recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Оливера Лазаревиќ** (околу 1373 - по 1444 година) — најмладата ќерка на принцот Лазар Хребљановиќ и принцезата Милица. Во младоста, таа поминала дванаесет години (1390-1402) во харемот на отоманскиот султан Бајазит I, како залог за мир меѓу Династија Лазаревиќ и Отоманското Царство, и за време на заробувањето на монголскиот емир Тамерлан по Ангорската битка во 1402 година.

Животопис
---------

Оливера Лазаревиќ е родена околу 1372 година, како најмладата ќерка на кнезот Лазар и принцезата Милица. Нејзината мајка била потомок на големиот кнез Стефан Немања, основач на династијата Немањиќ и четврт братучед откако бил отстранет од српскиот цар Душан. Оливера имала четири постари сестри, Мара (мајка на српскиот деспот Ѓураѓ Бранковиќ), Драгана, Теодора и Елена (мајка на Балша III, последниот владетел на Зета) и двајца браќа, српскиот деспот Стефан Лазаревиќ и Вук Лазаревиќ. По битката на Косово во 1389 година, Оливера била испратена во харемот на султан Бајазид I, каде што останала следните 12 години и станала една од четирите сопруги на султанот (покрај неговите наложници). И покрај нејзиниот брак, таа никогаш не се преобратила во исламот. Таа имала големо влијание врз султанот, што им помогнало на нејзините луѓе, земја и семејство да ги преживеат турбулентните времиња.

Во Битката кај Анкара на 20 јули 1402 година, Оливера и Бајазид биле заробени од страна на Тимур. Таа била ослободена во 1403 година, по смртта на нејзиниот сопруг во заробеништво.

Целиот живот го поминала во дворот на нејзиниот брат Стефан во Белград или во дворот на нејзината сестра Елена во Херцег Нови. Оливера умрела некаде по 1444 година.
**Централната Железничка Станица во Милано** (*Италијански*: Stazione Centrale di Milano или Milano Centrale) — една од главните железнички станици во Европа. Официјално е отворена 1931 година за да ја замени старата железничка станица која била изградена 1864 година, и беше транзитна станица и не можеше да се справи со зголемениот сообраќај поради отворањето на Семпионе тунелот (1906).
Кралот Виктор Емануел Трети официјално ја започна изградбата на станицата на 28 Април, 1906 година, уште пред и официјалниот план за изглед на станицата да биде изготвен. Планот на архитектот Улисе Стачини во 1912 година беше усвоен, тој дизајнот го копира од Union Station железничката станица во Вашингтон, по што изградбата на станицата започна. 
Поради кризата во Италијанската економија за време на првата Светска војна, изградбата продолжи многу бавно, и проектот, кој навидум изгледаше едноставен, претрпе многу измени. Ова се случи кога Бенито Мусолини стана премиер, и сакаше станицата да биде симбол на фашизмот.

Поглед на платформите.
Најголеми промени беа платформата и дизајнот на екстериерот кој беше предложен од Алберто Фава. Изградбата продолжи во 1925 година и на 1 јули 1931 година, станицата беше официјално отворена. 
Фасадата на станицата е 200 метри широка и 72 метри висока, постојат 24 платформи. Секојдневно, околу 330,00 патници ја користат станицата, која на годишно ниво достига бројка од околу 120 милиони патници.
Станицата нема дефинирано некој архитектонски стил, туку е мешавина на неколку видови на архитектура, како Либертизам и Деко. Од страна на Френк Лојд Врајт, беше карактеризирана како една од најубавите железнички станици, заедно со главната Њујоршка железничка станица, Grand Central Terminal. На 25 Септември, 2006 година, официјално е донесена одлука за проект за обнова на станицата вреден 100 милиони евра. Од вкупната сума, околу 20 милиони евра беа одделени за реставрација на "високи уметнички творби", додека останатата сума ќе биде искористена за реставрација на станицата и на терминалната зграда. Проектот вклучува поместување на билетарниците, како и изградба на нови лифтови, со што станицата ќе стана подостапна за инвалидизираните патници.

* Внатрешност на станицата
* 
* Надворешност на станицата
Џон Еткинсон Гримшо
„Квечерина на Темза" (1880)
„Есенско утро"
**Џон Еткинсон Гримшо** (анг. *John Atkinson Grimshaw*; 6 септември 1836 - 13 октомври 1893) — британски сликар од викторијанско време, роден во Лидс, Англија. На ворзаст од 24 години, на разочарување на родителите, ја напуштил неговата прва работа како чиновник во Големата северна железница за да започне кариера како уметник.

Главна инспирација за Гримшо биле предрафаелитите. Доследен на нивниот стил, сликал пејзажи во верни бои и светлост, со живописни детали. Често сликал пејзажи типизирајќи ги годишните времиња и временските околности. Применувајќи ги своите вештини на светлосните ефекти, како и необичната претпазливост за детали, Гримшо давал подробен опис на една сцена, истовремено верно предавајќи го на гледачот дадениот амбиент.

„На Хемпстедскиот рид" се смета за една од најдобрите слики на Гримшо, каде тој ја илустрира својата вештина на работа со разни светлини доловувајќи го амбиентот на залезот кој преминува во ноќ. Неговата слика „Дулче Домум" (1855), на чија опачина Гримшо напишал: „*mostly painted under great difficulties*" („насликана претежно со големи потешкотии"), ја доловува музиката на пијанистот на сликата, го мами окото да шара по богато украсената соба, и да ја разгледа мирната молчелива девојка која во меѓувреме ја слуша композицијата.

Галерија
--------

* „Дух во ноќта" (1879)„Дух во ноќта" (1879)
* „Бродови на реката Клајд" (1881)„Бродови на реката Клајд" (1881)
* „Бор Лејн, Лидс" (1881)„Бор Лејн, Лидс" (1881)
* „Вечерно руменило" (1884)„Вечерно руменило" (1884)

Поврзано
--------

* Англиска уметност
* Предрафаелитско братство

Надворешни врски
----------------

* Џон Еткинсон Гримшо на Ризницата ?
* Збирка на слики од Гримшо (англиски)
* Биографија на страната на Кралската академија (англиски)
* Еткинсон Гримшо Архивирано на 15 мај 2017 г. (англиски)
* Скарборска уметничка галерија Архивирано на 19 октомври 2008 г. (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 25848701
* LCCN: n50031662
* ISNI: 0000 0000 7146 5439
* GND: 139612513
* SUDOC: 07134540X
* BNF: cb136014379 (податоци)
* ULAN: 500027946
* MusicBrainz: ba90f5b6-ac59-4bfd-bd75-a88826040bea
* NLA: 35678949
* RKD: 33887

 |

 |
**Центар за човекови права во Иран** (порано **Меѓународна кампања за човекови права во Иран**; **МКЧПИ**/**ICHRI**) ― невладина организација од Соединетите Држави, која има за цел да ги промовира човековите права во Иран.

Групата започнала кон крајот на 2007 година кога неколку активисти за човекови права кои работелеа за холандската невладина организација „Фондација за човекова безбедност на Блискиот Исток" сакале да се насочуваат на ситуацијата во Иран.

Позадина
--------

Хади Гаеми е извршен директор (од 2019 година). Дипломирал на Бостонскиот универзитет во 1994 година, а потоа предавал физика на Њујоршкиот универзитет до 2000 година. Оттогаш работел во полето за човекови права и во 2003 година добил грант за истражување од Фондацијата „Мекартур".

Во октомври 2015 година, глумецот и активист Назанин Бониади се приклучил на Одборот на директори на Центарот за човекови права во Иран.

Поврзано
--------

* Човекови права во Исламска Република Иран

Наводи
------

1. ↑  „What We Do". *Center for Human Rights in Iran*. Посетено на 24 јуни 2023.
2. ↑  „Iran accuses the US of meddling in election crisis". Yahoo! News. 17 јуни 2009. Архивирано од изворникот на June 20, 2009. Посетено на 24 јуни 2023.
3. ↑  About the campaign Архивирано на 18 јуни 2009 г.. iranhumanrights.org Пристапено на 24 јуни 2023.
4. ↑  „Who we are". *Center for Human Rights in Iran*. Посетено на 24 јуни 2023.
5. ↑  Hadi Ghaemi Архивирано на {{{2}}}.. Iran Human Rights Voice Архивирано на {{{2}}}.. Објавено на 1 април 2009. Пристапено на 24 јуни 2023.
6. ↑  „Bio: Nazanin Boniadi". Архивирано од изворникот на 14 април 2019. Посетено на 24 јуни 2023.

Надворешни врски
----------------

* Главна мрежна страница
**Ренато Вугринец** (словенечки: *Renato Vugrinec*; р. 9 јуни 1975

 во Цеље) — професионален словенечки и македонски ракометар, кој играл во РК Металург и настапувал за Репрезентацијата на Македонија.

Животопис
---------

Вугринец добил македонски пасош со одлука на Владата на Македонија донесена на владина седница на 10 декември 2013.

Кариера
-------

Вугринец има настапувано на Летните олимписки игри 2000 и на Летните олимписки игри 2004. По добивањето на македонското државјанство, тој настапил за репрезентацијата на Македонија на Светското првенство во Катар.

На 7 февруари 2015 година, на натпреварот против РК „Војводина" одигран во рамките на регионалната ракометна лига „СЕХА", Вугринец се збогувал од дресот на РК „Металург", поради неисплатените плати предизвикани од финансиската криза во клубот. Притоа, на натпреварот, Вугринец бил најдобар стрелец, со постигнати девет голови, а на крајот од мечот бил бурно поздравен од своите помлади колеги во тимот на РК „Металург".

Наводи
------

1. ↑  Večna lestvica nastopov za reprezentanco, 16 јуни 2013
2. ↑  „Прибак и Вугринец станаа Македонци". Дневник. Архивирано од изворникот на 2014-01-02. Посетено на 12 декември 2012.
3. ↑  „Олимпијада". sports-reference. Архивирано од изворникот на 2012-09-28. Посетено на 14 јули 2012.
4. ↑  „Збогум за Вугринец, младите стапија на сцена во Металург", *Дневник*, година XIX, број 5687, понеделник, 9 февруари 2015, стр. 23.
Софија Палеологина
**Софија (Зоја) Палеологина** била втората сопруга на московскиот кнез Иван III (1462—1505) и византиска принцеза од династијата на Палеолози, ќерка на морејскиот деспот Тома (1428—1460) и била братучетка на последниот византиски цар Константин Драгаш (1449—1453).

Потекло и семејство
-------------------

Софија Палеологина е родена во бракот на деспотот Тома Палеолог и Катарина Захарија, кои покрај неа имале барем уште 3 деца:

* Андреја, територијален морејски деспот;
* Манојло;
* Јелена, мажена за српскиот деспот Лазар (1456—1458).

Нејзинот татко е роден како најмал син (од десет деца) на Манојло II и Јелена Драгаш (ќерка на Константин Драгаш) господар кој владеел со Источна Македонија. По мајчина линија тој бил правнук на кралот на Србија Стефан Дечански (1322-1331) чија ќерка се омажила за севастократот Дејан, и по таа основа е потомок на Немања. Нејзината мајка била ќерка на Центурион II Захариј(1404-1430), последниот ахајски крал.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Лазар Кујунџиќ
**Лазар Кујунџиќ** бил војвода на Српскиот комитет на четничката акција.

Животопис
---------

Лазар е роден во селото Ораховац во близината на Призрен. Основно училиште завршил во родното местп. Богословско училиште завршил во Призрен. Бил учител во Призрен и Кичево.

По влегувањето на првите срспки чети се приклучил на Српскиот комитет на четничката акција. Учествувал во Битката кај Челопек, а потоа со војводата Саватије и Милановиќ се засолнил на Косово.

На Спасовден нивната чета се нашла во Велика Хоча. Четата ја примил Албанецот Лања Укин кој им дал беса (збор) дека во неговата куќа нема да им се случи ништо. Меѓутоа ги пријавил на Турците и тие ја обиколиле куќата.

Бидејќи не сакале да се предадат куќата била запалена и Лазар Кујунџиќ зедно со останатите четници изгорел.

Извори
------

1. ↑  Пешић, Миодраг Д. Стари четници. Крагуевац: Нови Погледи, 2000

.
**Карел Антон Хошек** (чешки: *Karel Anton Hošek*), или известен како **Антон Чехот** — чешки авантурист и македонски револуционер, тиквешки војвода на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација.

Животопис
---------

Село Владиловци во областа Азот (Велешко)
Карел Антон Хошек или познат како Антон Чехот е роден 1871 година во Прага, која тогаш се наоѓала во рамките на Австроунгарија (денес Чешка). Доаѓа во Македонија за да учествува во востание против Отоманското Царство. Се приклучува во редовите на ВМОРО и од есента 1905 година е четник при кривопаланечкиот војвода Петар Ангелов заедно со австриецот Рудолф Голијат, кој потекнува од Словењ Градец. Од април 1906 година е четник при тиквешкиот војвода Добри Даскалов, во чијшто рајон по касно е назначен за самостоен војвода. Во февруари 1907 година четите на Карел Хошек и Добри Даскалов пружат отпор на чети на српската пропаганда во Македонија во Велешко.

На 24 февруари 1907 година заедно со прилепски чети опкружуваат српска чета од 80 души крај селото Владиловци во областа Азот. Во таа битка против српските чети загинува Антон Чехот заедно со двајца негови четници.

Белешки
-------

1. ↑  „Дневник на четите, изпратени в Македония от пункт Кюстендил. 1903-1908", Държавен архив - Враца, ф. 617К, оп. 1, а.е. 1, л. 32, 43
2. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 178.
**Љубомир Бранѓолица** (Херцег Нови, 19 август 1932 - Скопје, 23 јули 2023) — македонски композитор и автор на филмска музика.

Во 1946 се запишува во Военото музичко училиште во Загреб. Своето средно музичко образование го завршува во Риека.

Од 1950 до 1954 година работи во Уметничкиот ансамбл на ЈНА во Белград. Во Република Македонија доаѓа во 1954 и работи во домовите на ЈНА во Куманово и Скопје. Од 1957 е корепетитор во Балетот при Македонскиот народен театар, а потоа добива статус на слободен уметник до 1966 година, кога се вработува во Македонската радио-телевизија како продуцент музички работник и уредник на Музичката програма на Македонската телевизија. Во меѓувреме дејствува како пијанист и како балетски критичар.

Како автор на филмска музика, дебитира во 1964 година, со музиката за документарниот филм „Кеј 13 Ноември", по што следува негово учество и во други документарни и играни филмови.

Композиторот Љубомир Бранѓолица ја доби наградата за животно дело "Трајко Прокопиев", која ја доделува Сојузот на композиторите на Македонија.

На 18 март 2006 година Композиторот Љубомир Бранѓолица ја добива и наградата за животно дело "Трајко Прокопиев", која ја доделува Сојузот на композиторите на Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „БРАНЃОЛИЦА, Љубомир". Архивирано од изворникот на 2020-10-22. Посетено на 2021-02-04.
2. ↑  Балетското творештво на Љубомир Бранѓолица
Шпагети але вонголе
**Шпагети але вонголе** - „шпагети со школки", е јадење што е многу популарно низ цела Италија, особено во Кампанија (каде што е дел од традиционалната неаполска кујна).

Видови школки
-------------

Се користат Палурде, или малата, медитеранска школка (Donax trunculus), позната и како телина. И двата вида се нарекуваат и арсел во Лигурија и Тоскана.

Подготовка
----------

Италијанците го подготвуваат ова јадење на два начина: со масло, лук, магдонос, а понекогаш и со прскање бело вино, како и со домати и свеж босилек, при што додавањето домати е почесто на југ. Традиционално, школките се готват кратко во врело маслиново масло во кое е додаден многу лук. Живите школки се отвораат за време на готвењето, ослободувајќи течност што служи како примарен арома. Потоа, школките се додаваат во цврстите тестенини, заедно со сол, црн пипер и грст ситно сечкан магдонос.

Регионални варијации
--------------------

 Порција
Во регионот Лигурија во Италија, источно од Џенова, Шпагети але вонголе значи шпагети со ситни бебешки школки во лушпата, не повеќе од големината на сликичката, со сос од бело вино/лук. Лингвин може да се користи и за тестенини пред шпагети.

Италијанско-американските рецепти понекогаш користат крем во ова јадење, но во областа на потеклото тоа би се сметало за најнеортодоксно. Џилијан Рајли смета дека кремот е туѓ на духот на италијанското готвење, забележувајќи дека „начинот на кој кремот го намалува вкусот и текстурата не е соодветен на суптилниот вкус и конзистентноста на тестенините".

Во Америка понекогаш се додава сирење во ова јадење, иако Италијанците веруваат дека така се расипуваат едноставните вкусови на школките и квалитетното маслиново масло.
**Фридрих Август Јоханес Лефлер** (24 јуни 1852

 — 9 април 1915

) — германски бактериолог на Грајфсвалдскиот универзитет.

Животопис
---------

Станал доктор по медицина на Берлинскиот универзитет во 1874. Работел со Роберт Кох од 1879–1884 како помошник во Царската здравствена служба во Берлин. Во 1884 станал физичар на Институтот Фридрих Вилхелм во Берлин и четири години подоцна станал професор на Грајфсвалдскиот универизтет.

Неговиот развој на оригинални методи за употреба на микроскопот имал важен придонес кон бактериологијата. На почетокот на неговата кариера, започнал студија за паразитските болести. Помеѓу неговите откритија бил и организмот кој ја предизвикува дифтеријата (*Corynebacterium diphtheriae*) и причината за болеста на шап и лигавка (Афтовирус). Неговиот опис за бацилот на дифтеријата, објавен во 1884, бил првичната употреба на антитоксини. Исто така го создал Лефлеровиот серум, коагулиран серум од крвта користен за откривање на бактеријата. Во 1887 основал весник за бактериологија и паразити (*Zentralblatt für Bakteriologie und Parasitik*).

Институтот Фридрих Лефлер на островот Римс близу Грајфсвалд е именуван во негова чест.

Наводи
------

1. ↑  Асимов, *Asimov's Biographical Encyclopedia of Science and Technology* 2. издание
2. 1 2 3   „Лефлер, Фридрих (англиски)". *Енциклопедија „Американа"*. 1920.
3. 1 2   „Лефлер, Фридрих". *Енциклопедија Британика* (12.. изд.). 1922.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фридрих Лефлер" на Ризницата ? |

* Официјална страница на институтот

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 62318773
* LCCN: n88146277
* ISNI: 0000 0001 0979 5864
* GND: 117147869
* SUDOC: 188641491
* BIBSYS: 90561024
* NKC: nlk20010096942
* CiNii: DA04986122

 |

 |
**Болеслав Прус** (полски: *Boleslaw Prus*), роден како **Александер Гловацки** (полски: *Aleksander Głowacki*) (20 август 1847 – 19 мај 1921), е полски новинар, романописец и раскажувач.

Неотстранлив белег бил оставен на Прус од искуствата што ги доживеал како 15 годишен војник во Полското Востание од 1863, во кое преживеал секакви воени ужаси а бил и затворен од властите на Царска Русија. На 25 годишна возраст започнува долга и плодна 40 години долга кариера како новинар. Паралелно со тоа, пишува кратки раскази и новели.

Помеѓу 1886 и 1895 Прус завршил четири важни новели. Најголеми фаворити на неговите сонародници биле делата Фараон и Кукла. Кукла ја опишува романтичната заслепеност на главниот лик и неговите фрустрации од узанаденоста на општеството. Фараон, единствената историска новела на Прус, го отсликува полското национално искуство низ единствен поглед на Стар Египет и падот на Дваесеттата Династија.

Прус, 1890.
Споменик на **Болеслав Прус** , во натприродна големина, поставен во предградието на Краков
 *Оваа статија за писател/ка од Полска е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 64016160
* LCCN: n50030616
* ISNI: 0000 0001 1028 1828
* GND: 118793527
* SELIBR: 196793
* SUDOC: 028245954
* BNF: cb12012142b (податоци)
* BIBSYS: 90323268
* NLA: 36089296
* NDL: 001279411
* NKC: jn19981002052
* RLS: 000080347
* BNE: XX1077924
* CiNii: DA02346163

 |

 |
Торта дела нона
***Торта дела нона*** (од италијански: бабина торта) е десерт типичен за регионот Тоскана во Италија. Тортата станала класика, понудувана на огромен број ресторани, особено во 80-тите и 90-тите години на 20 век.

Опис
----

*Торта дела нона* потекнува од Арецо, комуна во Тоскана. Тоа е слатка торта од пециво исполнета со крем, со вкус на ванила и покриена со борови ореви и слаткарски шеќер. Кремастиот фил е тониран со свежа кора од лимон. За печење на колачот може да се користи рамна тава за пита или повисока тава со пружина. *Торта ди нона* е достапна низ Италија и е многу популарна во Сардинија. Тортата обично се служи како последно јадење од класичниот италијански неделен оброк.

Историја
--------

Поради неговата популарност во рестораните, се дебатира за потеклото на овој десерт. Според некои, вистинското потекло на овој десерт може да датира од регионот Арецо, додека други укажуваат на поново фирентинско потекло. Некои извори велат дека тортата е родена како облог на Гвидо Саморини, готвач и ресторан од Фиренца. Според највообичаената верзија, некои клиенти, уморни од неколкуте десерти што ги понудила кујната во ресторанот, му побарале изненадување за наредната недела. Саморини им презентирал *Торта де ла нона* „која беше толку пријатна по својот вкус и новитет". Сепак, дел од Пелегрино Артуси фрла сомнеж во вистинитоста на приказната и навестува дека колачот веќе постоел многу години порано; писателите ја опишуваат тортата велејќи: „Десертот со борови ореви и крем сметам дека е убаво пециво, просечно печиво"

Една варијанта на овој десерт е *торта дел ноно*, со какао и бадеми наместо борови ореви. Други варијанти вклучуваат додавање цреши во внатрешноста на полнењето со крем.

Наводи
------

1. ↑  „Torta della nonna". *Ricette di cucina - Le Ricette di GialloZafferano.it* (италијански). Посетено на 2023-01-05.
2. ↑  „Rezept Tipp: Torta della nonna - Falstaff". *www.falstaff.de* (германски). Архивирано од изворникот на 2022-09-26. Посетено на 2023-01-05.
3. ↑  „Ricetta Torta della nonna". *Il Cucchiaio d'Argento* (италијански). Посетено на 2023-01-05.
4. ↑  Alice TV (2017). „Come fare la torta de la nonna" [How to make *torta de la nonna*]. *Alice TV* (италијански). Архивирано од изворникот на 2017-11-12.
5. ↑  Tamantini, Tommaso. *In Principio era il crostino* (италијански). Tommaso Tamantini. стр. 194.
**Иван Грозни** - (руски: *Иван Грозный*) - советски филм од 1944 година, во режија на Сергеј Ејзенштајн. Главните улоги ги толкуваат: Николај Черкасов, Људмила Целиковска, Серафима Бирман, Михаил Названов, Михаил Жаров, Амвросиј Бухма, Михаил Кузнецов, Андреј Абрикосов итн. Темата за филмот ја предложил Сталин, кому Иван Грозни му бил еден од идолите. За овој филм Ејзенштајн ја добил Сталиновата награда.

*Иван Грозни*, Дел I и II

Содржина
--------

Московскиот кнез Иван (го игра Черкасов) се прогласува себеси за цар на Русија, наспроти големото незадоволство на благородниците. Неговата моќ се зголемува кога го освојува градот Казан кој е под власт на Татарите. Но, по враќањето во Москва, Иван тешко се разболува и ги повикува благородниците да му искажат верност на неговиот син Димитри. Очекувајќи ја смртта на Иван, благородниците коваат планови за неговиот иден наследник, а во сплетките предничи тетката на Иван, кнегината Ефросина Старицка (ја игра Бирман). Исто така, непријателски насторен е и кнезот Андреј Курбски, кој ја посакува царската круна за себе, а освен тоа, љубоморен е поради тоа што Иван се оженил со неговата сакана Анастасија (ја игра Целиковска). Мислејќи дека Иван е мртов, благородниците сакаат да го постават малоумниот кнез Владимир за нов цар, со цел вистинската власт да им припадне ним. Истовремено, Курбски ја бара раката на Анастасија, но таа го одбива, соопштувајќи му дека Иван е жив. Шокиран од чудесното оздравување на Иван, Курбски пред сите кнезови му се заколнува на верност на Иван, кој го назначува за водач на воениот поход против балтичките земји.
  

Меѓутоа, незадоволството на благородниците не престанува: тие одбиваат да го финансираат воениот поход на Балтикот, а некои ја напуштаат Русија и пребегнуваат во странство. Истовремено, гласниците му јавуваат на Иван дека Курбски извршил предавство, со што пропаѓа воениот поход на Балтикот, а благородниците одбиваат да тргнат во војна против Кримскиот кан. Најпосле, тетката на Иван, Ефросина, успева да ја отруе царицата Анастасија, по што Иван паѓа во очај. Тогаш, напуштен од благородниците, тој одлучува да ја напушти Москва и го повикува обичниот народ да му се придружи. Навистина, народот застанува на неговата страна, а му се приклучуваат и пониските благородници, како Алексеј Басманов (го игра Бухма) и неговиот син Фјодор (го игра Кузнецов). Поткрепен со моќта на народот, Иван се враќа во Москва, каде дознава дека англиската кралица Елизабета му испратила помош со воена опрема.

Наводи
------

1. ↑  РТС (пристапено на 1.2.2019)
2. ↑  IMDb, Ivan the Terrible, Part I (пристапено на 24.9.2015)
Франциско Лазаро  
1891-1912
**Франциско Лазаро** (21 јануари 1891 – 15 јули 1912) бил првиот португалски маратонец на Олимписките игри кој својот настап го имал на Летните олимписки игри - 1912 одржани во Стокхолм.

Лазаро исто така бил и првиот атлетичар којшто умрел за време на маратонот на Олимписките игри. Несреќата се случила на 29. километар од трката. Причините за неговата смрт се поврзуваат со дехидратација поради релативно високата температура за време на трката. Подоцна се дознало дека Лазаро бил намачкан со големо количество на восок како заштита од јакото сонце. Но, восокот предизвикал сериозни последици со што Франциско ја загубил природната способност што довело до елекртолитичка нерамнотежа.

Наводи
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Pires, Gustavo. „Francisco Lázaro, a emborcação no treino" (португалски). Fórum Olímpico de Portugal. Архивирано од изворникот на 2008-09-16. Посетено на 2008-07-07.
Зупа Инглезе
**Зупа Инглезе (**италијански за „англиска супа") е италијански десерт со слоеви крем и пандишпан.

Опис
----

Пандишпан се натопува во светло црвен, исклучително ароматичен италијански ликер од тревки. Потоа се додаваат слоеви густ крем со јајца сварен со големо парче кора од лимон. Често, во кремот се раствора темно чоколадо.

Зупа Инглезе е исто така популарен вкус на џелато.

Историја
--------

Потеклото на Зупа Инглезе е неизвесно. Една теорија вели дека потекнува од кујните од шеснаесеттиот век на војводите од Есте, владетелите на Ферара. Според оваа приказна, тие ги замолиле своите готвачи да ја рекреираат раскошниот десерт „англиски трифл" во кој уживале во Англија на елизабетанскиот двор, каде што биле чести посетители. Сепак, не се забележани рецепти за јадењето пред крајот на деветнаесеттиот век, кога се појавуваат во книгите за готвење во Емилија-Ромања, Латиум, Марке и Умбрија.

Име
---

Зборот *зупа* („супа") во италијанската кујна се однесува и на слатки и на солени јадења. 

  

Постојат и други теории за потеклото на името:

> „Името буквално од италијански се преведува како *англиска супа* и всушност може да ја означи неговата сличност со англискиот трифл." 
> 
> „Десерт измислен од неаполските слаткарници од Европа во текот на 19 век. Инспириран од англиските пудинзи кои биле модерни во тоа време, ..."
> 
>

Наводи
------

1. ↑  „Zuppa Inglese (Traditional Italian Pudding)". Academia Barilla. Посетено на 28 May 2016. Zuppa inglese was made for the first time in the 16th century for Dukes of Este, residing in Ferrara. Legend has it that the dessert was created by the court chefs when a diplomat from Ferrara asked for a trifle, a typical British dessert made with a sweet ring cake, cream and wine, after returning from a trip to England.
2. ↑  „Gelato Zuppa Inglese". *Gelato in casa*. Посетено на 28 May 2016.
3. ↑  *La Cucina del Bel Paese* (883-885). La cucina del Bel Paese
4. ↑  Gladys Gretton, *The Englishwoman in Italy*, Hurst and Blackett, 1860 (page 163).
5. ↑  Olver, Lynne. „FAQs: charlotte to millet". *The Food Timeline*. Посетено на June 8, 2015.
6. ↑  Mariani, John. *Dictionary of Italian Food and Drink.* New York: Broadway Books, 1998 (p. 286)
7. ↑  *Larousse Gastronomique, Completely Updated and Revised.* New York: Clarkson Potter, 2001 (p. 1310)
**Варда фока** (878 – 968) — познат византиски војсководец во првата половина на X век, и татко на византискиот цар Никола II и *куропалатот* Лав Фока Младиот.

Варда бил подмладок на семејството Фоки, едно од познатите воени аристократски семејства во Анадолија, негов татко бил Никифор Фока Стариот, истакнат византиски војсководец со инзворедна служба во Италија. Во 917 година, учествувал под команда на постариот брат Лав во катастроалната Битка кај Анхијал.

Во 941 година, тој бил владетел на темата Ерменија, на областа порано позната како Пафлагонија. Во оваа година руската морнарица под водство на Игор I ја нападнале Византија. Откако биле отерани од Цариград, русите се истовариле во Витинија и ја опустошиле. Варда ги држел напаѓачите на растојание за да спречи поголеми штети, сè додека не пристигнала византиската армија под водство на Јован Курку не ги протерала.

Во 945 година тој бил назначен за врховен водач на византиската армија на истокот од страна на царот Константин VII. Во ова својство немал некаков успех во борбите со арапите, од кои бил постојано поразувн под водство на Саиф ел-Даула, емирот на Алеп. Во 953 година, тој бил поразен и сериозно ранет од Саиф и по оследователните порази, топј бил заменет од неговиот син Никифор во 955/956 година.

Кога Никифор станал цар го прогласил својот татко кајзер, што е веднаш под титулата цар. Тој починал во 968 година на возраст од 90 години.

Наводи
------

* Norwich, John Julius. *Byzantium: The Apogee*. (New York: Alfred A Knopf, 1992)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Претходник**Пантериј** | **Управител на школа**945–954 | Наследник**Никифор II** |
**Пеење на дождот** (англиски: *Singin' in the Rain*) — американски филм од 1952 година, во режија на Стенли Донен и Џин Кели. Главните улоги ги играат: Џин Кели, Доналд О'Конор, Деби Рејнолдс, Џин Хаген, Рита Морено, Сид Шарис итн. Филмот имал две номинации за „Оскар", освоил еден „Златен глобус", а во 1989 година бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.

Трејлер

Синопсис
--------

Дон Локвуд (го игра Кели) е позната глумец од ерата на немиот филм, кој е познат по соработката со глумицата Лина Ламон (ја игра Рејнолдс). На премиерата на нивниот најнов филм, Дон ја раскажува својата животна приказна. Подоцна, за време на забавата, младата девојка Кети (ја игра Хаген) ја удира Ламон со торта во лицето. Потоа, Дон ја бара насекаде Кети и најпосле ја наоѓа за време на снимањето на друг филм. По појавата на првиот звучен филм, сопственикот на филмското студио ги ангажира Дон и Лина да снимаат звучен филм, иако Лина има несоодветен глас. По првата претпремиера, Дон сфаќа дека филмот ќе доживее целосен неуспех и решава да го преработи, правејќи го мјузикл. Меѓутоа, проблемот е во тоа што Лина не знае да пее, па затоа неа ја заменува Кети. Филмот доживува голем успех, но Лина станува алчна и почнува да ги уценува Дон и директорот на студиото. Затоа, по премиерата на филмот, Дон ја открива измамата дека Лина не пее на филмот. Најпосле, тој и Кети се заедно, а таа станува глумица.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Singin' in the Rain (1952) (пристапено на 1.1.2021)
2. ↑  IMDb, Singin' in the Rain (1952)Awards (пристапено на 1.1.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Драгутин Томашевиќ** (роден на 20 април 1890 во Бистрица - умрел во октомври 1915 во Рашанац) бил српски атлетичар и гимнастичар кој се натпреварувал на Летните олимписки игри - 1912 во Стокхолм.

Томашевиќ заврпил основно училиште во родниот град, а средно училиште во Петровац. Во 1905 година се преселил во Белград како продавач, а таму стална чкен на спортското друштво „Душан Силни". На 27 мај 1912, Томашевиќ се натпреварувал во маратонот и победил во конкуренција на 40 натпреварувачи со време од 2 часа и 52 минути.

На 1 јули 1912 на главниот настап на Олимписките игри, Драгутин настапил во маратонот на кој биле регистрирани 62 од 92 натпреварувачи, но денес не постојат податоци за тоа дали ја завршил трката и за неговиот евентуален резултат. Според некои податоци завршил триесет и осми со време од 2h 57m и со 11.56 секунди зад победникот.

Во 1915, Драгутин Томашевиќ бил моблизиран за потребите на српската армија во Првата свтска војна. Истата година во месец октомври загинал во Рашанац, на 25 години.
**Ана де Божу** (француски: *Anne de Beaujeu*; 3 април 1461

 — 14 ноември 1522

) — француска принцеза, ќерка на Луј XI. Таа била регент на својот помал брат, неполнолетниот Шарл VIII. По смртта на Луј XI во 1483 година, престолонаследникот имал 13 години, кое според тогашните француски закони, не му било дозволено да управува самостојно со земјата. Ана како регент на земјата била во периодот од 1483 до 1491 година.

Како регент на Франција, Ана била една од најмоќните жени кон крајот на XV век во Европа, и затоа често била нарекувана Мадам ла Гран.

Наводи
------

1. ↑  Robin, Maury Robin, and Anne R. Larsen, Carole Levin, *Encyclopedia of women in the Renaissance*, (ABC-CLIO, 2007), 42-43.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 96583416
* LCCN: n85800154
* ISNI: 0000 0000 7100 5993
* GND: 118848100
* SELIBR: 401880
* SUDOC: 027287637
* BNF: cb119362652 (податоци)
* ULAN: 500122323
* NKC: jo2017958983

 |

 |
Поврзано: Црква Свети Апостоли (појаснување)

**Црквата Санти Апостоли** односно црквата на Дванаесетте Апостоли (италијански :*Basilica dei Santi XII Apostoli*) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 15 век во времето на папата Пелагиј I. Посветена е на Свети Филип и Свети Јаков.

Наводи
------

1. ↑  Список на цркви во Рим

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 241191616
* LCCN: n78024100
* GND: 4365697-3

 |

 |
**Хуајна Капак** (кечуански: *Wayna Qhapaq*) бил единаесеттиот Сапа Инка на Империјата на Инките и шести владетел од династијата Ханан. Тој бил наследник на Тупак Инка Јупанки. Неговата жена и сестра била Која Кусиримај. Со неа немал машко дете, но тој имал над 50 деца со други жени, меѓу кои Нинан Кујочи, Хуаскар, Атахуалпа, Тупак Хуалпа, Манко Инка Јупанки, генералот Аток, Павлу Инка и Киспе Сиса. Скоро сите негови деца од овие наведениве, биле наследници или видни личности.

Тој ја проширил Империјата на денешни Чиле и Аргентина, и се борел за територии во Еквадор и Колумбија. Хуајна Капак умрел во 1527 година за време на битките во Кито. Заедно со него умрел и неговиот син Нинан Кујочи.

Хуајна Капак според Пома де Ајала.
Пред неговата смрт, тој ја поделил империјата на неговиот омилен син Атахуалпа и на неговиот лигитимен наследник Хуаскар. Оваа поделба значела и ослабување на Империјата и подоцна тотален колапс.

Поврзано
--------

* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со Инките е никулец.Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.* |

|
|  |
| Претходник**Тупак Инка Јупанки** | **Сапа Инка**1493-1527 | Наследник**Хуаскар** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 76233267
* LCCN: nr98041036

 |

 |
Податотека:Photo of Emily Nasrallah.jpgЕмили Насрала
**Емили Дауд Насрала** (арапски: إيميلي داود نصر الله) (моминско презиме: **Аби Рашид**, 6 јули 1931

 год. во Каукаба, Либан - 18 март 2018

 год. во Бејрут, Либан) била либанска писателка и активистка за човекови права.

Насрала завршила виша школа на Бејрутскиот колеџ за жени (сега Либанско-американски универзитет) во 1956 година од областа уметност, а потоа продолжила со студиите да дипломира на педагогија и книжевност при Американскиот универзитет во Бејрут во 1958 година. Набрзо, стекнала слава со нејзиниот прв роман, „Септемвриските птици", во 1962 година. Овој роман е добитник на три арапски книжевни награди.

Писателката Насрала објавила многу романи, детски книги и збирки раскази на теми како семејството, животот на село, војната, емиграцијата и правата на жените. Проблематиката за правата на жените била од особено значење за неа и таа цврсто ја поддржувала целиот свој живот.

Наводи
------

1. ↑  Roberts, Sam (2018-03-16). „Emily Nasrallah, Lebanese Novelist and Activist, Dies at 86". *The New York Times* (англиски). ISSN 0362-4331. Посетено на 2020-07-17.
2. ↑  „emily nasrallah : lebanese novelist : biography". *web.archive.org*. 2013-09-06. Архивирано од изворникот на 2013-09-06. Посетено на 2020-07-17.
**Карл Фридрих Мај** (германски: *Karl May*; Хоенштајн-Ернстал, 25 февруари 1842 – Радебојл, 30 март 1912) — германски книжевник. Преведени на триесет јазика, неговите книги се објавувани во рекордните количини, а најпознзнатите се:

„На Далечниот Запад"
„Ловци на мечки"
„Преку пустина" 
„Винету"
„Во царството на сребрениот лав"
„Богатство во сребреното езеро" 
„Во Балканските клисури"

Според неговите дела се снимени многу филмови и телевизиски серии, а пример се и за многу стрипови. Карл Мај напишал 73 романи вкупна дебелина од два метри и половина. Вкупниот број на неговите книги надминува и до 100 милиони примероци.

Карл Мај е роден во Ернстхал, во место недалеку од Хемнитза, тој дошол на светот 1842 година, како петто од четрнаесте ткајачи и акушерки. Таткото често останувал без работа, па семејството често останувало во беда.

Мај бил многу добар ученик. Во 14 година еден принц му дал стипендија да се школува во учителска школа во Валдернбруг. После две години кнежевскиот питомец бил исфрлен од школата поради кражба на шест свеќи. Можел да го продолжи школувањето во Плаунеа, но и тоа беше проблем. Човекот кај кого престојувал го тужел на училишната администрација, дека ја наговорубал својата сопруга на неморал. Веќе не можел да го продолжи школувањето за наставник. Осуден е на шест години затвор кога украл часовник на еден ученик.

Не можел да најде работа по излезокот од затворот, па покушал да живее од помали кражби и превари. Првата книга ја напишал во затворот. Во Америко за која толку пишувал и отишол пред крајот на животот.

Дела
----

Главните ликови на книгите чија работа се одвива на Далечниот Запад се Олд Шетерхенд и Апач Винету. Најбитние на тој циклус се:

* „Винету"
* „Олд Шурехенд"
* „Богатство во Сребреното Езеро"
* „Ѓавол и Јуда"
* „Божије Раѓање"
* „Син на Ловец на мечки"

Главните херои на книгата чија акција се одржала на Блискиот Исток се Кара Бен Немзи (Олд Шетерхенд од циклус Книгата на Дивиот Запад) и неговиот пријател Хаџи Халеф Омар. Книгите од овој „Арапски циклус" се:

* „Преку пустина"
* „Преку див Курдистан"
* „Од Багдад до Стамбол"
* „Во Балканските гудури"
* „Преку земјата Арбанаса"
* „Жут арамбаша"

Во третиот циклус спаѓаат делата:

* „Лав од крвава освета"
* „Во лаѓите на Вавилон"
* „Тврдина во планините"
* „Во крајот на сребрениот лав"
* „Скаменета молитва"
Елена Глинскаја
**Елена Василевна Глинскаја** (руски: Елена Васильевна Глинская; 1510 г. - 4 (13) Април 1538 г. Москва) била втора сопруга на Василиј III и регент на Русија 5 години (1533-1538).

Регентство
----------

Владеењето на Елена е познато по конфликтите во владата предизвикани од нејзината тесна соработка со убавиот млад болјарин по име Иван Феодорович Овчина-Телепнев-Оболенски и Даниел (митрополит од Москва). Во 1535, Елена извршила повеќе реформи, таа вовела унифициран монетарен систем во државата. Глинскаја потпишала примирје со Литванија во 1536, додека истовремено ја неутрализирала Шведска. Таа изградила нов бедем околу Москва, поканила доселеници од Литванија, ослободила руски затвореници и вовела мерки за заштита на патниците од уличните бандити. Таа исто така посетила многу манастири.

Елена починала во 1538 година на релативно млада возраст. Некои историчари сметаат дека таа била отруена од страна на Шуиските, кои ја узурпирале власта по нејзината смрт. Неодамнешните студии на нејзините остатоци ја поддржуваат тезата дека Елена била отруена.

Наводи
------

1. 1 2  Isabel De Madariaga (in Swedish) : *Ivan den förskräcklige* ("Ivan the Terrible") (2008)
2. ↑  Martin, *Medieval Russia*, 331; Pushkareva, *Women in Russian History*, 65-67.
Сликата на принцот Олег Свјатославич Волински на пара
**Олег Свјатославич** - бил руски средновековен владетел.

Животопис
---------

Олег Свјатославич бил тмуторокањски и муромски кнез и основач на черниговскиот род Олеговичи. Тој им бил дедо на кнезовите Игор и Всеволод, опеани во поемата „Слово за походот Игорев". Во оваа поема, кнезот Олег е наречен Гориславич, зашто ковел завери и кревал буни против руските кнезови. Тој бил голем непријател на кнезот Владимир Мономах и на неговите потомци. Поради тоа, кнезот Всеволод Јарославич, син на киевскиот кнез Јарослав Мудриот, го протерал кнезот Олег од Чернигов и тогаш кнезот Олег побегнал во Тмуторокањ, каде со здружил со половецките ханови и со нивна помош го победил кнезот Всеволод Јарославич. Меѓутоа, наскоро, Половците го измамиле својот сојузник, го заробиле и кнезот Олег бил испратен во заточение во Византија, на островот Родос.

Наводи
------

1. ↑  „Коментари", во: *Слово за походор Игорев*. Скопје: Наша книга, 2002, стр. 56.
Манфред фон Рихтхофен
Барон **Манфред Албрехт фон Рихтхофен**, наречен „**Црвениот Барон**" е германски пилот, кој се смета за летечки првак над првбаците во воздушните битки во текот на Првата светска војна.

Роден е во Бреслау, Германија (денес Вроцлав, Полска) на 2 мај 1892 г. На 11 години се запишал во училиште за кадети во Валштат. По кадетското училиште преоѓа во воената академија во Лихтерфелд близу до Потсдам, од каде што излегува со чин на коњички офицер. Фон Рихтхофен влегува во воздухопловството на 10 јуни 1915 г. како пилот-извидник во Саксонија. Се запишува во пилотското училиште во Добериц и дипломира во март 1916 г. Распореден е на фронтот при Верден, каде на 26 април го соборил првиот непријателски авион.

Првото признание го добива на 16 јануари 1917 г. кога по повод на 16-та воздушна победа Манфред Фон Рихтхофен го добива најпрестижниот орден за заслуги на Германското Царство.

Назначен е за командант на XI Ескадрила, и го вклучува и брата си Лотар, кој завршил воздухопловно училиште претходната година. Во април 1917 г. двајцата браќа сеат ужас помеѓу пилотите од британското воздухопловство, соборувајќи 36 авиони - 21 на Манфред и 15 - Лотар. До јуни истата година „Црвениот барон" има веќе 56 победи.

На 21 април 1918 г. при воздушна битка, Манфред Фон Рихтхофен е застрелан од куршум истрелан од земјата. Успеал да го приземји авионот во една нива, и починал од раната во областа на срцето 2 минути откако пристигнале противничките пешадијци. До смртта имал вкупно 81 потврдено соборен непријателски авион, што го прави најуспешен воен пилот во историјата.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Манфред ван Рихтхофен" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 76448547
* LCCN: n79092608
* ISNI: 0000 0001 0917 6879
* GND: 118600575
* SUDOC: 067147070
* BNF: cb13007686g (податоци)
* BIBSYS: 90974453
* NLA: 35480149
* NDL: 00551563
* NKC: jo2002105732
* BNE: XX1417937
* CiNii: DA06740972

 |

 |
**Херман Паше** ( 1851 - 1925 ) бил германски статистичар и економист кој е познат по неговиот Паше-ов Индекс со кој се овозможува пресметка на ценовниот индекс. 
Тој е роден на 24 февруари 1851год.во гратчето Бург во североисточна Германија, а починал на 11 април 1925год. во Детроид најголемиот град во САД во областа Мичиген. 

Херман Паше (1851-1925)

Образование
-----------

Паше неговото гимназиско образование го започнува во 1870год. во Бург, Германија, за да потоа продолжи на Универзитетот во Хале каде што студирал земјоделство. Потоа после опслужувањето на воениот рок неговите студии продилжуваат во друг правец и тоа во сферата на : економијата , статистиката и филозофијата. Докторирал во 1875 г. кај познатиот професор по политичка економија Џонс Конард на Универзитетот во Хале .

Кариера
-------

Неговата кариера ја започнува во 1879 кога станал професор за политички науки на Технолошкиот универззитетот во Ахен. 
Тој во економијата е познат по откривањето на националниот статистички индекс , кој е познат како Ценовен индкес , како и по анализите за Германската шеќерна индустрија.
**Ценовниот индекс** претставува пондериран просек на дадени добра и услуги во даден регион за определен временски интервал.Неговата статистичка цел е да се овозможи споредување на цените помеѓу различни временски периоди или на различни локации. Користите од овој индекс се тоа што со него може да се мери нивото на цените во економијата или пак за трошоците за живот. Понекогаш овој индекс можи добро да покористат како водич за некоја инвестиција.

Покрај овие достигнување Херман во 1906 се откажа од неговата неговата професорска дејност и се посвети на политиката. Во тој период одигра главна улога во решавањето на кризта во шеќерната индустрија што ја имаше во Германија на тој начин што ја промени од протекстионистичка во пазарно-потрошувачка.

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ГерманијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Германија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 69670814
* LCCN: n90677055
* ISNI: 0000 0001 0984 4486
* GND: 116011300
* MGP: 128131

 |

 |
**Себастијан Гриф** (француски: *Sébastien Gryphe*, 29 март о. 1492 во Ројтлинген, Германија - 1556 во Лион, Франција) бил германски книжар-издавач и хуманист.

Животопис
---------

Тој бил син на Мишел Гриф (Greif, Gryff, Gryph), и од него го научил занаетот на печатење, во Германија а потоа и во Венеција. Околу 1520 дошол во Лион каде останал да работи како книжар.

Во прво време Гриф најчесто печател дела од правото и администрацијата, во готско писмо. Потоа се префрлил на латински класици. Тој исто така преведувал и грчки автори на латински. Објавувал дела на неговите современици Еразмо, Гијом Биде и Полициано.

Во 1540, Франсоа Рабле дошол кај Гриф за да ги објави своите преводи на Хипократ, Гален и Џовани Маинарди.

Семејство
---------

Неговиот брат Франц (Франсоа) бил печатар на *rue des Carmes* во Париз од 1532. Другиот брат, Јохан (Жан), останал во Венеција, каде исто така печател.

Надворешни врски
----------------

* Henri Louis & Jules Baudrier. Bibliographie Lyonnaise. (Lyon: Librairie ancienne d'Auguste Brun, 1895-1921) [(F) Z145.L9 B3].
* Архивирано на 16 јули 2010 г.
* 450th anniversary of his death in 2006 : *Quid novi? Sébastien Gryphe à l'occasion du 450e anniversaire de sa mort"* Архивирано на 28 ноември 2006 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 41904313
* LCCN: n82032300
* ISNI: 0000 0001 2129 7833
* GND: 116902566
* SUDOC: 031794521
* BNF: cb12294409t (податоци)
* BIBSYS: 2089278
* ULAN: 500091044
* NKC: jn20011024130
* BNE: XX4734196

 |

 |
**Алексеј Алексејевич Брусилов** Тбилиси,— Москва, 17 март 1926)бил руски генерал, познат како творец на офанзивната тактика користена во офанзивата која носи име по него: Брусиловата офанзива во Првата светска војна.

Животопис
---------

Роден е во Тбилиси во денешната Грузија на 19 август 1853 година. Се образувал во руското елитно воено училиште. Уште на почеток на воената кариера учествувал во Руско-турската војна (1877—1878). Во 1906 бил унапреден во чин генерал. Во тек на Првата светска војна најпрво командувал со Исмата армија, а подоцна бил командант на југозападниот дел од Источниот фронт.

Кога рускиот цар Николај II абдицирал во 1917 година, Привремената влада го поставила Брусилова за началник на генералштабот. Бил сменет веќе во август 1917 година. Во тек на Октомвриската револуција и Руската граѓанска војна Брусилов не бил активен. На Црвената армија ѝ и се прклучил дури во 1920 година.

Брусилов бил патриот, кој не ја сакал бољшевистичката власт, но веривал дека е тоа начин Русија да стане моќна и обединета. Иако бил симпатизер на белогардејците, се борел против нив, бидејќи тие се бореле на страна на Полска против бољшевиците.

Бил пензиониран со седумдесет години. По неговата смрт, на погребот присуствувало и свештенството. Живеел во станот што го делеле со уште еден паро. Кога умрел, на почесниот државен погреб било присутно и свештенството.

Наводи
------




1. ↑  Вольдемар Николаевич Балязин (2007). Неофициальная история России [The Unofficial History of Russia] (in Russian). Olma Media Group. стр. 595. ISBN 978-5-373-01229-4.