**Џефри Вол**, OC, RSA (роден на 29 септември 1946 година) е канадски уметник најпознат по неговите големи фотографии од Цибахром со задно осветлување и пишување историја на уметност. На почетокот на неговата кариера, тој помогна да се дефинира школата во Ванкувер и тој има објавено есеи за работата на неговите колеги и колеги од Ванкувери Родни Греам, Кен Лум и Ијан Валас. Неговите фотографски табели честопати ја земаат мешавината на Ванкувер од природна убавина, урбано распаѓање и постмодерна и индустриска безличност како нивна позадина.

Кариера
-------

Вол магистрирал на Универзитетот во Британска Колумбија во 1970 година, со тезата насловена како *Берлин дада и поимот на контекстот*. Истата година престана да се занимава со уметност. Со неговата англиска сопруга, Жанет, која ја запознал како студент во Ванкувер, и нивните два мали сина, тој се преселил во Лондон  да работи на постдипломски студии од 1970 до 1973 година на Институтот Кортолд, каде што студирал со експертот Мане , Т.Ј. Кларк. Вол бил асистент на Колеџот за уметност и дизајн во Нова Шкотска (1974–75), вонреден професор на Универзитетот Сајмон Фрејзер (1976–87), предавал долги години на Универзитетот во Британска Колумбија и предавал на Европската дипломска школа. Има објавено есеи за Ден Греам, Родни Греам, Рој Арден, Кен Лум, Стефан Балкенхол, На Кавара и други современи уметници.

Уметничка пракса
----------------

Вол експериментирал со концептуална уметност додека бил на додипломски студии на UBC. Потоа не правел уметност до 1977 година, кога ги направил своите први фото-проѕирни со позадинско осветлување. Многу од нив се на сцена и се однесуваат на историјата на уметноста и филозофските проблеми на претставувањето. Нивните композиции честопати алудираат на уметници како Диего Веласкес, Хокусаи и Едуард Мане, или на писатели како Франц Кафка, Јукио Мишима и Ралф Елисон .

Презентирајќи ја својата прва галериска изложба во 1978 година како „инсталација" наместо како фотографско шоу, Вол ја постави *„Уништената соба"* на излогот на излогот на галеријата „Нова", затворајќи ја во ѕид од гипс картон.

Податотека:Jeff Wall Mimic.jpg *Мимик* (1982)
*Мимик*  (1982) го типизира кинематографскиот стил на Вол и според историчарот на уметност Мајкл Фрид е „карактеристичен за ангажманот на Вол во неговата уметност од 1980-тите со социјалните прашања". 198 × 226 cm проѕирност во боја, покажува бел пар и маж од Азија кои одат кон камерата. Тротоарот, опкружен со паркирани автомобили и станбени и лесно-индустриски згради, укажува на северноамериканско индустриско предградие. Жената е облечена во црвени шорцеви и бел горен дел што ја покажува нејзината средина; нејзиниот брадест, неуреден дечко носи тексас елек. Мажот од Азија е лежерен, но во споредба добро облечен, во кошула со јака и панталони. Додека парот го престигнува мажот, момчето прави двосмислен, но навидум непристоен и расистички гест, држејќи го подигнатиот среден прст до аголот на окото, „коси" со окото исмевајќи ги очите на Азиецот. Сликата наликува на искрена снимка која го доловува моментот и неговите имплицитни социјални тензии, но всушност е рекреација на размена на која сведочи уметникот.

Податотека:Picture for Women.jpg *Слика за жени* (1979). Уметничкиот критичар Џед Перл ја опишува *сликата за жени* како парче со потпис на Вол.
*Сликата за жени* е 142,5 × 204,5 cm Цибахром (Cibachrome) транспарентност поставена на лајтбокс. Заедно со *The Destroyed Room*, Вол смета дека *Picture for Women* е неговиот прв успех во предизвикувачката фотографска традиција. Според Тејт Модерн, овој успех му овозможува на Вол да се осврне на „популарната култура (осветлените знаци на кино и рекламните натрупувања) и чувството за размер на кое му се восхитува во класичното сликарство. Како тридимензионални објекти, светлосните кутии добиваат скулптурно присуство, што влијае на физичкото чувство за ориентација на гледачот во однос на делото." 

На сцената има две фигури, самиот Вол и жена која гледа во камерата. Во профилот на Wall in *The New Republic*, уметничкиот критичар Џед Перл го опишува *Picture for Women* како парче со потпис на Вол, „бидејќи се удвојува како портрет на уметникот од крајот на дваесеттиот век во неговото студио". Историчарот на уметност Дејвид Кампани го нарекува „ *Слика за жени* "важно рано дело за Вол бидејќи ги утврдува централните теми и мотиви пронајдени во голем дел од неговите подоцнежни дела.

Одговор на *Un bar aux Folies Bergère* на Мане, Тејт Модерен ѕиден текст за *Слика на жени*, од изложбата 2005-2006 *Џеф Вол Фотографии 1978-2004 година*, го опишува влијанието на сликарството на Мане:

> На сликата на Мане, шанкерка гледа надвор од рамката, набљудувана од машка фигура во сенка. Се чини дека целата сцена се рефлектира во огледалото зад решетката, создавајќи сложена мрежа од гледишта. Ѕид ја позајмува внатрешната структура на сликата и мотивите како што се светилките кои и даваат просторна длабочина. Фигурите на сличен начин се рефлектираат во огледало, а жената го има впиениот поглед и држењето на шанкерката на Мане, додека мажот е самиот уметник. Иако прашањата за машкиот поглед, особено односот на моќ помеѓу машкиот уметник и женскиот модел, и улогата на гледачот како набљудувач, се имплицитни во сликата на Мане, Вол ја ажурира темата поставувајќи ја камерата во центарот на делото, така што таа снима чинот на создавање на сликата (сцената рефлектирана во огледалото) и, во исто време, гледа директно во нас.
> 
> 

Делото на Вол унапредува аргумент за потребата од сликовна уметност. Некои од фотографиите на Вол се комплицирани продукции кои вклучуваат глумечка екипа, сетови, екипи и дигитална постпродукција. Тие се окарактеризирани како филмски продукции со една рамка. Сузан Сонтаг ја заврши својата последна книга, *Во врска со болката на другите* (2003), со долга, пофална дискусија за една од нив, *Разговор за мртвите трупи (Визија по заседа на патрола на Црвената армија во близина на Моќор, Авганистан, зима 1986 година)* ( 1992), нарекувајќи го описот на измислен настан под влијание на Wall's Goya „примерен по неговата мисловност и моќ".

Додека Вол е познат по големите фотографии од современите секојдневни жанровски сцени населени со фигури, во раните 1990-ти тој стана заинтересиран за мртва природа. Тој прави разлика помеѓу неисценирани „документарни" слики, како *Still Creek, Ванкувер, зима 2003 година*, и „кинематографски" слики, произведени со комбинација на глумци, сетови и специјални ефекти, како што *е Ненадејниот удар на ветрот (по Хокусаи )*, 1993 година. Врз основа на *станицата Јеџири, провинцијата Суруга* (околу 1832 година) отпечаток од дрво од Катсушика Хокусаи, *Ненадејниот удар на ветрот ја* рекреира прикажаната јапонска сцена од 19 век во современата Британска Колумбија, користејќи глумци и траеше повеќе од една година за да се направат 100 фотографии во наредба „да се постигне беспрекорна монтажа која дава илузија на фаќање вистински момент во времето".

Од раните 1990-ти, Вол користеше дигитална технологија за да создаде монтажи на различни поединечни негативи, мешајќи ги во она што изгледа како единствена обединета фотографија. Неговите потписни дела се големи проѕирни монтирани на светлосни кутии; Тој вели дека го замислил овој формат кога видел задно осветлени реклами на автобуските постојки за време на патувањето меѓу Шпанија и Лондон. Во 1995 година, Вол започна да прави традиционални црно-бели фотографии од сребрен желатин, а тие станаа сè позначаен дел од неговата работа. Примерите беа изложени во документата X на Касел.

Прво прикажан во documenta 11, *По „Невидлив човек" од Ралф Елисон, Прологот* (1999-2000) претставува добро позната сцена од класичниот роман на Елисон. Верзијата на Вол ни ја покажува просторијата во визбата, „топла и полна со светлина", во која живее нараторот на Елисон, со своите 1.369 светилки.

Други медиуми
-------------

Компилациониот албум на Sonic Youth *The Destroyed Room: B-sides and Rarities ја* користи фотографијата на Џеф Вол од 1978 година, *The Destroyed Room*. Насловната слика на албумот на Иги Поп од 1999 година *Avenue B* е портрет фотографија на Иги од Вол.

Изложби
-------

Раните групни изложби на Вол вклучуваат изложби од 1969 година во Уметничкиот музеј во Сиетл, Вашингтон и уметничката галерија на Ванкувер, и Нова мултиплекс уметност во галеријата Вајтчепел, Лондон во 1970 година. Неговото прво изложување на еден човек се одржа во галеријата Нова, Ванкувер во 1978 година.

Самостојни изложби вклучуваат ИЦА, Лондон (1984), Ирски музеј на модерна уметност, Даблин, Ирска (1993), Галерија Вајтчепел, Лондон (2001), Кунстмузеум Волфсбург, Волфсбург, Германија (2001), Музеј за модерна Кунст Франкфурт (2001/2002). ), Хаселблад центар, Гетеборг, Шведска (2002), музеј Аструп Фернли, Осло, Норвешка (2004) и ретроспективи во Шаулагер, Базел (2005), Тејт Модерн (2005) и МоМА, Њујорк (2007), Уметнички институт во Чикаго (2007), SFMoMA, Сан Франциско (2008), музеј Тамајо, Мексико Сити и уметничка галерија Ванкувер, Ванкувер (2008) и Staatliche Kunstsammlungen, Дрезден (2010).  Вол исто така беше вклучен во документите 10 и 11.

За ретроспектива својата во Palais des Beaux Arts во Брисел во 2011 година, Вол избра околу 130 дела од неговите омилени уметници, од 1900 фотограф Ежен Atget за филмот извадоци (Фасбиндер, Бергман, на браќата Дарден ) на парчиња од современици Томас Struth и Дејвид Claerbout. Тие беа прикажани заедно со 25 негови слики.

Вол беше меѓу имињата на листата на Блејк Гопник од 2011 година „Десетте најважни уметници на денешницата", при што Гопник тврдеше: „Три децении, Вол го тестираше целиот опсег на тоа што сликите сè уште можат да прават и значат, по анти- уметноста им „докажала" мртви". Уметникот ги има добиено и следните признанија:

* Награда Хаселблад, 2002 година.
* Соработник на Кралското друштво на Канада, 2006 година.
* Офицер на Редот на Канада, декември 2007 година.
* Audain Prize for Lifetime Achievement (годишна награда на Британска Колумбија за визуелни уметности), март 2008 година

Големите слики и проучуваните композиции на Вол се сметаат за влијателни врз групата Диселдорф предводена од Андреас Гурски, Томас Струт, Томас Руф и Кандида Хофер. (Гурски го наведе Вол како „одличен модел за мене". )

Библиографија
-------------

* Вол, Џеф, Жан-Франсоа Шеврие, Тиери де Дув, Борис Гројс, Ариел Пеленк, Марк Луис, *Џеф Вол: Целосното издание*, Фајдон, 2009 година.ISBN 9780714855974
* Вол, Џеф. *Џеф Вол: Избрани есеи и интервјуа.* Њујорк: Музеј на модерна уметност, 2007 година.ISBN 0-87070-708-6ISBN 0-87070-708-6
* Лаутер, Ролф. *Џеф Вол: фигури и места: избрани дела од 1978-2000 година* ; Франкфурт: Музеј за модерна Кунст, 2001/2002.ISBN 3791326074ISBN 3791326074ISBN 9783791326078

Белешки
-------



1. 1 2  Arthur Lubow (February 25, 2007), The Luminist *The New York Times*.
2. 1 2  Newman, "Towards the Reinvigoration of the 'Western Tableau': Some Notes on Jeff Wall and Duchamp", p. 83
3. ↑  Hochdörfer *Jeff Wall: Photographs*
4. ↑  „Jeff Wall Profile. European Graduate School. Biography and bibliography". Saas-Fee,Switzerland: European Graduate School. Архивирано од изворникот на 2011-05-15. Посетено на 2011-04-08.
5. ↑  Wall, Jeff (2007). *Jeff Wall: Selected Essays and Interviews*. New York: Museum of Modern Art.
6. ↑  Newman, "Towards the Reinvigoration of the 'Western Tableau': Some Notes on Jeff Wall and Duchamp", p. 85
7. ↑  Merritt, Naomi *Manet's Mirror and Jeff Wall's Picture for Women: Reflection or Refraction?*, Emaj, issue 4, 2009, „Archived copy". Архивирано од изворникот на 2010-09-29. Посетено на 2010-04-15.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
8. 1 2  Newman, "Towards the Reinvigoration of the 'Western Tableau': Some Notes on Jeff Wall and Duchamp", pp. 83-4
9. ↑  „Jeff Wall: Room guide, room 3". Архивирано од изворникот на 2017-09-13. Посетено на 2021-11-16.
10. ↑  Michaels, Walter Benn (2010). „The Politics of a Good Picture: Race, Class, and Form in Jeff Wall's "Mimic"". *PMLA*. **125** (1): 177–84. doi:10.1632/pmla.2010.125.1.177. JSTOR 25614447. .
11. ↑  Lipsky-Karasz, Elisa (Sep 4, 2015). „Jeff Wall's Unique Photographic Vision". *The Wall Street Journal*. Посетено на March 1, 2017.
12. ↑  „Jeff Wall: room guide, room 1". Tate Modern. Архивирано од изворникот на 2017-09-22. Посетено на August 30, 2013.
13. ↑  Perl, Jed (April 1997). „Impersonal Enchantment". *New Republic*. **216** (17): 36.
14. ↑  Campany, David (2007). „'A Theoretical Diagram in an Empty Classroom': Jeff Wall's Picture for Women". *Oxford Art Journal*. **30** (1): 7–25. doi:10.1093/oxartj/kcl033.
15. ↑  Gallery Guide text for the exhibition Jeff Wall Photographs 1978–2004, Tate Modern, London, 21 October 2005 to 8 January 2006; quoted in David Campany, "'A Theoretical Diagram in an Empty Classroom': Jeff Wall's Picture for Women", *Oxford Art Journal* 20.1 (2007): 12-14.
16. ↑  Jeff Wall, *Diagonal Composition* (1993) Christie's Sale, 14 November 2002, New York.
17. ↑  Tate Modern, *Jeff Wall: Photographs 1978–2004*. Retrieved June 24, 2011. Архивирано на {{{2}}}.
18. ↑  Tate Modern, *Jeff Wall: Photographs 1978–2004*. Retrieved June 24, 2011. Архивирано на {{{2}}}.
19. 1 2  Jeff Wall, October 25, 2008 to January 25, 2009 Архивирано на {{{2}}}. Vancouver Art Gallery, Vancouver.
20. ↑  After "Invisible Man" by Ralph Ellison, the Prologue, Museum of Modern Art, New York
21. ↑  Jeff Wall Архивирано на 3 август 2011 г. Tate Collection.
22. ↑  Jeff Wall White Cube, London.
23. ↑  Brigid Grauman (May 27, 2011), Jeff Wall's 'Crooked Path' *The Wall Street Journal*.
24. ↑  "Jeff Wall", Hasselblad Foundation. Accessed 13 August 2020.
25. ↑  Royal Society of Canada, New Fellows 2006 Архивирано на {{{2}}}.
26. ↑  Order of Canada 2007 Архивирано на {{{2}}}.
27. ↑  Blouin Artinfo. „Jeff Wall Awarded Audain Prize". *Artinfo*.