Пресек од фреска во капелата на Никола од Фра Анџелико, на кој е прикажан Свети Петар како ги посветува седумте ѓакони. Свети Стефан е прикажан како клекнат.
**Седумте**, често познати како **Седумте ѓакони**, биле водачи избрани од раната христијанска црква да служат на заедницата на верници во Ерусалим, за да им овозможат на апостолите да се концентрираат на „молитвата и службата на Словото" и да се справат со покрената загриженост. од страна на верниците што зборуваат грчки за нивните вдовици кои се занемарени во дневниот *дијаконија* или служба.

Новиот Завет
------------

Делата на Стефан и Филип се единствените забележани и нивните дела се однесуваат на проповедање, катехиза и крштевање. Филип едноставно се нарекувал „евангелист" во поглавјето 18. Нивното назначување е опишано во поглавје 6 од Дела на апостолите ( Acts 6:1–6 {{{3}}} ). Според една подоцнежна традиција, тие се претпоставувале дека биле и меѓу Седумдесетте ученици кои се појавуваат во Евангелието по Лука ( 10:1, 10:17%20{{{2}}}&verse={{{3}}}&src=! Luke 10:1, 10:17 {{{2}}} {{{3}}} ).

Иако Седумте не се нарекуваат „ѓакони" во Новиот завет, нивната улога е опишана како „дијаконална" (διακονεῖν τραπέζαις на грчки), и затоа тие често се сметаат за претходници на христијанскиот ред на ѓакони. </link>

Седумте ѓакони биле:

* Стефан првомаченик
* Филип Евангелист
* Прохор
* Никанор
* Тимон
* Парменас
* Николас

Според наративот во Дела, тие биле идентификувани и избрани од заедницата на верници врз основа на нивниот углед и мудрост, бидејќи биле „полни со Светиот Дух ", а нивното назначување било потврдено од апостолите.

„Седумте луѓе" биле „полни со Светиот Дух" и затоа можеле делумно да ги претставуваат апостолите во поважни работи што се однесуваат на духовниот живот, како што се гледа во случајот на свети Стефан во Ерусалим, на свети Филип во Самарија. , и на други места. Ништо повеќе не е познато за неколку од седумте ѓакони, имено Никанор, Тимон и Пармена. Филип, кој е наречен „Евангелист", проповедал со многу успех во Самарија (Дела 8:5 кв.), така што двајцата апостоли Петар и Јован подоцна отишле таму да го дадат Светиот Дух на оние што ги крстил.

Детали
------

Само Стефан и Филип се дискутирани многу подетално во Дела; традицијата не дава ништо повеќе за Никанор или Парменас. Стефан станал првиот маченик на црквата кога бил убиен од толпа, а за чија смрт се согласил Савле од Тарс, идниот апостол Павле ( Дела 8:1 ). Филип евангелизирал во Самарија, каде што ги преобратил Симон Маг и еден етиопски евнух, традиционално започнувајќи ја Етиопската православна црква .

Традицијата го нарекува Прохор внук на Стефан и придружник на Јован Евангелист, кој го посветил за епископ на Никомидија во Битинија (денешна Турција ). Традиционално му се припишувало авторството на апокрифните Дела на Јован и се вели дека го завршил својот живот како маченик во Антиохија во 1 век.

Според *Annales Ecclesiastici* на Цезар Барониј, кој сега се смета за историски неточен, Никанор бил кипарски Евреин кој се вратил на својот роден остров и умрел како маченик во 76 година. Други извештаи велат дека тој бил маченик во „Берџ", неидентификувано место веројатно помешано со Ботрис .

Се вели дека Тимон бил хеленизиран Евреин кој станал епископ во Грција или во Босра, Сирија ; во вториот извештај, неговото проповедање предизвикало гнев кај локалниот управител, кој го маченил со оган.

Откако со години проповедал во Мала Азија, каде што Хиполит од Рим тврдел дека е епископ на Соли (Помпејополис; иако можеби мислел на Соли, Кипар ), се вели дека Пармена се населил во Македонија, каде што умрел на Филипи во 98 година за време на прогонствата на Трајан .[]</link>

Никола, кој дошол од Антиохија, во Дела е опишан како преобратен во јудаизмот. Некои рани писатели не го паметат со задоволство. Според *Adversus Haereses* на Иринеј, Николајтанците, еретичка секта осудена уште во Книгата на Откровението, го добиле своето име од ѓаконот. Во *Philosophumena*, Хиполит пишува дека ја инспирирал сектата преку неговата рамнодушност кон животот и телесните задоволства; неговите следбеници го сфатија ова како дозвола да се препуштат на страста. *Католичката енциклопедија* забележува приказна дека откако апостолите го прекорувале Николај дека ја малтретирал неговата убава сопруга поради неговата љубомора, тој ја оставил и се согласил некој друг да се ожени со неа, велејќи дека телото треба да се малтретира. Во *Стромата*, Климент Александриски вели дека сектата ги корумпирала зборовите на Николас, првично дизајнирани да ги проверат задоволствата на телото, за да ја оправдаат развратноста. *Католичката енциклопедија* забележува дека историчноста на приказната е дискутабилна, иако самите Николајтанци можеби го сметале Никола за свој основач.

Наводи
------

1. 1 2 3  "Seven Deacons". *Catholic Encyclopedia*. 1913. Retrieved September 11, 2006.
2. ↑  As Joseph Fitzmyer, *The Acts of the Apostles* (New York: Anchor, 1998), pp. 243 and 350, explains the intent of the word "proselyte".
3. ↑  Irenaeus. *Adversus Haereses* book I, chapter XXVI, 3; book III, chapter XI, 1.
4. ↑  Hippolytus. *Against All Heresies*, book VII, chapter XXIV.
5. ↑  Clement. *Stromata*, book II, chapter XX.