**Кики Когелник**  (1935–1997) австриска сликарка, вајарка и графичарка.

Родена во јужна Австрија, студирала на Виенската академија за ликовни уметности и се преселила во Њујорк во 1961 година. Когелник се смета за австриски најважниот уметник поврзан поп-арт.

Животопис и творештво 1960-ти
-----------------------------

Кики Когелник, „Женски робот", 1964 година, Масло и акрилик на платно, (123 × 184 cm). Фондацијата Кики Когелник.
Когелник ја започнала својата кариера во Galerie Nächst St. Stephan во Виена во 1961 година, прикажувајќи апстрактни дела. Во тоа време, таа била под влијание на Серж Полиакоф од Екол де Париз, но подоцна најде свој уникатен жанр додека беше опкружена со движењето поп-арт во Њујорк. Одредено време била во брак со апстрактен експресионист уметник Арнулф Рајнер.

Когелник била близка со апстрактен експресионист, американскиот уметник Сем Френсис, и поминала со него во 1961 година во Њујорк и Санта Моника, Калифорнија. Когелник потоа се преселила во Њујорк во 1962 година, каде што се придружила на тесно поврзана група уметници во која биле Рој Лихтенштајн, Клес Олденбург, Енди Ворхол, Лери Риверс, Том Веселман, Џоан Мичел, Роберт Раушенберг и Јаспер Џонс.

Нејзиното творештво во тоа време било под силно влијание на поп-арт , создавајќи бројни еуфорични слики со светли бои вселенска тема. За разлика од поп-уметниците, таа избегнувала величење на потрошувачката или вообичаени предмети, иако беше позната по тоа што ги предводи пластичните и вештачкото над природните.

Во текот на раните 1960-ти, Когелник почна да користи матрици со исечени хартиени шаблони во природна големина на нејзините пријатели за да ги изработи нејзините слики. Во 1965 година, овие прототипски исечоци станаа винилни „закачалки", претставени на истите држачи за облека што таа ги претставува по улиците во близина на нејзиното студио во Област за облека во Њујорк.

Додека Когелник била во Лондон во 1966 година, нејзино ателје во Њујорк било зафатено во огромен пожар. Истата година, Когелник се омажила со д-р Џорџ Шварц во Лондон, раѓајќи го нејзиниот син Моно во 1967 година, а набргу потоа се вратила во Њујорк. Во 1969 година, Когелник го создала делото „Месечина" за време на Слетување на Месечината на Аполо 11 во Galerie Nächst St. печатење|свилени екрани]] за време на преносот во живо.

1970-тите и подоцна
-------------------

Во 1970-тите, фокусот на Когелник се префрлил на она што подоцна станало познато како нејзин циклус „Жени", конкретно осврнувајќи се на женската улога прикажана во комерцијалните реклами. Третирајќи феминистички индиректно со иронија, хумор и кул поп естетика. Во 1974 година, таа, исто така, почнла да работи повремено во керамика, користејќи вајарски форми како продолжение на сликарството.

Во 1980-тите, фрагментирани фигури, знаци и симболи во нејзината серија „Проширувања" со користење на керамички модули прикажани заедно со нејзините слики. Таа, исто така, продуцираше и режираше краток 16-милиметарски филм „CBGB" во 1978 година, со Џим Керол и други.

Во подоцнежните дела, човечкото тело е прикажано во сè пофрагментирана и манипулирана форма, сè додека во 1990-тите голем дел од нејзините дела не прикажаа многу апстрактни, но експресивни лица. За тоа време, Когелник создаде серија стаклени скулптури, поврзани цртежи и отпечатоци, во кои се обидувала да ги коментира декоративни и комерцијални теми во уметноста.

Смрт и оставнина
----------------

Кики Когелник починала од рак на 1 февруари 1997 година во Виена. Таа е погребана во Блајбург, Австрија.

Музејот Белведере во Виена одржал голема ретроспектива на нејзиниот опус истата година. Во 1998 година, Когелник постхумно била награден со највисокиот австриски медал во уметноста, Австриски крст на честа за науката и уметноста. Таа претходно била наградена, во 1995 година, наградата за визуелни уметности на Град Виена.

По нејзината смрт, основана е Фондацијата Кики Когелник, американска непрофитна организација, со канцеларии во Виена и Њујорк. Мисијата на фондацијата е да го заштити, документира, истражува и овековечи креативното наследство на Кики Когелник. Почнувајќи од 2009 година, фондацијата продолжува да одржува и зголемува сеопфатна база на податоци што беше основана во Њујорк за делата на Когелник за уметничко-историско истражување, и на крајот ќе создаде Catalogue Raisonné.

Во 2003 година, Австриска пошта издаде поштенска марка од 55 евроценти со сликата на Когелник од 1973 година, „Prenez Le Temps d’Aimer". Когелник дизајнирал и две фонтана, една во Блајбург, Австрија и друга во Клагенфурт, Австрија, каде што улица е именувана по нејзиното име.

Во 2015 година, Когелник била вклучен во The World Goes Pop, изложба одржана во Тејт Модерн. Изложбата откри алтернативен поглед на поп-арт, покажувајќи дека тоа не е само американско движење, туку е меѓународен по обем. На меѓународно ниво, поп-артот, исто така, често се користеше како субверзивен јазик на протести, наместо едноставно како славење на западното потрошуваштво. изложбата била од 17 септември 2015 до 24 јануари 2016 година.

Наводи
------

1. ↑  Kiki Kogelnik Austrian, 1935–1997

Надворешни врски
----------------

* Матично межно место Edit this at Wikidata
* Kiki Kogelnik Foundation
* Литература од или за Кики Когелник во каталогот на Германската национална библиотека (германски)
* König Galerie\_Kiki Kogelnik Архивирано на 22 декември 2017 г.
* Simone Subal\_Kiki Kogelnik Архивирано на 25 декември 2017 г.
* 1999: Gabriela Fritz, Women`s Lib, Kiki Kogelniks Frauenbilder, Parnass, Sonderheft Künstlerinnen, 1999, pp. 60–66.
* 2012: Hajo Schiff, *WG aus fernen Pop-Zeiten*, TAZ, 2. November 2012.
* 2012: Anne Doran, *Kiki Kogelnik*, Art in America, 12, Dezember 2012.
* 2013: Anne Katrin Fessler, *Punk-Kosmonautin küsst den Knochenmann*, der Standard, 15. Juli 2013.
* 2014: Alicia Reuter, *Space is the Place*, Sleek, Summer 2014, pp. 228.
* 2014: Eva Scharrer, *Körper als Figur*, Spike, no 41, pp. 194–195.
* 2015: Alex Kitnick, *Kiki Kogelnik*, Artforum, 01/2015, pp. 213–214.
* 2015: Tim Adams, *Josh Kline: Freedom; Kiki Kogelnik. Fly Me to the Moon review – an unnerving fantasy world and off-the-peg identities*, The Guardian, 23. August 2015.
* 2015: Laura Castellis, *Review of Kiki Kogelnik: Fly Me to the Moon at Modern Art Oxford*, Aesthetica Magazine, 27. Oktober 2015.
* 2016: Elsa R. Linn, *Critic´s Guide: Berlin*, Frieze, 29. Februar 2016.
* 2016: Mariuccia Casadio, *K.K.´S POP*, Vogue Italia, Mai 2016, n. 789, pp. 178.