recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Гијом де Машо** (француски: *Guillaume de Machault*, роден околу  1300
 во Ремс - починал околу  1377
 во Ремс) — француски средновековен писател, теоретичар и поет.

Биографија
----------

Гијом де Машо е роден во околу 1300 година во околината на Ремс, во скромно буржоаско семејство, а неговото име доаѓа од името на еден мал град во Шампањ, каде е роден. Тој бил доста образовен човек и ја имал титулата „*магистер на уметноста*". Освен тоа што пишувал, де Машо бил исто така и поет и композитор, кој зависел од заштитата на благородниците. Тој работел како секретар на Јован Слепиот, царот на Бохемија, и во таа функција често го придружувал во неговите патувања и воени походи. Во тоа време станал и свештеник.

По смртта на кралот во Битката кај Креси во 1346 година, Машо бил доста популарен и баран. Тој бил ангажиран од различни аристократи, меѓу кои и ќерката на покојниот крал, од Шарл II Наварски, Жан де Бери, војводата од Нормандија и од идниот француски крал Шарл V Мудриот.

Гијом де Машо преживеал по поголемата епидемија во 14 век („Црната смрт") и својот живот го завршил во Ремс.

Значење
-------

Својот поглед кон поезијата де Машо ја изложил во делото „Пролог", која била напишана пред крајот на својот живот. Зборувајќи за себе, смета дека природата го предодредила да пишува за љубовта, боженствената и човечката. Освен љубовта која ја третира како единствен предмет, за него како извор на пишувањето претставувала и радоста. Тој бил против оние поети чија инспирација ја барале во тагата, и доколку темата која треба да се раскаже сепак е тажна, според него, начинот на кој треба да се произнесе, треба да биде весел.

Тој е еден од најраните композитори за кои се достапни значајни биографски информации. Според Даниел Вилкинсон, Машо е „*последниот голем поет кој исто така бил и композитор*". Дури во 15 век, од неговата поезија во голема мера се восхитувале и истата ја имитирале други поети, вклучувајќи го и Џефри Чосер.

Дела
----

Надворешни врски
----------------

* Гијом де Машо на Ризницата

 Викицитат има збирка цитати поврзани со: ***Гијом де Машо*** 

* Дела од или за Гијом де Машо на Семрежниот архив
**Андониос** или **Андонис Влахакис** (Αντώνης Βλαχάκης) бил андарстки капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и ученик во Борбата за Македонија.

Биографиј
---------

Влахакис е роден 1874 година во селото Мирсини (Паница во областа Мани на Пелопонес. Како грчки војник учествувал во Грчко-турската војна од 1897 година, бил ранет во Битката кај Фарсала и поради тоа бил одлкуван со сребрен крст.

Во септември 1905 година формирал чета од 48 души и заминал за МАкеоднија. Дејствувал во реонот на Костенаријата под псевдонимот *капетан Лицас*. Во селото Старичани, тој се судрил со Митре Влаот, војвода на Македонската револуционерна организација .

На 20 декември 1905 година, Лисац заедно со четата на капетан Лукас го нападнал селото Езерец, при нападот биле изгорени две куќи и биле убиени неколку души од селската милиција. На 1 јануари 1906 година соединетата чета на Лисац и Лукас повторно го нападнале Езерец, но андартите биле одбиени од страна на Фарсала и селската милиција .

По овој судир Влахакис се вратил во Атина за да ја реорганизира својата чета и во април 1906 година се вратил во Македонија со 85 души.

На 7 мај 1906 година андарстката чета на Андонис Влахакис и подпоручикот Леонидас Петропулакис го нападнала селото Осничани од Жиковишкиот манастир. Нумо Кировски и Кољо Бараков, членови на реонската чета на Македонската револуционерна организација, застанале на чело на селската чета и се судриле со андартите, во судирот учествувала и Тана Кировска. Борбата траела неколку часа, а во неа биле убиени андарстките водачи Влахакис и Петропулакис. Со доаѓањето на аскерот, андартите се повлекле  Според грчки извори андартските загуби се 15 убити и 11 ранени..

Извори
------

1. ↑  Αντώνης Βλαχάκης - Καπετάν Λίτσας
2. 1 2  „Douglas Dakin, Ο Ελληνικός Αγώνας στη Μακεδονία, εκδ. οίκος αδελφών Κυριακίδη, 1996". Архивирано од изворникот на 2016-03-06. Посетено на 2010-12-27.
3. ↑  Христо Силянов. „Освободителните борби на Македония", том II, София, 1993, стр. 196, стр. 220. Според Силјанов нападот бил на 9 јануари.
4. ↑  „Илюстрация Илинден", 1937 г. бр.88, стр. 11
5. ↑  Христо Силянов. „Освободителните борби на Македония", том II, стр. 221.
**Панде Георгиев Мазнејков** — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.

Животопис
---------

Панде Мазнејков е роден во или околу 1871 година во градот Струмица, тогаш во Османлиската империја. Во Македонската револуционерна организација се приклучува во 1898 година. Од 1903 година е член на револуционерниот комитет во градот Струмица. Во 1903 година како дел од четата на неговиот брат Коста Мазнејков учествува во судири на планината Смрдеш. Во 1905 година е делегат на струмичкиот конгрес на ВМОРО. Истата година убиството на Иван Тодев во струмичкото село Едрениково предизвикува афера во која Панде е уапсен и осуден на 101 година затвор во Еди-куле. Дел отслужува во Адена-кале. Во јули 1908 година, по Младотурската револуција, е амнестиран. Откако излегува од затвор продолжува со револуционерна дејност. Во 1911 и 1912 година е претседател на револуционерниот комитет во струмичкото градско маало Чифлиг. Во Балканските војни учествува во Македонско-одринското ополчение како дел од втората одделна партизанска чета на Христо Чернопеев. Носител е на два ордени. На 27 февруари 1943 година, како жител на струмичкото село Градошорци, тогаш во Царството Бугарија, поднесува молба за народна пензија, која е одобрена.

Родословие
----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   | Георги Мазнејков |   |   |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   | Панде Мазнејков(1871 – по 1943) |   | Коста Мазнејков(1882 – 1903) |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   | Христо Мазнејков |   |   |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   | Димитар Мазнејков(1926 – 2011) |   |   |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   | Христо Мазнејков(р. 1956) |   |   |
|

Наводи
------

1. ↑  Според молбата за народна пензија, на 27 февруари 1943 година е на 72-годишна возраст.
2. ↑  *Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. : Личен състав по документи на Дирекция „Централен военен архив"* (PDF). София: Главно управление на архивите, Дирекция „Централен военен архив" В. Търново, Архивни справочници № 9. 2006. стр. 164. ISBN 954-9800-52-0.
3. ↑  Пеловски, Филип. Македоно-одрински свидетелства. Регистър на участниците в освободителните борби в Македония, Тракия и Добруджа, получили български народни пенсии през 1943 г. Т. I. Дел II. София, Библиотека Струмски, 2021. ISBN 978-619-92088. с. 47.
**Караџали** — историско село, во околината на градот Свети Николе.

Географија и местоположба
-------------------------

Селото се наоѓало во самото Овче Поле, 1 км југозападно од селото Џумајлија (денес Лозово). Тука денес поминува патот кон село Дорфулија. Селото било рамничарско на надморска височина од 279 метри.

Историја
--------

Селото во XIX век било дел од Штипската Каза, односно нахијата Берекетли (Овче Поле). По Првата балканска војна, потпаѓа во рамките на Кралството Србија и било дел од општина Џумајлија. Потоа за време на Првата светска војна потпаѓа под бугарска контрола, каде било дел од новата бугарска општина Џумајлија. По враќањето на српската контрола во селото, било сместено во рамктие на општина Џумали.

Население
---------

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика") од 1900 година, во Кара Џали живееле 150 жители, сите Турци.

Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 25 до 50 Турци.

Наводи
------

1. ↑  „Пописна слика на населените места во Македонија, Попис 2021". *Државен завод за статистика*. Посетено на 22 декември 2022.
2. ↑  Канчов, Васил (1900). *Македонија, етнографија и статистика*. Софија. стр. 232.
3. ↑  „200K Volkstumskarte Jugoslawien".
**Григор Војнов**, познат и како *Григориос Вајнас* (Γρηγόριος Βαϊνάς) e андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Григор Војнов е роден во леринското село Сребрено (Сребрени), денес Аспрогија, Грција. Во 1899 година станал ајдут во четата на Вангел Георгиев.

Од страна на Павлос Мелас бил придобиен на грчка страна, а по смрта на Мелас се нашол во четата на Лакис Пирзас. Подоцна екипирал сопствена чета и со неа дејствувал во Леринско зедно со Стефанос Дукас (Малиос), Константинос Кутас од Месолово и Георгиос Цондос.

Во 1907 година е уапсен по судирот кај Лехово и бил затворен во Битола. Бил ослободен по Младотурската револуција.

Григор Војнов умрел во 1970 година. Неговиот покоп бил удостоен со државни и воени почести 
.

Извори
------

1. ↑  Οικονόμου, Π. Καπετάν Γρηγόρης Βαγενάς ή Αγραφιώτης, Μακεδονική ζωή, τεύχος 57, 1971, σσ. 37-39
2. ↑  Κολιόπουλος, Ιωάννης Σ. (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 164.
**Коста Пеев** (Струмица, 26 јуни 1936

) — македонски славист и македонист, дијалектолог и специјалист за дијалектите на македонскиот јазик од Егејска Македонија.

Животопис
---------

Професор Коста Пеев е дијалектолог и македонист. Роден е во Струмица. Дипломира на Филозофскиот факултет во Скопје (1956-1960). Својата научна дејност ја започнува во 1963 г. кога е избран за асистент во Институт за македонски јазик „Крсте Мисирков" во одделението за дијалектологија во Скопје. Во 80- те години зема учество во меѓународен проект за создавање на Сесловенски лингвистички атлас,а потоа и на: Карпатски дијалактолошки атлас и Европски лингвистички атлас. Како редовен професор (1989) по предметот Дијалектологија на македонскиот јазик на Филолошкиот факултет во два мандата е шеф на Катедрата за македонски јазик. Соработник е на меѓународните проекти ОЛА, ОКДА, ЕЛА.

Автор е на шеесетина лингвистички статии и на дијактелочки речник. Својот обемен архив од скапоцени етнолошки и лингвистички материјали го подарил на Институтот за етнологија и антропологија.

Професор Коста Пеев е носител на наградите „Гоце Делчев", државната награда за образование „Свети Климент Охридски", како и добитник на високото државно признание – Медал за заслуги за Македонија.

Дела
----

* „Речник на македонските дијалекти од југоисточниот дел на Егејска Македонија"
* „Кукушкиот говор" (1988 и 1989)
* „Дојрански дијалект" (1979)
* Раскази за бегалците од Кукуш, записи за дијалекти и речник.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже (2009). *Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. стр. 1126. ISBN 978-608-203-023-4. OCLC 499142958.
2. 1 2  „НАЈСТАРИОТ МАКЕДОНИСТ КОСТА ПЕЕВ ЈА ПОДАРИ ЗБИРКАТА НА ИНСТИТУТОТ ЗА ЕТНОЛОГИЈА И АНТРОПОЛОГИЈА". *Сакам Да Кажам*. 2019-04-13.
3. ↑  „ПЕЕВ, Коста". *Македонска Енциклопедија*. 2018-10-11.
4. ↑  „Професорот Коста Пеев му донираше скапоцени етнолошки и лингвистички материјали на Институтот за етнологија и антропологија". *МКД.мк*. Архивирано од изворникот на 2019-06-21.
5. ↑  „Струмичкиот говор: етно-лингвистички материјали - ново издание на професорот Коста Пеев". *Радио МОФ* (англиски). 2020-10-06.
6. ↑  „На Институтот за етнологија формирана збирка „Проф. д-р Коста Пеев"". *makpress.mk*.

Надворешни врски
----------------

* Промовиран 6. том од Речникот на македонските говори во Југоисточниот егејски дел од Коста Пеев
**Вангел Георгиев Начев**, наречен **Вангел Сребренски**, во Грција познат како *Вангелис Стрембениотис* или **Вангелис Георгиу** или **Вангелис Нацис** (Βαγγέλης Στρεμπενιώτης, Γεωργίου или Νάτσης) e андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Вангел Георгиев е роден во 1876 година во леринското село Сребрено (Сребрени), денес Аспрогија, Грција. Грчкиот костурски митролоплит Карвангелис успеал да го придобие за грчката кауза во Македонија и била формирана првата месна андартска чета од 15 души.

Во јуни 1903 година четата на Георгиев се сретнува со критската чета на Георгиос Перакис и заедно почнале да ги проследуват четите на Македонската револуционерна организација .

Вангел Георгиев зедно со турските војски водел борба со четата на војводата Воти Кирчев, кој бил ранет и заробен од аскерот .

Во текот на Илинденското востание четата на Вангел составена од 50 души заедно со турскиот аскер несупешно ја заштитувале Клисура од четите на Македонската револуционерна организација 

На 12 мај 1904 година Вангел Георгиев со својата чета ја напуштиле Битола но во околината на село Ајтос наишле на заседа во која Георгиев бил убиен.

Во 1960 година во Костур е подигнат споменик со ликот на Вангел Георгиев, односно *Вангелис Стрембениотис*.

* Вангел Георгиев со своите деца. Вангел Георгиев со своите деца.
* Ќерката Вангел Георгиев. Ќерката Вангел Георгиев.

Извори
------

1. ↑  Даскалов, Георги. Българите в Егейска Македония, МНИ, София, 1996, стр. 44-45.
2. ↑  „Βαγγέλης Στρεμπενιώτης". Архивирано од изворникот на 2009-06-08. Посетено на 2010-12-28.
3. ↑  Дневник на Киряк Шкуртов, во: „Дневници и спомени за Илинденско-Преображенското въстание", Издателство на Отечествения фронт, София, 1984, стр. 63.
4. ↑  Даскалов, Георги. Българите в Егейска Македония, МНИ, София, 1996, стр. 46.
**Лилија Чолакова Дервишова** (може да се најде како: **Лилјана Чолакова Дервишова**, **Лилјана Чолакова Дервишовска** или **Лилјана Чолакова Дервишовска**), е лекар специјалист по семејна медицина, сопственик на приватна амбуланта САНОМАК.

Општествена активност
---------------------

Член е на ВМРО-ДПМНЕ и член е на Извршниот одбор на Унијата на жените на ВМРО-ДПМНЕ.

Од 2018 година таа е советник во Советот на Општина Велес.

Таа е претседател на Здружение на приватни лекари на Македонија.

Во ноември 2018 година таа, како претседател на Здружението на приватни лекари на Македонија, го предводи протестот на лекарите од Велес, Берово, Гевгелија, Кичево, Виница, Неготино, Валандово, Свети Николе и Дојран пред подрачните служби на Фондот за здравствени осигуривање како резултат на незадоволството на лекарите од политиката на Фондот и Министерството за здравство.

Теории на заговор
-----------------

Пред да биде прогласена пандемија на коронавирусот на 11 март 2020 година таа изјавува дека „*Намерно се крева паника за корона вирусот, за да се покрие напливот на мигранти*".
**Павле Илиев** или **Павле Раковски** (грчки: *Παύλος Ηλία Ρακοβίτης*, *Павлос Илија Раковитис*) e андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Павле Илиев е роден во леринското село Раково, Леринско. Во 1905 година се приклучил на грчката вооружена пропаганда и влегол во андартската чета на Евтимиос Каудис, кој дејствувал во околината на Баба Планина. Оваа чета на двапати имала судир со четите на Македонската револуционерна организација. Илиев подоцна преминал во четата на Георгиос Макрис и станал негов заменик.

По тешкото ранување на Макрис во 1906 година кај Магарево, Илиев застанал на чело на четата и заедно со четите на Георгиос Цондос (Вардас) и Јоанис Каравитис ги обиколувал Корешница и Пелагонија.

Стефос Григориу, Стојан Цицов и Павле Илиев.
На 21 октомври 1906 година Илиев заедно со андарскиот капетан Симо Стојанов (Симос Јоанидис) влегол во селото Кладороби, по влегувањето на андратските чети биле убиени двајца селани, тројца биле ранети, а една куќа била запалена.

На 8 октомври 1907 година четите на Петар Ацев, Ѕоле Стојчев и Крсто Љондев го нападнале родното село на Илиев, Раково, во нападот бил убиен таткото на Павле Илиев, а биле запалени 70 куќи. Во ноември 1908 година Илиев го убил војводата Димко Николов.

Илиев поради своите ајдучки манири дошол во судир со грчкиот комитет. На 13 октомври 1908 година Илиев бил убиен од Младотурците.

По Павле Илиев е именуван силогосот во родното му село, а во 1960 година е подигната негова биста.

Наводи
------

1. ↑  Δ. Λιθοξόου - Πληθυσμός και οικισμοί της περιοχής Φλώρινας / Κ
2. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 48.
3. ↑  Ιερός Αγών[*мртва врска*]
4. ↑  „Ένας αιώνας από τη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα". Архивирано од изворникот на 2009-05-01. Посетено на 2011-01-04.
5. ↑  13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1908 ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΠΛΑΡΧΗΓΩΝ
6. ↑  Δήμος Κάτω Κλεινών[*мртва врска*]
7. ↑  "Εκεί που χάνονται τα αγάλματα". Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 26/11/2000.
8. ↑  Νικολάου Λούστα, "Οι Μακεδόνες καπετάνιοι Σίμος από τα Άλωνα και Παύλος Ρακοβίτης μιλούν σε απόρρητη έκθεσή τους", Μακεδονική Ζωή, τ. 207 (1983), σσ. 34-36.
9. ↑  Γεωργίου Δικωνύμου Μακρή, "Ο Μακεδονικός Αγών (Απομνημονεύματα)", Θεσσαλονίκη 1959, σσ. 36, 38, 300, 303
**Филипос Китрињарис**, познат како *капетан Ливас* (*Φίλιππος Κιτρινιάρης, καπετάν Λίβας*), бил грчки офицер, андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Филипос е роден во 1878 година во Карамили, Грција. Служел во грчката армија сè до 1904 година, а потоа се поврзал со Димитрис Калапотакис и се вклучил во Елиномакедонскиот комитет.

Влегол во четата на Стефанос Дукас и со неа ги обиколувал Корештата и Корча, а оваа чета имала судир и со војводата на Македонската револуционерна организација, Митре Влаот.

Филипос учествувал во нападот на селото Загоричани во март 1905 година. На 10 април истата година четата на Филпос предводена од попот од село Скумско го нападнала селото Езерец, во текот на нападот загинале 8 души , а на 13 јули го нападнал селото Осничани. Во текот на сето делување бил придружуван од својот пријател Петров Малеврис (Πέτρος Μαλεύρης).

По Младотурската револуција, Филипос ја напуштил Македонија и се вратил во грчката армија и како грчки офицер учествувал во Балканските војни, Првата светска војна и Грчко-Турската војна од 1919 година.

Се пензионирал од грчката армија со чинот полковник и починал во 1965 година .

Наводи
------

1. ↑  Силянов, Христо. Освободителните борби на Македония, том II, София, 1943, стр. 210.
2. ↑  Φίλιππος Κιτρινιάρης – καπετάν Λίβας
**Апостолис Матопулос** (грчки: *Αποστόλης Ματόπουλος*) — македонски Грк, андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Апостолис Матопулос и Гоно Јотов.
Четите на Апостолис Матопулос (седнат лево) и Гоно Јотов (седнат десно).
Матопулос е роден 1868 година паланката Гида, тогаш во Османлиското Царство, денес Александрија, Грција.

По засилувањето на грчката вооружена пропаганда во Македонија почнал да раководи андартска чета и со неа дејствувал во реонот меѓу Урумљак, Ениџевардарското Езеро и западните солунски селе против четите на Апостол Петков.

Дејствувал заедно со капетанот Никифорос (Јоанис Деместихас) меѓу колибите Корифи и Волак. Зедно со Гоно Јотов ги нападнал Трите хана, Тумба и Текелиево.

По Младотурската револуција учествувал во новата малдотурска администрација, благодарение на неговите добри односи со Халил-бег од Кавасила.

Во 1911 година Матопулос заедно со докторот Антонаки го предаваа Гоно Јотов, а тој загинал во заседата која му била поставена .

Во текот на Првата балканска војна ја напуштил Јужна Македонија која била завладеана од страна на грчките чети и емигрирал во Америка, каде починал во 1952 година .

Наводи
------

1. ↑  Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ[*мртва врска*]
2. ↑  ΤΟ ΡΟΥΜΛΟΥΚΙ - ΙΣΤΟΡΙΑ – ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ[*мртва врска*]
**Димитриос Пазис** (грчки: *Δημήτριος Πάζης*) бил грчки лекар, политичар, член на Елиномакедонскиот комитет и деец на грчката вооружена пропаганда во Македонија.

Животопис
---------

Пазис е роден 1873 година во гратчето Долна Џумаја. Во текот на Грчко-турската војна од 1897 година бил доброволец. По почетокот на 20 век му се придружил на Елиномакедонскиот комитет извршувајќи тајни мисии.

Во 1908 година бил уапсен и осуден на смрт од страна на турскиот воен суд во Солун. Во текот на Балканските војни е доброволец како лекар во грчката армија. По влегувањето на Долна Џумаја во рамките на грчката држава тој е прв грчки градоначалник на градот.

На 13 мај 1915 година бил избрана за пратеник на грчкиот парламент како претставник на Венизелистичката партија, а потоа бил избран за заменик претседател на парламентот. Во 1916 година учествувал во Движењето за Национална одбрана и меѓу седумтемина кој го потпишале *Демократскиот манифест* на Анастасиос Папанастасиу. Во текот на процесот Ламја бил осуден на 3 години затвор.

Ослободен е по револуцијата од 1922 година. Пазис се залагал за експроприација и прераспределба на земјата во Македонија и Тесалија со девизата *Земја на тие којшто ја обработуваат*.

Во 1924 година Пазис станал министер за здравство во првата влада на Папанастасиу и бил сенатор во периодот меѓу 1929 до 1 април 1935, сè до забраната на Сенатот. Денес една улица во Сер е именувана по него

Извори
------

1. ↑  Πάζης Χ. Δημήτριος
2. ↑  „Επιτροπής Ονοματοθεσίας Οδών και Πλατειών". Архивирано од изворникот на 2004-08-09. Посетено на 2011-01-26.
**Георгиос Перос** (грчки: *Γιώργος Πέρρος*) или **Перакис** (*Περάκης*) — грчки револуционер, андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Тој е роден на островот Крит. Во мај 1903 годинја за првпат пристигнал во Македонија заедно со Георгиос Диконимос, Павлос Мелас и Кондулис. Со дозвола на грчкиот конзул заминал од Солун за Костур и врската меѓу криќаните и митрополитот Германос Каравангелис.

На 13 јули 1903 година ја минал грчко-турската граница и повторно навлегол во Македонија со андартска чета која бил организирана од Георгиос Цондос, а во неа биле и останатите критјани Георгиос Диконимос, Евтимиос Каудис, Ламбринос Вранас, Георгиос Сејменис, Георгиос Зуридис, Георгиос Стратинакис, Евстратиос Бонатос, Манусос Катунатос и Николаос Лукакис.

Во јули четата на Вангел Георгиев го пресретнува Георгиос Перос и заедно почнале да дејствуваат против четите на Македонската револуционерна организација .

Заедно со Германос Каравангелис ја засилуваат грчката пропаганда во Костурско и Леринско. По избувнувањето на Илинденското востание имаат борба со чета на Македонската револуционерна организација кај Влахоклисура, а подоцна учествуваат во опожарувањето на Косинец.

По палењето сите критјани, со исклучок на убиениот Георгиос Сејменис, се повлекуваат од Македонија, но следаната 1904 година се вратиле повторно назад .

Извори
------

1. ↑  „Κακουδάκης, Ιωάννης, „Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"". Архивирано од изворникот на 2008-05-12. Посетено на 2011-01-26.
2. ↑  Даскалов, Георги. Българите в Егейска Македония, МНИ, София, 1996, стр.44-45.
3. ↑  Трайкова, Весела, „НАЧЕНКИ НА АНДАРСКОТО ДЕЛО В МАКЕДОНИЯ ­ КАРАВАНГЕЛИС, ЙОН ДРАГУМИС И ДЕСЕТИНАТА КРИТЯНИ", списание "Македонски преглед", Година ХХІV, 2001, кн. 1, 45-60 с[*мртва врска*]
**Јанис Виљоглу**, наречен **Рамналис**, (грчки: *Γιάννης Ράμναλης Βίλιογλου*) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропагнада и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Рамналис е роден во патријаршиско семејство од селото Равна, кое се наоѓа меѓу Кукушко, Серско и Лагадинско, тошаш во Османлиското Царство, денес Исома, Грција.

Уште како многу млад и се придружил на грчката вооружена пропаганда и се присоединил на андартска чета, земајќи учество во Борбата за Македонија. Со четата на Сакеларопуло ги обиколувал Лагадинско, Богданска Планина и Халкидик.

Од 1905 година почнал да раководи сопствена чета, обиколувајќи го истиот реон, подпомаган од Христос Дремлис.

По Младотурската револуција се ставил на услуга на новата турска власт, но подоцна бил протеран.

Во периодот меѓу 1909-1912 година се школувал во Атина, а по започнувањето на Првата балканска војна формирал нова чета, дејствувајќи на Халкидик попречувајќи бугарската армија во нејзиното настапување кон Солун. Во околината на црквата Света Софија, Раманлис со својата чета успеал да убие и рани голем број на бугарски војници.

Во текот на Втората балканска војна четата на Раманлис влегува прва во Лагадинско по повлекувањето на бугарската армија .

По војните Раманлис живеел во Лагадина работејќи како мелничар, а во 1923 година бил убиен од еден крадец. Посмртно го добил чинот втор поручник, а во 1966 година новите грчки власти во Лагадина подигнале негов споменик .

Галерија
--------

* Четите на Рамналис, Лазар Дојамов и Нури. Четите на Рамналис, Лазар Дојамов и Нури.
* Јанис Рамналис и Лазар Дојамов. Јанис Рамналис и Лазар Дојамов.
* Јанис Рамналис (во средина) и Лазар Дојамов (десно). Јанис Рамналис (во средина) и Лазар Дојамов (десно).

Извори
------

1. ↑  „Равна на сайта на Дем Круша". Архивирано од изворникот на 2014-01-03. Посетено на 2011-01-27.
2. ↑  Кратка биография на Янис Рамналис[*мртва врска*]
**Јоанис Симаникас** (грчки: *Ιωάννης Σημανίκας*) бил грчки револуционер, член на Етники етерија, Елиномакедонскиот комитет, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Симаникас е роден во Негуш, тогаш во рамките на Османлиското Царство. Станал член на Етники етерија, а подоцна се приклучува и во Елиномакедонскиот комитет, како близок соработник на Димитриос Калапотакис.

Калапотакис во август 1904 година го препорачал кај капетанот Евтимиос Каудис, дејствувал во Преспа и Леринско. Потоа застанал на чело на самостојна андартска чета и со неа имал судир кај Ошчима со четите на Митре Влаот и Атанас Кршаков.

Подоцна дејсвувал со Георгиос Катехакис. Во 1906 година го обиколувал Берско, но неговата чета била разбиена.

По Младотурската револуција бил принуден да ја напушти Македонија и заминал за Атина. Учествувал во Првата балканска војна и со својата чета влегол во Негуш, протрувајќи ги Османлиите

Извори
------

1. ↑  Γεώργιος Πετσίβας (επιμέλεια), Ιωάννη Καραβίτη, Ο Μακεδονικός Αγών, Αθήνα 1994, τόμος Α΄, σσ. 136, 160.
2. ↑  Ιωάννης Σημανίκας, Η δράσις του οπλαρχηγού εκ Ναούσης Ιωάννου Σημανίκα κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, Μακεδονικός Αγών, τ. 15 (1930), σσ. 15-16
3. ↑  Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 38
4. ↑  „Ο Αγών εις την Κεντρικήν και Ανατολικήν Μακεδονία, Πηγή: Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα, ΓΕΣ, 1979". Архивирано од изворникот на 2012-10-21. Посетено на 2011-01-27.
**Георгиос Стратинакис** (грчки: *Γεώργιος Στρατινάκης*) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Георгиос Стратинакис е роден 1882 година во Ортуни, островот Крит. На 13 јули 1903 година ја минал грчко-турската граница и навлегол во Македонија со чета организирана од Георгиос Цондос, а во неа биле и критјаните Георгиос Перос, Евтимиос Каудис, Ламбринос Вранас, Георгиос Сејменис, Георгиос Зуридис, Георгиос Диконимос, Евстратиос Бонатос, Манусос Катунатос и Николаос Лукакис .

Заедно со Германос Каравангелис се пионири на вооружената грчка пропаганда во Костурско и Леринско. По избувнувањето на Илинденското востание, оваа чета составена од критјаните имала судир со чета на Македонската револуционерна организација кај Влахоклисура, а подоцна учествуваат во палењето на Косинец.

Потоа сите критјани, со исклучок на убиениот Георгиос Сејменис, се повлекуваат од Македонија, меѓутоа веќе идната 1904 година се враќаат назад. Георгиос Стратинакис учествувал во борбата во селото Статица кога е убиен Павлос Мелас. По неговата смрт Стратинакис се откажал од вооружената борба и продолжил да се занимава со земјоделство.

Во 1948 година се населил во Ортуни каде што починал во јануари 1972 година. Неговиот најстар син загинал како владин војник во Битката кај Вич, во борба со партизаните во 1949 година .

Извори
------

1. ↑  „Κακουδάκης, Ιωάννης, „Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"". Архивирано од изворникот на 2008-05-12. Посетено на 2011-01-28.
2. ↑  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΝΑΚΗΣ (ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ)
**Спиридон** или **Спирос Франгопулос** (грчки: *Σπυρίδων Φραγκόπουλος*) е грчки офицер, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Спирос Франгопулос е роден на островот Закинтос. Како лајтант влегол во андартската чета на капетанот Михаил Мораитис (капитан Кодрос) со псевдонимот **капетан Зограс** (καπετάν Ζόγρας). Од пролета 1905 година го обиколуваат реонот на Гуменџе, а во мај истата година четата им била предадена од населението на влашкото село Ливада. Во текот на последната борба со аскерот, андартската чета се разбегала по Пајак Планина, а Спирос Франгопулос и капетан Мораитис биле убиени .

Новите грчки власти му подигнале споменик на Франгопулос во Крива.

Извори
------

1. ↑  Χρήστος Π. Ίντος. Κέντρα οργάνωσης, δράσης και αντίστασης των Ελλήνων στον ν. Κιλκίς κατά την περίοδο του Μακεδονικού αγώνα, σ. 188.[*мртва врска*]
2. ↑  Pandektis > Modern Greek Visual Prosopography
3. ↑  Бабев, Иван, „Македонска голгота - Спомени и изповеди от Ениджевардарско", ТАНГРА ТанНакРа ИК, София 2009 г. стр. 637
**Димитриос Хаѕулас** (грчки: *Δημήτριος Χατζούλας*) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Димитриос Хаѕулас е роден во кавалското село Косруп, тогаш во Османлиското Царство, денес Месоропи, Грција. по засилувањето на грчката вооружена пропагнада формирал андартска чета и со неа ги обиколувал Кушница и Драмско.

Тој бил близок соработник на грчкиот конзул од Кавала Стилианос Мавромихалис.

Извори=
=======

1. ↑  Αρχείο Διεύθυνσης Εφέδρων Πολεμιστών Αγωνιστών Θυμάτων Αναπήρων (ΔΕΠΑΘΑ), Αρχείο Μακεδονικού Αγώνος, φ. Χ-25
2. ↑  Κολιόπουλος, Ιωάννης Σ. (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 67
**Кулски манастир „Воздвижение на Чесниот Крст"** или **„Св. Јован Претеча"** (грчки: *Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Παλαιοκάστρου*, *Μονή της Κούλας*) — црква и поранешен манастир кај селото Кула, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.

Местоположба
------------

Манастирот се наоѓа на 3 км северно од Кула, на падините на планината Шарлија. На 200 м над манастира има свет извор.

Историја
--------

Според камениот ктиторски натпис манастирот е изграден во 1879 - 1880 г. и почнал да работи на 10 февруари 1880 г. Ктитори се Константинос Дакос и сопругата Дафни Кулели, жители на серското маало Каменица по потекло од Кула.

За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 - 1908) манастирот станал упориште на андартите кои војувале со четите на МРО. На 6 јуни 1906 г. македонска чета го убила чуварот на манастирот Мита Кепа од Савек.

На 6 јули 1907 македонска чета и егзархисти од околните села наполно го изгореле манастирот, при што останала само црквата, која до денес е единствената градба.

Храмот е обновен во 1935-1937 г. од ќерката на Константинос Дакос, Анастасија и жени од Каменица.

Архитектура
-----------

Манастирот бил мал. Црквата има димензии од 14,25 × 6,75 м. Покривот е двоводем со засеци на исток и запад, покриен со ќерамиди. На краевите има железни крстови. Ѕидаријата е од камен, со дебелина од 0,74 м. Северниот дел на храмот е вкопан. Апсидата на исток е полукружна. Има само един влез од запад, четири прозорци на јужниот ѕид и едно округло окно над апсидата. Подот е нов. Иконостасот е изработен во 1935-1937 г. Најастарата икона е онаа на Свети Илија со натпис „1883". Останатите икони заедно со царските двери се од времето на обновата на манастирот во 1930-тите.

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2  Αψηλίδης, Γεώργιος Ν (1998). „Η ιερά μονή Αγίου Προδρόμου (Τιμίου Σταυρού) Παλαιοκάστρου και τα γεγονότα της πανήγυρης του 1904" (PDF). *Σερραϊκά Χρονικά*. **13**: 117.
2. 1 2 3 4  Αψηλίδης, Γεώργιος Ν (1998). „Η ιερά μονή Αγίου Προδρόμου (Τιμίου Σταυρού) Παλαιοκάστρου και τα γεγονότα της πανήγυρης του 1904" (PDF). *Σερραϊκά Χρονικά*. **13**: 119.
3. ↑  „Ιστορικό Ημερολόγιο Σερρών" (PDF). Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών. Посетено на 5 декември 2014.
4. 1 2  Αψηλίδης, Γεώργιος Ν (1998). „Η ιερά μονή Αγίου Προδρόμου (Τιμίου Σταυρού) Παλαιοκάστρου και τα γεγονότα της πανήγυρης του 1904" (PDF). *Σερραϊκά Χρονικά*. **13**: 118.
5. ↑  „Σαν σήμερα... 06/07". aposerres.gr. Архивирано од изворникот на 2016-04-05. Посетено на 1 јули 2014.
6. ↑  Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού (ή Κούλας) στο Παλαιόκαστρο Σερρών[*мртва врска*]
**Георги Гога Ацев** ( 1883
, Ореовец Прилепско - 25 јуни 1906

, Крапа, Поречко), познат и како **Срцето** — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и прилепски војвода на Македонската револуционерна организација.

Животопис
---------

Георги Ацев е роден во текот на мај 1883 година во прилепското село Ореовец, тогаш во Отоманското Царство. Завршил во Скопското бугарско педагошко училиште, а потоа станал учител во Тиквешкото село Страгово.

Стапил во редовите на ВМОРО пред Илинденското востание, во кое неговите браќа Мирче и Петар бил војводи. Зимата 1904 година станал четник во четата на брат му Петар, а од 1905 година, по заминувањето на Петар Ацев за Бугарија, го заменил, и станал војвода на четата. Георги Ацев водел редица борби со османлиските чети, како и со чети на српската и грчката пропаганда во Македонија.

Во текот на летото 1905 година, кај селото Полог ја разбил андартската чета од 25 души од блиските гркомански села,, веројатно четата на Петар Сугарев.

Во текот на летото 1906 година, бил предаден при акција во поречкото село Крапа, а четата му бил нападната од четата на Глигор Соколов. При престрелката со српските чети на планината Даутица, бил ранет, и за да не биде фатен жив, се самоубил.

Галерија
--------

* Четата на Георги АцевЧетата на Георги Ацев
* Георги Ацев, Наум Јосифов и Петар ГеоргиевГеорги Ацев, Наум Јосифов и Петар Георгиев

Наводи
------

1. ↑  Псевдонимите на ВМРО, Ангел и Христо Узунови, Серија, „Архивата на Ангел Узунов", Државен Архив на Република Македонија, Скопје, 2015, стр. 65
2. ↑  Николов, Борис. ВМОРО - псевдоними и шифри 1893-1934, Звезди, 1999, стр.94
3. ↑  Енциклопедија ВМРО, Скопје 2015, стр. 24
4. ↑  *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. 2000. стр. 52. ISBN 9989-624-46-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
5. 1 2  Ацев, Петър. Спомени, Софија 2011, с. 109-110.
6. ↑  Силянов, Христо. Освободителните борби на Македония, том 2, Софија, 1943, стр. 212 Архивирано на 13 декември 2012 г.
7. ↑  Енциклопедия „България", том 1, Издателство на БАН, Софија, 1978, стр. 161.
8. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, Софија, 2001, стр. 13.
**Тома Јанакиев** познат ѝ како **Тома Желински** ( 1882
 Желин, Костурско, Егејска Македонија —  1923
 во Пловдив, Бугарија ) — македонски револуционер и костурски деец.

Животопис
---------

Раководството на соединената костурска чета. Преден дел: Трпо Шалапутов, Иван Попов, Васил Чакаларов, Христо Силјанов, позади: Сотир Савов од Смрдеш, Крсто Калабуров, Андон Попштерев, Тома Желински и Ване Канчев од Косинец
Летото во 1923 година, во времето на деветојунскиот преврат, по наредба на Тодор Александров и Александар Протогеров била испратена група терористи во Пловдив за да го пронајдат и убијат костурскиот деец Тома Желински, бидејќи ги осудувал „валандовските херои" (*четниците на ВМРО Автономистичка*), како воени престапници.

Четата на Тома Јанакиев-Желински (вториот седнат), Никола Бесвински (првиот што стои), Трајко Тодев (петти), Генко Поповски (шести).

Наводи
------

1. ↑  Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 823.
2. 1 2  Динев, Ангел (1983). *Политичките убиства во Бугарија*. Скопје: Култура-Скопје. стр. 333.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ермис Лафазановски** (8 декември 1961, Клуж, Романија) e современ македонски раскажувач, романописец, историчар и теоретичар на литературата.

Животопис
---------

Ермис Лафазановски е роден на 8 декември 1961

 година во Клуж, Романија. Тој е доктор по филолошки науки и работи во Институтот за фолклор „Марко Цепенков" во Скопје при што бил и негов директор. Член е на Друштвото на писталите на Македонија од 1994 година. На 17 декември 2014 година, Лафазановски бил избран за претседател на Македонскиот ПЕН центар.

Книжевно творештво
------------------

Лафазановски има објавено повеќе трудови од областа на книжевноста и културната антропологија. Исто така, тој има дадено значаен придонес во современата македонска проза. Поради иновативниот пристап во раскажувањето, тој е добитник на неколку книжевни признанија, како што се: наградата „Стале Попов" на ДПМ и наградата „Прозни мајстори" која ја доделува фондацијата „Македонија презент". Неговиот книжевен опус се состои од повеќе романи, збирки раскази и научни студии.
Негови поважни дела се:

* Половина божилак (раскази, 1992)
* Традиција, нарација, литература (монографија, 1996)
* Благородник (роман, 1997)
* Кога во Скопје ги беа измислиле чадорите (раскази, 1999)
* Македонските космогониски легенди (студија, 2000)
* Текст и менталитет (зборник, 2000)
* Опишувач (Магор, 2001)
* Анрополошки дијалози (Магор, 2002)
* Роман за Оружјето (2003)
* Храпешко (2007)
* Егзотична кантата (2008)
* Недела (2010)
* Историја на луѓето кои умреа од страв (Магор, 2012)
* Туја (2018)

Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите" (Темплум, 2022).

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели, Друштво на писатели на Македонија, Скопје, 2004, стр. 138.
2. 1 2  "Промоција на нов роман од Лафазановски", *Дневник*, година XVI, број 5028, петок, 30 ноември 2012, стр. 21.
3. ↑  „Ермис Лафазановски -претседател на македонскиот ПЕН", *Дневник*, година XVIII, број 5646, петок, 19 декември 2014, стр. 23.
4. ↑  Никола Гелевски и Владимир Мартиновски (приредувачи), *Џинџуџе во земјата на афионите: антологија на македонскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2022, стр. 143-146.

Надворешни врски
----------------

* Биографија на Институтот за фолклор

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија македонски писател е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
***Американска Хорор Приказна: Изроди*** е претсојната четврта сезона од серијата ***Американска Хорор Приказна***. Серијата треба да започне со емитување од октомври 2014.

Приказна
--------

Четвртата сезона ќе се заснова во Јупитер, Флорида. Приказната ќе се центрира на едно од малкуте преостанити шоу-а во Америка кои прикажуваат изроди. Серијата ќе ги прикажува напорите на водичот на изродите (Џесика Лејнг) да го спаси шоуто а воедно и изродите од целосно исчезнување.

Наводи
------

1. ↑  "Подгответе се за четвртата сезона на „Американска Хорор Приказна"" Архивирано на 2 април 2014 г. *MKD*, 27 март 2014. Преземено на 23 јули, 2014.
Седмочисленици, 7 учители кои на Словените ја донеле глаголицата и кирилицата. Од лево: Св Наум, Св Климент, Св Сава, Св Методиј, Св Ангелариј, Св Кирил и Св Горазд. Фреската е дел од нартексот во манастирот Св. Наум, Македонија. 1806 година.
**Горазд Охридски (IX век)** ― ученик на Свети Кирил и Методиј. Еден од Светите Седмочисленици.

Се смета дека бил Моравец кој одлично го знаел словенскиот и латинскиот јазик. За неговата висока наобразба и способност, сведочат „Панонските легенди". Припаѓа на групата на таканаречени Седмочисленици, во којашто покрај солунските браќа влегуваат и светите Климент, Наум, Горазд, Ангелариј и Сава. Пред да почине Методиј го определил Горазд за свој наследник. Неговата дејност по пргоноството од Моравија не е доволно позната.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже (2009). *Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. стр. 380. ISBN 978-608-203-023-4. OCLC 499142958.CS1-одржување: датум и година (link)
2. 1 2  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 132–133. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
3. ↑  *Личности од Македонија*. Скопје: МИ-АН. 2002. стр. 74. ISBN 9989-613-28-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
4. ↑  *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. 2000. стр. 27. ISBN 9989-624-46-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Свети Седмочисленици |
| --- |
|  |
| Свети Кирил •  Свети Методиј •  Свети Наум Охридски • Свети Климент Охридски • Ангелариј • Горазд •  Сава Седмочисленик |

 |
Бохињско Езеро во зима
**Бохињ** (германски: *Wochein*, словенечки: *Bohinjska kotlina*) — басен долг 20 и широк 5 километри во рамките на Јулиски Алпи, во Горна Горењска, Северозападна Словенија. Тука поминува реката Сава Бохињка. Нејзината главна одлика е малото ледничко езеро со исто име (словенечки: Bohinjsko jezero). Бохињ е дел од Општина Бохињ, а седиштето на општината е гратчето Бохињска Бистрица.

Географија
----------

Бохињско Езеро
Басенот се состои од четири региони: Долна Долина (словенечки: Spodnja dolina), Горна Долина (Zgornja dolina), Уканшка Котлина (Ukanška kotlina) и Номењска Котлина (Nomenjska kotlina). Се граничи со Комарча на едниот крај и кањонот Сотеска на другата. Планината Долен Бохињ претставува нејзина јужна граница. Реката Сава направи сопствен кањон меѓу висорамнините Јеловица и Покљука на исток. На север, планината Триглав, највисоката планина во Словенија, исто така е дел од општината.

Сава Бохињка (која заедно со Сава Долинка се влева во Сава) започнува кога две реки, Језерница и Мостница се спојуваат. Мостница доаѓа од долината Воје, а Језерница е многу кратка река што доаѓа од Бохињско езеро. Многу помали реки се влеваат во езерото. Најголемата од нив, Савица, се јавува во Комарча како голем водопад. Водопадите Савица ја добиваат својата вода од Црното Езеро, која е најголема во Долината на Триглавски езера.

Име
---

Името Бохињ првично го користи селото Средња Вас и беше потврдено како такво, а во пишаните извори во 1065 како *Бохингун*. Како регионално име, се појавува во пишаните извори во 1250 како *Вохина*. Името е изведено од *Boxyn'ь*, што е од нејасно потекло. Една можност е дека тоа е изведен од хипокоризмот \*Boxъ. Предлози дека е од келтско потекло, најверојатно, нема. А популарната псевдо-етимологија на името е следнава приказна: *Господ им дал земјиште на луѓето и, кога заврши, тој сфатил дека заборавил да им даде земја на една мала група на луѓе, кои беа тивки и не барале како и другите. Поради нивната скромност и трпение, се сожалил кон нив. Тоа е причината зошто тој одлучи да им ја даде најубавата земја, и ги издвои за себе. Таа земја се нарекува Бохињ, затоа што Бог на словенечки е Boh*.

Историја
--------

Географски околности придонесоа за изолација на Бохињ во минатото. Од 5.000 жители, повеќето се потомци на локалните луѓе на Бохињ. Постојат историски наоди кои се докажува долината била населена уште во бронзено време.

Франце Прешерн, најпознатиот поет во Словенија, напиша поема *Крштевањето на Савица*, која во голема мера е измислена, но го прикажува времето на насилното крштевање на паганите и борбите меѓу христијаните и безбожниците. Поголемиот дел од приказната се одвива во Бохињ и Блед.

Поврзано
--------

* Бохињско Езеро
* Триглав

Надворешни врски
----------------

* Бохињ Онлајн Архивирано на 6 јули 2008 г.
* 
* Водич низ Словенија
Архимандрит (оној кој го надгледува стадото) - Исус Христос често за верниците го користи синонимот стадо како симбол на невиноста и честитоста) највисокиот монашки презвитерски чин во православните црквиАрхимандрит (оној кој го надгледува стадото) - Исус Христос често за верниците го користи синонимот стадо како симбол на невиноста и честитоста) највисокиот монашки презвитерски чин во православните цркви
**Архимандрит** (грчки: αρχή - над и μάνδρα – трло, стадо) – (оној кој го надгледува стадото - Исус Христос често за верниците го користи синонимот стадо како симбол на невиноста и честитоста) највисокиот монашки презвитерски чин во православните цркви.

Овој чин соодветствува на мирскиот презвитерски чин протојереј-ставрофор.

Историја
--------

Во Византиската црква, архимандрит се сретнува од почетокот на V век. Во почетокот бил старешина на неколку манастири, а подоцна ова било почесна ознака за игумените или старешините на најугледните манастири. Во поново време, овој чин им се дава на заслужните свештеномонаси на постари години, не толку по угледот на манастирот, колку како благодарност за жртвата која ја дале за напредок на црковниот живот и црквата.

Поврзано
--------

* Игумен

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4486757-8

 |

 |
Амфори
Грчка амфора
**Амфора** (од грчкиот ἀμφορεύς - чинија со две дршки) е абразивна чинија со две спротивни дршки и стеснет врат, направена од печена глина. Во антиката служела за чување и пренесување на Масло за јадење, вино и житарки. Постоеле два типа: амфора со врат, кај која вратот и телото се спојуваат под остар агол, и едноделна амфора, кај која вратот и телото се спојуваат во непрекината целина. Некои амфори биле мали, со висина помала од 30 сантиметри, а некои многу големи, високи преку 1,5 метар.

Амфорите главно биле богато украсени, а стилот на украсувањето на керамиката се менувал: од орнамент, спирала до живи мотиви, животни и луѓе, сликани композиции во кои се прикажуваат легендарни и митолошки содржини и сцени од секојдневниот живот.

Наводи
------

1. ↑  „амфора" — Дигитален речник на македонскиот јазик

Надворешни врски
----------------

* Амфора на Ризницата ?
Тана Кировска — револуционерка од Осничани.
**Костенарија** — историско-географска и етнографска област во Егејска Македонија. Костенарија е најјугозападниот крај на македонското етничко подрачје. 

Во оваа област се наоѓаат селата од општината Рупишта — Песјак, Семаси, Шкрапари, Бела Црква, Госно, Старичани, Жужелци, Долени, Могила (Монгила), Осничани (Сничени), Нестиме, Жиковишта, Лучишта, Либешево, Езерец, Бухин и Марковени, како и некогашните Лагор, Марчишта, Оловраде (Головраде), Братмир (Предмир). Во Костенаријата влегуваат и северните села од општината Горуша, сместени во планината Одре и нејзините источни разгранки како Видолушта.

Со решение на околискиот комитет, селата во Костенаријата не се кренале во Илинденското востание, поради што областа била зачувана од зулуми. Подоцна, областа силно настрадала со појавата на грчката вооружена пропаганда во Македонија.

Поврзано
--------

* Нестрамско-костенарски дијалект

Наводи
------

1. ↑  Тзавелла, Христофор. Дневник на костурския войвода Лазар Киселинчев, София 2003, с.315.
Нагорен поглед на традиционални еркери
Еркер на куќа во Битола
**Еркер** (германски: *Erker*) — поим кој во Македонија се однесува на волумен од објектот кој виси односно е издаден над улицата или дворот. Најчесто е централно позициониран, меѓутоа може да биде и бочно или на аголот од објектот.

Во македонската традиционална архитектура појавата на еркери одн. испусти на првиот кат од куќите најчесто произлегува како одговор на органската уличната мрежа, која на стрмен терен логично се протега долж изохипсите од теренот. Ќуќите во приземјето го следат правецот и формата на улицата, па така просториите во приземје имаат неправилна форма, меѓутоа на катот со еркерите се постигнува правоаголна форма и поголема површина на собите, како и подобри погледи кон улицата или дворот.

Еркерот може да се изведе на повеќе начини. Кај традиционалната македонска архитектура се изведува со конзолно испуштање на таванските греди од приземјето или катот. Зависно од должината, гредите може да бидат или да не бидат потпрени со косници. Овие пак од своја страна може да бидат видливи или обложени со штички па малтерисани. Во современите начини на градба, еркерот може да биде изведен со конзолно испуштање на армиранобетонски греди и плочи.

Поврзано
--------

* Чардак
* Баџа
* Ориел-прозорец

Надворешни врски
----------------

* Еркерот како традиционален изразен елемент во селската архитектура во Македонија, Петар Намичев, 1993 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со архитектурата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |