recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Јеју опера** е традиционална кинеска опера, која е комбинација од мандаринска традиционална опера и кантонски дијалект. Оваа опера е впишана на Списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2009 година.

За операта
----------

Јеју операта е позната по прекрасното либрето пеење и елегантната експресивност. Таа претставува една од петте главни кинески опери и е втора најголема опера во земјата. Позната како „Кинеска драма". Јеју операта се карактеризира со комбинација на гудачки и ударни инструменти, со сложени костими и сликање на лице. Популарен е низ Кина и обезбедува културна врска помеѓу кантонските говорници во земјата и во странство.

#### Историја

Јеју операта е создадена во 1906 година во округот Шенжен како форма на јавна забава. Во раните фази на развојот на Јеју операта, актерите обично ја користеле истата облека што ја носеле во секојдневниот живот, како наметки, долги фустани. Подоцна костимите биле изработувани од меки материјали во светли бои. Овој посебен стил се разликува од другите традиционални кинески опери. Во почетокот, машките актери обично не се шминкале. Подоцна, актерите и актерките почнаа да користат масна боја како шминка.

Галерија
--------

* 
* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  „Yueju opera". *UNESCO Culture Intangible Heritage*. Посетено на 29. 6. 2022. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. 1 2  „Yueju Opera: Known for its beautiful singing of lyric librettos and elegant expressiveness". *Govt chinadaily*. Посетено на 29. 6. 2022. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Јеју опера" на Ризницата ? |
**Манастирот Рибница** се наоѓа во Паштриќ, на територијата на општина Мионика, заедно со старото училиште претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење.

Игумен на манастирот е Арсеније Јовановиќ .

Историја
--------

Манастирската црква е посветена на Светите Апостоли Петар и Павле. Најстарото споменување на манастирот Рибница, претворен во 1832 година во мирска црква датира од 1657 година. За време на Кожчина краина, црквата била запалена, за да во текот на 19 век биде неколку пати обновувана. Од кои за последното обновување во 1823 година. бил заслужен кнезот Јовица Милутиновиќ. Со доаѓањето на монахот Арсенија Јовановиќ како старешина, на 17 декември 2017 година, манастирот Рибница повторно станал активен машки манастир.

Кнезот Рака Тешиќ (1823)  и неговиот син мајор Никола Ракиќ (1854) биле погребани кај оваа црква.

Манастирска црква, денес
------------------------

Денешната црква е изградена во 1909 година според проектот на архитектот Светозара Ивачковиќ. На основата е испишан грчки крст со пространа олтарна апсида, од надвор со тространа, а од внатре со полукружна и со нагласени простори за ѓаконик и проскомидија. На западната страна е непропорционално мала припрата со две ниши, од кои во едната е сместо степениште со кружна основа кое води кон галеријата. Во оригиналната верзија црквата имала купола. Главниот портал е нагласен со трем со два столба споени со лак. Црквата е направена од опека и измалтерисана. Декорацијата на фасадите е постигната со наизменични хоризонтални ленти со црвена и жолта боја.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
*

Поврзано
--------

* Старото училиште во Пастриќ
* Список на споменици на културата во Колубарскиот округ
* Споменик на природата Рибница
* Природен споменик Група од девет стебла на липа

Наводи
------

1. ↑  „Манастир Рибница - Рибница - Манастири Српске Православне Цркве". *manastirispc.com*. Архивирано од изворникот на 2017-03-12. Посетено на 04. 11. 2018. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. ↑  „Завод за заштиту споменика културе Ваљево". *www.vaza.co.rs* (српски). Посетено на 04. 11. 2018. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. ↑  Рибница, Манастир. „Манастир Рибница". *www.manastirribnica.com* (српски). Посетено на 04. 11. 2018. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
4. ↑  Здравко Ранковић: Село Паштрић, ревија „Колубара", август 2014, додатак, страна V
5. ↑ . „Преко прече, наоколо ближе – од Ваљева до Београда преко Мионице и Лазаревца | Beautiful Serbia". *beautifulserbia.info* (српски). Посетено на 04. 11. 2018. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Цркви и манастири
* Републички завод за заштита на спомениците на културата - Белград Архивирано на 6 февруари 2021 г.
* Список на споменици
* За Светиот манастир на мрежната страница www.manastiri-crkve.com
**Вангел Шорков** (6 март 1898

 во Битола — 21 октомври 1961

 во Скопје) — македонски хирург.

Животопис
---------

Шорков завршил медицина во Стразбур, Франција, во 1925 година, а хирургија специјализирал во Париз. Во периодот 1930-1939 работел во приватна практика, а потоа бил хирург во Бановинската болница во Битола.

Во времето на Втората светска војна ги лекувал партизаните. По Ослободувањето бил назначен за хирург и управник на Болницата во Охрид (февруари, 1925 г.), каде што останал до крајот на животот.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Шперовиќ-Рибарски*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1659. Text "series
" ignored (help)
Шперплоча
**Шперплоча** (германски: *das Sperrholz*) - пресувано дрво. Се користи за изолација и техничка култура. Се користи и за изработка на разни модели на куќи и градови. Таа е лесна, мека, цврста и непорозна. Шперплочата се добива со вкрстено лепење на непарен број слоеви фурнир.

Како и другите производи на основа дрво, шперплочата е чувствителна на атмосферски влијанија, па затоа се препорачува соодветно складирање и внимателно ракување. Кај повеќето видови шперплочи, малите промени во содржината на влага нема да предизвикаат промена во димензиите. Се препорачува шперплочата за внатрешна употреба да се чува под исти услови како што ќе бидат изложени на местото на вградување. Шперплочата се добива со сечење и лепење на непарен број слоеви фурнир, кои се наредени еден врз друг попречно. На овој начин се зголемува цврстината на шперплочата како материјал. Се користи во занаетчиството и индустријата за производство на мебел, столарија и други предмети.

Надворешни врски
----------------
**Коколо** е традиција на танцова драма која се практикува во Доминиканска Република. Во 2008 година УНЕСКО го запишал танцот во Списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО, иако оригиналната декларација била дадена во 2005 година.

Традицијата се развила кај потомците на британските карибски робови на плантажите за шеќер, наречени Коколо. Претставите обинуваат „музички и танцови жанрови од африканско потекло" со „заплети, легенди и ликови добиени од библиската и средновековната европска литература". Во минатото трупите на Коколо настапувале на „Божиќ, Петровден и на карневалски активности". Сега останува само една старечка група.

Наводи
------

1. 1 2  „Cocolo dance drama tradition - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". *www.unesco.org*. Посетено на 2015-12-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Киријак** (околу 750 г.) - владетел на нубиското кралство Макурија. Додека некои историчари го ставаат неговото владеење помеѓу Меркуриј и Захарија I, според Север од Ел Ашмунеин, Киријак го наследил Марк.

Околу 748 година, Киријак марширал северно кон Египет сè до Фустат (Каиро) на чело на војската, спомнато дека има околу 100,000 луѓе за да го ослободи александрискиот патријарх Михаил, кого управникот на Египет, Абд ал-Малик ибн Марван ибн Муса бин Нусаир, фрлен во затвор. Меѓутоа, откако макуриската војска на стигнала до Египет, патријархот бил ослободен од затвор, заедно со пратеникот на Киријак, кој потоа бил испратен до Киријак да го замоли да се врати во Макурија.

Наводи
------

1. ↑  B. Evetts, *History of the Patriarchs of the Coptic Church of Alexandria*, Part 3 (1910), стр. 144-146
2. ↑  Derek A. Welsby, *The Medieval Kingdoms of Nubia* (London 2002), стр. 73, ISBN 0-7141-1947-4
3. ↑  E.A Wallis Budge, *A History of Ethiopia: Nubia and Abyssinia*, 1928 (Oosterhout, the Netherlands: Anthropological Publications, 1970) p. 104. Budge gives two dates for this expedition: 722 on this page, and 737 on p. 117; neither fits the dates Michael (whom Budge calls "Khail", the Egyptian form of his name) was patriarch (743-767).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Претходник**Марк** | **Крал на Макурија** | Наследник**Микаел** |
Фриз (означен со стрелка)
Во архитектурата, **фриз** е широкиот средишен дел на первазот кој може да биде неукрасен или — кај Јонскиот и Коринтскиот ред — украсен со барелјефи. Кај астиларниот ѕид фризот лежи на архитравот и врз него има ѕидни украси од корнизот.

Кај ентериерите, фризот во една соба е дел од ѕидот над лајсната за слики и под крунските декорации. Како додаток, фризот е долг појас од насликани, извајани или калиграфирани украси на таква положба, над хоризонталното видно поле. Фризните украси може да прикажуваат свени во ред дискретни плочи.

**Пулвинираниот фриз** (**pulvino**) е конвексен во пресек. Ваквите фризови биле одлика на северниот маниризам во 16 век, особено кај помошните фризови. Истиот бил често употребуван кај внатрешната архитектура и мебелот.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со архитектурата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фриз" на Ризницата ? |
**Кандакија** или **Кантакија**, исто така, **Кендис** — титулата на кралиците на древното африканско кралство Куш, исто така познато како Нубија и Етиопија.

Според една легенда во *Александриската романса* Кендис од Моро го порази Александар Велики кога тој се обидел да ги освои териториите јужно од Египет. Се обидел да ја освои нејзината земја во 332 година п.н.е. таа ги аранжирала своите војски стратешки и била присутна на воен слон, кога тој се приближуваше. По оценувањето на силата на нејзините војски, Александар решил да се повлече од Нубија, и се упатил кон Египет.

Во 25 п.н.е. кандакијата Аманиринас, како што е соопштено од страна на Страбон, го нападна градот Сјен, денешен Асуан, на територијата на Римското Царство, а императорот Август го уништил градот Напата за одмазда.

Барелефи од околу 170 г. п.н.е. ја покажуваат кандакијата Шанакдакта, облечена во оклоп и со копје во битка. Таа не владеела како кралица или кралица мајка, туку како целосно независен владетел. Нејзиниот сопруг беше нејзиниот консорт. Во барелефите пронајдени во урнатините на зградите кои таа ги изгради, Шанакдакта е портретирана како и сама, така и со нејзиниот сопруг и син.

Кандакии од Куш
---------------

* Шанакдакта (177 п.н.е–155 п.н.е) (најраната позната владејачка кралица)
* Аманиринас (40 п.н.е–10 п.н.е)
* Аманишакето (10 п.н.е–1 по н.е)
* Аманитор (1–20 по н.е)
* Амантитери (22–41 по н.е)
* Аманикаташан (62–85 по н.е)
* Маликоробар (266–283 по н.е)
* Лахидмани (306–314 по н.е)

Наводи
------

1. ↑  Jones, David E. Women Warriors: A History, Brasseys, Inc.; (2000)
2. ↑  Nubian Queens in the Nile Valley and Afro-Asiatic Cultural History - Carolyn Fluehr-Lobban, Professor of Anthropology, Museum of Fine Arts, Boston U.S.A, August 20-26, 1998
3. ↑  E. A. Wallis Budge (2003), *Cook's Handbook for Egypt and the Sudan, Part 2* (reprinted. изд.), Kessinger Publishing, стр. 737, ISBN 9780766148024[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Candace in the Catholic Encyclopedia
Ветроказ
**Ветроказ** – мерен инструмент што го покажува правецот на дувањето на ветрот. Се состои од водорамна прачка која може да се врти околу вертикална оска. На едната страна на прачката се наоѓа плоча со аеродинамички профил, која постојано ја врти прачката во насока на ветрот, а на другата страна е противтег и стрелка која ја покажува насоката од каде што дува ветрот. Под вертикалниот столб, околу кој се врти ветроказот, означени се четирите главни страни на светот или само север. Ветроказот е едноставен мерен инструмент, прицрврстен на вертикална оска околу која може слободно да се врти. Ветроказот е несиметричен, на едниот крај има опашка, а на другиот стрелка, па заради делувањето на ветрот самиот се поставува во насока на ветрот. Насоката на ветрот се одредува според положбата на стрелката во однос на страните на светот.

Галерија
--------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |
| Ветроказ во Херез (Шпанија). | Ветроказ во Бреша (Италија). | Ветроказ во Бурж (Франција). | Ветроказ на островот Хелголанд (Германија). | Ветроказ во Ужгород (Украина). |

 |

Наводи
------

1. ↑  „Ветроказ" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  **Ветроказ**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2017.
3. ↑  "Tehnička enciklopedija" (**Meteorologija**), glavni urednik Hrvoje Požar, Grafički zavod Hrvatske, 1987.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ветроказ" на Ризницата ? |
**Салватор Ардинов Леви** (Битола, 28 мај 1919

 – Скопје, 26 јули 1963

) – радиолог, вонреден професор на Медицинскиот факултет во Скопје.

Животопис
---------

Леви запишал студии по медицина во Софија, а дипломирал во Белград во 1947 година. Специјализација завршил во Загреб во 1953 година. Организирал и опремил рендгенски одделенија во Битола и Прилеп. Од 1955 бил асистент на Институтот по радиологија, а потоа станал доцент, па вонреден професор. Супспецијализирал дијагностика на ГИТ во Париз.

Објавил над 50 труда.

Наводи
------

1. ↑  „ЛЕВИ, Салватор Ардинов". Дигитална македонска енциклопедија. Посетено на 7 ноември 2022.
Погледа на етрурска некропола (Banditaccia, Cerveteri) во Италија
**Некропола** — големи гробишта или место за закопување. Зборот потекнува од грчкиот збор „некрополис", што значи: „град на мртвите". Ретко, овој израз се употребува за да се означат модерните гробишта надвор од големите градови, а најчесто зборот се однесува на гробиштата на старите народи, античките и средновековните цивилизации.

Некрополата како мотив во уметноста и во популарната култура
------------------------------------------------------------

* „Радимља" — песна на српскиот поет Васко Попа.
* „Некропола" (англиски: *Necropolis*) — музички албум на американската група Хантинг лоџ (*Hunting Lodge*).

Наводи
------

* findagrave.com/memorial/57962200/monument-for\_the\_victims\_of-katyn/flowers Спомен цвеќе и Катин!

1. ↑  Васко Попа, *Поезија (избор)*. Скопје: Култура; Београд: Нолит, 1968, стр. 118-119.
2. ↑  Discogs, Hunting Lodge – Necropolis (пристапено на 4 јули 2021)

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзано со археологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
***Lactarius pyrogalus***, попознат како **огнено млеко**, е вид на нејадливи печурки од родот Млечки (печурки). Тој е сивкав и се разликува од другите сиви *Млечки (печурки)* по неговите широко распоредени, жолти жабри. Се среќава на шумското дно во мешани шуми, особено во основата на леска.

Таксономија
-----------

*Lactarius pyrogalus* првпат бил опишан од францускиот миколог Пјер Булијар како *Agaricus pyrogalus* во 1792 година, пред да му го даде сегашното биномно име од шведскиот миколог Елиас Магнус Фрис во 1838 година.

Опис
----

*Lactarius pyrogalus* има шапка 5-10 см преку кој има сиво црна, понекогаш со жолтеникава нијанса. Тоа е сплескано конвексно до рамно, подоцна добива облик на инка. Шапката понекогаш е слабо концентрично врзана, има тенко месо и станува леплива кога е влажно, но не е сјајно. Дршката е помеѓу 4 и 6 см и помеѓу 7 и 15 мм дебелина, генерално цилиндрична, но понекогаш малку здебелена во основата. Дршката е белузлава или обоена како шапката, со белузлаво месо. Има малку неиздржливи жабри, кои се обоени од жолта до месо боја, иако подоцна стануваат циметно-окер. Добро распоредените, жолти жабри ја разликуваат од другите сивкасти видови *Млечки (печурки)*.

 Долен поглед на *Lactarius pyrogalus* *кој* покажува широко распоредени жабри кои испуштаат капки бел латекс.
### Спори

*Lactarius pyrogalus* произведува лесен отпечаток од спори на окер; спорите се широко елиптични, со брадавици обично споени со умерено дебели гребени во добро развиена мрежа. Спорите се 7 – 8 на 5,5 – 7Мм во големина. Спорите се амилоидни, што значи дека обојуваат темно сина во реагенсот на Мелцер и имаат нецелосна мрежа.

*Lactarius pyrogalus* е прилично честа и генерално се наоѓа во основата на леска сама или во расфрлани групи. Посебно е честа појава во шумите со леска со гребени. Може да се најде и на друго место на земјата во мешани шуми. Се среќава во есенските месеци август, септември и октомври.

*Lactarius pyrogalus* има многу лут, остар вкус и е кисел. Поради овој вкус го добил и своето англиско име, fire-milk lactarius, и неговото научно име, со „pyrogalus" што се преведува како „огнено млеко". И покрај тоа што не е отровен, не се смета за јадлив и треба да се избегнува. Ова е за разлика од неговиот роднина, шапката од шафранско млеко ( Рујница ), која се смета за најизбрана печурка.

### Поврзано

Список на видови Млечки (печурки)

Наводи
------

1. ↑  Jordan, Michael (2004). *The Encyclopedia of Fungi of Britain and Europe*. London: Frances Lincoln. стр. 306. ISBN 978-0-7112-2378-3. Посетено на 2008-07-31.[*мртва врска*]
2. ↑  Sterry, Paul (1997). *Complete British Wildlife*. HarperCollins. стр. 352. ISBN 978-0-583-33638-3.
3. ↑  Phillips, 80.
Струмичка мастика  
Казани за печење мастика во фабриката на „Грозд" Струмица  

**Мастиката** е високоалкохолен анасонов напиток. Се консумира како многу ладна. Согласно нормативната база, мастиката е алкохолен пијалак со минимална содржина на алкохол од 47 проценти %, која што е добиена прекку ароматизирање на етилов алкохол од земјоделски производ со анетол, изолиран преку ректификација на етерични масла од ѕвездовиден анасон (Illicium verum), зелен анасон (Pimpinella anissum), морач (Foeniculum vulgare) или од друго растение, кое што ја содржи истата основна ароматна состојка во количество не помалку од 2,5 g/l, шеќер не помалку од 40 g/l, со додавање или без додавање на мастиково масло и/или ароматен дестилат и има специфични органолептични одлики."

Со додавање на вода или коцка мраз мастиката добива светлосина боја ѝ, затоа што растворливоста на етилалкохолот или етанолот се намалува. По истата причина со силно ладење атанолот кристализира. Мошне популарен е коктелот од мастика и мента (наречана често „мента"), познат како „облак" (на таа комбинација е возможно да се додава и течна павлака).

Други пијалаци со вкус на анасон (анетол) се грчкото „Узо", фрaнцускиот „Перно", „Рикар", „Пастис", шпанското „Анисадо", италијанската „Самбука", турската „Јени Ракија".

Многу луѓе мислат, дека пијалаците со анасон се во суштина исти. Вистината е дека тие се многу слични, но постојат минимални технолошки разлики со малку примеси, коишто создаават минимални разлики меѓу различните видови пијалаци.

Наспроти сличностите, мастиката не треба да се меша со традиционалната **анасонова ракија** (**анасонка**), која што е класичен дестилат на ракија (вид ракија, како што се различните овошни ракии како сливова, крушева, лозова), кои вклучуваат анасон.

Мастиката во Македонија
-----------------------

Струмичка Мастика
Мастиката во Македонија има долга традиција и според некои кажувања, овој пијалак на овие простори се произведува веќе три века. Најдобрата мастика се пече во Струмичкиот регион. Струмичани тврдат дека се прави исклучиво од природни суровини, односно од вински дестилат, анасон и багремов мед. Во минатото се вршени испитувања, кои покажале дека конзумирањето мастика во умерени количини помага во уништувањето на хеликобактери. Од 1990 година струмичката мастика е заштитена како национален бренд.

Наводи
------

1. ↑  Наредба за определенията на видовете спиртни напитки, видовете суровини и технологични операции, правилата за производство на спиртните напитки, разрешените добавки и условията за използването им, ДВ бр. 68 от 2006 г.
2. ↑  „Мастика, узо или раки? | Balkon3". *Balkon 3*. 2016-05-02. Посетено на 2017-08-25.
***Russula albidula*** е вид на печурки од родот Гулапка. Видот е познат на народни имиња како здодевна бела гулапка**,** со мало или средно валкано бело плодно тело и многу луто на вкус. Се наоѓа во источна Северна Америка.

Таксономија
-----------

Видот првпат го опишал американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1898 година. Микологот Дејвид Арора, опишувајќи ги плодните тела како „обични, ненаметливи, го нарекува видот „досадна бела Гулапка". Друго народно име е „белузлава кршливка".

Опис
----

Шапката на плодното тело е конвексно до речиси рамно, 2,5 - 10 см широка, со бела површина која станува жолтеникава кога се суши. Површината на шапката е мазна кога е влажна и има кутикула што може да се лупи. Ливчињата се бели, еднакви, понекогаш се чаталат до дршката и имаат аднација или малку откачен приврзување кон дршката. Дршката е бела, мазна, 2,5 - 6 см долга и 0,8-2 см широка. Месото, е кревко и бело, има многу горчлив вкус. Примероците пронајдени на теренот обично се валкани и потемнети.

Спорите се бледо жолти. Гледано микроскопски, тие се грубо сферични, тенкоѕидни и имаат димензии од 6–7,5 на 7,5–10 µm. Површината на спорите е обележана со скршени ретикулации.

### Јадливост

Многу остриот вкус на *Russula albidula* е пречка за консумирање, иако не се смета за отровна.

### Слични видови

Други видови *Гулапка* кои имаат сличност со R. albidula вклучуваат *R. albella*, *R.albida*, *R. anomala* и *R. subalbidula*. Може да се помеша и со белите од родот *Hygrophorus* или видови *Tricholoma*.

Живеалиште и распространетост
-----------------------------

Плодните тела на *Russula albidula* може да се најдат како растат осамени или групирани заедно на земја во шуми ( мешани и четинари ) или на рабовите на шумите, примероците често се наоѓаат во близина на дабови дрвја. Видот има склоност да се појавува во сиромашна почва како онаа што се наоѓа на патиштата и покрај патеките. *Russula albidula* е распространета во Источна Северна Америка.

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  Arora D. (1986). *Mushrooms Demystified: a Comprehensive Guide to the Fleshy Fungi*. Berkeley, Calif: Ten Speed Press. стр. 96. ISBN 0-89815-169-4. Посетено на 2009-10-26.
2. 1 2  McKnight VB, McKnight KH (1987). *A Field Guide to Mushrooms, North America*. Boston: Houghton Mifflin. стр. 317. ISBN 0-395-91090-0. Посетено на 2009-10-25.
3. 1 2 3 4  Miller Jr. Orson K.; Miller, Hope H. (2006). *North American Mushrooms: A Field Guide to Edible and Inedible Fungi*. Guilford, CN: FalconGuide. стр. 77. ISBN 978-0-7627-3109-1.
4. 1 2  Beardslee HC. (1914). „Notes on a few Asheville fungi". *Mycologia*. **6** (3): 88–92. doi:10.2307/3753637. JSTOR 3753637.
5. ↑  Murrill WA. (1910). *North American Flora. Vol. 9*. New York Botanical Press. стр. 216.

Надворешни врски
----------------

* *R. albidula* на Index Fungorum
* Хоби со печурки Архивирано на 14 декември 2016 г. Неколку фотографии, вклучувајќи спори
**Сиан гујуе**, исто така **Шанкси гјуе** (陕西鼓乐), - регионален кинески ритуален музички жанр кој содржел тип на дувачки и ударни ансамбл именуван според местото на неговото потекло, Сиан, во провинцијата Шенси. Исто така, донекаде погрешно се нарекувал **Сиан музика на тапани**. Фолк жанр, одржан од аматерски групи пред 1960-тите, бил ставен на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2009 година.

Музиката била поделена во две категории засновани на изведба, седење и одење, и на три репертоари засновани на пренос.

Иако бил поврзан со династијата Танг (поради неговиот престиж и историја), жанрот повеќе споделувал со доцните династии Минг и Ќинг. Ансамблите порано вклучувале и други инструменти, како што се *пипа* и *дачин* (најверојатно *женг*), како што се гледало во ракописите *на гонгче*. Познати музичари го вклучувале Ан Лаиксу, даоистички мајстор на храмот Ченгхуангмиао во Сиан. Ракописите собрани во текот на педесеттите датирале од далечната 1689 година, но знаењето за тоа како да се изведат старите дела било изгубено. Жанрот процветал во триесеттите и четириесеттите години, со ансамбли кои оделе од храм во храм, „но премолчено и тој бил третиран како натпревар". Бројот на музички ансамбли и храмови од сите видови бил значително намален за време на културната револуција во шеесеттите и седумдесеттите, почнувајќи да се враќа повеќе како историско зачувување, академско истражување или туризам, а потоа како религиозна практика во осумдесеттите.

Наводи
------

1. 1 2  Jones, Stephen (2013). *In Search of the Folk Daoists of North China*, p.95. Ashgate. ISBN 9781409406150.
2. 1 2  "Xi'an wind and percussion ensemble", *UNESCO.org*.
3. 1 2 3 4 5  Zhuo, Dr. Sun (2015). *The Chinese Zheng Zither: Contemporary Transformations*, p.106. Ashgate. ISBN 9781472416674.
4. 1 2  Zhuo (2015), p.108.
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Lactifluus|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Lactifluus corrugis*** (поранешен Lactarius corrugis ), попознат како **млечка со брановидна шапка**, е јадлив вид на габи од фамилијата Гулапка. За прв пат бил опишан од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1880 година.

Опис
----

Заедно со *Lactifluus volemus*, *L. corrugis* се смета за изборна печурка за јадење. Латексот од двата вида се обојува кафено.

### Поврзано

Список на видови Млечки (печурки)

Наводи
------



1. ↑  Harris, David B.; Bessette, Arleen R. (2009). *Milk mushrooms of North America : a field identification guide to the genus Lactarius* (1 ed. изд.). Syracuse, N.Y.: Syracuse University Press. ISBN 978-0-8156-3229-0. OCLC 318874448.CS1-одржување: излишен текст (link)
2. ↑  Phillips, Roger (2010) [2005]. *Mushrooms and Other Fungi of North America*. Buffalo, NY: Firefly Books. стр. 107. ISBN 978-1-55407-651-2.
3. ↑  Peck, Charles H. (1897). *Annual report of the state botanist, by Charles H. Peck*. Albany,: University of the State of New York,.CS1-одржување: излишна интерпункција (link)
4. ↑  Miller Jr. Orson K.; Miller, Hope H. (2006). *North American Mushrooms: A Field Guide to Edible and Inedible Fungi*. Guilford, CN: FalconGuide. стр. 94. ISBN 978-0-7627-3109-1.
**Пирекуа** — форма на песна на народот Пурепеча (Мексико). Пејачот на *пирекуа* можело да биде машки или женски, соло или придружуван, а *пирекуа* можела да се изведува инструментално. 

Ансамблите *„Пирекуа"* обично вклучувале две или три гитари, жичани и дувачки дувачки, и мал дувачки оркестар, или биле без придружба. Жанрот ги комбинирал африканските, европските и домородните американски влијанија. *Пирекуа* била поврзана со валцерот.

Темите на стиховите на *пирекуа* се движеле од историски настани до религија, социјална и политичка мисла и љубов и додворување, со широка употреба на симболиката. Текстовите често ги користиле цвеќињата како симболи на женственост, страст и локален идентитет.

Наводи
------

1. ↑  Chamorro, Arturo (1998). "Purépecha (Tarascan)", *The Garland Encyclopedia of World Music: Southeast Asia*, p.579. Taylor & Francis. ISBN 9780824060404.
2. 1 2  Intangible Cultural Heritage: "Pirekua, traditional song of the P’urhépecha", *UNESCO.org*.
3. ↑  Chamorro (1998), p.580.

Надворешни врски
----------------

* Пирекуа, традиционална песна на Пурепеча , *UNESCO.org*.
**До победата и по неа** e македонски игран филм од 1966 година, снимен по сценариото на Симон Дракул, а во режија на Живорад Митровиќ. Снимател бил Мишо Самоиловски, а музиката ја компонирал Миљенко Прохаска.

Кратка содржина
---------------

**Разоткривачко предупредување: *Следат подробности што го разоткриваат дејствието и/или расплетот.***
Последниот ден од окупацијата жителите на едно мало македонско гратче се сведоци на уште еден крвав чин на окупаторот - стрелање на 12 родољуби, предадени од соработник на окупаторот. И во овој случај, како и повеќепати пред тоа, предавникот останува непознат за неговите сограѓани. Веќе утредента, партизаните влегуваат во градот. Населението учествува во правењето барикади и го оневозможува повлекувањето на непријателот. Заробен е бугарскиот мајор со неговите соработници. Комесарот на одредот дознава дека меѓу стреланите е и неговиот син, непосредно пред тоа испратен во градот, со задача да го открие соработникот на окупаторот. Комесарот стоички ја прима веста за загубата. Тој не му дозволува на народот одмазда врз крвниците. Меѓу заробените, на денот на ослободувањето, по барање на народот се наоѓаат и оние што, според јавното мислење, соработувале или пак имале каква било врска со окупаторот. Сите тие, следени од долга колона сограѓани, тргнуваат на пат до соседното место каде што Народниот суд треба да им суди за злоделата. На овој пат стануваат јасни одредени судбини и групата на обвинетите се намалува. Случајот прави да се открие и виновникот за многубројните провали во партиската организација. По патот, по кратка престрелка, партизаните заробуваат група германски војници. Пристигнуваат на железничката станица каде им е крајот на патот. Пристигнува возот. Додека партизаните полни со оптимизам заминуваат, покрај пругата остануваат нивните придружници и патот кој повторно мораат да го минат.

***Крај на информациите поврзани со дејствието и/или расплетот.***

Награди
-------

Во 1966 година, на Филмскиот фестивал во Пула, филмот бил награден со „Златна арена" за најдобро сценарио (Симон Дракул).

Надворешни врски
----------------

* Кинотека на Македонија

Наводи
------

1. ↑  *Фестивал Охридско лето/ Ohrid Summer Festival 56*, стр. 72-73.
Виетнамско Министерство за гонги во музејот Куанг Трунг (Виетнам).
**Просторот на гонг културата** во Виетнамските висорамнини (виетнамски: *Không gian văn hóa Cồng Chiêng Tây Nguyên*) бил регион во централен Виетнам кој бил дом на култури кои ги ценеле гонгите. Се ширел во провинциите Tây Nguyên (Централни висорамнини) Кон Тум, Гиа Лаи, Đắk Lắk, Đắk Nông и Lâm Đồng. УНЕСКО го признал како ремек дело на нематеријалното наследство на човештвото на 25 ноември 2005 година.

Гонг-културата ги гледала гонгите како привилегирана врска помеѓу луѓето и натприродното, каде што секој гонг содржил божество чија моќ одговарала на возраста на гонгот. Тоа било силно погодено од економските и социјалните трансформации кои го нарушиле традиционалниот трансфер на знаење и го лишија гонгот од нивното духовно значење.

Наводи
------

1. 1 2  „Space of gong culture". *UNESCO Culture Sector*. UNESCO. 2005. Архивирано од изворникот на 23 November 2013. Посетено на 17 September 2013.

Надворешни врски
----------------

* УНЕСКО го признава просторот на Гонг
* Официјална веб-страница на фестивалот за култура на Гонг во Централ Хајленд

Предлошка:UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity/APA
**Пркосот** (лат. *Portulaca grandiflora*) е едногодишно тревесто растение со месести, полегнати стебла со црвеникава боја, високи до околу 30 cm. Листовите се месести и издолжени, долги до 2,5 cm. Цветовите се 2,5 – 3 cm во пречник, со 5 венечни ливчиња, но се среќаваат и со двојно венче. Цвета во разновидни нијанси на црвено, портокалово, жолто, циклама и бело. Кај повеќето сорти цветовите се отвораат само во сончев ден. Потекнува од јужна и средна Америка. Најблиски сродници му се од фамилијата на кактуси (Cactaceae).

Одгледување
-----------

Пркосот е непретенциозно растение. Расте на секаква почва, како и меѓу камењата, по што и го добил името. Ја сака сончевата светлина, вирее добро на јужен прозорец или балкон. Неговите месести стебла и лисја му помагаат да го поднесе Сонцето и сушата. Неговите семиња сами се засејуваат и напролет ‘ртат.

Надворешни врски
----------------

* „ПРКОС (Portulaca grandiflora) – отпорна градинарска билка која цвета преку цело лето а кога е облачно се затвора"
* „Пркос (lat. Portulaca grandiflora)", „Се' за домот"
*За движењето од 1830 до 1920 година во повеќето земји од англиското говорно подрачје, видете Спиритуализам*

Алан Кардек (1804-1869), човекот кој го „дешифрирал" спиритизмот
**Спиритизам** е христијанска филозофска доктрина, основана во Франција кон средината на 19 век.

Спиритизмот или францускиот спиритизам се заснова врз спиритистичките книги напишани од Французинот Хиполит Леон Денизар Риваил со псевдоним Алан Кардек во кои известува за сеанси на серија од феномени кои можат да се припишат само на бестелесна интелигенција (на духови). Неговиот интерес за комуникација со духови бил поддржан од многумина негови современици, меѓу кои и научници и филозофи, кои присуствувале на сеансите и го проучувале овој феномен. Неговите трудови подоцна го прошириле писателите како Леон Денис, Артур Конан Дојл, Чико Ксавиер, и други.

Спиритизмот има следбеници во многу земји низ светот, вклучувајќи ги Шпанија, САД, Јапонија, Германија, Франција, Англија, Аргентина, Португалија и посебно Бразил, каде постои најголем број на следбеници.

Наводи
------

1. ↑  „Spiritist Center of Orlando". Архивирано од изворникот на 2008-12-11. Посетено на 2008-11-02.
2. ↑  David. *Spirits and Scientists: Ideology, Spiritism, and Brazilian Culture*, Pennsylvania State Univ Press, 1991
Иван Дибич
**Иван Дибич Забалкански** (13 мај 1785 – 10 јуни 1831) бил руски фелдмаршал.

Биографија
----------

Во периодот од 1805 до 1807 учествувал во Наполеоновите војни, а од 1812 до 1813 година бил квартирмајстор (начелник на штаб) во корпусот на Витгенштејн. Во 1812 година бил унапреден во генерал-мајор заради победата во битката кај Полоцка. Учествувал во Руско-турската војна (1828-1829) како командант на 2. армија. На 11 јуни ги победил Турците во битката кај Кулевче. После битката кај Сливен (31 јули) ги принудил Турците на склучување на мир. За тој успех го добил називот „Забалкански" и чин фелдмаршал.
***Agaricus abruptibulbus*** е вид на печурки од родот *Agaricus*. Попозната е како **нагло-луковичен агарикус** или **рамна крушка печурка**. За прв пат опишан од микологот Чарлс Хортон Пек, овој јадлив вид со луковично стебло мириса малку на анасон и пожолтува кога е модрин или исечен. Печурката е со средна големина, со бела капа со жолта боја на тенок шип што има широка, рамна светилка на основата.

Таксономија и класификација
---------------------------

Видот првично бил именуван како *Agaricus abruptus* од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1900 година. Во својата публикација *Извештај за државниот ботаничар од* 1904 година, тој го смени името во *Agaricus abruptibulbus*. Тој објасни дека Елиас Магнус Фрис претходно именувал еден вид од подродот *Flammula*, кој го нарекол *Agaricus abruptus*; подродот подоцна бил подигнат на ранг на род, а видот го добил името *Flammula abruptus*. Според преодните номенклатурни конвенции од тоа време, не беше јасно дали *Agaricus abruptus* ќе остане достапен за употреба, па затоа го смени името.

Некои американски автори сметаат дека овој вид е синоним за *А. silvicola*, додека некои во Европа го синонимизираа со сличниот вид *А.* Американските миколози, Стив Трудел и Џозеф Амирати забележале во теренскиот водич од 2009 година: „Името *А. abruptibulbus* се применува на форми со луковични основи на шипки, но варијацијата во обликот на стап е толку голема што употребата на ова име е во голема мера напуштена."

Распространетост
----------------

Габата е пријавена во Њујорк, Мисисипи, Квебек, Канада, и Германија .

Наводи
------

1. ↑  „Field Trip Reports". *Bulletin of the Torrey Botanical Club*. **119** (1): 101. 1992.

Надворешни врски
----------------
**Џон Форбс Кери** (англиски: *John Forbes Kerry*; р. 11 декември 1943

) — американски политичар и поранешен државен секретар на САД. Кери долго бил постар сенатор на САД од Масачусет. Кери е сенатор од 2 јануари 1985, и по должина на мандатот во моментов е на десеттото место во сенатот. Претходно во Масачусет бил помошник судија и вицегувернер во админастрацијата на Мајкл Дукакис. Бил кандидат за претседател на САД испред Демократска партија на изборите во 2004, но изгубил од Џорџ В. Буш.

Во почетокот ја поддржувал инвазијата на Ирак од 2003, но подоцна станал голем противник од таа војна. Својата претседателска кампања од 2004 темелно на спротивна војна во Ирак, меѓутоа Буш го победил освојувајќи 34 електронски гласови повеќе. Кери во 2009 станал претседател на Сенатскиот одбор за надворешни работи, а во 2011 бил именуван во Заеднички избран одбор за намалување на дефицитот.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 85415860
* LCCN: no90005472
* ISNI: 0000 0001 0939 0170
* GND: 129062863
* SUDOC: 076083284
* BNF: cb12791920v (податоци)
* MusicBrainz: 9ee78ae7-cbeb-4abf-bf00-77319c376d05
* NLA: 35268176
* NDL: 00962436
* NKC: xx0018298
* US Congress: K000148

 |

 |
***Монтевидео, или новата Троја*** (француски: *Montevideo, ou une nouvelle Troie*) ― роман на Александар Дима од 1850 година. Станува збор за историски роман за Уругвајската граѓанска војна, каде што уругвајските претседатели Мануел Орибе и Фруктуозо Ривера го оспорувале владеењето на земјата. Името поставува напоредништво со Тројанската војна, бидејќи Орибе го држел Монтевидео, главниот град на Уругвај, под опсада долги години (позната како Големата опсада на Монтевидео).

Заплетот на книгата прави резиме на историјата на Уругвај, од шпанската колонизација до Граѓанската војна. Така, Хуан Мануел де Росас, Хуан Факундо Кирога, Хосе Хервасио Артигас, Бернардино Ривадавија и Џузепе Гарибалди се третираат како книжевни ликови. Дима ги опишува Артигас и Росас како варвари, а Монтевидео како извор на цивилизацијата. Слична дихотомија помеѓу цивилизацијата и варварството била тема на *Факундо*, друга антирозистичка книга објавена од Доминго Фаустино Сармиенто во 1845 година. Дима го опишал Росас, кој го поддржувал Орибе, како кукавица кој ја избегнал Аргентинската војна за независност и ја презел контролата врз Буенос Аирес со варварска орда, а Монтевидео како јуначки град кој стои против него.

Дима никогаш не бил во Уругвај, ниту пак знаел од прва рака за војната. Неговата работа се засновала на извештаите на антирозистот Мелчор Пачеко, кој барал француска поддршка против Росас, и на тој начин ги извртувал информациите за администрацијата на Росас за да добие таква поддршка. Веројатно сличностите со книгата на Сармиенто биле воведени од книгата на Пачеко, бидејќи би било малку веројатно дека Дима го прочитал делото на првиот.

Книгата е уредувана двапати во Аргентина, еднаш во текот на 1960-тите и повторно во 2005 година. Превод на англиски јазик е достапен за Amazon Kindle од 2019 година.

Поврзано
--------

* Троја

Наводи
------

1. 1 2 3  Reseña de NUEVA TROYA, LA Архивирано на 4 март 2016 г. (на шпански)
2. 1 2  La Nueva Troya (на шпански)
3. 1 2  „Página/12 :: libros".
4. ↑  Bohemio de las pampas (на шпански)
5. ↑  Dumas, Alexandre; Waksman, Alejandro (2005). *La nueva Troya*. ISBN 9789872218119.
6. ↑  *Montevideo, or the new Troy*.
*Lycoperdon perlatum**Calbovista subsculpta**Calvatia cyathiformis*
**Пуфка** организам од царството на Габи, кои припаѓаат на неколку различни групи габи од типот Basidiomycota.

### Опис

така затоа што облаците од спори слични на кафеава прашина се испуштаат кога зрелото овошно тело ќе пукне или ќе биде погодено.

Пуфките се во поделбата Basidiomycota и опфаќаат неколку родови, вклучувајќи ги Calvatia, Calbovista и Lycoperdon. Вистинските пуфки немаат видливо стебленце или стебло. Пуфките претходно биле третирани како таксономска група наречена Гастеромицети или Гастеромицетида, но сега е познато дека се полифилетичка збирка.

Карактеристична одлика на сите пуфки е тоа што немаат отворено капаче со жабри кои носат спори. Наместо тоа, спорите се произведуваат внатрешно, во сфероидно овошно тело наречено гастеротециум (гастероид („стомачен") базидиокарп). Како што спорите созреваат, тие формираат маса наречена глаба во центарот на овошното тело, која често е со карактеристична боја и текстура. Базидиокарпот останува затворен додека не се ослободат спорите од базидијата. На крајот, тој развива отвор, или се суши, станува кршлив и се дели, а спорите бегаат. Спорите на пуфките се статисмоспори наместо балистоспори, што значи дека не се насилно екструдирани од базидиумот. Се смета дека пуфките и сличните форми еволуирале конвергентно (т.е. во бројни независни настани) од хименомицети со гастеромицетација, преку секотиоидни фази. Така, „Gasteromycetes" и „Gasteromycetidae" сега се сметаат за описни, морфолошки термини (поправилно гастероид или гастеромицети, за да се избегнат таксономски импликации), но не се валидни кладистички термини.

Не сите вистински печурки се без стебленца. Има и голем број на лажни пуфки кои изгледаат слично на вистинските.

Наводи
------



1. ↑  Miller, Orson K. (1979). *Mushrooms of North America*. New York: Dutton. ISBN 0-525-16166-X. OCLC 6053866.
**„Чумата"** (француски: *La Peste*) — филозофски роман на францускиот писател Албер Ками, првобитно објавен во 1947 од издавачката куќа „Галимар" од Париз. Дејството се одвива во алжирскиот град Оран, а низ романот се полемизира за судбината и суштината на човековото постоење. Ликови во романот се лекари, туристи, и бегалци, и преку нив се осознава како чумата дејствува врз населението. Се претпостававува дека романот е инспириран од епидемијата на колера која убила голем дел од жителите на Оран во 1849, кога Алжир бил француска колонија. Според статистиката, Оран имал многу епидемии од чума, но најстрашни биле оние од 1556 and 1678, додека подоцнежните од 20. век немале многу жртви, барем не толку за колку што станува збор во романот.

Содржина
--------

Осврт кон делото
----------------

„Чумата" се смета за класик на егзистенцијализмот, иако Ками не се согласил со тој епитет. Стилот на раскажување потсетува на Франц Кафка, особено на романот „Процес", во кој поединечните постапки имаат повеќе значења, а материјалното може да се толкува како алегорија за духовното и човековото постоење. *Чумата* некои ја толкуваат како метафора за францускиот отпор при нацистичката окупација за време на Втората светска војна. Освен тоа, Ками ја доловува и човековата реакција кон „апсурдот". Романот покажува како светот се справува со филозофското поимање на апсурдното, теорија за која Ками помогнал да се воспостави.

Во романот „Чума" Ками ја слика апсурдната состојба во модерниот свет и прави обид да се спротивстави на неговото распаѓање. Чумата што пустоши низ градот е само голема метафора за болеста на векот што се шири како незапирлива стихија. Кога се чини залуден секој напор за спас, лекарот Рие го прави она што му преостанува на човека, со кое човекот би престанал да биде човек. Со својата борба, тој ја потврдува својата човечка вредност и во човечноста ја наоѓа смислата на своето постоење.

Изданија на македонски јазик
----------------------------

Во 1970 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Македонска книга", во рамките на библиотеката „Атлас". Книгата е со обем од 280 страници, не е каталогизирана и ја нема меѓународната ознака ISBN. Преводот на македонски јазик го извршила Вера Христова, јазичната редакција е дело на Лидија Ежова, нацртот на корицата го направил Коста Бојаџиевски, а коректор била Љупка Лазарова. Книгата била испечатена во август 1970 година, во НИП „Нова Македонија", во тираж од 10 000 примероци.

Наводи
------

1. ↑  Magill, Frank Northen, ed. (1989). *Masterpieces of World Literature* p.683
2. ↑  Camus (in Thody, 1970):345. Во едно интервју од 15 ноември 1945, Ками изјавил: „не, јас не сум егзистенцијалист."
3. ↑  Forsdick, Charles (2007). "Camus and Sartre: the old quarrel" p.119
4. ↑  Ed Vulliamy (2015-01-05). „Albert Camus' *The Plague*: a story for our, and all, times". *The Guardian (Books blog)*. Посетено на 2016-07-08.
5. ↑  Д.Н. „Белешка за писателот", во: Албер Ками, *Чума*, Скопје: Македонска книга, 1970, стр. 278.
6. ↑  Албер Ками, *Чума*, Скопје: Македонска книга, 1970.
**Тунброд** (буквално „тенок леб") е шведска верзија на леб и припаѓа на северната шведска кујна каде домаќинките делат заедничка пекарница за да го произведуваат. Тунброд може да биде мек или крцкав, и доаѓа во многу варијанти во зависност од изборот на жито, средство за квасец (или без него) и сукало. Тестото се прави од која било комбинација на пченица, јачмен и 'рж; квасецот може да биде и квасец и амониум карбонат.

Мекиот тунброд најчесто се користи како палачинка или тортиља како обвивка за друга храна. Популарно јадење за брза храна е мекиот тунброд валкан околу пире од компири и виршла, позната како ролат тунброд.

Друг традиционален стар шведски метод за јадење мек тунброд е бурито стил, во комбинација со пире од компири и печена харинга. Традиционално се јаде со ферментирана харинга. За ова обично се користи зачинет мек леб, а лебот се натопува во густинот што остана од готвењето на божиќната шунка.

Крцкавиот тунброд се разликува од крцкав леб по тоа што е потенок и покомпактен, содржи помалку воздушни меури. Конзистентноста и вкусот на тунброд може многу да се разликуваат, бидејќи рецептите и подготовката на лебот се разликуваат во зависност од пекарницата. Традиционално, домаќинките ги чуваат рецептите како строго чувана тајна, споделена само со другите членови на семејството.

Поврзано
--------

* Крцкав леб - рамен и сув тип на крекер
* Мјукака - шведски тркалезен леб
* Лефсе - традиционален мек норвешки леб
* Маца - традиционален еврејски бесквасен леб
* Тортиља - тенок леб популарен во Мексико и Средна Америка
* Јуфка - бесквасен рамен леб во турската кујна
* Роти - јужноазиски кружен леб

Наводи
------

1. ↑  Simon Bajada. „Tunnbröd". *cooked.com*. Архивирано од изворникот на 2021-11-30. Посетено на March 1, 2020.
2. ↑  „Tunnbröd wrap with keso". Recepten.se. Посетено на 2012-02-17.
3. ↑  „Tunnbröd wrap with turkey". Recepten.se. Посетено на 2012-02-17.
4. ↑  „Tunnbrödsrulle: The Ultimate Swedish Style Summer Hot Dog". *umgasmagazine*. Посетено на March 1, 2020.
5. ↑  „Dopp i Gryta (Dip-in-the-Pot)". *saveur.com*. Посетено на March 1, 2020.
6. ↑  „Surströmming: What you need to know before trying fermented herring". *thelocal.se*. Посетено на March 1, 2020.
**Нортангерска опатија** (англиски: *Northanger Abbey*) е роман на една од највеличествените и најпознати англиски писателки на сите времиња, Џејн Остин, за првпат објавена во 1817 година.
Во центарот на случувањата е сместена младата Катарина Морланд, наивна девојка која заедно со нејзините соседи, господин и госпоѓа Ален ќе биде однесена на неколку неделен престој во гратчето Бат. Таму таа ќе се запознае со господин и госпоѓица Тилни, брат и сестра, но исто така и со семејството Торп, заедно со Џон и Изабела. Опишувајќи ги типичните ликови, проследени со заплети лесно за следење, Џејн Остин ја прави книгата лесна за читање, и едно од најдобрите ремек-дела напишани било кога на англиски јазик.

Заплет
------

Книгата започнува со опишување на детството на Катарина Морланд.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на книжевноста е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |