recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Хјардис Линд-Кембел** (27 јуни 1891 - 13 септември 1984 година) била шведски лекар, која е позната по својата работа во сексуалното образование и создавање програма за посвојување за невенчани жени.

Кариера и истражување
---------------------

Додека практикувала медицина низ целата област во Вастер, таа станала член - пионер на Меѓународната асоцијација на медицински жени. Работела на пулмологија, педијатрија, гинекологија и рурална медицина. Таа започнала единствена програма за посвојување во Шведска и работела со Националното шведско здружение за сексуални информации. Линд-Кембел се повлекла на 82-годишна возраст.

Наводи
------

1. 1 2  Ogilvie, Marilyn Bailey; Harvey, Joy Dorothy (2000-01-01). *The Biographical Dictionary of Women in Science: L-Z*. Taylor & Francis. ISBN 9780415920407.
**Шехитка** (словенизиран женски облик од „шехид", исламскиот поим за маченик) — поим кој означува жена-самоубиец од четничко сепаратистичко движење. За првпат поимот е употребен во рускиот печат, а потекнува од истоимениот руски збор „шехидка". Ваквите жени имаат извршено самоубиствени бомбашки напади во арапско-израелските конфликти, Чеченија, Русија, Ирак, Индија и Шри Ланка.

Во поранешните советски држави, овие жени се познати исто така и како „црни вдовици" (руски: *чёрные вдовы*), алудирајќи на токсичноста на истоимениот пајак. Ова се должи на фактот дека повеќето се вдовици на мажи убиени од страна на руските сили во Чеченија. Овие жени станаа познати кај јавноста по заложничка криза во Москва во октомври 2002 година. Во 2003 година, руската новинарка Јулија Јузик ја скова фразата „невести на Алах" за да се опише процесот со кој Шамил Басаев (командант во паравојската Бригада на маченици) регрутира чеченки.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ден на Густавус Адолф** се слави во Шведска, Финска и Естонија на 6 ноември во спомен на шведскиот крал Густавус Адолф. Одбележувањето на денот станало популарно по 200-та годишнината од смртта на кралот во 1632 година. Тоа е општ ден на веење на знамето во Шведска и Финска. Денес тоа главно е поврзано со конзумирањето на печивата Густав Адолф.

Датум
-----

Според Грегоријанскиот календар, кралот умрел на 16 ноември, но Јулијанскиот календар („стар стил") сè уште се користел во протестантска Шведска во тоа време и тој датум - 6 ноември - сè уште се користи.

Историја
--------

Денот на Густавус Адолф се слави во Шведска, Финска и Естонија на 6 ноември во спомен на шведскиот крал Густавус Адолф, кој беше убиен на тој датум (стар стил) во 1632 година во битката кај Лицен во Триесетгодишната војна.Nationalencyklopedin, Gustav Adolfsdagen.</ref>Nationalencyklopedin, Gustav II Adolf.</ref> Денот е именуван по кралот и е општ ден на веење на знамето во Шведска

Денот се слави од почетокот на 19 век и стана особено популарен по прославата на 200-годишнината во 1832 година, од смртта на кралот. Денот порано се славеше со факели и патриотски говори. Денес преостанува главно конзумирањето на пецивото Густав Адолфна овој ден, со чоколаден или марципан релјеф на тој крал на врвот.  Во Шведска, денот е особено забележан во Гетеборг, кој бил основан од кралот, но исто така и во градовите со стари образовни традиции, како што е Упсала, каде што донирал значителни средства на универзитетот и во градовите каде што традиционално била сместена војската.

Денот се слави во Финска од 1908 година од шведските говорници како Шведски ден, Ден на финскиот шведско наследство. Во Естонија, која како и Финска била дел од Шведска за време на владеењето на Густавус Адолф, денот е познат како Густав Адолфи пее. Во сите три земји, 6 ноември е именден за Густав Адолф, име Густав II Адолф "во Шведска, или Kustaa Aadolf,(името на Фински).

„Патот на шести ноември", дел од стариот автопат Гота во стокхолмската населба Алвсјо, е именуван за овој ден. Според комитетот за именување на улиците од 1924 година, патот бил влезната точка во Стокхолм за погребната поворка на кралот.

Наводи
------

1. ↑  Museum of Gothenburg. „The Death of Gustavus II Adolphus Swedish Historical Wallcharts". Swedish National Heritage Board. Посетено на 6 November 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Nationalencyklopedin, Gustav Adolfsdagen.
3. ↑  Nationalencyklopedin, Gustav II Adolf.
4. 1 2 3 4 5  „Gustav Adolfs-bakelsens historia" (Swedish). wienerbageriet. Архивирано од изворникот на 2015-08-12. Посетено на 5 February 2014.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  „Flag days – Sweden". Flags of the World. Посетено на 20 February 2014.
6. ↑  „Swedish namedays in Finland". Vardsvenska. Посетено на 20 February 2014.
7. ↑  „Finnish namedays". Vardsvenska. Посетено на 20 February 2014.
8. ↑  Stahre, Nils-Gustaf; Westlund, Börje, уред. (1992). *Stockholms gatunamn*. Stockholmsmonografier, 0282-5899 ; 50 (Swedish) (2. utök. uppl.. изд.). Stockholm: Komm. för Stockholmsforskning. ISBN 9170310424. Предлошка:LIBRIS.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
Херман Алмерс 
**Херман Алмерс** (11 февруари 1821, Рехтенфлех – 9 март 1902) бил германски поет. 

Тој бил единственото дете во семејството, и бил образован така што имал приватни часови. Ја започнал својата кариера во образованието, но ја презел семејната фарма по смртта на неговиот татко во 1849 година. 

Преку патување, се сретнал со бројни влијателни луѓе кои го инспирирале да започне сериозно да пишува, што довело до неговото објавување на *Маршенбух* во 1858 година. 

Алмерс е роден во Рехтенфлет, каде што, исто така, умрел.

Надворешни врски
----------------

* *The New International Encyclopaedia*. Dodd, Mead and company. 1906. во Новата меѓународна енциклопедија, 1906
* Член од германската Википедија, која е значително посеопфатна
Знаме на гувернерот на Питкерн
**Гувернерот на Питкерн** (англ. *Governor of the Pitcairn Islands*) е претставник на британската круна во островската земја Питкерн, која е последната останата британска територија во Тихиот Океан. Питкерн ужива прилично голема локална автономија, но сепак се под власта на колонијалниот гувернер.

Заради инзвонредно малиот број на жители на островот (47), британците отсекогаш сметале дека е неисплатливо да постават гувернер на Питкерн во постојан престој. Наместо тоа, од 1989 г. наваму, гувернерот на Фиџи е и гувернер на Питкерн. Со осамостојувањето на Фиџи во 1970 г. оваа функција му припаднала на британскиот висок комесар во Нов Зеланд. Моментално оваа функција ја извршува Џорџ Фергусон.

Во текот на историјата на оваа функција, власта на британскиот гувернер во пракса била само номинална и формална. Меѓутоа Ричард Фел, гувернер на Питкерн помеѓу 2001 и 2006 г. го употребил неговото право за да го разреши градоначалникот кој бил вмешан во аферата за сексуална злоупотреба од 2004 г.

Поврзано
--------

* Список на гувернери на Фиџи (1898-1970)
* Список на британски високи комесари во Нов Зеланд (1970-денес)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Гувернери, граѓански комесари и управници на британските зависни територии |
| --- |
|  |
| Прекуморски територии | Гувернер на Ангилја • Гувернер на Бермуда •Комесар на Британската Антарктичка Територија • Гувернер на Британските Девствени Острови • Комесар на Британската Индоокеанска Територија • Управник на Вознесенскиот Остров • Гувернер на Гибралтар • Комесар на Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови • Гувернер на Кајманските Острови • Гувернер на Монтсерат • Гувернер на Питкерн • Гувернер на Света Елена • Управнк на Тристан да Куња • Гувернер на Туркс и Кајкос • Гувернер на Фолкландските Острови |  |
|  |
| Крунски поседи | Заменик-гувернер на Гернзи • Заменик-гувернер на Ман • Заменик-гувернер на Џерси |

 |
**Свети Константин и Елена** (грчки: *Ιερός ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης*) — преродбеничка парохиска црква во градот Пазар (Ениџе Вардар), Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.

Историја
--------

Храмот е изграден под името **„Св. Кирил и Методиј"** во македонското маало Варош во североисточниот дел на градот. Изграден е во 1908 г. кога населението било под врховенството на Бугарскаа егзархија. Во 1909 г. иконите во храмот се изработени од иконописци предводени од галичкиот мајстор Апостол Фрчковски.

Со потпаѓањето на Егејска Македонија под грчка власт, храмот е преименуван во „Св. Константин и Елена".

Опис
----

Храмот првобитно бил трикорабна базилика со женска црква. Во 1952 – 1953 г. е видоизменет во петкорабна базилика. Има должина од 25 м, ширина од 17 м и висина од 8 м. Во 1988 - 1990 г. на запад е направен нартекс. Покривот е на четири води, покриен со ќерамиди. Има три влеза — од запад, југ и север. Во северозападниот агол е доградена камбанарија. На дното на северниот и јужниот кораб има два параклиса.

Во внатрешноста корабите се поделени со дрвени столбови. Дел од фреските се дело на Христофанис Вуцинас и неговите ученици, а оние на патеките се изработени од зографите Кузоглу и Сарис — десно сцени од житието на Христос, лево на Богородица. Иконостасот е резбан, а иконите на него се дело на монаси од манастирот „Св. Дух" во Оропос, Источна Атика. Преносливите икони се дело на М. Котикостас.

Поврзано
--------

* Воденско-постолско-мегленска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  „Ιερός ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης". Η πόλη μας. Посетено на 12 септември 2016.
2. 1 2 3  Αποστολίδου, Γεσθημανή. „Τα Γιαννιτσά ... χθες και σήμερα". стр. 41. Посетено на 16 јануари 2020.
3. ↑  Димитров, Христо М (1991). „Два документа за Фръчковския род". *Исторически преглед*. **XLVII** (1): 76–79.
**Шејди Рекордс** (англиски: *Shady Records*) е американска издавачка куќа основана во 1999 година од страна на раперот Еминем (познат и под псевдонимот *Слим Шејди*) со помош на неговиот менаџер Пол Розенберг по успехот со албумот *The Slim Shady LP*. Оваа куќа досега издала 21 студиски албум, од кои 14 биле одликувани со платинест сертификат од страна на Здружението на музичките сниматели на Америка. Освен Еминем, од попознатите имиња кои членуваат во Шејди Рекордс се 50 Cent, Yelawolf и D12.

Наводи
------

1. ↑  Detrick, Ben (August 2005), „Loyalty", *XXL magazine*, стр. 22, Архивирано од изворникот на 2012-05-11, Посетено на January 29, 2008CS1-одржување: датум и година (link)

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за издавачка куќа е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Огномет на Денот на независноста над Вашингтонскиот споменик во 1986 година
**Ден на независноста** (англиски: *Independence Day*, разговорно **Четврти јули**, *Fourth of July*) — федерален празник во Соединетите Американски Држави (САД) во чест на Декларацијата за независност, ратификувана од Вториот континентален конгрес на 4 јули 1776 година, со што се основани Соединетите Американски Држави.

Делегатите на Вториот континентален конгрес прогласиле дека Тринаесетте колонии повеќе не се потчинети на монархот на Британија, кралот Џорџ III, и дека сега се обединети, слободни и независни држави. Конгресот гласал да ја одобри независноста со усвојување на Лиовата резолуција на 2 јули и ја усвоил Декларацијата за независност два дена подоцна, на 4 јули.

Денот на независноста најчесто се поврзува со огномети, паради, скари, карневали, саеми, излети, концерти, бејзбол игри, семејни собири, политички говори и церемонии, како и разни други јавни и приватни настани кои ја слават историјата, владата и традициите на Соединетите Американски Држави. Денот на независноста е национален празник на САД.

Наводи
------

1. ↑  „What is Independence Day in USA?". Tech Notes. July 2, 2015. Архивирано од изворникот на June 22, 2019. Посетено на July 2, 2015.
2. ↑  „National Days of Countries". *Ministry of Foreign Affairs and Trade*. New Zealand. Архивирано од изворникот September 4, 2011. Посетено на June 28, 2009.
3. ↑  Central Intelligence Agency. „National Holiday". *The World Factbook*. Архивирано од изворникот May 13, 2009. Посетено на June 28, 2009.
4. ↑  „National Holiday of Member States". United Nations. Архивирано од изворникот July 2, 2012. Посетено на June 28, 2009.

Надворешни врски
----------------

* Fourth of July Is Independence Day USA.gov
**Ден** (англиски: поранешен *The Den*) или **Новиот Ден** (англиски: поранешен *The New Den*) како што претходно бил познат — фудбалски стадион во Бермондси, југоисточен Лондон, Англија. Стадионот претставува дом на фудбалскиот клуб Милвол, кој на него ги игра својте домашни натпревари. Стадионот се наоѓа во непосредна близина на железничката пруга во Јужен Лондон, и престставува наследник на стариот Ден, претходниот стадион на кој домаќин бил Милвол, кој го заменил во 1993 година.

Стадионот има вкупен капацитет од 20.146, иако тоа е ограничено на приближно 18.100 за да се овозможи раздвојување на навивачите и мерки за безбедност на толпата. Најголемата посетеност на стадионот регистрирана за време на сезоната 2018-2019 била 17.195 гледачи.

Новиот Ден е шестиот стадион што Милвол го окупирал од нивното основање во Милвол во областа позната како Островот на кучињата во 1885 година. Претходните терени биле Гленгал Роуд (1885-1886), Лор Нелсон Грунд (1886–1890), Атлетик Граунд (1890–1901), Норт Гринич (1901–1910) и стариот Ден (1910–1993).

Трибини
-------

На 20 јануари 2011 година источната трибина на Ден била преименувана во „Докерс стенд", оддавајќи почит на раната историја на Милвол и поддржувачите на пристаништата на Темза. Јужната трибина е позната под името Колд Блоу Лејн, што било името на патот кој водел до стариот Ден. Северната трибина е резервирана за гостинските приврзаници, а западната трибина била преименувана во Бари Киченер стенд, наречена по играчот со најдолг стаж во дресот на Милвол. 

Панорамски поглед на Ден од трибната Докерс стенд. Спротивно од оваа трибина се наоѓа трибината Бари Киченер стенд, лево е трибината Колд Блоу Лејн, а десно се наоѓа трибината Норт стенд.

Наводи
------

1. ↑  „Views of The Den". millwallfc.co.uk. 13 September 2010. Архивирано од изворникот на 15 May 2010. Посетено на 13 September 2010.
2. ↑  „Clubs like Brighton & Millwall take steps to halt declining attendances". *BBC Sport*. 2013-01-24. Посетено на 2020-01-27.
3. ↑  The Dockers stand Архивирано на 24 јануари 2011 г.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ден (стадион)" на Ризницата ? |

* Матична страна на ФК Милвол
* Ден на Football Ground Guide
* Галерија со слики на Ден на londonfootballguide.com
**Ден**, исто така познат како **Хор-Ден**, **Девен** и **Удиму**, е името на раниот египетски фараон од Првата династија. Тој веројатно владеел во периодот од 2870 п.н.е. - 2820 п.н.е.

Тој е владетел од раниот египетски период, за кој постојат најголем број археолошки наоди. За фараонот Ден се тврди дека донел просперитет на неговото царство, а многу иновации се припишуваат од времето на неговото владеење. Тој бил првиот владетел кој ја користел титулата „Кралот на Долниот и Горниот Египет", и првиот кој бил претставен со двојна црвено-бела круна. Во времето на неговото владеење, фараонот Ден ги вовел правилата за ритуал на кралскиот двор, со што бил високо ценет кај наследниците. Важна иновација од оваа ера било воведувањето на хиероглифи за пишани броеви, кои биле користени за запишување на податоци за даноците и годините. Подот од неговата гробница во Абидос е направен од црвен и црн гранит, што е прв пример за употребата на овој материјал во древниот Египет.

Тој бил син на фараонот Џет и кралицата Мернеит. Неговата мајка владеела додека бил момче. Манетон вели дека владеел 20 години. Египтолозите обично прифаќаат податоци од Каменот од Палермо, каде што се вели дека владеел 42 години. Имал 4 жени. Го наследил синот Анеџиб, а за останатите деца нема информации.

Наводи
------

1. ↑  Alan H. Gardiner: *The Royal Canon of Turin*. Griffith Institute of Oxford, Oxford (UK) 1997, ISBN 0-900416-48-3; page 15 & Table I.

Надворешни врски
----------------

* Хорус Ден

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Претходник: Џет | Египетски фараон  Прва династија  | Наследник: Анеџиб |
Илустрација на „Гавранот" од Едгар Алан По од страна на Гистав ДореИлустрација на „Гавранот" од Едгар Алан По од страна на Гистав Доре
**Хорор** или **ужаси** — литературен жанр, чија главна цел е да го застраши, згрози или вџаши читателот преку создавање на чувство на ужас. Литературниот историчар Џ. А. Кадон ја има дефинирано хорор приказната како „литературен текст во проза со различна можна должина... која го шокира читателот, или можеби создава создава чувство на одбивност или грозење". Хоророт создава морничава и застрашувачка атмосфера, која може да се должи на натприродни појави. Често централната опасност во хорор-литературата може да се толкува како метафора за широко распространети стравови во општеството од кое делото потекнало. Потеклото на зборот „хорор" потекнува од стариот француски збор „horror" (во современ француски horreur) како од латинскиот збор „horror", со значење „страв, тресење".. Хорор-жанрот има корен во фолклорот и религиозните традиции што се фокусираат на смртта, задгробниот живот, злото, и различните демонски запоседнувања на личноста кои во литературата се сретнуваат како вештерки, вампири, врколаци или духови. Хорор-жанрот се формализира со појавувањето на готскиот роман во XVIII век, а денес претставува милионска индустрија со широко влијание на уметностите и поп-културата, а особено во рамки на филмот и видеоигрите. Некои од најпознатите автори на ужаси се Едгар Алан По, Мери Шели, Брам Стокер, Х.П. Лавкрафт и Стивен Кинг.

Поврзано
--------

* Готски роман
* Хорор (филм)
* Духови
* Вампир
* Вештерки
* Врколак
* Мистерија (литература)
* Трилер (жанр)
* Научна фантастика
* Список на хорор романи
* Список на хорор писатели
* Список на хорор филмови

Наводи
------

1. ↑  Кадон, Џ.А. (1984). „Вовед". *Хорор раскази*. Хармондсворт: Penguin. стр. 11. ISBN 0-14-006799-X.
2. ↑  Етимологија на зборот хорор (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh2008105769
* GND: 4134817-5
* NKC: ph200842

 |

 |
Голема градина во Канада

Латинскиот збор *hortus* (градина растение) и *cultura* (култура) заедно го сочинуваат зборот **хортикултура**, што значи култура на одгледување градинарски растенија. Хортикултуристите работат на расади, производство на житни култури, размножување растенија и генетско инженерство, растителна биохемија, растителна физиологија, и скалдирањето, обработката и транспортот на овошје, бобинки, ореви, зеленчук, цвеќиња, дрва, грмушки и тресет. Тие ја подобруваат продуктивноста на културите, квалитетот, хранливата вредност и отпорноста на инсекти, болести други штетни влијанија од околината. Генетиката исто така се користи во развојот на растенијата. Таа може да синтетизира хемикалии кои се борат против рак). 

Хортикултурата изучува пет полиња. Тие се **цвеќарство**, **орнаментална хортикултура**, **олерикултура** (производство и пласман на зеленчуци), **помологија** (производство и пласман на овошје) и **пожетвена физиологија** (одржување на квалитетот и спречување на фира). 

Хортикултуристите работат во индустриите, владата и образовните установи. Тие можат да бидат инженери за житни култури, менаџери на фирми на големо и мало, расадувачи, инспектори на житни култури, советници за производство житини култури, размножувачи на растенија, научни истражувачи и, се разбира, учители.

Поврзано
--------

* Арборикултура
* Арборскулптура
* Фунгикултура
* Земјоделство
* Лозарство
* Овоштарство
* Олерикултура
* Цвеќарство
* Саден дизајн
* Историја на градинарството

Надворешни врски
----------------

* Информации за Хортикултурното Здружение на Македонија Архивирано на 15 јануари 2006 г.
* ISHS - Меѓународно Друштво за Хортикултурна Наука (англиски)
**Француско Конго** (француски: *Congo français*) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Екваторска Африка во периодот од 1882 до 1910 година. Земјата се наоѓала на територијата на Република Конго, Габон и Централноафриканската Република.

Историја
--------

Француско Конго бил основан во Бразавил на 10 септември 1880 година како протекторат народот Батеке по должината на северниот брег на реката Конго, додека формално како Француско Конго бил основан на 30 ноември 1882 година, потврдена со Берлинската конференција од 1884-1885. Нејзините граници со Кабинда, Британски Камерун и Слободна Држава Конго биле основани со договори во текот на следната деценија. Планот за развивање на колонијата бил преку давање на големи отстапки на околу триесет француски компании, кои ветувале брз развој. Овој развој бил ограничен и главно се работело на екстракција на слонова коска, гума и дрво. Овие операции честопати вклучувале голема бруталност и ропство на месното население.

Дури и со овие мерки повеќето од компаниите изгубиле голем број од своите пари. Голем дел од фармите на компаниите постоеле само на хартија со речиси никакво присуство на теренот во Африка.

Францускиот Конго понекогаш бил познат како Габон-Конго. Формално кон земјата се приклучил Габон во 1891 година, и во тој период земјата била позната како Среден Конго.

Наводи
------

1. 1 2 3  *Histoire militaire des colonies, pays de protectorat et pays sous mandat.* 7. "Histoire militaire de l'Afrique Équatoriale française". 1931. Accessed 9 October 2011. (француски)
2. ↑  Payeur-Didelot. "Gabon. - Colonie française du Gabon-Congo, 1/3,700,000". 1894. (француски)
**„Франческо Асишки"** (англиски: *Francis of Assisi*) - американско-германски филм од 1961 година, во режија на Мајкл Куртиз (Michael Curtiz), по сценариото на Јуџин Вејл (Eugene Vale), Џејмс Форсајт (James Forsyth) и Џек В. Томас (Jack W. Thomas), засновано врз романот на Лудвиг фон Вол (Ludwiga von Wohl). Главните улоги ги толкуваат: Бредфорд Дилман (Bradford Dillman), Долорес Харт (Dolores Hart), Стјуарт Витман (Stuart Whitman), Сесил Калавеј (Cecil Kellaway) и Едуард Франц ( Eduard Franz). Ова е претпоследниот филм на Мајкл Куртиз, авторот на „Казабланка". Филмот се одликува со уредно изложена приказна и беспрекорна режија, а насловната улога ја игра маркантниот Бредфорд Дилман.

Синопсис
--------

Во филмот се прикажува животот на светецот Франческо Асишки, основачот на францисканскиот калуѓерски ред. Дејствието се случува во Италија, на преминот од 12 во 13 век, кога младиот Франческо Бернардоне (го игра Дилман), син на богат трговец со облека од Асиси, незадоволен од бесмислениот живот, на повик на папата Инокентиј III се пријавува во војската која заминува во поход на Сицилија. За време на битката, тој го слуша божјиот глас кој му наредува да се врати дома. Таму, тој е прогласен за предавник и затворен. По излегувањето на слобода, тој повторно го слуша божјиот глас кој му наредува да ја обнови урнатата црква...

Наводи
------

1. 1 2  HRT, Franjo Asiški, američko-njemački film (пристапено на 14.11.2020)
**Двете Лица на Ана** е романтична американска / мексиканска теленовела. Серијата е снимена во Мајами, во текот на 2006 / 2007 година, со 120 епизоди. Серијата имаше површен успех во Мексико, иако тој успех не се повтори многу низ целиот свет. Оваа теленовела е ко-продукција на мексиканската тв куќа Телевиса и американската Фоновидео.

Синопсис
--------

Маурицио Аспе во улогата на злобниот Игнасио
Во средината на приканата е веселата и безгрижната Ана Ескудеро. Нејзиниот најголем животен сон е да стане позната глумица. Попладне го поминува времето грижејќи се за богатата вдовица Грациела Салгадо, чии нејзините две внуки и прават големи проблеми. Грациела ја осигурува Ана на аудиција за престижната глумска школа, каде она уште првиот ден го запознава Густаво Галван. Еден кобен ден братот на Ана, Фабијан, на улица го удира автомобил со кој управува Игнасио, разгалениот и неодговорниот син на милионерот Умберто Бустаманте. Од страв од затвор Игнасио подметнува пожар во куќата на Ана во која загинува Марсија, девојката на Фабијан. Плашејќи се за животот на Ана, Грациела ја испраќа во Њујорк, а несреќната Марија ја закопува под името на Ана. Неколку години подоцна, Ана се враќа во Мајами. 
Како би се одмаздила за смртта на нејзините најблиски, Ана во тајност го презема новиот идентитет и станува ладната и пресметливата Марсија Лазкано, елегантна жена која одлучува да го уништи семејството Бустаманте. Со времето успева да го заведе таткото и синот и да ги скара, но не знае дека злобната Ирене го следи секој нејзин чекот и се обидува да ја одвои од Густаво. Многу брзо Ана ќе сфати дека желбата за одмазда може да стои и искрена љубов, а на виделина полека излегува таа неочекуваната вистина - Густаво Галван е уметничкото име на Рафаел Бустаманте, третиот син на милионерот Умберто...

Улоги
-----

| Глумци | Ликови |
| --- | --- |
| Ана Лајевска | Ана Ескудеро / Марсија |
| Рафаел Амаја | Рафаел Бустаманте / Густаво Галван |
| Маурицио Аспе | Игнасио Бустаманте |
| Алекса Дамијан | Ирене Алкараз |
| Леонардо Даниел | Умберто Бустаманте |
| Франциско Рубио | Висенте Бустаманте |

Двете Лица на Ана на Балканот
-----------------------------

Хрватска:ХРТ   
 Словенија: ПОП ТВ   
 Бугарија: Диема Фемили

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 9 септември 2007 г.
* Сериалс.ру Архивирано на 14 септември 2007 г.
**Две недели за заљубување** (англиски: *Two Weeks Notice*) е американско-австралиски филм од 2002 година, во режија на Марк Лоренс, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Хју Грант, Сандра Булок, Алиша Вит, Дејна Ајви и Роберт Клаин.

Содржина
--------

Филмот е приказна за Луси Клесон (ја игра Булок), која е извонредна, но невротична адвокатка и за нејзиниот богат и шармантен клиент Џорџ Вејд (го игра Грант). Односот на Џорџ кон Луси повеќе наликува на однос кон дадилка, отколку на однос кон адвокатка. И покрај одличната заработка, Луси решава да го напушти Џорџ и му дава отказ. Кога ќе сфати колку многу му значии таа, Џорџ се труди по секоја цена да ја врати Луси назад.

Наводи
------

1. ↑  *Антена*, број 868, 13.2.2015, стр. 25.
**„Двајца"** (српски: *Двоје*) — филм на режисерот Александар Петровиќ од 1961 година. Петровиќ е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Беба Лончар, Миха Балох и Милош Жутиќ. Ова е првиот игран филм на Петровиќ, а претставува комбинација на драма и љубовен филм. Една година подоцна, филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал, а често се наведува како претходник на „црниот бран" во југословенската кинематографија.

Синопсис
--------

Мирко (го игра Балох) случајно ја среќава Јована (ја игра Лончар) во која веднаш се заљубува, па продолжува упорно да ја бара. Потоа, тие се запознаваат и меѓу нив се раѓа љубов. Нивната врска трае една година, сè додека една вечер Јована се соочува со вистината дека Мирко не ја сака повеќе.

Наводи
------

1. ↑  Двоје (пристапено на 12.3.2023)
Петте реакции кои го сочинуваат циклусот на уреа. Првите две се одвиваат во митохондриите, додека останатите три се одвиваат во цитозолот.
**Циклусот на уреата** (познат и како **орнитински циклус**) е циклус на биохемиски реакции кои се случуваат кај голем број на животни, вклучувајќи го и човекот, при што се добива уреа ((NH2)2CO) од амонијак (NH3). Овој циклус е откриен од страна на Ханс Адолф Кребс и Курт Хенселајт во 1932 година, пет години пред откривањето на циклусот на лимонска киселина. Кај цицачите, циклусот на уреа се случува главно во црниот дроб, и помалку во бубрезите.

Реакции
-------

Реакции во циклусот на урејата| Чекор | Реактанти | Производи | Катализирано од | Место
  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1
  | NH4+ + HCO3− + 2ATP | карбамоил фосфат + 2ADP + Pi | CPS1 | митохондрии
  |
| 2
  | карбамоил фосфат + орнитин | цитрулин + Pi | OTC | митохондрии
  |
| 3
  | цитрулин + аспартат + ATP | аргининосукцинат + AMP + PPi | ASS | цитозол
  |
| 4
  | аргининосукцинат | Arg + фумарат | ASL | цитозол
  |
| 5
  | Arg + H2O | орнитин + уреа | ARG1 | цитозол |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Метаболизам, катаболизам, анаболизам |
| --- |
|  |
| 
* Гликолиза
* Глуконеогенеза
* Пентозо-фосфатен пат
* Кребсов циклус
* Циклус на уреа

 |

 |
**Циклопентобарбитал натриум** ( **Циклопал**, **Дормисан**) е дериват на барбитурати измислен во 1940-тите. Има седативни и антиконвулзивни својства, а се користел првенствено како анестетик во ветеринарната медицина. Циклопалот се смета за сличен во ефектите на фенобарбитонот, но трае речиси три пати подолго и се смета за барбитурат со долго дејство со прилично бавен почеток на дејство.

Поврзано
--------

* Барбитурат

Наводи
------

1. ↑  Martin JR, Godel T, Hunkeler W, Jenck F, Moreau JL, Sleight AJ, Widmer U (December 2000). „Psychopharmacological agents.". *Kirk-Othmer Encyclopedia of Chemical Technology*. doi:10.1002/0471238961.1619250313011820.a01. ISBN 0471238961.
2. ↑  „A Pharmacologic Study of 5-Allyl-5-Cyclopentenyl Barbituric Acid (Cyclopal)". *Journal of Pharmacology and Experimental Therapeutics*. **80** (2): 119–125. 1944. CiteSeerX 10.1.1.983.6071.
**Грчка седефка** (*Boloria graeca*), е пеперутка од семејството на шаренците (*Nymphalidae*).

Го има на Алпите и на Балканот. Ларвата се храни со разни видови на љубичица.

Портокаловата горната страна има кафеава базална суфузија украсена со различни траги од кафена боја, подмаргинални тркалезни дамки и линии што формираат фестони. Задното крило формира агол на предниот раб. Долната страна на предните крила е идентична, онаа на задните крила има сребрени дизајни, линија од мали кругови и зеленикаво мермер кај женката

* монтиран примерок, дорзална страна, Францијамонтиран примерок, дорзална страна, Франција
* монтиран примерок, вентрална страна, Францијамонтиран примерок, вентрална страна, Франција

Надворешни врски
----------------

* 

* *Boloria graeca* на Ризницата ?</img>
* Лепс Тоа
* Пеперутки на Бугарија
Српскиот манастир Гомирје кај Карловац
**Данило Љуботина** (Српско Поље, околу 1660 - 1739) бил српски православен епископ на горникарловачки од 1713 година до 1739 година, со архиепископско место, првично во Манастир Гомирје, а потоа и во Плашки.

Потекло и рани години
---------------------

Семејството на Данило Љуботин потекнувало од Херцеговина, од каде што неговите предци се преселиле во хабсбуршките области во регионот на Карловац. Данило е роден во селото Брлога. Своите завети ги примил во тогаш најзападниот српски православен манастир Гомирје, а подоцна станал игумен на овој манастир. Тој бил еден од главните соработници на епископот Атанасиј Љубојевиќ, со кого учествувал во работата на познатиот Крушедолски парламент (1708). На овој собор се бранело црковното и националното единство на православните Срби во Хабсбуршките земји. Бидејќи царот Јосиф I ја признал епархиската јурисдикција на епископот Атанасиј само во областите Зринопоље, Лика и Крбава, по смртта на епископот (1712 г.) бил доведен во прашање опстанокот на една епархија за целата област на Горна Краина. Љуботин извесно време бил намесник на митрополитот Подгорички Софрони.

Епископска служба
-----------------

На Црковно-народниот собор одржан во 1713 г. во Сремски Карловци е донесена одлука споменатата област да се подели на две посебни епархии: Горна Карловачка за предвоениот простор на Карловачкиот генералат околу манастирот Гомирје и Костајничка, во кој влегувале Зринопоље, Лика и Крбава. За епископ Горни Карловачки е избран Данило Љуботин, а за Костајнички Дионисија Угарковиќ. И двајцата го добиле кралското уверение во текот на истата година.

Како епископ, Данило Љуботин првично претојувал во манастирот Гомирје, а потоа го уредил новиот центар на епархиската управа во Плашки (1721). Стекнал големи заслуги за организацијата на епархијата и одбраната на православието од нападите на римокатоличките епископи и нивните гркокатолички штитеници. Епископот Данило ја добил дополнителната должност во 1737 година, по смртта на епископот Коштајнички Стефан Љубибратиќ, кога му била доверена привремената управа во испразнетата Коштајничка епархија. Должностите на епископот и администратор на Костајница ги извршувал до својата смрт, на 29 јануари 1739 година. Ова го означило почетокот на петгодишниот период на големи превирања на просторот на овие епархии, кој бил цел на државните власти и разни противници на православната вера. Со упорната борба на српскиот народ и хиерархија била одбранета Горнокарловачката епархија, а нередовната состојба завршила со доаѓањето на Павле Ненадовиќ за нов епископ (1744).

Наводи
------

1. 1 2  Радека 1975. sfn error: no target: CITEREFРадека1975 (help)
2. ↑  Вуковић 1996. sfn error: no target: CITEREFВуковић1996 (help)
3. ↑  Радослав Лопашић: "Карловац", Загреб 1879.
4. 1 2 3  Грбић 1891. sfn error: no target: CITEREFГрбић1891 (help)

* Портал: Биографија

Надворешни врски
----------------

* Горнокарловачка епархија: Данило Љуботина (1713-1739)
Гарбахоса со Торонто Репторс во 2007 година за време на претсезонскиот натпревар во Италија
**Хорхезе Гарбахоса Чапаро Џуниор** (шпански: *Jorge Garbajosa*) (роден 6 декември 1977

) е пензиониран шпански крилен центар и моментален претседател на Шпанската федерација.Тој ја започна својата кариера во Шпанија во Тау Виторија во 1995, со кој ја освои домашната лига во 1998. Тој настапуваше и за Бенетон Тревизо под водство на Маурицио Џерардини, со кој подоцна се сретна и во Торонто, и Мајк Дантони од Феникс. Во 2005, се пресели во Торонто, каде имаше солидна прва сезона и стана миленик на навивачите, но се повреди пред „плеј-оф"от во март 2008, и до летото 2008 не се опорави. Се очекува да ја продолжи кариерата во Шпанија.

Репрезентативно, тој го освои златниот медал на Светското првенство во кошарка во 2006, а придонесе и за сребрените медали на европските првенства во 2003 и 2007 и бронзениот во 2001. Џорхе доследно ја приоритезира репрезентацијата пред клупската игра, и настапува за Шпанија на секоја дадена прилика. Тој дури се откажа од неколку милиони долари во Торонто за да може да настапи за Шпанија на Олимписките игри во 2008

 *Оваа биографска статија за личност од шпанската кошарка е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
Хосе Ечегарај-и-Еисагире
**Хосе Марија Валдо Ечегарај-и-Еисагире** (Мадрид, 19 април 1832 — Мадрид, 14 септември 1916) — шпански драмски писател од баскиско потекло. Заедно со поетот Фредерик Мистрал, награден е во 1904 година со Нобелова награда за литература и така стана првиот Шпанец кој ја има добиено, така што го зазема централното место меѓу класичната и модерната шпанска драма.

Рани години
-----------

Од млади години Ечегарај-и-Еисагире учел латински и грчки јазик. На 14 години дипломирал филозофија. Завршил математика во техничката школа во Мадрид, 1853, и од 1858 година предавал во неа. Тој бил еден од најистакнатите математичари на своето време.

Политички ангажман
------------------

По паѓањето од власт на кралицата Исабела II, 1868 година, Ечегарај-и-Еисагире се вклучил активно во политичкиот живот и бил избран во шпанскиот парламент. Како министер за финансии учествувал во основање на Шпанска банка.

Творештво
---------

Во 1874 година заминал во Париз, каде што ги разгранува своите театарски интересирања. по враќањето во Мадрид, 1875 година, ја објавил својата прва пиеса, *Чековна книшка*, под псевдонимот **Хорхе Ајасек-и-Еисагире**.

Во тек на три десетлетија Ечегарај-и-Еисагире се наоѓал меѓу најпопуларните драмски писатели на Шпанија. Ја развил театарската традиција од епохата на *златниот век* на шпанската драма, особено на *Педро Калдерсон де ла Барка*.

Пиесите на Ечегарај-и-Еисагире се адекватен израз на вкусот на публиката кон мелодрамата, со романтична интерпретација на вечните теми : љубов, должност, чест. Речиси половина од творбите, 30, му се напишани во стихови.

Негови најпознати дела се: *-{El gran Galeoto, O locura o santidad}-*, (1877), *-{Mariana}-* (1892), *-{El estigma}-* (1895), *-{The Calum}-* (*-{La duda}-*, 1898) и *-{El loco Dios}-* (1900).

Подоцнежното творештво му било под вкијание на францускиот натурализам и на драматургијата на Хенрик Ибзен: *Големиот сплеткар*, 1891; *Синот на Дон Хуан*, 1892;

Ечегарај-и-Еисагире бил член на Кралската шпанска академија.

Една од улиците во Мадрид носи име по Ечегарај. Таа улица и денас е позната по кафеаните во кои се игра фламенко.

Поврзано
--------

* Портал: Биографија

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Хосе Ечегарај" на Ризницата ? |

* Биографија на добитници на Нобелова награда
* Биографија на страницата на издавачката куќа Елсевиер

Наводи
------

1. 1 2 3 4  НИД „Микена", Битола, 2009
**Гуанахуато** (шпански: *Estado de Guanajuato*) — сојузна држава во Мексика. Се наоѓа во централниот дел на земјата. Има површина од 30,491 км2 и брои 4,893,812 жители (попис од 2005). 

Местоположбата на сојузната држава Гуанахуато во Мексико
На север се граничи со државите Закатекас и Сан Луис Потоси, на запад со Халиско, на југ со Мичоакан, и на исток со Керетаро.

Поради богатството на рудата сребро, Гуанахуато била една од првите области која Шпанците ја колонизирале во 1520-те. И денес некои од месните рудници се рекордери по производство во светот. Покрај сребро, се експлоатира и цинк, злато, бакар, олово и опал.

Гуанахуато е една од економско најразвиените сојузни држави во Мексико, чиишто стапки на раст редовно го надвишуваат националниот просек.

Главен град е Гуанахуато, додека најголем град е Леон. Сојузната држава Гуанахуато е основана во 1824 година.

Наводи
------

1. ↑  *Правопис на македонскиот јазик* (II. изд.). Скопје: Институт за македонски јазик „Крсте Мисирков". 2017. стр. 286. ISBN 978-608-220-042-2.

Надворешни врски
----------------

* Официјален портал на Гуанахуато (шпански)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија Мексико е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Сојузни држави во Мексико |
| --- |
|  |
| Сој. држави | 
* Агваскалиентес
* Веракрус
* Гуанахуато
* Гереро
* Долна Калифорнија
* Дуранго
* Закатекас
* Идалго
* Јужна Долна Калифорнија
* Јукатан
* Кампече
* Керетаро
* Кинтана Ро
* Коавила
* Колима
* Мексико
* Мичоакан
* Морелос
* Најарит
* Нов Леон
* Оахака
* Пуебла
* Сан Луис Потоси
* Синалоа
* Сонора
* Табаско
* Тамаулипас
* Тласкала
* Халиско
* Чијапас
* Чивава

 |  |
|  |
| Сој. округ | 
* Град Мексико

 |

 |
**Свети Константин и Елена** (грчки: *Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης*) — црква во селото Дабово, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 15 × 11 м. Изградена е врз остатоците од постар храм, судејќи по зачуваните архитравот и столбови. Од западната и јужната страна има трем. На запад првобитно имало нартекс со галерија, но тие денес не се зачувани. Местото до каде се протегал нартексто се познава по оцелелите подови каменни плочи. Храмот има две мали врати од југ и од запад, со камени довратници. Трите кораба се поделени со колонади од пет столба, од кои петтиот е зад иконостасот и е неоформен. Храмот има една полукружна апсида, а нишите на жртвеникот и иконостасот не излегуваат од источниот ѕид. Во средишниот кораб е зачуван оригинален дрвен таван со квадратна шарка. Во храмот има икони на зографите Ставракис Маргаритис, Атанасиос Маргаритис и Дакос Хаѕистаматис, од погрченото солунско село Кулакија.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

Поврзано
--------

* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „17. Ιερός ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης Βαλτοτοπίου". Ανάδειξη των Μεταβυζαντινών Μνημείων στην Μητροπολιτική Περιφέρεια Γουμενίσσης- Αξιουπόλεως - Πολυκάστρου μέ κέντρο τό Δήμο Ευρωπού. Посетено на 23 јуни 2014.[*мртва врска*]
2. ↑  „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ34/24412/504/8-6-1987 - ΦΕΚ 378/Β/27-7-1987". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-05-11. Посетено на 21 октомври 2014.
3. ↑  „Βαλτοτόπι, Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης". Enjoy Kilkis. Архивирано од изворникот на 2021-06-18. Посетено на 14 март 2018.
4. ↑  „Ταξιδεύοντας με τους ζωγράφους" (PDF). Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς. Посетено на 23 јуни 2018.
**Свети Константин и Елена** (грчки: *Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης*) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.

Историја
--------

Црквата е гробишен храм на Првите серски гробишта. Сместена е во североисточниот дел на градот, во маалото Катаконози. Според ктиторскиот натпис на вградена камена плоча, храмот е изграден во 1888 г. од Јоанис Папамаркидис и серскиот трговски еснаф.

Градбата е еднокорабна камена црква со ќерамиден покрив, голем полусвод и мала купола. Конхата на жртвеникот со киворовидни камења однадвор образува три лажни апсиди со прозорец по средината. Широки ѕидови со дополнително потпрени лакови го поддржвуаат сводот со купола одвнатре. Во 1965 г. е додаден нартекс. Високиот дрвен резбан иконостас има осум царски икони насликани од Јоанис Калиполитис и самиот е изработен во 1888 г. Под царските икони во ромбовидни рамки се претставени сцени од животот на Исус. На апостолскиот ред над царските икони се претставени Христос со Дванаесетте апостоли. Константинос Котикостас и Јанакодудис вршеле зографски работи во 1967 г. Во конхата на апсидата се Богородица Поширока од небесата и Трите Јерарси со Свети Спиридон. Претставата на Христос Седржител во куполата е постара. Фреските се обновени во 1995 г. Над западниот влез се претставени Дејзис и Св. Константин и Елена.

Во 2009 г. е отворен параклисот „Воскресение Христово".

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης". Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Посетено на 13 декември 2017.
**Црквата Санта Марија дел Пи** (шпански: *Santa María del Pí*) — црква која се наоѓа во Барселона, Каталонија, Шпанија. Црквата била изградена во текот на 14 век помеѓу 1319 и 1391 година, и е во готска архитектура. Се смета дека на нејзиното место имало ранохристијанска црква која датирала од почетокот на 5 век. Сепак, појасни извори велат дека во 987 година постоело црква која била надвор од ѕидините на Барселона. Во 1936 година црквата била опожарена, а по завршувањето на војната во Шпанија, истата била реновирана.

Наводи
------

1. ↑

Координати: 41°22′56″N 2°10′26″E﻿ / ﻿41.38222° СГШ; 2.17389° ИГД﻿ / 41.38222; 2.17389

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ена Веко** (родена во Скопје  како **Елена Домазетовска**) — македонска рап пејачка, најмногу популарна во 1990-тите години. Автор на нејзините песни песни е нејзиниот стрико, реномираниот македонски музичар Тоше Поп Симонов, со кој по раскинувањето на соработката заминува на студии во Сиднеј, Австралија и таму останува да живее. Издала само еден албум, но сите нејзини песни биле хитови во тоа време. Најпознати се *Царевата ќерка, До кога вака?, Келнерот, Љубомора, Мачо мен, Не приоѓај ми, Во чија си прегратка?, Земјани луѓе и др*. Позната била и со дуетите со групата „Легенда", со песната *Признавам, не признавам* и настапот на фолк-фестивалот Цветници 93, во комбинација со Мирко Митревски и групата „Академци", во темата *Си заљубив раперка*.

Дискографија
------------

* *Бубачки и градски ѕверки*

Наводи
------

1. ↑  „Ена Веко повторно во Македонија, 29 јуни 2003". МММ. Архивирано од изворникот на 2011-07-22. Посетено на 2011-02-22. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Збирка на видеа со песните на Веко Архивирано на 30 април 2011 г.
* Податоци за музички изданија евидентирани од ВБУ Музички Регистар
Ендимион и Селена
**Ендимион** (старогрчки: Ἐνδυμίων, Ἐνδυμίωνος) — лик во старогрчката митологија.

Ендимион бил млад ловец во кого се вљубила божицата Селена. За да може да го љуби, таа го заспала; по друга верзија, тој бил казнет со вечен сон затоа што се вљубил во божицата Хера; а по трета верзија, поради неговата љубов кон Хера, Зевс му оставил да избере на кој начин сака да умре, а Ендимион избрал вечен сон како начин да остане вечно млад и бесмртен. Еден антички релјеф го прикажува Ендимион додека спие, а неговото куче лае, објавувајќи го доаѓањето на Селена.

Ендимион како мотив во уметноста
--------------------------------

* „Селена и Ендимион" — слика на италијанскиот сликар Себастијано Ричи од 1713 година.
* „Сонот на Ендимион" — слика на францускиот сликар Ан-Луј Жироде од 1791 година.
* „Дијана и Ендимион" — слика на францускиот сликар Жером-Мартан Ланглоа од 1822 година.

Наводи
------

1. ↑  A. V. „Objašnjenja", во: Apulej, *Zlatni magarac*, Dereta, Beograd, 2011, стр. 221.
Познати производи од Црна Гора:
Његушка пршута
**Црногорска кујна** е резултат на географската позиција на Црна Гора и нејзината долга историја.

Италијанското влијание на традиционалните јадења во континенталниот дел на Црна Гора и нејзиниот јадрански брег е видливо во начинот на припремање на лебот, месото, сирењето, виното и алкохолните пијалаци, супата и чорбите, палента, полнети пиперки, ќофтињата, приганиците, раштанот и итн.

Второ големо влијание потекнува од Левант и од Турција и се гледа во подготвување на сарми, мусака, пилав, пита, бурек, ќебапи, баклави, итн. Унгариските јадења гулаш, сатараш и ѓувеч се исто така многу чести. Влијанието на континентална Европа највеќе траги оставило на подготвување десерти: крофни, мармалади, бројни видови на бисквити и колачи.

Црногорската кујна зависи од географската положба, бидејќи јадењата која се служат на приморјето се разликуваат од јадењата во северните планински предели. На приморјето големо влијание има средоземната кујна, со вообичаените јадења од морски плодови (риби, октоподи, шкампи и лигни).

Од црногорските јадења позната е његушка пршута. Познати сорти на вино од Црна Гора се вранец (црно вино) и крстач (бело вино).

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Црногорска кујна" на Ризницата ? |

* Црногорска национална јела
**Црно огледало** (англиски: Black Mirror) е британска антологиска, научно-фантастична телевизиска серија создадена од Чарли Брукер. Секоја епизода има различна глумечка екипа и различна реалност. Дејствието во серијата се случува во блиската или далечна иднина кога технологијата целосно ја има заменето емпатијата во човекот. Првата епизода премиерно беше прикажана на 4 Декември 2011 година, на телевизија Канал 4 (Channel 4), на која што се емитуваа две сезони. Третата сезона беше објавена на Нетфликс додека четврта сезона ќе излези во 2017 година. Во Македонија, серијата премиерно беше прикажана на телевизија Телма.

Синопсис
--------

Дејството во серијата се случува во поблиска или подалечна иднина.Различни глумечки екипи глумат во секоја епизода која содржи шокантни или комични сцени. Епизодите говорат за паранојата што ја предизвикува технологијата и колку длабоко таа е влезена во нашиот живот. Сите епизоди се плод на фикција и не ја претставуваат моменталната реалност.

Награди
-------

Во Ноември 2012 година, Црно Огледало ја освои наградата за „Најдобра телевизиска мини серија на Интернационалните Еми Награди. А.В.Клубот (The A.V. Club) ја прогласи за најдобра телевизиска серија во 2013 година.

Епизоди
-------

| Сезона | Епизоди | Оригинално емитувани | Канал |
| --- | --- | --- | --- |
| Почеток | Крај |
| 1 | 3 | 4 декември 2011 | 18 декември 2011 | Канал 4 |
| 2 | 3 | 11 февруари 2013 | 25 февруари 2013 |
| Специјална епизода | 16 декември 2014 |
| 3 | 6 | 21 октомври 2016 | Нетфликс |
|

Надворешни врски
----------------

* 

* *Црно огледало*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)