recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Крадци** (јапонски: *Manbiki kazoku*) - јапонски филм од 2018 година, во режија на Хироказу Коре-еда, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Кирин Кики, Лили Френки, Сакура Андо, Мају Мацуока, Јио Каири, Мију Сасаки итн. Филмот освоил шест награди, од кои најважната е „Златната палма" на Канскиот филмски фестивал.

Синопсис
--------

Во една трошна, сиромашна куќа живеат старица, маж, жена, возрасна девојка и дете. Мажот и жената работат нископлатени, повремени работи, но истовремено крадат по локалните продавници, заедно со детето. Една студена вечер, мажот и детето наоѓаат напуштено девојче кое го земаат со себе. Најпрвин, присутните не сакаат да го прифатат девојчето, но кога ги откриваат трагите од насилство, тие почнуваат да се грижат за него како за свое дете. Во меѓувреме, полицијата го бара исчезнатото девојче. Жителите на куќата живеат безгрижен живот, но работите се влошуваат кога умира старицата. Бидејќи немаат пари за погреб, мажот и жената ја закопуваат старицата внатре во куќата. По некое време, жената е отпуштена од работа. Еднаш, детето и девојчето влегуваат во продавница при што девојчето почнува да краде, а детето се обидува да го заштити. Бегајќи од продавачите, тоа се повредува и завршува во болница, каде го испитува полицијата. Останатите жители на куќата се обидуваат да побегнат, но токму тогаш пристигнува полицијата и мажот и жената се уапсени. Тогаш се откриваат вистинските односи во куќата: мажот и жената се вонбрачен пар кој го убил поранешниот сопруг на жената; старицата изнудувала пари од едно семејство; а детето не им е син, туку своевремено го пронашле во еден автомобил. Мажот и жената се обвинети за грабнувањето на девојчето, а целата вина ја презема жената, која завршува в затвор. Малото девојче го враќаат кај родителите, кои продолжуваат да се однесуваат лошо кон него, а детето завршува во дом за деца без родители.

Наводи
------

1. ↑  Shoplifters (2018) Awards (пристапено на 23.11.2018)
2. ↑  IMDb, Shoplifters (2018) (пристапено на 23.11.2018)
Зградата на академијата во Стокхолм
**Кралската музичка академија** (швед. *Kungliga Musikaliska Akademien*) во Стокхолм е една од кралските академии во Шведска. Основана во 1771 од страна на кралот кралот Густав III. Ова е независна организација, која има за цел да ја развива музиката на уметнички, научени, образовен и културен план.

Порано академијата била сместена во домот Кирстејнска.

Поврзано
--------

* Кралска музичка школа (Стокхолм)
* Кралска опера (Шведска)

Наводи
------

1. ↑  Две белешки за стар Стокхолм (шведски)

Надворешни врски
----------------

* Кралска музичка академија (шведски) (англиски)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Кралски академии и друштва во Шведска |
| --- |
|  |
| Академии | 
* Шведска академија
* Уметности
* Музика
* Книжевност, историја и старини
* Науки
* Инженерски науки
* Земјоделство и шумарство
* Воени науки
* Поморски науки

 | Голем (кралски) грб на Шведска |
|  |
| Друштва | 
* Научно друштво - Упсала
* Физиографско друштво - Лунд
* Научно-книжевно друштво - Гетеборг

 |

 |

Координати: 59°19′50″N 18°04′33″E﻿ / ﻿59.33056° СГШ; 18.07583° ИГД﻿ / 59.33056; 18.07583
**Кјокјо** ― село (поделок) на општината се на Греве во Кјанти, Италија. Се наоѓа на 7.7 км по пат северно од градот Греве во Кјанти. Селото се состои од население со 592 житело (2001). Тоа е дел од областа за правење на виното Кјанти, со виногради и маслинови дрвја. Содржи голем број религиозни знаменитости, вклучително и Куќата кула на Фонцакино, Ораториумот на Свети Џусто во Монтемартири, Црквата „Св. Михаил" во Руљана, Манастирот „Св. Марина" во Сугаме, Сан Лоренцо ал Фрасино, Ораториумот на Монте Домини и црквите „Св. Гауденцио" и „Св. Михаил". Во близина е и Замокот Муњана. Во селцето Чинтоја, неколку километри на исток, се наоѓа малата црква „Св. Марија Чинтојска, позната по својата „прекрасна табла од 15 век".

Наводи
------

1. ↑  Facaros, Dana; Pauls, Michael (1 мај 2006). *Tuscany*. New Holland Publishers. стр. 194. ISBN 978-1-86011-317-8. Посетено на 13 декември 2021.[*мртва врска*]
ЛГБТ заедницата во Лондон е една од најголемите во Европа. ЛГБТ културата во Лондон, Англија, е центрирана на улицата Олд Комптон во Сохо. Во Ерл Корт има и ЛГБТ пабови и ресторани.

Историја
--------

Во 18 век, некои стопанственци и аристократи, за тоа време, имале релативно отворен ЛГБТ стил на живот. Риктор Нортон, автор на книгата *Куќата Моли на* *Мајката Клеп: Геј субкултурата во Англија, 1700-1830,* изјавил дека во 1720-тите Лондон имал повеќе хомосексуални пабови и клубови отколку во 1950 година. ЛГБТ студиите пред 1920-тите беа целосно посветени на мажи фатени во скандали.

Хомосексуалноста била декриминализирана во Велика Британија во 1967 година, но Лондон и пред тоа бил ЛГБТ туристичко одредиште. ЛГБТ културата станала повидлива во текот на 1970-тите, како резултат на движењата за граѓански права. Марк В.Тарнер, авторот на „Геј Лондон", изјавил дека кога Дерек Јарман се преселил во Чаринг Крос во 1979 година, започнал процесот Сохо да стане центар на лондонската ЛГБТ заедница и дека до почетокот на 90-тите години на минатиот век ова било „цврсто утврдено"

Клубот Гејтвејс бил најдолго отворениот лезбејски ноќен клуб во светот. Истиот бил отворен во 1936 година, а затворил во 1985 година.

Лондонската ЛГБТ парада на гордоста во 2015 година низ улиците на Лондон привлекла над еден милион луѓе.

Значајни личности
-----------------

Оние кои се идентификуваат како ЛГБТ:[]

* Марк Алмонд
* Пит Барнс
* Алан Кар
* Саманта Фокс
* Стивен Фрај
* Бој Џорџ
* Дерек Јарман
* Ијан Мекелен
* Сакима
* Греам Нортон
* Том Дејли
* Дастин Ленс Блек
* Пол О Грејди
* Вил Јанг
* Питер Татчел
* Оскар Вајлд (1854-1900)
* Алан Туринг (1912-1954)
* Фреди Меркјури (1946-1991)
* Џорџ Мајкл (1963-2016)
* Вирџинија Вулф (1882-1941)

Други личности:

* Маргарет Клап - управуваше со Куќата на Моли

Поврзано
--------

* ЛГБТ култура

Наводи
------

* Томас, Ардел. „Лондон". *Водич за читателите на лезбејски и геј студии*. Рутлеџ, 18 октомври 2013 година ISBN 1135942412ISBN 1135942412, 9781135942410 или 113594234X, 9781135942342. стр. 363 - 364 година. - Список на академски дела во кои се дискутира за ЛГБТ заедницата во Лондон
* Тарнер, Марк В. „Геј Лондон". Во: Кер, ео и Ендру Гибсон (уредници). *Лондон од панк до Блер: Ревидирано второ издание*. Книги за реакција, 1 јуни 2013 година.ISBN 1780230753ISBN 1780230753, 9781780230757. Започнете стр. 50

Надворешни врски
----------------

* Лондонска лезбејска и геј разводна табла (LLGS)

1. ↑  Thomas, p. 363.
2. ↑  Turner, p. 50.
3. ↑  Gardiner, Jill. *From the closet to the screen: women at the Gateways Club 1945–85*. ISBN 0-86358-427-6.
4. ↑  Pride in London: Pride in London welcomed a record number of over one million guests, PinkNews
Податотека:Cattiviklogo.JPGКативик е создаден од Бонвичини кој подоцна го предал ликот на Гвидо Силвестри (Сребрена) како подарок.
**Кативик** е италијански хумористичен лик од стрипот создаден од Бонви (Франко Бонвичини).

Ликот првпат се појавил во 1965 година. Подоцна се појавил во списанието *Тирамола* на 19 јули 1970 година. Подоцна, развојот на ликот му бил даден на еден од неговите помошници, Силвер (креатор на Лупо Алберто, уште еден успешен стрип во Италија), бидејќи Бонви бил премногу зафатен со неговите други дела (меѓу нив, познатиот Штурмтрупен). Ликот е повеќе или помалку декларирана пародија на уште една успешна серија во Италија, *Дијаболик*, создадена од сестрите Џусани. Ликот брзо станал популарен во Италија, неговата анти-херојска природа е преполна до гротескни размери (тој е провалник и општ криминалец, живее во канализација, се тушира со токсичен отпад и мрази се што е „добронародно") и политички некоректен хумор (прдеж и ждригање, карикатури на италијански политичари и социјални коментари).

Двете главни одлики на Кативик се формата во облик на круша (што е еволуција на оригиналната форма дизајнирана од Бонви, која била повеќе обликувана како џиновски феферони) и акцент (тој ги испушта последните самогласки на повеќето зборови) што може да биде и северно-италијански или апулиски.

Списанието наречено *Кативик* било објавено во Италија од 1989 година. Престанало да се објавува во декември 2005 година.

Во други медиуми
----------------

* *Кативик* видео игра базирана на ликот била издадена од Idea Software во 1992 година
* Ликот е адаптиран и во анимирана ТВ серија CGI во 2008 година
* Ликот има и колекционерска фигура.
* „Кативик" е исто така видео игра за ZX Spectrum од Габриеле Аморе и Алесандро Грусу.

Наводи
------

1. ↑  „Cattivik, il nero genio del male di Bonvi, Silver, Bonfatti".
2. ↑  American Bonelli: interview with Alfredo Castelli
3. ↑  Top 10 Italian comics
4. ↑  Il mito Diabolik
5. ↑  Interview with Casty, creator of WDC&S' upcoming "Mickey Mouse and the World to Come"
6. ↑  Tim Janssen, Cattivik: The Videogame, Amiga Game Review, 17 February 2005
7. ↑  „Cattivik - Television Tropes & Idioms". Архивирано од изворникот на 2020-10-18. Посетено на 2023-03-24.

Надворешни врски
----------------

* Cattivik на ComicVine.com
Капач покриен со кал од Мртвото Море
Капење во кал во Мајами Бич, Флорида
**Капењето во кал** најчесто може да се најде во области каде топлата изворска вода може да се комбинира со вулкански пепел. Вакви бањи постојат повеќе од илјадници години.

Бањите со кал во САД најчесто се наоѓаат во Калифорнија и Мајами Бич, Флорида. Калта е комбинација на локалниот вулкански пепел, увезен канадски тресет и природно загреана минерална вода. Историски гледано, капење во кал е третман кој се користи со векови во Источна и Западна Европа како начин за ублажување на артритис.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Кшиштоф Старнавски** (полски: *Krzysztof Starnawski*; р. 1968) — полски екстремен спортист, нуркач и спелеолог. Старнавски е еден од најпознатите нуркачи-спелеолози.

Опрема за нуркање
-----------------

Нурка со т.н. ребридер, затворен систем, кој наместо боци со кислород, користи мешавина на гасови, кои му овозможуваат подолго време да се задржи под вода.

Рекорд во нуркање
-----------------

На 3 декември 2011 година, Кшиштоф Старнавски го срушил рекордот на Дејвид Шо во длабинско нуркање со „ребридер". Рекордното нуркање се извело до 283 метри во Дахаб, Египет.

Старнавски во 2016 година го соборил и рекордот на италијанскиот нуркач Лујџи Казати поставен во македонската пештера Врело, со нуркање до 230 метри длабочина, поставувајќи нов рекорд на длабочина на подводната пештера.

Поврзано
--------

* Врело (пештери)

Наводи
------

1. ↑  „ЕКСКЛУЗИВНИ СНИМКИ: Како изгледа подводната пештера кај Матка на 230 метри длабочина (ВИДЕО/ФОТО)". *Телеграф*. Скопје. 3 септември 2016. Архивирано од изворникот на 2016-11-08. Посетено на 3 септември 2016.
2. ↑  Polish Press Agency (PAP). „Krzysztof Starnawski rekordzistą świata w nurkowaniu - 283 m" (полски). Посетено на 17 февруари 2016.
3. ↑  „Полски нуркач го собори рекордот во подводната пештера Врело". *Нова Македонија*. Скопје: РепроПринт. 2 септември 2016. Архивирано од изворникот на 2017-09-29. Посетено на 3 септември 2016.
**Игало** – град во општината Херцег Нови во Црна Гора. Спрема пописот од 2003 година имал 3.754 жители (спрема пописот од 1991 година имал 3.676 жители). Иако со Херцег Нови чини единствена градска целина, Игало се смета за посебно населено место. Името го добил по истиот збор од грчко потекло, кој значи „брег, плажа".

Лекувалиште
-----------

Игало е познато туристичко место, а благодарение на радиоактивната морска тиња од Блатна Плажа (*Каллива Плажа*) – или како што уште ја нарекуваат Стара бања, тој е центар на здравствениот туризам во Црна Гора. Игало е познато и по неексплотираната минерална вода наречена „Игалка". Во 1930 година направено е испитување во познатото француско лекувалиште Виши (Vichy) кое испитување дефинитивно ја потврдило неговата исклучителна лековитост, но дури после Втората светска војна, на иницијатива на Мирко Стиепчевиќ, кој го ангажира д-р Светозар Живојновиќ, се реализирани дамнешните планови за основање на лекувалиште во Игало. Истото со одлука на владата на Црна Гора од 1 ноември 1949 година конечно е основано.

Во Игало се наоѓа црквата Св. Преображение Господово од втората половина на 17 век, која е обновена во 1857 година.

Демографија
-----------

Во Игало живеат 2.988 полнолетни жители, а просечната возраст на жителите изнесува 38,2 години (37,1 кај мажите и 39,3 кај жените). Во местото има 1.300 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,88.

Националниот состав во Игало според пописот од 2003 година е следниот:

| Националност | Игало |
| --- | --- |
| Срби | 2.270 |
| Црногорци | 1.011 |
| Муслимани по националност | 22 |
| Југословени | 15 |
| Роми | 14 |
| Македонци | 11 |
| Унгарци | 6 |
| Бошњаци | 5 |
| Словенци | 3 |
| Германци | 1 |
| Италијанци | 1 |
| Албанци | 1 |
| Непознато | 72 |
| **Вкупно** | 3.432 |

Наводи
------

1. ↑  *Становништво, национална или етничка припадност, подаци по насељима*. Подгорица: Републички завод за статистику. септември 2004. ISBN 978-86-84433-00-0.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Игало" на Ризницата ? |

* Igalo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 125277642
* LCCN: n2008079657

 |

 |
**Ивон Сванструм** (родена 1965 година) е вонреден професор и раководител на Катедрата за економска историја на Универзитетот во Стокхолм .

Кариера
-------

Докторирала во 2000 година, со дисертација („ *Полицирање на јавни жени.* *Регулативата за проституција во Стокхолм* ") за проституција во 19 век.   Проширена и популаризирана верзија на нејзината теза била објавена на шведски како „ *Offentliga kvinnor. Prostitution I Sverige* *1812–1918* ".

Наводи
------

1. ↑  „Svanström Y, in Florinn C et al. Feminism without feminists? Gender and State Politics in Sweden, 1850–2000. A Round-Table Discussion" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2012-03-24. Посетено на 2020-10-07.
2. ↑  Policing Public Women. The Regulation of Prostitution in Stockholm 1812–1880. Stockholm: Atlas Akademi 2000. ISBN 91-89044-75-4.
3. ↑  Offentliga kvinnor. Prostitution I Sverige 1812–1918, Ordfront förlag 2006. ISBN 91-7037-188-1.
4. ↑  Kerstin Ekman"Om kvinnor som smittar". Dagens Nyheter 29 August 2006.
**Иво Џима** (преведен како сулфуров остров) е јапонски остров кој припаѓа во вулканската група. Се наоѓа на 1.200 км од главниот град Токио, додека административно е дел од Огасавар. Островот е најпознат по Битката на Иво Џима во 1945 година, еден од клучните конфликти меѓу САД и Јапонија за време на Втората светска војна. Во популарната култура, островот, барем на Запад, е најпознат по фотографијата, кревање на знамето на Иво Џима од фотографот Џо Розентал. Островот до 1968 година бил под окупација на САД по што и бил вратен на Јапонија.

Историја
--------

Иво Џима бил откриен во октомври 1543 година од страна на шпанскиот морнар Бернардо де ла Торе.

Пред Втората светска војна, Иво Џима административно се водел како село кое било дел од Токио, во кој сè уште е дел. Според пописот од 1943 година, селото имало 1.018 жители. Островот имал основно училиште, Храмот Шинто и еден полицаец. Островот се снабдувал преку бродови еднаш месечно.

Дури и пред избувнувањето на Втората светска војна, постоела Империската јапонска морнарица во јужниот дел на островот. Во 1944 година, Јапонија донела големи воени сили на островот во пресрет на инвазија од САД. Во јули 1944 година цивилното население на островот било присилно евакуирано и оттогаш ниту еден цивил не бил постојано населен на островот.

Името на островот Иво Џима е засновано на погрешно изговарање на зборот остров во писмото Канџи. Ова име станало широко распространето по Втората светска војна. Владата на Јапонија во 2007 година го сменила името во предвоениот назив Иво То.

Битката за Иво Џима
-------------------

Битката за Иво Џима се водела помеѓу Соединетите Држави и Јапонија од 19 февруари до 26 март 1945 година во последните операции на Тихоокеанскиот фронт во Втората светска војна. Како резултат на битката, САД добила контрола врз островот Иво Џима и аеродромите сместени таму. Битката е позната по подигнувањето на знаме на САД што го извеле војниците на Соединетите Држави на највисокиот планински врв на островот.

Во текот на борбата од стројот се исфрлени 26.000 сојузнички војници, од кои скоро 7.000 биле убиени. Со вообичаена храброст, повеќето јапонски војници се бореле до смрт. Од над 21.800 бранители, само 200 биле заробени.

Галерија
--------

* Подигнување на знамето на Иво Џима Подигнување на знамето на Иво Џима
* Подигнување на знамето, филмски клип Подигнување на знамето, филмски клип
* Плажата каде започнала инвазијата на островот, погледот од врвот на планината Сурибахи Плажата каде започнала инвазијата на островот, погледот од врвот на планината Сурибахи
* Еден пар бункери кои останале од Втората светска војна Еден пар бункери кои останале од Втората светска војна
* Детали на планината, со оштетување од муниција од Втората светска војна Детали на планината, со оштетување од муниција од Втората светска војна
* Зајдисонце забележано од плажите каде започнала инвазијата на островот Зајдисонце забележано од плажите каде започнала инвазијата на островот
* Аеродромска контролна кула на островот Аеродромска контролна кула на островот

Наводи
------

1. ↑  www.blic.rs, Острво Иво Џима променило име
Лого на Леново
**Леново** (*Lenovo Group Ltd* или *Lenovo PC International* порано стилизирана како *lenovo*) — кинеска мултинационална технолошка компанија со седиште во Пекинг, Кина и Морисвил, Северна Каролина. Оваа компанија дизајнира, развива, произведува и продава лични сметачи, таблет компјутери, паметни телефони, работни станици, опслужувачи, електронски уреди за складирање, софтвер за управување со ИТ и паметни телевизии. Леново е најголемиот продавач на лични сметачи во светот по продажбата на единиците од 2013 година. Ја продава *ThinkPad* линијата на лаптоп компјутери, IdeaPad, Јога и Легија и линии на лаптоп компјутери, како и линиите на Идеацентарот и ThinkCentre на десктоп компјутерите.

Леново има операции во повеќе од 60 земји и ги продава своите производи во околу 160 земји. Главни капацитети на Леново се во Пекинг и Морисвил, со истражувачки центри во Пекинг, Шангај, Шенџен, Ксиамен, Ченгду, Нанѓинг и Вухан во Кина, Јамато во префектурата Канагава, Јапонија и Морисвил во САД. Тој работи со заедничко вложување со ЕМС наречен LenovoEMC, кој продава мрежни решенија за складирање. Исто така, има заедничко вложување со *NEC, Lenovo NEC Holdings*, која произведува лични сметачи за јапонскиот пазар.

Леново е основан во Пекинг во ноември 1984 година како Легенда и беше инкорпорирана во Хонгконг во 1988 година. Леново го купи личниот компјутер на IBM од IBM во 2005 година и се согласи да се стекне со својот опслужувач заснован на опслужувачи во 2014 година. Леново влезе на пазарот на паметни телефони во 2012 година и од 2014 беше најголемиот продавач на паметни телефони во Кина. Во јануари 2014 година, Леново се согласи да се здобие со мобилен телефон произведувач на мобилни телефони „Моторола Подвижност" од Гугл, а во октомври 2014 договорот беше финализиран.

Наводи
------

1. ↑  Arthur, Charles (12 May 2018). „Lenovo, the Chinese giant that plays by the rules … and loses". *The Guardian*.;  
Cahill, Kevin (1 July 2020). „Lenovo, top-of-the-world Chinese supercomputer supplier, sweeps all markets". *Computer Weekly*.;  
Goh, Brenda (20 February 2020). „China's Lenovo confident of managing virus impact, reports strong third quarter". *Reuters*.;  
„China's Lenovo Group first-quarter profit more than doubles, beats expectations". *euronews*. 9 December 2019.;  
Schwankert, Steven. „Is Lenovo a 'Chinese company'?". *InfoWorld*. Посетено на 9 September 2020.
2. ↑  „Our Company". *About Lenovo*. Lenovo. Архивирано од изворникот на 2013-04-01. we have headquarters in Beijing, China and Morrisville, North Carolina, U.S.
3. ↑  „Gartner Says Worldwide PC Shipments Declined 8.3 Percent in Fourth Quarter of 2015". *www.gartner.com*. Посетено на 2016-02-17.
4. ↑  „Locations - Lenovo US". *Lenovo*. Посетено на 2020-07-04.
5. ↑  „Lenovo". *Forbes*. Посетено на 9 September 2020. Headquartered in Beijing, it’s the world’s largest PC vendor by unit sales and fourth biggest smartphone maker.
6. ↑  „Lenovo Group Ltd Hong Kong Listing". *Bloomberg*. Посетено на 9 September 2020. ADDRESS: No 6 Chuang Ye Road Shangdi Information Beijing, 100085 China
Податотека:LGBT flag of Pakistan.pngЛГБТ знаме на Пакистан
Скоро и да нема ЛГБТ права во Пакистан. Од 6 октомври 1860 година нелегално е да се учествува во хомосексуални акти (сексуален контакт со лице од ист пол). За разлика од соседната земја Индија, овој закон сè уште не е укинат. Хомосексуалноста, исто така, се смета за табу во Пакистан. Главните религии во Пакистан не ја одобруваат хомосексуалноста. Поради ова, многу луѓе во земјата се против хомосексуалноста и другите форми на алтернативна сексуална ориентација. Пакистан е официјално Исламска Република. Сепак, во реалноста, Пакистан е во голема мера секуларна (не-религиозна) земја. Тоа главно се англосаксонските закони кои се наследени од Британците. Сè повеќе и повеќе, постојат трендови (или шеми) на либерализација (станува полиберален) во земјата. Глобализацијата и општествена толеранција, исто така, се зголемува.

Уставот на Пакистан не е конкретно споменат сексуална ориентација или родов идентитет. Постојат одредени делови во Уставот, што може да влијае на правата на ЛГБТ пакистански државјани.

1. ↑  Walsh, Declan (2006-03-14). „Pakistani society looks other way as gay men party". London: The Guardian Newspaper. Посетено на 2008-05-05.
**Лажен автостоп** е расказ од чешкиот писател Милан Кундера. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа Темплум, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази". Преводот на македонски јазик го извршил Диме Митрески.

Содржина
--------

Едно момче заминува на одмор со својата девојка. Претходно, тој имал врски со повеќе девојки и жени, но сите нив ги презира, зашто се работело само за привремени авантури. Наспроти нив, својата сегашна девојка ја љуби искрено и целосно. Исто така, и таа го сака своето момче, иако понекогаш е љубоморна на неговите претходни врски. Поради недостиг од бензин, момчето застанува на една бензиска станица, а девојката добива желба да се пошегува со него и затоа, таа продолжува по патот пешки, глумејќи дека е стоперка. Момчето застанува со автомобилот и се преправа дека не ја познава, нудејќи и да ја превезе до блиското место.

Така започнува играта меѓу нив при што двајцата упорно тонат сè подлабоко во своите нови улоги. Така, таа глуми слободна, развратна девојка, со цел да провери како ќе реагира нејзиното момче. Тој, пак, од една страна, ја прифаќа својата девојка во улогата на заводничка, зашто таа така му делува попривлечно, но истовремено започнува да чувствува одбивност кон неа, прашувајќи се дали таа навистина глуми или само ја покажува вистинската природа. Наместо да вози кон местото каде треба да одат на одмор, момчето застанува во еден хотел, каде двајцата пијат вотка, а потоа одат во хотелската соба да водат љубов. Притоа, тој почнува да ја третира девојката како проститутка и и наредува да се качи на масата и да изведува заводливи пози. Потоа, додека водат љубов, тој е повторно груб кон неа, а девојката сака да ја прекине играта, плачејќи и извикувајќи: "Јас сум јас, јас сум јас..." На тој начин, желбата да се играат туѓи ликови ја расипува искрената врка меѓу двајцата.

Наводи
------

1. ↑  Владимир Јанковски (уредник), *Пат околу светот во 20 раскази: Антологија на светскиот расказ*, Темплум, Скопје, 2011, стр. 139-165.
**Ладислав Палфи** (роден во Суботица, 8 ноември 1924 година, умрел во Скопје, 13 февруари 2008 година) е еден од првите пијанисти кои ги поставуваат основите на професионалниот пијанизам во Македонија.

Животопис
---------

Пијано студирал во Загреб. Многу рано ја покажал својата музичка дарба, јавно почнал да настапува на седумгодишна возраст. Во Скопје работи уште од 1947 година, каде што настапувал солистички и како придружник. Настапувал во сите поголеми културни центри на бившата СФРЈ и во Швајцарија, Романија, Грција, Бугарија и др. со успех ги претставувал делата на македонските композитори.

Исто така се истакнал и како автор на филмска и театарска музика. Од 1948 до 1966 година работи во Македонскиот народен театар како корепетитор и музички оформувач на голем број драмски претстави. Работел како музички уредник во македонското Радио и Телевизија. Воедно бил и професор во Вишото музичко училиште во Скопје. Како автор на филмска музика, дебитира во 1951 година, со документарниот филм *„Свилен Конец"*.

### Филмографија

* 1951: Свилен конец (Музика)
* 1954: IV Сојузно падобранско првенство (Избор на музика)
* 1954: Македонски тутун (Музика)
* 1957: Бунт на куклите (Музика)
* 1957: Сонце зад решетки (Музика)

Наводи
------

* Врска до книгата ПАЛФИ на Владан Велков (2008) во рамки на ИРАМ Архивирано на 3 март 2012 г.
* Врска до трудот за Палфи на Трена Јорданоска (2008) во рамки на ИРАМ Архивирано на 29 декември 2009 г.
**Лажичестите црви** или **Echiura** се мала група на морски црвовидни без‘рбетници кои покажуваат афинитети кон прстенестите црви. Распространети се од тропските до поларните мориња, живеејќи закопани во морското дно од литоралот па до длабочини од 9000 m.

Морфологија и анатомија
-----------------------

Телото е билатерално симетрично, несегментирано, цилиндрично и често живописно обоено. На антериорниот крај се наоѓа неретрактибилна рилка (пробосцис) која може да биде многу долга и рассечена на врвот (како кај *Bonellidae*), или да биде кратка и зарамнета (кај *Echiuridae*). Рилката обично се свива на вентралната површина од телото. По ова следува подебелиот труп на кој има пар на четинки сместени антеро-вентрално. Тој може да биде мазен или да поседува папили кои излачуваат лигава материја. Бојата на телото потекнува од пигментните клетки во субепидермалното сврзно ткиво.

Усниот отвор се наоѓа во основата на рилката и води во црево кое е диференцирано на повеќе различни региони, а завршува со анус. На рилката постои трепчеста бразда која ја спроведува храната до усниот отвор. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Со исклучок на еден, сите останати видови имаат затворен циркулаторен систем. 

Половите се одделни и слични кај *Echiuridae*. Кај *Bonellidae* тие се одделни и многу различни, така што мажјакот е ситен и живее паразитски на или во женката.

Систематика
-----------

Класификацијата на лажичестите црви отсекогаш задавала потешкотии. Во класификацијата на В. Фишер се наведуваат три реда - *Echiuroinea*, *Xenopneusta* (со 4 вида) и *Heteromyota* (1 вид). Сепак, најголемиот број на видови се вклучени во редот *Echiuroinea*, каде спаѓаат двете најпознати фамилии *Bonellidae* (21 род со 35 вида) и *Echiuridae* (8 рода и повеќе од 70 вида).
**Италијанските војни** биле серија на воени конфликти од 1494 до 1559 година во кои се вмешале сите главни држави од западна Европа во тоа време (Франција, Шпанија, Светото Римско Царство, Англија, Шкотска, Венецијанска Република, папските држави и повеќето градови-држави на Италија) како и Отоманското Царство, сите во различни временски периоди.

Поради зголемувањето на династичките спорови помеѓу „Миланско војводство" и „Кралството Неапол", војните станале претежно борба за моќ и територијална превласт. Одлика на сите учесници било постојаното менување на страната, создавање на многубројни сојузништва, против-сојузништва и постојани предавства. Текот на војната во италијанските битки бил комплициран и со чести пресврти. Во поголемиот период се случиле револуционерни настани и новоформирани држави. Биле употребени нови воени тактики, воените единици биле солидно опремени, а западна Европа го покажала сиот свој технолошки и научен напредок во однос на останатите политички фактори од тоа време.

Наводи
------

1. ↑  Р. Ричи, Историски атлас на ренесансата, стр. 64
**Касаба** - помало провинциско муслиманско место од отворен тип, чие население главно се занимавало со градската стопанство. Во нашите краеви, денес е историско име за многу мала населба од градски вид во поранешното Отоманско Царство.

Потекло на името
----------------

Зборот *касаба* е од турско потекло, што значи: *мал град, гратче*. Меѓутоа, зборот е преземен од арапскиот јазик, со значење *тврдина, утврдена населба*, па затоа е близу до поимот средновековен град.

Објаснување на поимот
---------------------

За да може населба во Отоманското Царство да го добие називот касаба, потребно било да има џамија, мектеб, амам, а понекогаш и ан, или карвансарај.

Поврзано
--------

* Паланка

Наводи
------

1. ↑  „касаба" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „касаба" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  Група аутора (1978) *Мала енциклопедија Просвета*. Београд:Просвета
4. ↑  Вујаклија М. (1980) *Лексикон страних речи и израза - допуњено издање*. Београд: Просвета. стр. 406
**Луциј Емилиј Павел** (починал на 2 август 216 п.н.е.) бил римски конзул во 219 и 216 година п.н.е. Ја предводел римската војска во битката кај Кана, каде бил и убиен.

Биографија
----------

Павел своето прво конзулство го споделувал со Марко Ливиј Салинатор. За време на неговиот прв мандат го поразил Димитриј Фароски во Втората илирска војна и го принудил да побегне на дворот на Филип V Македонски. По враќањето во Рим, бил награден со триумф. Потоа бил обвинет за неправедно делење на пленот, но сепак бил ослободен. 

За време на Втората пунска војна, Павел бил реизбран за конзул и служел заедно со Гај Теренциј Варон. Во битката кај Кана ја спделувал командата со војската заедно со Варон. Варон ги водел трупите спротивно од предлозите на Павел и Римјаните во битката доживеале тежок пораз.  Павел загинал во битката, а Варон успеал да побегне.

Во епската поема „Пуника" од Силиус Италикус, Павел е опишан како го убива картагинскиот командант Вириатус пред сопствената смрт.

Павел бил татко на Луциј Емилиус Павел Македоник, а неговата ќерка Емилија Терција се омажила за Скипион Африканецот.

Поврзано
--------

* Битка кај Кана
* Гај Теренциј Варон

Наводи
------

1. 1 2  O'Connell, Robert L. (2010-07-13). *The Ghosts of Cannae: Hannibal and the Darkest Hour of the Roman Republic* (англиски). Random House Publishing Group. ISBN 978-0-679-60379-5.
2. ↑  Taylor, Don (2017-01-31). *Roman Republic at War: A Compendium of Battles from 502 to 31 B.C.* (англиски). Casemate Publishers. ISBN 978-1-4738-9444-0.
3. ↑  T. Robert S. Broughton: *The Magistrates Of The Roman Republic. Vol. 1: 509 B.C. - 100 B.C.*. Cleveland / Ohio: Case Western Reserve University Press, 1951. Reprint 1968. (Philological Monographs. Edited by the American Philological Association. Vol. 15, 1), p. 236
4. ↑  T. Robert S. Broughton: *The Magistrates Of The Roman Republic. Vol. 1: 509 B.C. - 100 B.C.*. Cleveland / Ohio: Case Western Reserve University Press, 1951. Reprint 1968. (Philological Monographs. Edited by the American Philological Association. Vol. 15, 1), p. 247-253
5. ↑  Hanson, Victor Davis (2007-12-18). *Carnage and Culture: Landmark Battles in the Rise to Western Power* (англиски). Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 978-0-307-42518-8.
6. ↑  Livy *Ab urbe condita* XXII 38-50
7. ↑  Silius Italicus *Punica*, 5, 219-233
8. ↑  Livius, Titus (1875). Lee-Warner, Henry (уред.). *Extracts from Livy, with notes by H. Lee-Warner* (англиски). Oxford University.
9. ↑  Bahmanyar, Mir (2016-09-22). *Zama 202 BC: Scipio crushes Hannibal in North Africa* (англиски). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4728-1423-4.
10. ↑  Mulligan, Bret (2015-10-05). *Cornelius Nepos, Life of Hannibal: Latin text, notes, maps, illustrations and vocabulary* (арапски). Open Book Publishers. ISBN 978-1-78374-132-8.
**Мангарева** (мангаревански: *Mangareva*) — остров во Тихиот Океан. Мангарева е централен и најголем остров во островската група Гамбје во Француска Полинезија. Мангарева е опколен од помали острови, односно: Тараваи на југозапад, Аукена и Акамару на југоисток и помали островчиња на север. На Мангарева има постојано население од 1239 жители според податоците од 2012 и најголемо населено место на островот е Рикитеа, кој служи како администартивен центар на Гамбје.

Должината на островот е околу 8 км и има вкуона површина од 15.4 км2. Мангарева зазема 56% од вкупната копнена територија на Гамбје. По средината на островот има планински рид со највисока точка од 441 метри, планината Даф. Островот исто така има лагуна со вкупна површина од 24 км во пречник.

Историја
--------

Мангарева некогаш бил прекриен со густа шума и имал големо население. Сепак, поради големата експлоатација на дрво во периодот од 10 до 15 век, островот претрпел опустошување, однoсно губење на шумата. Ова имало силно влијание врз животната средина и економијата на островите.

Првите Европејци кои пристигнале на Мангарева биле Британците, односно капетанот Џејмс Вилсон во 1797 година со бродот Даф. Капетанот ги именувал островите во чест на Адмиралот Џејмс Гамбиер. Во меѓувреме островите биле управувани од локални мангаревански кралеви, за да на крај станал француски протекторат.

Сообраќај
---------

На Мангарева може да се пристигне со брод од аеродромот кој е во близина, поточно преку лагуната. Мангарева е важна точка при патувањето кон Питкерн. Поточно, единствениот начин преку кој некој може да стигне до Питкерн е преку лет од Тахити, потоа со брод од Мангарева до Питкерн. Патувањето до Питкерн е 32 часа.

Галерија
--------

* Мангарева, поглед од Моту ТотегегиеМангарева, поглед од Моту Тотегегие
* Карта на Мангарева од 1938Карта на Мангарева од 1938
* Карта на ГамбјеКарта на Гамбје
* Планината Даф.Планината Даф.
* Катедрала во РикитеаКатедрала во Рикитеа
* Поглед од авион.Поглед од авион.
* КрајбрежјеКрајбрежје

Поврзано
--------

* Гамбје
* Француска Полинезија
* Рикитеа

Наводи
------

1. ↑  „Population". *Institut de la statistique de la Polynésie française*. Архивирано од изворникот на 2020-03-29. Посетено на 5 October 2014.

* British Navigators, 1780 to 1800
* Intrepid Polynesian Voyagers

Надворешни врски
----------------

* Мангарева, Тахити - Смртта на луѓето Архивирано на 16 јули 2012 г.
* Мангарева, видео запис

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Океанија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Јазични подрачја во Швајцарија – 
 сооднос на мнозинското население согласно статистичко испитување спроведено во 2010 година. Управната поделба на картата е согласно 1 јануари 2021 година.
  германски  
(65,6% од населението; 73,3% од Швајцарците)
  француски  
(22,8% од населението; 23,4% од Швајцарците)
  италијански  
(8,4% од населението; 6,1% од Швајцарците)
  реторомански  
(0,6% од населението; 0,7% од Швајцарците)

**Италијанска Швајцарија** (италијански: *Svizzera italiana*) или **Италијанскојазична Швајцарија** — поим со којшто се опишуваат подрачјата на Швајцарија во коишто мнозинското население говори италијански. Италијанскојазичниот дел од Швајцарија во 2015 година броел отколку 350.000 жители, односно околу 6% од вкупното население на земјата, коишто главно ги населуваат кантоните Тичино и Граубинден. Сепак, во Швајцарија живеат околу 700.000 италијанскојазични лица, кои претставуваат околу 8% од вкупното население. Најголема општина во Италијанска Швајцарија со околу 68.000 жители е градот Лугано, којшто всушност е и најголем град во којшто се зборува италијански надвор од Италија.

Италијанскиот е службен јазик во Швајцарија и со тоа правно е еднаков со германскиот и францускиот.

Поврзано
--------

* Германска Швајцарија
* Романдија
* Ретороманска Швајцарија
* Латинска Швајцарија

Белешки
-------

1. ↑  Ретороманскиот како четврти државен јазик на Швајцарија има статус на службен јазик само во интеракција со ретороманскојазичното население.

Наводи
------

1. ↑  Popolazione in crescita.*RSI Radiotelevisione svizzera*. 14 maggio 2017. (италијански)
2. ↑  Amtssprachen und Landessprachen der Schweiz. *Schweizerische Nationalbibliothek NB*. 14. Mai 2017. (германски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Јазични подрачја во Швајцарија |
| --- |
|  |
| 
* Германска Швајцарија
* Латинска Швајцарија
	+ Француска Швајцарија
	+ Италијанска Швајцарија
	+ Ретороманска Швајцарија

 | Швајцарија |

 |
**Луткото Панкрац** (германски: *Pankraz, der Schmoller*) - расказ (новела) од збирката „Луѓето од Селдвила" на швајцарскиот писател Готфрид Келер од 1856 година.

Содржина
--------

Во Селдвила живее сиромашна вдовица со две деца: синот Панкрац и ќерката Естира. Панкрац е мрзелив, ништо не го интересира и постојано се лути за секакви работи. Незадоволен од животот, еден ден, тој бега од домот, а мајка му и сестра му остануваат сами, надевајќи се дека тој ќе се врати. Така поминуваат повеќе од 15 години и, навистина, Панкрац се враќа дома, сега веќе како офицер, носејќи со себе кожа од лав. Притоа, тој почнува да ја раскажува својата животна приказна: Откако побегнал од дома, тој ја препешачил цела Германија, дење работејќи за да се прехрани, а ноќе спиејќи и патувајќи, и така пристигнал во Хамбург. Таму, Панкрац се качил на англиски трговски брод, а во Англија се пријавил во армијата при што бил испратен во Индија. Таму, тој се истакнал и станал подофицер, работејќи како прв помошник на командантот на полкот (кој подоцна станал и гувернер на областа). Пресвртот во неговиот живот настапил кога во Индија пристигнала Лидија, ќерката на полковникот. Панкрац се заљубил во неа, а и таа воопшто не била рамнодушна кон него. Сепак, тој нема храброст да ѝ ја соопшти својата љубов, а тоа му создавало голем душевен немир. Кога започнала војната меѓу англиската армија и локалните племиња, Панкрац решил да го напушти гувернерот. На денот на разделбата, тој ја видел Лидија целата расплакана и дури тогаш паднал на колена пред неа, откривајќи ги своите чувства. Меѓутоа, Лидија му кажала дека не чувствува ништо кон него, туку цело време само го ставала пред искушение. Разочараниот Панкрац заминал во војната, каде се истакнал и бил унапреден во капетан. Но, тој никако не можел да ја заборави Лидија и повторно ја посетил, но тогаш се разочарал потполно, гледајќи ја како кокетира со офицерите. Поради тоа, тој дал оставка и заминал во Париз, каде настојувал да биде во друштво со многу жени, но никако не можел да ја заборави Лидија. Така, тој се пријавил во француската армија и заминал во Алжир (каде бил унапреден во полковник), но повторно бил опседнат со неа. Пресвртот се случил кога се соочил лице в лице со еден лав кого потоа успеал да го убие. Тогаш, тој си ветил дека ќе ја заборави Лидија и дека никогаш повеќе нема да се лути како во минатото. Така, Панкрац дал оставка и се вратил дома, а потоа со своето семејство се преселил во главниот град на кантонот, каде живеел како угледен граѓанин.

Наводи
------

1. ↑  Gotfrid Keler, *Ljudi iz Sledvile*. Beograd: Rad, 1964, стр. 109-157.
**Мане Мишев Симјаноски** ( 1919
 во Лисичани, Кичевско —  1944

 во Завој (село), Охридско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

По занимање бил земјоделец. Поради тешкиот живот заминал на работа во Суботица каде бил пекарски работник и членувал во УРС-овите синдикати. По окупацијата се вратил во своето село кое било под бугарска окупација. Во селото прво почнал активно да работи во СКОЈ, а потоа во Партиската организација. Прибирал оружје, храна и други материјали за потребите на НОВ. Во јануари 1944 година бил повикан на воена вежба во бугарската војска во Прилеп од каде избегал и се приклучил на редовите на Првата македонско-косовска бригада. Со Бригадата бил во Егејска Македонија. Загинал во април 1944 година, на враќање од Февруарскиот поход, во борба со бугарските фашисти кај селото Завој, Охридско.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 110.
**Леандер Килс** е унгарски метал бенд, создаден од гитаристот и пејачот Леандер Кетелес. Други членови се Миклош Цифра и Андраш Вермес кои свират гитари, а Валентин Јанки ги свири тапаните.

На 2 ноември 2015 година, беше пуштена нивната прва песна, Szerelmetlen dal. На 18 март 2016 година, нивниот прв албум.

Во 2017 година, стана јасно дека Мате Бодор, поради своите обврски според Алесторм, не можел да оди на турнеја со Леандер Килс. Андрес Вермес подоцна се приклучи на групата. Котелес изјави дека бендот подоцна ќе го смета Мате Бодор за почесен член.

Леандер Килс учествуваше во 2017 на изданието на унгарскиот национален избор за натпреварот за песна на Евровизија во 2017 година, со песната Елет, стигнаа до финалето. На 6 декември 2017 година, беше објавено дека повторно ќе се натпреваруваат во 2018 година, за натпреварот за песна на Евровизија 2018 во Лисабон, Португалија, со песната Nem szól harang. Тие се квалификуваа до полуфиналето на изборот во Унгарија по добивањето на 44 бода. Тие стигнаа до полуфиналето, но не стигнаа до суперфиналето.
**Каршијака** (турски: *Karşıyaka*), порано Вера-ји Џиср — кварт во округот Јурешир во градот Адана. Подрачјето е на брегот на реката Сејхан, веднаш преку стариот град.

Каршијака е населена во почетокот на 19 век, Каршијака е првото проширување на Адана на источниот брег на реката Сејхан. За време на египетското владеење со Адана (1833-1840), основан е квартот на Алавитите кои мигрирале од Сирија. Се граничи со државниот пат D400 на север, реката Сејхан на запад и каналот Јурешир на исток. Окружниот салон Јурешир, Државната болница во Адана и гробиштата Асри се наоѓаат во оваа зона.

Етимологија
-----------

Името Каршијака што значи „другата страна" е именувано по основањето на републиката, бидејќи подрачјето стоело од другата страна на стариот град. Оригиналното име на маалото, *Вера-ји Џиср*, е на отомански турски јазик што значи „преку мостот".

Управување
----------

Квартот Каршијака е област на градот, а не ниво на власт. Квартот е составен од 14 маала и секое маало е управувано од страна на мухтар и Советот на стари лица. Населбите во Каршијака се: Џумхуриет, Јамачли, Сејхан, Хајдароглу, Бахчелиевлер, Акдениз, Гунешли, Анадолу, Деде Коркут, Јунус Емре, 19 Мајис, Јешилбаглар, Коза и Башак.

Демографија
-----------

Населението во Каршијака заклучно со декември 2014 година било 104.040. Традиционално арапско подрачје, Каршијака забележала масовна миграција на Курдите во текот на 90-тите години на минатиот век.

| Маало | Популација |
| --- | --- |
| Акдениз | 5.251 |
| Анадолу | 8.406 |
| Бахчелиевлер | 6.494 |
| Башак | 6.651 |
| Џумхуријет | 7.704 |
| Деде Коркут | 5.789 |
| Ѓунешли | 3.908 |
| Хајдароглу | 5.288 |
| Коза | 7.006 |
| Ондокуз Мајис | 20.618 |
| Сејхан | 5.258 |
| Јамачли | 6.011 |
| Јешилбаглар | 8.553 |
| Јунус Емре | 7.103 |
| **Вкупно** | **104.040** |

 Центарот за култура Рамазаноглу

Култура
-------

Центарот за култура Рамазаноглу е културен комплекс на Каршијака, основан од Министерството за култура и туризам. Центарот има театарска сала, библиотека и две изложбени сали. Театарот во градот Адана редовно настапува во центарот.

Спорт
-----

**Адана Каршијака СК** е фудбалски клуб на Каршијака, кој настапува во Првата дивизија во Аматерската лига во Адана. Местото на одржување на клубот е *стадионот Акдениз*.

*Стадионот Пејами Сафа Марачи*, сместен на брегот на реката Сејхан, е другиот стадион сместен во четвртото место.

Транспорт
---------

Метро-станицата на Каршијака е *станицата* Џумхуриет, на раскрсницата од патот Караташ и мостот Регулатор.

Одделот за автобуси на општината Адана има автобуски линии од центарот на Адана до маалата во Каршијака. Од Каршијака заминуваат минибуси за Караташ.

Наводи
------

1. ↑  „25-11-2015-16:32:23-2003598131901558285190326624". rapory.tuik.gov.tr. Архивирано од изворникот на 2015-11-25. Посетено на 2015-11-25.
2. ↑  „T.C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI | ADANA İL KÜLTÜR VE TURİZM MÜDÜRLÜĞÜ". adanakultur.gov.tr. Посетено на 2015-10-26.
3. ↑  „Peyami Safa Maracı Stadı | Stadyum bilgileri | AmatorFutbol.Org". amatorfutbol.org. Посетено на 2015-11-25.
Клаудија Кардинале на снимањето на *Пинк Пантерот* (1963)
**Клаудија Кардинале**, родена како **Клод Хозефин Розе Кардинале** (15 април 1938 година) е италијанска филмска глумица, која се појавила во некои од најценетите европски филмови од 1960-тите и 1970-тите.

Животопис
---------

Клаудија Кардинале е родена и израсната во Ла Гулет, населба во Тунис. Таа победила во натпреварот „Најубава италијанска девојка во Тунис" во 1957 година, при што наградата била патување во Италија каде наскоро склучила неколку договори за снимање филмови. Во тој период, нејзин ментор било Кристалди, кој подоцна се оженил со неа.

Филмска кариера
---------------

Кардинале дебитирала на филмот со мала улога во филмот *Гоха* (1958), а набрзо станала една од најпознатите глумици во Италија, играјќи во повеќе филмови, како: *Роко и неговите браќа* (1960), *Девојка со куфер* (1961), *Картуш* (1962), *Леопард* (1963) и филмот на Фелини *8½* (1963).  Од 1963 година, Кардинале станала позната во Соединетите Држави и Велика Британија по улогата во *„Пинк Пантерот"* заедно со Дејвид Нивен. Во рок од неколку години, таа се појавила во холивудски филмови како *Блиндфолд* (1965), *Изгубена команда* (1966), *Професионалци* (1966), *Пеколот со хероите* (1968) и епскиот Вестерн филм *Беше еднаш на западот* на Серџо Леоне (1968 година), во која била пофалена за улогата на поранешната проститутка.

Наводи
------

### Белешки

1. ↑  *Роко и неговите браќа*, *Леопардот* и *8½* најчесто се рангирани од режисерите и критичарите како едни од најдобрите филмови на сите времиња.

### Цитати

1. ↑  *The Advocate*. Liberation Publications. април 1992. стр. 56. Архивирано од изворникот 14 мај 2016.
2. ↑  „Martin Scorsese's Top 10". Criterion. Архивирано од изворникот на 21 јули 2015. Посетено на 5 февруари 2020.
3. ↑  „50 Greatest Films of All Time". British Film Institute. Архивирано од изворникот на 1 март 2017. Посетено на 5 февруари 2020.