**Џони** **Мичел** (анг: *Joni Mitchell;* родена како *Роберта Џоан Андерсон* на 7 ноември 1943) е канадско-американска пејачка, текстописец и сликарка. Нејзините песни кои содржат елементи на фолк, поп, рок, класична музика и џез, често се однесуваат на социјалните и филозофските идеали, како и на нејзините чувства за романса, женственост, разочарување и радост. Џони Мичел има добиено многу признанија, меѓу кои се десет Греми награди и прием во Куќата на Славните на Рокенролот во 1997 година. *Ролинг Стоун* ја нарекол „една од најдобрите текстописци досега", а AllMusic навел: „Кога ќе налегне прашината, Џони Мичел може да испадне најважна и највлијателна музичарка од крајот на 20 век".

Џони Мичел музичката кариера ја започнала со пеење во мали ноќни клубови низ западна Канада, а потоа и во ноќните клубови во Торонто. Во 1965 се преселила во Соединетите Американски Држави и започнала со турнеи. Некои песни кои таа ги напишала („Urge for Going", „ Chelsea Morning ", „ Both Sides, Now ", „ The Circle Game") биле снимени од други фолк пејачи, што и овозможило да потпише со Reprise Records и да го сними нејзиниот деби албум. *Song to a Seagull*, во 1968 година. Со нејзините песни како „Big Yellow Taxi" и „Woodstock" одиграла клучна улога во фолк-рок движењето, кое доминирало на музичката сцена во тоа време Нејзиниот албум од 1971 година *Blue* често се наведува како еден од најдобрите албуми на сите времиња; албумот се наоѓа на 30-то место на листата од *Ролинг Стоун* од 2003 година за „500 најдобри албуми на сите времиња", а се искачил на 3-то место во изданието од 2020 година. Во 2000 година, *The New York Times* го избрал албумот *Blue* како еден од 25-те албуми кои се „пресвртни точки и кулминација во популарната музика од 20 век". NPR, во 2017, албумот *Blue* го ставила на прво место на листата за „Најдобри албуми направени од жени".

Во нејзиниот албум *Court and Spark (1974)* песните се помелодични и под влијание на џезот. Албумот ги содржел радио хитовите "Help Me" и "Free Man in Paris"  и станал нејзин најдобро продаван албум. Околу 1975 година, нејзиниот вокал од мецосопран почнал да преминува во контраалт. Нејзините специфични композиции за пијано и хармонична гитара, исто така, станале похармонични и ритмички покомплексни затоа што биле спој на џезот со рокенролот, R&B, класичната музика и незападните ритми. Во доцните 1970-ти, започнала да работи со познати џез музичари, како: Џако Пасториус, Вејн Шортер, Херби Хенкок и Пет Метини, а Чарлс Мингус ја замолил за соработка на неговите последни песни. Подоцна се свртела кон поп и електронската музика и била активна во политички протести. Во 2002 година, била наградена со Греми за животно дело, а во 2021 станала лауреат на наградите од Центарот Кенеди.

Џони Мичел била продуцент или копродуцент на повеќето нејзини албуми. Во 2007 година го издала својот 17-ти и последен албум со авторски песни. Таа ги дизајнирала кориците на повеќето од своите албуми.

Наводи
------

1. ↑  Празен навод (help)
2. ↑  „Joni Mitchell Biography". *allmusic*. Архивирано од изворникот на April 24, 2011.
3. ↑  „The Independent". UK. August 10, 2007. Архивирано од изворникот на May 31, 2020. Посетено на February 11, 2017.
4. ↑  Празен навод (help)
5. ↑  Празен навод (help)
6. ↑  Pareles, Jon; Strauss, Neil; Ratliff, Ben; Powers, Ann (January 3, 2000). „Critics' Choices; Albums as Mileposts in a Musical Century". *The New York Times*. Архивирано од изворникот на May 31, 2020. Посетено на December 17, 2009.
7. ↑  Tsioulcas, Anastasia (July 24, 2017). „The 150 Greatest Albums Made By Women". *National Public Radio*. Посетено на September 4, 2017.
8. ↑  Ankeny, Jason. All Music Guide
9. ↑  Montagne, Renee (December 9, 2014). „The Music Midnight Makes: In Conversation With Joni Mitchell". NPR. Архивирано од изворникот на February 11, 2017. Посетено на February 11, 2017.
10. ↑  Pleasants, Henry (February 1978). „Three Throats". *Windsor Star*. Архивирано од изворникот на February 11, 2017. Посетено на February 11, 2017.
11. ↑  Hopper, Jessica (November 9, 2012). „Joni Mitchell: The Studio Albums 1968–1979". *Pitchfork*. Посетено на April 2, 2015.
12. ↑  „Joni & Jazz". *SFJAZZ Blog*. January 28, 2015. Архивирано од изворникот на February 11, 2017. Посетено на February 11, 2017.
13. ↑  „Joni Mitchell". Grammy Awards. May 14, 2017. Архивирано од изворникот на May 31, 2020. Посетено на October 11, 2017.
14. ↑  „Return to tradition: Biden celebrates Bette Midler, Joni Mitchell at Kennedy Center Honors". *REUTERS.com* (англиски). 2021-12-06. Посетено на 2021-12-22.
15. ↑  „I sing my sorrow and I paint my joy". *The Globe and Mail*. June 8, 2000. Архивирано од изворникот на May 31, 2020. Посетено на July 19, 2015.

Главни извори
-------------

* Monk, Katherine (2012). *Joni: The Creative Odyssey of Joni Mitchell*. Greystone Books. ISBN 978-1-55365-838-2.
* Whitesell, Lloyd (2008). *The Music of Joni Mitchell*. Oxford Univ. Press. ISBN 978-0-19-530757-3.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* Joni Mitchell at AllMusic
* The Emergence of Joni Mitchell – public radio special by Paul Ingles
* Џони Мичел на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Joni Mitchell – Salon at the Wayback Machine (archived April 6, 2011)
* Joni Mitchell at Rock and Roll Hall of Fame
* Radio New Zealand: Reflections on 1983 concert in Auckland

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 85454013
* LCCN: n82108794
* ISNI: 0000 0001 1476 5598
* GND: 121085600
* SELIBR: 313702
* SUDOC: 078061210
* BNF: cb13897572r (податоци)
* BIBSYS: 44461
* MusicBrainz: a6de8ef9-b1a1-4756-97aa-481bbb8a4069
* NLA: 36011258
* NDL: 01216771
* NKC: xx0024531
* BNE: XX862808
* CiNii: DA17055980
* RKD: 275796

 |

 |