recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Филип Каваев** (роден во  1904
 година во Струга - починал во  1974
 година во Битола) — македонски гимназијален професор по македонски јазик и литература и фолклорист.

Животопис
---------

Филип Каваев е роден во 1904 година во Струга. Основно образование завршил во Струга, средно во Охрид и во 1924 г. завршил богословска учителска школа во Призрен. Во времето од 1924 до 1941 година учителствувал во многу села во тогашната струшка, дебарска и прилепска околија. Во почетокот на бугарската окупација (1941 г.) бил назначен за средношколски професор во Битола каде останал до крајот на својот живот. Учителствувајќи од село во село, Каваев имал можност да се запознае со фолклорот во разни места. Собраниот материјал тој грижливо го чувал до последните години од животот кога го депонирал во Институтот за фолклор во Скопје, така што во проучувањето на фолклорот на Западна Македонија е неодминлив. Во 1945 година бил назначен за наставник за македонски јазик и литература во ново отворените училишта на мајчин јазик, во гимназијата „Никола Карев" во Битола. Во 1957 г. дипломирал и на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1962 година, според тогашните закони, Каваев бил пензиониран на 58 годишна возраст.

Покрај собирање на народни творби, тој пишувал и книжевни дела. Уште пред НОБ тој објавувал творби - песни и раскази во тогашните весници и списанија. Во 1936 г. за објавениот расказ „*Прост рибар*" ја добил првата награда, а 1938 г. на анонимен конкурс добил втора награда за учество со кратко прозно дело. Во 1943 г. тој понудил драмски текст во Битолскиот народен театар, поврзан со револуциоерната дејност и погубувањето на Ѓорѓи Сугарев. Објавувал написи во сп. „*Македонски јазик*" за зборообразувачките процеси, за етимологијата на посебни зборови и сл. Има објавено трудови и од историски карактер („*Учеството на Битола и битолчани во Илинденското востание според народните песни*"). Од објавените трудови посебно интересни се тие што говорат за фолклорот на областа Гора и јазикот на Горанците (исламизирани Македонци). Во 1961 г. ја објавил збирката „*Народни пословици и гатанки од Струга и Струшко*", 4450 пословици и 567 гатанки. Во 1969 г. ја објавил книгата „*Битола, бабам Битола*" со 204 испеани песни за Битола, додека во 1972 г. излегла од печат и третата негова збирка „*Смилево славно во оган гори*". Во 1961 г. бил награден со наградата „4-ти Ноем ври". Истата година бил одликуван и со Орденот за труд со сребрен венец.

Починал во 1974 година во Битола.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Каваев*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 656. Text "series
" ignored (help)
**Манастирот Олимје** се наоѓа во Олимје, Општина Подчетртек во Словенија.. Оваа палата денеска е христијански манастир. Објектот бил изграден некаде во 1000 година од страна на семејство фон Пелештајн. Во околу 1550 година, дворецот бил обновен во стил на ренесансата, додавајќи му дефанзивен канал поради почестите напади од страна на Османлиите.

Изградбата во 1658 година била купена од страна на барон Иван Закмарди од Загреб, кој објектот го претворил во манастир, а во 1663 го подарил на црковниот ред Павлини. Помеѓу 1665 и 1675 година, тие ја завршиле барокната црква, чиј олтар на Успение на Пресвета Богородица се смета за еден од најдобрите барокни олтари во Словенија. Во 1740 година, Иван Рангер го насликал параклисот.

Манастирот содржи фреска која е посветена на Парацелзус. Манастирот бил купен од страна на грофовите на семејство Атемс во 1805, но поради високите даноци, новите сопственици сепак не можеле да си дозволат одржување на целокупната структура на објектот.

По Втората светска војна, објектот бил национализиран. Во 1974 година, од земјторес објкетот бил разрушен и набргу потоа бил темелно реновиран. На 15 август 1999 година, по 217 години објектот повторно бил претворен во манастир. Денеска, објектот е еедна од најголемите туристички атракции во Словенија.

Галерија
--------

* 
*

Наводи
------

1. ↑  „Google Maps". *Google Maps*. Посетено на 21 October 2017.
2. ↑  „Olimje Castle". *Barclaycardtravel.com*. 11 December 2016. Архивирано од изворникот на 2017-03-24. Посетено на 21 October 2017.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Манастир Олимје" на Ризницата ? |

* Olimje Monastery at GremoVen.com
* Официјално мрежно место

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Замоци и дворци во Словенија |
| --- |
|  |
| 
* Ајманов замок
* Баумкирхерова кула
* Бетнава
* Бизељско
* Бледски замок
* Богеншперк
* Бокалце
* Борл
* Браник
* Брдо кај Крањ
* Брежице
* Велење
* Випава
* Водокула
* Горња Радгона
* Градац
* Грацарова кула
* Жовнек
* Иг
* Јабле
* Јакобски Дол
* Калец
* Каценштајн
* Кизелштајн
* Козјак
* Копривник
* Косов велепоседнички дом
* Костел
* Кравјек
* Крумперк
* Кршко
* Липнички замок
* Лихтенберк
* Лож
* Ложе
* Љубљански замок
* Мајшперк
* Манастир Олимје
* Мариборски замок
* Медиски замок
* Метлика
* Миренски Град
* Мокрице
* Ортнечки замок
* Пишеце
* Подсмрека
* Полхов Градец
* Предјамски замок
* Птуј
* Равне
* Рака
* Рачји Двор
* Руардов велепоседнички дом
* Севница
* Словенска Бистрица
* Снежник
* Стрмол (дворец)
* Стрмол (замок)
* Тиволи
* Турјак
* Турн
* Цељски замок

 | Грб на Словенија |

 |
Портрет од Антон Граф, 1774 година.
**Јохан Георг Сулцер** (германски: Johann Georg Sulzer; 16 октомври 1720 година во Винтертур – 27 февруари 1779 година во Берлин) ― швајцарски професор по математика, кој подоцна се префрлил на полето на електрична енергија. Тој бил волфски филозоф и директор на филозофскиот оддел на Берлинската академија на науките и преведувач на делото „*Истражување во врска со начелата на моралот*" одДејвид Хјум, на германски јазик во 1755 година.

Сулцер е најпознат како предмет на анегдота во историјата на развојот на батеријата. Во 1752 година, Сулцер случајно го ставил врвот на јазикот помеѓу парчиња од два различни метали чии рабови биле во допир. Тој извикал: „луто чувство, ме потсетува на вкусот на зелениот витриол кога го ставив јазикот меѓу овие метали". Тој мислел дека металите поставуваат вибрационо движење во нивните честички што ги возбудува нервите на вкусот. Настанот станал познат како „батериски тест на јазик": плунката служи како електролит што ја носи струјата помеѓу две метални електроди.

Неговата *Општа теорија за ликовните уметности* (*General Theory of the Fine Arts*) е наречена „веројатно највлијателниот естетски збир на завршните години на XVIII век". Во него, тој го „проширил пристапот на Баумгартен во уште попсихолошка теорија дека првостепен предмет на уживање во естетското искуство е состојбата на сопствената когнитивна состојба". Кант со почит не се согласувал со метафизичките надежи на Сулцер. Кант напишал: „Не можам да го споделам мислењето толку често изразено од одличните и внимателни луѓе (на пример Сулцер), кои, целосно свесни за слабоста на дотогаш изведените докази, се препуштаат на надежта дека иднината ќе ни обезбеди очигледни демонстрации на двете кардинални предлози на чистиот разум, имено, дека постои Бог и дека постои иден живот. Сигурен сум, напротив, дека тоа никогаш нема да биде случај…"

Библиографија
-------------

* *Unterredungen über die Schönheit der Natur* (1750)
* *Gedanken über den Ursprung der Wissenschaften und schönen Künste* (1762)
* *Allgemeine Theorie der schönen Künste* (1771–74)
* *Vermischte philosophische Schriften* (1773/81)

Наводи
------

1. ↑  Petra Maisak, in Pape & Burwick (Eds.), *The Boydell Shakespeare Gallery*, Peter Pomp 1996, ISBN 3893551344, p. 59
2. ↑  Kant, Immanuel, translated and edited by Paul Guyer and Allen W. Wood, *Critique of Pure Reason*, Cambridge University Press, 2000, ISBN 0-521-65729-6, Editor's note on p. 752.
3. ↑  *Critique of Pure Reason*, A 742

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 12414726
* LCCN: n85241160
* ISNI: 0000 0001 0870 7332
* GND: 11879941X
* SUDOC: 034408878
* BNF: cb12516733v (податоци)
* BIBSYS: 90961595
* ULAN: 500326630
* HDS: 012337
* NKC: jn19990008359
* BNE: XX1764090
* CiNii: DA01251334

 |

 |
**Владимир Панков** — претседател на здружението Радко во Македонија.

Животопис
---------

Панков е роден како **Владимир Паунковски** во Охрид, Македонија. По образование е економист. По распадот на СФР Југославија во 1993 година се обидува да создаде во Република Македонија организација на Бугарите , под името ВМРО, но уставот не е регистриран во судот. На 30 јули 1996 година станува бугарски граѓанин. Потоа го менува презимето во Панков. Во ноември 1996 година, органите на власта во Македонија му го одземаат бугарскиот пасош[]. По неколку притворања, штрајк со глад и интервенцијата на бугарските органи на власта, пасошот му е вратен. Една година престојува во Бугарија, подоцна во 1998 година се враќа во Македонија.

Во 2000 година станува претседател на Здружение Радко, кое во 2001 година е прогласено за противоуставно. Во јануари 2008 година, „Радко" го добива делото во Судот за правата на човекот во Стразбур против Република Македонија.

Панков е автор на книгата „Историската вистина за културниот идентитет на словенското население во Република Македонија" (бугарски:  *„Историческата истина за културната идентичност на славянското население в Република Македония"*), издадена во 2004 година.

Панков умрел на 5 јануари 2019 година.

Наводи
------

1. ↑  „„Търсенето на истината минава през болка и предизвикателства", интервю на Панков за вестник „Македония", брой 28, 15 юли 1998 г.". Архивирано од изворникот на 2009-10-26. Посетено на 2009-10-26.
2. ↑  „Обществото в България не е готово за по-голямо сближаване с Р Македония", интервю на Панков за вестник „Македония", брой 47, 23 декември 1997 г.
3. ↑  Телевизија А1, Македонија го загуби спорот со бугарофилите од „РАДКО", 15. 01. 2009.
4. ↑  Утрински весник, „Македонија го загуби спорот со „Радко" во Стразбур" Архивирано на 18 јануари 2012 г. број 2888, петок, 16 јануари 2009.
5. ↑  Сайт на Европейския съд за правата на човека, присъда по делото CASE OF ASSOCIATION OF CITIZENS RADKO & PAUNKOVSKI v. THE FORMER YUGOSLAV REPUBLIC OF MACEDONIA (Application no. 74651/01) од 15 јануари 2009.
6. ↑  „Македонска Трибуна". Архивирано од изворникот на 2008-11-21. Посетено на 2009-08-15.
7. ↑  Почина големият родолюбец от Охрид Владимир Панков

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Џакинто Бранди** (роден во 1621, Рим - 19 јануари 1691 година, Рим) - италијански сликар од ерата на барокот. Работел главно во Рим и Неапол.

Живот и уметност
----------------

Биографските информации за уметникот се исклучително оскудни. Познато е дека Џакинто Бранди е роден во Рим. Неговиот татко, украсниот уметник Џовани ди Винченцо, се преселил во Рим од Фиренца. Тој го дал својот син да учи во работилницата на Алесандро Алгарди, а потоа, во 1633 година, во работилницата на Џовани Џакомо Сементи. Во 1638 година, Бранди Помладиот заминал за Неапол, каде што бил под силно влијание на сликите на Караваџо. Во 1647 година се вратил во Рим за да работи под менторство на Џовани Ланфранко, каде Бранди се спријателил со Матија Прети. Подоцна, двајцата уметници често соработувале .

Делата на Џакинто Бранди може да се видат во многу барокни цркви во Рим, вклучувајќи ги и таванските фрески на црквата Сан Карло ал Корсо (1670-1671), Сан Силвестро во Капите, олтарски слики во Сант'Андреа ал Куринале, Санта Марија - во Виа Лата (1660) за црквата „Пресвета Стигмата на Свети Фрањо" („Крунисување на Богородица", 1680 година), Санта Марија во Органо во Верона, фреска на теми „ Метаморфози "од Овидиј (1651- 1653) за Палацо Памфили на Пјаца Навона и „Мачеништвото на Сан Бјаџо" (Свети Блез) за црквата Сан Карло аи Катинари и многу повеќе.

Во 1647 година, Џакинто Бранди се приклучил на Папската академија на виртуозите во Пантеонот (Congregazione dei Virtuosi al Pantheon) во Рим, а во 1651 година бил примен на Академијата на Свети Лука. Некои од неговите дела се во Милано, Толедо и Сарагоса.

Галерија
--------

Алегорија на математиката. 1600-тите Платно, масло. Приватна колекција

Наводи
------

1. ↑  Grove encyclopedia entry on Artnet „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2009-01-08. Посетено на 2023-08-24.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
2. ↑  BRANDI, Giacinto. Antonella Pampalone — Dizionario Biografico degli Italiani — Volume 14 (1972) „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2022-11-16. Посетено на 2023-08-24.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
Фотографија од Маргарет Лејнен
**Маргарет Лејнен** (родена на 20 септември 1946 година) е американски палеокеанограф и палеоклиматолог. Во 2013 година, Лејнен била назначена за 11-ти директор на Институтот за океанографија Скрипс, како и за декан на Факултетот за морски науки на Универзитетот во Калифорнија, Сан Диего

Образование
-----------

Во 1969 година Лејнен ја добила својата диплома како научник по геологија на Универзитетот во Илиноис, магистер по геолошка океанографија на Државниот универзитет во Орегон во 1975 година, и докторирала по океанографија во 1980 година на Универзитетот во Род Ајленд.

Почести
-------

Таа е избрана за член на Американското здружение за унапредување на науката  и на Геолошкото друштво на Америка. Во 2016 година, таа била избрана за американски научен пратеник од Стејт департментот на Соединетите држави. Во 2020 година, Лејнен била избрана во Американската академија за уметности и науки  и била именувана за член на Океанографското друштво.

Наводи
------



1. ↑  „New Vice Chancellor for Marine Sciences Creates Vision for Scripps Oceanography". Scripps Institution of Oceanography, UC San Diego. October 24, 2013. Архивирано од изворникот на 2018-09-10. Посетено на July 1, 2014.
2. ↑  „Director's Biography". Scripps Institution of Oceanography, UC San Diego. March 2014. Архивирано од изворникот на 2015-04-27. Посетено на July 1, 2014.
3. ↑  „American Association for the Advancement of Science". Архивирано од изворникот на 6 January 2015. Посетено на 13 January 2015.
4. ↑  „Geological Society of America". Архивирано од изворникот на 2018-09-27. Посетено на 13 January 2015.
5. ↑  „Announcement of U.S. Science Envoys". *United States Department of State*. 26 February 2016. Посетено на 19 May 2016.
6. ↑  News, Scripps. „Four from UC San Diego Elected to American Academy of Arts and Sciences". *Scripps Institution of Oceanography* (англиски). Посетено на 2021-05-18.
7. ↑  „Margaret S. Leinen". *American Academy of Arts & Sciences* (англиски). Посетено на 2021-05-18.
8. ↑  „tos-fellows-meet | The Oceanography Society". *tos.org*. Архивирано од изворникот на 2021-06-15. Посетено на 2021-06-01.
**Никола Дејков** е револуционерен деец од Македонија.

Животопис
---------

Никола Дејков е роден во 1862 година во градот Прилеп. Учи во Солунска машка гимназија, каде се спријателува со соученикот Дамјан Груев, со кого одржува врски до крајот на животот. По Ученичкиот бунт во гимназијата Дејков заедно со Груев и уште 32 деца заминуваат есента во 1888 година да учат бесплатно во Белград. Завршува гимназија во Белград и продолжува во Вишата школа, но во текот на 1890 година со повеќето Македонци го напушта Белград и заминува да го доврши образованието во Софискиот универзитет. Во Софија е член на револуционерното Македонско студентско друштво „Дружба".

Наводи
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Македонска енциклопедија, І, МАНУ, Скопје, 2009, стр. 857.
**Тони Парсонс** (англиски *Toni Parsons*, роден во ноември 1953 во Рамфорд - Лондон) е британски писател и новинар.

Животопис
---------

Тони Парсонс е роден во чиновничко семејство во лондонскиот Рамфорд но пораснал во Есекс. Кога имал дваесет години се вработил во фабрика за производство на џин и таму работел сѐ до 1976 година. Потоа станал музички новинар и ја прател експлозијата на панкот и новиот бран. Парсонс се оженил со своја колешка, а кога се развеле му било доделено старателството над нивниот четиригодишен син Боби.

Тони Парсонс е син на бивш маринец кому му бил доделен Орден за исклучителна служба во текот на Втората светска војна, што е второ по важност одликување во британската војска. Тие два односи - со синот кого што сам го одгледувал и со покојниот татко кого го обожавал - ја чинат основата и сржта на неговиот роман Човек и момче (***Man and Boy***).

Тони Парсонс е еден од најпознатите писатели во Англија. Во текот на 70-те години од XX век бил музички критичар во НМЕ (англиски *NME* - *New Musical Express*), едно од највлијателните музички списанија во Британија. Неговите интервјуа со групите како што се Клеш (англ. *The Clash*), Секс Пистолс (англ. *Sex Pistols*), Блонди (англ. *Blondie*), Токинг Хедс (англ. *Talking Heads*) и Рамонс (англ. *Ramones*) го направиле култна фигура меѓу младите во Англија. Парсонс добивал награди за својата новинарска работа во списанијата *GQ* и *Elle* во текот на 80-те години. Во 90-те години станал еден од најпознатите телевизиски коментатори на емисијата *Late Review* на телевизискиот канал ББС.

Неговиот прв роман Човек и момче доживеал огромен успех во Англија и само во првите два месеци продаден е во тираж од 750.000 примероци. По него објавил и други успешни романи.

Библиографија
-------------

* Човек и момче (1991)
* За мојата малечка (2001)
* Човек и жена (2002)
* Вистинско семејство (2004)
* Нашите незаборавни приказни (2005)
* Мојата омилена сопруга (2007)

Занимливости
------------

* Хрватската глумица и сценаристка Јелена Велјача била обвинета дека нејзиното сценарио за хрватската тв серија Обични луѓе всушност е плагијат на романот Вистинско семејство на Тони Парсонс чии права за екранизација веќе ги откупила американската глумица Џулија Робертс.

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2009-04-22. Посетено на 2008-09-30.
2. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2008-08-22. Посетено на 2008-09-30.

Надворешни врски
----------------

* Биографија и презентација на романите на Тони Парсонс (**англиски**)
* Колумни на Тони Парсонс во Mirror.co.uk (**англиски**)
* Статија за Тони Парсонс во The Indipendent (**англиски**)
* Статија на Тони Парсонс за Брус Спрингстин во 1984 година Архивирано на 10 ноември 2014 г. (**англиски**)
* Интервју со Тони Парсонс во Telegraph.co.uk (**англиски**)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 101690845
* LCCN: n79042684
* ISNI: 0000 0001 1777 6313
* GND: 111350921
* SELIBR: 384286
* SUDOC: 055324029
* BNF: cb136078235 (податоци)
* NLA: 36579008
* NDL: 00472777
* NKC: jn20020126017

 |

 |
**Морис Леблан** (француски: *Maurice-Marie-Émile Leblanc*, роден на 11 ноември 1864

 во Руан - починал на 6 ноември 1941

 во Перпињан) — француски писател, светски познат со криминалните романи со главниот лик Арсен Лупен.

Биографија
----------

Морис Леблан е роден во Руан, Нормандија, каде го завршил своето основно образование. По студирањето во неколку земји и напуштање на Правниот факултет, се населил во Париз и започнал да пишува проза, криминални романи и раскази, кои во голема мера биле под влијание на писатели како Густав Флобер и Ги де Мопасан.

Морис Леблан се смета за писател со кратки раскази кој ги објавувал во разни француски списанија кога првата приказна Арсен Лупен се појавила во серија од кратки серијали во списанието „*Je Sais Tout*" од 15 јули 1905 година. Поради големиот интерес, Леблан продолжил со објавување на серијата од приказни на Арсен Лупен.

Леблан исто така напишал два значајни научно-фантастични романи: *Les Trois Yeux* (1919) и *Le Formidable Evènement* (1920).

Дела
----

* *Une femme* (1893)
* *Armelle et Claude* (1897)
* *Voici des ailes* (1898)
* *Les Lèvres jointes* (1899)
* *L’Enthousiasme* (1901)
* *Un vilain couple* (1901)
* *Gueule rouge* (1904)
* *80 chevaux* (1904)
* *La Pitié*(1906)
* *L’Aiguille creuse* (1909)
* *813* (1910)
* *La Frontière* (1911)
* *Les Trois Yeux* (1919)
* *La Robe d’écaille rose* (1920)
* *Le Formidable Événement* (1920)
* *Le Cercle rouge* (1922)
* *Dorothée, danseuse de corde* (1923)
* *La Vie extravagante de Balthazar* (1925)
* *Le Prince de Jéricho*(1930)
* *Les Clefs mystérieuses* (1932)
* *La Forêt des aventures* (1933)
* *Le Chapelet rouge* (1934)
* *L’Image de la femme nue* (1934)
* *Le Scandale du gazon bleu* (1935)
* *De minuit à sept heures* (1937)

Надворешни врски
----------------

* Дела од Maurice Leblanc на проектот „Гутенберг"
* Дела од или за Морис Леблан на Семрежниот архив
* Дела од Морис Леблан на LibriVox (аудиокниги во јавна сопственост)
* Le Clos Arsène Lupin Архивирано на 5 септември 2021 г. Maison Maurice Leblanc (museum)
**„Римски приказни"** (италијански: *Racconti Romani*) — збирка раскази на италијанскиот писател Алберто Моравија од 1954 година.

Содржина
--------

Збирката ги содржи следниве раскази:

* Не истражувај
* Двојник
* Комедијант
* Возач на камион
* Мислител
* Акрепи
* Совршено злостроство
* На сила силеџија
* Пропаст на човештвото
* Пријатели без пари
* Бу, бу, бу
* Несреќен човек
* Тарзановата одмазда
* Ромоло и Ремо
* Болничарка
* Богатство

За збирката
-----------

Збирката „Римски приказни" се темели врз два елементи: прецизната слика на објективниот свет се соединува со егзистенцијалните и моралните проблеми на целата епоха. Затоа, неговите раскази се длабоко „римски" и истовремено не се само „римски". Од сведочењето за посебното тие преминуваат во сведоштво за општото, т.е. низ моралните, сентименталните и општествените проблеми на поединецот тие зборуваат за духовната пустош на една цела цивилизација, која е во знакот на конвенциите, формалностите и конструкциите. Неговиот стил е одраз на пластичноста на фантазијата, но и интимен јазик на мудроста и на зрелоста на интелектот. Ликовите во книгата се луѓе од крв и од месо, но и симболи, т.е. претставници на одделни делови од неговиот систем на идеи.

Наводи
------

1. ↑  A. Moravija, *Rimske priče*. Beograd: Rad, 1964.
2. ↑  Jugana Stojanović, „Alberto Moravija" во: A. Moravija, *Rimske priče*. Beograd: Rad, 1964, стр. 107.
**Александар Караѓулев Охридски** е еден од позначајните македонски национални дејци од крајот на 19. век, кои дејствувале главно во Софија и кои се залагале за македонска национална засебност, продолжувајќи го на тој начин отпорот на Македонците против Бугарската егзархија. Инаку, Александар Караѓуле Охридски извесно време (1885 година) работел како одговорен уредник на весникот Македонски глас (и тоа почнувајќи од бројот 5. па до неговото укинување). Во последниот број од овој весник објавен е повик до сите Македонци во Бугарија со оружје да влезат во Турција и да се борат за ослободување на Македонија. Александар Караѓуле бил главен организатор и на Македонското читалиште во Софија (околу 1889 година). Под изговор дека е учесник во дејства против тогашната бугарска влада на Стефан Стамболов, Александар Караѓуле Охридски, е уапсен заедно со други Македонци (но и бугарски опозиционери) и истиот, на 08.07.1892, од страна на Софискиот суд е осуден на смрт. По тешките измачувања, овој смел Македонец е обесен истата година во Софија. Поради ѕверските мачења во софискиот затвор овој македонски патриот и музичар самиот си ја испеал песната Послушајте патриоти.
Queen consort of EnglandПредлошка:SHORTDESC:Queen consort of England

**Џејн Симор** (1508 или 1509 – 24 октомври 1537

) (англиски: *Jane Seymour*) била третата сопруга на англискиот крал Хенри VIII и негова трета братучетка. Таа долго време работела како придружничка на кралиците Катерина Арагонска и Ана Болејн.

Во кралскиот двор
-----------------

Џејн била ќерка на Џон Симор од Вилтшир и Маргарет од Вилтшир. Таа имало потекло од старо аристократско семејство, а нејзиниот татко бил ценет во дворот на Хенри VIII. Џејн служила како дворска дама на Катерина Арагонска и Ана Болејн сè додека не била забележана од страна на кралот. Кралот Хенри, незадоволен од бракот со Ана Болејн започнал да се интересира за младата дворска дама. Се смета дека таа одбила да биде љубовница на кралот. Хенри сметал дека Џејн ќе го роди идниот престолонаследник на Англија, како што се и случило подоцна.

Кралица на Англија
------------------

По погубувањето на Ана Болејн, во 1536 година се омажила за кралот на Англија. Официјално Џејн за кралица на Англија била прогласена на 4 јуни, но никогаш не била крунисана, главно поради епидемијата која владеела во Лондон. Се претпоставува и дека самиот Хенри не сакал таа да биде крунисена сè додека не му роди син.

Џејн како кралица била строга и официјална. Строгите норми, кои во целост се изгубиле во времето на Ана Болејн биле често практикувани од страна на Џејн. Во кралскиот двор блиска била само со нејзината сестра. француската мода која била воведена од страна на Ана била забранета. Во однос на политиката таа била конзервативна. Меѓутоа, еден нејзин обид за да ја наметне својата позиција во политиката многу го налутил кралот Хенри. Според легендата, тој и се спротивставил многу остро и ја предупредил да не заврши како нејзината претходничка.

Смрт
----

Многу бргу по свадбата, таа останала бремена. Таа починала 12 дена по раѓањето на идниот крал на Англија, Едвард VI.

Поврзано
--------

* Шесте сопруги на Хенри VIII

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2012-02-14. Посетено на 2010-05-03.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 15631808
* LCCN: no90017958
* ISNI: 0000 0000 7145 9901
* GND: 121675858
* SELIBR: 288328
* SUDOC: 177542888
* BNF: cb13755889t (податоци)
* NKC: xx0105156

 |

 |
**Иван Ноштев** — македонски општественик.

Животопис
---------

Иван Ноштев е роден на 1 март 1882

 година во Воден. Преродбеникот Христодул Ноштев и општественикот Никола Ноштев се негови роднини. Во 1902 година со првата генерација ги завршува трговските курсеви на солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј", заминува во Русија и започнува да студира на Санктпетербуршкиот шумарски институт. Истата година е еден од основачите на Македонското научно-литературно другарство.

Наводи
------

1. ↑  Кандиларовъ, Георги Ст. (1930). *Българскитѣ гимназии и основни училища въ Солунъ (по случай на 50-годишнината на солунскитѣ български гимназии)*. София: Македонски Наученъ Институтъ, печатница П. Глушковъ. стр. 114.
2. 1 2  Ристовский, Блаже (1999). *Димитрий Чуповский и македонское национальное сознание*. Москва: ОАО Издательство „Радуга". стр. 36.
**Универзитетот Коч** (турски: *Koç Üniversitesi*) е приватен непрофитен универзитет, кој бил основан во 1993 година во Истанбул, Турција. Универзитетот е основан од страна на фондација Вехби Коч, чијшто основач е еден од најголлемите турски стопанственици. Во 2000 година седиштето на универзитетот било преместено во Саријер. Денеска, објектот располага со голем број на згради во кои се сместени разни лаборатории, библиотеки, администрации, спортски и општествени објекти итн.

Започнувајќи од 2009 година, универзитетот има 3.945 студенти и 451 постдипломци. Половина од студентите живеат во училишниот комплекс. Универзитетот има персонал од 364 професори, од кои скоро сите се со полно работно време. 95% од персоналот, својот факултет го имаат завршено на европските или американските универзитети. Од вкупно 80 членови на Турската академија на науките и уметностите, 10 предаваат на универзитетот Коч. голем дел од професорите се наградувани за научни и технички истржувања. Многу истражувачки проекти на Универзитетот Коч се поддржани од Европскиот истражувачки совет.

Овој универзитет е еден од водечките образовни и истражувачки институции во Турција. Во последните пет години, универзитетот е меѓу првите три во земјата по бројот на статии објавени на факултетниот совет.

Наводи
------

1. ↑
2. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2009-02-20. Посетено на 2010-01-11.
3. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2009-08-07. Посетено на 2010-01-11.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место
* Библиотеката во универзитетот Архивирано на 15 август 2021 г.
* Блог на студентите
* Industrial Engineering Society Архивирано на 11 јануари 2016 г.
* Руски клув - Rusça Kulübü

Координати: 41°12′18″ N; 29°04′26″ E﻿ / ﻿41.204958° СГШ; 29.073858° ИГД﻿ / 41.204958; 29.073858

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Универзитети во Истанбул |
| --- |
|  |
| Државни | 
 Универзитет Богазичи **·**  Универзитет Галатасарај **·**  Истанбулски технички универзитет **·**  Истанбулски универзитет **·**  Универзитет Мармара **·**  Универзитет Мимар Синан **·**  Технички универзитет Јилдиз  |
|  |
| Приватни | 
 Универзитет Бакчешехир **·**  Универзитет Бајкент **·**  Универзитет Догуш **·**  Универзитет Фатих **·**  Универзитет Халич **·**  Универзитет Ишик **·**  Истанбулски Ајдински универзитет **·**  Универзитет Билги **·**  Istanbul Commerce University **·**  Универзитет Култур **·**  Универзитет Кадир Хас **·**  Универзитет Коч **·**  Универзитет Малтепе **·**  Универзитет Окан **·**  Универзитет Озјегин **·**  Универзитет Шабанџи **·**  Универзитет Једитепе  |
|  |
| Воени | 
 Air Force Academy **·**  Naval Academy  |

 |
Биста на Трифун Пановски во основното училиште во Битола што го носи неговото име
**Трифун Пановски** (Буф, Леринско, 1 февруари 1912

 — Буринец, Малесија, 22 јули 1944

) — учесник во НОВ, прв партизански лекар во Народноослободителната војска на Македонија. Патрон е на медицинскиот центар во Битола.

Животопис
---------

Споменикот на местото на кое загинал Трифун Пановски, заедно со други борци во 1944 година на патот помеѓу селата Буринец и Локов
Трифун Пановски е роден во 1912 година во селото Буф, Леринско, Егејска Македонија, во печалбарско семејство. Основно училиште завршил во родното место. Потоа, со родителите се преселил во Битола, каде завршил гимназија во учебната 1933/34 година. Се запишал на Медицинскиот факултет во Белград. Уште за време на студентските денови влегол во напредното студентско движење. По дипломирањето се вработил како лекар во Ниш, но набрзо, веднаш по окупацијата, се вратил во Битола и се приклучил во НОБ.

Во 1941 година станал член на КПЈ, а во 1942 година, за време на априлската провала, бил затворен од бугарската окупаторска полиција. Во недостаток на сигурни сведоштва бил ослободен од обвинувањата. Во текот на 1943 година бил интерниран во Бугарија и мобилизиран како лекар во бугарската армија, од каде во 1944 година успеал да избега и да им се приклучи на партизаните.

Како лекар и хуманист со големи лекарски способности уживал голем авторитет кај борците и народот. Во партизанските редови работел прво како главен лекар во партизанските болници на планината Кожуф, а потоа како лекар во Првата македонско-косовска бригада и на крај во Првата македонска бригада (во Дебрца и Караорман). Ce одликувал co храброст и пожртвуваност, спремен да им помогне на ранетите борци во првите борбени редови. Заради неговата несебичност бил почитуван и сакан од сите борци. Пановски работел во партизанската болница што ја создал и организирал кај селата Песочани и Ехловец, во подножјето на Караорман и Славеј. Во оваа болница се лекувале тешкоранетите борци, а полесно ранетите, под негов стручен надзор се лекувале во своите единици.

На 22 јули 1944 година во близина на селото Буринец (Малесија) при едно пробно гаѓање со минофрлач, од ненадејна експлозија бил тешко ранет заедно со командантот на Првата македонска бригада Коле Канински и уште тројца нивни соборци. Иако и самиот бил тешко ранет, Трифун Пановски им помагал на останатите повредени, сè додека сите не им подлегнале на раните.

Поврзано
--------

* ОУ „Д-р Трифун Пановски" - Битола
Мастер-план на Тел Авив во 1925 година
меѓународен саем - Оrient саем, 1934 - Британскиот павилјон
Тел Авив Баухаус музеј
**Тел Авив** (хебрејски: תֶּל אָבִיב-יָפוֹ, арапски: تَلْ اَبِيبْ-يَافَا Tal Abīb-Yāfā) — најголемиот град во Израел. Тој е млад град - постои околу 100 години, и се одликува со карактер на јужноевропската архитектура. Градот е објавен во текот на 2003 година од страна на УНЕСКО за светско културно наследство. Тел Авив ги вклучува и Јафо, еден од најстарите градови во Блискиот Исток. Градот е столб на израелската филмхармонија, на много музеи и располага со универзитет.

Во иднина, скоро целата светска јавност, Тел Авив го гледа како главната метропола на Израел. Поради оваа причина, повеќето амбасади се наоѓаат во овој град, наместо во Ерусалим, кој според уставот на Израел е главен град на еврејската држава.

Наводи
------

1. ↑  Проценка од Централното биро за статистика на Израел од 2006 (1 јули 2005). „TABLE 3.- POPULATION(1) OF LOCALITIES NUMBERING ABOVE 1,000 RESIDENTS" (Excel). Централно биро за статистика на Израел. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)

Панорама
--------



|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија географијата на Израел е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 134241609
* LCCN: n79066414
* ISNI: 0000 0001 2342 412X
* GND: 4119545-0
* SUDOC: 027547647
* BNF: cb11998352q (податоци)
* NLA: 35542795
* BNE: XX462145

 |

 |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Средновековни османлиско-српски војни |
| --- |
|  |
| 
* Галиполе
* Стефанијана
* Сирп Синдиѓи
* Марица
* Дубравница
* Савра
* Плочник
* Косово Поле
* Трипојле
* Космидион
* Деспотовац
* Витоша
* Смедерево
* Белград
* Ново Брдо
* Варна
* Ниш
* Златица
* Куновица
* Лесковац
* Крушевац
* Смедерево
* Белград
* Лебово Поле

 |

 |

**Битката кај Стефанијана** од 1344 година се водела помеѓу српските војски од една страна и Османлиите од друга. Во битката Србите доживеале пораз.

Позадина
--------

Граѓанската војна во Византија помеѓу приврзаниците на Јован VI Кантакузин (1347—1354) и Јован V Палеолог (1341—1376), започнал со смртта на Андроник III во 1341 година. Во следната година, 1342, приврзаниците на Кантакузин станале сојузници со Стефан Душан. Но, помеѓу нив дошло до недоразбирање, па српскиот владетел отишол на страната на младиот Палеолог. Во исто време, Кантакузин своите сојузници ги побарал на Османлиските Турци.

Така, граѓанската војна во Византија продолжила. Османлиите се обидиле да го заземат Солун, но нивната опсада не успела. Нивната флота на враќање доживеала пораз во борбата со здружените христијански сили на Јовановци, Кипрани и Венецијани. Турската флота морала директно да се упати кон Дарданелите. Но, кралот Душан на својот војвода Прељуб му наредил да ги престигнат османлиските флоти и да ги уништат.

Битка
-----

Српските сили на Османлиските ги пристигнале кај Стефанијана, недалеку од Бешичкото Езеро во северниот дел од Халкидик. По првиот налет од страна на српските сили, Турците се повлекле кон врвот од планиниата, па повторниот напад навидум бил невозможен, главно поради густината на шумата. Сепак, Србите на крај решиле дека треба да ги нападнат кон врвот на брдото. Планот на српските сили бил да се нападне со шешадиска војска. Но, кога Османлиите виделе дека се нападнати опд пешадија, тие со својата коњаница успеале да се спуштат кон српскиот камп, изоставувајќи ја назад српската пешадија. Целиот српски камп заедно со српската коњаница била заробена. По ова следувал нападот на српските војници, во кој напад тие биле поразени. По ова, Турците продолжиле кон Дарданелите.

Наводи
------

1. ↑  Vizantološki institut, *Zbornik radova Vizantološkog instituta*, (Naučno delo, 1996), 194.
**Јоже Улчар** е роден во 1915 година на Блед, Словенија. Гимназија завршил во Крањ во 1934 година, а во 1938 година дипломирал со одличен успех на Филозофскиот факултет во Љубљана на групата математика. По завршените студии, работел како суплент, а потоа како гимназиски професор, во гимназиите во Мурска Собота, Струмица, Призрен, Битола и Скопје. По ослободувањето бил директор на гимназијата во Битола. При основањето на Филозофскиот факултет во Скопје во 1946 година, станал еден од првите универзитетски предавачи. Во 1954 година е избран за доцент, во 1959 за вонреден професор, а во 1964 година за редовен професор. Хабилитирал во звањето универзитетски наставник со трудот **За неинцидентните страни на некои политопи**. Во учебните 1963 до 1965 година бил проректор на Универзитетот Св. Кирил и Методиј. Починал во 1967 година.

Д-р Јоже Улчар потекнува од љубљанската математичка школа на професорот Јосип Племел и професорот Антон Жупанчич. По доаѓањето на Филозофскиот факултет во Скопје, тој ја презема наставата по предметите од геометриските дисциплини: аналитичка геометрија, проективна и дескриптивна (нацртна) геометрија, диференцијална геометрија, како и основи на геометријата, а го водел и курсот елементарна геометрија. Во почетокот, според укажаната потреба, држи курсеви по алгебра и диференцијално и интегрално сметање. тој е автор на поголем број стручни и научни трудови, меѓу кои: *Елементарно-геометриски пресликувања и групен принцип во геометријата*, *За еднодимензионалните комплекси*, во кои доаѓа до израз неговата математичка култура, јасност и прецизност на излагањето, особини кои им ги пренесува и на своите студенти. Посебно добар е неговиот учебник *Аналитичка геометрија со векторска алгебра*, кој е прв од таков вид со векторско излагање и кое поради својот квалитет излезе во второ, непроменето издание. Поради своето големо искуство во средношколската настава, д-р Јоже Улчар помагал многу и во стручната проблематика на средните училишта, па бил многу често ангажиран од тогашното Министерство за просвета.

Совршен и педантен стилист, наставник од највисока класа, тој ја донесе математиката од светските простори во нашата средина и ги облагороди нашите умови и срца. Досега е ненадминат предавач, дидактичар, методичар и организатор на наставата.

Наводи
------

1. ↑  „Ulčar, Jože". *slovenska-biografija* (словенечки). Посетено на 23.01.2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)
**Кубен метар** или **кубик** (симбол: **м3** или **m3**) — изведена SI-единица за волумен (зафатнина). Тоа е еднакво на волуменот на коцка со страна долга еден метар. Поранешни мерки за оваа количина се стерот и килолитарот.

Претворање
----------

1 кубен метар е исто што и:

* 1.000 литри (точно);
* ~35,3 кубни стапки (прибл.)
	+ 1 cu ft = 0,028 316 846 592 м3
* ~1,31 кубни јарди (прибл.)
	+ 1 cu yd = 0,764 554 857 984 м3
* ~6,29 нафтени барели (прибл.)
	+ 1 oil bbl = 0,158 987 294 928 м3

Кубен метар чиста вода при температура на максимална густина (3,98 °C) и стандарден атмосферски притисок (101,325 кПа) има маса од 1.000 кг, или еден тон. При 0 °C (кога водата е замрзната) кубниот метар има малку помала маса (999,972 кг)

Содржатели и поситни единици
----------------------------

Главна статија: SI-претставка
### Содржатели

Кубен декаметар
волуменот на коцка со страна од еден декаметар (10 м)
еднакво на еден мегалитар
1 дам3 = 1,000 м3 = 1 Мл
Кубен хектометар
волуменот на коцка со страна од еден хектометар (100 м)
еднакво на еден гигалитар
1 хм3 = 1.000.000 м3 = 1 Гл
Кубен километар
волуменот на коцка со страна од еден километар (1.000 м)
еднакво на еден тералитар
1 км3 = 1.000.000.000 м3 = 1 Тл
### Поситни единици

Кубен дециметар
волуменот на коцка со страна од еден дециметар (0,1 м)
еднакво на еден литар
1 дм3 = 0,001 м3 = 1 л
Кубен сантиметар
волуменот на коцка со страна од еден сантиметар (0,01 м)
еднакво на еден милилитар
1 см3 = 0,000001 м3 = 10-6 м3 = 1 мл
Кубен милиметар
волуменот на коцка со страна од еден милиметар (0,001 м)
еднакво на еден микрилитар
1 мм3 = 0,000000001 м3 = 10-9 м3 = 1 µл

Наводи
------

1. ↑  „кубик" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Од 1901 до 1964 литарот се дефинирал како 1 кг чиста вода на температура од 4°C и притисок од 760 милиметри на живиниот столб. Според оваа дефиниција, литарот изнесувал 1,000028 дм3. Во 1964 литарот е вратена неговата првична дефиниција.
3. ↑
Аслауг Мортен Ескил Винге, 1862
**Аслауг**, (наречена и **Аслог**, **Крака** или **Краба**) била кралица во нордиската митологија која се споменува во повеќе нордиски саги како трета сопруга на Рагнар Лодброк.

Аслауг во легендите
-------------------

Кралот Хејмер и Алсауг
Според *Сагата за Рагнар Лодброк*, Аслауг била ќерка на Сигурд и воинствената Брунхилда, но била одгледана од очувот на Брунхилда, Хејмер. По смртта на нејзините родители, Хејмер бил загрижен за сигурноста на Аслауг, и затоа направил харфа која била доволно голема за да може девојчето да се скрие во неа. Потоа, тој патувал како сиромашен харфист, а девојчето го носел со себе скриено во харфата.
Откако стигнале во норвешкото село Спангерид, останале да преноќат кај селаните Аке и Грима. Домаќините сметале дека Хајмер во харфата крие богатство, па го убиле. Но бидејќи во харфата го нашле девојчето, решиле да ја чуваат, и ја нарекле Крака (врана), криејќи го нејзиното благородничко потекло.

Еден ден додека се капела во реката, луѓето на Рагнар ја виделе и се восхитиле од нејзината убавина. Рагнар кога дознал за неа, им наредил на своите луѓе да ја донесат, со препорака да дојде ни облечена ни необлечена, ни гладна ни сита, ни сама ни во друштво. Аслауг се појавила облечена во мрежа, гризејќи кромид и во друштво на пес. Кога ја видел, Рагнар бил восхитен од нејзината убавина и од нејзиниот ум, па ја запросил, но таа го го одложила бракот додека тој да ја исполни својата мисија во Норвешка.

Аслауг му родила пет сина: Ивар Бескостниот, Убе Рагнарсон, Бјорн Железниот, Хвитсерк и Сигурд Змискоокиот.

Наводи
------

1. 1 2 3  Jurich, Marilyn (1998). *Scheherazade's sisters: trickster heroines and their stories in world literature* (1. publ.. изд.). Westport, Conn.: Greenwood Press. стр. 160. ISBN 9780313297243.
2. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2012-12-07. Посетено на 2018-01-17.
**Базиликата Света Богородица на здравјето** (италијански: *Santa Maria della Salute*) е црква која се наоѓа во Венеција, Италија. Христијанскиот храм се наоѓа на влезот од Големиот канал во градот и плоштадот Свети Марко.

Според информации, оваа црква претставува најфотографираниот објект во градот и најголема туристичка атракција.

Во текот на 1629 година, Венецијанската република била опфатена со голема епидемија, по кое две третини од вкупниот број на население починало. Молитвите на Свети Рок и Свети Лоренцо не успееле да ја сопрат епидемијата. Претходно земјата била завладеана од друга епидемија, во периодот од 1575-1576 година, кога починале 46.000 луѓе. Тогашната власт како знак за благодарност за крајот на епидемијата, му дала задача на Андреја Паладио да ја изгради црквата Ил Реденторе. Името на новата црква било посветена на заштитникот на Републиката, Богородица Марија.

Исто така од страна на сенатот било одлучено секоја година на 21 ноември во црквата да се одржува литургија. Оваа процесија денеска е позната како *Феста дела Мадона дела Салуте*, денеска учествуваат сите венецијански функционери.

Оваа двокуполна црква на полуостровот помеѓу Големиот канал итн. „Сплавови" е една од најпознатите знаменитости на градот. Главниот влез на црквата, обликуван по пример на римските триумфални арки, подоцна станал предмет на имитација во неколку последователни катедрали во Венеција и пошироко.

Наводи
------

1. ↑  Avery, Harold (1966). „Plague churches, monuments and memorials" (PDF). *Proc. R. Soc. Med*. **59** (2): 110–116. PMC 1900794. PMID 5906745.

Венецијански знаменитости

|  |
| --- |
| Галерија на академијата | Арсенал | Голем канал | Дуждова палата | Ил Реденторе | Ка' д'Оро | Ка' Пезаро | Кa' Рецонико | Ка' Фоскари | Мост на воздишките | мост Ријалто | Санта Марија Глориоза деи Фрари | Санта Марија дела Салуте | Сан Марко | Санти Џовани е Паоло | Сан Џорџо Маџоре   |
**Ајсберг** (оригинал: **Iceberg**) е италијанска луксузнa модна куќа. Основана во 1974 година од Силвано Џерани и Џулијана Маркини, куќата произведува женска и машка „прет-а-портер" (облека спремна за носење), додатоци, мириси и детска облека. Тој е дел од групацијата Гилмар, основана во 1962 година. Нејзиното седиште е во Сан Џовани ин Марињано, Емилија-Ромања, Италија, и има бутици и продавници во градовите низ Европа, пред сè во Италија, но исто така и во Лимбург, Никозија, Ријад, Дубаи, разни градови во Кина итн. Синот на основачите, Паоло Џерани е креативна личност и раководител.

Почнувајќи како специјалисти за трикотажа, Iceberg биле ран поборник за концептот на модерна спортска облека, подоцна се прошириле кон кожна облека и фармерки. Нивните производи ги носеле Памела Андерсон, Парис Хилтон, Лил Флип, Лил Бил, Лил Ким и Миша Бартон. Лил Флип се повикувал на облеката на Iceberg во многу од неговите песни. Во јули 2011 година, збирката на компанијата била претставена на модната писта на модната ревија „The Brandery" во Барселона.

Поврзано
--------

* Булгари
* Гучи
* Прада

Наводи
------

1. ↑  History of Iceberg Brand
2. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2017-11-14. Посетено на 2020-09-26.
3. ↑  bwgreyscale.com Архивирано на 10 мај 2012.
4. ↑  The Brandery, Catwalk, TV Fashion Runway Show Архивирано на 3 септември 2011.

Надворешни врски
----------------

* Мрежна-страница на Iceberg
**Исни Шаќири** (албански: *Hisni Shaqiri*; Отља, Кумановско, 1 март 1949

) — македонски политичар, пратеник во Собранието на Република Македонија. За време на Конфликтот во 2001 година бил член на ОНА.

Шаќири завршил Филосовски факултет, историја. Работел како наставник. Во периодот од 1990 до 2001 година, бил пратеник на Собранието на Македонија, од редовите на ДПА.

Кога започнал конфликтот во Македонија, тој јавно се откажал од пратеничката функција и преминал во редовите на ОНА. Во почетокот, тој требало политички да ја претставува ОНА во случај на „преговори" пред меѓународната јавност со македонските власти, бидејќи другите членови од Главниот штаб на ОНА не биле од Македонија. Во Витина формирал група од 30-тина војници и влегол во општина Липково.

На 24 јули 2001 година бил ставен на македонската црна список на граѓани, а на 27 јули е ставен ѝ на списокот на американскиот претседател Џорџ Буш.

По крајот на конфликтот во Македонија, согласно новиот закон за амнестија, бил ослободен кривично. Во 2002 година станал член на Централното претседателство на партијата на Али Ахмети, Демократска унија за интеграција и повторно станал пратеник во Собранието. Во 2005 година ја напушта ДУИ и формира своја партија, Нови демократски сили.

Наводи
------

1. ↑  „Собрание на Република Македонија: Хисни Шакири". Посетено на 2012-02-16.
2. ↑  „Бела Книга- Теророзмот на т.н. Ослободителна национална армија", Министерство за внатрешни работи, стр. 82
3. ↑  „македонска црна листа". Архивирано од изворникот на 2011-08-22. Посетено на 2010-12-25.
4. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2012-03-16. Посетено на 2011-02-16.
5. ↑  „А1 телевизија: Амнестирани Ахмети, Велиу и Шаќири". Посетено на 16 февруари 2011.
*Ангел*, музеј во Падова
**Гуариенто ди Арпо** (1310 г - 1370), понекогаш погрешно познат како Гериеро, бил сликар од 14 век чија кариера била фокусирана во Падова. Сликарот е погребан во црквата Сан Бернардино, Падова.

Главните нарачки на Гуариенто во Падова ги вклучуваат хорските фрески за црквата на Августинските пустиници Еремитани, кои прикажуваат сцени од животот на Свети Августин, основачот на редот. Насликан во 1338 година, циклусот бил сериозно оштетен од бомбардирањето во 1944 година. Гуариенто, исто така, ја украсил капелата на Палацо Карара во Падова со слики од Мадона, евангелист Свети Матеј и 25 ангели. По реконструкцијата на палатата во 1779 година, панелите биле префрлени во Музејот Цивико во Падова. Декорацијата на капелата е тема на една неодамнешна студија на Корнелија Мол.

Во 1365 година, откако веќе стекнал високо реноме во неговиот роден град, тој бил поканет од Венецијанската Република да наслика претстава на Крунисувањето на Богородица во Палацо Дукале, која опстојува во фрагментирана состојба, повторно откриена под *Рајот* на Тинторето кога ова било симнато за конзервација во 1903 година.

Преживеаните дела на панелот вклучуваат *Крунисување на Богородица* олтардел, датиран во 1344 година (Пасадена, Музеј на уметност Нортон Симон); *Мадона на смирението* датирана од 1340-тите (Лос Анџелес, музеј Џ. Пол Гети); *Мадона и детето* од 1360-тите (Њу Јорк, Метрополитен музеј на уметноста); и *Вознесението Христово* од 1344 година (Венеција, Колекција на Виторио Чини).

**Гуариенто** генерално се смета за првиот уметник кој успешно ги комбинирал волуметриските и просторните развои на фирентинското сликарство на раниот *треченто* со полинеарниот и апстрактен Доцноготски и Византиски начин што дотогаш преовладувал во Венето.

Наводи
------

1. ↑  *Die Ausstattung der Cappella Carrara in der Reggia Carrarese in Padua: durch den Paduaner Meister Guariento di Arpo - Ein Rekonstruktionsversuch* (Vienna: AV Akademikerverlag, 2014)