recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Левски** е бугарски фудбалски клуб од Софија, Бугарија. Основан е на 24 мај 1914 година од група на млади студенти и името го добил по бугарскиот револуционер и национален херој Васил Левски. Тимот се натпреварува во првата бугарска фудбалска лига од 1921. а никогаш не бил пласиран под 6-тото место. Левски станал шампион на Бугарија 26 пати, а покрај тоа освоил и 25 национални купови и три Супер купа на Бугарија. Најголем соперник на Левски му е градскиот противник, тимот на ЦСКА Софија, со кој го игра *бугрското дерби* познато и под името *вечно дерби*.

Титули
------

**А група**

**Шампиони (26)  : 1933, 1937, 1942, 1946, 1947, 1949, 1950, 1953, 1965, 1968, 1970, 1974, 1977, 1979, 1984, 1985, 1988, 1993, 1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2006, 2007, 2009**

Второ место (30): 1925, 1929, 1940, 1943, 1948, 1956, 1958, 1960, 1961, 1964, 1966, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976, 1981, 1982, 1983, 1987, 1989, 1992, 1996, 1998, 1999, 2003, 2004, 2005, 2008, 2011

 **Куп на Бугарија**

**Шампиони (25)  : 1942, 1946, 1947, 1949, 1950, 1956, 1957, 1959, 1967, 1970, 1971, 1976, 1977, 1979, 1984, 1986, 1991, 1992, 1994, 1998, 2000, 2002, 2003, 2005, 2007**

Финалист (9)  : 1953, 1965, 1969, 1974, 1985, 1987, 1988, 1996, 1997

 **Суперкуп на Бугарија**

**Шампион (3)  : 2005, 2007, 2009**

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на ПФК Левски (Софија)
* Левски (Софија) - статистика
* Бугарски клубови - Левски (Софија)
* PFC Levski Sofia

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Бугарија Бугарска А група 2015-2016 |
| --- |
|  |
| 
Берое Берое • 
Ботев Пловдив Ботев Пловдив • 
Левски Софија Левски Софија • 
Литекс Ловеч Литекс Ловеч • 
Локомотив Пловдив Локомотив Пловдив •
Лудогорец Лудогорец •
Монтана Монтана •
Пирин Благоевград Пирин Благоевград •
Славија Софија Славија Софија •
Черно Море Черно Море •
 |  |

 |
**Дру Блајт Баримор** (родена на 22 февруари 1975 г.) — американска глумица, автор, режисер, модел и продуцент. Таа ја започнала својата кариера глумејќи на телевизија, и набрзо потоа станала филмска глумица.

По турбулентното детство кое ѝ било одбележано со зависност од дрога и алхокол и две рехабилитациски сесии, таа на свои 15 години ја напишала својата автобиографија насловена *Изгубно девојче*. Таа глумела во низа популарни филмови, влучувајќи ги *Отровна Ајви (1992)*, *Лоши девојки* (1994), *Момци на страна* (1995) и *Врисок* (1996). Таа исто така глумела заедно со Адам Сендлер во *Пејач на свадби* (1998), *50 први состаноци* (2004) и *Семеен хаос* (2014).

Откако Баримор и Ненси Џувонен ја основале продукциската компанија Flower Films, компанијата продуцирала неколку филмови и серии во кои глумела Баримор, како *Никогаш бакната* (1999), *Ангелите на Чарли* (2000), *Дони Дарко* (2001), *Ролерки* (2009) и Тој едноставно не е заинтересиран за тебе (2009). Таа глумела и во филмовите *Музика и стихови* (2007), *Сите се добро* (2009), *Врска на далечина* (2010) и *Веќе ми недостигаш*. Баримор добила Златен глобус за најдобра глумица во минисерија или ТВ филм за најзината изведба во ТВ филмот *Сиви градини* (2009).

Таа била именувана за амбасадор против гладот при Светската програма за храна (WFP) на Обединетите Нации. Оттогаш, таа донирала преку 1 милион долари на програмата. Баримор има своја ѕвезда на холивудската патека на славните.

Животопис
---------

Дру Баримор е омажена за Вил Копелман, со кого има две ќерки: Олив (родена во 2012) и Френки (родена во 2014).

Филмска кариера
---------------

Баримор се прославила на седумгодишна возраст, со улогата во филмот на Спилберг „ЕТ".

Други активности
----------------

Покрај филмската кариера, Баримор повремено пишувала текстови за интернет-магазинот „Рифајнери 2".

Наводи
------

1. 1 2  „Drew Barrymore Biography (1975-)". FilmReference.com. Посетено на 22 April 2014.
2. 1 2  
„Drew Barrymore Profile". *Hello Magazine*. Посетено на August 9, 2010.
3. ↑  „Monitor". *Entertainment Weekly* (1247). February 22, 2013. стр. 32.
4. ↑  "Drew Barrymore". *Inside the Actors Studio*. Bravo. June 22, 2003. No. 910, season 9.  Archived from the original on December 16, 2008. Архивирано на 16 декември 2008 г. „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2008-12-16. Посетено на 2017-01-31.
5. ↑  „Miss Barrymore". Miss Barrymore. Архивирано од изворникот на June 7, 2013. Посетено на August 9, 2010.
6. 1 2 3  „Баримор ужива во бракот и во новинарскиот предизвик", *Дневник*, година XVIII, број 5642, понеделник, 15 декември 2014, стр. 21.
**Фујара** (fujara) — голем дувачки инструмент од класата таборски цевки. Потекнува од централна Словачка како софистицирана народна овчарска флејта со уникатен дизајн во контрабас-опсегот.

Должината на инструментот е од 160 до 200 cm (5'3" – 6'6") и наштимана во A, G или F. Има три тонски дупки за прсти сместени на долниот дел од главното тело на инструментот. Звукот е произведен од горниот крај на главното тело на фујарата. Воздухот струи крајот на цевката преку помала паралелна цевка, наречена „*vzduchovod"* на словачки (што значи „воздушен канал"), поставена на главното тело на инструментот. Иако е можно да се свири основната фреквенција на фујара, обично се користи техниката на свирење која се заснова на „предувување" на инструментот. Поради високиот сооднос на звучната комора (голема должина наспроти мал внатрешен дијаметар), музичарот може да користи призвук за да свири дијатонска скала користејќи ги само трите тонски дупки. Фујара вообичаено се свири стоечки, со инструментот поставен вертикално и обично прицврстен на десната нога.

Техника и улога
---------------

 Словачкиот музичар и производител на инструменти Ľubomír Párička свири фујара
 Музичар свири на фујара.
Атипичниот дизајн создава длабока, медитативна боја на звукот, додека традиционално се додаваат орнаменти на основните мелодии. Два вообичаени типа на орнаменти се *префук*, брзото прелевање на една нота (од словачки prefukovať - „предувување"), и *rozfuk*, опаѓачка каскада од призвук (од словачки rozfúkať „да се расфрла со дување").

Традиционално, на фујара свиреле овчарите за рекреација. Денес, фујарата се преселила од овчарските полиња, на сцената на народни фестивали во словачките градови Виходна и Детва. Инструментот се проширил и надвор од Словачка и се свири низ целиот свет, особено од љубителите на домородните флејти во западна Европа и Северна Америка. И покрај ова, фујара допрва треба да добие популарност или многу признание надвор од Словачка. Најчесто фујара е соло инструмент, но познати се ансамбли од две или три фуџари, како што се семејството Кубинец или триото Јаворова Хужва.

Фујарата е додадена на списокот на УНЕСКО на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото во 2005 година. „Фујара и нејзината музика" е додадена на Репрезентативната листа на нематеријално културно наследство на човештвото во 2008 година од страна на УНЕСКО.

Наводи
------

1. 1 2  "The Fujara and its Music": Description, Slideshow, Video, UNESCO, 2005, 2008. (Accessed 2012-08-12)
2. ↑  „Fujara fingering technique". Посетено на 2006-09-28.
3. ↑  Smeets, Rieks (2006). „The Fujara and its Music". *Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity* (PDF). UNESCO. стр. 86. Посетено на 2008-07-01.  
  
UNESCO has also provided a web page showing information about the fujara, but it "has no official status":

Надворешни врски
----------------

* www. Фујара.ск Фујара примероци
* www. Fujaraflutes.com Фујара примероци
* www.tradicnepistaly.sk Фујара и други традиционални словачки инструменти
* www.youtube.com/watch?v=5Y5fonktBzQ Демонстрација на фујара и кончовка
**„Одговор"** (унгарски: *Felelet*) — роман на унгарскиот писател Тибор Дери, објавен во два дела (1950 и 1952 година).

Настанување на романот
----------------------

По успехот на романот „Недовршена реченица", Дери ја започнал работата на романот „Одговор", кој бил замислен како епски роман во четири тома за историската улога на унгарската работничка класа. Првата книга се појавила во 1950 година и доживеала огромен успех. Двата главни лика во романот се работникот Балинт Кепе и професорот Зено Фаркаш. Меѓутоа, кога се појавил вториот том во 1952 година, Дери бил немилосрдно критикуван поради запоставувањето на улогата на комунистичката партија во раководењето со револуционерното работничко движење. Имено, режимот на Ракоши очекувал дека ќе биде истакната улогата на партијата, а Дери планирал комунистите да станат главни ликови во книгата дури во дејствието што се одвива по 1945 година. Затоа, власта побарала Дери да напише друга верзија на втората книга, но тој го одбил тоа и престанал со натамошната работа на романот. Подоцна, уште еднаш му било понудено да ја поправи „грешката" во сценариото за филмот снимен по романот.

Наводи
------

1. ↑  Sava Babić, „Tibor Deri, stvaralac u burnim vremenima", во: Tibor Deri, *Duga topla jesen*. Beograd: Nolit, 1989, стр. 21.
**Радиф** (персиски: ردیف, што значи *ред*) - збирка на многу стари мелодични фигури зачувани низ многу генерации со усна традиција. Ги организира мелодиите во повеќе различни тонски простори. Традиционалната музика на Иран се заснова на радифот. Со текот на времето, сопствената интерпретација на секој мајстор обликувала и додавала нови мелодии во оваа збирка, која можела да го носи името на мајсторот.

Зачувувањето на овие мелодии во голема мера зависела од меморијата и мајсторството на секоја наредна генерација, бидејќи интерпретативното потекло на оваа музика било изразено само преку усната традиција.

За да се научил и апсорбирал суштината на радифот, биле потребни многу години повторување и вежбање. Господарот на радифот морал да го интернализира толку целосно за да можел да изведе кој било дел од него во кое било дадено време.

Радифот содржил неколку различни дастгази кои се разликувале едни од други по односот на нотни интервали и формата на движење на мелодиите во нив. Дастга прикажувал специфичен звучен простор. Дастга можел да содржи приближно 10 до 30 мелодии. Ритамот во овие мелодии имал три различни форми: симетрична, асиметрична и слободна форма. 

Радифите за азербејџански тар биле едни од најпознатите радифи. Поради тоа што радиф бил пренесуван преку усната традиција (не во нотација) не можеме да кажеме дали мелодиите се смениле, бидејќи не можеме да споредуваме нотации или аудио, но поради мутациите во музиката преку орален пренос тоа е очигледно.

Радифот на Мирза Абдолах бил објавен во нотација од Жан Дејринг во 1970-тите, врз основа на Нур Али Боруман, кој го снимил радифот напамет. Од друга страна, радифот на Мирза Хосеин-Ќоли првпат бил објавен во нотација од Дариуш Пирнијакан во 2001 година. Иако радифот не бил популарен кај многу млади студенти, сепак била основата и основата на персиската музика. Можело да се поврзе со класичната музика на западната музика која не била многу популарна, но ја формирала основата на западната музика.

Надворешни врски
----------------

* Радиф
**Марија Шерифовиќ** (српски: *Марија Шерифовић*) (р. 14 ноември 1984) е српска пејачка која се прослави со победата на Евровизија 2007.

Животопис
---------

Родена е во Крагуевац, Србија. Нејзината мајка, Верица Шерифовиќ, е исто така пејачка која е од српско и ромско потекло. Нејзиниот татко, Рајко, е од турско потекло.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *На ова кратко заглавие му треба проширување.* |

Музичка кариера
---------------

### Албуми

Нејзиниот прв албум е „Нај, најбоља", издаден во 2003 година, и бил многу добро прифатен. Најголем хит од овој албум била песната „Знај да знам" компонирана од Дарко Димитров. Летото 2005, таа го издаде синглот „Агонија", кој бил верзија на грчката супер ѕвезда Деспина Ванди (I Believe It).

Нејзиниот втор албум е „Без љубави", издаден во 2006, и бил многу успешен. На почетокот на 2007, таа го издаде вториот сингл наречен „Без тебе". На 28 јуни 2007 таа го издаде албумот наречен „Најдоброто од Марија Шерифовиќ".

### Фестивали

Во 2003, таа настапи на Будва фестивалот со песната „Горка чоколада", повторно од Дарко Димитров. Во 2004, таа беше дел од истиот фестивал со песната „Бол до лудила" и зема прва награда.

### Концерти

На 21 февруари 2007, Марија Шерифовиќ го одржа својот прв соло концерт во белградската сала Сава Центар, што се смета за голем хит на српската музичка сцена. 4,000 луѓе беа присутни.

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница Архивирано на 19 август 2007 г.

### Видеографија

| Спот | Година | Режисер |
| --- | --- | --- |
| *Бол до лудила* | 2004 |  |
|  *У недељу*  | 2005 | MTS Beograd |
|  *Молитва*  | 2007 |  |
| *Шта да заборавим*  | 2009 | Vladimir Đukelić |
| *Један види све* | 2010 | Харис Дубица |
|  *Луда глава балканска* | 2011 |  |
|  *Ја волим свој грех* | 2014 | Човек Машина |
|  *Мрш*  | 2014 |  |
|  *Паметна и луда* | 2015 | Storyteller |
| *Сама и нервозна* | 2015 | Storyteller |
|  *Нисмо смели* | 2016 | Петар Пашиќ |
|  *Чувам се* | 2016 |  |
|  *Своја и твоја* | 2016 |  |
|  *Део прошлости*  | 2016 | Андреј Илиќ |
| *11* | 2017 | NN Media |
| *Није љубав то*  | 2018 | NN Media |
| *Ноктурно* | 2020 |  |
|  *Пријатељи*  | 2020 |  |
|  *Молитва*  | 2020 | Miloš Đukelić |
|  *Добар вам дан* | 2022 | Милош Шаровиќ |
| *Мој град* | 2023 | Милош Шаровиќ |
|  *Пола сунца* | 2023 | Милош Шаровиќ |
| *АЛООО!* | 2023 | Милош Шаровиќ |
|  *Вози ме* | 2023 | Милош Шаровиќ |
| *Ко броји моје ране* | 2023 | Милош Шаровиќ |
|  *Иди док те волим* | 2023 | Милош Шаровиќ |
| *Ја сам* | 2023 | Милош Шаровиќ |
|  *Другачија* | 2023 | Милош Шаровиќ |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 24149366115985601369
* LCCN: nb2010000239
* ISNI: 0000 0000 7881 6000
* GND: 135498457
* MusicBrainz: e65269b6-f260-4756-b760-6f0ce938e7de

 |

 |
Писта Данко
 Статуа на Писта Данко во Сегед
**Писта Данко** (13 јули 1858 - 29 март 1903) бил водач на бенд и композитор роден во Унгарија, кој припаѓал на ромскиот народ. Тој првенствено работел во народни музички стилови популарни во Унгарија во 19 век. Тој често бил познат по прекарот „Нотафа", унгарски збор што значи „балада-пејач на народната музика".

Биографија
----------

Данко е роден во унгарскиот град Сегед, каде што почнал да компонира музика на 28-годишна возраст. Тој припаѓал на музички ансамбл наречен „Hangászsor", или „Ред музичари". Потоа се преселил во градот Сзатмар, каде што ја сретнал и започне да и се додворува на Илонка Џо, ќерката на градоначалникот на Сзатмар. Бидејќи Данко бил циган, градоначалникот не ја одобрил врската, што ги натерало Данко и Џо да побегнат. Двајцата биле заедно до смртта на Писта, кој починал од белодробна болест во 1903 година.

Музички стил
------------

Поради наследството на Данко, тој бил натопен во Унгарската народна музика, а повеќето од неговите дела биле напишани во популарните стилови на вербункос и нота на народната танцова музика. Тој, исто така, компонирал дела во други стилови како што се маршеви.

Музички дела
------------

Додека живеел во Сегед, Данко компонирал музика за повеќе од 400 песни, вклучувајќи го и делото на Лајош Поса. Една од неговите најпопуларни песни во тоа време беше *Az a szép, az a szép* ( *Убав е, убав е* ), која сè уште е меѓу популарните песни за народни игри во Унгарија. На барање на неговиот соработник Геза Гардони, истакнат унгарски автор, Данко составил марш наречен *A magyarok bejövetele* ( *Марш на Унгарците*) за илјадагодишнината од унгарската држава во 1885 година. Ова дело го претставува врвот на популарноста на Данко во животот, што му донесе статус што ретко го постигнува еден Ром меѓу елитата во Унгарија.

Наследство
----------

Данко е редок пример на Ром кој се родил во сиромаштија, а потоа се стекнал со слава и богатство. Тој станал популарен, затоа што свирел задоволувајќи го музичкиот вкус на јавноста. Како што често се случува, Данко добли значително признание по неговата смрт, кога следните генерации Унгарци биле уште поентузијасти и ја прифатиле неговата музика.

Јавна статуа на Данко била подигната во Сегед, на брегот на реката Тиса. Врз основа на неговиот живот е снимен и филм на унгарски јазик по име *Данко Писта*, објавен во јануари 1941 година.

Наводи
------

* *Гсемер Геза* (2001) Сегени Данко Писта. Аломрегенија, Будимпешта.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 26423855
* LCCN: n2002047151
* ISNI: 0000 0000 8209 8304
* GND: 1213530091
* BNF: cb16337357m (податоци)
* NKC: mzk2009511947
* CiNii: DA16059862

 |

 |
**Гилберт Томас Барнет** (англиски: *Gilbert Thomas Burnett*; 15 април 1800 – 27 јули 1835) — британски ботаничар.

Од 1831 до 1835 г. предавал како прв професор по ботаника на факултетот „Кингс Колеџ" во Лондон. Во 1835 г. го издал делото *Outlines of Botany* („Основи на ботаниката"). По смртта му е издадено и делото *Illustrations of Useful Plants employed in the Arts & Medicine* („Илустрации на полезни растенија во уметноста и медицината") напишано во 1928 г, а со илустрации од сестра му, А.М. Барнет.

Пишувал и статии од областа на зоологијата, како што е *Illustrations of the Manupeda or apes and their allies*, 1828 („Илустрации од Манупедија или човеколиките мајмуни и нивните сојузници").

Дела
----

* *Outlines of Botany*, 1835 („Основи на ботаниката")
* *Illustrations of Useful Plants employed in the Arts & Medicine* („Илустрации на полезни растенија во уметноста и медицината")
* *Illustrations of the Manupeda or apes and their allies*, 1828 („Илустрации од Манупедија или човеколиките мајмуни и нивните сојузници")

Стандардната авторска кратенка **Burnett** се користи за посочување на оваа личност како автор при наведувањето на ботанички назив.

Наводи
------

1. ↑  
„Автори". Меѓународен индекс на растителни имиња. (англиски)

*An Encyclopædia of Useful and Ornamental Plants Consisting of Beautiful and Accurate Coloured Figures of Plants Used in the Arts, In Medicine, and For Ornament, with Copious Scientific and Popular Descriptions of Each, Accounts of Their Uses, and Mode of Culture, and Numerous Interesting Anecdotes. In Two Volumes*. **II**. London: George Willis, Great Piazza, Covent Garden. 1852.

Надворешни врски
----------------

* Барнет, Гилберт Томас (1800-1835) — хирург и ботаничар, А.М. Лукас, „Речник на националната биографија" (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 12147361
* LCCN: nr00026759
* ISNI: 0000 0000 8199 3227
* GND: 11764210X
* Ботаничар: Burnett
* CiNii: DA10103600

 |

 |
"Референдум за спасување на еврото
**Евроскептицизам** — израз со кој се опишува критикувањето на Европската унија (ЕУ) и спротивставувањето на процесот на европска интеграција. Други погледи кои понекогаш се сметаат за евроскептични се согледувањата дека ЕУ е недемократска или премногу бирократска институција. Истражувањето на Евробарометар од 2009 година покажа дека кај граѓаните на ЕУ, поддршката за членство во Унијата е најниска во Летонија, Обединетото Кралство и Унгарија

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Евроскептицизам" на Ризницата ? |

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2016-12-29. Посетено на 2010-07-06.
2. ↑  Hannan, Daniel (2007-11-14). „Why aren't we shocked by a corrupt EU?". *The Daily Telegraph*. London. Посетено на 2010-05-02.
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија политика е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Врба** — македонско-унгарско-белгиски филм од 2019 година во режија на Милчо Манчевски, кој е автор и на сценариото. Филмот е снимен во продукција на „Банана филм", продуцент на филмот е Јане Ќортошев, извршен продуцент е Ник Пауел, директор на фотографијата е Тамаш Добош, дизајнер на продукцијата е Дејвид Манс, костимите се дело на Жаклина Крстевска и Ѓерѓи Сакач, асистент на режијата е Никола Ивановиќ, а директорка на кастингот е Милка Анчевска. Главните улоги ги играат: Никола Ристески, Сара Климоска, Наталија Теодосиева, Ненад Нацев, Камка Тоциновски, Петар Мирчевски, Благоја Чоревски, Ратка Радмановиќ, Лазе Манасковски, Катина Иванова, Гоце Влахов, Кире Ѓоревски, Адем Карага, Јелена Јованова итн.

Улоги
-----

| Глумец | Улога |
| --- | --- |
| Сара Климоска | Донка |
| Никола Ристески | Милан |
| Наталија Теодосиева | Родна |
| Ненад Нацев | Бранко |
| Камка Тоциновски | Катерина |
| Петар Мирчевски | Ставре |
| Благоја Чоревски | Манчо |
| Ратка Радмановиќ | Баба Сребра |
| Лазе Манасковски | Аврам |
| Катина Иванова | Цена |
| Кире Ѓоревски | Никола |
| Адем Карага | Ука |
| Јелена Јованова | Мелина |
| Ана Костовска | Весна |
| Марија Новак | др. Пешева |
| Гоце Влахов | Шофер на автобус |
| Симон Манасковски | Панчо |

Синопсис
--------

Во филмот се раскажува за три млади мајки. Едната приказна се случува во средниот век, а другите две се современи при што трите приказни се надополнуваат. Главната тема во филмот е лојалноста и односот на поединецот кон општеството, како и односот на општеството кон поединецот.

За филмот
---------

Снимањето на филмот почнало на 25 октомври 2018 година во мариовските села Штавица, Дуње и Зовиќ, а потоа снимањето продолжило во околината на манастирот Трескавец и во Преспа, а завршило во втората половина на декември во Скопје. Премиерата на „Врба" била одржана на 19 октомври 2019 година на четиринаесеттото издание на Филмскиот фестивал во Рим, како прв македонски филм кој влегол во официјалната селекција на овој фестивал.

Награди
-------

* Најдобар долгометражен филм - Независен филмски вестивал во Велингтон, 2020
* Најдобар наративен долгометражен филм - Синеквест, 2020
* Мануел де Оливиера - Фантаспорто, 2020
* Најдобар режисер - Рејнденс, 2020
* Сребрена Палма - Валенсија, 2020

Наводи
------

1. 1 2  „Новиот филм на Манчевски премиерно ќе биде прикажан во Рим", *Слободен печат*, година VII, број 1783, стр. 16.

Надворешни врски
----------------

* 

* *Врба*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
* Willow IMBD reviews
* Paying the price of motherhood in flash, blood and grief, by Katerina Kolozova
* FilmoviPreporuke.com (In Serbian)
* Cinematographe (In Italian)
* AsburyMovies.it (In Italian)
* 'Willow': Film Review - The Hollywood Reporter
* 'Willow' Review - Cineuropa
* 'Willow' Review - Variety
Птицата киви е симбол на Нов Зеланд
**Животните** во **Нов Зеланд** имаат особено интересна историја, поради фактот што пред населувањето на луѓето (помалку од 900 години), во земјата немало никакви цицачи, освен оние што можеле да допливаат (фоки, морски лавови и китови) или да долетаат (лилјаци). Ова значи дека еколошките ниши што ги заземаат цицачите во другите земји овде се пополнети со инсекти и птици. Поради ова, Нов Зеланд има необично многу видови безлетни птици како кивито, моата и какапото. Бидејќи нема грабливци, дури и лилјаците живеат главно на земја. Има 60 видови гуштери (по 30 вида гекони и скинкови), и четири вида жаби (сите ретки и загрозени).

Првите луѓе во Нов Зеланд се населиле од тихоокеанските острови на неколку наврати, нешто пред 1300 година. bringing with them the полинезискиот стаорец („киоре") и припитомениот пес. Подоцна Европејците довеле свињи, невестулки, ласици, глувци, стаорци, кучиња, мачки, овци, говеда и многу други животни. Од нив, најнегативно влијание врз локалната фауна извршиле стаорците, ласиците, мачките, невестулките и кучињата, доведувајќи голем број видови до изумирање. Со намера да се развие крзнарството како стопанска гранка, од Австралија е донесен посумот, за ловни потреби е доведен еленот од Европа. Овие два вида животни влијаеле особено погубно врз животната средина на локалните птици.

Во последно време властите и организациите имаат успешно исчистено многу острови од посумот, стаорецот, ласицата, и други непожелни животни, во обид да ги вратат во својата изворна состојба. На пример, од островот Капити се отстранети 30 тони мртви посуми. Вакви потфати се прават и на главните два острова, каде воедно се прават и оградени еколошки подрачја кајшто непожелните животни немаат пристап.

Поврзано
--------

* Биоразновидност на Нов Зеланд
* Птици на Нов Зеланд
* Флора на Нов Зеланд
* Национални паркови во Нов Зеланд

Наводи
------

1. ↑  
Останките од стаорци показател при датирање на населувањето на Нов Зеланд. проверено на 23 јуни 2008 (англиски)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фауна на Нов Зеланд" на Ризницата ? |

* Домородни животни на Нов Зеланд - Служба за заштита на природата на Нов Зеланд (англиски)
* Животни на Нов Зеланд - нгледна настава за деца (англиски)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Фауна на Океанија |
| --- |
|  |
| Држави | 

Австралија **·** Вануату **·** Индонезија1 **·** Источен Тимор1 **·** Кирибати **·** Маршалски Острови **·** Микронезија **·** Науру **·** Нов Зеланд **·** Палау **·** Папуа Нова Гвинеја **·** Самоа **·** Соломони **·** Тонга **·** Тувалу **·** Фиџи
 |
|  |
| Зависнитеритории | 

Американска Самоа **·** Божиќен Остров **·** Валис и Футуна **·** Велигденски Остров **·** Гуам **·** Кокосови Острови **·** Кукови Острови **·** Ниуе **·** Нова Каледонија **·** Норфолшки Остров **·** Питкернски Острови **·** Ротума **·** Северни Маријански Острови **·** Токелау **·** Француска Полинезија **·** Хаваи
 |
|  |
| 1 Држави кои се сметаат како дел од друг континент, во овој случај Азија. |

 |
**Томислав Маниќ** (Пирот, Србија,  1933
) — македонски музичар, доајен на македонската забавна музика. Најпознат е по евергрините „Кажи зошто ме остави" и „Црвени рози".

Животопис
---------

Маниќ е роден во 1933 година во Пирот, Јужна Србија и како 18-годишник пристигнал во Скопје, во 1951 година со цел да студира историја. Неговиот талент за музика, но и за глума бил забележан уште во ученичките денови во родниот град, па продолжил да пее и како студент. Првата песна што ја снимил за Радио Скопје во 1956 година е „Индијана" на Драган Ѓаконовски - Шпато. 
Има богата дискографија со снимени 524 песни, со што се вбројува меѓу најпродуктивните наши пејачи. Во последно време е ангажиран и со пишувањето книга за својот богат живот, која, како што ни открива, ќе се вика „Живот посветен на музиката"

Наводи
------

1. ↑  *„Кажи зошто ме остави" и „Црвени рози" ми ја обележаа кариерата*[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Спомени и песни за стариот кавалер
* Пет децении цветови од музичката градина на џентлменот
* Црвени рози на YouTube;
* Еден Бакнеж на YouTube;
**Arecidae** е ботаничко име на подкласа.Описот на подкласата ќе варира во зависност од таксономскиот систем што се користи (има многу такви системи ); единствениот услов е да го вклучува семејството Arecaceae.

Arecidae во системот Тахтајан
-----------------------------

Системот Тахтајан  го користел ова име за подкласа од класата Liliopsida.

* подкласа **Arecidae**
суперред Arecanae
нарачајте Arecales
фамилија Arecaceae (или Palmae )
нарачајте Циклантали
фамилијата Cyclanthaceae
нарачајте Аралес
фамилијата Araceae
фамилијата Lemnaceae
нарачајте Pandanales
фамилијата Pandanaceae
нарачајте Typhales
фамилијата Sparganiaceae
фамилијата Typhaceae

Arecidae во системот Cronquist
------------------------------

Системот Cronquist (1981) го користел ова име за подкласа во класата Liliopsida (еднокотиледони), со опишување:

* подкласа **Arecidae**
нарачајте Arecales
фамилија Arecaceae (или Palmae)
нарачајте Циклантали
фамилијата Cyclanthaceae
нарачајте Pandanales
фамилијата Pandanaceae
нарачајте Аралес
фамилијата Acoraceae
фамилијата Araceae
фамилијата Lemnaceae

APG II систем
-------------

Системот APG II не користи формални ботанички имиња над рангот на редот; тој ги доделува растенијата вклучени во оваа подкласа од страна на Кронквист во различни таксони низ кладните **еднокотови**. Со други зборови, според денешните стандарди, подкласата на Кронквист не беше „добра" група.

Наводи
------

1. ↑  A. Takhtajan (1969). *Flowering plants: origin and dispersal*. Преведено од C. Jeffrey.
**Тојота Ајго** (*Toyota Aygo*) – мал автомобил што го произведува јапонската фабрика за автомобили Тојота во соработка со групата ПСА. Се произведува од 2005 година до денес.

Прва генерација (2005-2014)
---------------------------

Во 2001 година Тојота и групата ПСА одлучиле да направат мал заеднички автомобил за да ги намалат трошоците за развој. Ситроен, Пежо и Тојота на саемот на автомобили во Женева претставиле готово три идентични мали автомобили од А-сегментот: Тојота Ајго, Ситроен Ц1 и Пежо 107. Биле развиени на заедничка платформа и сите три се произведувале во иста фабрика во Колин, во Чешка.

Ајго, 107 и Ц1 ја делат основната платформа, но веќе на прв поглед видливо е дека дизајнерите за поедините марки одлично ја завршиле работата и ги поврзале овие автомобили со автомобилите од својата марка. Сите три возила се долги околу 3,4 метри, широки 1,6 метри и високи околу 1,4 метри. Возилата биле наменети за 4 лица и имало модели со 3 и 5 врати. Овие штедливи возила поседувале напредни технологии во поглед на безбедноста и заштитата на околината. Производниот капацитет на погонот била 300.000 возила годишно, по 100.000 од секој автомобил. Продажбата почнала во јули 2005 година 

Тојота Ајго двапати, во исто време со Пежо и Тојота, во 2009] и 2012 година, извршила редизајн на автомобилот.

#### Мотори

| Модел | Зафатнина | Цилиндри/вентили | kW/КС | Напомена |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Бензин |
| 1,1i | 996 cm³ | 3/12 | 51 kW / 68 КС |  |
| Дизел |
| 1,4 HDi | 1398 cm³ | 4/8 | 40 kW / 55 КС |  |

### Галерија

* На саемот во Белград во 2005 годинаНа саемот во Белград во 2005 година
* 
* 
*

Втора генерација (2014-2021)
----------------------------

На саемот за автомобили во Женева во 2014 година, Тојота го претставила новиот изглед, комплетно редизајнирана верзија на Ајго, која била конструирана во фабриката на Тојота и Пежо во Колин, Чешка.
Дизајнот ѝ се припишувал на јапонската младешка култура инспирирана од роботот Астро Бој и јајце во кутија, и целта на Ајго била да биде попристапен на младите возачи и да овозможи поголемо ниво на корисничка адаптибилност. Нејзиното производство почнало на 27 мај 2014 година.

Наводи
------

1. ↑  „Тојота Ајго" (англиски). netcarshow.com. Посетено на 10 февруари 2014.
2. ↑  Philip, Sam (2014-03-03). „It's the new Toyota Aygo. No, really". Top Gear. Архивирано од изворникот на 2015-06-04. Посетено на 2019-10-15.
3. ↑  Toyota. "All-new Toyota AYGO revealed". Соопштение за печат.  посет. 11 февруари 2015 г

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Тојота Ајго" на Ризницата ? |

* Мрежно место на Ајго
* Поврзница кон *Toyota Peugeot Citroën Automobile*
**Хонора Џозефин Ивон Скенел** ― професор по еколошко право на колеџот Тринити, Даблинска правна школа, Ирска. Магистрирала на Кембричкиот универзитет и докторирала на колеџот Тринити, Даблин.

Покрај предавањата, таа работи како советник во законот за животна средина, планирање и климатски промени во адвокатската фирма на адвокатот Артур Кокс во Даблин, функција што ја извршува од април 1990 година. Таа во мигов е и директор на одборите на рудниците Тара, ирското претпријатие „Шуми" и Ирскиот превозен систем. Таа го напишала водечкиот учебник во Ирска на таа тема. Таа е квалификувана баристерски адвокат во адвокатското тело „Гостилницата на кралот". Таа ја добила наградата „Духот на Колумбо" за нејзиниот придонес во животната средина во 1994 година и била изучител на Френсис Е. Луис на Вашингтоновата и Лиова универзитетска правна школа, во Вирџинија, САД во 1996 година. Таа е широко објавувана во голем број рецензирани списанија, вклучувајќи го „*Irish Planning and Environmental Journal*"*.* Таа водела кампања со нејзиниот колега професор Ивана Басик против предложениот амандман на ирскиот устав во 2002 година, со што би се отстранило самоубиството како основа за абортус.

Публикации
----------

### Книги

* „Закон за животна средина и употреба на земјиште" (Thomson Round Hall) (Brehon Series) (2005)
* „Закон за животна средина и планирање", Irish Academic Press, 1995 година
* „Директива за живеалишта во Ирска" (со Кларк, Канон, Дојл) (Центар за политика и закон за животна средина) (1999 г.; Препечатена 2000 година).
* „Ирска, Меѓународна енциклопедија на закони", Хаг, Kluwer, 1994 година.
* „Закон и пракса во врска со контролата на загадувањето во Ирска", (2. изд.) Лондон, Graham and Trotman, 1982 година.
* „Закон и пракса во врска со контролата на загадувањето во Ирска", Лондон, Graham and Trotman.

Наводи
------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2014-12-21. Посетено на 2021-04-24.
4. ↑
**Акциско-авантуристичка игра** е видеоигра што спојува својства од авантуристичкиот жанр и акционите игри. Веројатно е најширокиот и најразновиден жанр во видеоигрите и содржи многу игри што може да се сместат во потесни поджанрови. Првата позната игра од овој жанр е *Adventure* (1979) за *Atari 2600*.

Делот „авантуристичка" од изразот „акциско-авантуристичка игра" не се однесува на тематиката на играта (како на пример во авантуристичките филмови), туку на начинот и стилот на играње. Слично и делот „акциона" (односно „акциско-") не мора да значи дека играта содржи насилни дејствија (како тепање), туку дека играта воглавно содржи физички предизвици, како брзи рефлекси и добра координација.

Бидејќи акциско-авантуристичкиот жанр е мешан жанр, игрите од овој жанр содржат и физички и умствени предизвици, без разлика дали има и насилство.

Некои истражувања покажуваат дека машките повеќе уживаат во акциско-авантуристичките игри од женските.

Наводи
------

1. ↑  Волф, Марк Џ. П.; Перон, Бернард, уред. (2003). „Foreward". *Video Game Theory Reader*. Routledge. стр. x. ISBN 0-415-96878-0 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).
2. ↑  Хитер, Кери; Kaitlan Chunhui Chu, Rhonda Egidio, Punya Mishra, Leigh Graves-Wolf (ноември 2004). „Do Girls Prefer Games Designed by Girls?" (PDF). Michigan State University: 3–4. Архивирано од изворникот (PDF) на 2009-02-05. Посетено на 2009-02-05. Наводот journal бара `|journal=` (help)CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
3. ↑  Вортела, Елен (септември 2002). „New Generations – New Media" (PDF). *Nordicom Review*. Гетеборг, Шведска: Nordicom. **23** (1–2): 26. ISSN 1403-1108. Архивирано од изворникот (PDF) на 2007-06-09. Посетено на 2009-02-05.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со видеоигри е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Прамен од рамнини
Во математиката, **сноп од рамнини** е множеството од сите рамнини кои имаат иста заедничка права.   Може да биде познат и како **вентилатор од рамнини** или **прамен од рамнини**.

Кога се проширува концептот на права до *права во бесконечност*, множество од *паралелни рамнини* може да се гледа како сноп од рамнини кои се сечат во права во бесконечност. За да се разликува од поопштата дефиниција, нему може да му се додаде придавката *паралелен*, што резултира со изразот **паралелен сноп од рамнини** .

Исто така види
--------------

* Вградување на книга, поим за вградување на графови над снопови од полурамнини

Белешки
-------

1. ↑  Definition on *Mathworld Wolfram*
2. ↑  Sommerville, D. M. Y. (1909). „Classification of Geometries with Projective Metric". *Proceedings of the Edinburgh Mathematical Society*. **28**: 25–41. doi:10.1017/S0013091500034763.
3. ↑  Vitutor: Sheaf of Planes
**Едвард Равникар** (4 декември 1907 - 23 август 1993) бил словенечки архитект.

Равникар е роден во Ново Место и бил студент на архитект Јоже Плечник. 
Подоцна, тој ја предводел новата генерација на словенечки архитекти, значаен бил за развојот на инфраструктурата на словенечката архитектура, во организирањето на архитектонски натпревари итн.

Тој исто така, го промовирал скандинавскиот архитектонски стил во Словенија , особено финските достигнувања во архитектурата постигнати од оние на Алвар Аалто.

Неговите најзабележителни творби се во Љубљана, меѓу нив се: Плоштадот на Републиката, Цанкарјевата дворана, стоковна куќа Максимаркет и Музеј за модерна уметност, Љубљана.

За својата работа, тој ја добил Прешерновата наградата во 1961 и во 1978 година. 
Умрел во Љубљана, на 85-годишна возраст.

Наводи
------

1. ↑  Edvard Ravnikar
2. ↑  Ravnikar, 1907–1993
3. ↑  Writings by Edvard Ravnikar
Зградата во која се наоѓа архивот во Прилеп
**Архивот во Прилеп** е основан во 1955 година. Подрачното одделение работи во стара адаптирана зграда со доградено депо, кое заради недостаток на средства не е довршено, а се наоѓа на ул. „Александар Македонски" бр. 134, во Прилеп Одделението има надлежност на општините Прилеп, Долнени, Кривогаштани, Крушево, Македонски Брод и Пласница.

Работата на одделението
-----------------------

Записник од заседанието на црковната општина во Прилеп со потписи на Марко Цепенков и други, од 1872 година. Се чува во одделението во Прилеп
Одделението Прилеп располага со 540 фонда и 7 збирки. Работи со 188 иматели на архивски материјал. Поголемиот дел од архивската граѓа се однесува на периодот по 1944 година. Почетните облици на организирано собирање и заштита на архивскиот материјал се јавува веднаш по ослободувањето. При собирачката дејност до формирањето на подрачното одделение Прилеп ја обавува Народниот музеј во Прилеп во чии рамки постоело архивското одделение.

Поважни фондови
---------------

Позначајни фондови во ова одделение се:

* „Градска општинска управа - Крушево" (1941-1944 година);
* правосудните фондови (1914 - 1944) и 1945 до денес;
* „Училишни настојателства" 1913-1941;
* фондовите на гимназиите, средните и основните учлишта за периодот 1914-1980 година;
* „Институт за тутун" (1924 - );
* фондовите на верските установи на Православната црква од црковните општини и црквите (1872-1945) и
* фондовите на хуманитарните друштва (1919-1930).

Наводи
------

1. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2015-10-03. Посетено на 2016-01-21.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Одделенија на Државниот архив на Република Македонија (ДАРМ) низ Македонија |
| --- |
|  |
| 
* Битола
* Велес
* Куманово
* Охрид
* Прилеп
* Скопје
* Струмица
* Тетово
* Штип

 | Главното седиште на Архивот во СкопјеГлавното седиште на Архивот во Скопје |

 |
Едвард КардељЕдвард Кардељ

**Едвард Кардељ** (1910 - 1979) - југословенски политичар и народен херој на Југославија.

Животопис
---------

Едвард Кардељ е роден на 27 јануари 1910

 година во Љубљана, во работничко семејство. Татко му бил кројач и член на Социјалдемократската партија, а мајка му работничка во фабрика. По завршетокот на граѓанската школа, се запишал на учителска школа, која ја завршил во 1929 година. Член на СКОЈ станал 1926 година, а во 1928 и член на КПЈ. Како учител никогаш не работел, бидејќи по матурата бил повеќепати апсен поради комунистичките делувања. Во 1930 година бил осуден од Судот за државна заштита, на затворска казна во траење од две години, која ја одлежал во Забели кај Пожаревац.

Во работничкото движење се активирал рано. Работел илегално како противник на шестојануарската диктатура. Заради политичките активности и како публицист често бил апсен и прогонуван. Во 1934 заминал илегално во странство и до Втората светска војна се занимавал со публицистика. Меѓудругото ја објавил политичко-историската „Развитокот на словенечкото национално прашање", која излегла 1939 година под псевдонимот „Сперанс", но цензурата заради антифашистичките тенденции ја запленила.

Во 1941 бил еден од основачите на Ослободителниот фронт во Словенија и потпретседател на неговиот извршен одбор. На второто заседание на АВНОЈ во Јајце е избран во Претседателството на АВНОЈ и именуван за потпретседател на Националниот комитет за ослободување на Југославија. Тој е еден од творците на историските одлуки донесени на заседанието на АВНОЈ во Јајце.

По војната, Кардељ бил еден од најважните личности во СФРЈ и поседувал чин генерал-потполковник во ЈНА. Во 1978 тешко се разболел и починал во клиничкиот центар на 10 февруари  1979 

 во Љубљана. Погребан е во алејата на великаните во Љубљана.

Најзначајни дела на Кардељ се:

* Патот на нова Југославија, Белград, 1960.
* За основите на општественото и политичко уредување, Загреб, 1970.
* Проблемите на нашата социјалистичка изградба, Белград, 1972.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 88659079
* LCCN: n79105913
* ISNI: 0000 0001 2142 8418
* GND: 118723030
* SELIBR: 192642
* SUDOC: 026945606
* BNF: cb11909432r (податоци)
* BIBSYS: 98060695
* NLA: 35259933
* NDL: 00445169
* NKC: skuk0003339
* CiNii: DA00531550

 |

 |
Субкултурата **Дизелаши** се појавила во Белград кон крајот на 1980-тите и станала популарна до 1992 година, во период на ембарго на СР Југославија по избувнувањето на југословенските војни. Младите биле стереотипни како гангстери (исто така наречени *мангупи*), вклучени во нелегални активности како шверц на гориво. Руски пандан е суб-културата Гопник, со која е групирана во „постсоветска мода" која стана популарна во последниве години. За разлика од *дизелашите*, спротивставената суб-култура била наречена *падавичари*, вклучувајќи хипици, рокери, хедбенгери, металци и рејвери. Типичен дизелаш се гледа како:

Air Max патиките со воздушен ѓон, популарни меѓу дизелашите
Обновувањето на модата е наречено *Неодизелаши*. Документарниот филм од 1995 година за белградските гангстери, *Злосторството што ја промени Србија*, е икона на културата.

Во филмовите
------------

* *Два часа квалитативна ТВ програма*, филм од 1994 година
* *Злосторството што ја промени Србија*, документарен филм од 1995 година за белградските криминалци
* *Рани*, филм од 1998 година за насилно тинејџерско дуо во Белград
* *Шишање*, филм од 2010 година

Поврзано
--------

* Гопник, суб-култура во Русија
* Поткултура

Наводи
------

1. ↑  Vice 2016. sfn error: no target: CITEREFVice\_2016 (help)
2. ↑  NOIZZ 2017. sfn error: no target: CITEREFNOIZZ\_2017 (help)
3. ↑  Highsnobiety 2017. sfn error: no target: CITEREFHighsnobiety\_2017 (help)
4. ↑  „KAD TE INSPIRIŠU RUSKI "DIZELAŠI" Želeli su da ih ismeju, ali stvorili nešto MNOGO VEĆE (VIDEO)". *Blic*.
5. ↑  Popboks. sfn error: no target: CITEREFPopboks (help)

Надворешни врски
----------------

* „Kupio sam Gucci cvike, a i Air max dvojke". Popboks. Архивирано од изворникот на 2018-04-28. Посетено на 2022-02-08.
* „Za diplomski o dizelašima Milica dobila 10 u Rimu". Mondo. Архивирано од изворникот на 2019-08-22. Посетено на 2022-02-08.
* Aleks Eror (13 February 2016). „the international ubiquity of the tracksuit". i-D; Vice.
* Aleks Eror (1 February 2017). „Is Post-Soviet Fashion Ethically Problematic?". Highsnobiety.
* Aleks Eror. „Dizelaš: the 'Serbian gopnik' style that defined the 90s is making a comeback". Calvert Journal.
* Milorad Milovanović (31 March 2017). „Slike devedesetih zbog kojih nas podilazi jeza". NOIZZ.
**Станислав Иванович Сичов** (украински: Станіслав Іванович Сичов; руски: Станислав Иванович Сычёв; 19 декември 1937 година, Одеса, СССР - 2 септември 2003 година, Одеса, Украина) ― украински уметник, еден од основачите на незваничната (андерграунд) уметност на Одеското училиште.

Животопис
---------

Станислав Сичов бил роден на 19 декември 1937 година во Одеса.

Дипломирал на Одеското уметничко училиште во 1960 година.

Многу критичари веруваат дека организираната во 1967 година „Оградна изложба" на млади уметници и Станислав Сичев и Валентин Хрушч на оградата на Одеската опера го означи почетокот на „нонконформизмот од Одеса". Ова шоу траело само три часа.

Во 1970 година учествувал на неформални изложби во Одеса и Москва. Во 1989 година учествувал на меѓународната изложба „Импреза" во Ивано-Франковск. Во 1989 година, 1994 година - Лична изложба во Музејот на западна и источна уметност во Одеса. Значителен дел од работата е во приватни збирки во Минхен, Париз, Лондон, Њујорк, Њу Џерси, Сан Франциско.

Станислав Сичов починал на 2 септември 2013 година во Одеса.

Наводи
------

1. 1 2  „Cычев Станислав Иванович". *odessa-memory.info*. Посетено на 2 јули 2023.
2. ↑  „"Одинокий бунтарь" в Одессе". *www.primetour.ua*. Архивирано од изворникот на 2021-07-19. Посетено на 2 јули 2023.

Надворешни врски
----------------

* Од историјата на авангардата на Одеса: „Изложба на ограда" (на руски)
* Блог за Станислав Сичов (на руски)
* Дела на Станислав Сичов во НТ-Арт Галеријата
* Дела на Станислав Сичов во Неуметничката галерија (на руски)
Зградата во која е сместен архивот во Струмица, кој е одделение на Државниот архив на Република Македонија.
**Историскиот архив во Струмица** е формиран во 1956 година, со назив Градски историски архив, а денес е одделение на Државниот архив на Република Македонија. Ова одделение работи во адаптирана зграда со читална, на ул. „27 Март" бр. 2 во Струмица. Територијалната надлежност на ова одделение е на Струмица, Берово, Ново Село, Пехчево, Василево, Босилово, Валандово, Богданци и Дојран.

Работата на одделението
-----------------------

Одделението располага со 453 фонда и 8 збирки, a работи со 225 иматели. Најстариот документ потекнува од 1882 г. и му припаѓа на фондот Евангелско-методистичка црква. Корисниците може да бидат услужени со ксерокопиран архивски материјал.

Поважни фондови
---------------

Позначајни се фондовите за:

* Народноослободителните и народните одбори во територијална надлежност на Одделението (1944-1962);
* Банкарските, индустриските, земјоделско-шумарските, трговските и угостителските, сообраќајните и занаетчиските претпријатија и дуќани (1939-1959)
* Коморите и стопанските здруженија (1945-1962)
* Селските работни задруги (1947-1953) од Струмичка и Беровска околија
* Занаетчиите и трговците (1920-1951)
* Собранија на општините (1963-1990)

Од семејните фондови се издвојува фондот „Хаџи-Скерлеви" (1928-1958).

Наводи
------

1. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2015-10-03. Посетено на 2016-01-25.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Одделенија на Државниот архив на Република Македонија (ДАРМ) низ Македонија |
| --- |
|  |
| 
* Битола
* Велес
* Куманово
* Охрид
* Прилеп
* Скопје
* Струмица
* Тетово
* Штип

 | Главното седиште на Архивот во СкопјеГлавното седиште на Архивот во Скопје |

 |
**Аленка Герлович** (17 септември 1919 – 9 декември 2010 година) била словенечка сликарка .

Герлович е родена во Љубљана во 1919 година. Студирала уметност на Академијата за ликовни уметности во Загреб. За време на Втората светска војна се приклучила на партизаните. Починала во Љубљана во декември 2010 година 

Таа ја добила наградата Левстик во 1968 година за нејзината книга *Likovni pouk otrok* (Уметнички часови за деца).

Герлович го посетува Охрид, Струга и Скопје во периодот 1953-1957 година. Во  нејзините рани македонски цртежи најчесто е избран мотивот на лица и фигури на жени и деца. Често се посветувала на македонската носија. Академско зацртаниот ликовен принцип на цртежот подоцна го заменила со јасен, конструктивен линиски цртеж и преминала на урбана стилизација и апстракција.

Таа ја добила наградата на Фондацијата Прешерен во 1981 година за нејзините уметнички достигнувања.

Наводи
------

1. ↑  Obituary on RTV Slovenija site, 9 December 2010
2. ↑  Delo site, *Umrla je akademska slikarka Alenka Gerlovič* (The Painter Alenka Gerlovič Has Died), 10 December 2010
3. ↑  „The Levstik Award on the Mladinska Knjiga Publishing House site". Архивирано од изворникот на 2012-03-17. Посетено на 2012-05-14.
4. ↑  „Prešeren Fund Awards". *Galerija Prešernovih*. Посетено на 20 May 2021.

Надворешни врски
----------------

* Аленка Герлович на Уметничкиот лексикон (македонски)