recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Типична еукариотска клетка
Во рамките на метаболизмот во живите организми, **клеточното дишење** е процес во текот на кој се оксидираат молекулите од храната (на пример, гликозата се оксидира во јаглерод диоксид и вода). Енергијата која притоа се добива се заробува во високоенергетското соединение ATP и се користи за одвивање на сите активности во клетката за кои таа е потребна.

Клеточното дишење се нарекува и внатрешно дишење, за разлика од надворешното дишење кое претставува размена на кислородот и јаглерод диоксидот меѓу алвеолите (од белите дробови) и надворешната средина (атмосферата). Кислородот, преку хемоглобинот од крвта се пренесува до сите клетки од телото, по што во нив настанува клеточното дишење. Исто така, и ресорбираните хранливи материи од дигестивниот систем во вид на мономери се пренесуваат преку крвта до клетките.

Клеточното дишење се случува во две фази:

* Гликолиза, разградба на гликозата до пируват
* Целосна оксидација на пируватот до јаглерод диоксид и вода

Кај еукариотните организми, гликолизата се одвива во цитоплазмата. Останатите процеси од клеточното дишење се одвиваат во митохондриите.

Цел на клеточното дишење
------------------------

Целта на клеточното дишење е да ги собира електроните од органските соединенија како што е гликозата и притоа добиената енергија да ја инкорпорира во АТР. За возврат, АТР се користи да овозможи енергија за работата на клетката. АТР може да се претстави како мал пакет на енергија кој има точна количина на енергија која може да се користи за одредена клеточна активност.

Видови на клеточно дишење
-------------------------

Постојат два основни видови на клеточно дишење: аеробно и анаеробно. За аеробното е потребно присуство на кислород, а за анаеробното не. Постојат неколку видови на анаеробно дишење, а најпознат е процесот наречен ферментација.
***Sporolactobacillus*** е род на стапчести, Грам-позитивни, анаеробни, подвижни бактерии на млечно-киселинско вриење.

Членовите на овој род се каталаза-негативни, не ги редуцираат нитратите во нитрити, и не формираат индол. Млечната киселина ја продуцираат активно, без ослободување на гасови, од гликоза, фруктоза, маноза, сахароза, малтоза, трехалоза, рафиноза, инулин, манитол, сорбитол, и алфа-метилгликозид.

*Sporolactobacillus* видовите обично виреат на температури меѓу 25 и 40 °C, со оптимална температура за раст околу 35 °C.

Наводи
------

1. ↑  Kitahara K, Suzuki J (1963). „Sporolactobacillus nov. subgen". *J Gen Appl Microbiol*. **9**: 59–71. doi:10.2323/jgam.9.59.[*мртва врска*]
Жртвеник со светите садови
**Жртвеник** — маса во олтарот на православните цркви, каде што се врши проскомидија, се приготвува жртва за празнувањето на евхаристијата: леб (телото Христово) и вино (крвта Христова). Олтарот има правоаголна форма и како престол е облечен во иста „облека". Светите садови се чуваат на жртвеникот додека не се употребат во литургијата.

Во древно време, жртвеникот бил вон олтарот и бил посебна просторија, каде што христијаните ги ставале донесените дарови (леб и вино), од кои свештеникот ги избирал најдобрите дарови за евхаристиската прослава. Во византиските и староруските цркви издвоена е посебна просторија за олтар во северниот дел на олтарот, наречена и жртвеник. Најчесто била во облик на апсида. Симетрично, ѓаконот се приклучил на олтарот од југ, каде што бил поставен ѓаконикот.

Денес жртвеникот се наоѓа на северниот ѕид на олтарниот простор лево, а понекогаш и во посебен дел од олтарот (исто така лево), кој се нарекува ѓаконик.

Наводи
------

1. ↑  „жртвеник" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „жртвеник" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „Литургија пређеосвећених дарова". Архивирано од изворникот на 2022-05-24. Посетено на 2022-04-15.
Слика од Франсоа Дубоа, Вартоломејски масакр.
Адмирал Гаспар де Колињи, водач на хугенотите
**Вартоломејска ноќ** или **Масакрот на Св. Вартоломеј** (фран. *Massacre de la Saint-Barthélemy*) бил планирана низа на убиства кои се случиле во ноќта на 23 август 1572, но потоа ескалирал во неколкудневен масакр од католиците врз хугенотите (протестантите) во Франција, во текот на меѓусебните религиозни војни. 

Се верува дека масакрот бил инспириран од мајката на кралот Шарл IX, Катерина де Медичи. Масакрот започнал само 6 дена по венчавката на нејзината ќерка и католичка Маргарита де Валоа со протестантот Анри IV. Се сметало дека овој брак ќе ги смири религиозните тензии во Франција, и по повод на венчавката во претежно католичкиот Париз биле собрани многу протестантски аристократи. 

Но, по обидот за убиство на Адмиралот Колињи четири дена по венчавката, кој бил застрелан во Париз од прозорците на некоја куќа, тензиите помеѓу хугенотите и католиците повторно ескалирале. Поради ова, кралот Шарл IX и мајка му Катерина де Медичи дури се плашеле и од побуна и преврат на хугенотите, кои заземале високи позиции во дворот и во аристократијата. За да го спречи тоа, кралот, веројатно поттикнат од мајка му и други дворски советници, ѝ наредиле на кралската швајцарска гарда да го убие Адмиралот Колињи и сите водечки хугеноти, и тоа во координирана акција во текот на ноќта пред Свети Вартоломеј. 

Водачите на хугенотите биле убиени, но насилствата ескалирале во сеопшта чистка врз хугенотите, најпрво во Париз, а во текот на следните денови и ширум Франција. Конечниот исход бил помеѓу 5.000 и 30.000 убиени (не постои точен извор) и пад на протестантското движење во Франција. Исто така, односите помеѓу католичките и протестантските европски земји се радикализирале поради суровата религиозна пресметка во Франција.

Престолонаследникот Анри IV се преобратил во католик, што му го спасило животот, но потоа повторно се преобратил во протестант, а потоа уште еднаш се преобратил во католик во 1593 за да ја наметне својата кралска власт врз Париз, велејќи дека *Париз е доволно вреден за една миса* (фран. *Paris vaut bien une messe*). Сепак, бил убиен од некој страствен католик во 1610 година.

Наводи
------

1. ↑  Knecht, pp. 51-2;Robert Jean Knecht in *The French Religious Wars 1562-1598*, Osprey Publishing, 2002, ISBN 1-84176-395-0
2. ↑  H.G. Koenigsberger, George L.Mosse, G.Q. Bowler, "Europe in the Sixteenth Century", Second Edition, Longman, 1989
3. ↑  Henry Chadwick & Evans, G.R. (1987), *Atlas of the Christian Church*, Macmillian, London, ISBN 0-333-44157-5 hardback, pp. 113.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вартоломејска ноќ" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85127159
* GND: 4137666-3
* BNF: cb11996095p (податоци)
* NKC: ph214664
* BNE: XX558468

 |

 |
Џулио Полерио
**Џулио Чезаре Полерио** (италијански:Giulio Cesare Polerio; роден во 1548 во Ланкијано - починал во 1612 во Рим) бил италијански шахист и шаховски теоретичар. Бил сметан за најдобар шахист во Рим.

Во 1575, Џулио кој имал прекар *l'Abruzzese*, бидејќи Ланкаијано е во областа Абруцо, го придружувал Џовани Леонардо ди Бона на турнирот во Мадрид. Се натпреварувале заедно и ги покажале своите знаења и способности против шпанскиот двоец составен од Реј Лопес и Алфонсо Серон. Потоа на италијанците им се придружил Паоло Бои, познат под прекарот *Il Siracusano*.

По турнирот во 1575, Полерио останал во Мадрид. Во периодот од 1580 до д1600, Полерио оставил многу ракописи. По враќањето во Рим, тој станал шаховски мајстор на принцот од Бонкомпањо. Во 1606, Полерио изгубил од Џеронимо Каскио во Рим.

Надворешни врски
----------------

* Шахматный словарь. Москва: Физкультура и спорт, 1964. С. 309—310.
* Шахматы: Энциклопедический словарь. Москва: Советская энциклопедия, 1990. С. 309. ISBN 5-85270-005-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со шахот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ајореоански јазик** — замукоански јазик кој се зборува во Парагвај и Боливија. Јазикот е исто така познат како **моротокоански**, **мороански**, **ајовеоански** и **пјета-јовајски јазик**. Во Боливија најчесто јазикот се нарекува ајореоански, а во Парагвај моротокоански јазик. Јазикот е мајчин јазик на Ајореоанците.

Распространетост
----------------

Јазикот се зборува во Парагвај и Боливија. Ајореоанскиот го зборуваат околу 3.771 жител, од кои 3.000 живеат во Парагвај и 771 во Боливија. Во Парагвај јазикот се зборува во департманот Чако и во северните делови на департманот Алто Парагвај. Во Боливија јазикот се зборува во покраината Гран Чако во департманот Санта Крус.

Фонологија
----------

Според Бертинето (2009) во јазикот опстојуваат следните самогласки:

|  | предни | централни | задни |
| --- | --- | --- | --- |
| високи | i |  | u |
| средни | e |  | o |
| ниски |  | a |  |

Наводи
------

* Bertinetto, Pier Marco 2009. Ayoreo (Zamuco). A grammatical sketch. Quaderni del Laboratorio di Linguistica della Scuola Normale Superiore di Pisa. 8 n.s.
* Bertinetto, Pier Marco & Luca Ciucci 2012. Parataxis, Hypotaxis and Para-Hypotaxis in the Zamucoan Languages Архивирано на 9 април 2020 г.. In: Linguistic Discovery 10.1: 89-111.
* Ајореоански јазик на *Ethnologue* (англиски)

Поврзано
--------

* Портал: Јазик
* Портал: Боливија
* Портал: Парагвај

* Замукоански јазици
* Боливија
* Парагвај

Надворешни врски
----------------

* Ајореоански јазик на *Ethnologue* (англиски)
* Ајореоански на Rosetta Project Архивирано на 27 октомври 2007 г.
* Замукоанските јазици на Sorosoro Project

ɤ *Оваа статија поврзана со американските староседелски јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**Черноочене** (бугарски: *Черноочене*) — село во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Кирково во Крџалиската Област. Има население од 355 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Селото е сместено во источните Родопи. Се наоѓа на 16 километри северно од регионалниот центар на Крџали и на и 32 километри од Хасково.

Историја
--------

За време на Отоманската Империја, името на селото би било **Караѓозлер**. По одлуките на Берлинскиот конгрес од 1878 година, селото било вклучено во границите на Источна Румелија. По обединувањето на Кнежеството Бугарија и Источна Румелија во 1886 година, бил потпишан Топаненскиот акт, со кој регионот на Карџали и долината на реката В’ча биле вратени на границите на Отоманската Империја. По Првата балканска војна, селото било припоено кон Бугарија. Во 1934 година било преименувано во **Черноочене**.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  Мичев, Николай и Петър Коледаров, Речник на селищата и селищните имена в България 1878 – 1987, София 1989, стр. 290.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на општината Черноочене
**ATC-кодот B03** — „Антианемични препарати" е терапевтска подгрупа од Анатомско-терапевтско-хемиска класификација, систем од азбучнобројчени кодови разработен од СЗО за класификација на лековите и други медицински производи. Подгрупата B03 е дел од анатомската група B *Крв и крвотворни органи*.

Кодовите за ветеринарна употреба (ATCvet кодови) можат да бидат создадени со ставање на буквата Q пред ATC-кодот на повеќето човечки лекови.: **QB03**... ATCvet кодовите без соодветни човечки АТС кодови се цитирани со почетни Q во следниов список.

На национално ниво, ATC-класификацијата може да вклучува и дополнителни кодови кои ги нема на овој список, која е според верзијата на СЗО.

B03A Препарати на железо
------------------------

### B03AA Двовалентно железо, орални препарати

B03AA01 Фероглицин сулфат
B03AA02 Ферофумарат
B03AA03 Ферогликонат
B03AA04 Ферокарбонат
B03AA05 Ферохлорид
B03AA06 Феросукцинат
B03AA07 Феросулфат
B03AA08 Феротартарат
B03AA09 Фероаспартат
B03AA10 Фероаскорбат
B03AA11 Феројодид
B03AA12 Феронатриум цитрат
### B03AB Тривалентно железо, орални препарати

B03AB01 Феринатриум цитрат
B03AB02 Сахарозиран железо оксид
B03AB03 Натриум фередетат
B03AB04 Фери хидроксид
B03AB05 Фери оксид полималтоза комплекси
B03AB07 Хондроитин сулфат-железо комплекс
B03AB08 Фериацетил трансферин
B03AB09 Ферипротеинсукцинилат
B03AB10 Ферималтол
QB03AB90 Железо декстран комплекси
### B03AC Железо, парентерални препарати

### B03AD Железо во комбинација со фолна киселина

B03AD01 Фероаминокиселина комплекс
B03AD02 Ферофумарат
B03AD03 Феросулфат
B03AD04 Фериоксид полималтоза комплекси
B03AD05 Ферогликонат
### B03AE Железо во други комбинации

B03AE01 Железо, витамин B12 и фолна киселина
B03AE02 Железо, мултивитамини и фолна киселина
B03AE03 Железо и мултивитамини
B03AE04 Железо, мултивитамини и минерали
B03AE10 Разни комбинации

B03B Витамин B12 и фолна киселина
---------------------------------

### B03BA Витамин B12 (цијанокобаламин и аналози)

B03BA01 Цијанокобаламин
B03BA02 Цијанокобаламин танин комплекс
B03BA03 Хидроксокобаламин
B03BA04 Кобамамид
B03BA05 Мекобаламин
B03BA51 Цијанокобаламин, комбинации
B03BA53 Хидроксокобаламин, комбинации
### B03BB Фолна киселина и деривати

B03BB01 Фолна киселина
B03BB51 Фолна киселина, комбинации

B03X Други антианемични препарати
---------------------------------

### B03XA Други антианемични препарати

B03XA01 Еритропоетин
B03XA02 Дарбепоетин алфа
B03XA03 Метокси полиетилен гликол-епоетин бета
B03XA04 Пегинесатид
B03XA05 Роксадустат
B03XA06 Луспатерцепт

Наводи
------

1. ↑  „ATC-индекс". Колаборативен Центар за Методологија на Статистиката на Лекови при СЗО.
2. ↑  „ATCvet Индекс". Колаборативен Центар за Методологија на Статистиката на Лекови при СЗО.
**Ижица** (кирилица: ѵ и ѷ, глаголица: ) — последната буква од кириличната азбука. Буквата била користена за пишување на звукот ипсилон или /y/ што се наоѓал во зборови од грчко потекло. Но со подоцнежниот развој, буквата се изговарала како /i/ и дошло до одвишок на оваа буква, бидејќи се користела буквата И. Во рускиот јазик се користела сè до 18 и почетокот на 19 век, а додека во српскиот јазик се извадила од употреба дури со реформите на Вук Караџиќ. Во македонскиот јазик се користела сè до 18 и почеток на 19 век.

Кодна позиција
--------------

| Кодирање на карактер | Големина | Децимала | Хексадецимала | Октал | Бинар |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Уникод за Ѵ | Голема | 1140 | 0474 | 002160 | 0000010001110100 |
| Мала | 1141 | 0475 | 002161 | 0000010001110101 |
| Уникод за Ѷ | Голема | 1142 | 0476 | 002162 | 0000010001110110 |
| Мала | 1143 | 0477 | 002163 | 0000010001110111 |

 *Оваа статија поврзана со писмо е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
Павле Тивејски — првиот познат христијански отшелник
**Пустиник** или **отшелник** — човек што од верски причини се повлекол во самотија, прикинувајќи секаков допир со луѓето.

Историја
--------

### Традиција

Во заедничката христијанска традиција, првиот познат христијански пустиник во Египет бил Павле Тивејски (III век), па оттука и наречен „првиот пустиник Свети Павле". Антониј Египетски (IV век), кој често се нарекува „Антониј Велики", е можеби најпознатиот од сите ранохристијански пустиници благодарение на животописот на Атанасиј Александриски. Претходник на египетското пустиништво можеби бил сирискиот самотник или „синот на заветот" (арамејски: bar qəyāmā), кој презел посебни режими како христијанин.

Христијанските отшелници во минатото честопати живееле во изолирани ќелии или испосници, без разлика дали станува збор за природна пештера или изградено живеалиште, сместено во пустина или шума. Луѓето понекогаш ги барале за духовен совет. Некои на крајот стекнале толку многу следбеници што повеќе не уживале во физичката осаменост. Некои ранохристијански пустински отци плетеле кошници за замена за леб.

Наводи
------

1. ↑  „пустиник" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „отшелник" — Дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „The Origins and Motivations of Monasticism". 3 October 2002. Архивирано од изворникот на 2002-10-03. Посетено на 21 July 2018.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Пустиник" на Ризницата ? |

* Rotha Mary Clay, Full Text + Illustrations, The Hermits and Anchorites of England
* The tradition of the Lersi Hermits
* British hermits: the growing lure of the solitary life
* Resources and reflections on hermits and solitude
**Тервел** (бугарски: *Тервел*) — град во Северозапдна Бугарија, административен центар на општината Тервел во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 44 километри северозападно од регионалниот центар Добрич и на 49 километри јужно од Силистра.

Историја
--------

Старото отоманско име на градот било **Куртбунар** („бунар на волците"). Првпат селото било споменато во османлиските даночни регистри од 1673 година, иако областа била постојано населена уште од антиката од племената нa Гетите на Тракијците, потоа Словените и Прбугарите и сочинувале дел од Бугарската држава во поголемиот дел од средниот век. Во 1878 година, Куртбунар станал дел од новоослободеното Кнежевство Бугарија. Селото било дел од Романија заедно со цела Јужна Добруџа помеѓу 1913 и 1940 година. Во 1940 година цела Јужна Добруџа била вратена во рамките на Бугарија. Современото бугарско име му оддава чест на бугарскиот хан Тервел, успешен бугарски монарх од 8 век. Поранешното село е прогласено за град во јануари 1960 година.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на општината Тервел
Портрет на Хајдн од Томас Харди.
**Симфонијата бр. 81** во Ге-дур (Хобокен I/81) — симфонија од Јозеф Хајдн, компонирана во 1784 година како дел од триото симфонии во кое се вклучени и симфониите 79 и 80. Овие три симфонии биле специјално напишани за изведба во март 1785 година.

Ставови
-------

Симфонијата е наменета за флејта, две обои, два фаготи, два рога и жичена секција.

1. Vivace
2. Анданте, **6**  
**8**
3. Менует и триото: Алегрето, **3**  
**4**
4. Финале: Алегро ма нон тропо, **2**  
**2**

Во првиот и третиот став, Хајдн истражува „нејаснотии на тоналитетот... кои на крајот го достигнуваат својот врв на суптилност" во првиот став од Симфонијата бр. 94. Првиот став започнува „со необична и возбудлива точка на педалата... [и] користи дополнителна тема што изгледа како срдечен поздрав до новоосвоениот пријател Моцарт". Педалите и дисонанците укажуваат на Моцартовиот К. 465.

Второто движење е сицилијанска тема со три варијации. Варијациите во најголем дел се строфични и јасни, со исклучок на интермедија со интерлудиј во мол во средината на ставот помеѓу првата и втората варијација. Конечната варијација содржи целосна оркестрација со пицикато придружба и служи за рекапитулирање на движењето.

Наводи
------

1. ↑  Hughes (1970) p. 185.
2. ↑  Geiringer (1963) p. 322.
3. ↑  Heartz (2009) p. 355.
4. ↑  Hughes (1970) p. 186.
5. ↑  A. Peter Brown, *The Symphonic Repertoire* (Volume 2) (Bloomington and London: Indiana University Press, 2001) (ISBN 025333487X), pp. 207–208.
**Симфонија бр. 86** во Де-дур, Хобокен I/86, ― петтата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн, а била напишана да биде изведена во Париз во 1787 година. Ја напишал во Естерхаза во 1786 година, но за многу поголем оркестар, на поттик на грофот Клод д'Огнеј.

Движења
-------

Делото е во стандарден облик на четири ставови и оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две труби, две хорни, тимпани и гудачки инструменти (виолина I, виолина II, виола, виолончело, контрабас). Од шесте Париски симфонии, 86-та и 82-та се единствените две кои користат перкусии и труби. Постојат четири става:

1. Адаџо, **3**  
**4** - алегро спиритозо, **4**  
**4**
2. Капричо: ларго, **3**  
**4** во Г-дур
3. Менуето: алегрето, **3**  
**4**
4. Финале: алегро кон спирито, **4**  
**4**

Првиот став е во сонатна форма и е широко замислен. Невообичаена одлика е тоа што примарната тема на изложбата започнува „off-tonic" и не се разрешува во Де-дур до пет такта. Слично на тоа, секундарната тематска група исто така го одложува воспоставувањето на доминантниот клуч.

Ознаката „капричо" на бавното движење е користена само уште еднаш во симфонискиот излез на Хајдн; во финалето на „А" верзијата на 53-та симфонија.

Финалето во облик на соната се одликува со теми кои го содржат ритмичкиот мотив од пет осмини кои водат во следното петолиние. Во повеќето случаи, овие пет ноти исто така се повторуваат и стакато.

Наводи
------

1. 1 2 3  Brown, A. Peter, *The Symphonic Repertoire* (Volume 2). Indiana University Press (ISBN 025333487X), pp. 218–221 (2002).

Општи извори
------------

* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963). *Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies*, Universal Edition, Виена.
* Стајнберг, Мајкл (1995). *The Symphony: A Listeners Guide*. Oxford University Press.
* Харисон, Бернард. *Haydn: The "Paris" Symphonies* (Cambridge University Press, 1998)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 293627600
* LCCN: no92006906
* GND: 4530316-2
* BNF: cb148107576 (податоци)

 |

 |
**Симфонија бр. 95** во це-мол (Хобокен I/95) ― третата симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии (броеви 93–104) напишани од Јозеф Хајдн. Таа е единствената од дванаесетте Лондонски симфонии во молски клуч, а воедно е и единствената од нив која нема бавен вовед.

Завршена е во 1791 година како една од збирката симфонии составена за неговото прво патување во Лондон. За прв пат била изведена во Хановерските плоштадни простории во Лондон во 1791 година. Точниот датум на премиерата не е познат.

Движења
-------

Делото е во стандарден облик во четири движења и е во партитура за флејта, две обоа, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жици.

1. Алегро модерато (сонатен облик ; Ц-мол, завршува на Ц-дур)
2. Анданте (варијациски облик; Е♭ дур)
3. Менует – Трио (троен облик, Ц-мол, трио во Ц-дур)
4. Финале: Виваче (рондов облик; Ц-дур)

Првиот став се отвора со главната тема, која се состои од два контрастни дела - првиот е силен по карактер, а вториот е повеќе лирски. Преминот кон паралелната дурска скала има елементи од главната тема. Секундарната тема ја спротивставува главната тема со тоа што е многу суптилна по природа и има танцов ритам. Експозицијата завршува со силна кодета. Развојот е првенствено изграден околу главната тема, која е темелно развиена. Рекапитулацијата ја испушта главната тема, а секундарната тема е рекапитулирана во Це-дур, со што се завршува движењето во дур.

Таа е единствената од Лондонските симфонии што не започнува со бавен вовед во првиот став.

Триото на менуетот е соло за виолончело.

Финалето е отворено со следнава тема:

Првите две ленти од оваа тема се основа за обемен дел од контрапункт во средината на движењето.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 183477215
* LCCN: n83020535
* GND: 300808240
* BNF: cb13913342t (податоци)

 |

 |
Местоположба на Јерговиот Полуостров во Греамовата Земја, Антарктички Полуостров.
**Јергов Полуостров** (68°11′S 65°10′W﻿ / ﻿68.183° ЈГШ; 65.167° ЗГД﻿ / -68.183; -65.167Координати: 68°11′S 65°10′W﻿ / ﻿68.183° ЈГШ; 65.167° ЗГД﻿ / -68.183; -65.167) е нерамен, планински полуостров, долг 22 nautical miles (41 kм) во правец североисток-југозапад и широк од 3 to 10 nautical miles (6 to 19 kм), лежи помеѓу Треил Влез и Заливот Солберг на Брегот на Бауман во Земјата на Греам, Антарктик. Нејзиниот врв е вовлечен со Довод на Хондиус.

Полуостровот лежи во областа истражена од воздух од Сер Хуберт Вилкинс во 1928 година и Линколн Елсворт во 1935 година, а неговиот јужен брег беше мапиран од В.Л.Г. Јорг од воздушните фотографии направени од Елсворт.

Понатаму беше мапиран и фотографиран од воздух од Антарктичката служба на Соединетите Американски Држави во 1940 година, и беше испитан од Истражување за зависности на Фолкландските Острови во 1947 година. Комитетот за имиња]] по W.L.G. Јоерг (1885–1952), кој бил американски географ, поларен картограф и архивар и кој дал важен придонес во картографијата, номенклатурата и историјата на Антарктикот.

Јорг беше претседател на Одборот на Соединетите Американски Држави за географски имиња Специјалниот комитет за имиња на Антарктикот, 1943–47 и беше член на Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот, 1947-52.

Областа на формирање на зоната на шиење на полуостровот Јоерг (ЈП). Интерферометриски DEM за 27 јануари 2012 година, добиен од синтетички радар со отвор (SAR) од TanDEM-X, како што е наведено во црвената кутија во вметната.

Црвената линија со точки на главната слика ја покажува линијата за заземјување. Неименуваниот глечер телиња блокови од ела и метеорски мраз во областа на формирање (ISU-3 на Сл. 4в, г), кои се физички покачени (бели бои) во однос на потенкиот меланж (ISU-4, зелени бои) што се формира помеѓу нив. Оваа хетерогена мешавина од ледени блокови и меланж потоа се компресира странично во зародишната зона на шиење со конвергирачки метеорски ледени единици добиени од влезовите на Трејл и Солберг (ISU-6 на Сл. 4в, г). Намалените висински разлики помеѓу блоковите добиени од ледникот и меланжата со растојание од врвот на ЈП се должат на површинската акумулација на слоевите in situ firn (ISU-1) и метеорскиот мраз (ISU-2) и акредицијата на базалниот морски мраз ( ISU-5).

Поврзано
--------

* Пилонска точка

Наводи
------

1. ↑  Joerg Peninsula: Antarctica

 *Оваа статија содржи материјал во јавна сопственост од Геолошкиот топографски институт на САД (USGS)* — документ: „Јергов Полуостров" (содржини од Информативниот систем за географски имиња). (англиски)
Ледникот Адиши (Adishi Glacier)
Карта на релјефот Грузија Самегрело-Земо Сванети
Површина 12,9 км2 (3.188 хектари)

Должина 9 км (6 милји)

**Адиши** ( грузиски: ადიშის მყინვარი ) е долински ледник лоциран во централниот дел на планинскиот венец Голем Кавказ во регионот Сванети во Грузија. Ледникот лежи на јужните падини на Кавказ. Должината на ледникот Адиши е 9 километри и неговата површина е 12.9 квадратни километри. Јазикот на ледникот се спушта на 2,298 метри надморска височина. Ледникот се храни од истекувањето и мразот кој тече од соседните ледници кои се наоѓаат на јужните падини на Тетнулди, Гистола и Лакуција. Ледникот Адиши е извор на реката Адишишала. Ледникот го добил името по блиското село Адиши .

Поврзано
--------

* планината Адиши
* Ледници во Грузија

Наводи
------

* *Грузиска државна (советска) енциклопедија.* 1975 година. Книга 1. стр. 96.
**Битон Јоси** (роден 1974, Сафед) е пратеник во јорданскиот парламент, шминкер и претприемач. Јоси Битон е роден во Сафед во 1974 година. Извесно време живеел во Франција. Во 2004 година, Јоси Битон го основа првото училиште за шминка во Хаифа. Со текот на годините, филијалите се отворија на север и во центарот на Израел, со филијали лоцирани во Тел Авив, Хаифа, Рош Пина. Во 2018 година, Битон отвори училишта за шминка во Киев и училиште за ултраправославни ученици во Бнеи Брак. Покрај тоа, Yossi Bitton има бренд B COSMIC.

Наводи
------

1. ↑  „ליהנות מהעבודה • יוסי ביטון מציג: לימודי איפור". *בחדרי חרדים* (хебрејски). Посетено на 2023-07-11.
2. ↑  מלמד, ליאת רותם (2015-02-22). „כמו כולן - אבל מיוחדת: איפור פורימי לנסיכות של דיסני". *Ynet* (хебрејски). Посетено на 2023-07-11.
3. ↑  מלמד, הילה (2019-05-12). „"יש את הוויז'ן שעדיין לא הגעתי אליו"". *מקומי - MEKOME* (хебрејски). Посетено на 2023-07-11.
4. ↑  *www.israelhayom.co.il*. Посетено на 2023-07-11. Отсутно или празно `|title=` (help)
Бродоградилиште во текот на ноќта
Кранови за бродоградилиште, 2010 година
**Бродоградилиштето Гдањск** (од 2006 година: **Stocznia Gdańsk SA** ) - едно од најголемите полски бродоградилишта, сместено во Гдањск на левиот брег на Мртва Висла и во Остров. Основана е по 1945 година во областите каде претходно постоеле германските бродоградилишта Јан Клавитер (од 1804 година), потоа Kaiserliche Werft Danzig (од 1844 година) и Schichau (од 1890 година). Во текот на својата активност, бродоградилиштето Гдањск изградило над 1.000 целосно опремени морски бродови, вклучувајќи контејнерски бродови, патнички бродови и едрилици.. "Токму од ова бродоградилиштето во Гдањск, потекнува „Солидарност" каде и се потпишани августовските договори во фабриката во 1980 година. Во 1996 година бил прогласен банкрот, потоа врз основа на првичното претприатие била основано бродоградилиштето Гдањск - Група Сточни Гдинија СА, а од 2006 година - Бродоградба Гдањск СА.

Производство
------------

Royal Clipper изграден во 2001 година; врз основа на трупот „Гварк".
Светилката „ Кралицата Марија 2 "е направена во Гдањск
### Изградени бродови

Во текот на својата активност, бродоградилиштето Гдањск изградило и пуштило во употреба над 1000 целосно опремени морски бродови со висок светски стандард за сопственици на бродови од целиот свет, а во последниве години главно контејнерски бродови, товарни превозници и патнички бродови и бродови за едрење.

### Бродови со едро

* Пожар (1980)
* Подарок на младоста (започнат во 1982 година)
* Spark II (1982)
* Калиакра (за Бугарија) (1984)
* Океанија (1985)
* 5 двојни единици за СССР (1987-1992):
	+ најдобар човек (1987)
	+ Мир (1987)
	+ Керсон (1989)
	+ Паладиум (1989)
	+ Надежда (1992)
* Gwarek завршен (во 2001 година) од страна на Холанѓаните како Royal Clipper

Панорама на бродоградилиштето Гдањск видена од *Зелениак*
Историска порта бр. 2 на бродоградилиштето Гдањск
Лансирање во бродоградилиштето Шичау (1913)
Лансирање на носачот на руда на јаглен СС „Солдек" - првиот морски брод изграден во Полска по Втората светска војна, 1948 година
**Историските центри на Берат и Ѓирокастро** (албански: *Qendrat historike të Beratit dhe Gjirokastrës*) — ги опфаќа градовите Берат и Ѓирокастро во јужна Албанија. Ѓирокастро бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 2005 година, додека Берат бил додаден како проширување на локацијата во 2008 година. Тие се впишани како ретки примери на архитектонски карактер типичен за отоманскиот период.

Берат често се нарекува град на илјада прозорци и се смета за едно од архитектонските богатства на Албанија. Трагите од Илирите, Грците, Римјаните, Византијците и Османлиите се уште се евидентни и добро зачувани во градот со замоци и дворци, стари цркви и џамии и импресивни ѕидни слики, икони и мурали. Низ вековите Берат бил местото каде што во мир коегзистирале различни религии и заедници.

Ѓирокастро, наречен град на камен, се протега на стрмната страна на долината на реката Дрино со поглед на историскиот пејзаж со живописна камена архитектура врамена со планини од секоја страна. Како и повеќето други градови во Албанија, Ѓирокастро носи архитектонски богатства на различни цивилизации кои претходно го освоиле регионот.

Атракции
--------

* Дистрикт МангалемДистрикт Мангалем
* Дистрикт ГорицаДистрикт Горица
* Дистрикт КалајаДистрикт Калаја
* Куќи во КалајаКуќи во Калаја
* Црква Света ТроицаЦрква Света Троица
* Ергенска џамијаЕргенска џамија
* Фреска во црквата Свети ТеодорФреска во црквата Свети Теодор

Наводи
------

1. ↑  „Three new sites inscribed on UNESCO's World Heritage List".
2. ↑  UNESCO World Heritage Site. „Historic Centres of Berat and Gjirokastra". *whc.unesco.org* (English).CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3. ↑  UNESCO World Heritage Site. „Museum-City of Gjirokastra" (PDF). *whc.unesco.org* (French и English).CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
4. ↑  UNESCO World Heritage Site. „Advisory Body Evaluation (ICOMOS) - Historic centres of Berat and Gjirokastra (Albania) No 569" (PDF). *whc.unesco.org* (English).CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  „Icons from the Orthodox Communities of Albania - COLLECTION OF THE NATIONAL MUSEUM OF MEDIEVAL ART, KORCË" (PDF). *helios-eie.ekt.gr* (English). стр. 20.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**NGC 3548** — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.

Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3548 се споменува и како NGC 3540, UGC 6196, MCG 6-25-11, CGCG 185-11, NPM1G +36.0243.

Откривање
---------

Објектот е откриен на 7 февруари 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.

Податоци
--------

### Податоци од набљудување

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3548 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 *m*, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 *m*, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 *m*/лм2. NGC 3548 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.

### Астрономски податоци

Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.

Други поделби
-------------

Проучување на NGC 3548 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33806. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2522. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 695.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Список на NGC објекти (3501-4000);
* Нов општ каталог;
* Голема Мечка (соѕвездие).

Наводи
------

1. ↑  Запис за NGC 3548 на *НАСА* (англиски)
2. 1 2 3  Students for the Exploration and Development of Space, поправени податоци за NGC {{{n}}}

Користена литература
--------------------

* Hirshfeld, Alan, and Roger W. Sinnott, eds. Sky Catalogue 2000.0, Vol.2, Cambridge, Massachusetts:

Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)

Надворешни врски
----------------

* Прегледувач на длабокото небо — NGC 3548[*мртва врска*]
* Поправени информации за NGC 3548
* NGC 3548 — VizieR.
* NGC 3548 — Вонгалактичка база на податоци на НАСА
**NGC 4124** — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.

Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4124 се споменува и како NGC 4119, IC 3011, UGC 7117, CGCG 69-58, IRAS 12055+1039, MCG 2-31-36.

Откривање
---------

Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.

Податоци
--------

### Податоци од набљудување

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4124 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 *m*, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 *m*, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 *m*/лм2. NGC 4124 има привидни димензии од 4,3' х 1,4'.

### Астрономски податоци

Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.

Други поделби
-------------

Проучување на NGC 4124 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38527. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Список на NGC објекти (4001-4500);
* Нов општ каталог;
* Девица (соѕвездие).

Наводи
------

1. ↑  Запис за NGC 4124 на *НАСА* (англиски)
2. 1 2 3  Students for the Exploration and Development of Space, поправени податоци за NGC {{{n}}}

Користена литература
--------------------

* Hirshfeld, Alan, and Roger W. Sinnott, eds. Sky Catalogue 2000.0, Vol.2, Cambridge, Massachusetts: Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)

Надворешни врски
----------------

* Прегледувач на длабокото небо — NGC 4124[*мртва врска*]
* Поправени информации за NGC 4124
* NGC 4124 — VizieR.
* NGC 4124 — Вонгалактичка база на податоци на НАСА
**Палатата Рубен** е станбена зграда на семејството на познатиот скопски заболекар Емил Рубен. Објектот е изведен во 1927г. и е проектиран од архитектот Иван Артемушкин. Се наоѓа во населбата Дебар Маало, спроти фонтанта на Градскиот парк во Скопје, со влез од ул. Илинденска.

Преживувајќи го скопскиот земјотрес од 1963, палатата станува еден од најпознатите локални примери за архитектурата во периодот меѓу дветте светски војни. Во 2015г. Конзерваторскиот центар Скопје прави реставрација на фасадата следејќи ја оригиналната документација од архитектот Артемушкин.

Архитектонски одлики
--------------------

Палата Рубен - стар изглед
Градбата е изведена на рамна површина во форма на приземје, три ката и поткровје, како слободностоечки објект со двор и два главни влеза. Првиот пристап е од тогашната  ул. Престолонаследник Александар (денес ул. Илиденска) кон првиот кат, каде сè уште е сместена главната резиденција на семејството. Вториот влез е од ул. Јеврејска (денешна ул. Наум Наумовски Борче) и овозможува пристап кон сите катови преку скалишниот простор сместен во задниот дел на објектот.

Објектот е изведен од ѕидови од тула дебели 45 cm, армиранобетонски меѓукатни конструкции и скали. Тој се одликува со специфична катна височина од 3.50m. а во приземјето таа изнесува дури 3.80m. Зградата е изведена со систем за греење, пумпа за вода, како и резервар за вода сместен на мансардниот дел од скалишниот простор.

Посебна монументалност на објектот е постигната  преку обработката на фасадите, а бидејќи оригиналниот контекст е со ниска изграденост, архитетот си дозволува декоративно развивање на три од четирите фасади. Денешната ситуација ја затвора источната фасада и нејзината визуелна комуникација со улицата

Обвивката на објектот се сотои од фасадни геометриски сегменти акцентирани со пиластри и венци. Нејзината површина е перфорирана со ритам од прозорски отвори, кои во погорните партии имаат и лачни завршетоци. Објектот е посебно украсен преку рустичност, релјефни орнаменти, ниши и столбови.

Наводи
------

1. ↑  Преземено од техничката документација на Архивот на Град Скопје. Сиг.: 6.1.348.49
2. ↑  Kokan. Grčev (2003). *Arhitektonskite stilovi vo makedonskata arhitektura od krajot na 19 vek i periodot meǵu dvete svetski vojni*. Skopje: Institut za folklor "Marko Cepenkov"--Skopje. ISBN 9989642516. OCLC 62409149.
**Џошуа Даниел Хартнет** (англиски: *Joshua Daniel Hartnett*; роден 21 јули, 1978) — американски глумец. Станал славен по првата филмска улога, во филмот *Ноќ на вештерките Х20: 20 години подоцна* од 1998 година, и оттогаш е меѓу главните холивудски глумци, со улоги во *Black Hawk Down*, *Овде на Земјата*, *Перл Харбор*, *Wicker Park*, *Lucky Number Slevin*, *Црната далија*, *Resurrecting the Champ*, и најнедамнешниот, *30 дена темнина*.

Белешки
-------

Надворешни врски
----------------

* Josh Hartnett на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Lucky Number Josh - Josh Hartnett Fan Site
* Absolute Josh Hartnett - Josh Hartnett Social Network

*Оваа статија за глумец/глумица од САД е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
Александар Теодоров-Балан
**Александар Стојанов Теодоров-Балан** (бугарски: *Александър Стоянов Теодоров-Балан; 27 октомври 1859 – 12 февруари 1959*) бил бугарски лингвист, историчар и библиограф.

Балан е роден во село Кубеј во Руската империја, денес во Одеска Област, Украина, во семејство на Бесарабиски Бугари. Негов брат е Георги Тодоров, кој станал генерал во бугарската армија. Балан студирал во Прага и Лајпциг и завршил славистика на Карловиот универзитер во Прага. Во 1884 се населил во Софија, седиштето на Кнежевството Бугарија, каде што работел четири години во Министерството за народна просвета. Станал професор по словенска етнографија и дијалектологија и историја на бугарскиот јазик, од 1893 на катедрата по бугарска и словенска литература на Високата педагошка школа (идниот Софиски универзитет „Св. Климент Охридски"). На 29 јануари 1889, бил избран за прв ректор на универзитетот и бил реизбран неколку пати (1896–1897, 1902–1903); но и декан на Факултетот за историја и филозофија (1899–1900, 1904–1905).

Кон крајот на 19ти и почетокот на 20ти век, бил секретар на Бугарската академија на науките, и од 1939 бил *doctor honoris causa* на Софискиот универзитет. Од 1907 до 1910 бил главен секретар на Бугарската егзархија.
Западниот фронт на катедралата Соренто
**Катедралата на Свети Филип и Јаков** е попозната како **катедрала Соренто** , таа е римокатоличка катедрала сместена на Виа Санта Марија дела Пиета во Соренто, Италија. Катедралата е посветена на светите апостол Филип и Јаков Праведен, а е седиште на архиепископот на Соренто-Кастеламаре ди Стабија од 1986 година. Претходно била седиште на бискупите и архиепископите на Соренто.

Историја
--------

За прв пат била изграден околу 11 век, а бил повторно изградена во 15 век во романескен стил.

Во крстилницата на црквата се крстил поетот Торквато Тасо, најпознатиот граѓанин на градот.

Надворешен изглед
-----------------

Камбанаријата на катедралата има три ката и е украсена со часовник. Основата на камбанаријата датира од времето на Римската империја. Фасадата датира од 1924 година. Главните врати на катедралата се од 11 век од Цариград.

Внатрешност
-----------

Внатрешноста, на латински попречен план на кат, е поделена на наос и два странични патеки.

Наосот содржи тркалезни сводови и слики од Никола Малинконико, вклучувајќи ги и *Сорентинските маченици* и *четворицата светци заштитници на епископите*. Има и слики од Џакомо дел По ( *Успение*, *Свети Филип*, *Свети Џејмс* ).

Мермерниот олтар и амвон и епископскиот трон датираат од 16 век.

Наводи
------

1. ↑  Cattedrale di Sorrento, Contatti, accessed 15 October 2022
2. 1 2 3  Bonechi Books, *Sorrento and the Amalfi Coast*. Le guide oro. The Gold Guides. (Casa Editrice Bonechi, 1999), 12.
3. ↑  Cathedral of Sorrento
4. 1 2 3 4  Barbara Conti, Giovanna Magi, *Amalfi-Sorrento*. New Millennium Collection Series. I libri del nuovo millennio. Translated by M. Rhiannon Lewis (Casa Editrice Bonechi, 2003), 15.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб страна
* Катедралата во Соренто
**Тора Торбергсдатер** ( старонордиски: *Þóra Þorbergsdóttir* , роден 1025 – година на смртта непозната: сп. 1066) била норвешка кралска сопруга. Таа била мајка на два крала на Норвешка. Можно е, но непотврдено, да била и кралица на Данска или Шведска.

Биографија
----------

Тора Торбергсдатер е родена на Гиске во Море и Ромсдал, Норвешка. Таа припаѓала на Гискетен, моќно семејство од Гиске во Сунмор. Таа била ќерка на Торберг Арнесон од Гиске (околу 1000–1050) и сопругата Рагнхилд Ерлингсдатер (992), внука по мајка на Ерлинг Скјалгсон и сопругата Астрид Еириксдатер и внука од таткото на Фин Арнесон и Калв Арнесон .

Тора се омажила за кралот Харалд Хардрада од Норвешка во 1048 година. Бракот во голема мера можел да се објасни со политика и градење сојузи. Поглаварите на семејството Гиске одиграле клучна улога во норвешката политика на моќ. Врската помеѓу Тора и Харалд Хардрада создала силни врски со кралското семејство. Тора станала мајка и на кралот Олав Кире и на кралот Магнус II Харалдсон .

Кралот Харалд претходно се оженил со Елисавета Јарославна во текот на зимата 1043–1044 година. Претходниот брак меѓу Харалд и Елисавета е документиран само од дворскиот поет Стув ден Блинде ( *Стуфр ин Блинди Þórðarson Kattar* ). Друга документација за нејзиниот престој во Норвешка нема. Затоа, можно е Елисавета да останала во Русија или да умрела на пат за Норвешка. Сепак, тоа би значело дека ќерките на Харалд, Ингегерд и Марија, кои и се припишуваат, мора да биле на Тора. Ова не се смета за веројатно, бидејќи Марија била свршена со Ејстеин Оре, кој ќе и бил вујко доколку била ќерка на Тора. Затоа е можно Тора да била конкубина на Харалд.

Во 1066 година, Харалд ја нападнал Англија, каде што умрел. Традицијата вели дека Елисавета и нејзините ќерки го следеле Харалд во Англија, каде Марија умрела, како што се вели, на веста за смртта на нејзиниот татко. Потоа, Елисавета и нејзината втора ќерка Ингегерд се вратиле во Норвешка со норвешката флота. Елисавета требало да престојува на островите Оркнеј за време на ова патување. Сепак, најстарата од сагите тврди дека Тора, а не Елисавета го придружувала Харалд на патувањето, што се смета за поверојатно, бидејќи таа била роднина на Торфин Сигурдсон, Јарл од Оркни.

Според Адам од Бремен, мајката на кралот Олав Кир повторно се омажила или за кралот Свејн II од Данска или за неименуван шведски крал (можеби кралот Хокон од Шведска ) како вдовица, но тоа е непотврдено. Исто така, не се знае дали ова се однесува на вистинската мајка на Олав Кире, што би значело Тора Торбергсдатер, или неговата маќеа, што би значело Елисив.

Наводи
------

 

1. ↑  *Tora Torbergsdatter – utdypning* (Merete Røskaft, Store norske leksikon)
2. ↑  *Torberg Arnesson* (Store norske leksikon)
3. ↑  *Giskeætten* (Store norske leksikon)
4. ↑  „*Stúfr inn blindi Þórðarson kattar* (Old Norse Teaching Texts)". Архивирано од изворникот на 2015-01-18. Посетено на 2021-11-22.
5. 1 2 3 4  „Ellisiv". 28 August 2014.

Други извори
------------

* Магнусон, Магнус; Палсон, Херман (1976) *Сагата на кралот Харалд: Харалд Хардради од Норвешка: од Хеимскрингла на Снори Стурлусон* (Пингвин класици)ISBN 978-0140441833
Статуа на Питер Торденскјолд
**Аксел Јалмар Ендер** (14 септември 1853 - 10 септември 1920 година) бил норвешки сликар и вајар. Ендер бил претпознатлив и познат по сликарството.

Биографија
----------

Ендер е роден во фармерско семејство кај Аскер во Акершус, Норвешка. Почнал да студира уметност од 1867 до 1871 година, кај вајарот Јулиус Миделтун во Кралската школа за цртање. Подоцна присуствувал на Кралската академија за уметности во Шведска (1872–74) и на Академијата за ликовни уметности, Минхен (1875–80), со финансиска поддршка од кралот Чарлс IV. Спровел и студиски патувања во Минхен (1875) и Париз (1878).

Неговиот најзабележителен проект бил бронзената скулптура на Питер Торденскјолд, заменик-адмирал во Кралската данско-норвешка морнарица. Статуата ја направил поради еден важен уметнички натпревар. Ендер посветил десет години (1891–1901) за да го заврши своето дело, кое сега стои во Радхуспласен во Осло.

Од Торденскјолдс плас во Пипервика, на 17 мај 1901 година, таа беше преместена на нејзината сегашна локација во Радхуспласен во 1955 година. За неговата завршена работа, Ендер бил прогласен за витез во Кралскиот норвешки ред на Свети Олав.

Неговите слики често припаѓале во категоријата романтичен национализам. Многу од неговите рани дела биле изложени во Кристианија Кунстфорнинг (сега Осло Кунстфорнинг). Дела кои што тој ги создал може да се видат во црквата Оснес во Хедмарк, црквата Хауг во Рингерике, црквата Кампен во Осло, црквата Остре Порсгрун во Телемарк и црквата Лунер во Опланд. Парчето што го дизајнирал за поранешната катедрала Молде во Море ог Ромсдал, било зачувано и денес стои на северниот ѕид на новата базилика која била изградена во 1957 година.

Галерија
--------

* На лизгалиштето*На лизгалиштето*
* Санкање по мразот*Санкање по мразот*
* Зимско бегство*Зимско бегство*
* Млада девојка на замрзнато езеро*Млада девојка на замрзнато езеро*
* Млада жена на поглед*Млада жена на поглед*
* Девојка во кујната *Девојка во кујната*

Наводи
------

1. ↑  „Axel Ender". Store norske leksikon. Посетено на October 1, 2017.
2. ↑  „Axel Ender". *Norsk Kunstnerleksikon*. Посетено на December 1, 2020.
3. 1 2 3 4  Ole Rønning Johannesen. „Axel Ender, maler og billedhugger". Norsk kunstnerleksikon. Посетено на October 1, 2017.
4. ↑  „Statues of Historic Figures: Peter Tordenskjold - Oslo, Norway". Waymarking.com. Посетено на October 1, 2017.
5. ↑  „Peter Wessel Tordenskjold". *lokalhistoriewiki*. Посетено на December 1, 2020.
6. ↑  Annette Faltin. „Oslo Kunstforening". Store norske leksikon. Посетено на October 1, 2017.
7. ↑  „Molde domkyrkje". kulturnett.no. Посетено на October 1, 2017.

Надворешни врски
----------------

* АртНет: Галерија Андерс Јалмар Ендер
Грб на семејството
**Куќата на Сансеверино** (или **Сан Северино** ) е името на старото и важно италијанско благородничко семејство, кое било многу истакнато во Кралството Неапол.

Историја
--------

Семејството поседувало 300 феуди, 40 окрузи, девет маркизати, дванаесет војводства и десет кнежевства, првенствено лоцирани во Калабрија, Кампанија, Базиликата и Апулија. Од ова семејство произлегле кардинали, вицекрали, маршали, и *кондотиери*.

Поврзано
--------

* Сансеверино

Надворешни врски
----------------

1. ↑  „Enciclopedia Treccani".
2. ↑  Famiglia Sanseverino

Надворешни врски
----------------

* 

* Куќата на Сансеверино на Ризницата ?
* Sanseverino family information