**Масакрот во Кокошиње** е масакр, односно серија од неколку масакри, извршени од страна на чети на ТМОРО врз српското население во околината на Куманово и Кратово во периодот јули-септември 1904 година. Злосторствата се извршени како одмазда за предавството на четите на Атанас Бабата, Славејко Арсов и Стојан Донски, а биле извршени под команда на Атанас Бабата, Јордан Спасов и Мише Развигоров. Збирниот назив Масакр во Кокошиње за убиствата извршени како во Кокошиње така и во Шопско Рударе и Татомир го дал тогашниот печат според селото Кокошиње во кое имало најмногу жртви.

Настани
-------

На 11 јули 1904 година четите на Атанас Бабата, Славејко Арсов и Стојан Донски биле опколени од турскиот аскер кај светиниколското село Горно Ѓуѓанци. По шестчасовна битка, четите биле принудени да отстапат. Во Битката загинале околу 20 четници и војводата Донски, додека ранетиот војвода Арсов се самоубил.

Истиот ден четата на Јордан Спасов влегува во кратовското село Татомир и го убива селскиот првенец Димо Спасов (Спасиќ), бидејќи одбива да го префрли селото во Бугарската егзархија.

Откако Атанас Бабата добил информации дека четите биле поткажани од србомани од селото Кокошиње, на 6 август неговата чета влегува во ова село и убива 53 селани. После тоа, Бабата одржал говор пред останатите селани за бугарштината и за нужноста делото да се префрли во Егзархијата. Труповите биле оставени на сред село и била оставена белешка дека се убиени како одмазда за убиените четници на ВМОРО.

На 24 август четата на Јордан Спасов влегува во Шопско Рударе и убива четири мажи и три жени, кои пред тоа биле силувани.

Кон средината на септември Мише Развигоров влегол со својата чета во Кокошиње и убил осуммина селани.

Последици
---------

Како резултат на овие акции, селата Шопско Рударе и Кокошиње преминале кон Бугарската егзархија. Доаѓа до прекин на односите помеѓу ТМОРО и Српскиот четнички комитет и одмазда од српските чети. На 12 декември 1904 година една српска чета влегла во Шопско Рударе, за да ги казни селаните кои се одвоиле од Патријаршијата, и го убила синот на еден од највидните семејства во селото Бојко, Тасев. Следниот ден биле уапсени и десет селани.

Наводи
------

1. 1 2  Христо Силјанов, "Ослободителните борби на Македонија", том 2, Софија, 1993, 309 стр.
2. ↑  Влатко Билески, „Војводата Кочо Куршумот", „Македонска нација"
3. ↑  Христо Силјанов, "Ослободителните борби на Македонија", том 2, Софија, 1993, 126 стр.
4. ↑  Христо Силјанов, "Ослободителните борби на Македонија", том 2, Софија, 1993, 307 стр.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Масакри во Македонија |
| --- |
|  |
| На територија наР. Македонија | Битола (1903) •  Рашанец (1903) •  Кокошиње (1904) •  Долгаец (1915) •  Дервишка Нива (1916) •  Кадрифаково (1923) •  Гарван (1923) •  Битола (1940) • Пуста Кула (1942) •  Дабница (1942) •  Богомила (1942) •  Долно Јаболчиште (1942) •  Ваташа (1943) •  Никифорово (1943) • Леуново (1943) • Беличица (1944) •  Барбарас (1944) •  Маврово (1944) • Радолишта (1944) • Штип (1944) • Прждево (1944) • Бесвица (1944) • Скопје (1944) • Прилеп (1945) •  Велес (1945) •  Куманово (1945) •  Ресен (1945) •  Струмица (1951) •  Вејце (2001) •  Карпалак (2001) •  Љуботен (2001) •  Смилковско Езеро (2012) |
|  |
| На територија наЕгејска Македонија | Солун (369) •   Загоричани (1903) •  Зеленич (1904) •  Загоричани (1905) • Д’мбени (1942) • Масакр во Гуменџе (1944) •  Масакр во Баово (1944) • Германско-грчка офанзива на Каракамен (1944) • Горно Врбени (1947) • Масакр во Горно Врбени (1947) • Масакр во Герман (1948) • Загоричани (1949) •  Б’мбоки (1949) |
|  |
| На територија наПиринска Македонија | Љубовка (1906) • Неврокоп (1922) • Мехомиско (1923) • Дабница (1925) |

 |