recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Владина зграда. Пристигнување на Георгиос Ралис од Грција по повод Евро самитот.Владина зграда. Пристигнување на Георгиос Ралис од Грција по повод Евро самитот.
**Јоргос Ралис** (грчки: *Γεώργιος Ράλλης*) (роден на 25 декември 1918

 во Атина - починал на 15 март 2006

 во Атина) бил грчки политичар, Министер за надворешни работи на Република Грција во периодот од 10 мај 1978 до 9 мај 1980 година и Премиер на Грција од 10 мај 1980 до 21 октомври 1981 година.

Во текот на 1939 година завршил на правниот факултет во Атина. Слкедната 1940 година учествувал во Втората светска војна, во т.н. Грчко-италијанската војна. По крајот на војната, тој се вратил во Атина и започнал да работи како адвоикат.

На Парламентарните избори во 1950 година бил избран за пратеник, и од тогаш, со исклучок во 1958 година, бил секогаш избиран на таа позиција.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 107605871
* LCCN: n82057341
* ISNI: 0000 0000 7772 0314
* GND: 140933476
* SUDOC: 251416992
* BNF: cb161604204 (податоци)

 |

 |
**Автономна покраина** - поим за еден вид покраина што има административна автономија. Во политичката историја, терминот се користи како ознака за разни видови автономни субјекти, на средни нивоа на административната хиерархија. Во релативна смисла, автономната покраина обично има помалку автономија отколку *автономна сојузна држава*, но повеќе автономија отколку *автономна област/регион*. Административната автономија на една покраина може да биде изразена во нејзиното официјално име, со употреба на одреден термин што ја означува автономијата, но таквиот израз може да се изостави и. Во тој случај, автономниот статус на покраината може да се утврди врз основа на релевантни законски одредби.

Појавувања
----------

 Италијанските автономни покраини Трентино и Јужен Тирол
### Финска

Во Финска, постои една автономна покраина:

* Автономна покраина Оланд

### Италија

Во Италија, постојат две автономни покраини:

* Автономна покраина Тренто
* Автономна покраина Јужен Тирол

### Србија

Во Србија има две автономни покраини:

* Автономна покраина Војводина
* Автономна покраина Косово и Метохија (спорно поради независноста на Косово)

### Поранешни автономни покраини

* Автономна покраина Западна Босна

Наводи
------

* Покраина
* Автономна територија

Библиографија
-------------

* Алдо Стела, *Storia dell'Autonomia trentina*, Тренто: Edizioni UCT, 1997 година.

Наводи
------

1. ↑  Collins Dictionary, пристапено на 8 декември 2020
Биста на Панче Попоски во Дебар
Панче Попоски (1924-1944) народен херој
**Панче Попоски** (Гостивар, 1924 - Татар Елевци, Дебарско, август 1944) бил македонски комунист, учесник во НОВ, народен херој.

Животопис
---------

Роден е во 1924 година во Гостивар, во сиромашна фамилија. Основно училиште завршил во Гостивар, два класа гимназија во Скопје, а третиот клас во Ниш. Во Ниш се приклучил на напредното младинско движење. Кога се вратил во Гостивар, продолжил да работи во револуционерното движење.

Окупацијата на земјата го затекнала во Гостивар, како член на СКОЈ. Во неговата куќа се одржувале состаноци на комунистите. Во почетокот на 1942 година примен е во членството на Комунистичката партија на Југославија. Истата година станал член на Месниот комитет на КПЈ во Гостивар. Често посетувал разни села за да ги придобие младинците за НОБ и да го организира нивното заминување во партизанските одреди.

Во август 1943 година преминал во партизанските единици. Особено се истакнал во борбите за одбрана на Дебрца при крајот на 1943 година, после што пораснала неговиот углед помеѓу борците на Првата македонско-косовска бригада. Бил испратен како делегат на Првиот конгрес на Антифашистичката младина на Македонија, одржан во селото Фуштани на 22 декември 1943 година. На конгресот е избран за член на Главниот одбор на НОМСМ.

Рано пролетта во 1944 година со Првата македонско-косовска бригада се вратил во Дебрца. За време на формирањето на Првата македонска бригада, на 8 јули 1944 година во село Локов кај Струга, поставен е за заменик на политичкиот комесар на баталјонот. На крајот на истиот месец, во тешки борби за ослободување на Дебар, херојски загинал од непријателска граната кај селото Татар Елевци на 20-годишна возраст.

Со указ на претседателот на Федеративна Народна Република Југославија, Јосип Броз - Тито, на 9 октомври 1953 година, прогласен е за народен херој на Југославија.

Во негова чест, гостиварската гимназија го носи неговото име.

Наводи
------

1. ↑  „Македонска енциклопедија", МАНУ, Скопје, 2009, 1196 стр.
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Римско-селџучки војни |
| --- |
|  |
| 
* Ганџа
* Капетрон
* Манцикерт (прва)
* Ани
* Кесарија
* Иконија
* Манцикерт (втора)
* Селџучки кампањи во Егејот
* Никеја (прва)
* Никеја (втора)
* Филомелион
* Кампањи на Јован II Комнин
	+ Лаодикеја
	+ Созопол
* Мириокефалон
* Хиелион и Лејмохеир
* Клавдиопол
* Трапезунт (прва)
* Анталија
* Антиохија на Меандра
* Синопа
* Судак
* Трапезунт (втора)

 |

 |

**Опсадата на Требизон** од 1205 до 1206 година ― обид на селџучкиот Римски Султанат да го заземе градот покрај брегот на Црното Море. Вилијам Милер ја објаснува оваа акција како казна за „непослушноста на Алексиј кон неговите [на Кајхосров I] заповеди".

Мишел Куршанскис објаснува дека оваа неуспешна опсада била одговор на трапезунтинскиот сојузник, кралицата Тамар Грузиска, која се обидела да го заземе Ерзурум во 1205 година, но не успеала. Кога султанот Кајхосров ја започнал својата казнена кампања против Трапезунт, тој открил дека неговата рута е ограничена на неколку премини во Понтиските Алпи каде неговите сили биле малтретирани од месното население. Понатаму, Алексиј можел да одговори на неговите напади со „затворање на морето" за сите трговци, кои не можеле ниту да патуваат на Крим ниту да се вратат оттаму. Според Али ибн ал-Атир, трговците од целиот Близок Исток претрпеле сериозна повреда поради неговата опсада на Трапезунт, и кога се сретнале на големиот панаѓур во Сивас, со гласни извици ги доставиле своите поплаки до султанот.

Куршанскис тврдел дека неуспехот на оваа опсада довел до подоцнежно успешно заземање на Синопа во 1214 година, што им обезбедило на Селџуците излез до Црното Море.

Наводи
------

1. ↑  Miller, *Trebizond: The last Greek Empire of the Byzantine Era: 1204-1461*, 1926 (Chicago: Argonaut, 1969), p. 16
2. ↑  Kuršanskis, "L'empire de Trébizonde et les Turcs au 13e siècle", *Revue des études byzantines*, **46** (1988), pp. 110f
3. ↑  Kuršanskis, "L'empire de Trébizonde", pp. 111f
Предлошка:Trabzon
Еднорачен пантограф на Британската железница
Симетричен делтоиден пантограф на Прашкиот трамвај
**Пантограф** – уред кој се наоѓа на кровот на возило на електричен погон (локомотива, трамвај, тролејбус) преку кој се пренесува електричната енергија од контактниот електроспроводник до возилото. 

Пантографот го измислил германскиот инженер Валтер Рајхел (Сименс и Халске) во 1879 година.

Поврзано
--------

* Трамвај
* Тролејбус
* Електрична локомотива

Наводи
------

1. ↑  „A Century of Traction. Electrical Inspections, page 7, by Basil Silcove". Архивирано од изворникот на 2015-04-02. Посетено на 2019-05-25.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Пантограф" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Паоло Маџели** е театарски режисер. Роден е во 1949 година во градот Прато, во Тоскана. Дипломирал режија во Фиренца, а студирал и славистика. По добивањето на стипендија, своите студии ги продолжил во Романија. Режирал поголем број претстави на сцените во Белград и во Загреб, а работел и во Германија, Швајцарија, Словенија и Франција. Најпознати негови претстави се:

* "Феничанки",
* "Малограѓани"
* "Нација",
* "Електра"
* "Големата магија"
* "Луди денови"
* "Три сестри"
* "Вујко Вања"
* Еден месец на село итн.

Наводи
------

1. ↑   Црногорски народен театар - Подгорица, Црна Гора, "Његош и јас" - Авторски проект на Паоло Маџели, 54 Охридско лето, четврток, 31.7.2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 187479469
* BNF: cb14689459b (податоци)

 |

 |
Градот **Огбомошо** се наоѓа во областа Ојо во југозападна Нигерија. Овој град бил основан во 17 век од воините кои го бранеле Јорубаланд од освојувачките фулански џихадисти. Огбомошо брои 1,1 милион жители.

Повеќето од населението на градот припаѓаат на јорубската етничка група, најголемата во Нигерија. Огбомошо има универзитет и локална телевизиска станица која е огранок на националната мрежа.

Спортскиот стадион во Огбомошо има капацитет од 10,000 седишта и е домашен терен на втората дивизија од професионалната фудбалска лига. 

Главни земјоделски призводи од Огбомошо се маниока, житарици, тутун и памук.

Во декември 2021 година, сегашниот Соун, Н.М. Џимох Ојевуми Ајагунгбаде III од кралската куќа Олавуси беше најдолготрајниот Соун во модерната историја и почина на 12 декември 2021 година, на 95-годишна возраст.
**Автономна Македонија (La Macédoine autonome).** - неделен неофицијален орган на македонскиот клуб во Белград. Поднасловно мото: **„Балканот на балканските народи – Македонија на Македонците"** (Гледстон). Главен уредник Григорие Хаџи Ташковиќ (со потекло од Воден), сопственик и одговорен уредник Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ (со потекло од Гевгелија), а меѓу соработниците се и Ј. Велиќ, А. Атанасов и Е. Спостранов. Весникот излегува на српски јазик (со уводниците и на франциски), со програмска концепција во првиот број со поднаслови:

1. „Идејата за автономија на Македонија под гаранција на големите сили и малите балкански држави."

2. „Македонското прашање не е националистичко прашање; тоа не е национално прашање на ниедна од балканските држави, секоја од кои го смета како такво за себе и со тоа го прави невозможно неговото решение; тоа е политичко прашање на сите христијански народи што живеат во Македонија."

3. „Идејата за Балканска конфедерација со Македонија како нејзин член."

Кога издавачите формираат јадра и во Македонија и воспоставуваат личен контакт со раководството на ТМОРО за учество како посебна македонска група на престојниот Рилски конгрес, во Белград настануваат улични демонстрации и доаѓа до смена на владата. По вербалните и физичките напади и застрашувања, по број 12 весникот престанува, а уредниците издавачи мораат да ја напуштат Србија. Така е задушен и Македонскиот клуб и разнебитена организационата структура во земјата и во странство.

Наводи
------

1. ↑  *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. 2000. стр. 12. ISBN 9989-624-46-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
За други битки со исто име, видете Опсада на Одавара (појаснување).

Третата **опсада на Одавара (小田原征伐code: ja is deprecated , *Odawara seibatsu*) (小田原征伐, *Odawara seibatsu*?)** се случила во 1590, и била главната акција на походот на Тојотоми Хидејоши, со цел да се елиминира кланот Хоџо, кој бил закана за неговата моќ. Во месеците пред оваа опсада, имало избрзани но големи подобрувања во одбраната на замокот, бидејќи намерите на Хидејоши биле познати. На тој начин, и покрај огромната војска донесена од Хидејоши, при опсадата имало малку вистински борби.

Огромната восјка на Тојотоми Хидејоши го опколила замокот, што било наречено „најнеконвенционалната опсада во самурајската историја". Самураите се забавувале со конкубини, проститутки, музичари, акробати, голтачи на оган и жонглери. Оние што се бранеле, спиеле на бедемите со цела опрема. И покрај нивниот мал број, го обесхрабриле Хидејоши од напад. Така, во најголем дел, оваа опсада се состоела во традиционалната тактика на изгладнување, но се случиле само неколку многу мали судири околу замокот.

По три месеци, Хоџо се предал соочен со многубројната војска, но најмногу заради недостиг на храна и производи. Земјата на Хоџо му била дадена на Токугава Иејасу, еден од врвните генерали на Хидејоши. Иако Хидејоши во тој момент не бил свесен за последиците, сепак на крајот излегло дека ова се претворило во голема помош за генералот Токугава.
Графика изработена во акватинта Жан Батист Ле Пренс, *Крошна* (1769)
Франциско Гоја, *Од циклусот „Ужасите на војната" (1810-1815)*
**Акватинта** - (француски: *aquatinte*, германски: *aquatintaradierung*, англиски: *aquatint*) — графичка техника на длабок печат, во која плочата - матрицата се обработува на хемиски начин.

Историја
--------

Творец на оваа графичка техника бил Жан-Батист Ле Пренс (1734—1781), којшто за првпат ја презентирал оваа техника во 1769 година и која што веднаш после тоа станала мошне популарна, особено во Франција, каде што почнувале да изработуваат и повеќебојни графички листови со совршен квалитет.

Еден од најистакнатите автори којшто работел во оваа техника бил Франсиско Гоја (1746—1828), особено во неговите циклуси „Ужасите на војната" и „Капричиоси".

Други попознати автори кои ја применуваат акватинтата во соето творештво биле Камиј Писаро (1830—1903), Жорж Руо (1871—1958) или Џони Фридландер (1912—1992).

Процес
------

Кај акватинтата, добро исполираната метална плоча се напрашува со добро сомелен прав од колофониум или асфалт, потоа, плочата бавно се загрева, со што фината прашина се растопува овозможувајќи ситни точки како пори да ја отвораат матрицата. Следниот процес е нагризување во киселина, плочата се става во сад со киселина и на одреден временски интервал се врши фино нагризување кое подоцна е одлична површина, добро обработена за печатење врз графичкиот лист. Со помош на оваа техника се создаваат графички дела кои се богати со тонски градации кои се движат од најсветли до најтемни.

Стилски и изразно таа е слична на техниката на лавирање.

Галерија
--------

* Пол Сандби, Tркалезната воденица помеѓу Долгели и Бармут XII погледи во Северен Велс , нагризување и акватинтаПол Сандби, *Tркалезната воденица помеѓу Долгели и Бармут* XII погледи во Северен Велс *, нагризување и акватинта*
* Пол Сандби, Поглед на околината на Едвинсфорд, Карнавоншир , 1812, печатење и рачни колористички инернции во боја.Пол Сандби, *Поглед на околината на Едвинсфорд, Карнавоншир* , 1812, печатење и рачни колористички инернции во боја.
* Оштествена комедија, Жак Вијон*Оштествена комедија*, Жак Вијон
* Алан Остерлинд, ФламенкоАлан Остерлинд, *Фламенко*
* Емил ДезонеЕмил Дезоне
* Т. Ф. Шимон, Улични продавачи на книги (Париз), 1912, етканица и акватинаТ. Ф. Шимон, *Улични продавачи на книги* (Париз), 1912, етканица и акватина
* Џон Тејлор Армс, На езерото Комо, број два, 1919, акватинта во бојаЏон Тејлор Армс, *На езерото Комо, број два*, 1919, акватинта во боја

Наводи
------

1. ↑  „акватинта" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Aquatint
3. ↑  „Aquatint-process". Архивирано од изворникот на 2019-09-20. Посетено на 2019-09-20.

Надворешни врски
----------------

Техника акватинта

Акватинта
Варијација на Аква паца со црни маслинки, млад кромид и печурки
**Аква паца** — термин што се користи во италијанската кујна и се однесува на рецепти за бела риба. Постојат многу различни варијации на овој сос, од лесни чорби, до дебели сосови врз база на домати, кои се наоѓаат на сите видови морски плодови, па дури и на пилешко. Ова јадење е споредливо со други италијански јадења, како што се: циопино, качико и гуацето.

Потекло
-------

Додека јадењето потекнувало од рибари од неаполската област, кои го пржеле уловот заедно со домати и маслиново масло, самиот термин најверојатно потекнува од Тоскана. Аква паца станало многу популарно јадење кај туристите на островот Капри во 1960-тите.

Состојки
--------

Настрана од белата риба (бас, треска, камбала, платика, лавче, морска седала, и многу други) стандардните состојки се:

* домати
* вода
* сол
* маслиново масло (по можност екстра девствено)

Како и да е, може да се користат и да се заменат голем број други состојки - на пример ракчиња, или дури и јастог наместо бела риба, зеленчук како лук, целер, моркови и млад кромид, и билки и зачини како чили пиперка, каперси, ловорови листови, маслинки, магдонос, морач и лимон. Некои рецепти бараат и леб.

Други употреби
--------------

Многу ресторани, како што се Аква паца во Сан Марко, познат по морски плодови и неаполитски пици, и Аква паца во Болоња, кој е специјализиран за морски плодови и сосови, или го делат името или се именувани по ова јадење.

Поврзано
--------

* Италијанска кујна
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Османлиско-византискивојни |
| --- |
|  |
| 
* Бафеј
* Димбос
* Каталонска кампања
* Бурса
* Пелеканон
* Никеја
* Никомедија
* Галополе 1
* Галиполе 2
* Одрин
* Солун 1
* Филаделфија
* Цариград 1
* Цариград 1
* Солун 2
* Цариград 3
* Трабзон
* Крим
* Воница

 |

 |

**Опсадата на Никомедија** се одвила во периодот од 1333 до 1337 година од страна на силите на Османлиите предводени од Осман I и Византија. Опсадата довела до заземање на градот од страна на Османлиите.

Позадина
--------

Од 1299 година, новосоздадената империја на Османлиите започнала да ги освојува териториите на Византиското Царство. По неколкуте успешни победи на Османлиите, следувало и паѓањето на Никеја во 1331 година. По ова, прашање било кога ќе бидат освоени и соседните градови, односно распаѓање на Византија.

Опсада
------

Византискиот цар бил свесен дека не може да се справи со инвазијата на Османлиите. Тој на неколкупати направил обиди да го поткупи Орхан I, но сепак во 1337 година Никомедија била нападната по кое градот бил предаден на Османлиите. Ова претставувало уште еден голем пораз за Византија. Таа по битката ја загубила и својата последна тврдина во Анадолија.

Последици
---------

По паѓањето на Никомедија, положбата на Византија била во залудна состојба. За разлика од 1096 година, Византија во тоа време имала сосема малку територии, со исклучок на неколку градови во Пелопонез. Од својата источна страна Византија била потиснета од Османлиите, а од својата северозападна страна на Србите и Унгарците. Прашање на време било кога конечно че се распадне империјата.

Наводи
------



|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Османлиско Царство Поголеми османлиски опсади по век |
| --- |
|  |
| 13ти-14ти | 
* 1326 Бурса
* 1328–1331 Никеја
* 1333–1337 Никомедија
* 1360s Одрин
* 1393 Трново
* 1394–1402 *Цариград*

 |
|  |
| 15ти | 
* 1411 *Цариград*
* 1422 *Цариград*
* 1422–1430 Солун
* 1428 Голубац
* 1440 *Белград*
* 1440–41 Ново Брдо
* 1448 Светиград
* 1450 *Кроја*
* 1453 Цариград
* 1455 Белград
* 1456 *Белград*
* 1461 Трабзонд
* 1463 *Јајце*
* 1464 *Јајце*
* 1467 *Кроја*
* 1470 Негропонте
* 1474 *Скадар*
* 1477–78 Кроја
* 1478–79 Скадар
* 1480 *Родос*
* 1481 Отранто

 |
|  |
| Османлиските порази се прикажани со *закосено*. |

 |
**Опсадата на Плевен** се одвила од 20 јули до 10 декември 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Опсадата е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Оваа е една од најголемите битки кои се случиле во текот на војната. Русите на крајот го зазеле градот.

По започнувањето на опсадата, рускиот генерал Јуриј Шилдер Шулднер успеал во почетокот да зазеде неколку утврдувања кои се наоѓале надвор од градот. По ова, Осман Паша презел контра-напад во кој тој имал загуби од околу 2.800 војници. Во текот на следните денови, и двете страни успеале да добијат засилување. Генералот Николај Криденер добил помош од околу 26.000 војници, а Осман Паша од околу 20.000 војници. На 30 јули, руските сили добиле налог за напад над градот. До крајот на денот се воделе големи битки, ноп во крајна сметка Русите започнале да ги губат своите позиции и биле принудени да се повлечат. Руските загуби броеле 7.032 наспроти 1.000 Османлии.

На 31 август, османлиските позиции излегле од градот Плевен и ги нападнале на руските сили. По неколку часови војна, османлиските сили биле принудени да се повлечат кон градот. третиот напад бил спроведен од страна на руските сили на 13 септември 1877 година. Учество во тој напад зеле 75.000 војници, од кои 23.000 биле Романци. Претходно бил заземен Ловеч, со кое било спречено снабдувањето на градот. Во битката на 13 септември, руските сили имале жртви од вкупно 12.814 убиени или ранети наспроти 3.000 Османлии.

Кон почетокот на декември, Осман Паша решил дека е потребно блокадата на градот да биде отфрлена, па затоа направил обид. На 4 декември, командирот Сулејман Паша ја преминал Стара планина и го зазел градот Елена, но не успеал да ги отфрли руските позиции по линијата на Плевен. Поради фактот што имал доста жртви, тој го прекинал патот кон Плевен. На 10 декември, Осман Паша ги нападнал повторно руските позиции. На тоа, руските одговориле со голема сила, по кое голем дел од османлиската војска била заробена. Во тој обид, руските загуби броеле 1.894 убиени или ранети.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| Руско-турска војна (1877–1878) |
| --- |
|  |
| 
* Ардахан \* Драмдаг \* Дајар \* Кизил Тепе \* Симница \* Свиштов \* Никопол \* Шипка \* Ловеч \* Горни Дубник \* Карс \* Плевен \* Ташкесен \* Пловдив

 |

 |
**Александар Маркус** (роден на 20 јуни 1926

 година во Скопје - починал на 8 ноември 1988

 година во Скопје) — македонски режисер и преведувач.

Животопис
---------

Александар (Саша) Маркус дипломирал на Високата филмска школа во Белград во 1951 година, а потоа работел во „Вардар филм" (1953–1955). Станал режисер и уметнички раководител на Театарот на народностите во Скопје (1955–1957). Режирал во Битола, Куманово, Ниш, Скопје - во Театарот на народностите и на Детската сцена на Младинскиот театар (подоцна Драмски театар), Струмица, Велес и Штип. Од 1957 година работел како слободен уметник. Како глумец учествувал во првата целовечерна пиеса на МНТ „*Платон Кречет*". Повремено пишувал критички осврти, рецензии и друг вид написи за театарската и филмската уметност. Саша Маркус е еден од основачите на Академскиот кино клуб во Скопје.

Филмографија:

* 1953: Кој е крив? (Асистент на режија)
* 1953: Пожар (Сценарио)
* 1953: Европа (Режија, Сценарио)
* 1954: Македонски тутун II (Асистент на режија)
* 1955: Хигиенско-техничка заштита (Режија, Сценарио)
* 1967: Мементо (Асистент на режија)
* 1969: Време без војна (Асистент на режија)

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Маркус*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 922. Text "series
" ignored (help)
**Александар „Аки" Рахимовски** (Ниш, Југославија, 5 јуни 1955 – Ново Место, Словенија, 22 јануари 2022) — македонско-хрватски пејач, најпознат по ангажманот во рок составот од Загреб "Парни ваљак".

Животопис
---------

Александар Рахимовски е роден во Ниш, но за брзо време се преселува во Скопје. Неговиот татко бил музички професор со што на седум години тој започнал да учи во музичко училиште за клавир и пеење.

Како тинејџер бил член на неколку состави меѓу кои се групите "Вакуум", "Крвна браќа" и "Тор" со кој настапил на фестивалот во Загреб во 1975 година. Во соработка со менаџерот Владимир Михаљек - Мих го формираат првиот состав на "Парни ваљак".

Надворешни врски
----------------

* Службен портал на "Парни ваљак"
* Аки Рахимовски на Дискогс (Discogs)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Орландо ди Ласо
**Орландо ди Ласо** (италијански: *Orlando di Lasso*, француски: *Roland de Lassus*, латински: *Orlandus Lassus*;  1532
 - 14 јуни 1594

) — валонски композитор чија музика допира до најгорното место на франкофламанскиот стил, кој доминирал во европската музика за време на ренесансата.

Како дете, Орландо бил хорист во црквата „Св. Никола" во родниот Монс во Ниските Земји (денес во Белгија). Поради инзворедниот глас тој бил киднапиран трипати за да пее во други хорови. Бил земен во служба на Фердинанд, генерал на Карло V, крал на Шпанија и патувал со империјалистичката војска за време на нападот врз Франција во 1544 година.

Го придружувал Фердинанд до Италија, каде што останал десет години. Од 1553 до 1554 година, бил главен во папската базилика „Св. Јован Латерански", во Рим. Следејќи го иселеничкиот бран од Антверпен (1555-1556) тој се придружил кон дворската црква на војводата Алберт V од Баварија во Минхен каде што со исклучок на неколку патувања останал до крајот на својот живот. Во 1570 година, царот Максимилијан II го направил благородник, а кога Ласо посветил своја збирка на папата Григориј XIII (1574), ја добил титулата витез.

Од неговите повеќе од 2000 композиции, повеќето се појавиле во јавноста помеѓу 1555 година (кога неговата прва книга со мадригали - италјански хорски делови е издадена во Венеција) и 1604 година, кога посмртната збирка од 516 латински религиозни хорски песни (мотети) „Magnum Opus Musicum", била објавена од неговите синови.

Некои дела стојат како белези на неговата кариера:

* Неговата прва збирка од мотети (1556) го претставува неговото мајсторство на ова поле, во кое тој работел до крајот на својот живот.
* Целосната антологија од неговите шансони (француски љубовни песни) во 1570 година, му помогнале да ја консолидира својата позиција како водечки композитор во тој жанр.
* Како додаток на неговите мотети и шансони тој објавил 7 збирки на лид (германски љубовни поеми).
* Најпознати творби во творештвото на Ласо се наговите мадригали и виланели (Madonna mia cara).

Извор
-----

* Учебник по музичка уметност за I година гимназиско образование, стр 36, 2009 година.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 23356192
* LCCN: n81037013
* ISNI: 0000 0001 2022 3832
* GND: 118569945
* SELIBR: 207257
* SUDOC: 032364296
* BNF: cb12340814p (податоци)
* BPN: 32614744
* BIBSYS: 90316238
* MusicBrainz: 853f1c0a-4b59-4957-9c05-c3a8d3a4d5ef
* NLA: 36524233
* NDL: 00959406
* NKC: jn20000603669
* BNE: XX4583901
* CiNii: DA04862855

 |

 |
Урнатини во Аквинк.
Стариот град **Аквинк** (латински: *Аquincum*) се наоѓал на северно-источните граници на римската провинција Панонија во состав на Римското Царство. Остатоците од градот денеска можат да се најдат во Будимпешта, главниот град на модерна Унгарија. Се верува дека Марко Аурелиј има напишано дел од своите книги *Медитации* во Аквинк.

Основан како келтска населба, Аквинк служел како војна база кога бил дел од римскиот заштитен систем наречен „лимес". Околу 41-54 година, силна коњаница од околу 500 единици пристигнала и една римска легија од 6000 мажи била стационирана на ова место во 89. Градот почан да расте и да се разивава околу тврдината и откако Панонија била реорганизирана од Римјаните во 106 година, Аквинк станал главен град на Долна Панонија. Градот имал од 30.000 до 40.000 граѓани кон крајот на 2 век и зафаќал значаен дел од областа денеска позната како округ Обуда како дел од Будимпешта. Урнатини од стариот римски град може да се видат и во други делови на Будимпешта исто така, најзначајни се Контра-Аквинк и амфитеатарот.

Луѓето кои живееле во градот можеле да уживаат во успесите на царството во што спаѓале куќи со централни греења, бањи, палати или амфитеатри за социјални настани.

Надворешни врски
----------------

* Музејот Аквинк
* Аквинк - околна фотографија
* Видео слика на античкиот град Аквинкум дел од Римското Царство. Архивирано на 11 октомври 2007 г.
* Урнатините во Аквинк Архивирано на 14 ноември 2009 г.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 

Координати: 47°33′50.91″N 19°2′58.14″E﻿ / ﻿47.5641417° СГШ; 19.0494833° ИГД﻿ / 47.5641417; 19.0494833
**Александар Стојков Кочев** (1 мај 1920

 во Коларово, Петричко, Пиринска Македонија — ? ) — припадник на македонското национално движење и маченик за македонската национална кауза во комунистичка Бугарија.

Животопис
---------

Родителите на Александар, Стојко и Јана, по потекло се од селото Горно Порој, Демирхисарско, Егејскиот дел на Македонија. 

Неговата активност во борбта за човекови права на Македонците во Бугарија е најенергична во периодот по Втората Светска војна (1945-1948 година). Бил член на македонското здружение во Петрич во 1945 година, заедно со раководителот Борис, Васил Атанасов и браќата Васил и Јордан Таневи. Групата се залагала за изучување на македонскиот јазик и историја, а мислата која ги водела била:

> „*Ова овде е Македонија и македонскиот народ. Нашите дедовци се бореа за Македонија и ние сакаме да ја продолжиме нивната борба."*
> 
> 

По полициската потера од 1946 година кон Александар и браќата Таневи, се засолнил во Драгалевци. По неговото враќање извршен е упад во неговото живеалиште по што полицијата конфискувала разни документи и книги. Веднаш бил затворен и изложен на мачење и тортура во полициската станица во Петрич. Паралелно со нивната група, била оформена и друга група чии членови биле: Стојан Китанов и Георги Рачков, но и покрај силната тортура никого не издал. Осуден бил во 1949 година на јавна расправа во Петрич со цел да се заплаши и останатото население, на 6 години и осум месеци затвор, заедно со група на македонски активисти. Казната ја издржувале во затворот Белене, каде добивале сосема малку храна, а биле тепани секојдневно и без причина. По неговото илзегување од затворот продолжил да се занимава со земјоделство.

Поголеми проблеми од неговото излегување од затворот настанале во периодот кога Бугарската влада наложила да се издадат нови документи за сите Македонци (а, да им се одземат старите) и притоа сите биле заведени како Бугари, што било спротивно од нивната волја.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Стојков, Стојко (2014). *ТАБУ:Време на страх и страдание* (PDF). Благоевград: ДРУЖЕСТВО НА РЕПРЕСИРАНИТЕ МАКЕДОНЦИ В БЪЛГАРИЯ. стр. 54–55. Недостасува `|author1=` (help)
**Џан Баптист Молинари** (роден на 25 април) е француски шеф на кујна, кој работел како извршен готвач во замокот Дромоланд во округ Клер, Ирска, и сега е шеф на кујна во Компас Груп, британска служба за храна. Тој освои Мишелин ѕвезда во 1995 година.

Биографија
----------

Молинари е роден во кулинарско семејство: неговиот дедо работел во кујните на Огист Ескофиер, а неговиот татко бил исто така познат готвач, кој работел во Англија и Шкотска. Молинари ја започна својата кариера во Хотел де Париз Монте-Карло во Монако, каде што брзо беше промовиран. Таму беше унапреден од главниот готвач Ален Дакасе во шеф на кујна во Ирска. Во 1988 година, тој се преселил во замокот Дромоланд, каде стигнал до извршен готвач / главен готвач. При тој капацитет тој ја добил Мишелин sвездата за 1995 година.

Во 1995 година, Молинари го напушти замокот Дромоланд и се пресели во хотелот Бо-Риваџ во Нојчетел, Швајцарија. Овде престојуваше сè до 2012 година, кога се пресели во Мадер СА да работи како пекар и угостител. Во 2013 година, тој се пресели на сегашната работа како шеф на кујна во Компас Груп.

За време на неговото време во замокот Дромоланд, „јастог Фрикаси" беше неговото специјално јадење.

Молинари беше прикажан во две епизоди на ТВ серии *од светска кујна.* Во едната епизода тој ја направи „Суфле од кафеав леб", во другата епизода „Јастог со зелка".

Награди
-------

* Мишелин sвезда: 1995 година.

Користена литература
--------------------

1. 1 2 3 4  (француски) Linkedin profile
2. ↑  Gardner, Raymond (21 December 1991). „Dish fit for a king of chefs". *Scottish Herald*. Посетено на 3 June 2014.
3. ↑  Williams, Nicola. *Lonely Planet Switzerland*. Lonely Planet Publications. стр. 136. Посетено на 2 June 2014. E book version
4. ↑  (француски) Eurest Catering Архивирано на 3 март 2016 г.
5. ↑  „Allrecipices.com - Lobster Fricassee". Архивирано од изворникот на 2014-07-14. Посетено на 2021-03-21.
6. ↑  WCC Episode-id 865850
7. ↑  WCC Episode-id 857097
8. ↑  „Michelin Guide History 2014-1974: GB & Ireland" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-07-14. Посетено на 2014-07-07.
**Александар Илиев Митрев** ( 1926
 во Велес — 16 април 1945

 во Врпоље, Хрватска) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од градско сиромашно семејство. Завршил основно училиште, па се доселиле во Скопје. Стапил во Треттата македонска ударна бригада и веднаш со неа заминал низ Македонија и некои краишта на Србија да се бори за разоружување и ликвидирање на заостанатите балистички банди. Бил учесник во големиот пробив на Сремскиот фронт. На 16 април 1945 година во жестока битка кај Врпоље, загинал заедно со уште десетици сонародници.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 94–95. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Перен** ― највисок планински врв со 1,326 м на планината Козјак сместена во североисточниот регион на Македонија.

Местоположба
------------

Врвот се наоѓа во околината Дејловце, во Општина Старо Нагоричане. Во близина на Перен се наоѓаат селата: Длабочица, Арбанашко и Цветишница.

Знаменитости
------------

Самиот врв е ридест и е пасиште, со ниска вегетација и грмушки. Има облик на заоблено било и е лесно препознатлив бидејќи на него има репетиторни станици. На врвот има табла со назив на врвот и надморска височина.

Достапност
----------

Поради потребите за одржување на репетиторните станици, до врвот води колски пат по кој може да се стигне со велосипед и со теренско возило. Под самиот врв поминува асфалтен пат кој води до околните села. Од патот до врвот има околу 1 км пешачење.

Разно
-----

Во февруари 2015 година, планинарите од ПК „Козјак" се искачиле на врвот во чест на починатиот претседател на Македонија, Борис Трајковски.

Врвот бил искачен во јануари 2020 година, од страна на Планинарското друштво Трансверзалец. Искачувањето било во рамките на нивниот планинарски проект „12 Врвови".

Поврзано
--------

* Длабочички Водопад
* Отошничко Езеро

Наводи
------

1. 1 2  „Планинарите од „Козјак" се искачија на Перен". Канал 5. 1 март 2015. Посетено на 16 мај 2023.
2. ↑  „Врв 4/12: Перен на Козјак (1326 мнв)". Планинарското друштво Трансверзалец. јануари 2020. Посетено на 16 мај 2023.
Микробиолошки студии на Луј Пастер
**Пастеризација** (фр. *pasteurisation*) е загревање на прехранбени производи (млеко, вино, конзерви и др.) до температура при која изумираат микроорганизмите што можат да предизвикаат вриење или расипување, а се зачувуваат витамините и другите хранливи својства на производите. Луј Пастер за првпат го извршил процесот на пастеризација на 20 април 1862.

Пастеризатор за млеко

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh2014002794
* GND: 4236993-9

 |

 |
**Реоните на градот Луксембург** (луксембуршки: *Quartierën*, француски: *Quartiers*, германски: *Stadtteile*) е административна единица на локална самоуправа во градот Луксембург, главен и најголем град на Велевојводството Луксембург.

Градот се дели на 24 реони, кои го покриваат општината Град Луксембург. Тие се:

Карта на општините во градот Луксембург
* Ајх
* Беген
* Белер
* Јужен Бонвоа
* Северен Бонвоа-Ферлоренкост
* Вајмерскирх
* Вил От
* Гар
* Гашперих
* Грунд
* Домелданж
* Кирхберг
* Клаузен
* Лимпертсберг
* Мерл
* Муленбах
* Нојдорф-Вајмерсхоф
* Пулвермул
* Пфафентал
* Ролингергрунд-Северен Белер
* Сант
* Сесанж
* Хам
* Холерих

Поврзано
--------

* Реони во Еш-сир-Алзет
Шематски приказ на ХИВ вирус, инфицирање на клетка и создавање на нови вирусни честички
**Ретровирус** — тип на РНК-вирус кој внесува копија на својот геном во ДНК-та на клетката-домаќин, со што го променува геномот на таа клетка. Откако ќе навлезе во цитоплазмата на клетката-домаќин, вирусот го користи сопствениот ензим реверзна транскриптаза за да создаде ДНК од сопствената РНК, процес којшто е обратен од вообичаениот, од каде доаѓа името *ретро* (наназад). Новата ДНК потоа се инкорпорира во геномот на домаќинот со помош на ензимот интеграза. Домаќинот ја третира вирусната ДНК како дел од сопствениот геном, се врши транскрипција и транслација на вирусните гени заедно со сопствените, и се создаваат белковини потребни за составување на нови копии на вирусот.

Наводи
------

1. ↑  „retrovirus". *Oxford English Dictionary*. Архивирано од изворникот на 2018-09-26. Посетено на September 25, 2018.
Граници на Бугарија според Санстефанскиот договорБугарската земја според кнез Черкаски 1877 година
**Санстефанска Бугариjа** — иредентистички поим со кој се опфаќа предложената територија на Бугарија (автономно, вазално кнежевство на Отоманското Царство со христијанска влада и народна милиција) во периодот (3 март - 13 јули 1878) дефинирана по склучувањето на Санстефанскиот договор помеѓу Руската Империја и Отоманското Царство во 1878. Тој проект никогаш не се остварил, но одиграл огромна улога во формирањето на бугарскиот национализам.

Санстефанска Бугарија е држава која би се создала по Санстефанскиот мировен договор од 1878 година со кој Бугарија добивала автономија, и како таква таа би била најголема држава на Балканот во тоа време.

Таа требало да ги опфаќа териториите од Дунав долж новосоздадената српска граница и по западната граница преку Врање до Скопска Црна Гора. Оттаму границата преминувала по западните граници на Куманово, Кочани, до Кораб планина.

Потоа, границата се спушта на југ по Црн Дрим и потоа по западната граница на Охрид, Старово и Корча до планината Грамошта. Понатаму, границата тргнува на исток преку Костурското Езеро, стигнувала до река Магленица и се спушта до Солунскиот Залив.

Границата го заобиколува Солун и преку езерото Бешик Ѓол излегува на Струмскиот Залив. Од Бурувиот Ѓол границата се извиткува на север кон Родопите до Чепеларе, каде завива на исток и се спушта по Арда, па минува преку Источна Тракија до Црно Море, оставајќи го Едрене во Османлиското Царство, а Лозенград, Лилебургас и Мало Трново во Бугарија. Границата го напушта морскиот брег при Мангалија и преку Добруџа излегува на Дунав при Расово.

Поврзано
--------

* Санстефански Договор
* Берлински конгрес

Извори
------

1. ↑  Inari Karsh - „Empires of the Sand: The Struggle for Mastery in the Middle East, 1789-1923", Harvard University Press, 2001, с. 90
Алас Мамикан во близина на Маја.
**Алас** е плитко езеро кое се јавува во Јакутија и се формира со спуштање на арктичкиот вечен мраз, поради топење и повторно замрзнување. Прво се развива како плитко езеро, а како се зголемува топената вода така се зголемува и водената маса на езерото кога се суши во него има треви и друга тревна вегетација.

Алас се разликува од термокарстните вдлабнатини што се наоѓаат на друго место во Арктикот поради тоа што езерото е само привремено. Поради сувоста на Јакутија, езерото пресушува.

Честопати го користат за пасишта за коњи и полиња за сено. Тие ги има најчесто во Централната Јакутија Низина. Најголема депресија во светот е Мијуриу, кој се наоѓа во областа Уст-Алдан.

Поврзано
--------

* Бајџарах
* Једома

Наводи
------

1. ↑  Evolution of the Alas of Central Yakutia (in Russian)

* Troeva, E. I. (2010). *The Far North: Plant Biodiversity and Ecology of Yakutia*. Springer Verlag. стр. 390. ISBN 978-90-481-3773-2.

Надворешни врски
----------------

* 

* Алас (географија) на Ризницата ?</img>
|  |
| --- |
|  |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| Кавкаски поход |
| --- |
|  |
| 
 Бергман –  Сарикамиш –  Ардахан –  Ван –  Манцикерт –  Кара Килис –  Ерзурум  –  Трабзон –  Битлис  –  Ерзинџан –  Сардарапад –  Абаран –  Кара Килис  –  Баку  |

 |

 |

**Опсада на Ван** — бунт против Отоманското Царство во обид да се спречи масакар врз ерменското население во Ванскиот вилает.

Позадина
--------

Во текот на доцниот отомански период Ван бил важен центар на ерменскиот културен, социјален и економски живот. Во градот била основана печатница, во 1885 година била основана партијата Арменакен.. Во времето на Ерменскиот масакар (1895-1896) биле убиени над 20.000 Ерменци.

По започнувањето на Првата светска војна градот Ван имал ерменско население од околу 30,000 луѓе. Од почетокот на Првата светска војна на 1914-1918 во вилаетот биле организирани масакри врз ерменското население. По поразот на турските сили на Кавкаскиот фронт започнало нивно повлекување и како одговорни за поразот ги прогласиле Ерменците поради нивните симпатии кон рускиот народ и нивната поткрепа.

Вилаетот бил неколку недели во хаос, биле ограбувани и опожарувани голем број на села. Поради овие настани Ерменците од Ван презеле мерки за одбрана од очекуваниот турски напад а за водење на одбраната била формирана воена власт. За одбраната било мобилизирано голем дел од населението кое било задолжено да обезбеди пренос на производи, здравствена заштита, била формирена т.н. Унија на жени кои се занимавале со правење облека за војниците. Османлиската армија од своја страна броела 12,000 војници а ванските бранители околу 1,500 луѓе.

Опсада
------

Опсадата односно нападите траеле еден месец и во нападите загинале околу 55,000 Ерменци во целиот вилает. Турските сили кон средината на мај 1915 година морале да се повлечат поради доаѓање на руската армија кон градот.

Наводи
------

1. ↑  Richard G. Hovannisian, *The Armenian People from Ancient to Modern Times, Vol II Foreign Dominion to Statehood: The Fifteenth Century to the Twentieth Century, Palgrave, 1997, ISBN 978-0-312-10169-5, p 251.*
2. ↑  Morgenthau, Henry. *"The "Revolution" at Van". Ambassador Morgenthau's Story*. Doubleday, Page & Company, 1918, p. 227
3. ↑  Balakian, Peter. *The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America's Response*. HarperCollins. 2004, p. 207
4. ↑  Balakian, Peter. *The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America's Response*. HarperCollins. 2004, p. 208
5. ↑  Yves Ternon, *The Armenians: History of a Genocide*, Caravan Books, 1990, ISBN 978-0-88206-508-3, [*се бара страница*].
6. ↑  Hines, Walter (1919). "*The World's Work*. Doubleday, Page & Company. in page 106
7. ↑  Balakian, Peter. *The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America's Response*. HarperCollins. 2004, p. 200
**Пилус** е вид на тестенини кои се појавиле во Сардинија, особено околу Ористано. Тестенините кои личат на нудли, се прават во тенки ленти. Одлика на оваа тестенина е тоа што се месат долго време. Се готви во говедска (или понекогаш овча) супа и се служи со пекорино сирење. Во Бусачи тестенините се ароматизираат со тост шафран и се мелат во прав.

**Лисанзедас** е варијанта на пилусот (а понекогаш и именуван како таков) кој се пече во рерна во слоеви како лазањи. Обликот на тестенините е круговид со голем дијаметар (7 до 8 инчи). Полнењето со чорба со месо и сирењето пекорино се заедничките фактори, а не обликот на тестенините. Варијантата на лисанзеда пронајдена околу Каљари е зачинета со шафран. Другата варијанта од овој вид од Гиба е зачинета со анасон.

Наводи
------

1. 1 2 3  Oretta Zanini De Vita, *Encyclopedia of Pasta*, University of California Press, pp. 211-21, 2009 ISBN 0520944712.
2. 1 2  Alessandro Molinari Pradelli, *La cucina sarda*, Newton Compton Editori, 2012 ISBN 8854146161.
3. ↑  Tino Rozzo, *Cucina Del Paradiso: The Sardinia Kitchen*, p. 30, Xlibris Corporation, 2009 ISBN 1441576746.
4. 1 2  Cristina Ortolani, *L'Italia della pasta*, p. 134, Touring Editore, 2003 ISBN 883652933X.

Надворешни врски
----------------

* Тестенини со пилуси со козјо месо Архивирано на 30 ноември 2022 г. слика на јадење од ресторанот Zinnibiri, Сардинија
Местоположба на Пилиш планините
Планините Пилиш видени од Дорог
**Пилиш** се планински предел во Прекудунавски Планини. Највисок врв е Пилиштето со 756 метри. Тоа е популарно планинарско одредиште во Унгарија.

Тоа е директен јужен сосед на Вишеградските Планини, кои се засновале на вулкански карпи, додека Пилиш е прилично седиментен .

Историјата и потеклото на името на областа е до денес спорно, таканаречените истражувачи на Пилиш тврдат дека тоа било центарот на Кралството Унгарија со некои историски градови и херметиците на Палошкиот ред (*Pálos Rend).*

Она што се чини дека е сигурно е дека регионот бил користен како ловиште за средновековните кралеви. Бројни ловни куќарки преживеале до денес. Една од најфреквентните области била околу селото Пилишсенткерест .

Планини од опсегот
------------------

* Пилиш-тети (Самит на Пилиш), втора највисока точка на Прекудунавска Унгарија .
* Опсег на Кевејек
* Чиковараља

* 
* 
* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  *Bakony Mountains*. Посетено на 2008-05-26.
2. ↑  *Hungary - Sports and recreation*. Посетено на 2008-05-26.
3. ↑  „Hungarian Rhapsody". *Forbes*. 2005-08-26. Посетено на 2008-05-26.
**Пинка** (исто така **погача**, **сирница** или **пинца**) е традиционален велигденски сладок ролат од далматинската област, истарската област и Которскиот залив. Популарен е и во регионот Горишка во Словенија, словенечкото приморје, западна Хрватска и во делови од провинцијата Трст и Горица во Италија.

Опис
----

Тоа е сладок леб со знак на крст, кој пред печењето се издлабува со нож, на горната страна.

Употреба
--------

Пинка се јаде за да се прослави крајот на постот, бидејќи содржи многу јајца. Заедно со велигденските јајца, пинка останал во центарот на семејниот велигденски појадок во областите каде што се јаде. Во урбаните средини сè повеќе е единствениот предмет што се носи на велигденска миса за благослов и често им се дава на гостите како симбол за добри желби.

Надворешни врски
----------------

* Пинка на Istrianet.org
**Џелали револтите** претставуваат серија од бунтови кои се случиле во Анадолија од страна на нерегуларни војски кои биле предводени од провинциските управители против власта на Османлиското Царство во 16 и 17 век. Овие востанија избувнале делумно како обид за постигнување на даночни привилегии, но во суштина востанијата биле потикнувани од туркменските племиња кои сметале дека дале голем придонес во создавањето на империјата, па поради тоа и тие сакале да земат активно учество во управувањето. Првиот револт се случил во 1519 година, за време на владеењето на султанот Селим I во близина на Токат. Други слични востанија се случиле во 1526-1528, 1595-1610, 1654-1655 и 1658-1659 година. Немирите биле ставени под контрола во времето на Мурат IV и како такви се најголемите и најдолготрајните во историјата на Отоманското Царство.

Џелали (1519)
-------------

Додека Селим I ја водел на египетската кампања, алевитистичкиот проповедник именуван какао Џелал успеал да собере околу 20.000 луѓе во близина на Бозок (или денешен Јозгат) и заминале кон Токат. Кон неговите сили се присоединиле и голем дел од туркменските граѓани. Востанието било задушено кога Селим го испратил бејлербегот на Румелија, Ферхад паша а водачот Џелал бил убиен.

Баба Зунун (1525)
-----------------

Во регионот на денешен Мерсин, зголемувањето на данокот за земјиштето од страна на локалниот службеникпредизвикале Баба Зумун и други верски водачи да започнат револт против феудалниот систем.

Календар Челебија (1528)
------------------------

За време на владеењето на султанот Сулејман Величествениот, во време кога во царството доживеа финансиски тешкотии поради воените дејствија, биле зголемени државните давачки. Додека Сулејман бил на воен поход во Унгарија, Календар Челебија успеал да собере армија од 30.000 луѓе. Сулејман го испратил својот везир Ибрахим Паша по кое востанието било крваво задушено.
**Саат кулата Јулдиз** (турски: *Yıldız Saat Kulesi*) — саат кула која се наоѓа веднаш до дворот на џамија Јилдиз, во областа Бешикташ, Истанбул, Турција, на европската страна од Босфорот.

Кулата била изградена во времето на османлискиот султан Абдул Хамид II (1842-1918). Изградбата започнала во 1889 година, а истата завршила една година подоцна. Кулата е изградена во неоготски стил. Кулата се состои од три ката. На вториот кат има топломер и барометар, а на третиот се наоѓа часовникот. Часовникот за последен пат бил поправен во 1993 година.

Поврзано
--------

* Палата Јилдиз
* Џамија Јилдиз
* Список на колони и кули во Истанбул
* Саат кула Долмабахче

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Саат кула Јилдиз" на Ризницата ? |

* Metropolitan Municipality of Istanbul Архивирано на 5 октомври 2006 г.
* Istanbul’s castles, towers and columns