recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Катанѕаро** (италијански: *Catanzaro*) е град во Италија. Катанѕаро е административен центар на провинцијата Калабрија во јужниот дел на земјата и главен град на истоимениот округ Катанѕаро. Сепак, овој град не е најголемиот град и економското „срце" на покраината, тоа е Реџо ди Калабрија.

Катанѕаро е познат како „**Град три В** ":

* **Свети Виталино**, заштитник на градот;
* **Сомот**, градот бил важен трговски центар за свила уште од времето на Византија;
* **Ветер**, градот е познат по силните ветрови од блиското Јонско Море.

Природни одлики
---------------

 Катанѕаро е поделен на три рида, поврзани со мостови
Катанѕаро се наоѓа во јужна Италија. Градот е 616 километри јужно од главниот град Рим и 160 километри североисточно од Реџо ди Калабрија.

### Релјеф

Катанѕаро се наоѓа во централниот дел на Калабрија, на местото каде што полуостровот е најтесен. Се развил на три стрмни ридови над крајбрежната рамнина на Јонското Море, сместено југоисточно од градот (10 км). Поради близината до морето, градот се наоѓа на надморско ниво од околу 340 м (центар на градот), а неговата положба на ридовите над рамнината му дава на Катанѕаро специфичност.

### Клима

Климата во Катанѕаро е изменета средоземна поради надморската височина.

### Вода

Катанѕаро е поставен многу високо и затоа нема поголеми водотеци, но низ градот течат неколку мали потоци.

Историја
--------

Иако областа во која се наоѓа градот има долга историја, Катанѕаро не е толку стар град. Населбата на местото на денешниот град се појавила некаде во 10 или 11 век. со доаѓањето на Норманите на овие простори. Населбата била тврдина и како таква го бранела блискиот византиски град Скилетон, кој, како приморски град, бил постојано напаѓан.

Во 1860 годинаградот се приклучил на новооснованата Италија.

Во 1970 година Катанѕаро станал провинциски центар по бунтот во тогашниот главен град Реџо ди Калабрија.

Популација
----------

Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 89.364 жители.

Демографија| 1931 | 1936 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 40.533 | 45.400 | 59.969 | 74.037 | 86.284 | 100.832 | 96.614 | 95.251 | 89.364 |

Во 2008 година Катанѕаро имал околу 94.000 жители, 3 пати повеќе отколку на почетокот на 20 век.

Говорот на локалното население е близок до сицилијанскиот дијалект, а во него се чувствува значајното влијание на грчкиот јазик.

Економија
---------

Катанѕаро, како провинциски центар, има развиен терцијарен (трговија, услуги) и кватернарен сектор (администрација, образование, банки). Индустријата е претежно во форма на мали бизниси.

Галерија
--------

* Градски театар PoliteamГрадски театар Politeam
* Планини во внатрешноста на градотПланини во внатрешноста на градот
* Јужниот дел на градотЈужниот дел на градот

Наводи
------

1. ↑  „Statistiche I.Stat". ISTAT. 28. 12. 2012. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
**Креатин киназа** (CK, од англиски: *Creatine kinase*), познат и како **креатин фосфокиназа** или **фосфо-креатин киназа**, е ензим кој го има во различни ткива и клетки. Овој ензим ја катализира претворањето на креатин во фосфокреатин, и притоа користи аденозин трифосфат (ATP) од кој се добива аденозин дифосфат (ADP). Оваа реакција е реверзибилна, па така ATP може да се добие од фосфокреатин и ADP.

Во клетки и ткива кои имаат брза потрошувачка на ATP, особено скелетните мускули, но исто така и мозокот, мазните мускули, фосфокреатинот служи како извор на енергија за брзо добивање на ATP *ин ситу*.

Наводи
------

1. ↑  PMID 18977227 (PubMed (англиски))  
Citation will be completed automatically in a few minutes. 
Jump the queue or expand by hand

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Трансферази (EC 2) |
| --- |
|  |
| 
* Катехол-O-метил трансфераза
* Гликоген фосфорилаза
* Аспартат трансаминаза
* Аланин трансаминаза
* Креатин киназа
* ДНК-полимераза
* РНК-полимераза

 |

 |
**Опасни врски** (шпански: **Relaciones peligrosas**) е Американска теленовела од 2012 година од Телемундо.

Синопсис
--------

Опасни врски е теленовела која ги следи случувањата од современиот живот, во светот на интернетот и дрогата. Теленовелата е составена од парови кои делат забранета љубов. Главните ликови се Маурисио и Миранда. Миранда се доселува од Мексико во САД во потрага по подобар живот како наставничка во уметничкото училиште „Сервантес". Последните денови од летото, пред да тргне на работа, има односи со Маурисио, кој и вели дека е 21 година, а всушност е 17. А, тоа е криминал што се плаќа со најмалку 8 години затвор. Миранда е прогонувана од законот, и осудувана од околината, а воедно треба и да заборави на големата љубов што ја чувствува кон Маурисио.

Улоги
-----

| Глумци | Ликови |
| --- | --- |
| Сандра Ечеверија | Миранда Круз |
| Ана Лајевска | Патрисија Милано |
| Габриел Коронел | Маурисио Бланко |
| Гонсало Гарсија Виванко | Хуан Пабло Рејес/Даниел Арамбула/Гаел Санчес |
| Марица Бустаманте | Ана Конде |
| Даниела Наваро | Оливија Клостер |
Чедомир Митевски (роден на 1 декември 1993 во Куманово, Република Македонија) е македонски актер.

Образование
-----------

Дипломирал актерска игра на Факултетот за драмски уметности во Скопје при универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје во класата на проф. Зоја Бузалковска.

Улоги
-----

### Претстави

**2019 година**

Главна улога во дипломска претставата „Бела Болест".

Главна улога во претставата „Како се прави човек"

  

**2018 година**

Играл во улогите на Micheal/Richard во „The Big Chill"

  

**2017 година**

Играл главна улога во претставата „На погрешно место во погрешно време" во Кумановскиот театар.

Улогата на таткото во „Hadersfield".

Дадилка во „Елка кај Иванови".

  

**2016/2017**

Го играл ликот на Аслаксен во „Народен Непријател".

Играл затворски чувар во "System Error"

  

**2016 година**

Го играл ликот на Џо Келер во „Сите мои синови".

  

**2015 година**

Играл повеќе ликови во детска претстава „Библија".

  

**2013 година**

Играл главна улога во "Аудиенција".

Филмови и серии
---------------

  

**Филмови:**

„Јас не сум Игор" режија на Сергеј Георгиев 2017,

„Црни и Криви" режија на Марко Џамбазовски (дипломски филм) 2018,

"Врба" режија Милчо Манчевски 2019,

"Тајниот изум" режија Дина Дума 2022.

  

**ТВ серии:**

„5+ фамилија" ОХО продукција 2015, 

„Преспав" ОХО продукција 2016,

„Дајте музика" продукција МТВ 2019,

"Куќен притвор" ОХО продукција 2022,

"Бистра вода" продукција Телевизија Алфа 2023.
**Василка Костова Размова** — македонска учителка и револуционерка, деец на ВМОРО.

Животопис
---------

Знамето што го везеле учителките
Василка Размова е родена во Охрид во семејството на Коста Размов. Завршила женската гимназија во Солун, и станала учителка во родниот град. Се приклучила на женската организација на ВМОРО во Охрид Успение на Богородица. По заминувањето на Славка Пушкарова за Скопје во 1900 година, на чело на организацијата биле поставени Василка Размова и Поликсена Попантова. Учителките организирале болница за ранети и болни четници во двоспратната куќа на семејството на Андроник Скопакови. Оваа куќа била митрополија во времето кога тука делувал митрополитот Синесиј Скопски. Василка Размова учествувала во везењето на востаничкото знаме.

Василка Размова умрела по долго боледување од туберкулоза во Охрид, на 2 мај 1903 година. Погребана е од владиката Методиј Охридски.

Наводи
------

1. ↑  *Илинден-Преображение 1903*. София: Български писател. 1968. стр. 191.
2. ↑  Спространов, Евтим (1994). *Дневник, том 1 (1901 - 1907)*. София: Македонски научен институт. стр. 268. ISBN 954-8187-11-6.
3. ↑  Спространов, Евтим (1994). *Дневник, том 1 (1901 - 1907)*. София: Македонски научен институт. стр. 269. ISBN 954-8187-11-6.
**Поп Богомил** — македонски свештеник од X век, основоположник на дуалистичкото духовно движење и учење наречено според неговото име, богомилство, а приврзаниците се нарекувале „богомили". 

Бидејќи се сметала за кривоверство оваа духовно-филозофска идеологија и општествено движење биле поразени, при што сите извори за него и неговите книжевни дела биле уништени. За неговиот живот и дејност посредно се дознава од зачуваните антибогомилски книжевни споменици: „Беседата против богомилите" на Козма Презвитер, „Бориловиот синодик", „Индексите" на забранетите антиканонски книги и др. Како негови следбеници и протагонисти на богомилството се евидентираат: поп Еремија, Тодор, Добри, Стефан, Василиј, Петар, Сидор Фрајазин и др.

Неговото име се поврзува со населбата Богомила (Велешко). Според една легенда тој бил роден во Богомила, таму живеел, дејствувал и умрел, а гробот му се наоѓал до самото село. Таму бил изграден мал параклис, кој им служел на богомилите како молитвен дом.

Поврзано
--------

**„Селското движење на богомилите во Средниот век"** *од Коста Солев Рацин*

Наводи
------

1. ↑  Лозанов, Виктор; Ковачевски, Александар (1966). *Кочо Рацин „Стихови и проза"*. Скопје: „Култура". стр. 180–195.
2. 1 2  Киселиновски и др. д-р Стојан (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 382. ISBN 9989-624-46-1.
**Упланд** (швед. *Uppland*ⓘ) е историска покраина (*landskap*) на источното крајбрежје на Шведска, севернно од главниот град Стокхолм. Се граничи со покраините Седерманланд, Вестманланд и Јестрикланд како и со езерото Меларен и Балтичкото Море. На малиот ненаселен остров Меркет во Балтикот има крајно мала и чудно обликувана копнена граница со финската автономна покраина Оланд.

Управа
------

Традиционалните покраини во Шведска немаат административна улога, туку постојат само како културно-историски целини. Главниот административен округ (*län*) на покраината е Упсала, кој зазема најголем дел од територијата. Меѓутоа, најголем број од населеннието живее во округот Стокхолм. Мали делчиња од покраината влегуваат во окрузите Вестманланд, Јевлеборг и Седерманланд.

Географија
----------

### Населени места

* Ваксхолм
* Еншепинг
* Ерегрунд
* Естхамар
* Јурсхолм
* Лидинге
* Нортелје
* Сигтуна
* Стокхолм
* Сулна
* Сундбиберг
* Упсала

### Факти

* Највисока планина:: Упландсбергет (117 м)
* Најголемо езеро: Меларен
* Архипелаг: Руслаген
* Национални паркови: Енгсе, Фернебофјерден

### Население

Упланд има 1.433.020 жители. Жителите се распоредени во следниве окрузи:

| Округ | Население |
| --- | --- |
| Стокхолм, делумно | 1.101.238 |
| Упсала, делумно | 330.683 |
| Вестманланд, делумно | 1.099 |

Историја
--------

Покраината Упланд за првпат јасно се споменува како таква во 1296, заедно со нејзините тогашни составни делови Фјердхундраланд, Атундаланд, Тиундаланд и Руслаген. Главниот град Стокхолм бил поделен на две покраини. Јужната половина му припаѓа на Седерманланд, а северната во Уплан.

Култура
-------

Археолошкото наоѓалиште Бирка и замокот Дротнингхолм се прогласени за светско наследство на УНЕСКО.

Наводи
------

1. 1 2  Упланд - Централна статистичка служба (шведски)

Надворешни врски
----------------

* Упланд - туристички портал
* Упланд Архивирано на 9 февруари 2004 г. - туристички информации

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Краишта и покраини во Шведска |
| --- |
|  |
| Јеталанд | 
* Блекинге
* Бохуслен
* Вестерјетланд
* Готланд
* Далсланд
* Еланд
* Естерјетланд
* Сканија
* Смоланд
* Халанд

 | Мал штит на грбот на ШведскаМал штит на грбот на Шведска |
|  |
| Свеаланд | 
* Вермланд
* Вестманланд
* Даларна
* Нерке
* Седерманланд
* Упланд

 |
|  |
| Норланд | 
* Вестерботен
* Јемтланд
* Јестрикланд
* Лапонија
* Меделпад
* Норботен
* Онгерманланд
* Хелсингланд
* Херједален

 |

 |

Координати: 60°N 18°E﻿ / ﻿60° СГШ; 18° ИГД﻿ / 60; 18

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 235074960
* GND: 4119315-5
* NKC: ge1079305

 |

 |
**Рупијата** ( **Rp** ) е официјална валута на Индонезија. Издадена и контролирана од Централната Банка на Индонезија, нејзиниот код за валута ИСО 4217 е IDR. Името „рупија" потекнува од санскритскиот збор за сребро, *рупјакам* ( रूप्यकम् )  Понекогаш, Индонезијците, исто така, неформално го користат зборот „ *перак* "(„сребро" на индонезиски ) во однос на рупијата. Рупијата е поделена на 100 *сени*, иако инфлацијата ги застари сите монети и банкноти деноминирани во *сени*. 

Воведена во 1946 година од индонезиски националисти кои се борат за независност, валутата ја заменила верзијата на холандскиот Инди Гулден, кој бил воведена за време на јапонската окупација во Втората светска војна. Во раните години, рупијата се користела заедно со други валути, вклучувајќи и нова верзија на гулден, воведена од Холанѓаните. 

Островите Риау и индонезиската половина на Нова Гвинеја ( *Ириски Барат* ) имале свои варијанти на рупија во минатото, но тие започнале да ја користат националната рупија во 1964 и 1971 година, соодветно (види Руау Рупија и Западноириска рупија ).

Наводи
------

1. ↑  {
2. ↑
**Станислав Ѓорговски** (роден 1956 година) - американски астрофизичар.

  

Главно се занимава со вонгалактичка астрономија и космологија. Тој е еден од идејните творци на концептот на виртуелната опсерваторија и областа астроинформатика.  Како прв автор или соавтор објавил над 1000 научни статии.

Животопис
---------

  

Дипломирал на Катедрата за астрономија на Математичкиот факултет на Универзитетот во Белград во 1978/79 година. Докторирал во 985 година на Универзитетот Беркли во Калифорнија. Во 1987 година, по постдокторските студии, се преселил на Калифорнискиот институт за технологија, каде што сè уште работи како професор по астрономија.

Награди и признанија
--------------------

1988–1991 - соработник на Фондацијата Алфред П. Слоун, 

1991–1997 - претседателски млад истражувач, 

1981– 997- еден од ISI 1000 најцитираните физичари, 

2004 - визитинг угледен професор, Мексиканската академија на науките, и 

2011–2012- истакнат визитинг професор, Универзитетот Крал Абдулазиз 

1991 - награда за опсерваторија Дадли, 

1996 - награда за достигнувања на групата НАСА 

2008 - прва награда на натпреварот за научен труд на Боинг-Грифит

2001 - член на Институтот за унапредување на инженерството

2014 - член на Американската асоцијација за унапредување на науката.[5] 

Во негова чест е именуван астероидот 24421 Ѓорговски.[6] 

Неговиот Ердешов број е 2.[7]

Наводи
------

1. ↑  "Virtual Observatories of the Future", eds. R. Brunner, S. G. Djorgovski, and A. Szalay, Astron. Soc. Pacific Conf. Ser. vol. 225 (2001).
2. ↑  Astroinformatics2010[*мртва врска*], Приступљено 25. 4. 2013.
3. ↑  Испис из базе Astrophysics Data System за аутора S. G. Djorgovski, Приступљено 25. 4. 2013.
4. ↑  Београдска астрономска заједница, Приступљено 25. 4. 2013.
5. ↑  Више информација налазе се на личној страници проф. Ђорговског,
Биг Фут Мама во 2009 година
**Биг Фут Мама** е рок бенд од Љубљана, Словенија. Тој е еден од најпопуларните словенечки поп рок бендови од 1990-тите.

Групата ја започнала својата кариера во 1990. По нивниот трет албум, *Третја димензија* (Третата димензија), тие биле сметани за словенечкиот поп рок бенд на деценијата, соборувајќи ги рекордите на продажба во категоријата рок и продавајќи некои од најголемите места во словенечката престолнина Љубљана, како Крижанке и Хала Тиволи, кои претходно се сметале за непобедливи за словенечките рок бендови.

Тековен состав
--------------

* Грега Скочир - вокал
* Даниел Грегорич - гитарист
* Ален Стержај - бас
* Јоже Хабула - тапани
* Зоран Чалиќ - гитарист

Дискографија
------------

* *Нова права* (Нови правила) - 1995 година
* *Кај се догаја?* (Што се случува?) - 1997 година
* *Третја димензија* (Трета димензија) - 1999 г
* *Доба норих* (Доба на лудите) - 2001 година
* *Big Foot Mama [најдоброто од]* - 2003 година
* *5инг* (Галење) - 2004 година
* *15 let v živo z gosti* (15 години - во живо со гости) - 2006
* *Važn, da zadane* (Важно, што погоди) - 2007 година
* *Изод* (Излез) - 2012 година

Надворешни врски
----------------

* Официјален сајт
**Уштипци** ( Serbian Cyrillic: Уштипци ) се топчиња од пржено тесто слични на крофни, популарни во земјите од Југоисточна Европа, имено Босна и Херцеговина, Хрватска, Северна Македонија, Србија и Словенија .

Потекло
-------

Не се знае потеклото на уштипското пециво. Зборот уштипци потекнува од глаголот *уштинути*, што може да се преведе како „притискање или штипкање".

Во Босна и Херцеговина, повремено се нарекува *пексимети*. Во Хрватска се прави и варијанта на јадењето познато како *фритуле*; двете имиња вообичаено се користат наизменично за двете јадења. Во Словенија варијантата на јадењето слична на *фритуле* се нарекува *мише* .

Опис
----

Тие се слични на фритули и исто така крофни, но со повеќе меко чувство на леб. За разлика од другите јадења од регионот, како што се крофните, тие не мора да бидат слатки. Во рестораните, тие можат да дојдат со џем, кајмак или со сирење, со што ќе ја исполнуваат улогата на главен појадок, десерт, па дури и главно јадење. Во нив може да има и други состојки кои најчесто се јаболко, тиква, но дури и месо и сирење се можности. Тие се јадат со чај или кафе, а исто така и како десерт. Тие, често се служат со шеќер во прав посипан одозгора за да бидат естетски попријатни. Добро се комбинираат со џемови, Нутела и Еурокрем.

Наводи
------

Предлошка:Pastries

1. ↑  „Uštipci". World Food Story. Посетено на 2 May 2021.
2. ↑  „Uštipci". World Food Story. Посетено на 2 May 2021.

Предлошка:Doughnut
**Поштенска кочија** (англиски: *Stagecoach*) — американски филм од 1939 година во режија на Џон Форд, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Џон Вејн, Клер Тревор, Енди Дивајн, Џон Карадин, Томас Мичел, Луис Плат, Џорџ Бенкрофт, Бертон Черчил и Доналд Мик. Филмот освоил две награди „Оскар": за најдобра музика и за најдобар спореден глумец (Мичел), а имал уште пет номинации. Поради големото културно значење, во 1995 година бил сочуван во Националниот филмски регистар на САД.

Синопсис
--------

Група луѓе патуваат во кочија од Аризона во градот Лордсбург, во Ново Мексико. Со кочијата управува темпераментниот Бак (го игра Дивајн), а неа ја обезбедуваат шерифот Карли (го игра Бенкрофт) и еден одред на американската војска. Во кочијата се: госпоѓата Луси Мелори (ја игра Плат) која оди во посета на нејзиниот сопруг; трговскиот патник Пикок (го игра Мик); проститутката Далас (ја игра Тревор) која е избркана од градот; докторот Бун (го игра Мичел) кој е ноторен алкохоличар; коцкарот Хетфилд (го игра Карадин) и банкарот Гејтвуд (го игра Черчил). Патем, кочијата го пресретнува избеганиот затвореник Ринго (го игра Вејн) кого го бара шерифот со цел да го приведе. За време на патувањето, само Ринго се однесува со почит кон Далас, додека другите патници ја избегнуваат. Откако американската војска ги напушта, патниците се принудени да се движат по опасна територија, изложени на опасноста од напад на Апачите. Кога пристигнуваат во едно мало место, Мелори се пораѓа, а Далас и докторот Бун несебично ѝ помагаат. Тогаш, Ринго ѝ предлага брак на Далас, а таа се колеба дали да ја прифати понудата, плашејќи се дека тој набргу ќе погине во престрелка со неговите непријатели. На патот до нивната конечна цел, кочијата е нападната од Апачите при што патниците храбро се борат со напаѓачите. Сепак, кога остануваат без муниција, нив ги спасува американската војска. Така, патниците пристигнуваат безбедно на целта, со исклучок на Хетфилд кој погинува во престрелката и Пикок кој е ранет. Во градот, Ринго ги убива тројцата браќа Пламер и така се одмаздува за смртта на татко му и брат му, а шерифот го ослободува, дозволувајќи му да замине на неговиот ранч заедно со Далас.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Stagecoach (1939)Awards (пристапено на 16.2.2020)
2. ↑  IMDb, Stagecoach (1939) (пристапено на 16.2.2020)
3. ↑  РТС, Поштанска кочија (пристапено на 15.2.2020)
Улишта
**Улиште**, **кошница** или **кошар** е вештачки дом за медоносни пчели, направен од пчелар за нивно чување во пчеларник. Во едно улиште живее едно пчелно семејство. Градбата на улиштето го одредува системот за нега на пчелите. Во современото пчеларство, улиштето е алатка што се користи за искористување на пчелната колонија. Истовремено преку улиштето се уредуваат нагоните на медоносните пчели, со примена на други начини.

Зборот „улиште" може да значи и самите пчели од една кошница, и преносно значење за грд човек, страшило.

Наводи
------

1. ↑  University of Florida - Apis cerana -
2. ↑  „Chapter 10 – Honey" (PDF). *fs.fed.us*. USDA. Архивирано од изворникот (PDF) на 5 July 2017. Посетено на 2 May 2018.
3. ↑  „улиште" — Дигитален речник на македонскиот јазик

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Улиште" на Ризницата ? |

* American Beekeeping History – The Bee Hive
**Грипа** (науч. *Phillyrea*) — ред што се состои од два вида на цветни растенија од семејството на маслинките (*Oleaceae*) автохтони на Средоземјето, Канарските Острови и Мадеира.

Овие растенија се зимземени грмушки или мали дрва високи 3-9 м и сродни на прасиката (*Ligustrum*), маслинката (*Olea*) и османтусот (*Osmanthus*). Листовите се мали и кожести, распоредени во спротивни парови и јајцевидни до зашилени по облик. Долиги се 2-6 см, а широки 0,5-2 см. Цветовите се мали и зеленикаво бели, мали китки. Плодот е јаткаст со една семка.

Во Република Македонија се среќаваат како примеса на термофилните заедници во Повардарието, Струмичко, Дојранско и Охридско.

Видови
* *Phillyrea angustifolia* L. - теснолисна грипа
* *Phillyrea latifolia* L. (syn. *P. media*) - широколисна грипа

Наводи
------

1. ↑  *Грипа", „Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. 2009. стр. 400.

Надворешни врски
----------------

* Грипа на Ризницата ?
* Грипа на Викивидовите ?
* Флора на Европа: Грипа (*Phillyrea*) (англиски)
Басенот на реката Амазон, каде е назначена реката Мадре де Диос.
**Мадре де Диос, Амарупа Мају** (шпански: *Madre de Dios River*, *Богородица; кечуански Amarupa mayu*) е река во Јужна Америка која тече во Перу и Боливија. Реката извира во Перу, се спојува со реката Бени на боливиска територија, продолжува на бразилска територија, каде се спојува со реката Маморе и така се создава реката Мадеира. Реката Мадеира е притока на Амазон. Мадре де Диос е важна река во регионот Мадре де Диос во Перу, како и во департманот Бени во Боливија.

Хидрографија
------------

Мадре де Диос е голема река во регионот и е дел од речниот басен на Амазон. Главни притоки на реката се Чивиле, Блу, Вајт, Инамбари, Тамбопата и Колорадо.

Поглед кон дел од реката Мадре де Диос.

Наводи
------

1. ↑  *Evaluacion Ambiental Territorial en la Zona Aurifera de Madre de Dios Архивирано на 17 декември 2008 г.*, 4. Climatología E Hidrologia Архивирано на 13 септември 2008 г. {es} Ministry of Energy and Mines, Peruvian Government, December 1997.

Поврзано
--------

* Амазон
* Река Бени
* Географија на Боливија
* Географија на Перу

Надворешни врски
----------------

* Речен басен на Мадре де Диос Архивирано на 24 септември 2008 г.
* Истражувачки проект Мадре де Диос, Перу

Координати: 12°17′S 70°52′W﻿ / ﻿12.283° ЈГШ; 70.867° ЗГД﻿ / -12.283; -70.867
Насловната страница на изданието на операта од 1779 година
***Ехо и Нарцис*** (француски: *Écho et Narcisse*) — *лирска драма* од 1779 година во три чина, последната оригинална опера напишана од Кристоф Вилибалд Глук, негова шеста за француската сцена. Либретото, напишано од Луј-Теодор де Чуди, ја раскажува приказната за љубовта помеѓу Ехо и Нарцис.

Историја на изведбите
---------------------

*Ехо и Нарцис* за првпат била изведена на 24 септември 1779 година од Париската опера во втората Сала на Кралската палата. Операта е во пасторална традиција, жанр кому не му била наклонета на Париската опера во тоа време, и била неуспешна, прекината по само 12 изведби. Глук решил да се врати во Виена и никогаш не се вратил во Париз. Тој го ревидирал делото за 8 август 1780 година, но и оваа верзија дожвеала мал број на изведби, само девет.

Третата верзија ѝ била претставена на јавноста на 8 јуни 1781 година. Истата била подобро прифатена. Сепак, ретко се изведувал сѐ додека Рене Јакобс не ја оживеал во 1987 година на фестивалот Швецинген. Јакобс ја користел ревидираната верзија бидејќи оригиналната не е зачувана, освен либретото.

Улоги
-----

 | Улога | Глас | Премиера, 24 септември 1779 |
| --- | --- | --- |
| Ехо, *нимфа, владетелка на шумите и водите* | сопран | Г-ца Боменил |
| Аглае, *нимфа, другарка на Ехо* | сопран | Аделаида Гаводан 'помладата' |
| Егле, *нимфа, другарка на Ехо* | сопран | Ан-Мари-Жан Гаводан, 'постарата' |
| Купидон | сопран | Гертруда Жирарден |
| Нарцис, *ловец, син на Кефис* | от контр (весок тенор) | Етјен Лене |
| Синир, другар на Нарцис | от контр | Жозеф Легро |
| Силфи, *нимфа* | сопран |  |
| Тане, *нимфа* | сопран |  |
| Две шумски божества | басот контр | Огист-Атанас (Огистен) ШеронЖан-Жозеф Русо |
| *Силфи, зефири, придружници и следбеници на Купидон, Ехо и Нарцис.* |
| Балет – *балерини*: Мари-Мадлен Гимар, Ан Енел, Мари Алар, Пелен;*балетани*: Гаетано Вестрис, Огист Вестрис, Максимилијан Гардел, Жан д'Обервал |
|

Синопсис
--------

Нимфата Ехо е сакана од Нарцис, но и посакувана од Аполон. Аполон му прави магија на Нарцис, па тој се заљубува во сопствениот одраз, но Купидон на крајот успева да обезбеди среќен крај со повторно обединување на Ехо и Нарцис.

Наводи
------

1. ↑  Rushton 2001, p. 327.
2. ↑  Gustave Chouquet, *Histoire de la musique dramatique en France depuis ses origines jusqu'à nos jours*, Paris, Firmin Didot, 1873, p. 362 (online Gallica)
3. ↑  Lajarte, 1878, p. 312

**Извори**

* Lajarte, Théodore, "Écho et Narcisse*"*, *Bibliothèque Musicale du Théatre de l'Opéra. Catalogue Historique, Chronologique, Anecdotique*, Paris, Librairie des bibliophiles, 1878, pp. 311–312, vol. I (in French)
* Rushton, Julian (2001). "Christoph Willibald Gluck", pp. 313–327, in *The New Penguin Opera Guide*, edited by Amanda Holden. London: Penguin Books. ISBN 9780140514759.

Надворешни врски
----------------

* Écho et Narcisse (Gluck): Scores at the International Music Score Library Project
* Libretto (French)
* Score

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 294524941
* BNF: cb14849281g (податоци)

 |

 |
Мадлен Бежарт во *Les précieuses исмејувања* .
**Мадлин Бежарт** (8 јануари 1618 - 17 февруари 1672 година), била француска актерка и театарски режисер, еден од најпознатите француски сценски актери во 17 век. Таа била ко-основач на Illustre Theatre .

Таа припаѓала на семејството Бежарт, познато театарско семејство во Франција во 17 век. Мадлин била второ дете на Џозеф и Мари-Ерве Бежарт. Таа дебитирала со нејзиниот постар брат Џозеф во Theatre du Marais и во провинциите кон крајот на 1630-тите.

Во 1643 година таа го основала, заедно со Молиер, театарот „Илустр". Таа била опишана како вешт администратор со способност да избегне конфликти меѓу персоналот. Таа можела

слободно да избере да одигра која било од улогите во претставите на Молиер. Таа се прославила од настапите во неговите претстави. Постепено, избрала помали делови и ги оставила главните делови на Мадемазел Ду Парк и нејзината ќерка Арманде Бежарт. Таа имала врска со Молиер. Во 1662 година, Молиер се оженил со нејзината ќерка Арманде. Се чини дека овој брак не ја завршил нејзината врска со Молиер.

Еден современик, Жорж де Скудери, ја опишал:

> *„Беше убава, беше галантна, беше многу интелигентна, пееше, добро танцуваше, свиреше на секакви инструменти, пишуваше многу убаво во стихови и проза и нејзиниот разговор беше многу забавен. Таа беше една од најдобрите актерки на најзината возраст, нејзината глума имаше многу шарм, што навистина ја инспирираше со сета страст на претставите што ги гледавме како ги претставува во Театарот".*
> 
>
**Фани Каролина Родригес Ривас** (родена на 29 јануари 1990 година) е фудбалерка од Хондурас кој игра на позицијата напаѓач. Таа била членка на женската репрезентација на Хондурас.

Меѓународна кариера
-------------------

Родригес играла за Хондурас на сениорско ниво за време на квалификациите за женското првенство во КОНКАКАФ 2014 година .

### Меѓународни цели

*Резултатите и резултатите се на прво место на листата на голови на Хондурас*

| бр. | Датум | Место на одржување | Противник | Резултат | Резултат | Конкуренција | Уп. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1 | 20 мај 2014 година | Естадио Матео Флорес, Гватемала Сити, Гватемала | </img> Белизе |  **2** – 0 |  8–0 | Квалификации за женско првенство во КОНКАКАФ 2014 година |  |

Наводи
------

 

1. ↑  „Honduras goleo a Belice en el inicio de la eliminatoria". *Uncaf* (шпански). 21 May 2014. Архивирано од изворникот на 4 September 2014. Посетено на 16 March 2021.
Вилависенсио
Поглед на снежните Анди
**Мендоса** (шпан. *Mendoza*) е покраина во Аргентина, сместена во западноцентралниот дел на земјата во регионот Кујо. Се граничи со покраините Сан Хуан, Сан Луис, Ла Пампа, Рио Негро и Неукен. На запад се граничи со Чиле.

Географија и клима
------------------

Самата покраина е сместена на планинскиот масив на Андите, поточно на нивниот понизок дел попознат како „Преткордиљери", кои се малку пониски. Реки кои течат се Мендоза, Тунујан, Дијаманте и Атуел.

Климата е континентална, сончева и сува, со топли лета и ладни зими Годишните врнежи се движат од 150 до 350 mm.
Планините изобилуваат со ледници.

Стопанство
----------

Најголема гранка е лозарството, односно винарството со 70% од вкупното производство во земјата. Има и големо производство на јаболка, круши, домати, кромид, сливи, маслинки, вишни, праски и души.

Има огромни наоѓалишта на нафта. А исто така се копа и доста вар.

Административна поделба
-----------------------

Покраината е поделена на 18 департмани (*departamentos*),

Поврзано
--------

* Административна поделба на Аргентина

Наводи
------

1. ↑  Sistema de Indicadores y L.R.F PDF (113 КиБ) (шпански)

Надворешни врски
----------------

* Потал на покраината Мендоса (шпански)
* Министерство за туризам и култура на Мендоса (шпански)
* Откријте ја Мендоса - Туризам (шпански)
* Националниот универзитет Архивирано на 16 јуни 2009 г. (шпански)
* карта на Мендоса
* Слики на Мендоса и нејзините вински полиња Архивирано на 13 февруари 2008 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Мендоса (покраина)" на Ризницата ? |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Покраини во Аргентина |
| --- |
|  |
| Покраини | 
* Буенос Аирес
* Ентре Риос
* Катамарка
* Кордоба
* Кориентес
* Ла Пампа
* Ла Риоха
* Мендоса
* Мисионес
* Неукен
* Огнена Земја
* Рио Негро
* Салта
* Сан Луис
* Сан Хуан
* Санта Круз
* Санта Фе
* Сантјаго дел Естеро
* Тукуман
* Формоза
* Хухуј
* Чако
* Чубут

 | Аргентина |
|  |
| Автономни градови | 
* Буенос Аирес

 |

 |
Катедралата во Падова со крстилницата од десната страна
 Фрески во крстилницата
**Катедралата во Падова**, или базиличната катедрала на Света Богородица Успение, е католичка црква и мала базилика сместена на источниот крај на Пјаца Дуомо, во непосредна близина на бискупската палата во Падова, Венето, Италија.

Катедралата, посветена на Успение на Богородица, е седиште на епископот од Падова. Зградата на црквата, која првпат била подигната како катедрала во IV век, била подложена на големи реконструкции низ вековите.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
*Оваа статија се однесува на регионот во Република Македонија. За други значења видете Македонија (појаснување)*
**Западна Македонија** — регионот западно од планинскиот масив Јакупица (Солунска Глава), западно од Раечка Река и Селечка Планина, сè до границите со Албанија на запад, дел од границата со Грција на југ и делот на границата со Косово на север. Западна Македонија се одликува со посебни културни, јазично-дијалектни и историски особини. Карактеристична област во овој дел од земјата е Реканскиот Регион (наречен и само Река).

Многу често овој термин се користи во политичка смисла само за регионите на Тетово, Гостивар и Дебар, односно на краиштата претежно населени со Албанци, што е погрешно бидејќи во Западна Македонија покрај овие три региони спаѓаат и следниве градови и нивните околини: Битола, Прилеп, Охрид, Струга, Кичево, Крушево, Ресен, Македонски Брод и Демир Хисар.

Иако географски гледано денес на картата на Република Македонија градот Прилеп изгледа дека е на средишниот дел, сепак ако се гледа картата на регионот Македонија (Вардарска, Егејска и Пиринска Македонија) пред поделбата во 1913, тој ги има етногеографските одлики на западен македонски град.

Демографија
-----------

Според пописот од 2002 година, во овој регион живееле **763.912** жители.

Од етнички аспект, Македонците живеат на целата територија, додека Албанците претставуваат мнозинско население во целата Полошка Котлина, во градот Дебар, а околу една половина од населението сочинуваат во Кичевско и Струшко (дел од Македонците муслимани се изјаснуваат како Албанци). Помал број на Албанци живеат во градовите Охрид, Битола и Ресен, како и во неколку преспански, битолски, прилепски и крушевски села. Македонското население е поделено во две конфесии - христијани и муслимани, а Македонците муслимани претставуваат најмногубројно население во Реканскиот регион, а исто така во голем број се застапени и во Дебарско, Жупа, Струшко (Поле и Дримкол) и Кичевско и Прилепско. Турците во најголем број живеат во Гостиварско, односно во градот Гостивар и уште во неколку големи села, потоа во Жупа, Преспа, како и во градовите Дебар, Струга, Охрид, Кичево, Битола и Ресен. Ромите се застапени готово во сите градски средини, а Власите живеат во Крушево (20 % од населението), Струга, Охрид, Битола и во неколку битолски села.

Етнички гледано, населението е составено од:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Број | % |  |
| **Вкупно** | **763.912** | 100 |
| Македонци | 369.115 | 48,3 |
| Албанци | 316.731 | 41,4 |
| Турци | 44.802 | 5,86 |
| Роми | 14.237 | 1.86 |
| Власи | 3.383 | 0.44 |
| Бошњаци | 2.692 | 0,35 |
| Срби | 2.176 | 0.28 |
| други | 10.776 | 1.41 |

Поврзано
--------

* Источна Македонија
* Јужна Македонија
* Северна Македонија

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

1. 1 2  „Попис на Македонија" (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 29 март 2016.
Каблешковата куќа
**Каблешковата куќа** е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Каблешковата куќа е изградена во 1845 година од неимарот Генчо Младенов. Карактеристична е со својот симетричен дизајн, елегантната форма и големиот салон на вториот кат со високи прозорци. Нејзините тавани, врати и кабинети се одлично резбани.

Во ова куќа е роден бугарскиот револуционер Тодор Каблешков кој во 1876 година го дигнал Априлското востание со првата пушка на Калачевиот мост во центарот на Копривштица.

Поврзано
--------

* Тодор Каблешков

|  |  |
| --- | --- |
| Бугарија |  
*Оваа статија поврзана со Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Јован Таковски** (Умлена, Беровско, 18 март  1942

 – Скопје, 19 април 2023

) — македонски теолог, свештеник, професор, преведувач.

Животопис
---------

Таковски е роден на 18 март 1942 година во с. Умлена, Беровско. Богословија завршил во Призрен, Богословски факултет во Белград (1967), Филолошки факултет во Скопје (1980), а постдипломски студии во Париз. Докторирал како прв доктор по теолошки науки на Богословскиот факултет „Св. Климент Охридски" во Скопје. Работел во Богословијата и на Богословскиот факултет во Скопје. Бил декан (2001–2004) на Факултетот и визитинг професор (2006) при Мелбурншкиот универзитет во Австралија. Ракоположен за ѓакон (1973) и во свештенички чин (1993). Член на литературните преведувачи на Македонија. Автор на повеќе преводи и на научни прилози и одделни публикации. Учесник на научни трибини и собири во земјата и во странство.

Награди
-------

* 2016 - Медал за заслуги за Македонија - за постигнатите исклучителни резултати од долгогодишната научна, образовна и книжевна дејност од областа на богословските науки.

Поврзано
--------

* Терминологија од областа на теологијата

Наводи
------

1. 1 2  *Македонска енциклопедија, том II*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 1111. ISBN 978-608-203-024-1.
2. ↑  „Почина протојереј – ставорофор проф. д-р Јован Таковски". МКД. 20.04.2023. Посетено на 27 октомври 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
3. ↑  „Претседателот Иванов го одликува Јован Таковски со „Медал за заслуги за Македонија"". Канал 5. 07.12.2016. Посетено на 27 октомври 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
**Баварија-Инголштат** (германски: *Bayern-Ingolstadt* или Oberbayern-Ingolstadt) — војводство кое било дел од Светото Римско Царство од 1392 до 1447 година.

Историја
--------

По смртта на Стефан II во 1375 година, неговите синови Стефан III, Фридрих и Јован II заеднички владееле со Баварија-Ландсхут. По седумнаесет години, браќата решиле формално да го поделат своето наследство. Јован ја добил Баварија-Минхен, Стефан ја добил Баварија-Инголштат, додека Фридрих го задржал она што останало од Баварија-Ландсхут.

По смртта на Стефан во 1413 година, Луј VII го презел престолот на неговиот татко. Во 1429 година, делови од Баварија-Стробинг биле обединети со Баварија-Инголштат. Луј владеел се додека неговиот син, Луј VIII, не го узурпирал неговиот престол во 1443 година и го предал на нивниот непријател, Хенри XVI, војводата од Баварија-Ландсхут. Луј VIII починал две години подоцна. Луј VII умрел во заробеништво. Без наследник, Баварија-Инголштат била вратена на Баварија-Ландсхут.

Географија
----------

Баварија-Инголштат била составена заедно од различни, неповрзани територии во Баварија. Главен град бил Инголштат и ги опфаќал териториите околу него: Шробенхаузен, Ајхах, Фридберг, Рајн ам Лех и Хохштат ан дер Донау. Покрај тоа, Баварија Инголштат ги вклучила следните градови:

Јужна Баварија:

* Васербург
* Еберсберг
* Куфштајн
* Кицбил
* Ратенберг

Источна Баварија:

* Шардинг
* Динголфинг
* Малерсдорф и Пфафенберг

Северна Баварија:

* Хилполтштајн
* Херсбрук
* Лауф ан дер Пегниц
* Веиден во Оберпфалц
* Валдминхен

Наводи
------

1. ↑  Anderson, Emily-Jan; Farquhar, Jill; Richards, John (2020-05-15). *Visible Exports / Imports: New Research on Medieval and Renaissance European Art and Culture* (англиски). Cambridge Scholars Publishing. стр. 239–240. ISBN 978-1-5275-5181-7.
2. ↑  KG, Fritz Rudolf Künker GmbH & Co. *Künker Auktion 130 - The De Wit Collection of Medieval Coins, 1000 Years of European Coinage, Part II: Germany, Switzerland, Austria, Bohemia, Moravia, Hungary, Silesia, Poland, Baltic States, Russia and the golden Horde* (англиски). Numismatischer Verlag Künker. стр. 331–332.
Омот од ЦД-издание на *Убавата Галатеја*
***Убавата Галатеја*** (герм. *Die schöne Galathee*) е оперета во два чина од Франц фон Зупе врз основа на либрето на германски јазик од композиторот и Поли Херион. Премиерата се одржала во Карловиот театар, Виена, 1865.

Во раните 1860-ти, фрацуските оперети од Жак Офенбах за првпат биле прикажани во Виена. Франц фон Зупе бил приморан да се натпреварува со него и да ги комбинира виенските традиции со новиот стил на Офенбах. *Убавата Галатеја* бил првиот критички успех на Зупе.

Дејствие
--------

Вајарот Пигмалион лудо се заљубил во неговата статуа на Галатеја. Затоа тој не сакал да ја продаде статуата на патронот Мида, туку ја замолил Венера, божицата на љубовта, да ѝ вдахне живот на статуата. Венера тоа го прави и статуата оживува. Меѓутоа Галатеја е своеглава. Таа не му е верна на Пигмалион и го мами со неговиот слуга Ганимед (бидејќи тој повеќе ѝ се допаѓа), а не го одбива ни Мида, кој и нуди накит. Кога Пигмалион ја фаќа Галатеја на дело, тој ја моли Венера таа повторно да ја скамени. Накитот на Мида исто така се претвора во камен, а целата статуа Пигмалион му ја продава нему.
**Кнежевство Регенсбург** (германски: *Fürstentum Regensburg*) — кнежевство на Светото Римско Царство кое било создадено во 1803 година. Нејзин главен град бил Регенсбург. По распаѓањето на Царството во 1806 година, кнежевството станало членка на Рајнскиот Сојуз до 1810 година.

Историја
--------

Резиденција на принцот-примат фон Далберг во Регенсбург
Кнежевството првично било создадено како црковно гласачко тело за архиепископот Карл Теодор фон Далберг, изборниот архиканцелар на Царството и поранешниот надбискуп на Мајнц, поради анексијата на самиот Мајнц од Французите по Договорот од Луневил. Поголемиот дел од новото кнежество се состоело од територијата на поранешната епископија на Регенсбург. Кнежевството, исто така, ги вклучувало господствата на Донаустаф, Ворт и Хоенбург, поранешниот слободен царски град Регенсбург, опатијата Свети Емерам и опатите Оберминстер и Нидерминстер сместени во градот Регенсбург. Далберг, исто така, го стекнал новосоздаденото Кнежевство Ашафенбург покрај реката Мајна.

Далберг го добил изборното достоинство што претходно му било доделено на Изборното Кнежевство Мајнц; неговото ново кнежевство било познато на германски како *Kurfürstentum Regensburg* („Електорат на Регенсбург"). Бидејќи архиепископскиот статус на Мајнц исто така бил префрлен на регенсбуршката епархија, кнежевството било познато и како Архиепископија на Регенсбург.

Поради баварските претензии за Регенсбург, Далберг бил поставен за надбискуп до 1 февруари 1805 година. Кнежевството го изгубило својот статус на електорат во 1806 година со распаѓањето на Светото Римско Царство и станало дел од Рајнскиот Сојуз подоцна истата година. Кодексот на Наполеон бил воведен во 1809 година.

За време на војната на петтата коалиција, австриските трупи го окупирале Регенсбург на 20 април 1809 година; три дена подоцна бил гранатиран и нападнат од француските трупи. Во Договорот од Париз, Далберг го признал Регенсбург на Кралството Баварија, кое формално го вклучило градот на 22 мај 1810 година. Во замена за отстапувањето на Регенсбург, на Далберг му биле доделени Ханау и Фулда, кои ги комбинирал со Кнежевството Ашафенбург за да го создаде Големото Војводство Франкфурт. Иако го изгубил Кнежевството Регенсбург, Далберг ја задржал титулата архиепископ на Регенсбург до неговата смрт во 1817 година, по кое време архиепископијата била спуштена на суфраганска епархија Минхен и Фрајзинг.

Извори
------

* Köbler, Gerhard (1988). *Historisches Lexikon der deutschen Länder* (германски). Munich: Verlag C. H. Beck. стр. 639. ISBN 3-406-33290-0.
Главната фасада на палатата
**Палата Абателис** (исто така познатa и како **Палата Патела**) била палата во Палермо, Сицилија, јужна Италија, сместена во квартот Калса. Таа е дом на галеријата на уметност за сицилијанскиот регион.

Историја
--------

 Атриум на палатата, фотографија од Паоло Монти, 1961 година
 *Свети Августин* од Антонело да Месина
*Богородица Благовештение* од Антонело да Месина
Палатата, пример за готско-каталонската архитектура, била дизајнирана во 15 век од Матео Карнеливари, кој во тоа време работел во Палермо. Тоа било резиденција на Франческо Абателис (или Патела), господар на пристаништето на Кралството Сицилија.

После смртта на Абателис, останала на неговата сопруга, а по нејзината смрт, била предадена на женски манастир. Биле извршени неколку модификации за да се прилагоди на монашкиот живот. Тие вклучувале капела, изградена на левата страна на капелата (1535–1541), криејќи една од фасадите. Во 18 век, по изградбата на поголема црква (сегашната *Санта Марија дела Пиета*), капелата била укината и поделена на неколку простории. Предниот дел се користел како говорница, додека задниот дел, со отстранет олтар, бил претворен во низа складишта.

Во текот на ноќта помеѓу 16 и 17 април 1943 година, палатата била погодена за време на воздушното бомбардирање на сојузниците: чардакот, портикот, југозападниот сектор и ѕидот на Западната кула се урнале. Палатата потоа била обновена и било одлучено да се користи за „Галерија на средновековна колекција". Делата биле режирани од архитектите Марио Гиото, а подоцна и Армандо Дилон. Тие биле завршени во 1953 година, а на Карло Скарпа му било нарачано поставувањето на уметничка галерија, која била отворена на 23 јуни 1954 година.

Музеј
-----

Регионалната галерија била дом на многу дела стекнати кога биле потиснати неколку религиозни наредби во 1866 година. Тие претходно биле сместени во *Универзитетот Пинакотека дела Реџија* и од 1866 година во Националниот музеј во Палермо, кој станал регионален музеј кога Сицилија добила автономен статус.

 *Биста на госпоѓа* од Франческо Лаурана.
Приземјето содржи дрвени дела од 12 век, дела од 14 и 15 век, вклучително и некои од Антонело Гагини, насликана маиолика од 14-17 век, *Биста на госпоѓа од* 15 век од Франческо Лаурана и насликани панели од дрвени тавани. Големата фреска на *Триумфот на смртта* (најверојатно датира од 1445 година), била изложена во поранешната капела.

На првиот кат било најпознатото дело на музејот, *Богородица Благовештение* од Антонело дe Месина (15 век), кое се смета за ремек-дело на слики од високата ренесанса. Присутни се и три панели со *свети Августин*, *свети Григориј Велики* и *свети Јероним*, исто така од Антонело, некогаш дел од полиптих сега уништен, и *Визијата на Света Агата на Вуе за Свети Петар во затвор*. Музејот го содржи холандскиот *триптих Малвања* од раните холандски сликари: Јан Госаерт и Џерард Дејвид и *депонирање* на Јан Провост. Во него се наоѓал и приказ на *Мојсеј* од Пјетро Новели.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Веб-страница на музејот (на италијански)

38°07′00″ N; 13°22′16″ E﻿ / ﻿38.1167° СГШ; 13.3711° ИГД﻿ / 38.1167; 13.3711
Палмајола
**Палмајола** е островче лоцирано во средината на каналот Пиомбино, со 3 километри од Елба и 7 километри од Пиомбино, тој е дел од комуната Рио Марина и е во целосна сопственост на државата.

Географија
----------

Во 14 век островот го добил името *Инсулат Палмароле* поради изобилството на медитеранската џуџеста палма во тоа време. Палмајола има карпести и карпести карпи и триаголен облик, долга е 461 метар, широка 396 метри, висока 85 метри и е оддалечена 1,7 км од брегот. Интегриран е во Посебната заштита на Европската унија како место од значење за заедницата.

Фауна
-----

Палмаиола ја има предноста што има непристапни карпи и ниска вегетација како гарнигата, формирана од зимзелени растенија. Затоа, Аристотеловиот короран, жолтоклуната бурница, Сивиот сокол и галебот Аудуин таму наоѓаат безбедно место за гнездење.

Светилникот Палмајола
---------------------

Пизаните е изграден во 909 година и претставува кула обновена од Апијано на Кнежевството Пиомбино во 1534 година; нов светилник и куќата на чуварот биле изградени на 15 јануари 1844 година и биле управувани од Градежниот инженеринг за поморските работи; во 1911 година беше префрлен во службата за светилници на Regia Marina. Светилникот се состои од еднокатна бела зграда, висока 14 метри, надградена со четириаголна кула со балкон и фенер сместена на височина од 105 метри надморска височина. Тој е целосно автоматизиран, активен и управуван од Marina Militare. Има единица за сончева енергија и емитира наизменично едно бело трепкање во период од пет секунди видливо до 10 наутички милји.

Наводи
------

* ↑  Attività operativa.pdf Marina Militare