Предлошка:Литературное произведение
**Денот на името** е расказ на Антон Павлович Чехов. Напишано во 1888 година, првпат објавено во 1888 година во списанието Северни Вестник бр. 11 со потпис „Антон Чехов".

Публикации
----------

Приказната на А.П. Чехов „Ден на името" е напишана во 1888 година. Напишано по налог на уредниците на литературното списание „Северни Вестник", првпат објавено во 1888 година во списанието „ Северни Вестник "бр. 11 со потпис „Антон Чехов". Влегло во собраните дела на А. Чехов, објавени од А. Ф. Маркс. Во 1893 година го објавил во збирката „ Медијатор ".

За време на животот на Чехов, приказната била преведена на германски, српско-хрватски и шведски.

Ликови
------

* Олга Михајловна, сопруга на роденденското момче.
* Пјотр Дмитрич, роденденското момче, им се допаѓа на многу жени.
* Љубов Александровна Шелер, седумнаесетгодишна девојка, неодамна дипломирала на институтот, како гостин.
* Барбара, слугинка.

Заплет
------

Приказна А. Чехов се состоела од пет дела. Дејството се одвивало во куќата на двојката Олга Михајловна и Пјотр Дмитрич. Олга Михајловна била во седмиот месец од бременоста. Гостите била поканети на прославата на именденот на Петар Дмитрич. Празничната врева многу ѝ тежело на Олга Михајловна. „Таа сакаше да побегне од дома, да седне под сенка и да се одмори во мислите на детето што требаше да и се роди за два месеци".

И овој пат отиде до клупата, седна и почна да размислува; но во нејзината имагинација, наместо малиот човек, имаше големи луѓе, од кои таа штотуку замина. Таа беше многу вознемирена што таа, водителка, ги остави гостите; и се присети како, на вечерата, нејзиниот сопруг Пјотр Дмитрич и нејзиниот вујко Николај Николаевич се расправаа за судењето на поротата, за печатот и за образованието на жените; сопругот, како и обично, се расправаше за да се пофали со својата конзервативност пред гостите и што е најважно, за да не се согласува со својот вујко, кого не го сакаше; вујкото му противрече и му замеруваше на секој негов збор за да им покаже на гостите дека тој, вујко, и покрај неговите 59 години, сè уште ја задржал младешката свежина на духот и слободата на мислата. И самата Олга Михајловна, на крајот на вечерата, не можеше да издржи и почна несмасно да ги брани женските курсеви - не затоа што на овие курсеви им требаше заштита, туку едноставно затоа што сакаше да го изнервира својот сопруг, кој, според нејзиното мислење, беше нефер. На гостите им здодеа овој спор, но сите најдоа дека е потребно да интервенираат и многу разговараа, иако сите немаа никаква врска со судењата на поротата или образованието на жените ...

По вечерата, домаќините и гостите излегле на прошетка во градината. Олга Михајловна исто така излезе да седне покрај колибата. Во тоа време покрај неа поминаа Пјотр Дмитрич и Љубочка. Олга Михајловна се скрила во колиба и ги слушала нивните разговори. Пјотр Дмитрич и кажа на Љуба како некогаш бил изведен пред суд. Својата приказна ја придружуваше со зборовите: „Имаме таква наредба да можеш да зборуваш неодобрувачки за сонцето, месечината, што било, но Господ да те благослови да ги допреш либералите! Господ да те спаси! Либералот е таа расипана сува печурка која, ако случајно ја допрете со прстот, ќе ве обви во облак од прашина".

Олга Михајловна била многу љубоморна на нејзиниот сопруг, но верувала дека Љубочка не е опасна. Сепак, таа била загрижена дека „Пјотр Дмитрич не припаѓа на нејзината половина ..." Тогаш Олга Михајловна размислувала да живее заедно со нејзиниот сопруг и се врати кај гостите. Вечерта гостите се возеле на чамци и се забавувале. Подоцна, Олга Михајловна се почувствувала лошо и се вратила дома. Се породила и родила мртво бебе. Жената била обземена од рамнодушност кон животот.

Критика
-------

Во животните критички прегледи на приказната, било забележана нејзината длабочина на психолошка анализа и уметност. Колумнист на весникот „Вести на денот" В. ВО. Кузмин напишал: „Приказната е напишана маестрално: светло, топло, уметнички, едноставно и вистинито <…> Моментот на психолошка криза кај болна жена е одлично обележан..." . Длабочината на психолошката анализа беше забележана од Н. Веневич  и критичарот А-б  .

Рецензентите на списанието укажаа на долготрајниот заплет на приказната. Да. И. Введенски пишувал за „бескрајната низа" детали што му штетат на „уметничкиот интегритет" , Н. Ладожски верувал дека приказната е „долга и досадна"  .

Критичарот Р. Дистерло во весникот Неделја напишал дека приказната е создадена „целосно во духот и стилот на грофот Толстој".

Белешки
-------

1. ↑  Читатель. Заметки читателя. — «Новости дня», 1888, № 1944, 2 декабря
2. ↑  «Очерки современной литературы». — «Русский курьер», 1888, № 319, 18 ноября
3. ↑  «Журнальное обозрение». — «День», 1889, № 219, 5 января
4. ↑  «Русские ведомости», 1888, № 333, 3 декабря
5. ↑  «Критические наброски». — «Санкт-Петербургские ведомости», 1888, № 326, 25 ноября

Врски
-----

* Чехов А.П. „Ден на името"Архивирано на 31 мај 2017 г.. Оригинален руски текст
*