recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Гнилане** (албански: *Gjilan*; српски: *Гњилане*) — град и општина во Источно Косово, и административен центар на областа. Познат е по тоа што овде е забележана најниската температура во Косово со -32,5 °C на 25 јануари 1963.

Центарот на Гнилане

Историја
--------

Во 1915 година, во и околу градот, српската војска се спротивстави на Првата армија на Бугарија, за време на Првата светска војна во Битката на Косово. Таа битка резултираше со пораз на српската војска, и окупација од страна на силите сојузници со тогашната Германско Царство.

Во Втората светска војна имаше значителен износ на активности во и околу Гнилане од страна на партизаните кои се бореа против нацистичка Германија и нејзините сојузници. Споменици на овие акции сè уште може да се најдат денес, од кои еден се наоѓа во средината на селото Коретиште.

Во 1999 година, кампот Монтит беше основан надвор од градот, како база на операциите на КФОР за време на операцијата *Придружете се на Гардијан*, на местото на урнатата Српска воена база која е предадена на Косовскиот заштитен корпус во 2007 година, откако американскиот корпус го намали бројот на војниците. Гнилане, исто така, служи како регионално седиште на УНМИК од 1999 година.

Население
---------

Во март 2011 година, општината Гнилане има 90.015 жители, од кои околу 54.239 живеат во градот. Најголемиот дел од населението се Албанци, проследено со Срби, и мал број на малцинствата.

|  |
| --- |
| **Етнички состав** |
| Година/Население | Албанци |  % | Срби |  % | Роми |  % | Други |  % | Вкупно |
| 1953 | 24,797 | 50.87 | 19,196 | 39.32 |  |  |  |  | 48,748 |
| 1961 | 29,942 | 57.12 | 18,297 | 34.91 | 735 | 1.50 |  |  | 52,415 |
| 1971 | 43,754 | 64.45 | 20,237 | 29.81 | 1,824 | 2.69 |  |  | 67,893 |
| 1981 | 59,764 | 71.08 | 19,212 | 22.85 | 3,347 | 3.98 | 1,762 | 2.1 | 84,085 |
| 1991 | 79,357 | 76.54 | 19,370 | 18.68 | 3,477 | 3.4 | 1,471 | 1.4 | 103,675 |
| 1998 | 94,218 | 79.4 | 19,481 | 16.4 | 3,568 | 3 | 1,387 | 1.2 | 118,654 |
| 2011 | 87,814 | 97,45 | 624 | 0,7 | 361 | 0,4 | 1,379 | 1,52 | 90,178 |
| Извор: Попис на СФРЈ 1991 и Попис на Косово 2011. |

Стопанство
----------

Постојат 3.700 регистрирани приватни бизниси во општината кои вработуваат на 7.900 луѓе. Пред 1999 година, Гнилане беше важен индустриски центар во Косово. Уште работат фабриката за радијатори и фабриката за тутун, кои неодамна беа приватизирани. Новиот бизнис инкубатор во градот, поддржан од *Европската агенција за реконструкција*, започна со работа во летото 2007 година.

Надворешни врски
----------------

* Општина Гнилане
* СОК Косово и население Архивирано на 13 јуни 2008 г.

Поврзано
--------

* Градови во Косово
**Дајте ми ја** — македонска фолк песна во изведба на Гоце Николовски.

Текст
-----

Немам пари, сребро, злато, немам сватови,  

со мене се, мајко, само моите чалгии.  

Срце носам јас за неа, не ме враќајте,  

ноќи не спијам, мајко, таа ми е сè.

Дајте ми ја, дајте ми ја Бисера,  

моја мома сакана.  

Дајте ми ја, дајте ми ја Бисера,  

од бисер поубава.

Чалгија сум, сиромав сум, немам дарови,  

мојта љубов, мојта песна ќе ја позлати.  

Срце носам јас за неа, не ме враќајте,  

ноќи не спијам, мајко, таа ми е сè.

Дајте ми ја, дајте ми ја Бисера,  

моја мома сакана.  

Дајте ми ја, дајте ми ја Бисера,  

од бисер поубава.

Надворешни врски
----------------

* Дајте ми ја на pesna.org Архивирано на 16 август 2018 г.
Гноиво во селото Костинци, Прилепско.
**Гноиво** или **ѓубриво** — материја која се додава на почвата за подобрување на плодноста. Нагнојувањето може да биде со природно или вештачко гноиво, каде што секој материјал од природно или синтетичко потекло се додава и нанесува на почвите или на растителни ткива за снабдување на една или повеќе растителни хранливи материи кои се неопходни за растот на растенијата. Гноивата придонесуваат за плодноста на почвата со додавање на органска материја и хранливи материи (пр. азот), кои се користат од бактерии, габи и други организми во почвата. Според начинот на производство и потекло на состојките постојат природни и индустриски произведени гноива. Арското или шталско гноиво е органска материја најчесто добиени од животински измет по природен пат, освен во случај на зелено гноиво, кое може да се користи како органско гноиво во земјоделството. Вештачките гноива се добиват по пат на примена на различни хемиски методи за нивно производство.

Состав
------

Според составот гноивата може да бидат: органски кои се состојат од збогатена органска материја од растително или животинско потекло и неоргански минерални гноива составени од вештачки супстанции и/или минерали.

Воообичаено, гноивата ги содржат следните елементи (во променливи пропорции):

* три примарни макронутриенти: азот, фосфор и калиум
* три секундарни макронутриенти: калциум, сулфур, магнезиум
* микронутриенти или минерални расеани елементи: бор, хлор, манган, железо, цинк, бакар, молибден и селен.

Шталскиот смет е мешавина од крутиот и течниот измет на домашните животни и простирката. Оваа мешавина на изметот и простирката подложна е после одредено време на разлагање, и настанува зрело (прегорено) арски смет. Зрелиот шталски смет е сиромашен со лесно растворливи, а богато со тешко растворливи органски материи.

Наводи
------

1. ↑  „гноиво" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Heinrich W. Scherer. "Fertilizers" in *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry*. 2000, Wiley-VCH, Weinheim. doi:10.1002/14356007.a10\_323.pub3
3. 1 2 3  Јовановски, Цветан. „Примена на органско ѓубре (шталско ѓубре)" (PDF). *Агенција за развој на земјоделството*. Посетено на 28 ноември 2018.
**Велко Трајанов Мерџановски** ( 1910
 во Бродец (Скопско) —  1944
 во Скопска Црна Гора) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од селско семејство. Своето детство го поминал бедно, така што не завршил ни основно училиште. Се занимавал со земјоделство и сточарство. Во 1944 година ги помагал партизанските единици. На 15 септември истата година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистите, особено во одбраната на своето село. Подоцна се нашол во непрекинати борби против балистите на теренот на Скопска Црна Гора. Во тие борби бил заробен. Балистите ѕверски го измачиле и на крај го убиле. Неговите останки биле пренесени и закопани во родното село Бродец.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 213. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Демарш** (потекнува од францусиот збор *démarche*, т.е. да се маршира),а во дипломатијата со овој терим се означува „дипломатски чекор" или „дипломатскиот настап" како формален чин со кои една држава дипломатски ја информира другата за својот став, предлог или барање во врска со своите видувања, оценки или намери, пред сè усмено. По дефиниција, писмениот демарш е дипломатска нота.

Според Виенската конвенција за дипломатските односи, дипломатите прават демарши во комуникацијата меѓу дипломатското претставништво на својата држава и Министерството за надворешни работи на држава во која такво претставништвто е акредитирано. Сагласно Виенската конвенција за дипломатските односи(1961) дипломатско претставништво својата комуникација ја врши само преку Министерството за надворешни работи. Демарш, како едностран политички и правен акт вклучува врачување известиа, повици, давање предлози, поставување барања, давање примедби, врачување протести, осуди или изнесување други политички ставови за одредедно однесување и постапки или за отсуството на соодветно постапување или реагирање од државата на која и е демаршот врачен или испоставен.

Класификација
-------------

Според предметот и цел демаршот се класифицира на трите најчесто засатпени типа:

* Првиот вид је давање или барањето информација и известување за одреден предмет или став.
* Вториот вид демарш е таков со који се дава некои предлог.
* Tретиот вид чекор е таков со који се нешто бара, прави опомена или преупредува друга страна на одредено однесување.
**Диско Тодоров Димитровски** ( 1924
 во Стрезовце, Кумановско — 20 октомври 1944

 во Шишево, Скопско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се вработил како ковач. Во потрага за заработувачка, заминал на печалба и се вработил во Сомбор. Таму се поврзал со напредни работници. Учествувал во работата на напредното движење. По окупацијата на земјата, се вратил во родниот крај и во септември 1944 година, стапил во борбените редови на Третата македонска ударна бригада. Бил учесник во нејзините борби. Кон крајот на октомври истата година, во тешката борба против балистите и Германците кај Шишево, храбро загинал.

Наводи
------

1. ↑  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 187. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Васил Иљов.
Васил Иљов.
**Васил Иљов** — македонски архитект и претседател на здружението на граѓани „Антички Македонци" од Богданци.

Има држено многу предавања на тема континуитет на Античките Македонци со денешните. Активноста на здружението и на Васил Иљов е насочена пред сè кон преиспитување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес, како и целосна поддршка на сите проекти во полето на културно уметничката и научна дејност од областа на античката Македонска историја и култура.

Здружението е против официјалната историска наука на Република Македонија, и се бори за ревизија на историјата со поголема афирмација на тезата за директен континуитет со антиката.

Извори
------

1. ↑  Преамбула на „Статутот на здружението на граѓани „Антички Македонци" - Богданци, дел Образложение, параграф 1
2. ↑  Член 9, параграф 4 од Статутот на здружението на граѓани „Антички Македонци" - Богданци

Надворешни врски
----------------

* Официјалното мрежно место на Здружението на граѓани „Антички Македонци" од Богданци. Архивирано на 3 јануари 2008 г.
* Камениот мост не може да се прави според желбите на Васил Иљов (Утрински Весник).[*мртва врска*]
* Васил Иљов со Камени мост конкурира за награда (весник Дневник). Архивирано на 22 ноември 2005 г.
* Без ниту еден релевантен, научен или каков било доказ (Утрински Весник).  Архивирано на 11 ноември 2007 г.
**Величко Ѓорѓиев Смилчевски** ( 1922
 во Кучково, Скопско — 16 април 1945

 во Врпоље, Хрватска) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство, а работел и како рудар во Радуша. Во почетокот на септември 1944 година избегал од бугарската фашистичка војска и стапил во Треттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите во близината на Скопје како и во непосредните битки за ослободување на Велес и Скопје. По ослободувањето на Македонија и успешните акции за ликвидирање на балистичките банди, заминал на Сремскиот фронт. Таму учествувал во големиот пробив на германските позиции. На 16 април 1945 година, јуришајки на Врпоље, во тешките улични борби бил заробен. По ѕверското мачење од Германците и усташите, бил стрелан. Соборците го закопале во паркот во Врпоље, за чија слобода го дал својот млад живот.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 129. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Делчевски манастир** (**Св. Богородица Балаклија**) — македонски православен манастирски комплекс во подножјето на планината Голак во непосредна близина на градот Делчево. Единствен по специфичниот амбиент.

Опис
----

Околината на самиот манастир, со своите специфични камени форми придонеле уште од дамнина тука да постои светилиште. Сегашниот изглед манастирскиот комплекс го добил некаде на почетокот на 20 век кога бил изграден манастирот но со слаб квалитет. Подоцна на крајот на векот, повротно била покрената иницијатива за возобнување на целиот мананстирки комлекс. Како иницијатор и ктитор се јавил поранешниот македонски премиер и жител на Делчево, Љубчо Георгиевски. 
Манастирот е доста омилено излетничко место за делчевчани и е доста посетен. Низ целиот комплекс се наоѓаат дрвени летниковци.
Манастирот бил и мета на грабеж, кога за првпат бил ограбен на крајот на февруари. Биле украдени 3 икони и пари.

Објекти
-------

Црква „Св. Богородица Балаклија"
Главна статија: Црква „Св. Богородица Балаклија" - Делчево
Главната манастирска црква е посветена на Пресвета Богородица, односно за животоносниот извор. Црквата била во 1915 година, од слаб материјал. На 6 јуни 1999 година повторно бил осветен и поставен камен темелник од страна на тогашниот Митрополит Брегалнички Стефан и црквата од темел е изградена повторно од цврст материјал. Осветена била на 19 септември 1999 година исто така од тогапшниот Митрополит Брегалнички Стефан. Иконите и фрескоживописот се од зографот Драган Ристевски од Охрид.

Црква „Покров на Пресвета Богородица"
Главна статија: Црква „Покров на Пресвета Богородица" - Делчево
Втората и помалата црква е посветена на Покровот на Пресвета Богородица. Изградена е во 1920 година и целосно возобновена во 1990 година. Не е осветенаи нема фрескоживопис и икони.

Конаци
Спроти главната манастирска црква се наоѓаат конаци со прекрасна камена фасада. Конаците имаат пространа тераса која пружа прекрасен поглед на градот.

Галерија
--------

* Главната манастирска цркваГлавната манастирска црква
* Внатрешноста на главната манастирска цркваВнатрешноста на главната манастирска црква
* Црквата „Покров на Пресвета Богородица"Црквата „Покров на Пресвета Богородица"
* Карпестите формации низ манастирскиот дворКарпестите формации низ манастирскиот двор
* ЛетниковецЛетниковец
* КонацитеКонаците
* ЛетниковецЛетниковец

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Делчевски манастир" на Ризницата ? |

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. ↑  *Postolovski, Goran (2013) Historical Aspect of Bregalnitza Dioceses. Masters thesis, University Goce Delcev Shtip.*
3. ↑  „*Украдени три икони од манастирот на Св. Богородица Балаклија во Делчево*". Архивирано од изворникот на 2016-03-03. Посетено на 2016-03-01.
**Валенсија** (катал. *Comunitat Valenciana*; шпан. Comunidad Valenciana) e автономна заедница во Шпанија, сместена на источниот дел од Пиринејскиот Полуостров, на брегот на Средоземно Море. Составена е од покраините Аликанте, Кастељон и Валенсија. На север граничи со Каталонија и Арагон, на запад со Кастиља-Ла Манча и Арагон, на југ со Мурсија. Зафаќа површина од 23.255 км2 и има 4,7 милиони жители. Главен град е Валенсија.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Автономни заедници, градови и територии на Шпанија |
| --- |
|  |
| Автономни заедници | 
* Андалузија Андалусија
* Арагон
* Астурија
* Балеарски Острови
* Баскија
* Валенсија
* Галиција (Шпанија) Галисија
* Екстремадура
* Канарски Острови
* Кантабрија
* Кастиља и Леон
* Кастиља-Ла Манча
* Каталонија
* Риоха
* Мадрид
* Мурсија
* Навара

 | Знаме на Шпанија |
|  |
| Автономни градови | 
* Мелиља
* Сеута

 |
|  |
| Суверени територии | 
* Алусемас
* Велез де ла Гомера
* Перехил
* Чафарини

 |

 |
**Васил Пачаџиев** (Бања, Разлошко,  1883
 - Кавадарци, 27 септември 1942

) — македонски револуционер, тиквешки војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Животопис
---------

Четата на Атанас Дачев и Васил Пачаџиев (Васил е третиот седнат)
Васил Пачаџиев е роден во 1883 година в разлошкото село Бања. Под влијание на силниот терор што турските зулумџии го вршеле во неговото село, неговите родители биле принудени да го напуштат и да се преселат во селото Осоица, близу Софија. По завршување на основното училиште образованието го продолжил во Софија каде завршил 7 клас гимназија. Уште како младинец бил воодушевен од револуционерното движење и револуционерните чети на ТМОРО. Во 1903 година Васил се вклучил во четата на тиквешкиот војвода Пешо Самарџиев. Во Тиквешијата тој зел учество во скоро сите позначајни акции на четата на војводата Самарџиев. Под силниот притискок на бројните потери што ги организирале турските власти против македонските револуционерни чети, војводата Самарџиев бил принуден во 1905 година за извесно време да ја напушти Тиквешијата и да замине во Бугарија. Тој во Кавадарци оставил една помала чета, а раководењето со неа му го доверил на Пачаџиев. Во 1906 година по загинувањето на војводата Самарџиев, Васил преминал во четата на војводата Добри Даскалов. Како борец во четата на Даскалов, Васил се истакнал во борбите против врховистичките чети во Тиквешијата, а учествувал и во борбите со турските воени и полициски сили кај селата Грбавец, Бохула, во кои биле убиени злогласните турски бабаити Омер и Селим Чауш од село Бохула. По заминувањето на војводата Даскалов во Бугарија во зимата 1907 година раководењето со останатиот дел од четата му бил доверен на Васил Пачаџиев и покрај негодувањето на одредени борци со образложение дека не бил тиквешанец. За време на Младотурската револуција Васил се нашол на чело на една
тиквешка чета која на повик на младотурците во април 1909 година заминал во Цариград да се бори против контрареволуционерните сили на султанот Абдул Хамид. По Младотурската револуција добил амнестија и за извесно време се повлекол да живее мирен живот. Но не за долго. За време на Тиквешкото востание во 1913 година зел активно учество во сите востанички акции, а бил и член на Главниот штаб на востанието. Васил Пачаџиев починал во Кавадарци на 27 септември 1942 година.

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Васил Пачаџиев" на Ризницата ? |

1. ↑  Н. Жежов, М. Нинчоска, Т. Џинго, Енциклопедија на ВМРО 1893-1934 година; Матица македонска, Скопје, 2015; ISBN 978-608-10-0463-2
2. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 125.
3. ↑  *Кавадаречки Весник; година IV \* број 75 \* 5 ОКТОМВРИ 2012 \**
**Велко Коцев Стојановски** ( 1923
 во Арачиново, Скопско ―  1945

 во Врпоље, Хрватска) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. Веднаш по окупацијата бил активиран во ослободителното движење. Бил еден од организаторите за собирање на храна, облека, муниција и други материјали за партизаните. Освен тоа, растурал пропаганден политички материјал. Често бил ангажиран како *јавка (врска)*, за прифаќање нови борци кон Скопска Црна Гора. Во октомври 1944 година стапил во редовите на Третата македонска ударна бригада. Бил распореден во Првата чета на Вториот баталјон. Учествуавл во акциите за уништување на балистичките банди во Тетово, Гостиварско и на Косово. Потоа заедно со Бригадата бил упатен на Сремскиот фронт, каде и загинал, во близина на Врпоље, Хрватска.

Поврзано
--------

* Аце Стојановски

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 136. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Координати: 22°32′06″N 113°59′01″E﻿ / ﻿22.53500° СГШ; 113.98361° ИГД﻿ / 22.53500; 113.98361

Минијатурен Кинески Ѕид
**Величествено кинеско народно село** (кинески: 锦绣中华民俗村, пинјин: Jǐnxiù Zhōnghuá Mínsú Cūn) е тематски парк кој вклучува две области (Величествена Кина минијатурен парк и Кинеско народно културно село) сместен во Шенџен, провинција Гуангдунг, Народна Република Кина. Темата на паркот ги рефлектира историјата, културата, уметноста, античката архитектура, обичаите и навиките на различните националности. Тој е еден од најголемите паркови со сценографии во светот според количината на репродуцирани сценарија. Паркот е развиен и управуван од најголемата патничка и туристичка корпорација, China Travel Service.

Локација
--------

Минијатурен Храм на небото
Минијатурна летна палата
Splendid China се наоѓа покрај заливот Шенџен во туристичка област на Прекуокеанскиот кинески град (OCT) во специјалната економска зона во Шенџен. Се наоѓа на 35-40 минути возење со воз од станицата Луоху на линија 1 од метрото во Шенџен или 30 минути со автобус (на пример автобус број 101 или минибус 23).

Работно време и билети
----------------------

Време: 9:00 до 21:00
  

Последен влез: 18:00

**Дневен билет**
  

Цена на билет: 220 јуани
  

Детски билет: 90 јуани (висина од 1,2 до 1,5 м)
  

Мали деца; бесплатно (висина до 1,2 м)

**Годишен билет**
  

Поединечен годишен билет: 360 јуани (за едно лице)
  

Родителски годишен билет: 460 јуани (еден родител со едно дете со висина до 1,5 м)
  

Семеен годишен билет: 660 јуани (два родители со едно дете со висина до 1,5 м)

*Белешка: Цените на годишните билети се од февруари 2011. Поединечните од ноември 2015*

За паркот
---------

Над 100 големи туристички атракции се минијатуризирани и поставени според мапата на Кина. Повеќето атракции се намалени во однос 1:15. Поделен е на област со сценски поставки и област на сеопфатна услуга. Целиот парк зафаќа 30 хектари.

Има колички и возови за превоз на посетители околу паркот, што овозможува да се посетат Кинескиот Ѕид, Забранетиот град, Храмот на небото, Летната палата, браната Три клисури, палатата Потала и Теракотната војска во еден ден.

Во паркот се одржуваат и неколку претстави кои прикажуваат различни настани во кинеската историја (на пр. Претстава со јавање коњикоја прикажува битка предводена од Џингис Хан), Кинеска културна претстава итн. Некои од претставите се изведуваат само за време на викендите.

Други информации
----------------

Астероидот 3088 Jinxiuzhonghua го добил името по паркот. China Folk Culture Village е во непосредна близина на паркот во Шенџен.

Поврзано
--------

* Список на паркови во Шенџен

Користена литература
--------------------

* Напис за Водич за патување во Кина

Надворешни врски
----------------

* Прекрасен преглед на селото во народната култура во Кина
* Официјално мрежно место Сплендид Кина Архивирано на 5 март 2012 г.
Трите типа на клеточна делба
Создавањето на новите клетки се одвива со **делба на клетките**. Секоја клетка, било да е дел од многуклеточен организам или претставува самата едноклеточен организам, потекнува само од претходна (мајчина) клетка. Делбата на клетките опфаќа два процеси кои обично се синхронизирани и временски тесно поврзани: кариокинеза (делба на јадрото), по која следува цитокинезата (делба на цитоплазмата).

Саморазмножувањето е веројатно најфундаменталната особина на клетките, како што може да се каже и за сите живи организми. Сите клетки се размножуваат со делба, при што секоја родителска клетка дава две ќеркини клетки на крајот од циклусот на делба на клетките. Делбата на клетките мора да е внимателно регулирана и координирана во клеточниот раст и репликацијата на ДНК за да се осигура создавање на прогенски клетки кои содржат интактни геноми. Кај еукариотските клетки, напредувањето на клеточниот циклус е контролирано од неколку белковински кинази кои се зачувале (конзервирале) од квасците, па до цицачите. Кај вишите еукариоти, клеточниот циклус е регулиран од факторите на растење кои ја контролираат клеточната пролиферација, притоа дозволувајќи делбата на единечните клетки да биде координирана со потребите на организмот како целина. Дефектите во регулацијата на клеточната делба се честа причина за абнормална пролиферација на канцерни клетки, така што истражувањата на клеточната делба и ракот станаа блиски, слично на врската меѓу истражувањата на ракот и патиштата на клеточна сигнализација.

Делба на растителна клетка
--------------------------

Кога клетките ќе постигнат одредена големина и форма, тие се делат. клетките можат да бидат различни пои форма и големина, во зависност од дејноста што ја вршат.
при **проста делба** на клетката, прво се дели јадрото, а потоа и цитоплазмата. меѓу двете клетки се создава мембрана, а потоа и клеточен ѕид.Делбата на клетката е најинтезивна во пролет кога p'ти семката и растат пупките.
Со делба на клетките растат и им заздравуваат раните.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4190668-8
* NDL: 00569966
* NKC: ph119039

 |

 |
**Велија Рамковски** (Дебреште, Прилепско, 4 февруари 1947

) — македонски стопанственик и политичар.

Животопис
---------

Рамковски е роден во прилепското село Дебреште на 4 февруари 1947 година. Неговото семејство се преселило во Битола во 1952 година, каде што завршил средно економско училиште, а потоа дипломирал на Економскиот факултет во Скопје во 1970 година. Работел во неколку општествени претпријатија во Скопје од 1972 до 1990 година, а потоа ја формирал најголемата приватна фирма во СФРЈ „Унипроком" во Скопје, 1990, која за своето успешно работење ја добила сојузната награда на *Стопанската комора на Југославија*. Наскоро потоа ја формирал и првата приватна и една од водечките национални телевизии во Македонија Телевизија А1 (1992). Мошне успешен е и новоформираниот синџир продавници „Хедис" (формиран 2006) со достигнато ниво од над 30% учество на пазарот (податоци од 2007). Спаѓа меѓу најуспешните стопанственици во Македонија во последната деценија. Основач е на Партијата за економска обнова во 2006 и на Фондацијата „Рамковски" во 2006 со цел да ги афирмира и популаризира духовните вредности на Македонија, со низа афирмативни национални проекти од областа на историското минато, ликовната уметност и книжевноста: за Крсте Петков Мисирков, кодификаторот на македонскиот литературен јазик и правопис, националниот деец Димитрија Чуповски, писателот Петре М. Андреевски, вајарот Боро Митриќески, сликарите Владимир Георгиевски и Новица Трајковски и други македонски современици. Посебно го популаризира Крсте Мисирков со мултимедијален проект во 28 општини, со подарување на 40.000 примероци од книгата „За македонцките работи", организирање на „Месец на Мисирков" на Универзитетот ФОН, поставување споменик на плоштадот „Пела" во центарот на Скопје (дело на вајарот Боро Митриќески) и востановување на наградата „Крсте Петков Мисирков", со вкупен фонд од 50.000 евра (пет награди: за наука, за уметност, за економија, за спорт и за животно дело). Ги објавил и првите книги од конкурсот за роман, збирка раскази и збирка песни, каде меѓу наградените писатели биле: Стефан Марковски, Михаил Ренџов и други.

Бил сопственик и на весниците „Време", „Шпиц" и „Коха е Ре".

Во декември 2010 година бил уапсен и задржан во притвор. Потоа бил обвинет и осуден за перење пари, за злосторничко здружување, затајување данок и злоупотреба на позицијата. Осуден е на 13 години затвор.

Во август 2017 година, по речиси седум години поминати во затвор, Велија Рамковски излезе на слобода.

Наводи
------

1. ↑  *Македонска енциклопедија*. **II** (прво. изд.). Скопје: МАНУ. ISBN 978-608-203-024-2 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).
2. ↑  Тодоровска В. Весна. „Формирана нова - Партија за економска обнова". А1. Посетено на 2009-11-03.

Поврзано
--------

* А1 телевизија
Бјорн Гранат
 **Бјорн Госта Тригве Гранат** (5 април 1946–5 февруари 2017 година) бил шведски глумец кој се појавил во над 100 филмови и телевизиски емисии.

Гранат е роден во Оргрите, Гетеборг, Шведска. Тој глумел во широк спектар на улоги од комични до драматични. Тој бил активен како глумец и режисер во Кралскиот драмски театар во Стокхолм помеѓу 1987-2007 година. Пред да почине, тој требал да го игра Бакингем во продукцијата на Ричард III во Кралскиот драмски театар. Тоа бил оживување на популарната продукција во која тој се појавил во текот на 2014 година.

Гранат бил во брак со Ен-Маргрет Фиргард, а парот имал две деца.

Надворешни врски
----------------

* Бјорн Гранат на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Бјорн Гранат на Шведската филмска база (англиски)
* Бјорн Гранат - Изведувач

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Висока мода** (француски: *Pret-a-Porte*) е американски филм од 1994 година, во режија на Роберт Алтман, кој е автор и на сценариото, заедно со Барбара Шулгасер. Главните улоги ги толкуваат: Марчело Мастројани, Софија Лорен, Џулија Робертс, Ким Бејсингер, Тим Робинс, Руперт Еверет, Жан-Пјер Касел, Кјара Мастројани, Анук Еме, Роси де Палма, Форест Витекер, Трејси Алман, Линда Хант. Исто така, во филмот се појавуваат и Хари Белафонте, Шер и многу познати лица од светот на модата. Филмот, кој во САД се прикажувал со насловот „Готово за носење" (*Ready to Wear*), бил номиниран за наградата „Златен глобус" во две категории.

Содржина
--------

Дејството на филмот се одвива во Париз, за време на една од двете годишни модни ревии, на која се собира целата елита од светот на модата: модни творци, манекенки, новинари, менаџери. Модната ревија се пренесува во живо, а неуморната новинарка Кити Потер (ја игра Бејсингер) секогаш е во центарот на настаните. Пред да почне ревијата, наеднаш умира претседателот на Здружението на модните творци, Оливие де ла Фонтен (го игра Касел), а полицијата мисли дека тој е убиен. И додека неговата вдовица Изабел (ја игра Лорен) тагува по него, кришум, на модната ревија се појавува Серџо, т.е. Сергеј (го игра Марчело Мастројани), нејзиниот прв маж, кој побегнал во СССР и целиот живот го поминал таму. Истовремено, двајца модни новинари (ги играат Робинс и Робертс) остануваат без својот багаж и мора да ја пропуштат модната ревија, а времето го поминуваат затворени во хотелската соба. Во меѓувреме, познатиот моден творец Симон Ловентал (ја игра Еме) дознава дека нејзиниот син (го игра Еверет) ја продал семејната фирма на некој богат стопанственик од Тексас, така што таа е принудена да дизајнира каубојски чизми. Додека трае ревијата се случуваат бројни сплетки, љубовни афери, озборувања, итн. На крајот се утврдува дека Оливие де ла Фонтен не бил убиен, туку умрел случајно, на двајцата новинари им пристигнува багажот така што можат да ја напуштат хотелската соба, а модната ревија завршува така што Симон Ловентал ги испраќа своите манекенки сосема голи да шетаат по модната писта.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Ready to Wear (1994), Awards (пристапено на 26.6.2018)
2. ↑  „Висока мода", *Антена*, број 842, 15.8.2014, стр. 22.
3. ↑  „Висока мода", *Антена*, број 882, 22.5.2015, стр. 22.
4. ↑  IMDb, Ready to Wear (1994) (пристапено на 26.6.2018)
Поранешна висока печка во пристаништето Сагунт, Валенсија, Шпанија.
**Висока печка** е вид металуршка печка која се користи за топење на руда при процесот на производство на индустриски метали, најчесто сурово железо, но и други метали како олово или бакар.

Во високата печка, горивото (кокс), рудите и флуксот (варовник) секогаш се внесуваат од горниот дел на печката, а врел воздух (понекогаш со збогатен кислород) преку цевки се вдувува од долниот дел на печката, така што додека материјалот паѓа надолу во печката се одвиваат хемиските реакции. Конечни производи се стопениот метал и згурата кои се вадат од дното, а отпадните гасови излегуваат од врвот на печката.

Терминот обично се користи печки за топење на железна руда за производство на сурово железо, полупроизвод кој се користи за производство на индустриско железо и челик, и печки со вратило кои се користат во комбинација со агломерациони постројки за топење на базни метали.  

Се проценува дека високите печки биле одговорни за повеќе од 4% од вкупната емисија на стакленички гасови во периодот од 1900 до 2015 година.

Поврзано
--------

* Сурово железо

Наводи
------

1. ↑  Schmult, Brian (2016). „Evolution of the Hopewell Furnace Blast Machinery". *IA. The Journal of the Society for Industrial Archeology*. **42** (2): 5–22.
2. ↑  P J Wand, "Copper smelting at Electrolytic Refining and Smelting Company of Australia Ltd. Port Kembla, N.S.W.", in:  *Mining and Metallurgical Practices in Australasia: The Sir Maurice Mawby Memorial Volume*, Ed J T Woodcock (The Australasian Institute of Mining and Metallurgy: Melbourne, 1980) 335–340.
3. ↑  R J Sinclair, *The Extractive Metallurgy of Lead* (The Australasian Institute of Mining and Metallurgy: Melbourne, 2009), 9–12.
4. ↑  Pooler, Michael (January 2019). „Cleaning up steel is key to tackling climate change". *Financial Times*. Посетено на 2021-07-07.

Надворешни врски
----------------

* Американски институт за железо и челик
* Анимација на висока печка
* Опширна галерија на слики за сите методи на изработка и обликување на железо и челик во Северна Америка и Европа. На германски и англиски јазик.
* Шематски дијаграм на висока печка и шпорет Каупер

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија технологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Предлошка:Iron and steel production

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85014790
* GND: 4160175-0
* BNF: cb11952049q (податоци)
* NKC: ph221554

 |

 |
**Везичево** претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .

Опис
----

Компактна селска населба, на страните на потокот Клисура и на падините на ридовите Парлози и Јоргован, 21 километри јужно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 1.604 хектари. Во околината се наоѓа изворот Трмчиште, од кој извира истоимениот поток, притока на Клисура, а во самото село има три извори: Бојага, Кладенац (се смета за лековит) и Чешма.

Според легендата, географското име на селото потекнува од црквата Везиље. Обединува неколку „маaлa" со презимиња (Ериќска, Шарунска, Швапска, Ѓуровска, Грујовска, Мутавииќска, Бабиќ, Јовчиќ, Станкиќ, Васојевиќ, Подиќ итн.).

Записи во Везичево
------------------

Даб, 150 метри од лева страна на патот Бусур-Везичево, околу 500 м од границата со Бусур.

*

Наводи
------

1. ↑  „Institut national d'études démographique (INED)". Архивирано од изворникот на 2014-07-02. Посетено на 2016-06-26.

44°14′22″N 21°25′56″E﻿ / ﻿44.23944° СГШ; 21.43222° ИГД﻿ / 44.23944; 21.43222
**Бјалети** е италијански бренд основан од Алфонсо Бјалети за кафемати, садови за готвење и мали кујнски апарати. Брендот е во сопственост на Бјалети индустрија.

Историја
--------

Алфонсо Бјалети најпрво ги стекнал своите вештини за обработка на метал работејќи една деценија во француската алуминиумска индустрија. До 1919 година, тој формирал своја метална и машинска работилница во Крусинало (во неговиот роден Пиемонт) за производство на алуминиумски производи: ова била основата на компанијата Биалети. Тој ја трансформирал својата работилница - Алфонсо Бјалети & Ц. Фондерија во Кончиглија - во студио за дизајн и продукција. Во 1933 година, Бјалети го основал брендот и се фокусирал на производство на мока садови. Компанијата подоцна била управувана од неговиот син Ренато Бјалети.

По период на криза во 1970-тите и 1980-тите, Бјалети се споил со Рондине Италија во 1993 година и основал нова компанија наречена Бјалети Индустрија Сп. А. со седиште во Бреша.

Франческо Ранцони е и претседател и извршен директор на компанијата.

На крајот на 2015 година, билансот на успех на компанијата регистрирал вкупен приход од 172,4 милиони евра, 6,9% повеќе од 2014 година (161,2 милиони евра).

Во 2010 година, една студија пресметала дека 90% од италијанските семејства поседуваат мока тенџере направено од Бјалети.

Наводи
------

1. 1 2  Schnapp, Jeffrey T. "The Romance of Caffeine and Aluminum" *Critical Inquiry*, Vol. 28, No. 1, 2001. Retrieved on 2005-10-27. doi:10.1086/449039
2. 1 2  "History: 1919 - The Origins of Bialetti". *Bialetti Industrie S.p.A.*. Retrieved on 2005-10-27
3. ↑  Grimes, William (20 February 2016). „Renato Bialetti, the Mr. Coffee of Italy, Dies at 93". *The New York Times*. Посетено на 16 February 2019.
4. ↑  „Rondine si beve il caffè dell' 'omino' Bialetti". *Corriere della Sera* (Italian). 31 July 1993.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  Mancini, Giovanna (18 January 2016). „Bialetti takes the road of foreign markets with Home&Coffee flagship stores". italy24.ilsole24ore.com. Архивирано од изворникот на 2020-08-13. Посетено на 28 September 2017.
6. ↑  „Francesco-Ranzoni-Presidente.pdf" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2016-11-07. Посетено на 22 October 2016.
7. ↑  „Relazione Finanziaria Annuale 2015" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2016-11-07. Посетено на 22 October 2016.
8. ↑  „L'omino con i baffi della Bialetti va all'estero l'azienda chiude lo stabilimento di Omegna". *la Repubblica* (италијански). 2010-04-07. Посетено на 2021-03-26.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* Bialetti NZ
**Декларацијата на Конференцијата на Обединетите нации за човековата околина** или **Стокхолмска декларација** била усвоена на 16 јуни 1972 година од Конференцијата на Обединетите нации за човековата околина на 21-от пленарен состанок како прв документ во меѓународното еколошко право што го признава правото на здрава животна средина. Во декларацијата, нациите се согласиле да прифатат одговорност за какви било влијанија врз животната средина предизвикани од нивните постапки.

Содржина на Декларацијата
-------------------------

Документот започнува со седум прокламации кои ја покриваат глобалната природа на еколошките проблеми и наведува дека за решавање на нив ќе биде потребна голема соработка меѓу народите. Овие прокламации заклучуваат дека напорите за зачувување и подобрување на животната средина ќе имаат корист за сите луѓе и нивните потомци.  Потоа, во декларацијата се наведени дваесет и шест принципи кои треба да ги водат нациите преку нивните одговорности. Акциониот план е поделен во три категории, вклучувајќи проценка на животната средина наречена Земјенчасовник, управување со животната средина и 109 мерки за поддршка.

Следење
-------

Декларацијата од Рио од 1992 година ја „реафирмира" Декларацијата од Стокхолм и се обидува да ја надгради истата.

Надворешни врски
----------------

* Архивирано на 14 март 2015.
* Воведна белешка од Гинтер Хендл, белешка за процедуралната историја и аудиовизуелен материјал за *Декларацијата на Конференцијата на Обединетите нации за човековата околина (Стокхолмшка декларација)* во историските архиви на Аудиовизуелната библиотека на Обединетите нации за меѓународно право

Наводи
------

1. ↑  Astrachan, Anthony (17 март 1972). „Goals for Environment Talks Listed". *The Washington Post, Times Herald*.
2. ↑  „Report of the United Nations Conference on the Human Environment". *United Nations*. A/CONF.48/14/Rev.1.
3. ↑  UNEP. „Stockholm 1972 - Declaration of the United Nations Conference on the Human Environment - United Nations Environment Programme (UNEP)". *www.unep.org*. Архивирано од изворникот на 14 март 2015. Посетено на 24 април 2021.
4. ↑  United Nations General Assembly, Rio Declaration on Environment and Development, објавено на 12 август 1992, посетено на 24 април 2021
**Дба** (Германски: dba Luftfahrtgesellschaft mbH) — ниско буџетна авионска компанија со седиште во Минхен, Германија. Оперирала на одредишта низ Европа и Северна Африка. Главна база е аеродромот во Минхен. Во 2006 година, била откупена од страна на Air Berlin, но продолжи да лета под истото име Dba. Компанијата завршила со своите операции во 2008 година.

Историја
--------

Авиокомпанијата беше основана во март 1992 година. Беше основана од British Airways, која откупи 49% од управувачкиот пакет од претходниот сопственик, Delta Air, регионална авиокомпанија со седиште во Фридрихсхафен. Во април 1997, по либерализацијата на Европскиот пазар, British Airways го откупи и преостанатиот дел од акциите во компанијата. 
По трансформацијата на British Airways во 2000 година, започнаа големи промени внатре во корпорацијата. Првите индикатори укажуваа на тоа дека Дба имаше огромни загуби кои на годишно ниво достигаа некаде до 15 милиони фунти. Во мај 2003 година, British Airways објави планови за продажба на Дба за цена од 1 евро. Исто така, British Airways се согласи да инвестира 25 милиони фунти, како и да ја гарантира флотата на авиокомпанијата од 17 Боинг 737 авиони.
Во фискалната година која завршува на 31 март 2005 година, Дба го објави првиот профит на годишно ниво по 1992 година, профит помеѓу 1 и 2 милиони евра. 
На 6 септември 2006 година, Германската федерална канцеларија го потврди откупувањето на 100% од управувачкиот пакет во компанијата од страна на Air Berlin.

Флота
-----


**Дба Флота**| Авион | Број |
| --- | --- |
| 737-300 | 14 |
| 737-500 | 1 |
| 737-700 | (10 нарачки) |
| 737-800 | (25 нарачки) |
| Fokker 100 | 14 |

Надворешни врски
----------------

* dba Архивирано на 8 јули 2008 г.
* dba Fleet
Карта на департманите на Камерун
**Регионите во Камерун** се поделени на вкупно **58 департмани** (фр. *départements*). Истите потоа се делат на окрузи (*arrondissements*) и реони. Подолу се наведени департманите во Камерун по региони.

Адамава
-------

Департманите во регионот Адамава
Регионот Адамава (*Adoumwoa*) ги опфаќа следниве пет департмани:

1. Вина
2. Фаро и Део
3. Џерем
4. Мајо-Бањо
5. Мбере

Далекусеверен
-------------

Департманите во Далекусеверниот регион
Далекусеверниот регион (*Extreme-Nord*) ги опфаќа следниве шест департмани:

1. Дијамаре
2. Логоне и Шари
3. Мајо-Данај
4. Мајо-Кани
5. Мајо-Сава
6. Мајо-Цанага

Западен
-------

Департманите во Западниот регион
Западниот регион (*Ouest*) ги опфаќа следниве осум департмани:

1. Бамбутос
2. Горен Нкам
3. Горно Плато
4. Кунг-Кхи
5. Менуа
6. Мифи
7. Нде
8. Нун

Источен
-------

Департманите во Источниот Регион
Источниот Регион (*Est*) ги опфаќа следниве четири департмани:

1. Бумба и Нгоко
2. Горен Њонг
3. Кадеј
4. Лом и Џерем

Југозападен
-----------

Департманите во Југозападниот Регион
Југозападниот Регион (*Sud-Ouest*) ги опфаќа следниве шест департмани:

1. Купе-Маненгуба
2. Лебијалем
3. Мању
4. Меме
5. Ндијан
6. Фако

Јужен
-----

Департманите во Јужниот регион
Јужниот регион (*Sud*) ги опфаќа следниве четири департмани:

1. Мвила
2. Нтемска Долина
3. Осеан
4. Џа и Лобо

Крајбрежен
----------

Департманите во Крајбрежниот регион
Крајбрежниот регион (*Littoral*) ги опфаќа следниве четири департмани:

1. Вури
2. Мунго
3. Нкам
4. Приморска Санага

Северен
-------

Департманите во Северниот регион
Северниот регион (*Nord*) ги опфаќа следниве четири департмани:

1. Бенуе
2. Мајо-Лути
3. Мајо-Реј
4. Фаро

Северозападен
-------------

Департманите во Северозападниот регион
Северозападниот регион (*Nord-Ouest*) ги опфаќа следниве седум департмани:

1. Бојо
2. Буи
3. Донга-Мантунг
4. Мезам
5. Менчум
6. Момо
7. Нго-Кетунџија

Централен
---------

Департманите во Централниот регион
Централниот регион (*Centre*) ги опфаќа следниве десет департмани:

1. Горна Санага
2. Лекие
3. Мбам и Инубу
4. Мбам и Ким
5. Мефу и Аконо
6. Мефу и Афамба
7. Мфунди
8. Њонг и Келе
9. Њонг и Мфуму
10. Њонг и Соо

Поврзано
--------

* Региони во Камерун
* Географија на Камерун
**Војводство Тирингија** (германски: *Herzogtum (Landgrafschaft) Thüringen*) — територија на Франките и Светото Римско Царство, создадена во 631 и опстојувала до 1440 година.

Тирингија станала ландгрофовија во 1130 година. По исчезнувањето на владејачката Лудовиншка линија на грофови во 1247 и војната за Тирингија (1247–1264), западната половина станала независна под името „Хесен", никогаш потоа не станала дел од Тирингија. Поголемиот дел од преостанатиот дел на Тирингија преминал под владение на ветинската династија од соседното Грофовија Мајсен, зачетникот на подоцнежниот Електорат и Кралство Саксонија. Со поделбата на династијата Ветин во 1485 година, Тирингија преминала под владение на делот Ернестин од семејството, која потоа била поделена на голем број помали држави, според саксонската традиција на поделба на наследството помеѓу машките наследници. Овие биле „саксонски војводства", составени помеѓу другите од државите Саксо-Вајмар, Саксо-Ајзенах, Саксо-Јена, Саксо-Мајнинген, Саксо-Алтенбург, Саксо-Кобург и Саксо-Гота; Тирингија главно останала како географска областа.
**Војислав Милошев Павловски** ( 1925
 во Скопје —  1945

 во Пољана, Хрватска) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од сиромашно градско семејство. По завршувањето на основното училиште изучил шивачки занает и се вработил во Скопје. На 20 ноември 1944 година по ослободувањето на Македонија, стапил во Треттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во пробивот на Сремскиот фронт кај Шид-Товарник. Во една од натамошните битки кај Пољана, загинал кон крајот на април 1945 година.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 110. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Василиј Лебедев-Кумач** (руски: *Васи́лий Ива́нович Ле́бедев-Кума́ч*; 5 август 1898, Москва — 20 февруари 1949, Москва) — истакнат руски поет и текстописец од времето на СССР и лауреат на Сталиновата награда (1941 г.)

Напишал голем број песни, од кој најпознат е торжествениот марш „Света војна" (*Священная война*), „Песна за Татковината" (*Песня о Родине*) и „Колку многу добри девојки" (*Как много девушек хороших*), подоцна овековечена во танго-нумерата „Срце" (*Сердце*) од кралот на руското танго, Петар Лешченко.

Награди
-------

* Сталинова награда „Сталинова награда", II степен (1941) за текстови на општопознати песни.

Одликувања
----------

* Орден на Црвеното знаме на трудот
* Орден на Црвената ѕвезда
* Орден „Знак на честа"
* Медал „За одбрана на Москва"
* Медал „За победа над Јапонија"
* Медал „За доблесен труд"

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| *Проблеми со пуштањето? Помош.* |

Надворешни врски
----------------

* Василиј Лебедев-Кумач: Бардот на Сталиновата епоха (руски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за поет е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 51294508
* LCCN: no97042141
* ISNI: 0000 0001 0971 1536
* GND: 135967279
* SELIBR: 70472
* BNF: cb164484325 (податоци)
* MusicBrainz: 80e68520-5e3f-4bcb-847e-0337dd35f5e2
* NKC: jx20081018013

 |

 |
Насловна страница од брошура за манифестацијата
**Денови на кочанскиот ориз** е културна манифестација што се одржува секоја година во првата половина на септември и е посветена на оризот - симболот на кочанскиот крај. Организатор е Локалната самоуправа на Општина Кочани, а за првпат таа се одржала во 1992 година, кога со одлука на тогашното Собрание на Општина Кочани бил формиран првиот Одбор за организација.

Самата манифестација е замислена како спој на традицијата и современиот уметнички израз и приказ на патот на оризот од нивата до трпезата. Со неа се прави обид да се сочува традицијата во оризопроизводството. Составен дел од манифестацијата е и изборот на жетварска убавица.

Жетвата на рака, со срп, е обичај со кој се навраќаме на традицијата во одгледувањето на оризот во нашиот крај. Духовното и материјалното културно наследство се пренесува преку песната, орото, народните обичаи, традиционалната кујна, старовремските предмети и алатките за обработка на ориз.

Идејните рамки на програмските активности се во фолклорот и традицијата, а оризот - кочанското бело злато е лајт-мотив на манифестацијата. Во културните содржини на манифестацијата се настојува на автентичен начин да се пронајде народното, изворното и да се спои со современата естетика.

Манифестацијата Денови на кочанскиот ориз со својот меѓународен предзнак е повод за нови пријателства, преку гостувањата на официјални општински, стопански и културни делегации во времето на собирањето на родот од кочaнските полиња. Целта на целата организација е да потсети на далеку познатиот квалитет на кочанскиот ориз и да се даде поддршка во неговиот пласман во и надвор од границите на Република Македонија.

Надворешни врски
----------------

Публикации на Општина Кочани Архивирано на 22 октомври 2015 г.

Извори
------

1. ↑  Денови на кочански ориз 2014 Архивирано на 21 септември 2014 г. Економски водач, септември 2014