANISHING ISLAND, ALBAY: IMPORTANT TRAVEL TIPS". *Philippine Beach Guide* (англиски). Посетено на 2020-11-26.
2. ↑  Genlis, Stéphanie Félicité comtesse de (1785). *Tales of the Castle: Or, Stories of Instruction and Delight* (англиски). G. G. J. and J. Robinson.
3. ↑  „The Vanishing Island: Samal, Davao". *trip the islands*. Посетено на June 25, 2019.