**Културниот автостоп** бил хипотезиран коеволутивен процес на ген-култура преку кој културната селекција, сексуалната селекција заснована на културните преференци, ја ограничувала различноста на генетски неутралните места кои се пренесувале паралелно со селективните културни особини. Се сметало дека процесот бил одговорен за исклучително ниската разновидност во неутралните локуси, како што биле контролните региони на митохондријалниот геном, кои не биле забележани од други селективни сили. Едноставно кажано, изборот за одредени научени социјални и културни однесувања можело да се манифестира во специфичното обликување на генетскиот состав на популацијата. Иако идејата дека културата играла значајна улога во обликувањето на генетиката на заедницата била широко прифатена во контекст на човечката популација, таа не била разгледувана или документирана кај нечовечки организми до доцните 1990-ти. Терминот бил измислен од цетологот Хал Вајтхед кој ги проучувал културите и популациската генетика на заедниците на матрилинеалните китови.

Културното автостоп бил предложено како причина за намалена генетска разновидност на одредени места кај праисториските *хомо сапиенс*, делфините, китовите убијци и сперматозоидите.

Културното автостоп бил значајна хипотеза бидејќи ја истражувал врската помеѓу генетиката на населението и културата. Со разбирање на тоа како социјалното однесување можело да го обликува генетскиот состав на заедниците, научниците можеле подобро да објаснат зошто одредени заедници имале генетски особини различни од поголемата популација.

Кај китовите
------------

Процесот првично бил предложен од Вајтхед во труд од 1998 година како објаснување за ниската генетска разновидност кај матрилинеалните видови китови. Во овие заедници, женските поединци останувале групирани заедно со нивните мајки и други женски роднини. Изгледало дека избирале партнери надвор од нивната непосредна заедница врз основа на културно ценети општествени особини и способности. Секвенционирањето на митохондријалниот геном на индивидуите во овие заедници открило дека тие имаат значително намалена разновидност во одредени контролни локуси во споредба со споредливите панмиктични популации. Вајтхед открил дека релативната фреквенција на митохондријалните хаплотипови карактеристични за групите кои покажувале повеќе високо адаптивни социјално научени особини ќе се зголемел, додека фреквенцијата на овие хаплотипови во групи со помалку адаптивни социјално научени особини ќе се намалел. Овој случаен селективен притисок се сметало дека доведе до севкупно намалување на разновидноста на хаплотипот кај целата популација на видовите.

Кај делфините
-------------

Во 2014 година, тим од биолози од Универзитетот во Јужен Велс припишал извонредна географска дистрибуција на митохондријални хаплотипови меѓу соседните популации на делфини во залив во Западна Австралија на културното автостоп. Истражувачите ја откриле хипотезата на Вајтхед дека изборот за научени социјални особини влијаел на различноста во неутралните гени локуси добро се вклопувале со нивните набљудувања. Било откриено дека делфините со два од трите митохондријални хаплотипови биле пронајдени претежно во вода подлабока од 10 м, додека оние со третиот хаплотипови биле пронајдени претежно во длабочини помали од 10 м. Оваа географска разлика помеѓу овие популации била исто така поврзана со различни учени однесувања. Некои од делфините претежно пронајдени во подлабоките води покажувале стратегии за потрага по храна што имплементирале алатки како што бил сунѓер поставен на нивниот клун. Било откриено дека ова „сунѓерестичко" однесување се ширело преку вертикална општествена трансмисија по матрилинеална шема (т.е. мајките го учеле на однесувањето на нивните потомци). Сите делфини кои покажувале еден од хаплотиповите на длабоките води припаѓале на една матрилин. Истражувачите на крајот заклучиле дека овие генетски структури со фини размери, различните митохондријални хаплотипови, веројатно настанале врз основа на социјално пренесените однесувања или со други зборови, преку културно автостоп. Студијата на истата област и видот покажал дека гранатирањето исто така маргинално се учело од соработниците.

Кај раните луѓе
---------------

Културното автостоп било предложено како објаснување за широко заклученото и нагло тесно грло на популацијата на Y-хромозомот низ неколку популации на Стариот свет (Африка, Европа, Азија) околу 4000-6000 п.н.е. Се сметало дека ова тесно грло сугерирало значителен пад на ефективната машка популација за време на неолитот до околу 1/20 од нејзината оригинална големина. Иако записите за митохондријалната секвенца се чинело дека укажувале на неинхибирано зголемување на популацијата во овој момент, што значело дека веројатно постоела екстремна дивергенција во големината на големината на машката и женската популација за време на периодот на тесно грло. Тим меѓународни истражувачи за генетика, археологија и антропологија во напис од 2018 година претпоставувала дека тесното грло било последица на меѓугрупна конкуренција помеѓу патрилинеалните роднини групи, што предизвикало културен автостоп помеѓу Y-хромозомите и културните групи и намалување на Y-хромозомската разновидност. Авторите Зенг и сор. тврделе дека конкуренцијата помеѓу патрилинеалните роднини заедници произведувале два механизми со ограничувачки ефект врз разновидноста на Y-хромозомот. Еден механизам бил овие патрилинеални групи поради заедничкото потекло произведувале покачени нивоа на хомогеност на Y-хромозомот и висока разновидност меѓу групите. Вториот механизам бил насилна меѓугрупна конкуренција која несразмерно резултирала со жртви на машки членови на групата и затоа концентрација на слични y-хронотипови и во некои случаи целосно изумирање на цели лоза.

Наводи
------

1. ↑  Whitehead, Hal (April 2020). „Cultural specialization and genetic diversity: Killer whales and beyond". *Journal of Theoretical Biology*. **490**: 110164. doi:10.1016/j.jtbi.2020.110164. PMID 31954108.
2. ↑  Whitehead, Hal (January 2005). „Genetic Diversity in the Matrilineal Whales: Models of Cultural Hitchhiking and Group-Specific Non-heritable Demographic Variation". *Marine Mammal Science*. **21** (1): 58–79. doi:10.1111/j.1748-7692.2005.tb01208.x.
3. ↑  Kopps, Anna M.; Ackermann, Corinne Y.; Sherwin, William B.; Allen, Simon J.; Bejder, Lars; Krützen, Michael (7 May 2014). „Cultural transmission of tool use combined with habitat specializations leads to fine-scale genetic structure in bottlenose dolphins". *Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences*. **281** (1782): 20133245. doi:10.1098/rspb.2013.3245. PMC 3973264. PMID 24648223.
4. ↑  Whitehead, Hal; Vachon, Felicia; Frasier, Timothy R. (May 2017). „Cultural Hitchhiking in the Matrilineal Whales". *Behavior Genetics*. **47** (3): 324–334. doi:10.1007/s10519-017-9840-8. PMID 28275880.
5. ↑  Wild, Sonja; Hoppitt, William J. E.; Allen, Simon J.; Krützen, Michael (3 August 2020). „Integrating Genetic, Environmental, and Social Networks to Reveal Transmission Pathways of a Dolphin Foraging Innovation". *Current Biology*. **30** (15): 3024–3030.e4. doi:10.1016/j.cub.2020.05.069. PMID 32589911.
6. ↑  Zeng, Tian Chen; Aw, Alan J.; Feldman, Marcus W. (December 2018). „Cultural hitchhiking and competition between patrilineal kin groups explain the post-Neolithic Y-chromosome bottleneck". *Nature Communications*. **9** (1): 2077. doi:10.1038/s41467-018-04375-6. PMC 5970157. PMID 29802241.