Landform in AntarcticaПредлошка:SHORTDESC:Landform in Antarctica
Координати: 77°51′ S; 166°41′ E﻿ / ﻿77.85° ЈГШ; 166.69° ИГД﻿ / -77.85; 166.69

Набљудувачки рид како што се гледа од Набљудувачки рид (станица Мекмердо)
Спомен крст на ридот за набљудување
Морнар од товарниот брод USNS „Јужен крст" го потпишува регистарот на самитот на Опсервациониот рид.
 **Набљудувачкиот рид (Антарктик)** е стрмен 754-стапка (230 м) рид во непосредна близина на станицата Мекмердо во Антарктикот и вообичаено наречен „Об рид". Често се искачува за да се добијат добри точки за гледање низ континентот. Редовното ведро небо дава одлична видливост.

Набљудувачкиот рид е купола од лава и еден од многуте вулкан што го сочинуваат Полуостровот Хат Поинт.

Спомен крст
-----------

По нивната смрт во почетокот на 1912 година, последните членови на партијата на Роберт Фалкон Скот беа пронајдени од страна на потрагата предводена од хирургот Едвард Л. Аткинсон. Релјефната забава го зеде нивниот фотографски филм, научни примероци и други материјали. Телата на Скот и неговите луѓе биле оставени во нивниот шатор, а подоцна забавите не можеле да го лоцираат кампот, бидејќи таа област била покриена со снег. Еден век бури и снег ги прекриле коњот и шаторот, кои сега се обвиткани во Рос ледената полица додека полека се движи кон Морето Рос. Во 2001 година, глациологот Чарлс Р. Бентли процени дека шаторот со телата бил под околу 23 метри мраз и на околу 30 милји (48 км) од местото каде што починале; тој шпекулираше дека за околу 275 години телата ќе стигнат до Росовото Море и можеби ќе испливаат во санта мраз.

Групата за пребарување се врати во нивниот базен камп во Мекмердо Саунд за да го чека бродот за помош. Откако пристигна, тие работеа на изградба на спомен – дрвен крст од девет метри, на кој беа испишани имињата на фаталната забава и последниот ред од песната Алфред Тенисон „Улис ", кој гласи „Да се ​​стремиме, да бараме, да наоѓаме, а не да попуштаме". На 22 јануари 1913 година, по тешкото дводневно патување со санка, крстот бил подигнат на врвот на Опсервациониот рид, со поглед кон кампот и свртен кон „Бариерата" - Ледениот гребен Рос, на кој умрела партијата на Скот. 
Австралското лето на Антарктикот се протега од септември-март и има 24-часовна дневна светлина (но без ветување за сонце за фотографите...). Во текот на зимата на Јужниот пол имавме 6 месеци без сонце. На точниот географски пол има само едно изгрејсонце и зајдисонце годишно, така што по зајдисонце и самрак имавме долг период на темнина освен месечината, ѕвездите и поларната светлина („јужните светла"). Бев вработен во Holmes and Narver, Inc. (H&N), кој тогаш беше изведувач кој обезбедуваше операции, одржување и градежна поддршка на Националната научна фондација (NSF). Како менаџер на станицата имав 30-40 изведувачи кои работеа за мене (и вкупно население од 60-100 вклучувајќи научни истражувачи, војска и посетители). Во текот на зимата бевме 21 лице, тотално изолирани 8-1/2 месеци бидејќи беше премногу студено и темно за авиони да летаат.

Мојата прва посета на Антарктикот (и моето прво искачување на овој рид) беше во декември 1972 година со морнарицата во подготовка за презимување таму со „Операција длабоко замрзнување" (таа задача беше откажана бидејќи морнарицата полека се исфрлаше во корист на приватни изведувачи). Го следев тоа, и како резултат на тоа се вратив на мразот како вработен во H&N четири години подоцна. Се вратив на Јужниот Пол неколку пати во текот на летото помеѓу 1986-1990 година, работејќи за друг изведувач (ITT) како проектен инженер. Помеѓу другите проекти, ја дизајнирав и управував со првата фаза од инсталацијата на генераторите на централите на централите 1990-2001 година и поврзаните електрични и механички системи. Денес „новата" станица од 1975 година и нејзината купола станаа застарени...сè беше прогресивно урната помеѓу 2005 и 2010 година. Лакот порано во кој се наоѓаше старата централа сега е дел од логистичкиот објект (LO), а самата електрана е заменет со комплетно нов агрегат со 3 пати поголем капацитет (но сепак премал!). Да, сега имаме сосема нова воздигната станица, сега целосно окупирана. Како дел од сегашната проширена научна улога, како и градежниот напор, сегашната популација на Поле е 260+ во текот на летото. Зимското население го достигна врвот на 86 во текот на зимата 2005 година...кога се вратив на мојата втора зима како градежен инспектор. Во 2008 година се вратив за мојата трета зима како проектен инженер за изградба на објектот на ЛО и завршување на листата на шпиц.

Назад на сликата. Ние сме на јужниот врв на островот Рос. Камерата е насочена кон југ гледајќи кон ледениот гребен Рос кон главниот дел на континентот. Мекмердо Саунд (делот од Росовото Море каде што е островот Рос) останува претежно покриен со мраз до крајот на јануари кога, со помош на мразокршач што го проби мразот на запад (вашата десница) се слетуваат залихите. Времето беше добро утрово, освен поради недостатокот на сонце; мирни ветрови и температури околу замрзнување (32 °F/0 °C). Набљудувачкиот рид е стрмна карпеста падина (750 стапки/230 м) која гледа (од десната страна) на станицата Мекмердо, главниот американски објект на Антарктикот. Лево гледа на базата Скот, главната станица во Нов Зеланд. И двете првично беа основани пред Меѓународната геофизичка година (IGY, јули 1957 до декември 1958) во 1956 година. Крстот беше подигнат во јануари 1913 година како спомен, од преживеаните членови на експедицијата на Роберт Скот. Партијата на Скот почина претходната австрална есен за време на нивното враќање од Јужниот пол, а нивните тела беа пронајдени следната пролет

Поврзано
--------

* Станица Мекмердо
* Winter Quarters Bay

Наводи
------

1. ↑  [hhttps://www.coolantarctica.com/Bases/McMurdo/thumbs5.php/ McMurdo Base - Antarcticans Database Project ]

Надворешни врски
----------------

* Photo of cross