**Ани Казанав** (француски: *Anny Cazenave*) — француски астрогеодет и еден од пионерите во сателитската алтиметрија. Таа работи за француската вселенска агенција CNES и е заменик-директор на Лабораторија за студии по геофизика и вселенска океанографија (ЛЕГОС) во опсерваторијата Миди-Пиринеј во Тулуз од 1996 година. Од 2013 година, таа е директорка на науките за Земјата на Меѓународниот институт за вселенски науки (ISSI), во Берн (Швајцарија).

Како една од водечките научници во заедничката мисија на француско / американска сателитска алтиметрија TOPEX / Посејдон, Џејсон-1 и мисијата за површинска топографија на океанот, таа придонела за поголемо разбирање за зголемувањето на нивото на морето предизвикано од глобалното затоплување. Казанаве е член на Меѓувладиниот панел за климатски промени и била главен автор на одделите за нивото на морето за нивните четврти и петти Извештаи за проценка.

Ран живот и образование
-----------------------

Нејзиното потекло не е академско, Казанав не била предодредена да работи во науките. Сепак, таа постигнала постдипломски докторат по основна астрономија (Париз, 1969), и докторирала по геофизика на Универзитетот во Тулуз во 1975 година.

По универзитетот
----------------

Од 1975 година до средината на 90-тите години, Казанаве ги истражувала временските и просторните варијации на гравитацијата. Таа користела податоци за сателитска алтиметрија од СЕАСАТ, ЕРС-1 и ТОПЕКС / Посејдон за да осмисли модели на гравитација на геодинамички процеси на длабоки океани. Моделите се користат да се испитаат морските тектонски одлики како што се геоидот варијациите висина низ длабоки ровови на океанот и фрактура зони, литосферски ладење и слегнување, и состатскиот надомест на морски спој на синџири.

Казанаве го свртела фокусот кон вселенската океанографија во 90-тите години на минатиот век. Користејќи множества податоци од мисиите за сателитска алтиметрија ТОПЕКС / Посејдон, Џејсон-1 и мисијата на топографијата на површината на океанот од Џејсон-2, таа се осврнала на проблемот со глобалното покачување на нивото на морето. Таа била меѓу првите научници кои ги користеле податоците за сателитска алтиметрија за да екстраполираат стапка на пораст на нивото на морето од приближно три мм / година. Таа се осврнала и на проблемот со балансирање на глобалното зголемување за нивото на морето со вклучување на временски зависните податоци за теренот од сателитскиот системГРАЦЕ во нејзините анализи. Таа исто така била вклучена во проучување на копнени водни тела од вселената. Казанаве била заинтересирана и за „мерење на временските промени на гравитационото поле на Земјата со помош на вселенска гравиметрија и за примена на рамнотежата на масата на ледените плочи и промена на вкупното складирање на вода на копно".

Казанаве е член на Меѓувладиниот панел за климатски промени и била главен автор на делови од морското ниво на четвртиот извештај за проценка на ИПЦЦ во 2007 година и петтиот извештај за проценка на ИПЦЦ за 2014 година. Казанаве го насочила вниманието на ефектите од климатските промени врз зголемувањето на нивото на морето. Таа посочила дека на екстремно рамните региони како што е Бангладеш може да им се заканат подземните води од засолување на морето.

Казанаве била избрана за Француска академија на науките во 2004 година. Таа била добитник на медалот Вилијам Боуви во 2012 година. Таа е странски член на Националната академија на науките (САД), на Индиската национална академија на науките (Индија) и Кралската академија на Белгија.

Избрани дела
------------

Казанаве е автор на повеќе од 200 научни статии за меѓународни рецензирани списанија.

* Е. Казанаве, К. Фејгл, Облици и движења на Земјата, изданија на Белин, 1994 година.
* Е. Казанаве, Д. Масонет, Земјата видена од вселената, изданија на Белин, 2004 година.

Награди и почести
-----------------

* Доистау-Блутет награда од Француската академија на науките (1979)
* Бронзен медал CNRS (1980)
* Витез на националниот ред на заслуги (1981)
* Доистау-Блутет награда од Француската академија на науките (1990)
* Награда Кодак-Пате Ландучи од Француската академија на науките (1996)
* Соработник на Американскиот геофизички сојуз (AGU) (1996)
* Офицер на Националниот орден за заслуги (1997)
* Медал Венинг Мејнзес на Европско геофизичко друштво (1999)
* Витез на легијата на честа (2000)
* Медал и почесно членство на Артур Холмс (2005)
* Командант на Националниот орден за заслуги (2007)
* Награда Менли Бендал, прв медал Алберт од Монако, Океанографски институт (2008)
* Избран за странски член на Националната академија на науките на САД (2008)
* Офицер на легијата на честа (2010)
* Награда за морнари Амил Жирардо (2010)
* Избран во Индиската национална научна академија (2011)
* Медал Боуви на Американскиот геофизички сојуз (2012)
* Голем офицер на Националниот орден за заслуги (2015)
* Награда orорж Лематер од универзитетскиот католик во Лувен (2015)
* Награда Фондација граници на знаење BBVA (2018) заедно со Џонатан М. Грегори и Џон А. John A. Church.
* Ветленсен награда на Колумбија Универзитетот опсерваторија Ламонт Доерти-Земјата и Г. Унгер Ветленсен Фондацијата (2020)

Наводи
------



1. ↑  ↑ Aurélie Luneau, "From the blue of the sky blue oceans: the life of Anny Cazenave," broadcast *March of science* on France Culture, November 26, 2015, 8 min 30 s.
2. ↑  „CV of Anny Cazenave" (PDF). French Academy of Sciences. Архивирано од изворникот (PDF) на 2013-10-20. Посетено на 19 October 2013.
3. 1 2  Peltier, W. R. „2012 William Bowie Medal Winner Anny Cazenave". American Geophysical Union. Посетено на 17 October 2013.
4. ↑  „Anny Cazenave - Research Interests". National Academy of Sciences. Посетено на 19 October 2013.
5. ↑  „In new report, climate experts to warn of sea peril". *Business Standard*. AFP. 25 September 2013.
6. ↑  Soucy, Louise-Maude Rioux (17 May 2003). „Un entretien avec Anny Cazenave - Variations climatiques extrêmes prévues". *Le Devoir*.
7. ↑  „French Science Academy Welcomes Leading Science Personality from CNES". CNES. 6 December 2004. Архивирано од изворникот на 20 October 2013.
8. ↑  „Arthur Holmes Medal & Honorary Membership 2005". European Geosciences Union. Посетено на 17 October 2013.
9. ↑  „The Vtlesen Prize". Columbia University. Посетено на 30 August 2020.