recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Железничка станица „Кукуричани"** — железничка станица во ,месноста на некогашното село Кукуричани, Општина Неготино, на железничкиот коридор 10 во јужниот дел на земјата.

ЖС Кукуричани е железничка станица и железничка крстосница на меѓународната железничка пруга Скопје - Гевгелија - Солун. Со изградбата на железничката пруга Скопје - Солун во 1873 година, во месноста Кукуричани е изградена железничка станица. Железничката станица Кукуричани, која се наоѓа веднаш на десниот брег на реката Вардар, помеѓу железничките станици Градско и Криволак, односно помеѓу железничките стојалишта Стоби и Црвени Брегови е во функција сè до денес и е најчесто одредиште на риболовците од цела Македонија. Од главната станица Скопје е оддалечена 89,1 километри.

Галерија
--------

* Поглед на железничката станицаПоглед на железничката станица
* Поглед на железничката станицаПоглед на железничката станица

Надворешни врски
----------------

* ЖС „Кукуричани" на Ризницата ?

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонски железници Железнички станици на линијата Велес — Гевгелија |
| --- |
|  |
| 
* Велес
* Згрополци
* Ногаевци
* Градско
* Стоби
* Кукуричани
* Црвени Брегови
* Криволак
* Неготино
* Дуброво
* Демир Капија
* Клисура
* Миравци
* Милетково
* Смоквица
* Прдејци
* Гевгелија

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за железничка станица во Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 41°32′54″N 22°02′22″E﻿ / ﻿41.54833° СГШ; 22.03944° ИГД﻿ / 41.54833; 22.03944
**Елвина Палавичини** (22 јануари 1914 – 29 август 2004) била италијанска благородничка, принцеза, членка на семејството Палавичини, и често се смета за водач на таканареченото Црно благородништво во Рим во втората половина на 20 век.

Биографија
----------

Била родена во Џенова на 22 јануари 1914 година како Елвина деи Медичи дел Васкело, ќерка на Џакомо де Маркези Медичи дел Васело (1883–1949) и неговата сопруга.

За време на нацистичката окупација на Рим по примирјето меѓу Италија и сојузничките вооружени сили, принцезата Палавичини ги поддржувала италијанските ројалистички партизани и подоцна била наградена со бронзен медал за воена храброст за тоа.

Почнувајќи од 1977 година, принцезата Елвина Палавичини водела група на црно благородништво што му давала поддршка на надбискупот Марсел Лефевр. Исто така била активно вклучена во политиката, особено поддржувајќи ги политиките на американскиот потпретседател Дик Чејни и секретарот за одбрана Доналд Рамсфелд.

Принцезата Елвина Палавичини, понекогаш наречена „црна кралица" или „прва дама" на римското благородништво, починала на 29 август 2004 година во Кортина д'Ампецо. На нејзиниот погреб во базиликата Сан Лоренцо во Лусина присуствувале бројни претставници на италијанската влада, како и на благородништвото.

Брак и семејство
----------------

Во 1939 година се омажила за Гуглиелмо Мариус Хуберт Мари де Пјер де Бернис де Куртавел, кој во 1937 година бил прогласен за принц Палавичини. Принцот бил воен пилот и исчезнал во акција на 1 август 1940 година по воздушна борба над Средоземното Море (тој официјално бил прогласен за мртов од италијанскиот суд десет години подоцна, во 1950 година).

По неговата смрт се родила единствената ќерка на сопружниците, Марија Камила. Марија Камила се омажила, а подоцна се развела со внукот на Армандо Дијаз дела Виторија.

Наводи
------

1. ↑  Roberto de Mattei, Concilio Vaticano II: una storia mai scritta (The Second Vatican Council: The Unwritten History), Turin, Lindau, 2010. Part VII – The Age of the Council: 1965–1978, Point 12, pages 578–580.
2. ↑  An example of Catholic resistance: Princess Elvina Pallavicini Архивирано на 7 февруари 2022 г. Roberto de Mattei, 14 July 2017
3. ↑  „Forza Nuova y el terrorismo". Архивирано од изворникот на 2016-08-06. Посетено на 2023-03-27.
4. ↑  George L. Williams (1 January 2004). *Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes*. McFarland. стр. 225. ISBN 978-0-7864-2071-1.
5. ↑  Prince Pallavicini – MIA Western Desert (?) 1940
**Елвира Мадиган** била шведска романтична драма од 1967 година, направена по вистински настан.

Кратка содржина
---------------

Елвира Мадиган работела како акробат и танчерка во мал, семеен циркус, а додека патувала низ Шведска, запознавала постар благородник и офицер Сикстен Спере. Тие се заљубиле еден во друг, но Спере бил несреќно оженет и имал две деца. Одлучиле дека единствен излез од претходните обврски е бегството во друга земја (изборот паѓа на Данска), но поради неможноста да добијат финансиски средства кои би им овозможиле да преживеат, принудени биле на самоубиство.

Места за снимање
----------------

* Палата Карлберг - (се наоѓа во Солна, Шведска)
* Џиланд - (дел од Данска )
* Сконе - (дел од Шведска )
* Палата Солиден - (се наоѓа на островот Еланд ( шведски: *Öland*) во Балтичкото Море, Шведска)
* Стокхолм - (Главниот град на Шведска)

Наводи
------

1. ↑  „Elvira Madigan". Find A Grave.
2. ↑  „Sixten Sparre". Find A Grave.

Надворешни врски
----------------

* Елвира Мадиган (филм из 1967) на веб-страницата (јазик: англиски)
* *Елвира Мадиган* на Rotten Tomatoes
* Елвира Мадиган Архивирано на 29 септември 2012 г. Архивирано во Чикаго Сан Тајмс
Координати: 3°19′24″N 20°57′38″E﻿ / ﻿3.32333° СГШ; 20.96056° ИГД﻿ / 3.32333; 20.96056

Реката **Ебола**, исто така попозната по домородното име **Легбала**, е главен тек на реката Монгала, притока на реката Конго, во северниот дел на Демократска Република Конго. Таа е приближно 250 км во должина.

Името Ебола е француска кованица за Легбала, домородното име на реката на јазикот Нгбанди што значи „бела вода". За време на белгиската администрација и двете имиња се користеле заедно со француските имиња *Eau Blanche* и поретко *L'Ébola*.

Во 1976 година, вирусот ебола (ЕБОВ) за првпат бил идентификуван во Јамбуку, на 96 километри од реката Ебола, но професорот Питер Пиот решил да го именува вирусот по реката за да не биде поврзан градот со стигмата на болеста. Така, реката има исто име со вирусот ебола и болеста ебола (обично се нарекува едноставно „ебола").

Наводи
------

1. 1 2  Tanghe, Basile; Vangele, A. (June 1939). „Région de la Haute Ebola: Notes d'histoire (1890-1900)". *Aequatoria* (француски). **2** (6): 61–65. JSTOR 25837382.
2. ↑  
vanden Bossche, J.-P.; Bernacsek, G. M. (1990). *Zaire*. *Source Book for the Inland Fishery Resources of Africa*. **1**. стр. 336. ISBN 9789251029831. Посетено на 31 July 2014.
3. 1 2  Wordsworth, Dot (25 October 2014). „How Ebola got its name". *The Spectator*. Посетено на 26 October 2014.
4. ↑  „Ebola outbreak confirmed by DR Congo". *BBC News*. 2014-08-25.
**Доменско знаење** — познавање на одредена, специјализирана дисциплина или област, за разлика од општо знаење или знаењето независно од еден домен. Терминот често пати се користи во врска со поопшта дисциплина, како, на пример, при опишување на софтверски инженер кој има општо познавање на програмирање, како и знаење за доменот за фармацевтската индустрија. Луѓето кои имаат познавање во оваа област на доменот, честопати се сметаат за специјалисти или експерти во оваа област.

Фаќање на знаење
----------------

Во софтверското инженерство, *доменот* е знаење за околината во која работи целниот систем, на пример, софтверските агенти. Познавањето на доменот обично мора да се научи од корисниците на софтвер во доменот (како специјалисти / експерти за домени), наместо од развивачите на софтвер. Може да вклучува работни процеси на корисници, цевководи за податоци, деловни политики, конфигурации и ограничувања и е клучно во развојот на софтверска апликација. Знаењето на доменот на експерт (често неформално и лошо структурирано) се трансформира во компјутерски програми и активни податоци, на пример, во збир на правила во бази на знаење, од инженери за знаење .

Комуникацијата помеѓу крајните корисници и развивачите на софтвер е честопати тешка. Тие мора да најдат заеднички јазик за комуницирање. Развојот на доволно споделен вокабулар за комуникација честопати може да потрае.

Истото знаење може да биде вклучено во различно знаење за доменот. Знаењето што може да биде применливо во голем број домени се нарекува знаење *независно од домен*, на пример логика и математика. Операциите за познавање на доменот ги извршува мета-знаење .

* Hjørland, B. & Albrechtsen, H. (1995). Кон нов хоризонт во информатичката наука: Анализа на домен. Весник на Американското друштво за информатички науки, 1995, 46 (6), 400-425.

Поврзано
--------

* Инженерство на домени
* Домен на дискурс
* Инженерство на знаење
* Домен на проблем
* Стручен предмет
* Вештачка интелигенција
**Ермера** (португалски: *Município Ermera*, тетум: *Munisípiu Ermera*) е една од општините (поранешни окрузи) на Источен Тимор, сместена во западно-централниот дел на земјата. Има население од 125 702 (Попис 2015 година) и површина од 748 км2.

Етимологија
-----------

Зборот *Ermera* на локалниот јазик Мамбаи значи „црвена вода".

Географија
----------

Мапа на Ермера
Ермера е една од двете општини во источен Тимор, без излез на море, другата е Ајлеу. Се граничи со Ликиса на север, со Дили на североисток, со Ајлеу на исток, со Ајнару на југоисток и со Бобонару на запад.

Главниот град на општината е Глено, кој се наоѓа на 30 км југозападно од главниот град Дили. Градот Ермера, исто така познат како Вила Емера, се наоѓа на 58 км од главниот град покрај истиот пат. Во Маробо (Атсабе Административно место) има остатоци од бања со врели извори од колонијалното време. Базенот сè уште се користи.

Население
---------

Населението во општината според податоците за 2015 година е 125 702 луѓе; заклучно со 2004 година, општината броеше 103 199 луѓе. Просечната густина на населението е 160 луѓе / км². Просечната возраст на населението е 17,2 години. 53,9% од населението го сметаат Мамбаи за свој мајчин јазик, 27,4% - Тетум и 17,7% - Кемак. Заклучно со 2004 година, 97,6% од населението на Ермер е римокатолик; 1,7% се поборници на традиционалните анимистички верувања, 0,5% се протестантски, а 0,1% се ислам.

Поврзано
--------

* Источен Тимор
* Општини во Источен Тимор

Наводи
------

1. ↑  „Имиња на места во Источен Тимор" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-02-14.

Надворешни врски
----------------

* водич за патувањe во Ермера

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| 
	+ п
	+ р
	+ уОпштини во Источен Тимор |
| --- |
|  |
| 

	+ Ајлеу
	+ Ајнару
	+ Баукау
	+ Бобонару
	+ Викеке
	+ Дили
	+ Ермера
	+ Кова Лима
	+ Лаутен
	+ Ликиса
	+ Манатуту
	+ Мануфахи
	+ Окуси
 | Flag of East Timor |

 |
**Гијом Франсоа Антоан, маркиз де Лопитал** (француски: *Guillaume François Antoine, Marquis de l'Hôpital*; ( 1661
, Париз — Париз, 2 февруари 1704

) – француски математичар. Ја изучувал инфинитезимална анализа и објавил книга за диференцијално сметање. Најпознат е по Лопиталовото правило кое се применува во математиката.

Животопис
---------

Роден е во Париз, Франција. Првобитно планирал војничка кариера, но заради лошиот вид се преориентирал на математика. Го решил брахистронскиот проблем, независно од останатите негови современици математичари, како што е Исак Њутн. Умрел во Париз.

Автор е на првата книга за диференцијално сметање, *l'Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes*. Текстот бил објавен во 1696 година и ги содржел предавањата на неговиот учител Јохан Бернули во кои Бернули дискутирал за неодредениот облик 0/0. Методот кој ги решава таквите неодредени облици со последователно диференцирање го носи Липиталовото име.

Во 1694 година, Лопитал склучил договор со Јохан Бернули со кој Лопитал на Бернули му плаќал 300 франци годишно за Бернули да му раскажува за неговите откритија, што Лопитал го опишал во својата книга. Во 1704 година, после смртта на Лопитал, Бернули на јавноста ѝ го открил договорот, тврдејќи дека многу резултати во книгата на Лопитал се таму заради него. Во 1922 година се откриени текстови кои ги поткрепуваат Бернулиевите тврдења. Раширената приказна за тоа дека Лопитал се обидел себеси да си го припише откритието на Лопиталовото правило не е точна. Својата книга ја објавил анонимно, во воведот ја навел помошта од Бернули и никогаш не тврдел дека е заслужен за тоа правило.

* Analyse des infiniment petits pour l'intelligence des lignes courbes*Analyse des infiniment petits pour l'intelligence des lignes courbes*
* Traité analytique*Traité analytique*

Наводи
------

1. ↑  „Mets Viewer". *atena.beic.it*. Посетено на 2019-01-20.
2. ↑  Truesdell, C. (March 1958). „The New Bernoulli Edition". *Isis*. **49**.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Гијом де Лопитал" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 66476884
* LCCN: n86809076
* ISNI: 0000 0001 2101 9809
* GND: 100814891
* SUDOC: 076369684
* BNF: cb12000655c (податоци)
* NLA: 35390652
* NKC: xx0197648

 |

 |
Митрополитската катедрала Дон, Новочеркаск во 1905 година.

**Провинција** ( **Област** ) **на Домаќинот Дон Козак** ( руски: *Область Войска Донского* , *Област Војска Донского* ) од Империјална Русија било официјалното име на територијата на Донските Козаци, што се совпаѓало приближно со денешната Ростовска област на Русија. Нејзиното место на администрација било Черкаск, подоцна преместено во Новочеркаск .

Покраината ја сочинувале областите каде што Домаќинот на Дон Козаците се населил во Руската империја. Од 1786 година, територијата беше официјално именувана како Земја на Домаќинот на Дон ( zemlya Voyska Donskogo ), преименувана во провинција Домаќин во 1870 година.

Во текот на 1913 година, областа, со површина од околу 165.000 km², имала околу 3,8 милиони жители. Од нив, 55% (2,1 милиони) биле Козаци кои ја поседувале целата земја, преостанатите 45% од населението биле градски и земјоделски работници-гости од другите делови на Русија.

Оваа поделба била укината во 1920 година. Од поголемиот дел од неа била создадена Донската област на РСФСР, која била инкорпорирана во Северен Кавкаски крај во 1924 година.

  

Предлошка:Subdivisions of the Russian Empire
**Ермано Ноглер** (4 ноември 1921 - 23 јуни 2000) - италијански алпски скијач и тренер. Завршил на 42-то место во слаломот на Зимските олимписки игри во Осло во 1952 година. Откако се повлекол од скијањето, тој бил тренер на репрезентацијата на Италија. Меѓу неговите специјализанти бил светскиот првак во слалом Карло Сенонер. Околу 1968 година, додека работел во Шведска, Ноглер го „откри" талентираниот млад шведски скијач Ингемар Стенмарк и на крајот служел како тренер за Стенмарк во текот на целата своја кариера.

Наводи
------

1. ↑  „Ermanno Nogler". Sports-Reference.com. Архивирано од изворникот на 18 април 2020. Посетено на 26 декември 2020.
2. ↑  Gerardo Mussner, Carlo Senoner, Giustina Demetz, Felice De Nicolò, Hermann Nogler and Ivo Mahlknecht greeting. gettyimages.co.uk
3. ↑  Gurshman, Greg. „Alpine Coaching Hall of Fame". youcanski.com. Архивирано од изворникот на 29 мај 2014. Посетено на 26 декември 2020.
**Ешерсхаузен** (германски: *Eschershausen*) — поранешна општинска заедница во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во градот Ешерсхаузен. На 1 јануари 2011 година била споена со поранешната заедница Штатолдендорф, создавајќи ја новата општинска заедница Ешерсхаузен-Штатолдендорф.

Грб на Ешерсхаузен
Општинската заедница Ешерсхаузен се состоела од следниве општини:

1. Дилмисен
2. Ајмен
3. Ешерсхаузен
4. Холцен
5. Лирдисен

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 129989187
* GND: 10081201-6

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Долна Саксонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 51°55′01″ N; 9°39′00″ E﻿ / ﻿51.917° СГШ; 9.650° ИГД﻿ / 51.917; 9.650
**Глава на Франц Кафка** (чешки: *Hlava Franze Kafky*), исто така позната како Статуа на Кафка, е скулптура поставена на отворено од вајарот Дејвид Черни.

Скулптурата се наоѓа пред трговскиот центар Куадрио, во центарот на Прага, Чешка.

Скулптурата е висока 10,6 метри и е конструирана од 42 ротирачки панели, изработени од сјаен метал којшто е во вид на огледални површини. 
Секој панел ротира пооделно. Во текот на денот, скулптурата не само што е динамична - кинетична, со одредени визуелни и композициски промени туку во својата движечка и постојано променлива содржина и преобразба алудира на едно од попознатите дела на Франц Кафка „Преобразби".

Поставена е во октомври 2014 година.

Скулптурата е висока 10,6 метри, широка 2,8 метри - постаментот е изработен од не'рѓосувачки челик со огледален одсјај а самата скулптура е тешка 39 тони. Скулптурата ротира со максимална брзина од 6 вртежи во минута. Брзината на вртењето на панелите се контролира од далечина , додека во алгоритмот на движењето се програмирани многу варијации.

На дното од скулптурата, постаментот, се наоѓаат мали огледала, создавајќи чувство илузија на лебдеење и бестежинска состојба. Навечер, скулптурата е осветлена со шарено осветлување, со што се добива специфична поетичност.

Вајарот Дејвид Черни е еден од истакнатите светски автори. Негово исто така позната дело, покрај Главата на Кафка е и кинетичката скулптура „Метаморфози" во Шарлот (Северна Каролина), создадена во 2007 година.

Делото Главата на Кафка е негова најпозната вајарска творба.
Според многу компоненти кои успеал да ги вгради, конструира и творечки да ги создаде, оваа дело има меѓународна афирмација и веќе е вброено во поистакнатите вајарски дела на 21-от век.

Наводи
------

1. ↑  Head of Franz Kafka
2. ↑  Quadrio
3. ↑  hlava franze kafky
4. ↑  Franz Kafka, one of Prague’s
5. ↑  David Černý
6. ↑  Statue Prague

Надворешни врски
----------------

* 

* Глава на Франц Кафка на Ризницата ?
**Кивавица** или **rhinitis acuta** најчесто е предизвикана од вируси. Бидејќи во носната слузница како сапрофити се присутни стрептококите и стафилококите, честопати тие се надоврзуваат на вирусната инфекција. Различни физички-хемиски причини како што се правот и отровните гасови имаат значење во појавата на ринитот. Додека посебен облик претставува алергискиот ринит предизвикан од полен т.е вазомоторен ринитис.

Клиничка слика
--------------

Најчесто почнува со чувство на чешање во носот и кивање. Во почетокот секретот е бистар потоа може да биде жолтозелен. Поради оток на носната слузница имаме отежнато дишење или диспнеја.

Лекување
--------

Најчесто не е потребно лекување, или се даваат топли напитоци, аспирин и назли вазоконстриктори. При постоење на бактериска инфекција се зема брис од нос и се даваат антибиотици по антибиограм. Кај алергискиот ринит се даваат антихистаминици и кортикостероиди. Акутниот ринит може да премине во хронична форма во случај кога има постојано надразнување со физичките и хемиските агенси, или ако постои искривување на носната преграда. Лекувањето на хроничниот ринит се состои во избегнување на постојаните раздразнувачи.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Поглед кон селото
**Ечер** (унгарски:*Ecser*, словачки:*Ečer*) е село во унгарската жупанија Пешта. Соседни населени места на Ечер се: Маглод, Вечеш, Ѓамро и Уло. Селото се наоѓа околу 25 километри југоисточно од Будимпешта, блиску до меѓународниот аеродром Ферихеѓ. Покрај Ечер поминува патот M0 и железничката пруга Будимпешта- Солнок.

Историја
--------

Ечер за првпат се спомнува на 15 декември 1315, иако селото настанало во 896 година кога унгарците пристигнале во денешната нивна татковина. Според легендата, името на селото му го дал племенскиот водич Арпад. Кога ги прашал селаните за името на селото, тие немале одговор , па тој им рекол: „Па тогаш наречете го даб" или на унгарски јазик cser(fa).

За време на турското владеење селото останало без население, воглавном како последица од опсадата на Будим од страна на Турците. Во војната за независност на Унгарија (1703-1711), во војската Ракоциј имало 11 војници од Ечер. Во првата половина на 18 век, сопственикот на селото грофот Антал Грасалкович ги населил словаците во ова место. Според пописот од 1836 година, 80% од населението биле словаци. После втората светска војна 25 словачки фамилии се преселиле во Чехословачка, а тука дошле унгарци од Словачка.

Култура
-------

Црква во Ечер
Во Ечер се наоѓа барокна католичка црква посветена на Св. Антониј. Датира од 1740 година.

Селото е познато по познатиот сватовски танц (Ecseri lakodalmas). Секој февруари во селото се одржува бал на парови во традиционална облека (Nős és Páros).

На грбот на селото се прикажани црква, сватовски танец и даб.

Збратимени населени места
-------------------------

* Злате Класи ( Словачка)
* Кумбаг ( Турција)
**Деспина Ванди** или **Деспина Малеа** (грчки: *Δέσποινα Μαλέα*; родена на 22 јули 1969

 година во Тибинген, Германија) е една од најуспешните грчки пејачки во последната декада, според некои сметана за кралица на грчката поп-музика.

На своја шестгодишна возраст заминала за Кавала, град од каде потекнуваат нејзините родители. Во Кавала го завршила средното обрзование, по кое започнала да учи психологија и филозофија на Солунскиот универзитет. Таа никогаш не го научила германскиот јазик, за разлика од нејзината фамилија. Во тоа време таа го привлекла вниманието на познатиот грчки пејач Василис Карас. По некое време тој ја поканил да пее во неговиот клуб. Така започнала и нејзината соло кариера.

Во 1994 година го издала својат прв албум Gela Mou (*Насмевни се*).

Во 2003 година ја започнала својата интернационална кариера. Нејзините песни *Gia* (2003), *Opa Opa* (2004) и *Come Along Now* (2005) биле високо пласирани на светската музичка сцена, кое за Грција претставувало голем напредок, бидејќи вокалист од таков тип во земјата се немало појавено долги години.

Дискографија
------------

**Студиски албуми**

* *Gela Mou* (1994) (продеден преку 14,000 примероци)
* *Esena Perimeno* (1996) (продеден преку 18,000)
* *Deka Endoles* (1997) (продеден преку 100,000)
* *Profities* (1999) (продеден преку 150,000)
* *Gia* (2001) (4 times platinum, продеден преку 200,000)
* *Gia Collector's Edition* (2002) (продеден преку 400,000)
* *Stin Avli tou Paradisou* (2004) (продеден преку 80,000)
* *Special Edition - Stin Ayli Tou Paradisou* (2005) (продеден преку 100,000)

**Це-де синглови**

* *Spania* (Це-де сингл, продеден преку 30,000)
* *Ypofero* (Це-де сингл, продеден преку 150,000, најуспешен сингл на сите времиња во Грција)
* *Ade Gia* (Це-де сингл, продеден преку 40,000)
* *Gia* (Це-де сингл, продеден преку 10,000)
* *Opa Opa* (Це-де сингл) (продеден преку 8,000)
* *Come Along Now* (Це-де сингл, продеден преку 30,000)
* *Jambi*

Наводи
------

1. ↑   Архивирано на 24 ноември 2010 г. Time.com retrieved 6 June 2010

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 27360867
* LCCN: no2011044359
* ISNI: 0000 0000 5523 3718
* GND: 135370051
* BNF: cb15103702c (податоци)
* MusicBrainz: e2ed64f2-1ce3-4fdc-a6b4-0d213bd9fb95

 |

 |
| Десетаголна призма (**рамномер.**) |
| --- |
| Десетаголна призма |
| Тип | Призматски рамномрен полиедар |
| Елементи | *F* = 12, *E* = 30, *V* = 20 (χ = 2) |
| Површини по страни | 10{4}+2{10} |
| Шлефлиев симбол | t{2,10} или {10}x{} |
| Витхофов симбол | 2 10 | 22 2 5 | |
| Коксетер-Динкин |  |
| Симетрија | D10h, [10,2], (\*10.10) |
| Наводи | U76(g) |
| Дуал | Десетаголна бипирамида |
| Својства | испакнат, зоноедар |
| Десетаголна призмаТемена фигура4.4.10 |

**Десетаголна призма** е осма во бесконечното множество призми, составена од десет квадратни страни и два правилни десетаголни поклопци. Со дванаесет страни, оваа призма претставува неправилен додекаедри.

Ако сите страни ѝ се правилни, тогаш таа е полуправилен полиедар.

Употреба
--------

Се применува во контруирањето на две четиридимензионални рамномерни многуќелијници: сепотсечена 120-ќелија и изделакно-потсечена 120-ќелија.

Надворешни врски
----------------

* „Призма" од Ерик В. Вајсштајн — MathWorld (англиски)

* Макета на десетаголна призма Архивирано на 2 јуни 2008 г. (англиски)
**Десетти декември** (англиски: *Tenth of December*) - збирка раскази на американскиот писател Џорџ Сондерс. Расказите се напишани во периодот од 1995 до 2009 година, a книгата е објавена во 2013 година.

Содржина
--------

Збирката се состои од 10 раскази:

* Победнички круг
* Стапови
* Кученце
* Бегство од Пајаковата Глава
* Опомена
* Ал Рустен
* Дневник за Семплика девојките
* Дом
* Мојот витешки фијаско
* Десетти декември

Осврт кон делото
----------------

Расказите во збирката „Десетти декември" почнуваат како експерименти, навидум како сложени игри со јазикот и со формата, но се секој натамошен ред му се откриваат на читателот и се поедноставуваат до границата на параболата. Оваа книга е една од најзначајните збирки раскази објавени во 2010-тите. Главните ликови во расказите најчесто се наоѓаат на чекор од пропаста и од смртта. Меѓутоа, клучната поента во нив е - да се прават добри работи при што семејството и општеството ја претставуваат потпората. Тој применува раскажувачка постапка во која возбудливата јазична игра постепено стивнува, а низата од сложени слики се раствора за читателот да остане сам со јунаците и со нивниот конечен избор. Притоа, текот на свеста е главната наративна техника во расказите на Сондерс при што дијалогот редовно преминува во монолог. Истовремено, постои јасна разлика меѓу она што го преокупира авторот и набројувањето на предметите кои тој ги гледа. Во лавината од зборови, во испреплетеноста на внатрешните и надворешните гласови, дејството го придвижуваат прашањата поставени на самиот себе. Многубројните прашања во расказите упатуваат на бројни преиспитувања.

Наводи
------

1. ↑  Džordž Sonders, *Deseti decembar*. Beograd: Laguna, 2019.
2. ↑  „Mića Vujičić, Oluje milosti Džordža Sondersa", во: Džordž Sonders, *Deseti decembar*. Beograd: Laguna, 2019, стр. 239-246.
Голематаа повелба
**Голема повелба за слободите (или правата)** (латински: *Magna Carta Libertatum* или само *Magna Carta*) — повелба на англискиот крал Јован потпишана во јуни 1215 г. под притисок на бунтовничките велможи. Со неа се ограничила моќта на монархот, а обичните луѓе се стекнале со права, со што започнале да се развиваат идеите за слобода и демократија. *Magna Carta* во буквален превод значи „Голема карта". Оваа карта била пример за создавање на други подобри декларации. Оваа декларација е основа за Универзалната декларација за човековите права.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија правото е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 184258638
* LCCN: n50064742
* GND: 4168520-9
* SUDOC: 22996379X
* BNF: cb150600212 (податоци)
* BIBSYS: 90641762
* NKC: unn2012713746

 |

 |
**Десеттата македонска ударна бригада** била формирана на 22 август 1944 во месноста Црвена Вода кај село Зборско, на планината Кожуф. Била формирана од околу 350 борци, главно од Втората македонска ударна бригада, а по два дена им се приклучиле и други доброволци, па бројниот состав нараснал на околу 450 борци.

Команден состав
---------------

Командниот состав на бригадата го сочинувале:

* Живојин Росиќ, командант од 22 август 1944 година
* Димче Костовски, командант од 18 септември 1944 година

Политички комесари биле:

* Бено Русо - Коки, од 22 август 1944 година
* Мицко Русковски, до 6 декември 1944 година
* Трајан Костовски, од 6 декември 1944 година.

Борбени дејства
---------------

Заедно со Втората и Деветтата македонска ударна бригада влегле во составот на Четириесет и првата македонска дивизија на НОВЈ на 24 август до декември 1944 година. Дејствувала главно во Тиквеш и Прилепско долж комуникацијата Прилеп-Градско-Велес напаѓајќи ги германските колони што се повлекувале од Грција. Во рамките на овие дејствија, бригадата го урнала тунелот кај Богомила и сите мостови на пругата на делницата од Богомила до село Мажунчишта, со што пругата од Велес до Прилеп била онеспособена до крајот на војната.

Во периодот од 17 до 23 септември 1944 година, бригадата водела борби со германските колони на делницата од Кавадарци кон Дреновска Клисура, а потоа и кај Мраморска Клисура. Во почеток на октомври 1944 година, од Мариово пристигнале околу 580 нови борци кои се приклучиле на бригадата кај село Никодим. 

Учествувала во борбите за ослободување на Прилеп од 28 октомври до 2 ноември 1944 година, а потоа и за ослободување на Кичево и на Гостивар. На 30 декември 1944 година, бригадата била преместена во Кичево и влегла во составот на Осмата дивизија на НОВЈ како нејзина трета бригада.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  д-р Марјан Димитријевски „Македонската војска 1944-1945", Скопје, ИНИ, 1999 г. стр. 113-115

 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонски бригади во Народноослободителната војска на Југославија |
| --- |
|  |
| **Главен штаб** |
|  |
| 
* Прва македонско-косовска
* Прва македонска
* Прва македонска автобригада
* Втора македонска
* Трета македонска
* Четврта македонска
* Четврта македонска албанска
* Петта македонска
* Шеста македонска
* Седма македонска
* Осма македонска
* Деветта македонска
* Десетта македонска
* Единаесетта македонска
* Дванаесетта македонска
* Тринаесетта македонска
* Бригада „Гоце Делчев"
* Четиринаесетта македонска
* Петнаесетта македонска
* Петнаесетта крушевска македонска
* Шеснаесетта македонска
* Седумнаесетта македонска
* Осумнаесетта македонска
* Деветнаесетта македонска
* Дваесетта македонска
* Дваесет и прва македонска
* Прва егејска

 | Петокрака ѕвезда со срп и чеканПетокрака ѕвезда со срп и чекан |

 |
**Керанскиот** е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици. Гринберг во своите истражувања го именувал јазикот како „тубуриски".

Преглед
-------

Јазикот, според податоците од 1993 година во Чад го зборувале 44.500 луѓе, а вкупниот број на луѓе кои го зборуваат јазикот е 50.500. Јазикот се зборува во регионот Мајо-Кабо Ест во Чад, во близина на езерото Тикем. Исто така, јазикот се зборува во северен Камерун. Нема забележано дијалекти на јазикот и има лексичка сличност од 42% со кваншкиот јазик. Редоследот на зборовите во реченицата е подмет-прирок-предмет. За јазикот има издадено граматика и речник, но писменоста на керански е од 5 до 10%. Јазикот се пишува на латиница.

Наводи
------

1. ↑  Керански јазик на „Етнолог".

Надворешни врски
----------------

* Керански јазик на „Етнолог".
* Истражување за акцентот во керанскиот

|  |  |
| --- | --- |
| ɣ |  
*Оваа статија поврзана со афроазиските јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Железничка станица Јегуновце Фабрика** — железничка станица во селото Јегуновце, во склоп на металуршкиот комбинат ХЕК „Југохром". Низ железничката станица поминуваат регионалните домашни возови на линијата Скопје-Кичево.

Местоположба
------------

Станицата се наоѓа на железничката пруга Скопје-Кичево, во близина на селото Јегуновце.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонски железници Железнички станици на линијата Скопје — Кичево |
| --- |
|  |
| 
* Скопје
* Железарница
* Ѓорче Петров
* Сарај
* Свилари
* Радуша
* Орашје
* Јегуновце
* Југохром
* Ратае
* Тетово
* Жеровјане
* Врановци
* Гостивар
* Лакавица
* Падалиште
* Зајас
* Строгомиште
* Длапкин Дол
* Кичево

 |

 |

Координати: 42°4′12″N 21°6′55″E﻿ / ﻿42.07000° СГШ; 21.11528° ИГД﻿ / 42.07000; 21.11528
**Археолошкото наоѓалиште Дуги** ― праисториско наоѓалиште на лате камен на северната страна на Островот Рота во Северните Маријански Острови. Наоѓалиштето е ретко место на копно што преживеало интензивен развој на шеќерна трска доведена од Јапонците за време на Мандатот на Јужните Мориња од 1920-тите и 1930-тите. Се состои од шеснаесет влошени структури од камен лате на три високи тераси. Некои од камењата лате се срушени, а на други недостасуваат одлики што обично се наоѓаат на овие места.

Ова наоѓалиште било заведен во Националниот регистар на историски места во 1985 година.

Поврзано
--------

* Национален регистар на списоци со историски места во Северните Маријански Острови

Наводи
------

1. ↑  „Draft Reconnaissance Survey, Island of Rota: Resource Significance". National Park Service (via the University of Hawaii). Посетено на 23 февруари 2021.
**Ејвон** (англ. *Avon River*, маор. *Ōtakaro*) е река во градот Крајстчерч, Нов Зеланд.

На маорски реката се нарекува *Отакаро* или *Путаре камуту*. Името Ејвон ѝ го дал Џон Динс во 1848 по реката Ејвон во Фолкерк, Шкотска. Реката тече преку целата година, добивајќи вода од додатни извори. Се влева во Тихиот Океан преку устието близу местото Самнер.

Реката е позната по својот тек во градот Крајстчерч во облик на канал кој е познат по гондолите за изнајмување.

Поврзано
--------

* Ејвон - други истоимени реки
* Крајстчерч

Наводи
------

1. ↑  Отакаро - Градски библиотеки на Крајстчерч (англиски)

Надворешни врски
----------------

* Ејвон (река во Нов Зеланд) на Ризницата ?
* Генерален план на реката Ејвон, Совет на градот Крајстчерч (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Нов Зеланд е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Патиштата на коагулација на крвта *ин виво* при што е прикажана клучната улога на тромбинот
Една од функциите на крвта е **коагулацијата** т.е. згрутчување на крвта. Таа е една од етапите на хемостазата. Се отстварува со учество на тромбоцитите на крвта кои имаат примарно значење при крвавење. Мошне сложен каскаден процес на реакции. Учествуваат 12 фактори на коагулација кои се активираат ензимски од претходниот фактор.
Кога како резултат на повреди крвта ќе биде во контакт со некое друго ткиво, или пак во допир со воздухот, тромбоцитите пукаат. Тогаш под дејство на ензимот **тромбин** се создаваат белковински материи во форма на тенки нишки кои како мрежа се испреплетуваат. На оваа мрежа се залепуваат црвени и бели клетки при што се создава **засирок** или **тромб** кој како чеп го затвора оштетениот крвен сад. При создавањето на засирокот се одделува бистра жолтеникава течност - **крвен серум**. Коагулацијата е многу значаен механизам на заштита на организмот од неконтролирано губење крв при повреда на крвните садови.

Историја
--------

Теории за коагулацијата на крвта постоеле уште од античко време. Физиологот Јоханес Милер (1801–1858) го опишал фибринот, главната компнента на тромбот. Неговиот растворлив претходник, фибриногенот, бил именуван од Рудолф Вирхов (1821–1902), и хемиски изолиран од Проспер Силвен Денис (1799–1863). Александар Шмит претпоставил дека претворањето на фибриноген во фибрин е резултат на ензимски процес, и го означил хипотетичкиот ензим „тромбин", а неговиот претходник „протромбин". Артус во 1890 открил дека калциумот е од суштинско значење во процесот на коагулација. Тромбоцитите биле идентификувани во 1865, а нивната функција ја разјаснил Џулио Бизозеро во 1882.

Наводи
------

1. ↑  Schmidt A (1872). „Neue Untersuchungen über die Faserstoffgerinnung". *Pflügers Archiv für die gesamte Physiologie*. **6**: 413–538. doi:10.1007/BF01612263. S2CID 37273997.
2. ↑  Schmidt A. Zur Blutlehre. Leipzig: Vogel, 1892.
3. ↑  Arthus M, Pagès C (1890). „Nouvelle theorie chimique de la coagulation du sang". *Arch Physiol Norm Pathol*. **5**: 739–46.
4. ↑  Shapiro SS (October 2003). „Treating thrombosis in the 21st century". *The New England Journal of Medicine*. **349** (18): 1762–4. doi:10.1056/NEJMe038152. PMID 14585945.
5. ↑  Brewer DB (May 2006). „Max Schultze (1865), G. Bizzozero (1882) and the discovery of the platelet". *British Journal of Haematology*. **133** (3): 251–8. doi:10.1111/j.1365-2141.2006.06036.x. PMID 16643426.

Надворешни врски
----------------

* 

* Згрутчување на крвта на Ризницата ?
Распоред на дувачите во оркестрот:1. ***Дрвени дувачи***: Fl. picc. = флаута пикола, Fl. = флаути, Ob. = обои, C. ingl. = англиски рог, Cl. b. = бас-кларинет, Cl. = кларинети, Fg. = фаготи, Cfg. = контрафагот.  

2. ***Лимени дувачи***: Cor. = хорни, Tr. = труби, Trbn. = тромбони, Tb. = туба.
Ерке, дувачки инструмент од Аргентина
**Дувачки инструменти** се инструменти кои го произведуваат тонот со дување, обично од устата и белите дробови на свирачот. Дувачките инструменти претставуваат едно голема и разнолико семејство. Се разликуваат по облик, материјал, начин на дување и улога. Тие спаѓаат во аерофони инструменти.

Бројот на дувачи инструменти во оркестарот зависи од големината и видот на оркестарот како и од потребите на композицијата, т.е. на композиторот кој го создава делото.

Во симфониски оркестар зад гудачите се наоѓаат свирачи на дрвени дувачки инструманати и рогови, а во последниот ред се наоѓаат свирачите на лимени дувачки инструменти (види слика).

Поделба на дувачки инструменти
------------------------------

Зависно од материјалите од кои се произвeдени, дувачките инструменти се делат на две основни групи:

1. Дрвени дувачки инструменти, во кои спаѓаат:

* сите видови на флејти. Тонот кај нив се произведува со дување во мали кружни влезни отвори.
* сите видови на обои. Тонот кај нив се произведува со дување во двојни писки.
* англиски рог, на кој тонот се произведува исто така со дување во двојни писки.
* сите видови на кларинети. На нив тонот се произведува со дување во клунести усник со единечна писка.
* сите видови на саксофони. На нив тонот се произведува со дување во клунести усник со единечна писка.
* сите видови на фаготи. На нив тонот се произведува со дување во двојни писки.

2. Лимени дувачки инструменти, на кои тонот се произведува со дување во метален усник. Тука спаѓаат:

* сите видови на хорни
* сите видови на труби
* сите видови на тромбони
* сите видови на туби

Наводи
------

1. ↑  Baines, Anthony (1961). *Musical Instruments Through the Ages*. Harmondsworth: Pelican.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Дувачки инструмент" на Ризницата ? |
**Здравко Цветковски** (5 ноември 1921

 во Скопје — 1 јануари 1945

 во Костурино, Струмичко) — архитектонски техничар, македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од печалбарско семејство. Основно училиште и мала матура завршил во родниот град. Потоа заминал во Белград, каде се запишал во Средното техничко училиште. Во Скопје учествувал во сите демонстрации против експлоататорскиот режим во бивша Југославија. По окупацијата на Македонија учествувал во организираниот отпор против бугарскиот фашистички окупатор. Поради тоа бил затворен. Иако го мачеле во затворот, полицијата не успеала да извлече никакво признание од него. Поради немање на докази, бил пуштен на слобода.

Продолжил со револуционерна дејност и во следниот период. Во 1941 година станал член на МК на СКОЈ за Скопје и како таков сесрдно се залагал за работата на организација и за нејзината активност. При крајот на 1941 година, снабдувањето на скопското население со прехранбени и други производи било отежнато. Окупаторите вовеле посебен режим за рационално снабдување. За да се избегнат неповолните последици, со група другари припремил фалсификувани требовања со кои добиле од Комесарството 200 ТФР купони. Акцијата била изведена според планот, а купоните им биле дадени на оние кои имале најголема потреба од нив. При крајот на 1941 година во Скопје била откриена партиската техника. Поради тоа, условите за работа станале посебно тешки. Бројните провали, тешкотиите околу снабдувањето со хартија и друго, мошне негативно се одразиле во нивната работата. Во тие услови настојувал да го одржи работниот елан на работната група, да обезбедува што порационално користење на печатарскиот материјал и др. За да не падне сета техника во рацете на полицијата во случај на провала, еден дел од средствата биле префрлени кај него дома. Во 1944 година стапил во НОВ и ПОЈ. Се борел во редовите на Треттата македонска ударна бригада. Бил учесник во големите борби во текот на мајската офанзива. Храбро загинал во борбите против непријателските сили, во месноста Три Води, кај селото Костурино, Струмичко.

На ослободената територија во село Горно Врановци на 3 ноември 1944 година, највисокиот орган на народната власт на Македонија - АСНОМ донело одлука за формирање на првото македонско Средно техничко училиште. Решението за основање на првото македонско училиште било бурно поздравено од делегатите и пристутните на првиот конгрес на македонските инженери и техничари одржан во месец мај 1945 година во Скопје. На овој конгрес покрај другите решенија, е донесена и одлуката Средното техничко училиште да го носи името на загинатиот борец-партизан Здравко Цветковски, архитектонски техничар од Скопје.

Наводи
------

1. 1 2  „ПАТРОНЕН ПРАЗНИК – СГГУ "Здравко Цветковски"" (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-04-26.
2. 1 2 3  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 159–160. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Ева Ани Софи Еклунд** (17 декември 1922 – 19 ноември 2015 година), подоцна **Ева Хог-Петерсен**, била шведско-данска танчерка, пејачка, композитор и ресторан.

Биографија
----------

Еклунд ја започнала својата кариера како модел и танчерка во театарот Пантомима во Тиволи Гарденс. Во 1939 година, таа била ангажирана за ревијата на Густав Воли во театарот Södra во Стокхолм. Во 1942 година, таа се појавила во шоуто на Алберт Габие. Во 1947 година била ангажирана како танчерка во циркус во Архус, но се разболела и морала да се откаже од својата танцувачка кариера. Во раните 1950-ти, таа стана уметнички директор во дискографската куќа Universal Grammophone. Таа, исто така, снимила голем број популарни танцови албуми под името Eve Annie. Таа, исто така, ја компонирала музиката за *schlager Lirekassemandens datter* која стана хит и во Данска и во странство.

Комедија од 1967 година
-----------------------

Во И  1967 година, таа била ко-сценарист на сценариото за комедијата *Onkel Joakms hemmelighed* (исто така позната како *Nyhavns glade олук* ). Таа, исто така, ја компонирала музиката за две од нејзините песни, *1-2-3-4* и *Тит тит*. Таа исто така одиграла мала улога во филмот. Филмот е за млада, разгалена девојка која наследува ресторан во Нихавн. Тоа е делумно инспирирано од нејзините сопствени искуства. Во 1962 година, таа го презела ресторанот Дет Гилдне Лам (Златното јагне) на Нихавн 51 по нејзината мајка и го претворила во едно од најпопуларните места во Нихавн со жива музика и танц. Нејзиниот сопруг, Роберт Хоег-Петерсен, бил сопственик на зградата.

Наводи
------

 

1. ↑  „Eva Eklund" (Danish). Det Danske Filminstitut. Посетено на 9 December 2016.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
2. ↑  „Eva Eklund" (Danish). danskefilm.dk. Посетено на 9 December 2016.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3' кон 5' егзонуклеаза поврзана со полимераза l (Pol I)
**Егзонуклеаза** — ензим кој сече нуклеотиди, еден по еден, од крајот (егзо) на полинуклеотидниот синџир. Хемиската реакција која ја катализира овој ензим е хидролиза на фосфодиестерската врска на 3' или 5' крајот на полинуклеотидниот синџир. Спротивно на егзонуклеазата, ендонуклеазата е ензим кој врши кинење на фосфодиестерските врски во средината (ендо) на полинуклеотидниот синџир. Еукариотите и прокариотите имаат три вида на егзонуклеази кои учествуваат во нормалниот животен циклус на иРНК молекулите: 5' кон 3' егзонуклеаза (Xrn1), ензим кој учествува во отстранувањето на 5' капата на еукариотската иРНК; 3' кон 5' егзонуклеаза; и поли(A)-специфична 3' кон 5' егзонуклеаза.

Кај aрхеите и еукариотите, еден од главните начини за деградација на РНК молекулите е со помош на мултипротеинскиот ексозомски комплекс, кој се состои главно од 3' кон 5' егзорибонуклеази.

Наводи
------

1. ↑  Mukherjee D; и др. (2004). „Analysis of RNA Exonucleolytic Activities in Cellular Extracts". *Springer Protocols*. **257**: 193–211. doi:10.1385/1-59259-750-5:193. ISBN 978-1-59259-750-5. PMID 14770007.
2. ↑  Pamela A. Frischmeyer; и др. (2002). „An mRNA Surveillance Mechanism That Eliminates Transcripts Lacking Termination Codons". *Science*. **295** (5563): 2258–61. Bibcode:2002Sci...295.2258F. doi:10.1126/science.1067338. PMID 11910109.

Надворешни врски
----------------

* Егзонуклеази во Националната медицинска библиотека на САД, Medical Subject Headings (MeSH)
**Данокот на имот** е јавна давачка (данок), која се плаќа за недвижен имот од страна на правни и на физички лица што се сопственици или корисници на недвижниот имот, освен за оној имот што е со закон ослободен од плаќање.

Данокот на имот во Македонија
-----------------------------

Во согласност со членот 1 од Законот за даноците на имот, во Македонија постојат три вида даноци на имот:

1. данок на имот
2. данок на наследство и подарок и
3. данок на промет на недвижности.

Надворешни врски
----------------

* Даноци на имот, Управа за јавни приходи

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на економијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85107514
* GND: 4058338-7
* BNF: cb119826208 (податоци)
* NDL: 00566785
* NKC: ph122558

 |

 |
**Залцбрике** (германски: *Salzbrücke*) е поранешна општинска заедница во округот Шмалкалден-Мајнинген, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница била во Обермасфелд-Гриментал. Била распуштена на 1 јануари 2012.

Општинската заедница Залцбрике се состои од следниве општини:

1. Бауербах
2. Белрит
3. Ајнхаузен
4. Елингсхаузен
5. Лојтерсдорф
6. Нојбрун
7. Обермасфелд-Гриментал
8. Риченхаузен
9. Фахдорф
10. Велферсхаузен

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во округот Шмалкалден-Мајнинген е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 50°31′01″ N; 10°25′01″ E﻿ / ﻿50.517° СГШ; 10.417° ИГД﻿ / 50.517; 10.417

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 132230668
* GND: 2171235-9

 |

 |
Дузина јајца
**Дузина** — алтернативен збор за бројот дванаесет (12). Зборот доаѓа од латинскиот збор *duodecim*. Дузината е едно од најстарите примитивни групирања, веројатно заради тоа што месечината има околу дузина фази во една фаза на сонцето. Употребата на дванаесет како основен број, т.н. дуодецимален систем, веројатно започнала во Месопотамија. Дванаесет дузини (122 = 144) се нарекуваат грос. Дванаесет гроса (123 = 1,728) се нарекуваат маса, израз во употреба при испорака или купување на големо. Голема стотка е 120 или десет дузини (дузина за секој прст на обете раце).

Дузината е згодна бидејќи нејзините множители и множеници се згодни: 12 = 3 × 2 × 2, а 360 = 30 × 12. Во англо-американскиот свет пекарската дузина (наречена и долга дузина), е еднаква на тринаесет.

Поврзано
--------

* Основа дванаесет
* Број 12
* Пекарска дузина
**Здив** (корејски: 숨) е јужнокорејски филм од 2007 година, во режија на Ки-дук Ким (неговиот 14. филм), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Чен Чанг, Парки Џи-а, Ин-Хјеонг Ганг и Џунг-ву Ха. Истата година, на Канскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за наградата „Златна палма".

Синопсис
--------

Податотека:Breath film poster.jpgПлакатот за филмот „Здив"
Вајарката Јеон (ја игра Парк Џи-а) дознава дека ја изневерува сопругот (го игра Џунг-ву Ха) и сака да му се одмазди. Поттикната од телевизискиот прилог за злосторникот Јинг Јин (го игра Чен Чанг), осуден на смртна казна поради убиството на сопругата и двете ќерки, кој се обидел да изврши самоубиство, таа го посетува во затворот со намера да го одврати од натамошните обиди. Постепено, таа почнува редовно да го посетува, приредувајќи му тематски приредби со мотиви од летото, пролетта и есента. Еден ден, нејзиниот маж ја следи до затворот и преку затворските камери ја гледа сцената во која таа се бакнува со Јин. На патот до дома, сопругот намерно предизвикува сообраќајна несреќа во која е повредена Јеон. Потоа, тој раскинува со љубовницата и го посетува Јин, велејќи му дека Јеон нема повеќе да се гледа со него. Истовремено, тој му дава фотографија од голата Јеон, но затворениците му ја одземаат така што Јин пак се обидува да изврши самоубиство. Откако дознава за тоа, Јеон повторно оди во затворот каде води љубов со Јин, но притоа се обидува да го убие. За тоа време, надвор је чекаат сопругот и ќерката. Додека тројцата се возат на патот до својот дом, затворениците го убиваат Јин.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Breath (2007) Awards (посетено на 29.3.2019)
2. ↑  IMDb, Breath (2007) (посетено на 29.3.2019)