**Ото Филип Браун** — еден од најуспешните странски волонтери кои учествуваа во шпанско-американски војни на независност. Тој бил важен поддржувач на Симон Боливар и Антонио Хосе де Сукре, а подоцна и на Андрес де Санта Круз. Во 1838 година, Браун ја доби титулата „Голем маршал на Монтенегро", како единствениот голем маршал на Боливија и единствениот странски маршал во Јужна Америка.

Почетен живот
-------------

Браун одел на училиште во Касел додека не се приклучил на волонтерската бригада на чуварите на коњи на Изборното Кнежевство Хесен во 1814 година со цел да се бори против трупите на Наполеон. Потоа Браун отиде во Хановер каде студираше ветеринарна медицина. Ги продолжил студиите на Универзитетот во Гетинген.

Во 1818 година, Браун ја напуштил Европа опфатена со криза и емигрирал во Соединетите Американски Држави. Таму не успеа да се наметне како ветеринар. Неговиот престој на Хаити како официјален инструктор на коњи на кралот Анри Кристоф заврши исто така без посакуваниот долгорочен договор.

Воен живот
----------

### Ослободување на Јужна Америка

Браун се приклучил во армијата на Симон Боливар во средината на 1820 година како офицер со низок ранк. Фелипе Браун, како што го нарекуваа оттогаш, учествуваше во походите на Нова Гранада и Битката кај Карабобо во Венецуела. Тој се приклучил на гардата на Симон Боливар во 1821 година и го придружувал во неговата Кампања на југ за ослободување на денешните Еквадор и Перу како еден од неговите многубројни офицери.

На 6 август 1824 година, Браун бил првиот патриотски војник кој стапнал во рамнината на Јунин, каде што чекала супериорна коњаничка сила на кралско-шпанската војска на Хосе де Кантерак. Поради невообичаеното однесување на Браун и со текот на годините високо обучените и добро дисциплинирани единици, патриотската коњаница не само што се спротивстави на супериорноста, туку беше во можност да го порази својот противник. Браун беше промовиран и оттогаш му припаѓаше на интимниот круг околу Симон Боливар и Антонио Хосе де Сукре.

Со Сукре, Браун учествуваше во ослободувањето на Горно Перу. За време на неговото време во Боливија (1825–1828) Браун му служел лојален на боливискиот претседател Антонио Хозе де Сукре. По востанијата во Кочабамба и Ла Паз со кои учествуваа делови од единицата со која командуваше Браун, тој падна во срам. Ова фундаментално се промени кога Браун издржа други обиди и храбро ја нападна перуанската инвазија на Боливија од 1828 година под генерал Агустин Гамара.

### Револуционерни последици

Во Голема Колумбија-Перу војна Браун се борел на страната на Симон Боливар, Антонио Хосе де Сукре и Хуан Хосе Флорес. По неуспешната дипломатска мисија како официјален претставник на победниците, Браун мораше да побегне завршувајќи во Валпараисо, Чиле (1829). Неколку месеци подоцна Браун можеше да отпатува во Арекипа, Перу, каде конечно ја запозна својата сопруга Јуста Германа де Риверо и Абрил, со која се ожени преку писмено авторитет во 1828 година.

Во Арекипа Браун помина речиси една година додека боливискиот претседател Андрес де Санта Круз побара Браун да се приклучи на неговата нова администрација. Браун прифати и се пресели во Боливија. Од 1830 до 1839 година Браун стана еден од најуспешните генерали во историјата на Боливија. Понатаму, Браун стана многу вреден советник на претседателот Санта Круз. Подоцна го направи префект, му довери цели војски, нека командува со битки и му ја препушти одговорноста на министерството за одбрана. За време на Перуанско-боливиската Конфедерација (1836–1839) Браун му служел на Санта Круз во Конфедациската војна. Откако Браун триумфираше во Битката кај Монтенегро против аргентинската инвазија во јуни 1838 година, Санта Круз му додели на Браун титулата: Голем маршал на Монтенегро. До денес Браун е единствениот странец кој некогаш ја има добиено оваа титула во Јужна Америка и воопшто единствениот маршал на Боливија.

Откако Санта Круз ја загуби Битката кај Јунгај во јануари 1839 година против перуанско-чилеанската инвазија, неговата конфедерација се распадна поради револуција предводена од Хосе Баливијан и Хосе Мигел де Веласко, падна и Браун. Тој мораше да ја напушти Боливија и се упати назад во Европа кога новиот претседател на Боливија, генерал Хосе Мигел де Веласко, го разреши Браун и му ги отстрани сите титули. Години подоцна, во 1850 година, тој беше рехабилитиран од претседателот Мануел Исидоро Белзу по што тој ќе се врати неколку пати во Боливија и Перу каде што имаше интереси во рудници за бакар и плантажи за кафе.

Подоцни години
--------------

Во 1861 година, по бројните трансатлантски патувања меѓу Европа и Јужна Америка, Браун засекогаш го напуштил континентот. Осум години подоцна Браун умре во Бад Вилдунген. Десетици весници во Европа и Јужна Америка се сеќаваа на придонесот на Ото Филип Браун за независноста на Јужна Америка, како и за изградбата на Република Боливија. Неговите останки се во Базиликата Сан Франциско, Ла Паз.

Наводи
------

1. ↑  Ipsen, Detlev (1993). *Bilder in der Stadt*. Wiesbaden: VS Verlag für Sozialwissenschaften. стр. 325–339. ISBN 978-3-531-12507-7.