Извршени се различни **генетски студии за Филипинците**, за да се анализира популационата генетика на различни етнички групи кои живеат на на Филипините.

Резултатите од студијата за ДНК спроведена од „Генографски проект" на Национален географски канал, заснована на генетско тестирање на филипинците од Националниот географски канал во 2008-2009 година, покажало дека Филипините се составени од население од околу 53% Југоисточна Азија и Океанија. 36% источноазиски, 5% европски, 3% јужноазиски и 2% домородни американски гени.

Потекло
-------

 Хронолошка карта на австронезиската експанзија 
Првите Австронезијци стигнале на Филипините околу 2200 п.н.е. населувајќи ги островите Батанес и северниот дел на Лусон. Оттаму, тие брзо се прошириле надолу кон остатокот од островите на Филипините и Југоисточна Азија, како и пловејќи понатаму на исток за да стигнат до Северните Маријански Острови околу 1500 година п.н.е.   Тие ги асимилирале постарите Негритостароседелски групи кои пристигнале за време на палеолитот, што резултирало со модерни филипински етнички групи кои прикажуваат различни соодноси на генетска мешавина помеѓу австронезиските и негритоските групи.

Генетска студија од 2008 година на Универзитетот Лидс и објавена во *Молекуларна биологија и еволуција*, покажале дека лозата на митохондријалната ДНК се развива во поморската Југоисточна Азија откако модерните луѓе пристигнале пред приближно 50.000 години. Авторите заклучиле дека тоа е доказ дека Австронезијците еволуирале во рамките на островот Југоисточна Азија и дека не дошле од Тајван (хипотеза „Надвор од Сандаленд"). Распрснувањето на населението се случило истовремено со зголемувањето на нивото на морето, што резултирало со миграција од Филипинските острови во Тајван во последните 10.000 години.

Сепак, овие заклучоци биле отфрлени со студија од 2014 година објавена од списание *Природа* користејќи секвенционирање на целиот геном (наместо само МтДНК), кое покажало дека сите популации на ISEA имале гени кои потекнуваат од абориџините Тајванци. Спротивно на тврдењето за миграција од југ кон север во хипотезата „Out-of-Sundaland", новата анализа на целиот геном силно го потврдува распрснувањето од север кон југ на австронезиските народи во преовладувачкиот „Out-of-Taiwan „хипотеза. Истражувачите понатаму истакнале дека додека луѓето живеат во Сундаленд најмалку 40.000 години, австронезискиот народ бил неодамна пристигнат. Резултатите од студијата од 2008 година не го земале предвид мешањето со подревните, но неповрзани популации Негрито и Папуа. 

Друга студија за составот на предците на модерните етнички групи на Филипините од 2021 година на сличен начин сугерира дека карактеристичното базално-источно-азиско (источно-евроазиско) потекло потекнува од континентална Југоисточна Азија во ~ 50.000 п.н.е. и се проширило преку повеќе миграциски бранови на југ и на север, соодветно. Базално-источно-азиското потекло, како и подоцна австроазиското потекло, од континентална Југоисточна Азија, пристигнале на Филипините пред австронезиското ширење. Се претпоставува дека самите австронезиски говорници пристигнале на Тајван и на северот на Филипините помеѓу 10.000 п.н.е. до 7.000 п.н.е. од крајбрежната јужна Кина. Авторите на истражувањето заклучиле од истражувањата кои биле спроведени дека австронезиската експанзија во островската Југоисточна Азија и Полинезија доаѓа од Филипините, а не од Тајван, и дека современите луѓе што зборуваат австронезиски главно имаат потекло од најраните Базал-Источни Азијци, австроазиски мигранти од континентална југоисточна Азија и југоисточна Азија. зборувајќи за морнари од Филипините. Исто така, имало и западна експанзија на луѓе од Папуа Нова Гвинеја до Филипините, како што било потврдено со папуанската мешавина кај народите Блан и Сангир од Минданао, како и имиграцијата од Индија, откриена во генетиката на народот Сама-Дилаут.

Y-DNA хаплогрупи
----------------

 Најчестиот тип на хаплогрупа на Y-DNA е О, кој Филипинците го делат со Кинезите и другите Југоисточни Азијци. Јужноазиската Y-DNA H1a укажува на присуство на Индијанци, додека фреквенцијата од 13% на европската Y-DNA R1b е доказ за шпанската имиграција.  
 Дистрибуција на лоза на Y хаплогрупата O во Источна Азија
Најчестите хаплогрупи на Y-хромозоми кај современите Филипинци се хаплогрупата O1a-M119, која е пронајдена со максимална фреквенција кај домородните народи на Нијас, островите Ментаваи, северниот дел на Лузон, Батанес и Тајван и Хаплогрупата O2-M122. што се среќава со висока фреквенција кај многу популации во Источна Азија, Југоисточна Азија и Полинезија.

Конкретно, типот на O2-M122 што често се среќава кај Филипинците воопшто, O-P164(xM134), исто така често се наоѓа и кај други австронезиски популации, вклучително и Полинезијците.  истражувања од Трежаут *и соробатниците во* 2014 пронашле O2a2b-P164(xO2a2b1-M134) во 26/146 = 17,8% од базенот примероци на Филипинци (4/8 = 50% Минданао, 7/31 = 22,6% Висајас, 10/55% Јужен Лузон, 18. 1/6 = 17% Северен Лузон, 2/22 = 9,1% непознати Филипини, 2/24 = 8,3% Иватан).

Распределбите на другите подклади на O2-M122 на Филипините биле спорадични, но од извршените тестирања можело да се забележи дека O2a1b-JST002611 бил забележан во 6/24 = 25% од примерокот на Иватан и 1/31 = 3,2% од примерокот од Висајските Острови, O2a2a1a2-M7 е забележан во 1/6 = 17% од примерокот од северен Лузон, 1/55 = 1,8% од примерокот од јужен Лузон и 1/31 = 3,2% од примерокот од Висајас и O2a2b1a1a -M133 бил забележан во 2/31 = 6,5% од примерокот од Висајас. Утврдено е дека вкупно 45/146 = 30,8% од Филипинците земени во примерокот припаѓаат на Хаплогрупата O2-M122. 

Во една студија на Делфин *и сор.* (2011), било откриено дека 21,1% (8/38) од примерокот од планините на северен Лузон (17 Бугкалот, 12 Калангуја, 6 Канканаеј, 2 Ибалои и 1 Ифугао ) припаѓаат на хаплогрупата O2a2a1a2-M7, која е надвор од кладата O2a2b-P164 и е невообичаена кај популациите што зборуваат австронезиски, а често се забележува кај говорителите на хмонг-миен, катуички и банарски јазици во југозападна Кина и источна континентална Југоисточна Азија. (Делфин *и соработниците* исто така, забележале О-М7 во 5/39 = 12,8% од примерокот на Агта од Ирига во југоисточен Лузон и 5/36 = 13,9% од примерокот на Ати од Панај. )

Хаплогрупата O1a -M119, исто така, најчесто се среќава кај Филипинците (25/146 = 17,1% O1a-M119 (xO1a1a-P203, O1a2-M50), 20/146 = 13,7% O1a1a-P203, 17/12-16% O1a1a-P203, 17/16% O1a16. 62/146 = 42,5% O1a-M119 вкупно според Треајут и соработниците *во* 2014) и се дели со другите популации што зборуваат австронезиски, особено оние во Тајван, западна Индонезија и Мадагаскар. R1b Y-DNA која е вообичаена во Шпанија и Западна Европа, исто така, била откриена кај 12-13% од големината на примерокот кои дошле во областа преку имиграција од Шпанија и Латинска Америка, како и хаплогрупата I1 која дошла од германски Европејци и се проширила на Филипините од Англо-Америка и се состои од околу 0,95% од големината на примерокот. Вклучена е и хаплогрупата H1a, која доаѓа од јужноазиски извори.  

### Хаплогрупи R-M343 и I-M253

По 16 век, колонијалниот период забележал прилив на генетско влијание од другите популации. За тоа сведочи и присуството на мал процент од Y-DNA Хаплогрупа R1b (R-M343) присутна кај населението на Филипините. Студиите за ДНК се разликуваат за тоа колку се мали овие лози. Студијата од 2001 година, спроведена од Азиско-пацифичкиот истражувачки центар на Универзитетот Стенфорд, покажала дека само 3,6% од популацијата на Филипините има европска Y-ДНК. Според друга генетска студија направена од Истражувачката програма на Кајзер Перманенте (KP) за гени, животна средина и здравје (RPGEH), каде значителен број жители на Калифорнија кои се самоидентификуваат како Филипинци тестирани во примерок имаат „скромни" количества на европско потекло во согласност со постарата мешавина.

Анализата на целосниот автосомен геном на 1.082 индивидуи од Филипините покажало дека „за разлика од неколку други шпанско-колонизирани региони, се претпоставува дека филипинската демографија останала главно незасегната од мешањето со Европејците" (Ларена и соработниците во 2021). Европската мешавина се наоѓа на многу ниско ниво кај поединците од низинските групи како што се Илоканос и Себуанос, и достигнува значителни нивоа на ниво на население кај урбанизираните низински жители, Биколанос и Местизос што зборуваат Чавакано.

### Хаплогрупа Q-M242

Едно истражување покажало дека Y-ДНК на двајца од 64 земени филипински мажи припаѓаат на Хаплогрупата Q-M242 (која има најголема фреквенција меѓу Индијанците и Азиските Сибирци, а застапена е и кај другите Азијци).

Митохондријална ДНК хаплогрупи
------------------------------

### Од Индија

Индиските митохондријални хаплогрупи на ДНК, M52'58 и M52a се исто така присутни на Филипините, што укажува на тоа дека имало индиска миграција во архипелагот почнувајќи уште од 5-от век од нашата ера.

Интеграцијата на Југоисточна Азија во трговските мрежи на Индискиот Океан пред околу 2.000 години, исто така, покажува одредено влијание, при што јужноазиските генетски сигнали кои се присутни во индонезискиот архипелаг се протегаат и на Филипините меѓу заедниците на населението Сама-Бајау.

Поврзано
--------

* Демографија на Филипините
* Жителите на Југоисточна Азија
* Генетска историја на источните Азијци

Наводи
------

1. ↑  „Genographic Project - Reference Populations – Geno 2.0 Next Generation". *National Geographic*. April 13, 2005. Архивирано од изворникот на May 22, 2019.
2. 1 2  Chambers, Geoff (2013). „Genetics and the Origins of the Polynesians". *eLS*. John Wiley & Sons, Inc. doi:10.1002/9780470015902.a0020808.pub2. ISBN 978-0470016176.
3. ↑  Mijares, Armand Salvador B. (2006). „The Early Austronesian Migration To Luzon: Perspectives From The Peñablanca Cave Sites". *Bulletin of the Indo-Pacific Prehistory Association* (26): 72–78. Архивирано од изворникот на July 7, 2014.
4. ↑  Bellwood, Peter (2014). *The Global Prehistory of Human Migration*. стр. 213.
5. 1 2  Lipson, Mark; Loh, Po-Ru; Patterson, Nick; Moorjani, Priya; Ko, Ying-Chin; Stoneking, Mark; Berger, Bonnie; Reich, David (2014). „Reconstructing Austronesian population history in Island Southeast Asia" (PDF). *Nature Communications*. **5** (1): 4689. Bibcode:2014NatCo...5.4689L. doi:10.1038/ncomms5689. PMC 4143916. PMID 25137359. Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-06-29. Посетено на 2021-10-20.
6. ↑  Martin Richards. „Climate Change and Postglacial Human Dispersals in Southeast Asia". Oxford Journals. Архивирано од изворникот на October 8, 2012. Посетено на April 10, 2014.
7. ↑  Rochmyaningsih, Dyna (28 October 2014). „'Out of Sundaland' Assumption Disproved". *Jakarta Globe*. Архивирано од изворникот на 25 December 2018. Посетено на 24 December 2018.
8. ↑  Larena, Maximilian; Sanchez-Quinto, Federico; Sjödin, Per; McKenna, James; Ebeo, Carlo; Reyes, Rebecca; Casel, Ophelia; Huang, Jin-Yuan; Hagada, Kim Pullupul (2021-03-30). „Multiple migrations to the Philippines during the last 50,000 years". *Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America*. **118** (13): e2026132118. Bibcode:2021PNAS..11826132L. doi:10.1073/pnas.2026132118. ISSN 0027-8424. PMC 8020671 Проверете ја вредноста `|pmc=` (help). PMID 33753512 Проверете ја вредноста `|pmid=` (help).
9. 1 2  „With a sample population of 105 Filipinos, the company of *Applied Biosystems*, analysed the Y-DNA of average Filipinos and it is discovered that about 0.95% of the samples have the Y-DNA Haplotype "H1a", which is most common in South Asia and had spread to the Philippines via precolonial Indian missionaries who spread Hinduism and established Indic Rajahnates like Cebu and Butuan. The 13% frequeny of R1b also indicate Spanish admixture". Архивирано од изворникот на 2017-05-25. Посетено на 2021-10-20.
10. 1 2  „Manual Collation". Архивирано од изворникот на 2022-10-26. Посетено на 2022-10-26.
11. 1 2  Philippines DNA Project Архивирано на {{{2}}}. - Y-DNA Classic Chart
12. 1 2 3  Trejaut, Jean A; Poloni, Estella S; Yen, Ju-Chen; Lai, Ying-Hui; Loo, Jun-Hun; Lee, Chien-Liang; He, Chun-Lin; Lin, Marie (2014). „Taiwan Y-chromosomal DNA variation and its relationship with Island Southeast Asia". *BMC Genetics*. **15**: 77. doi:10.1186/1471-2156-15-77. PMC 4083334. PMID 24965575.
13. ↑  Karafet, Tatiana M.; Hallmark, Brian; Cox, Murray P.; и др. (2010). „Major East–West Division Underlies Y Chromosome Stratification across Indonesia". *Mol. Biol. Evol*. **27** (8): 1833–1844. doi:10.1093/molbev/msq063. PMID 20207712.
14. 1 2  Delfin, Frederick; Salvador, Jazelyn M.; Calacal, Gayvelline C.; Perdigon, Henry B.; Tabbada, Kristina A.; Villamor, Lilian P.; Halos, Saturnina C.; Gunnarsdóttir, Ellen; Myles, Sean (February 2011). „The Y-chromosome landscape of the Philippines: extensive heterogeneity and varying genetic affinities of Negrito and non-Negrito groups". *European Journal of Human Genetics*. **19** (2): 224–230. doi:10.1038/ejhg.2010.162. PMC 3025791. PMID 20877414.
15. ↑  „Molecular analysis of mutations and polymorphisms of the Lewis secretor type alpha(1,2)-fucosyltransferase gene reveals that Taiwanese aborigines are of Austronesian derivation". *J. Hum. Genet*. **47** (2): 60–5. 2002. doi:10.1007/s100380200001. PMID 11916003.
16. ↑  Yambazi Banda (2015). „Characterizing Race/Ethnicity and Genetic Ancestry for 100,000 Subjects in the Genetic Epidemiology Research on Adult Health and Aging (GERA) Cohort". *Genetics*. **200** (4): 1285–1295. doi:10.1534/genetics.115.178616. PMC 4574246. PMID 26092716. Subsection: (Discussion) "For the non-Hispanic white individuals, we see a broad spectrum of genetic ancestry ranging from northern Europe to southern Europe and the Middle East. Within that large group, with the exception of Ashkenazi Jews, we see little evidence of distinct clusters. This is consistent with considerable exogamy within this group. By comparison, we do see structure in the East Asian population, correlated with nationality, reflecting continuing endogamy for these nationalities and also recent immigration. On the other hand, we did observe a substantial number of individuals who are admixed between East Asian and European ancestry, reflecting ~10% of all those reporting East Asian race/ethnicity. The majority of these reflected individuals with one East Asian and one European parent or one East Asian and three European grandparents. In addition, we noted that for self-reported Filipinos, a substantial proportion have modest levels of European genetic ancestry reflecting older admixture."
17. 1 2  Larena, Maximilian; Sanchez-Quinto, Federico; Sjödin, Per; McKenna, James; Ebeo, Carlo; Reyes, Rebecca; Casel, Ophelia; Huang, Jin-Yuan; Hagada, Kim Pullupul (2021-03-30). „Multiple migrations to the Philippines during the last 50,000 years". *Proceedings of the National Academy of Sciences*. **118** (13): e2026132118. Bibcode:2021PNAS..11826132L. doi:10.1073/pnas.2026132118. PMC 8020671 Проверете ја вредноста `|pmc=` (help). PMID 33753512 Проверете ја вредноста `|pmid=` (help).
18. ↑  Kim, Soon-Hee; и др. (2011). „High frequencies of Y-chromosome haplogroup O2b-SRY465 lineages in Korea: a genetic perspective on the peopling of Korea". *Investigative Genetics*. **2** (1): 10. doi:10.1186/2041-2223-2-10. PMC 3087676. PMID 21463511.
19. ↑  Delfin, Frederick; Ko, Albert Min-Shan; Li, Mingkun; Gunnarsdóttir, Ellen D.; Tabbada, Kristina A.; Salvador, Jazelyn M.; Calacal, Gayvelline C.; Sagum, Minerva S.; Datar, Francisco A. (February 2014). „Complete mtDNA genomes of Filipino ethnolinguistic groups: a melting pot of recent and ancient lineages in the Asia-Pacific regio". *European Journal of Human Genetics*. **22** (2): 228–237. doi:10.1038/ejhg.2013.122. PMC 3895641. PMID 23756438. Indian influence and possibly haplogroups M52'58 and M52a were brought to the Philippines as early as the fifth century AD. However, Indian influence through these trade empires were indirect and mainly commercial; moreover, other Southeast Asian groups served as filters that diluted and/or enriched any Indian influence that reached the Philippines