Вија Валерија во розова боја
 Преку Валерија
**Виа Валерија** бил антички римски пат на Италија, кој е продолжение северо-источно од Виа Тибуртина од Тибур. Своето потекло веројатно му го должи на Маркус Валериус Месала, цензор во 154 п.н.е.

Трасата
-------

Прво трчале по долината Анио покрај Варија, а потоа напуштајќи го Анио на 36-тата милја, каде што се приклучувало Виа Сублаценсис, се искачил до Карсоли и до високиот премин на Монте Бове, од каде повторно се спуштил до долината окупирана од езерото. Фучино во римско време. Сомнително е дали, пред Клаудиј, Виа Валерија одела подалеку од Серфенија, источната точка на територијата на Марси, североисточно од езерото Фучино. Страбон наведува дека во негово време одела до Корфиниум, а ова важно место морало да било достапно од Рим, но веројатно подалеку од Черфенија само преку патека.

Во римската *станица ad Lamnas* (во Cineto Romano ) се подели на две рути, *Valeria vetus* и *Valeria nova*, кои повторно се обединија во близина на Riofreddo. *Ветус* бил постар бидејќи бил воен пат кој подоцна стана потежок кратенка кога *Новата* стана подолг, но полесен главен пат. Бидејќи Виа Валерија го добила името по римското семејство Валериус, таа мора да била изградена од еден од нејзините членови.

За продолжувањето надвор од Cerfennia, пресвртница ( *Corp.* *Вкл.* *лат.* IX. 5973) наведува дека во 48-49 н.е. Клаудиј ја направил *Виа Клаудија Валерија* од Серфенија до устието на Атернус (локацијата на модерната Пескара ). Овој тежок дел од патот до долината на Атернус вклучувало пад од речиси 300 m и преминување на главниот гребен на Апенините со модерната Форка Карузо. Од Пополи патот ја следело долината на Атернус до устието, и таму се приклучувал на крајбрежниот пат кај Пескара. Модерната железница од Рим до Кастеламаре Адријатико внимателно ја следи линијата на Виа Валерија. Тој, исто така, изградил пат, Виа Клаудија Нова што ја поврзува Виа Саларија со Виа Валерија во близина на модерниот Пополи. Овој пат беше продолжен на југ до Исернија .

Од 2000 година, Понте Скутонико, најважниот и добро сочуван споменик на Виа Валерија во долината Аниен, кој бил затрупан по поплави и лизгање на земјиштето, беше ископан со подобрување на делот од патот што му припаѓа, што довело до значителен напредок. во знаењето. Најверојатно бил изграден под Нерва (р. 96-88) заедно со подобрување на патот.

Други патишта
-------------

Втората Виа Валерија, **Виа Валерија на Сицилија**, ги поврзувала Месина и Сиракуза. Едвај проширен или подобрен до деветнаесеттиот век, тој остана столбот на јонскиот дренажен басен на Сицилија, фаворизирајќи го развојот на градовите долж него: Месина, Таормина, Џардини-Наксос, Џаре, Ациреале, Катанија, Аугуста, Сиракуза. Денес, рутата 114 делумно го следи тој дел.[]

Римски мостови
--------------

 Понте Скутонико
По должината на патот имало остатоци од најмалку два римски моста, кои се Понте Сан Џорџо и Понте Скутонико .

Поврзано
--------

* Римски пат
* Римски мост
* Римско инженерство

Наводи
------

1. ↑  Wade, J. (2022). EXPEDITIONS FROM ROME: THOMAS ASHBY, HIS BSR COMPANIONS AND THE ROMAN ROADS OF ITALY. Papers of the British School at Rome, 90, 267-295. doi:10.1017/S0068246221000246
2. ↑  Public Domain Оваа статија вклучуват текст од дело кое сега е во јавна сопственост: Ashby, Thomas (1911). Chisholm, Hugh (уред.). *Encyclopædia Britannica* (11. изд.). Cambridge University Press. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: ref=harv (link)
3. ↑  Bunbury, Edward Herbert (1872). „Via Valeria". Во Smith, William (уред.). *Dictionary of Greek and Roman Geography* (англиски). London: Walton & Murray. стр. 1305–1307.
4. ↑  Evans, Harry B. (2002). *Aqueduct Hunting in the Seventeenth Century: Raffaello Fabretti's De Aquis Et Aquaeductibus Veteris Romae* (англиски). Ann Arbor, MI: University of Michigan Press. стр. 169. ISBN 978-0-472-11248-7.
5. ↑  Zaccaria Mari, Intervento di recupero dell’antica via Valeria e del ponte Scutonico nel territorio di Roviano (Roma), Inaugurazione dell’Area archeologica di Ponte Scutonico lungo il percorso naturalistico della Via Valeria antica e della nuova esposizione archeologica nel Palazzo Brancaccio
Roviano (Rm), Via Tiburtina-Valeria km 56.800 (Ponte Scutonico) - Comune di Roviano e Soprintendenza per i Beni Archeologici del Lazio, 29 marzo 2014 - Inaugurazione
6. ↑  La via Valeria romana nella valle dell’Aniene
7. ↑  C. C. van Essen, The Via Valeria from Tivoli to Collarmele, Papers of the British School at Rome, Vol. 25 (1957), pp. 22-38 (22 pages),