**Joseph Bringas** — важен византиски евнух службеник во периодот на владеењето на Константин VII (945–959) и царот Роман II (959–963), кад служел како главен советник и регент. идејќи неуспешн се спротивставил на доаѓањето на власт на Никифор II во 963 година, тој бил протеран во манастир, каде починал во 965 година.

Животопис
---------

Златен *Солид* на царот Константин VII (945–959) со неговиот син и налседник, Роман II.
Современикот историчар Лав Ѓаконот запишал дека Вринга потекнува од Пафлагонија. Тој постепено се изигнувал во царската служба до ранкот на *патрикиј* и дворското место *препозит*. Царот Константин VII го назначил првично како *сакеларииј* а подоцна и како *друнгариј* (адмирал) на царската флота, позиција која ја имал во периодот кога починал царот. Кога синот на царот Константин VII, Роман, седнал на престолот, тој го назначил Вринга за негов *паракоимомен*. Младиот византиски цар сакал да го минува времето во лов, и поголемиот дел од државните работи му ги препуштил на Вринга. Во ова својство, Вринга разоткрил заговор против Роман предводен од група на благородници поврзани со *магистратот* Василиј Петеин. Заговорниците биле уапсени, измачуани и протерани, но повеќето од нив, со исклучок на Петеин, биле повикани наад.

Кога царрот Роман II починал ненадејно на 15 март 963 година, оставајчи ги синовите Василиј II и Константин VIII (пет и две или три години), го поставил Вринга како *де факто* владетел на државата, иако според традицијата, царицата Теофано била назначена за регент. Теофано не му верувала на Вринга, сепак, моќниот *паракоимомен* имал и други непријатели: неговиот претходник и соперник, Василиј Лакапин, и успешниот и нашироко познат војсководец Никифор Фока, кој штотуку се вратил од неговото освојување на Критскиот емират и успешните грабежи на Киликија и Сирија, што довео до грабеж и на главниот град на Хамданидите, Алеп.

Фока го посетил главниот град и го прославил својот триумф во април 963 година, но го обвинил Вринга дека заговара против него, и побарал заштита во Аја Софија. Таму тој ја стекнал поддршката на Цариградскиот патријарх, Полиевкт, и со негова поддршка бил повторно поставен за војсководец на истокот, и покрај противењата на Вринга. Вринга се обратил до Маријан Аргир, војсководец на западот, и му го понудил византискиот престол.Во исто време, му пишал на *стратегот* на Анадолија Јован I, внукот на Фока и еден од најважните генерали, нудејќи му го местото на Фока. Наместо тоа, Цимискиј му го покажал писмото на Фока и го бнатерал да дејствува. Војската на Фока го прогласила за цар на 2 јули 963 година, по што се упатил кон Цариград. Во главниот град, донел војска, ги запленил сите бродови за да спречи преминување на Босфор од страна на бунтовниците, дури и го земал како заложник таткото на Никифор, Варда Фока. Сепак населението во градот, го поддржало бунтот, и како што наближувале бунтовниците, се кренале против Вринговата армија, поддржани од патријархот и Василиј Лакапин, кои наводно вооружиле 3.000 нивни поддржувачи и ги пратиле да се борат.

Судирите на улиците траеле три дена, и на крајот, победиле поддржувачите на Фока. Вринга бил приморан да пребегне во Аја Софија барајќи заштита, дидека пак Василиј Лакапин го певзел местото *паракоимомен* и го пречекал Никиор ока во градот, каде бил крунисан за цар на 16 август. Вринга првично бил протеран во Пафлагонија, и подоцна во аскетскиот манастир во Питија близу Никомедија, каде починал во 965 година.

Наводи
------

1. ↑  Talbot & Sullivan 2005, стр. 30 harvnb error: no target: CITEREFTalbotSullivan2005 (help).
2. 1 2  Kazhdan 1991, стр. 325 harvnb error: no target: CITEREFKazhdan1991 (help).
3. ↑  Talbot & Sullivan 2005, стр. 34 harvnb error: no target: CITEREFTalbotSullivan2005 (help); Garland 1999, стр. 127–128 harvnb error: no target: CITEREFGarland1999 (help).
4. ↑  Talbot & Sullivan 2005, стр. 34–35 harvnb error: no target: CITEREFTalbotSullivan2005 (help).
5. 1 2  Kazhdan 1991, стр. 325–326 harvnb error: no target: CITEREFKazhdan1991 (help).
6. 1 2  Garland 1999, стр. 128 harvnb error: no target: CITEREFGarland1999 (help).
7. 1 2  Whittow 1996, стр. 348 harvnb error: no target: CITEREFWhittow1996 (help).
8. 1 2 3  Treadgold 1997, стр. 498 harvnb error: no target: CITEREFTreadgold1997 (help).
9. ↑  Treadgold 1997, стр. 495–498 harvnb error: no target: CITEREFTreadgold1997 (help).
10. 1 2  Kazhdan 1991, стр. 326 harvnb error: no target: CITEREFKazhdan1991 (help).
11. ↑  Treadgold 1997, стр. 498–499 harvnb error: no target: CITEREFTreadgold1997 (help); Whittow 1996, стр. 348–349 harvnb error: no target: CITEREFWhittow1996 (help).
12. ↑  Treadgold 1997, стр. 499 harvnb error: no target: CITEREFTreadgold1997 (help).

Извори
------

* Garland, Lynda (1999). *Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium, AD 527–1204*. New York and London: Routledge. ISBN 978-0-415-14688-3.
* Kazhdan, Alexander P. уред. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Talbot, Alice-Mary; Sullivan, Dennis F. уред. (2005). *The History of Leo the Deacon: Byzantine Military Expansion in the Tenth Century*. Washington, DC: Dumbarton Oaks. ISBN 978-0-88402-324-1.
* Treadgold, Warren (1997). *A History of the Byzantine State and Society*. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0-8047-2630-2.
* Whittow, Mark (1996). *The Making of Byzantium, 600–1025*. Berkeley and Los Angeles, California: University of California Press. ISBN 0-520-20496-4.