**Саудиски фудбалски клуб Ал Хилал** (арап. **نادي الهلال السعودي** ), едноставно познат како **Ал Хилал**, е професионален мулти-спортски клуб со седиште во Ријад, Саудиска Арабија. Нивниот фудбалски тим се натпреварува во Саудиската професионална лига. Тие се најкорисниот клуб во Азија со 65 официјални трофеи. Тие го држат и рекордот за најмногу континентални трофеи во Азија, како и рекордни 18 титули во професионалната лига.

Основан на 16 октомври 1957 година, Ал Хилал е еден од трите тима кои учествувале во сите сезони на Саудиската професионална лига од нејзиното основање во 1976 година.

Севкупно,Ал Хилал има освоено 65 официјални титули и 100 кога се бројат неофицијалните трофеи. Во домашните натпреварувања, тие имаат освоено рекордни 18 титули во професионалната лига, рекордни 13 титули во Купот на престолонаследникот, рекордни седум титули во Купот на федерацијата на Саудиска Арабија, девет титули во Купот на кралот, рекордни три титули во Суперкупот, а исто така и Купот на основачите на Саудиска Арабија.

На меѓународно ниво, Ал Хилал има освоено рекордни осум трофеи на Азиската фудбалска конфедерација - Лигата на шампионите на АФЦ во 1991, 2000, 2019 и 2021 година, Купот на победниците на азиските купови во 1997 и 2002 година и Суперкупот на Азија во 1997, 20 година. Во септември 2009 година, Ал Хилал бил награден за најдобар азиски клуб на 20 век од IFFHS.

 Роберто Ривелино (лево) и Наџиб Ал Имам (десно) играат за Ал Хилал во 1979 година

### Основан во раните години (1957-1979)

Идејата за основање на клубот започнала кога во редовите на Клубот на млади во 1377 година (според хиџрискиот календар) бил сведок на сериозна поделба меѓу неговите водачи, што го натера г-дин Абдул Рахман бин Саид да поднесе оставка од претседателството на Клубот на млади во таа година, а многумина заминаа со него, вклучително и голем број истакнати играчи.

Тоа било зрела можноста за основање на нов клуб на првокласно ниво кој ќе му служи на саудискиот спорт, а тоа било веќе направено кога бил основан новиот клуб на 15 октомври 1957 година во Ријад. Името на клубот траело само една година пред да биде сменето во сегашното име на 3 декември 1958 година од страна на кралот Сауд. Тој го сменил името откако присуствувал на турнир што се натпреварувал помеѓу клубовите Олимпик, Ал Наср, Ал Ријад и Ел Кавкаб. Веднаш по основањето на клубот, Ал Хилал уживаше не само поддршка од грасрут, туку и кралско внимание.

Откако ги поминаа формативните години градејќи тим, клубот го направи својот прв знак со подигање на трофејот на Купот на кралот во 1961 година. Ал Хилал повторно го освои Купот на кралот во 1964 година, со победата на пенали над двократниот азиски шампион Ал-Итихад. Клубот го освои и купот на принцот во 1963-1964 година

Клубот бил инаугуративен победник кога саудиската Премиер лига започна да постои во сезоната 1976-1977. Ал Хилал, исто така, ја освоил титулата во лигата во 1978-79 година.

Со успехот, голем број играчи и тренери надвор од Саудиска Арабија му се приклучија на клубот во 1970-тите, вклучувајќи ги бразилските легенди Марио Загало и Роберто Ривелино.

### Одржлив успех (1980–1990)

 Екипата Ал-Хилал во раните 80-ти
По формирањето на саудиската Премиер лига во доцните 70-ти и со Ал Хилал кој двапати го освоил натпреварувањето вклучувајќи го и инаугуративното издание. Осумдесетите донесоа нова зора на успех за гигантите од Ријад, со група талентирани домашни играчи како што е харизматичниот дефанзивец Салех Ал-Нуеиме, кој бил капитен и на Ал-Хилал и на националниот фудбалски тим на Саудиска Арабија, заедно со промоцијата на екстремно надарениот играч Јусуф Ал-Тунајан и младиот и плоден напаѓач Сами Ал-Џабер. Клубот освоил четири титули во лигата, како и четири титули во Купот на кралот за десет години, од кои две се двојни во сезоната. Ал Хилал двапати бил вицешампион во Азиското клупско првенство. Тие биле втори по тркалезната трка во последната рунда во 1986 година. Тие стигнаа до финалето следната година во 1987 година, но ФК Јомиури автоматски бил крунисан за шампион бидејќи Ал-Хилал не можеше да донесе тим за финалето поради девет од почетните играчи кои биле избрани за подготвителниот камп на саудискиот тим кој се судри со фиксен датум за првиот крак.

### Континентална доминација (1991–2002)

90-тите означија промена во доминантните тимови кои се предизвик за титулата, како што е појавата на Ал-Шабаб како нов кандидат и сила во лигата. Покрај тоа што оживувањето на лутите ривали Ал-Насер и Ал-Итихад направи лигата да стане спорна и поделена помеѓу четворицата, Ал-Хилал постигна три титули во овој период (1995-96, 1997-98, 2001-02). Клубот продолжил да извлекува таленти од својата академија со играчи како Наваф Ал-Темјат, Мохамед Ал-Шалхуб, Абдалах Ал-Џамаан, Ахмад Ал-Дохи како и замбискиот дефанзивец Илија Литана. Континенталниот плен на Ал-Хилал во овој период го дефинирал идентитетот на клубот, декаденцијата и позицијата на азискиот континент во годините што доаѓаат. Првиот од нив дошол во 1991 година, кога клубот ја освоил својата прва азиска титула, Азиското клупско првенство, победувајќи го иранскиот клуб Естеглал ФК во пенали во финалето. Во 1997 година биле добиени и Азискиот Куп на Победниците на Куповите и Азискиот Супер Куп. Клубот повторно го освои Азиското клупско првенство во 1999-2000 година, кога постигна израмнувачки гол во 89-та минута и го доби натпреварот против Џубило Ивата во судиското продолжение, при што финалето било едно од највозбудливите и најконкурентните во историјата на натпреварувањето. Истата година бил постигнат и супер куп.Конечно,последната од азиските титули што била обезбедена во оваа ера бил Купот на победниците на куповите во 2002 година.

### Лига дуопол (2003–2011)

На почетокот на векот, историското ривалство меѓу Ал-Хилал и Ал-Итихад достигна ниво што досега не биле видени во саудискиот фудбал. Историски гледано, од нивниот прв состанок, натпреварите Ал-Хилал/Ал-Итихад отсекогаш биле агресивни и спектакли исполнети со страст кои привлекувале огромна публика поради тоа што двата тима биле од двата големи саудиски града Ријад и Џеда. Секој тим претставувал различни градови, потекло и вредности. Ал-Хилал е со седиште во Ријад, главниот град на Саудиска Арабија, покрај традиционалните вредности на Најди, клубот најчесто е поддржан од високата и средната класа, а исто така ужива и кралско внимание. Од друга страна, Ал-Итихад е со седиште во пристанишниот град Џеда и вообичаено е поддржан од пониската и средната класа, како и од домородците кои не се Саудијци, давајќи му прекар „клубот на луѓето". Двата тима доминираа во оваа ера од историјата на саудискиот фудбал. Ал-Хилал ја освои титулата/и во (2001–02, 2004–05, 2007–08, 2009–10, 2010–11). Златната генерација на Ал-Итихад во овој временски период се изедначи со двете титули на Ал-Хилал во АФЦ Лигата на шампионите, како и со освојувањето на титулите во лигата во (2000–01, 2002–03, 2006–07, 2008–09). Ова резултирало со тоа што двата тима ги разменија победничките и второпласираните позиции речиси секоја сезона во лигата за единаесет години, со исклучок на две сезони.

Врвниот момент на ерата била во сезоната 2007-2008 кога Ал-Итихад водеше на табелата во текот на целата сезона со Ал-Хилал секогаш веднаш зад второто место, последниот ден од натпреварот ги спротивстави двата тима еден против друг во Принцот Абдула Ал- Стадионот Фаисал во Џеда на Ал-Итихад му треба минимално реми за да ја освои титулата во лигата на домашен терен. Ал-Итихад бил очигледен фаворит поради нивниот многу супериорен квалитет и домашната предност. Натпреварот започнал со водство на Ал-Итихад по посед и можности за напад, но безуспешно. Во 49. минута Ахмед Ал-Фраиди ја нафрлил топката од работ на шеснаесетникот, на што Јасер Ал-Кахтани со глава се префрлил во десниот долен агол од голот за водство на Ал-Хилал од 1-0 четири минути по полувремето.Ал-Итихад избезумено се обидувал да израмни со изобилство на удари, но голманските херои на Мохамед Ал-деајеа цел натпревар им го ускратиле голот што очајно им бил потребен, а уште повеќе по голот на Ал-Катани.Судијата конечно свирнал и Ал-Хилал бил крунисан за шампион на лигата во Џеда, а под чие раководство на Космин Олароиу бил споен со Купот на престолонаследникот завршувајќи ја сезоната со двојка. Лигата е општо позната и запаметена со прекарот (арапски: شعره ياسر) што грубо во превод значи „Косата на Јасер" поради победничкиот гол кој бил постигнат со глава со кој ја префрлил топката со косата на Јасер вртејќи ја топката кон голот. Она што ја направи приликата уште попосебна е тоа што истиот исход се случило и претходната сезона, но тимовите биле во спротивна ситуација.

Пред почетокот на сезоната 2009-10, Ерик Геретс бил ангажиран како нов менаџер на Ал-Хилал. Под негово раководство Ал-Хилал тактички усвоил многу напаѓачки стил, комбинирајќи ја веќе талентираната локална група играчи со ѕвездени странски играчи како што се разноврсниот јужнокорејски десен бек Ли Јанг-Пјо, моќниот и доминантен одбранбен играч за врска Мирел Радои, брзиот Швеѓанец. крилниот напаѓач Кристијан Вилхелмсон и технички надарениот бразилски офанзивен играч за врска Тиаго Невес.Овој спој на локални и странски таленти, водени од тактички остар менаџер доминираше во лигата и биле крунисани за шампиони со три натпревари до крајот, а во истата сезона го освоиле и купот на престолонаследникот. Во следната сезона 2010–11 Ал-Хилал продолжил да доминира на домашен и континентален план до нивното полуфинале излегување од ACL 2010 година, набргу по нивното заминување Ерик Геретс замина за да стане нов селектор на фудбалската репрезентација на Мароко. По заминувањето на Геретс, Габриел Калдерон ја презеде функцијата главен тренер на Ал-Хилал и ја заврши ажурираната лига на 14 тимови како непоразен шампион со 19 победи и 7 нерешени, станувајќи вториот тим што го постигнал овој подвиг по Ал-Етифак. Сезоната заврши како двојка поради задржувањето на Купот на престолонаследникот

### Борба на континентална сцена (2012–2019)

По нивните титули во лигата и генерално постојаниот успех во домашниот фронт, Ал-Хилал секогаш изгледал како да не успева во нивната континентална потрага по нивниот последен триумф во кампањата 1999-2000..Додавајќи го веќе стареното локално јадро и клучните играчи кои заминуваа, Ал-Хилал бил во преоден период да го обнови тимот што можеше да го предизвика домашно и во Лигата на шампионите. Ал-Хилал стигна до финалето на АФЦ Лигата на шампионите во 2014 година, 14 години по нивниот последен настап во финалето. Овој пат тие се соочиле со Вестерн Сиднеј Вондерерс. Австралискиот клуб победи со вкупен резултат 1-0 со некои многу сомнителни судиски одлуки на Јуичи Нишимура (што тврдат навивачите). За време на овој временски период Ал-Хилал не можеше да ја освои титулата во лигата пет сезони почнувајќи од сезоната 2011-12 до сезоната 2015-16, завршувајќи како вицешампион во три од тие сезони и можеше да постигне само пет титули во купот: Куп на престолонаследникот (2011–12, 2012–13, 2015–16), кралски куп (2015) и супер куп (2015). Против ривалите Ал-Насер одржан на стадионот „Лофтус Роуд", во Лондон.

На почетокот на сезоната 2016-17, низа лоши резултати предизвикале Густаво Матосас да биде отпуштен и да биде заменет со Рамон Дијаз. Дијаз ја реорганизирал тактичката форма и стилот на игра во кој бил ангажиран тимот, како и условувањето на неговите играчи брзо да ја сфатат неговата филозофија. Искористувајќи го фактот дека низ генерациите успехот на Ал-Хилал во голема мера доаѓаше од играчите на академијата, како и од клучните засилувања, кои тимот веќе ги поседуваше, но групата не била синхронизирана или способна да го достигне својот вистински потенцијал. Играчите како голманот Абдула Ал-Мајуф биле вратени од Ал-Ахли поради неговите дистрибутивни способности, десниот и левиот бек Јасер Ал-Шахрани и Мохамед Ал-Бреик се истакнале во создавањето на случајност, а исто така и во нападот, Салман Ал-Фарај и Абдула. Врската на Отајф во средниот ред бил исклучително поврзана поради нивната визија, техничките и додавачките способности и интелигенцијата во читањето на играта, како и реткото давање на посед. Салем Ал-Давсари бил исклучително талентиран, но неполиран играч кога бил промовиран во првиот тим во 2011 година, но тој созреал да стане клучен играч. Овие играчи станале 'рбетот на тимот и составен дел на тимот на Ал-Хилал во годините што доаѓаат. Менаџерската смена радикално го променила настапот на тимот играјќи напаѓачки фудбал базиран на посед за кој гореспоменатите играчи се покажаа дека се многу вешти. Ал-Хилал ја заврши сезоната како шампион на лигата и Кралскиот куп, а првиот бил постигнат со рекордни поени во една сезона.

Следната сезона продолжил во истиот ритам со водство на Ал-Хилал во домашната лига и стигнување до финалето на Лигата на шампионите на АФЦ во 2017 година. Но, тие на крајот загубиле од јапонската екипа Урава Ред Дајмондс со вкупен резултат 1–2 откако Карлос Едуардо претрпел кинење на ACL во првите минути од првиот натпревар, а Омар Карбин се повреди на вториот натпревар. Тимот ментално падна по поразот и започна серија нерамни настапи што доведе до нивно излегување од групната фаза на следното издание, што бил нивен прв пат да ја напуштат групната фаза од 2010 година. Рамон Дијаз бил отпуштен на 21 февруари 2018 година и бил заменет Хуан Браун како чувар до крајот на сезоната, тој успеал да ја спаси сезоната со освојување на Ал-Хилал нивната 15-та титула домашно првенство.

### Враќање на континентална доминација (2019–сега)

Сезоната 2018-19 забележа драстични промени во лигата со зголемување на бројот на клубови од 14 на 16, како и зголемување на странските играчи на 8. Оваа сезона доаѓаа Бафетимби Гомис, Андре Кариљо и Себастијан Џовинко под водство на Хорхе Жесус. Сезоната започнала многу добро победувајќи ги првите девет натпревари од лигата, кога бил назначен нов претседател Хесус бил отпуштен на 30 јануари без одредена причина, иако победил на 20 натпревари, водеше во лигата со 9 поени разлика и го освои Супер 2018 чаша. Оттаму работите почнаа да одат надолу, до крајот на сезоната Ал-Хилал заврши како вицешампион во лигата со еден поен од Ал-Насер и вицешампион во Купот на арапските клупски шампиони 2018-19, загубил од Ал-Тавон во полуфиналето на кралскиот куп. Мохамед бин Фајсал поднесе оставка како претседател на 1-ви мај пред да заврши сезоната.

Фахад бин Нафил бил избран за претседател со четиригодишен мандат. За нов менаџер бил назначен Разван Луческу, неколку играчи кои биле оценети како непотребни и ослободени. Јужнокорејскиот дефанзивец Џанг Хјун-су бил потпишан заедно со колумбискиот интернационалец Густаво Куелар. Сезоната започнала добро и Ал-Хилал бил водечки на табелата речиси цела сезона, а Ал-Наср бил единствениот друг клуб во трката за титулата, а Ал-Хилал ја завршил сезоната како шампион и поставил нов рекорд од 72 бодови, Ал-Хилал го победија Ал-Насер со 4–1 и ги прекинаа своите надежи за титула. За време на кампањата во Лигата на шампионите во 2019 година, Ал-Хилал го направил еден од најдоминантните и највозбудливите настапи во историјата на натпреварувањето за да стигне до финалето на средината на сезоната. Првиот натпревар од Лигата на шампионите во сезоната бил против Ал-Ахли во осминафиналето Ал-Хилал победил со 4-1 на гости со Гомис постигнал хет-трик и загубил со 0-1 дома, Ал-Хилал се пласирал во следната фаза со збирен резултат од 4–2. Четврт-финалето се сретнале со Ал-Хилал против локалниот ривал Ал-Итихад, првиот натпревар завршил во ќор-сокак 0-0 на гостински терен, додека вториот натпревар Ал-Хилал победил со 3-1 дома со незаборавни настапи на Салем, Кариљо и Џовинко, Ал- Хилал се пласирал во полуфиналето со вкупен резултат 3–1. Во полуфиналето Ал-Хилал бил против својот најтешкиот противник во натпреварувањето Ал-Сад, на гостувањето Ал-Хилал победи со 4–1 во Доха додека противничкиот тим Абдулкарим Хасан бил исклучен. Во реваншот на домашен терен во Ријад , Ал Сад успеал да го сврти резултатот постигнувајќи четири гола на два, а во последната минута од натпреварот добија слободен удар на работ од шеснаесетникот и требале да постигнат еден. повеќе гол за да се пласираат во финалето, но Абдула Ал-Мајуф ја спасил топката и првобитното време завршило со победа на Ал-Хилал со вкупни 6-5, Ал-Хилал се квалификувал во нивното трето финале во последните 5 години. Откако се обидел и не успеал да победи на две претходни финалиња во 2014 и 2017 година. Тие играле против јапонскиот клуб Урава Ред Дајмондс, од кого загубиле во финалето две години претходно. Тие успешно се реванширале и победил со 3-0 со вкупни 1-0 дома и 2-0 на гости, ставајќи крај на деветнаесетгодишното чекање за азиската круна, Бафетимби Гомис исто така бил најдобар стрелец и МВП на турнирите. И со Саудиската професионална лига 2019-20, како и со титулите во Лигата на шампионите во АФЦ 2019, Ал-Хилал имал уште една титула за освојување за да ја заврши тројната круна. Ал-Хилал стигнале до финалето на Кралскиот куп 2019-2020 за да се соочат со Ал-Насер кој ја немаше освоено титулата во купот од 1990 година, Ал-Хилал победил со 2-1 за да ја комплетира историската тројна круна.

Последно, во Лигата на шампионите на АФЦ 2021 година, Ал-Хилал се квалификувал во нокаут-фазата на натпреварувањето. Во осминафиналето се соочиле со ФК Естеглал и го добиле натпреварот со 2-0, во четвртфиналето се соочиле со друг ирански тим Персеполис ФК кого го совладале со 3-0 за да се пласираат во следната фаза. Во полуфиналната фаза Ал-Хилал се соочил со својот вечен ривал Ал-Насер, кој бил наречен меч на векот поради долгогодишното непријателство што овие историски ривали го имаа еден за друг. Ова бил прв пат двата тима да се соочат еден со друг во ова натпреварување, уште повеќе Ал-Насер никогаш претходно не ја освоил Лигата на шампионите на АФЦ и на Ал-Хилал му требале уште една титула за да биде директен рекордер на титулата во Лигата на шампионите на АФЦ. Влогот на играта бил толку голем што тензијата се почувствува во градот Ријад неколку недели пред натпреварот. Натпреварот завршил со победа на Ал-Хилал со 2–1 против Ал-Насер за да стигне до финалето, покрај тоа што ќе се фалат многу години што доаѓаат. Ал-Хилал стигнал до финалето во 2021 година за да се соочи со Поханг Стилерс, двата клуба имале рекорд од три титули во азиската лига на шампиони. Ал-Хилал дојде на врвот и го постигнал првиот гол 16 секунди по почетокот на натпреварот. На крајот, победата од 2-0 ја обезбедила четвртата титула во шампионската лига на Азија, а Ал-Хилал стана недвосмислен рекордер на титулата во АФЦ Лигата на шампионите.

| Сезона | Натпреварување | Рунда | Клуб | Дома | Гости | Постигнато |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1986 | Asian Club Championship | 2 Рунда | Al-Shorta | 2–0 | 5–0 | **1** |
| Финална рунда | Јапонија Furukawa Electric | 3–4 | **2** |
| Кина Liaoning | 2–1 |
| Ирак Al-Talaba | 2–1 |
| 1987 | Asian Club Championship | Група А | Ирак Al-Rasheed | 2–1 | **1** |
| Тајланд Bangkok Bank | 4–0 |
| Финале | Јапонија Yomiuri | – | **Withdrew** |
| 1990–91 | Asian Cup Winners' Cup | 2 Рунда | Бангладеш Mohammedan | 7−0 | 2–1 | **9–1** |
| ПолуФинале | Иран Persepolis | 0−0 | 0−1 | **0–1** |
| 1991 | Asian Club Championship | 1 Рунда | Кувајт Al-Jahra | 2–0 | 2–0 | **4–0** |
| Група Б | Северна Кореја April 25 | 2–0 | **1** |
| Иран Esteghlal | 1–0 |
| ПолуФинале | ОАР Al-Shabab | 1–0 | **1–0** |
| Финале | Иран Esteghlal | 1–1 (4–3 п) | **1–1 (4–3 п)** |
| 1996–97 | Asian Cup Winners' Cup | 1 Рунда | Бахреин Al-Qadisiya | – | **w/o** |
| 2 Рунда | Кувајт Al-Arabi | 6–0 | 0–1 | **6–1** |
| Четврт Финале | Оман Al-Nasr | 5–0 | – | **w/o** |
| Полуфинале | Иран Esteghlal | 0–0 (5–4 п) | **0–0 (5–4 п)** |
| Финале | Јапонија Nagoya Grampus Eight | 3–1 | **3–1** |
| 1997 | Asian Super Cup | Финале | Јужна Кореја Pohang Steelers | 1–0 | 1–1 | **2−1** |
| 1997–98 | Asian Club Championship | 2 Рунда | Катар Al-Rayyan | 3–2 | 0–0 | **3–2** |
| Четврт финале | Иран Persepolis | 0–1 | **2** |
| Узбекистан Navbahor Namangan | 3–1 |
| Либан Al-Ansar | 3–1 |
| Полуфинале | Јужна Кореја Pohang Steelers | 0–1 | **0–1** |
| Трето место | Иран Persepolis | 4–1 | **4–1** |
| 1998–99 | Asian Club Championship | 1 Рунда | Кувајт Al-Salmiya | 3–2 | 0–0 | **3–2** |
| 2 Рунда | Јемен Al-Wehda | 4–0 | 2–2 | **6–2** |
| Четврт финале | Иран Esteghlal | 1–2 | **3** |
| Туркменистан Köpetdag Aşgabat | 4–2 |
| ОАР Al-Ain | 0–1 |
| 1999–2000 | Asian Club Championship | 2 Рунда | Катар Al-Sadd | 2–1 | 1–0 | **3–1** |
| Четврт финале | Казахстан Irtysh | 2–0 | **1** |
| Ирак Al-Shorta | 1–0 |
| Иран Persepolis | 0–0 |
| Полуфинале | Јужна Кореја Suwon Samsung Bluewings | 1–0 | **1–0** |
| Финале | Јапонија Júbilo Iwata | 3–2 (asdet) | **3–2 (asdet)** |
| 2000 | Asian Super Cup | Финале | Јапонија Shimizu S-Pulse | 1–1 | 2–1 | **3−2** |
| 2000–01 | Asian Club Championship | 1 Рунда | Сирија Al-Karamah | 2–1 | 0–0 | **2–1** |
| 2 Рунда | Кувајт Al-Salmiya | 3–1 | 0–0 | **3–1** |
| Четврт финале | Казахстан Irtysh | 0–0 | **4** |
| Саудиска Арабија Al-Ittihad | 0–2 |
| Иран Persepolis | 1–3 |
| 2001–02 | Asian Cup Winners' Cup | 1 Рунда | Сирија Tishreen | 1–1 | 3–2 | **4–3** |
| 2 Рунда | Палестински територии Al-Aqsa | 5–0 | 2–1 | **7–1** |
| Четрвт финале | Таџикистан Regar-TadAZ Tursunzoda | 3–0 | 2–0 | **5–0** |
| Полуфинале | Катар Al-Sadd | 1–0 | **1–0** |
| Финале | Јужна Кореја Jeonbuk Hyundai Motors | 2–1 (asdet) | **2–1 (asdet)** |
| 2002 | Asian Super Cup | Финале | Јужна Кореја Suwon Samsung Bluewings | 1–0 | 0–1 | **1–1 (2–4 п)** |
| 2002–03 | AFC Champions League | Група Ц | ОАР Al-Ain | 0–1 | **4** |
| Иран Esteghlal | 3–2 |
| Катар Al-Al Sadd SC | 1–3 |
| 2004 | AFC Champions League | Група Ц | ОАР Sharjah | 0–0 | 2–5 | **2** |
| Ирак Al-Shorta | 2−0 | 2−1 |
| 2006 | AFC Champions League | Група Б | ОАР Al-Ain | 2–1 | 0–2 | **2** |
| Ирак Al-Mina'a | 3−1 | 1−1 |
| Узбекистан Mash'al | 5−0 | 1−2 |
| 2007 | AFC Champions League | Група Б | Кувајт Kuwait | 1–1 | 0–0 | **1** |
| Узбекистан Pakhtakor | 2−0 | 2−0 |
| Четврт финале | ОАР Al-Wahda | 1−1 | 0−0 | **1–1** (a) |
| 2009 | AFC Champions League | Група А | Иран Saba Qom | 1–1 | 1–0 | **1** |
| Узбекистан Pakhtakor | 2−0 | 1−1 |
| ОАР Al-Ahli | 2−1 | 3−1 |
| Финални 16 | Катар Umm Salal | 0–0 (3–4 п) | – | **0–0 (3–4 п)** |
| 2010 | AFC Champions League | Група Д | Катар Al-Sadd | 0–0 | 3–0 | **1** |
| Иран Mes Kerman | 3−1 | 1−3 |
| ОАР Al-Ahli | 1−1 | 3−2 |
| Финални 16 | Узбекистан Bunyodkor | 3–0 | – | **3–0** |
| Четврт финале | Катар Al-Gharafa | 3–0 | 2–4 | **5–4 (прод.)** |
| Полуфинале | Иран Zob Ahan | 0–1 | 0–1 | **0–2** |
| 2011 | AFC Champions League | Група А | Иран Sepahan | 1–2 | 1–1 | **2** |
| Катар Al-Gharafa | 2–0 | 1–0 |
| ОАР Al-Jazira | 3−1 | 3–2 |
| Финални 16 | Саудиска Арабија Al-Ittihad | – | 1–3 | **1–3** |
| 2012 | AFC Champions League | Група Д | Иран Persepolis | 1–1 | 1–0 | **1** |
| Катар Al-Gharafa | 2–1 | 3–3 |
| ОАР Al-Shabab | 2−1 | 1–1 |
| Финални 16 | ОАР Baniyas | 7–1 | – | **7–1** |
| Четврт финале | Јужна Кореја Ulsan Hyundai | 0–4 | 0–1 | **0–5** |
| 2013 | AFC Champions League | Група Д | ОАР Al-Ain | 2–0 | 1–3 | **2** |
| Катар Al-Rayyan | 3–1 | 2–0 |
| Иран Esteghlal | 1–2 | 1–0 |
| Финални 16 | Катар Lekhwiya | 0–1 | 2–2 | **2–3** |
| 2014 | AFC Champions League | Група Д | ОАР Al-Ahli | 2–2 | 0–0 | **1** |
| Иран Sepahan | 1–0 | 2–3 |
| Катар Al-Sadd | 5–0 | 2–2 |
| Финални 16 | Узбекистан Bunyodkor | 3–0 | 1–0 | **4–0** |
| Четврт финале | Катар Al-Sadd | 1–0 | 0–0 | **1–0** |
| Полуфинале | ОАР Al-Ain | 3–0 | 1–2 | **4–2** |
| Финале | Австралија Western Sydney Wanderers | 0–0 | 0–1 | **0–1** |
| 2015 | AFC Champions League | Група Ц | Узбекистан Lokomotiv Tashkent | 3–1 | 2–1 | **1** |
| Катар Al-Sadd | 2–1 | 0–1 |
| Иран Foolad | 2–0 | 0–0 |
| Финални 16 | Иран Persepolis | 3–0 | 0–1 | **3–1** |
| Четврт финале | Катар Lekhwiya | 4–1 | 2–2 | **6–3** |
| Полуфинале | ОАР Al-Ahli | 1–1 | 2–3 | **3–4** |
| 2016 | AFC Champions League | Група Ц | Узбекистан Pakhtakor | 4–1 | 2–2 | **2** |
| ОАР Al-Jazira | 1−0 | 1–1 |
| Иран Tractor Sazi | 0−2 | 2–1 |
| Финални 16 | Узбекистан Lokomotiv Tashkent | 0–0 | 1–2 | **1–2** |
| 2017 | AFC Champions League | Група Д | Иран Persepolis | 0–0 | 1–1 | **1** |
| Катар Al-Rayyan | 2–1 | 4–3 |
| ОАР Al-Wahda | 1–0 | 2–2 |
| Финални 16 | Иран Esteghlal Khuzestan | 2–1 | 2–1 | **4–2** |
| Четврт финале | ОАР Al-Ain | 3–0 | 0–0 | **3–0** |
| Полуфинале | Иран Persepolis | 4–0 | 2–2 | **6–2** |
| Финале | Јапонија Urawa Red Diamonds | 1–1 | 0–1 | **1–2** |
| 2018 | AFC Champions League | Група Д | ОАР Al-Ain | 0–0 | 1–2 | **4** |
| Иран Esteghlal | 0–1 | 0–1 |
| Катар Al-Rayyan | 1–1 | 1–2 |
| 2019 | AFC Champions League | Група Ц | ОАР Al-Ain | 2–0 | 1–0 | **1** |
| Катар Al-Duhail | 3–1 | 2–2 |
| Иран Esteghlal | 1–0 | 1–2 |
| Финални 16 | Саудиска Арабија Al-Ahli | 0–1 | 4–2 | **4–3** |
| Четврт финале | Саудиска Арабија Al-Ittihad | 3–1 | 0–0 | **3–1** |
| Полуфинале | Катар Al-Sadd | 2–4 | 4–1 | **6–5** |
| Финале | Јапонија Urawa Red Diamonds | 1–0 | 2–0 | **3–0** |
| 2020 | AFC Champions League | Група Б | Иран Shahr Khodro | 2–0 | 0–0 | **Withdrew** |
| ОАР Shabab Al-Ahli | – | 2–1 |
| Узбекистан Pakhtakor | 2–1 | 0–0 |
| 2021 | AFC Champions League | Група А | Узбекистан AGMK | 2–2 | 3–0 | **2** |
| ОАР Shabab Al-Ahli | 2–0 | 0–2 |
| Таџикистан Istiklol | 3–1 | 1–4 |
| Финални 16 | Иран Esteghlal | 2–0 | **2–0** |
| Четврт финале | Иран Persepolis | 3–0 | **3–0** |
| Полуфинале | Саудиска Арабија Al-Nassr | 2–1 | **2–1** |
| Финале | Јужна Кореја Pohang Steelers | 2–0 | **2–0** |
| 2022 | AFC Champions League | Група А | ОАР Sharjah | 2–1 | 2–2 | **1** |
| Катар Al-Rayyan | 0–2 | 3–0 |
| Таџикистан Istiklol | 1–0 | 3–0 |
| Финални 16 | ОАР Shabab Al Ahli |  |  |
|

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница (на арагонски and англиски)
* АлХилал договор со Мобили

Наводи
------

1. ↑  „IFFHS – Asia's Club of the Century". Архивирано од изворникот на 18 March 2013.
2. ↑  „The story of Al Hilal Foundation". Архивирано од изворникот на 19 September 2018. Посетено на 30 May 2009.
3. ↑  „Asian Club Championship Flashback: Al Hilal v Jubilo Iwata (1999-2000)". *the-AFC* (англиски). Посетено на 2022-06-08.
4. ↑  Cohen, Kate (2014-11-02). „Western Sydney Wanderers win Asian Champions League title". *The Guardian*. Посетено на 2014-11-02.