recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
За други значења на поимот, погл. Демир Капија (појаснување).

**Демир Капија** — седло и планински превој на планината Беласица. Сместено е на височина 1.686 м на главното било, западно од највисокиот врв Радомир и источно од врвот Лозен. Низ седлото минува Државната граница меѓу Бугарија и Грција, односно границата помеѓу Пиринска и Егејска Македонија.

Сè почетокот на XX век низ Демир Капија поминувал кираџиски пат, кој го поврзувал Петричкото со Серското Поле. Одовде во 1014 г. минувал обиколниот пат по кој византискиот војсководец Никифор Кисифиј ја повел својата војска, наснесувајќи му го судбоносниот задгрбен удар на царот Самоил во Беласичката битка. Местото е познато по тоа што на 19 октомври 1925 г. тука започнал познатиот Петрички инцидент помеѓу грчките и бугарските власти. За време на Студената војна седлото е минирано од грчка страна. За време на т.н. „Преродбенички процес" на НР Бугарија превојот е преименуван во „Железна Врата" (*Железни врата*), но името не било прифатено од мештаните и посетителите.

Главно пристапно место за искачувањето на Демир Капија е селото Димидово (денес Самуилово), од каде започнува означена планинарска патека преку која до седлото се стасува за 4 часа. Од истото село до превојот води и каминскиот пат долг 18 км кој до месноста Лопово е чакалосан.

Поврзано
--------

* Беласичка битка
* Петрички инцидент
* Демир Капија — истоимен град во југоисточна Р Македонија

Наводи
------

1. ↑  Васил Златарски. „История на българската държава". т. I, ч. 2, с. 697 и бел. 61. (изд. София 1971)
2. ↑  Беласица. Туристическа карта М 1:50000, Картография ЕООД, София, 2006.
**Funk Shui** (изг. *Фанк шуи*) — македонска рок-група.

Состав
------

Првобитно, групата ја сочинувале: Лука Ѓоргиевски - вокал, гитара и пијано, Давид Николовски - тапани и Стефан Стојанов - бас-гитара, а подоцна, Стојанов бил заменет со Михаил Намичев.

Дискографија
------------

Групата ги има објавено следниве албуми:

* Aether (2012)
* R. E. M.

Надворешни врски
----------------

* Страница на Јутјуб
* Страница на Инстаграм
* Страница на Фејсбук
* Страница на Тикток
* Официјална веб страница

Наводи
------

1. ↑  Funk Shui, *Aether*, IM0018, ИнтерМедиа, 2012.
2. ↑  Funk Shui, *R.E.M.*, TR003, 22 Records.
3. ↑  Funk Shui, *Aether*, IM0018, ИнтерМедиа, 2012.
4. ↑  Funk Shui, *R.E.M.*, TR003, 22 Records.
**Ѓорѓе Петровиќ** ( Serbian Cyrillic </link> ; роден на 8 октомври 1999 година) е српски професионален фудбалер кој игра како голман за премиерлигашот Челзи и за репрезентацијата на Србија .

Клупска кариера
---------------

Репрезентативна кариера
-----------------------

Петровиќ бил повикан во селекцијата на Србија до 21 година во 2020 година,  со настап против Полска.  Своето деби за сениорската репрезентација на Србија го имал на 25 јануари 2021 година во ремито 0 – 0 против Доминиканската Република. 


1. ↑  „Djordje Petrovic: Chelsea sign New England Revolution keeper". *www.bbc.com*. 26 August 2023. Посетено на 26 August 2023.
2. ↑  „СПИСАК U21 ЗА ДУЕЛЕ ПРОТИВ ПОЉСКЕ И ЕСТОНИЈЕ | СТОЛИЦА ГЛЕДА У БУДУЋНОСТ, НОВИ ТАЛАС СРБИЈЕ | Фудбалски савез Србије". *fss.rs* (српски). Посетено на 2023-12-21.
3. ↑  „Serbia U21 vs. Poland U21 - 9 October 2020". *Soccerway*.
4. ↑  „Dominican Republic vs. Serbia - 25 January 2021". *Soccerway*.
**Зухал Атмар** е авганистанска претприемач и екологистка. Таа е позната по нејзината пионерска работа како прва жена која поседувала и управувала фабрика за рециклирање во Авганистан.  Атмар е и истражувач и аналитичар за економски прашања. Таа била вклучена во листата на 100 влијателни и инспиративни жени на BBC за 2021 година.

Биографија
----------

Атмар е родена во Авганистан. Во еден ериод таа наведува дека тбила бегалец во Пакистан, каде што и го завршила своето образование. Таа се вратила во Авганистан по падот на Талибанците. Кариерата ја започнала како истражувач. За време на нејзината работа за Единицата за истражување и евалуација во Авганистан, таа била вклучена во промовирање на образованието на жените, гласот на заедницата, еднаквите можности и пристапот до егзистенција.

Активизам
---------

Еколошката работа на Атмар започнала со лична желба да помогне во справувањето со климатските промени. Таа основала фабрика за рециклирање за да придонесе за ублажување на стапката на загадување во Кабул. Во едно интервју таа го навела проблемот со еднократната употреба на пластика како придонесувач за 308 тони ѓубре што се создаваат во Кабул дневно. Овој објект наречен Фабрика за рециклирање отпадна хартија Гул-Мурсал обработувал 33 тони ѓубре неделно.

Нејзината пионерска работа во објектот за рециклирање го изложила Атмар на родова дискриминација и вознемирување. Таа изјавила дека е тешко да се основа нејзината компанија бидејќи жените во Авганистан немаат пристап до заеми бидејќи не ги исполнуваат барањата како што се гарант, деловен партнер и колатерал. Таа можела да управува со својата компанија откако обезбедила заем од 100.000 американски долари од Агенцијата на САД за меѓународен развој (УСАИД).  Атмар се борела и со патријархатот. Таа тврдела дека била малтретирана од машки натпреварувачи. Во извештајот, Атмар изјавила дека „има многу проценки и на многу луѓе им пречи тоа што јас водам сопствен бизнис".

Атмар била вклучена во листата на 100 влијателни и инспиративни жени на BBC за 2021 година.

Наводи
------

1. ↑  „Displaying items by tag: Afghanistan". *www.silkroadstudies.org* (англиски). Посетено на 2022-02-23.
2. ↑  *NIMA ROOZ: Survey Says Afghans Hopeless About Future | TOLOnews* (англиски), Посетено на 2022-02-24
3. 1 2  „CELA 4 Biography Book" (PDF). *CELA Network*. July 2005. Архивирано од изворникот (PDF) на 2022-02-24. Посетено на February 25, 2022.
4. 1 2 3 4 5  Glinki, Stefanie (November 25, 2019). „Afghanistan woman breaks ground with Kabul recycling plant". *Los Angeles Times*. Посетено на February 23, 2022.
5. ↑  „Afghan Women's History". *Afghanistan Online* (англиски). 2018-03-24. Посетено на 2022-02-24.
6. 1 2  „Virus wipes away Afghan toilet-paper maker's plans". *www.thenews.com.pk* (англиски). Посетено на 2022-02-24.
7. ↑  „BBC 100 Women 2021: Who is on the list this year?". *BBC News* (англиски). 2021-12-07. Посетено на 2022-02-28.
|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

**Агенција за вработување на Република Северна Македонија** (скратено позната како **АВРСМ**), е македонска институција којашто има за цел да ја зголеми стапката на вработеност во државата.

Проекти
-------

Како дел од јавните повици за оперативниот план за активни програми и самовработување, агенцијата нуди грантови за започнување свој бизнис на ранливите категории граѓани, односно „Претприемништво и развивање на бизнис вештини".

Наводи
------

1. ↑  „Објавен повик за невработени-По 6.000 евра грант за да си отворат бизнис". *Гостивар Прес*. 26 февруари 2024. Посетено на 18 март 2024.

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница на Агенцијата за вработување на Република Северна Македонија
Еп Петроне (2010)
**Еп Петроне** ( моминско **Салувер**; од 1995 до 2003 година, **Еп Валјаотс**; родена на 20 јули 1974 година во Виљанди) е естонски писател, новинар, блогер и издавач.

Во 2007 година ја основала издавачката куќа Петроне печатење. Издавачката куќа објавува серија „Мојата серија" поврзана со патувања. Секоја книга од оваа серија опишува некое место во светот. На пример, во 2007 година таа ја објавила *Моја Америка*. 

2006-2010 година, таа била член на партијата Естонски Зелени.

Творештво
---------

* 2000-ти: неколку книги „Мојата серија" (вклучени во 2007 година „Мојата Америка"
* 2008: приказна: „Растејќи зелено"
* 2009: книга за деца „Прстите на Марта"
* 2010: патопис „Дали срцето е тркалезно?"

Наводи
------

1. 1 2 3  Vabar, Sven. „Epp Petrone". *sisu.ut.ee* (англиски). Посетено на 17 March 2021.
**Кадиица** (бугарски: *Огреяк*, порано: *Кадийца*) — највисок врв на планината Влаина. Висок е 1.924 м и лежи на самата македонско-бугарска граница кон Пиринска Македонија. Сместен е во најјужниот дел на главното планинско било, јужно од врвот Делибов Камен. На југоисток преку преку седлото наречено Седлото (Четало) се поврзува со првенецот на Малешевските Планини — Џами Тепе (Иљов Врв).

Врвот има остри падини и силно доминира над околните зарамнети била. Северните и западните падини се налегнати, а југозападните и југоисточните се изразено стрмни.

Изграден е од метаморфни карпи. Почвата е кафеава планинско-шумска. До 1600 м.н.в. е покриен со букови шуми, а високите делови се обраснати со подалпска тревна растителност.

Главни пристапни места за искачување на врвот се селата Сушица и Брестово во Општина Симитли. Искачувњето се одвива по некои од пограничните земјени патишта и без патека со дозвола од граничната полиција.

По билото, во правец север-југ минува државната граница, делејќи го Пехчевско во Р Македонија од Горноџумајско во Пиринска Македонија. На највисоката точка стои граничната пирамида со број 55. Во непосредна близина, на 120 м источно, на малку пониско возвишение е поставен знак за триангулација. Висината на врвот е измерена според овој знак, а не во највисоката точка на пирамидата 55.

Бугарско име
------------

До 1942 г. врвот го носел истото име како на македонски (*Кадийца*), под кое е и денес е познат меѓу месното население. Како таков се води и во официјалните топографски карти во Бугарија. Во периодот од 1942 до 1946 г. е преименуван во **Огрејак** (*Огреяк*), а од 1946 до 1989 г. името му е вратено на Кадиица. По 1989 г. повторно е преименуван во Огрејак, каков што стои до денес.

Поврзано
--------

* Буковик — недалечен врв, вулканска купа

Извори
------

* Енциклопедия Пирински край. Том 2, Благоевград, 1999, стр. 76 – 77

Наводи
------

1. ↑  Научноинформационен център „Българска енциклопедия" (2015). *Промени в наименованията на физикогеографските обекти в България 1878 – 2014 г*. София: Книгоиздателска къща „Труд". стр. 156. ISBN 978-954-398-401-5.
2. ↑  „Студија за геодиверзитетот и геонаследството на Република Македонија и другите компоненти на природата (биолошка и пределска разновидност)" (PDF). Скопје: Министерство за животна средина и просторно планирање. 2016. стр. 108. Посетено на 16 јануари 2024.

Надворешни врски
----------------

* До првенците на Влаина и Малешевска (патопис) (бугарски)
Трипа ала Романа
**Трипа ала Романа** е традиционално јадење од кујната на Рим, Италија.

Историја
--------

Некогаш популарно јадење меѓу најсиромашните жители на Рим, Трипа ала Романа денес е главен дел од римската кујна. Тоа е дел од квинто кварто (буквално „петтиот квартал", или отпадоци од искасапени животни), еден вид кујна родена од сиромашни, селски кујни. Секое животно било поделено на четвртини (кварти), првата четвртина (примо кварто), се состоела од најдобрите парчиња и тие оделе кај благородништвото. Вториот квартал бил за свештенството. Третиот квартал бил за буржоаската (или трговците) класа, а четвртиот квартал бил за војниците. Сè што останало станало квинто кварто, било дистрибуирано меѓу останатото население.

Станува збор за древен рецепт, традиционално приготвен за време на саботниот ручек, до толкушто и денес во историските тратории може да се прочита таблата на која пишува „Сабато Трипа".

Рецептот на Трипа ала Романа се проширил и благодарение на Елена Фабризи, обожавателка на популарното јадење од римската традиција.

Јадењето се подготвува со шкембе, бел кромид, излупени домати, моркови, бело вино, сирење Пекорино Романо и кралски ливчиња.

Наводи
------

1. ↑  „The tradition of Quinto Quarto cuisine: Trippa alla Romana - L'Italo-Americano". Архивирано од изворникот на 2020-05-21. Посетено на 2023-03-27.
2. ↑  „Trippa alla romana: la storia di un classico del quinto quarto | Agrodolce". *web.archive.org*. 5 мај 2019. Архивирано од изворникот на 5 мај 2019. Посетено на 2022-06-16.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
3. ↑  „Tradizione povera e antica memoria, la trippa alla romana, da Joe Bastianich alla Sora Lella – La Voce di New York". 5 мај 2019. Архивирано од изворникот на 5 May 2019. Посетено на 2022-06-16.
4. ↑  Recipe: Trippa alla Romana - Explore Parts Unknown by Anthony Bourdain
**Андреј Ал-Асади** (1996, Лондон, Обединето Кралство) — македонски писател.

Творештво
---------

Ал-Асади започнал да пишува поезија уште во средношколските денови, а во 2013 година се појавила неговата прва стихозбирка, „Midnight Blues", издание на Антолог. Пет години подоцна ја објавил стихозбирката „Под дервишовото сиќе", издание на ПНВ публикации, а во 2019 година, истата издавачка куќа ја објавила и стихозбирката „Небесна геометрија". Во 2018 година, ја објавил збирката раскази „Друго минато", во издание на Темплум. Со неа ја освоил наградата „Новите!" која ја доделува истата издавачка куќа. Ал-Асади е застапен и во антологијата „Очудувања 3" (Бегемот, 2019), а во 2021 година се појавила и неговата втора збирка раскази, „Утрото на бессоните", во издание на Бегемот.  Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите" (Темплум, 2022).

Наводи
------

1. ↑  Андреј Ал-Асади, *Утрото на бессоните*. Скопје: Бегемот, 2021.
2. ↑  Никола Гелевски и Владимир Мартиновски (приредувачи), *Џинџуџе во земјата на афионите: антологија на македонскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2022, стр. 368.
3. ↑  Никола Гелевски и Владимир Мартиновски (приредувачи), *Џинџуџе во земјата на афионите: антологија на македонскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2022, стр. 349-352.
**Марвин Фридрих** (германски: *Marvin Friedrich*, роден на 3 декември 1995 во Касел) — германски фудбалер, играч од одбраната на Унион Берлин.

Технички одлики
---------------

Фридрих е разновиден играч од одбраната, кој најчесто игра како централен дефанзивец но може да игра и на десната и левата бековска позиција. По овие технички одлики тој е доста сличен на својот поранешен соиграч од Шалке 04, Бенедикт Хеведес. Силата, трчањето и тактичката интелигенција на фудбалскиот терен, се само некои од неговите најголеми квалитети.

Клупска кариера
---------------

Во 2011 година, Фридрих се приклучил на младинската академија на Шалке 04. Тој го направил своето деби на Бундеслигата на 13 септември 2014 година против Борусија Менхенгладбах во поразот од 4-1.

На 17 јуни 2016 година, било објавено дека Фридрих му се придружил на Аугсбург на тригодишен договор.

Во јануари 2018 година, Фридрих се преселил во Втората Бундеслигата, во редот на Унион Берлин на 2½ годишен договор до лето 2021 година. Аугсбург обезбедил опција повторно да го потпише Фридрих.

Репрезентативна кариера
-----------------------

Фридрих го имал своето деби за германската национална екипа под-19 фудбалска 16 април 2014 година со победа од 5-2 над белгиската фудбалска репрезентација под 19 години во кој Фридрих влегол на 60-тата минута. Фридрих бил во репрезентативниот тим на Германија под 19 на Европското првенство на 19 јуни во Унгарија и имал два кратки настапи.

Наводи
------

1. ↑  „Germany - M. Friedrich - Profile with news, career statistics and history - Soccerway". soccerway.com. Посетено на 13 September 2014.
2. 1 2  „Marvin Friedrich". *talentshunter.net*. Архивирано од изворникот на 2015-02-07. Посетено на 17 September 2014.
3. ↑  „Mönchengladbach vs. Schalke 04 - Soccerway". soccerway.com. Посетено на 13 September 2014.
4. ↑  „Marvin Friedrich joins FC Augsburg". FC Schalke 04. 17 June 2016. Архивирано од изворникот на 2016-06-20. Посетено на 5 мај 2019.
5. ↑  „Friedrich verstärkt Union - Rückkaufoption für den FCA". *kicker Online* (германски). 27 January 2018. Посетено на 27 January 2018.
6. ↑  Jonathan Walsh (16 September 2014). „Germany under 19 squad aim to replicate World Cup success in European Championshiph". *vavel.com*. Посетено на 17 September 2014.
7. 1 2  Марвин Фридрих на soccerway
**„Можеше да биде и реми"** — збирка раскази на македонскиот писател Дејан Василевски (со псевдонимот Гето Руди) објавена во 2017 година во издание на Темплум. За оваа книга Василевски ја освоил наградата „Новите!". Збирката е објавена во рамките на едицијата „Катапулт". Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 98 страници. Книгата е испечатена во печатницата Пропоинт во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски" - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-99-3. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата Кома. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка АД - Скопје.

Содржина
--------

Збирката содржи 41 кус расказ, поделени во неколку циклуси:

### *Едноставен ден*

* Едноставен ден
* Преку мостот
* Административецот Ацо
* Марко
* Остров
* Ветрот и детето
* Бон крцка

### *Скопје*

* Три навраќања на мотивот клупа
* Или јас
* Приказни за велосипедот
* Велам
* Запис
* Кружниот тек во Сент Никол
* Топло/ладно
* Подочниците
* Ѕидовите
* Полжав
* Гилберт
* Џеронимо
* Калоспинтехромокрена
* Забава
* Перон
* Снегот (дење)
* Снегот (ноќум)
* Верба
* Сродност
* Синестезија
* Жар
* Вртелешка

### *Смрт и нешто помеѓу*

* Кажувањето на Еразмо
* Артур
* Под кипарисот
* Преку ѕидот до слободата
* Маргини
* Белутрак
* Дежа ви
* Крик
* Безделник
* Поглед
* Продолжение на островскиот манифест

### *Вистината*

Наводи
------

1. 1 2  Гето Руди, *Можеше да биде и реми*, Темплум, Скопје, 2017.
**Ефтим Гашев** ( 1925
 во Скопје – починал во 5 мај 2019

 во Скопје) — македонски писател и публицист, ревносен поборник против комунизмот и против пропагандата на велико-бугарскиот, велико-српскиот и југословенскиот шовинизам. Еден е од членовите на Македонско национално движење - „Бунт". Борец за Македонија на македонскиот народ, за независна и обединета македонска национална држава.

Животопис
---------

Гашев е роден во Скопје во 1925 година. Образованието го завршил во родниот град. Тој е еден е од членовите на Македонско национално движење - „Бунт" организација основана во Скопје, на 30 мај 1938 година. Во 1945 година бил осуден на 12 години робија како македонист. Објавил затворски мемоари и три книги со афоризми. Напишал и неколку необјавени монодрами. Добитник е на неколку награди за афоризам. Објавувал и дневнополитички карикатури. Член е на Друштвото на писатели на Македонија. Тој е автор на книгите: „Сончогледи", „Нашата кауза", „Непокор", „Аритмија" и др. Во 2015 година својата лична архива ја подарил на Државниот архив на Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „На 94 години почина Ефтим Гашев, публицист и осуденик за македонската кауза". *Република*. 5 мај 2019. Архивирано од изворникот на 2022-04-27. Посетено на 2022-05-05.
2. ↑  
 Македонски писатели, Друштво на писатели на Македонија, Скопје, 2004, стр. 56.
3. ↑  *Државниот архив ја презеде личната архива на Ефтим Гашев*[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

Непокорноста ни е во генот - Интервју со Ефтим Гашев
**Ока** (турски: *okka*) – стара мерка за тежина – 1282 грама. Оката била единица за маса во Османлиското Царство, која одговарала на 400 дирхеми (османлиски *драм*). Нејзината вредност не била постојана, но во подоцниот период на царството била стандардизирана на 1,282945 килограми.

Османлиското Царство било една од 17 држави потписници на Метарската конвенција одржана на 20 мај 1875 година, со која се усвоил метарскиот систем. Со тоа и во областите на Балканот под османлиска власт, вклучувајќи ја и Македонија, бил воведен метарскиот систем. Заради конфузијата што настанала, Османлиското Царство истапило од конвенцијата во 1894 година, а Турција ѝ пристапила во 1933 година.

Во Турција, традиционалната единица се нарекува *ески ока* (стара ока) или *кара ока*, односно *црна ока*, додека *јени ока* (нова ока) всушност е килограм.

Во Кралството Југославија во делот кој пред Првата светска војна бил под османлиска власт се користела оката како мера. На 25 декември 1929 година, Југославија ѝ пристапила на Метарската конвенција, но оката и понатаму неофицијално се користела.

Во Грција, зборот *ока* (οκά, множ. οκάδες) била стандардизирана единица за маса од 1,282 кг и се одржала во употреба сѐ до 31 март 1953 година кога биле укинати сите традиционални единици. Во Грција метричкиот систем бил усвоен во 1876 година, но сè до 1953 година старите единици останале во употреба. На Кипар, оката останала во употреба сѐ до 1980-тите години.

Во Египет, монетарната ока тежеле 1,23536 кг, додека во Триполитанија (денес Либија) изнесувала 1,2208 кг, односно 2,5 артали.

Оката исто така била и единица за зафатнина. Во Влашка, таа изнесувала 1,283 литри односно 1,537 л жито (*сува материја*). Во Грција, ока маслиново масло изнесувала 1,280 кг.

Наводи
------

1. ↑  „ока" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Brittanica, 1911
3. ↑  Halil Inalcik: An Economic and Social History of the Ottoman Empire, Volume 1, Cambridge University Press, 1997. ISBN 9780521574563
4. ↑  „Metric Convention of 1875". US Metric Association. Архивирано од изворникот на 5 мај 2019. Посетено на 5 мај 2019.
5. 1 2  Istorijat mjeriteljstva u BIH
6. ↑  Diran Kélékian, *Dictionnaire Turc-Français*, Constantinople: Imprimerie Mihran, 1911.
7. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης (Babiniotis), Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Atina, 1998. ISBN 9789608975156
8. ↑  Enciklopedija Britannica, 11. izd. 1911
**Ф123 Бранденбург** е класа на германска фрегата. Тие биле направени по наредба на германската морнарица во јуни 1989 година, а потоа завршени и нарачани помеѓу 1994 и 1996 година за да ја заменат класата „Хамбург". Овие фрегати првенствено спроведуваат антиподводна војна, но исто така придонесуваат во одбранбената војна, тактичка команда на ескадрили и операции на површинско воено дејство. Нивниот дизајн вклучува некои скриени функции.

Во моментов класата Ф123 се надградува под покровителство на проектот ФАФ (*Fähigkeitsanpassung*). Примарната компонента која се надградува според оваа програма е системот за борба против управувањето, за кој ќе се користи верзија на „системот ТАКТИК" (*TACTIC*). Бродовите, исто така, ќе добијат надградба (ИАФ), до (EADS MSSR) 2000 I секундарниот радарски систем. Сепак, остануваат нејзините примарни радари, особено неговиот радар за пребарување на долг дострел 2д и неговиот радар за 3д надзор на среден опсег. Бродовите требаше да добијат нискочестотни активни сонари под француско-германската програма (*LFTASS*), но Французите се повлекле во 2000 година  и сега користат дериват на британскиот Сонар 2087. *Баерн* добил прототип на *ТАСС 6-3* хидролокатор.

Бродови
-------

Сите бродови од класата се именувани по германски сојузни држави.

| Број на знаменце | Име | Повикувачки знам | Поставен | Бродоградилиште | Пробан | Пуштен |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| F215 | *Бранденбург* | DRAH | 11 февруари 1992 | Блом и Фос | 28 август 1992 | 14 октомври 1994 |
| F216 | *Шлезвиг-Холштајн* | DRAI | 1 јули 1993 | Ховалдсверке | 8 јуни 1994 | 24 ноември 1995 |
| F217 | *Баерн* | DRAJ | 16 декември 1993 | Нордзеверке | 30 јуни 1994 | 15 јуни 1996 |
| F218 |  *Мекленбург-Форпомерн* | DRAK | 23 ноември 1993 | Бремер Фулкан | 23 февруари 1995 | 6 декември 1996 |

Инцидентот на каналот Кил
-------------------------

Утрото во средата на 9 декември 2015 година, *Мекленбург-Форпомерн* го транзитирал каналот Кил кога била вмешана во судир со контејнерот *Нордик Бремен,* предизвикувајќи оштетување на обете.

Слики
-----

* F218 Мекленбург-Форпомерн F218 *Мекленбург-Форпомерн*
* F215 Бранденбург F215 *Бранденбург*
* Ф217 Баерн Ф217 *Баерн*
* F216 Шлезвиг-Холштајн F216 *Шлезвиг-Холштајн*

Наводи
------

1. ↑  „German LFTAS programme moves ahead". *Jane's Navy International*. 13 December 2001. Архивирано од изворникот на 2013-02-16. Посетено на 5 мај 2019.
2. ↑  „VIDEO: German Warship Mecklenburg-Vorpommern Collided With Container ship Nordic Bremen in Kiel Canal - Vesselfinder". *www.vesselfinder.com*.
*Оваа статија е за федералната единица на Обединетото Кралство. За други значења на поимот „Ирска", видете Ирска (појаснување).*

**Северна Ирска** (ирски: *Tuaisceart Éireann*) (англиски: Northern Ireland) — држава во рамките на Обединетото Крластво. Површината на Северна Ирска (13843 км2) е речиси еднаква на половина од површината на Република Македонија. Главен град е Белфаст.

Историја
--------

Веќе долго време постои конфликт помеѓу протестантските христијани на Северна Ирска и католичкото малцинство. Протестантите сакаат Северна Ирска да остане во унија со Велика Британија, а пак Католиците сакаат Северна Ирска да се обедини со јужниот сосед, Република Ирска. Во минатиот век се оценува дека загинале 3.500 жители во врска со тероризмот во Северна Ирска од напади извршени од обете горноспоменати страни и со околу 50.000 повредени.

Географија
----------

Северна Ирска го формира заедно со Англија, Велс и Шкотска. Таа е единствена од четирите земји од Обединетото Кралство што не се наоѓа на островот Велика Британија туку на островот Ирска. Северна ирска има свои закони, пари и внатрешна организација. Но кога се работи за меѓународни збиднувања е суверена земја Велика Британија. Во Северна Ирска се зборува англиски и ирски. Главен и најголем град на Северна Ирска е Белфаст. Во Белфаст живеат околу 280.000 жители. Единствениот меѓународен аеродром во Северна Ирска се наоѓа кај главниот град Белфаст. Тој е еден од 11-те меѓународни аеродроми во Обединетото Кралство. Северна Ирска се наоѓа на Атлантскиот Океан на три мориња. Таа се граничи со Република Ирска. Број на населението во Северна Ирска изнесува 1,7 милиони жители. Густината на населението изнесува 120 жители на км2 Северна Ирска има атлантска клима, на запад паѓа околу 2030 mm дожд, на југ и на југоисточниот дел паѓа околу 760–1010 mm годишно. Пролетта е најсува, а летото и зимата се најводени периоди во годината. Во зима скоро никогаш не врне снег. Просечната температура од април до септември изнесува околу 18 степени.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 146210387
* LCCN: n79055927
* ISNI: 0000 0001 2178 958X
* GND: 4075462-5
* SUDOC: 027906221
* BNF: cb11984750z (податоци)
* NLA: 35391416
* NDL: 00566023
* NKC: ge118492
* BNE: XX4575484

 |

 |
**Иван Бекјарев** (Белград, 6 април 1946 — Белград, 16 ноември 2020) — српски филмски и театарски глумец со македонско потекло.

Животопис
---------

Родителите на Бекјарев потекнуваат од Македонија. Татко му Георги пред Втората светска војна дошол во Белград, а мајка му Радмила (со потекло од Гевгелија) во Белград дошла 1945 година. Татко му на Иван пред војната го сменил на српски своето презиме во Беќаревиќ, но после Ивановото раѓање повторно го преименувал во Бекјарев, како би ги избегнал непријатностите затоа што се така презивал Бошко Беќаревиќ, шеф на белградската Специјална полиција која соработувала со Германците во текот на војната. Ивановиот татко 1952 год. службено е преместен во Краљево. После завршетокот на основното училиште, се запишал во Шестата белградска гимназија, а потоа и на Факултет на драмски уметности. За приемен на факултет го спремале Миќа Томиќ и Оливера Марковиќ. Заедно со него студирале Јосиф Татиќ и Милан Гутовиќ.

Кариера
-------

Прва улога во филм ја одиграл 1967 година, во филмот „Боксерите одат во рај", каде главната улога ја толкувал Мија Алексиќ.

Славата ја стекнал со улогата Вујковиќ во ТВ серијата „Бањица" (1984) и Стевица Курчубиќ во ТВ серијата „Подобар живот" (1987, 1990).

Иван Бекјарев бил кандидат за народен пратеник на списокот на Движење на сила во Србија на изборите за Народно собрание на Србија 2007. Долги години Бекјарев се занимава со педагошки ред, како редовен професор на глума на Академијата на уметностите БК каде е 2001 биран како вонреден и 2006 редовен професор. Неговите студенти биле Милан Калиниќ, Ива Штрљиќ, Александра Балмазовиќ, Данијел Николиќ.

Наводи
------

1. ↑  „Жал ми е што не заиграв на мајчин, македонски јазик". Архивирано од изворникот на 2016-03-04. Посетено на 2014-09-18.
2. ↑  „Звезда је живот, остало је глума - интервју („Прес", 26 август 2012)". Архивирано од изворникот на 2012-08-27. Посетено на 2012-10-05.
3. ↑  Биографија на сајту Академије уметности
**Пеце Атанасовски** (Долнени, 25 октомври 1925 — Скопје, 14 септември 1996) — македонски играорец и инструменталист, кој се смета за најпознат македонски гајдаџија и еден од најплодните собирачи на македонски народни песни и ора.

Животопис
---------

Пеце Атанасовски е роден на 25 октомври 1925 во селото Долнени. Неговите први музички настапи започнале на Радио Скопје во 1946 година, како и во ансамблот „Танец" во 1950 година. Во периодот од 1959 до своето пензионирање бил раководител на Оркестарот на народни инструменти во Радио Скопје и кореограф на повеќе од дваесет културно-уметнички друштва во Македонија. Од 1966 година, па во текот на следните 29 години, раководел со Фолклорната школа за странци во Отешево. Во 1973 година го основал и бил директор на Долненскиот фестивал. Со своите гостувања со разни културно-уметнички друштва низ светот ги афирмирал високите достоинства на македонскиот мелос. Како светски признат народен инструменталист држел часови на повеќе универзитети низ светот, меѓу кои и во Лос Анџелес и Токио. Починал на 14 септември 1996 година во Скопје.

Награди
-------

Атанасовски бил носител на 19 меѓународни награди на светските фестивали во Ланголен, Англија, Брно, Чешка итн. Во конкуренција на 1.800 гајдаџии од целиот свет, тој го освоил првото место и наградата „Златна гајда" на фестивалот во Ериче, Италија во 1968 година. Во 2022 година, постхумно му е доделен Орден за заслуги за Македонија.

Творештво
---------

Во текот на својата кариера, Атанасовски собрал фолклорна збирка од околу 20.000 народни песни и ора. Освен нив, компонирал и новосоздадени фолклорни песни, меѓу кои се издвојуваат „Ајде чудо, чудо" и „Като, Като, Катерино".

Чествување
----------

Долненскиот фестивал по смртта на Пеце Атанасовски бил именуван во негова чест и го добил името Фестивал на народни инструменти и песни „Пеце Атанасовски". Споменици во негова чест се подигнати во родното село Долнени и во Прилеп.

* Споменикот во ДолнениСпоменикот во Долнени
* Споменикот во ПрилепСпоменикот во Прилеп

Белешки
-------

1. ↑  Некои извори, како на пример Македонска енциклопедија, неговото презиме го посочуваат како „Атанасоски". Сепак, на натписната плоча приложена кон неговиот споменик во Долнени, неговото презиме се споменува како „Атанасовски".]

Наводи
------

1. 1 2 3 4  *Македонска енциклопедија*. **I** (I. изд.). Скопје: МАНУ. стр. 101-102. ISBN 978-608-203-024-1.
2. ↑  Duet Branko i Ljube Biškoski, *Ja podajmi mome tenka puška*, Jugoton, EPY-44567.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Пеце Атанасовски" на Ризницата ? |

* Старо долненско оро во изведба на Пеце Атанасовски на YouTube
* Пелагониско оро во изведба на Пеце Атанасовски на YouTube
**Свети Стефан** или **Новата митрополија** — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

Црквата, заедно со околниот историски центар, била прогласена за светско наследство на УНЕСКО во 1983 година. Исто така е дел од 100-те национални туристички објекти на Бугарија.

Опис
----

Внатрешноста на црквата
Црквата е изградена во XI - XIII век. Во XVI век градбата бил проширен западниот ѕид, а во XVIII век е додаден трем. Градбата претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб. Димензиите на храмот се 12 x 9,50 метри. Црквата била изградена од камен и тули. При нејзината изградба се употребени сполии (материјали земени од античка градба).

Корабите се одделени со два реда мермерни столбови и правоаголни столбови поврзани со сводови. На исток има три полукружни апсиди кои завршуваат на корнизот со сводови. Покривот е наведнат и средниот кораб се издига над страничните. Во источниот дел, над сводовите под корнизот има украсени застаклени панели.

Првично црквата била посветена на Богородица, но подоцна била преименувана во Свети Стефан. Според ктиторскиот натпис над јужниот влез на наосот, храмот е живописан во 1599 г.

Во црквата е зачуван оригиналниот иконостас од крајот на XVI век, резбан владички престол и амвон од крајот на XVIII век. Во храмот се зачувани вредни фрески од XVI - XVIII век, а најстарите се од XI век. Иконостасот е од резбано дрво. Составен е од три реда, но зачувани се само двата регистри. На иконостасот се претставени Христос, Дванаесетте апостоли, Богородица и Св. Јован Крстител. Панелите на иконостасот се украсени во ориентален стил, т.н. „Лале".

Внатрешноста и фреските на црквата се обновени во 2008 г.

Наводи
------

1. ↑  „Ancient City of Nessebar". *whc.unesco.org*. Посетено на 2024-03-19.
2. 1 2 3 4 5 6 7  *Църквата "Св. Стефан"*, Архивирано од изворникот на 15 јули 2019, Посетено на 18 март 2024
3. 1 2 3  „Несебър - църкви и забележителности". pravoslavieto.com. Посетено на 19 март 2024.

Надворешни врски
----------------

* Црквата „Свети Стефан" – Несебар

* Цркви и знаменитости во Несебар

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Цркви во Несебар |
| --- |
|  |
| 
* „Св. Архангели Михаил и Гаврил"
* „Св. Влахерна"
* „Вознесение Христово"
* „Пресв. Богородица Елеуса"
* „Св. Димитриј"
* „Св. Јован Алитургетос"
* „Св. Јован Крстител"
* „Св. Климент"
* „Св. Петка"
* „Св. Софија"
* „Св. Стефан"
* „Св. Теодор"
* „Успение на Пресвета Богородица"
* „Христос Седржител"
* Базилика од V век
* Базилика од VI век

 |

 |
Маж и жена во носии од с. Црник, Малешевијата (1916)
Оваа носија била носена во Малешевијата, денеска во териториите на општините Берово и Пехчево (со исклучок на селото Панчарево).

***Женската носија***

Женскиот рувет се состои од бела памучна кошула, долга до средината на листовите и украсена со везови, антерија изработена од домашна ткаенина „алаџа" со црвени, зелени и црни пруги, фустан исто така направен од „алаџа", долг до под колена и украсен со пруги на црвена основа.

Невестинска носија од МалешевоНад него се носело појас од волнена преѓа, сличен на машкиот, но потесен, пократок и „препашан на дипли". Исто така носеле скутина „фута", ткаена од тенка волнена преѓа од кои има фута со прави шарки и фута со тн. „влашки шар", од кои најзастапен вид бил првиот вид.

На нозете носеле црвени/винести (боја) чорапи ткаени од преѓа, долги до под колена, а на главата се носело платнена шамија (тн. „мумлија") – бела за млади моми, а црна за постари жени. Исто така жените носеле фес за време на празници. 

***Машката носија***

Машката носија е составена од **минтан** (долна допојасна облека) направен од пругаста волнена домашна ткаенина „алаџа" (вертикални сино-бели пруги), бела памучна **кошула** „френска", носена вовлечена во потурите, **потури** (наликуваат на бечви) од црн/син шајак, украсени со црни гајтани по рабовите и на долниот дел на ногавиците (секојдневни потури имале 4 гајтани, а празнични имале повеќе), **појас** ткаен од волнена преѓа на морова основа, **долама** од шајак, долга до колената и носена во летно време, а старите мажи носеле црно џубе од јагнешка кожа, **либаде** (допојасна облека) од црна јагнешка кожа носена во зимно време, **чорапи** од бела преѓа, високи над глуждовите.

Старите луѓе носеле големи рунтави капи „гугли" издигнати со врв, а младите носеле помали капи во вид на фес.

Наводи
------

1. 1 2  Здравев, Ѓорѓи (1996). „Македонски Народни Носии I". Скопје: МАТИЦА МАКЕДОНСКА. стр. 164, 165 и 166.

Надворешни слики
----------------

* Сликата која била избришана со мажи во машка носија:
	+

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонски народни носии |
| --- |
|  |
| Мијачко-дебарски носии | Мала и Долна Река • Мавровско Поле и Горна Река • Дебарско Поле • Голо Брдо • Дебарски Дримкол | Детал од народна носија |
|  |
| Брсјачки носии | Мариово • Малесија • Струшки Дримкол • Прилепско-Битолско Поле • Кичевија, Порече и Железник (Демир Хисар) • Горна Преспа • Горни битолски села • Бабуна (Азот, Клепа) |
|  |
| Јужномакедонски носии | Леринско Поле • Леринска Река • Костурско • Бојмија • Долна Преспа • Солунско Поле |
|  |
| Струмско-местански носии | Радовишко и Струмичко Поле • Банско • Драма |
|  |
| Шопски носии | Славиште (источен дел) • Дурачка Река • Пијанец • Радовишки Шоплук • Малешево • |

 |

 Горноџумајско поле

| group6 = Горновардарски носии
| list6 = Кумановско • Скопска Котлина (Скопска Блатија и Скопска Црна Гора) • Полог (Горни Полог, Долни Полог, села под Сува Гора) • Овче Поле
}}
**Сократ Данаилов Маркилов** (1924 - 1993) — еден од најистакнатите припадници на македонското национално движење и маченик за македонската национална кауза во комунистичка Бугарија.

Маркилов е роден на 12 април 1921 година во селото Бутково, Валовишко, Егејска Македонија. Во Втората светска војна дезертирал од бугарската војска и се придружил на антифашистичкото движење. По војната живеел во градот Петрич, каде поради својата македонска национална определба бил прогонуван од бугарските државни органи (по 1956). Неколкупати е фрлан во бугарските затвори, каде одлежал 17 години општо. Првиот пат добил пресуда од 12 години, а во 1974 од 5 години затвор. Неговото семејство било интернирано во градот Ловеч, при што жена му се самоубила.

Маркилов е еден од основачите и најактивни дејци на Независната македонска организација „Илинден" (во 1968 година), сè до нејзиното откривање во 1973 година, кога е уапсен. Подоцна е и еден од основачите на ОМО „Илинден" (април 1990). Учествува во организацијата на првиот и воедно најмасовен собир на Македонците кај Роженскиот манастир во 1990 година. Од тоа време во сеќавање ќе останат неговите искажувања:

*„Немам што да изгубам. Ниту деца, ниту жена, ми останува само голиот живот. А него секогаш можам да го дадам за Македонија".*
*„Масовниот собир на Роженскиот манастир претставува голема победа на македонизмот во Бугарија и на организацијата ОМО „Илинден". За тоа сонував. Во овој собир веќе никој не ќе може да ја сопре борбата на Македонците".*
Умира на 4 август 1993 во Бања Банско, Струмица. Погребен е, по негова желба, во Петрич.

Извори
------

* Спомени на Сократ Маркилов (снимени на магнетофонска лента од Васил Јотевски), мај-јуни 1991

Надворешни врски
----------------

* Документарец - „Животот помина мој Сократе"
* Документарец за собирот на Роженскиот манастир 1990 година со кратко интервју на Сократ Маркилов

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на МакедонијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Природниот резерват Мурака** е природен резерват кој се наоѓа во источна Естонија, во округот Ида-Виру.

Историјата на природниот резерват датира од 1938 година, кога во областа било назначено заштитено подрачје во обид да се заштитат орлите што се гнезделе во областа. Природниот резерват се карактеризира со мочуриштата, неколку големи мочуришта се опкружени со тресет, мочуришта, огради и реки. Покрај тоа, има и области со недопрена шума. Природниот резерват е една од ретките преостанати диви области во североисточна Естонија. 

Природниот резерват е важно засолниште за неколку видови животни. Таму често може да се види сив сокол, кој инаку ретко се гледа редовно во Естонија. Присутни се и сибирската летечка верверица, Cucujus cinnaberinus и Boros schnederi. Во блиското село Оонурме, во центарот на заедницата е изложена мала постојана изложба за природниот резерват. Во самиот природен резерват се подготвени и патеки за заинтересираните посетители.  

* Muraka bogблато Мурака
* Rüütli bogНемирно блато
* Rüütli bogНемирно блато

Наводи
------

1. ↑  „The Annotated Ramsar List - Estonia". The Ramsar Convention on Wetlands. Посетено на 19 February 2013.
2. ↑  *Protected Natural Objects in Ida-Virumaa* (PDF). Estonian Environmental Board. 2012. стр. 30. Архивирано од изворникот (PDF) на 2013-10-29.
3. ↑  „The Annotated Ramsar List - Estonia". The Ramsar Convention on Wetlands. Посетено на 19 February 2013.
4. ↑  *Protected Natural Objects in Ida-Virumaa* (PDF). Estonian Environmental Board. 2012. стр. 30. Архивирано од изворникот (PDF) на 2013-10-29.
**КК Панатинаикос** е грчки кошаркарски клуб од Атина, и една од дисциплините на спортското друштво Панатинаикос. Моментално се натпреварува во Првата грчка кошаркарска лига и во Евролигата.

Спортското друштво Панатинаикос постои од 1908, а кошаркарскиот клуб е основан 1919 година. Панатинаикос е најуспешен кошаркарски клуб во Грција со 38 првенствени титули и 19 титули во купот на земјата. Покрај тоа, клубот има големи меѓународни успеси меѓу кои се вбројуваат 6 титули во Евролигата.

Својте домашни натпревари клубот ги игра во Олимписката сала во Атина, која е со капацитет од 18.989 гледачи. Боите на клубот се зелената и белата.

Титули
------

* **Грчко првенство : 39 (рекорд)**

1945–46, 1946–47, 1949–50, 1950–51, 1953–54, 1960–61, 1961–62, 1966–67, 1968–69, 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1973–74, 1974–75, 1976–77, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1983–84, 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2000–01, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13, 2013–14, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20
* **Куп на Грција : 19 (рекорд)**

1978–79, 1981–82, 1982–83, 1985–86, 1992–93, 1995–96, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2018–19
* **Евролига : 6**

1995–96, 1999–00, 2001–02, 2006–07, 2008–09, 2010–11
* **Интерконтинентален куп : 1**

1996

Играчи
------

Надворешни врски
----------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Портал   „Кошарка"*** |
|

* Матична страница (грчки)
* Panathinaikos B.C. at Euroleague.net
* Panathinaikos B.C. at Eurobasket.com
* Panathinaikos Arena Архивирано на 10 март 2015 г.
* Academies official website
* Official YouTube channel
„Титаник" во Саутхемптон, Велика Британија, пред првото патување во 1912.
**Стојко Додоловски** или **Стојко Каевиќ** (род. 1896 во Чучер, Скопска Црна Гора, – поч. во Чикаго, САД, ?) — единствениот Македонец кој го преживеал Титаник на 15 април 1912 година. Стојко е роден во 1896 година во селото Чучер на падините на Скопска Црна Гора. Бегајќи од теророт на Турците и Арнаутите уште како млад, Стојко на 16 годишна возраст решил да тргне за "ветената" земја - САД.

Со нешто заработени пари доаѓа во Саутхемптон, од каде требало бродот „Титаник" да замине. Билет едвај успел да купи во последен час и тоа од еден поп, кој иако го купил бил спречен да појде, па му го препродал на Додоловски. Судирот на бродот и мразот се случил ноќта спроти 15 април 1912 година, Додоловски успеал да дофати еден појас и да рипне од 15 метарската височина гонет од единственото чувство за живот.

Се дофатил за еден чамец кој меѓу првите е спуштен со богати господа. Молел 16 - годишниот Македонец, да го примат, но погледите им биле студени дури укорувачки што се осмелил да се дофати за нив. Еден господин си ги подвиткал нозете со топлото ќебе а го покрил и кучето да не настине, но за Додоловски немале милост.

Држејќи се така во ледениот Атлантски Океан почнал да се грчи и мрзне, гласот му се фаќал и губел а силата го напуштала додека не се откачил од чамецот немоќен веќе. Господата не го ни погледнале а тој се нашол среде океан во темница. Постепено се наголемувал бројот на давеници и делови од инвентар. Закачен за еден превртен чамец во мигот кога океанот почнал да го влече кон океанот напуштен и од последните сили, го наоѓа офицерот Лоу единствениот од таа ноќ вреден за почит кој со чамец ги собирал преживеаните подоцна. Еден од 12-мината спасени од Лоу бил Македонецот Стојко.

Лоу го ставил во чамецот, го вртел и триел. Подоцна е префрлен на бродот „Карпатија", каде се сретнал со господата со кученцето. Во Њујорк чекале милиони луѓе испаничени барајќи свои меѓу преживеаните. Од 2224 патници на Титаник дури 1517 останаа на морското дно.

За животот на Стојко после несреќата многу малце се знае. Според некој селани од Чучер, тој се вратил од странство во 1948 година во родното село. Се вработил во една фирма во скопската населба Ѓорче Петров. Се вратил со надеж дека ќе си живее и дека ќе умре во Македонија. Дури сакаше и да биде погребан во гробиштата во село Врвез. Но, неговата ќерка го повлече во САД и почина во Чикаго. Стојко во неколку наврати ја раскажуваше приказната за Титаник, и според постарите соселани, секогаш го правеше тоа со смеа. Беше секогаш насмеан и луѓето го викаа Стојко дебелиот. Имаше околу 200 килограми.

Наводи
------

1. ↑  „Стојко - единствениот Македонец кој го преживеа Титаник!". Вечер. 2011-11-16. Архивирано од изворникот на 2017-04-19. Посетено на 2016-08-22.
**Свети Димитриј** (грчки: *Ἁγίου Δημητρίου*), попозната како **Чесен Појас** (*Αγίας Ζώνης*, букв. „*Св. Зона*") — црква во градот Валовишта, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Местоположба
------------

Црквата се наоѓа во североисточното подножје на ридот Хисар, на чиј врв се издига средновековната тврдина Хисар.

Историја
--------

Чудотворната икона „Чесен Појас" од Мелник (XVIII век), дело на светогорски автор.
Светилиштето на храмот е древномакедонска гробница издлабена во гранитна карпа, која раните христијани ја претвориле во место за поклоление. Фасадата на гробницата имитира антички храм со столбови, метопи и фронтон, изделкани во карпата. Средишниот влез на гробницата денес е преправен во царски двери. Слична издлабена гробница, која не е завршена, има и лево од црквата, каде денес стои мала камбанарија.

Во ранохристијанско време гробницата е преправена во црква, што било вообичаено. Во средниот век карпата е насликана со живопис, кој делумно е зачуван и денес.

За време на османлиското владеење црквата е напуштена. Пролетта 1915 г. е црквата е повторно откриена од Теопемпти Пазони, доселеничка во Валовишта. Митрополитот Партениј Валовишки наредил тука да се изгради храм. Во 1916 г. грчките дојденци од Мелник во црквата ја поставиле чудотворната икона на Чесниот Појас. Во 1939 г. по иницијатива на митрополитот Василиј Валовишки црквата е проширена надвор од карпата, добивајќи го денешниот облик. Во 2002 г. митрополитот Макариј Валовишки наполно го обновил храмот.

Поврзано
--------

* Валовишка епархија
* Манастир „Пресв. Богородица Пештерна" во Мелник, Пиринска Македонија, од каде е донесена чудотворната икона во „Св. Димитриј"

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  „Σέρρες : Πανηγυρίζει ο Ι. Ν.Τιμίας Ζώνης στο Σιδηρόκαστρο – Ένας ναός μέσα στον βράχο". Επιλογές - Τηλεόραση. 27 август 2018. Архивирано од изворникот на 2019-11-10. Посетено на 10 ноември 2019.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Димитриј" - Валовишта на Ризницата ?
**„Мафиозо"** (италијански: *Mafioso*) — филм на режисерот Алберто Латуада (Alberto Lattuada) од 1962 година, снимен по сценариото на Рафаел Аскона (Rafael Azcona) и Бруно Карузо (Bruno Caruso). Главните улоги ги играат: Алберто Сорди (Alberto Sordi), Норма Бенгел (Norma Bengell), Габриела Конти (Gabriella Conti) и Уго Атанасио (Ugo Attanasio). Во 2008 година, фиолмот бил вклучен во списокот на 100 италијански филмови ставени под заштита на италијанското министерство за културно наследство.

==Синопсис==.
Антонио Бадаламенти е фабрички надзорник во северна Италија кој сака ред и дисциплина. Тој ги носи жената и двете деца на Сицилија за да се запознаат со неговото семејство. И додека уживаат во одморот, Антонио полека тоне во обичаите кои ги познава од детството. Тогаш, локалниот моќник до Винченцо и неговите луѓе бараат од Антонио една услуга...

Наводи
------

1. ↑  Mafioso, talijanski film (пристапено на 14.3.2024)
**Свети Никола** — црква во Пирин, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

Историја
--------

Црквата била обновена во 1885 г. од зографот Димитар Неделчев на темелите на постар храм. Негово дело е и иконата на „Св. Архангел Михаил".

Архитектура
-----------

Градбата претставува трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен касетиран таван. Иконостасот е делумно изрезбан, како и проскинитарот и владичкиот престол.

По битката кај врвот Кукла во Илинденското востание во 1903 година, отсечените глави на војводата Спиро Петров и Димитар Гајгуров биле дадени од Турците на жителите на селото Пирин, кои ги закопале до апсидата на црквата. Во 1906 г. во црквата биле закопани и коските на другите борци кои загинале во битката.

Црквата е прогласена за споменик на културата.

Наводи
------

1. ↑  *Енциклопедия „Пирински край", том I*. Благоевград: Редакция „Енциклопедия". 1995. стр. 360. ISBN 954-90006-1-3.
2. 1 2  *Енциклопедия „Пирински край", том II*. Благоевград: Редакция „Енциклопедия". 1999. стр. 119. ISBN 954-90006-2-1.
3. ↑  Тасев, Христо. Събитията в района на село Пирин през 1903 г. – В: 90 години Илинденско-Преображенско въстание, София, 1994, стр. 174.