recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Југословенска кинотека** — филмска архива сместена во Белград, главниот град на Србија. Таа е основана во 1949 година. Основач е на Меѓународната федерација на филмски архиви и била национална филмска библиотека на Југославија и моментално на Србија. Главното кино управувано од Југословенската кинотека го носи името на Душан Макавејев.

Историја
--------

Југословенската кинотека е основана од Комитетот за кино на Федерална Народна Република Југославија во 1949 година.

За време на бомбардирањето на НАТО врз Југославија во 1999 година, колекцијата на архивата била во опасност, но сепак била успешно зачувана. Италијанскиот режисер Бернардо Бертолучи упатил молба архивата да биде поштедена за време на бомбардирањето.

По реставрацијата, новата главна зграда на кинотеката била официјално отворена во 2011 година и во 2014 година била отворена за јавноста.

Колекција
---------

Колекцијата на филмови содржи над 100.000 филмски отпечатоци од разни национални продукции, од сите жанрови, неми и звучни, црно-бели и во боја, со нитрат и ацетат. Околу 85% од целата филмска колекција се состои од странски филмски материјал, вклучувајќи и некои претходно сметани за изгубени, што ја прави архивата особено интересна за филмските архивисти и истражувачи од целиот свет.

Југословенскиот филмски фонд ги спасил најважните архивски материјали и документарни филмови поврзани со територијата на поранешна Југославија, почнувајќи од најстариот постојан филм во земјата *Крунисување на кралот Петар Први* од 1904 година до неговото обновување во 1992 година. Колекцијата југословенски филмови вклучува повеќе од 90% од производството од Втората светска војна. Повеќето филмови имаат заштита од копирање (две копии по наслов). Колекцијата на филмови постојано го зголемува депонирањето на филмови направени и поставени во земјата, споделување со други филмски архиви и преку купување и подароци од поединци и институции.

Архивската фотографска колекција содржи приближно 250.000 идентификувани (и исто толку необработени) слики од локални или странски филмски продукции, портрети на филмски работници и други учесници во филмската индустрија.[] Колекцијата документи и пишан филмски материјал ги содржи сите видови документи, писма, договори, оригинални сценарија и друг материјал релевантен за историјата и проучувањето на националното кино.

Архивската колекција содржи постери на филмови (домашни и странски продукции) и филмски фестивали. Архивата има обработено околу 15.000 постери и околу 200.000 неидентификувани и нетретирани материјали. Приоритетна задача е заштита на постери поврзани со домашни филмови.

Наводи
------

 

1. ↑  „Главна дворана Кинотеке добила име Сала Макавејев". *www.kinoteka.org.rs* (англиски). Посетено на 2020-01-24.
2. 1 2 3 4  „ЈУГОСЛОВЕНСКА КИНОТЕКА". *Jugoslovenska kinoteka*.
3. ↑  „Ретроспектива: Бернардо Бертолучи (1941-2018)". *Jugoslovenska kinoteka*.
4. 1 2  „АРХИВ ЈУГОСЛОВЕНСКЕ КИНОТЕКЕ". *Jugoslovenska kinoteka*.
5. ↑  „Yugoslav Film Archive". Yugoslav Film Archive. Архивирано од изворникот на 2008-06-22. Посетено на 2009-01-23.
**Евклид** (325-269 година п.н.е.) бил еден од најистакнатите старогрчки математичари.

Животопис
---------

Веројатно, Евклид се образувал на Платоновата Академија и сигурно подучувал во Александриската библиотека во периодот на владеењето на Птоломеј I. Познато е дека неговата голема љубов се викала Хипарета.

Придонес во математиката
------------------------

Иако се знае мошне малку за неговиот живот, неговите трудови се преведени и широко познати, особено неговата главна расправа *„Елементи"*. Покрај тоа што со своите аксиоми ги втемелил основните принципи на геометријата, Евклид пишувал и за теоријата на боревите, како и за оптиката, механиката и музиката.

Извор
-----

* Дејвис, Адам Харт, уред. (2011). *Општа наука: енциклопедија за секое семејство и дом*. прев. Сашо Христовски и др. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-608-4500-27-8. (библ.)

Наводи
------

1. ↑  Јован Дучић, *Благо Цара Радована* (друго издање). Београд: Laguna, 2018, стр. 118.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 176184097
* LCCN: n50043341
* ISNI: 0000 0003 5606 7426
* GND: 118638955
* SELIBR: 185706
* SUDOC: 026854651
* BNF: cb11901997s (податоци)
* BIBSYS: 90205202
* ULAN: 500236221
* NLA: 36553871
* NDL: 00439042
* NKC: jn20011024099
* RLS: 000002326
* BNE: XX1000405
* CiNii: DA00733282

 |

 |
**Ида Енгберг** ( швед. изг. [ˈiːda ˈɛŋːbærj] ; [ тон? ] роден на 1 јули 1984 година) е шведски техно диџеј и продуцент на плочи.

Ајда ја започнала својата кариера кога имала 18 години. Откако пополнила друг диџеј, добила редовна ноќ во клуб. Подоцна отишла да работи во Spy Bar, еден од најпознатите клубови во Стокхолм. Ова бил нејзиниот голем одмор. Оттогаш има работено со Роџер Санчез, Џон Далбак, Себастијан Ингросо и Ерик Придз. Таа исто така била диџеј во Коктел клубот, повторно во Стокхолм.

Првиот сингл што го објавила е *Диско Воланте* заедно со исландската пејачка Бјорк. Песната била хит во Холандија, Белгија и Германија во летото 2007 година. Во 2008 година, Себастиен Леже ја ремиксирал песната. Овој сингл бил објавен во пролетта 2008 година. Свирела на различни големи фестивали за електронска музика.

Енгберг е омажена со колегата шведски диџеј Адам Бејер. Во 2011 година се родило нивното прво дете, а во 2014 година се родило нивното трето дете. Енгберг е веган.

Наводи
------



1. ↑  „IDA ENGBERG: Information". The DJ List. Посетено на 2016-08-12.[*мртва врска*]
2. ↑  „Sonus Festival, appuntamento dal 21 al 25 agosto a Pag". Letteradonna. Архивирано од изворникот на 2016-08-13. Посетено на 2016-08-12.
3. ↑  „Sébastien Léger In The Studio video and interview". MusicRadar. Посетено на 2016-08-12.
4. ↑  „Ida Engberg profile". *Awakenings*. Посетено на 2015-02-02.
5. ↑  „Adam Beyer and Ida Engberg celebrate wedding with afterparty in Berghain - News". Mixmag. Посетено на 2016-08-12.
6. ↑  „Q+A | Adam Beyer". Архивирано од изворникот на 2012-12-17. Посетено на 2012-11-26.
7. ↑  „DCR211 - Drumcode Radio Live - Adam Beyer B2B Ida Engberg live from Enter Sake Bar, Ibiza". Посетено на 2014-10-27.
8. ↑  „Adam Beyer: Techno's uncompromising kingpin". *DJMag*. Посетено на 15 March 2020.
**Малото белогушесто грмушарче** (науч. *Sylvia curruca*) е вообичаена и широко распространета мала врапчевидна птица, која се размножува низ умерена Европа, освен на југозапад, и во јужна и централна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница која зимува во Африка јужно од Сахара, во Арабија и Индија.

Таксономија и систематизација
-----------------------------

Мало белогушесто грмушарче, Индија
Мало белогушесто грмушарче во гнездо
Видот за првпат е опишан од Карл Лине, 1758 во неговата *Systema Naturae*.
Само два подвида се издвојуваат од оваа птица и тие се мешаат и интегрираат во Средна Европа:

* *Sylvia curruca curruca* – во западниот дел од опсегот;
* *Sylvia curruca blythi* – во источниот дел од опсегот, врвот на главата е посветол и издвоен од лицето со бела линија над окото.

Уште два таксона има во зоната на интеграција, распространети од северниот дел на Касписко Море до Монголија.
Филогенијата на овие два таксона не е доволно проучена и тие можеби ќе се префрлат во некој друг вид или ќе се сметаат само за хибриди: 

* *Sylvia curruca/minula halimodendri*
* *Sylvia curruca/minula telengitica*

Опис
----

Кај малото белогушесто грмушарче половите не се разликуваат. Ова е мала птица, долга 11.5-13.5 см и тешка 12-16 грама. Горната страна од телото ѝ е кафеавосива, а долната белкава. Главата е темносива, со потемносиво преку очите, а грлото е бело. Малку е помала од обичното грмушарче и ја нема костенливата нијанса на крилјата.

Поведение
---------

Живеалиштето на малото белогушесто грмушарче се отворените предели со грмушки, рабовите од шумите или ретките шуми со густи грмушки.

Се храни со инсекти, но и со бобинки и меко овошје.

Првите денови по пристигнувањето од преселбата, мажјаците почнуваат да пеат и градат неколку недовршени гнезда. Кога ќе се формира парот, едно од гнездата го завршуваат заедно. Тоа се наоѓа ниско во грмушките на 0.2-1.5 метри, а понекогаш, но поретко, и на висина 6-8 метри. Несат 3-7, најчесто 5 јајца, белкави со сивокафеави дамки. Пилињата го напуштаат гнездото на возраст од 11 до 13 дена, но уште не можат да летаат. Возрасните ги хранат до возраст од 3-4 недели.

Пеењето на малото белогушесто грмушарче е брза, растреперена секвенца од *тит* или *чи* повици.

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Sylvia curruca*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.
2. ↑  Snow, David W.; Perrins, Christopher M.; Doherty, Paul & Cramp, Stanley (1998): *The complete birds of the western Palaearctic on CD-ROM*. Oxford University Press. ISBN 0-19-268579-1

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Мало белогушесто грмушарче" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
|  | „Sylvia curruca" на Викивидовите ? |

Надворешни врски
----------------

* Avibase[*мртва врска*]
* Руско мрежно место за безрбетниците во Русија - Мало белогушесто грмушарче, опис, фотографии и звуци Архивирано на 5 декември 2017 г.
**Ерол Ризаов** (Кочани, 18 ноември 1950

) — македонски новинар и политички аналитичар. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје во 1975 г. на отсекот историја на уметност. Со новинарство почнал да се занимава во 1977 г. Прво работел како приправник во Градската рубрика, а потоа како соработник и коментатор во внатрешно-политичката рубрика на весникот Нова Македонија. Едно време ја вршел функцијата заменик на главниот и одговорен уредник, а во периодот 1996-1999 бил одговорниот уредник во дневниот весник Нова Македонија.

Тој е еден од основачите на Утрински Весник, а воедно и негов прв директор (1999), како и главен и одговорен уредник пет години подоцна. Објавувал текстови во љубљанско „Дело". Моментално работи како уредник-коментатор во Утрински, а неговите колумни излегуваат секој работен ден во рамките на весникот. Во 2013, Ризаов ја добил наградата „Жан Моне" за најдобар новинарски текст на тема „Европска Унија", награда која ја доделува делегацијата на ЕУ во Македонија. Во февруари 2015, Ризаов ја добил наградата за животно дело „Крсте Мисирков", која ја доделува Здружение на новинарите на Македонија. Во мај 2015, Ризаов промовирал четири книги кои ги содржат неговите најзначајни текстови што ги напишал во периодот 2007-2015. Во текот на својата кариера, тој направил интервјуа со познати светски личности како Лех Валенса, Герхард Шредер, Тургут Озал, Милан Кучан и други.

Наводи
------

1. ↑  „Ерол Ризаов главен и одговорен уредник на „Утрински весник"". Архивирано од изворникот на 2016-03-05. Посетено на 2013-02-09.
2. ↑  Македонска енциклопедија (втор том), МАНУ, Скопје, 2009, стр. 480
3. ↑  „Ерол Ризаов ја доби наградата „Жан Моне"". Архивирано од изворникот на 2016-03-10. Посетено на 2014-01-23.
4. ↑  Наградата за животно дело на ЗНМ за Ерол Ризаов[*мртва врска*]
5. ↑  „Четири книги на Ерол Ризаов како цивилизациски архив". Архивирано од изворникот на 2016-03-05. Посетено на 2015-05-20.

Надворешни врски
----------------

* Колумните на Ерол Ризаов објавени во Утрински Весник[*мртва врска*]
* Писма - Благодарност до „Утрински весник" и Ерол Ризаов Архивирано на 25 октомври 2012 г. Стефан Бошков (внук на Стив Наумов), Битола
**Иванка Манасиевиќ** (род. во Скопје) — македонска поетеса.

Животопис
---------

Родена е во Скопје како Иванка Милошева. Нејзин брат е архиепископ на МПЦ г.г. Гаврил. Подоцна се мажи на Србин од Ниш, кој бил пратен на служба во Тетово. До крајот на својот живот живеела во Тетово, каде и работела како учителка во ОУ „Лирија". Издала само три книги со поезија, во која најчесто била опејувана љубовта кон татковината Македонија.

Библиографија
-------------

* Градина на детството;
* Големото срце; и
* Бисерно Зрно;

Наводи
------

1. ↑  „*Иванка Манасиевиќ; „БИСЕРНО ЗРНО"*". Архивирано од изворникот на 2016-08-04. Посетено на 2014-09-08.
Иверица со фурнир
Пресек на иверица
**Иверица** — општо име за плоча направена од дрвени иверки или други лигноцелулозни материјали кои се врзуваат заедно со органско врзивно средство користејќи висока температура, притисок, влага, зацврстувачи итн.

Според методот на пресување, има нормално пресувани и истиснувани (екструзионо пресовани) иверици. При нормално пресување, силата на притискање делува нормално на површината на плочата, така што иверките се поставуваат паралелно со површината на плочата, додека со постапката на истиснување, притискањето се врши паралелно со површината на плочата, а иверките се поставуваат нормално на површината на плочата.

Според зафатнинската маса, ивериците се делат на: ивериции со мала зафатнинска густина (изолациски иверици; < 400 кг/м3), средна зафатнинска маса (400 кг/м3 − 800 кг/м3) и голема зафатнинска маса (> 800 кг/м3). Се изработува од отпадно дрво, струготини и иверки, кои се мешаат со посебно лепило и потоа се притискаат до одредена дебелина. Опремената иверица е покриена со фурнир или пластични фолии со имитација на висококвалитетни дрвени обрасци. Се користи за изработка на мебел, обложување ѕидови, рекламни паноа и сл.

Најчести видови на суровини за производство на иверица се: стандардна иверка, вафер и стренд.

Наводи
------

1. ↑  „иверица" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „иверица" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  ФАО - Дефиниции на дрвни производи
4. ↑  Ј. Миљковић - „Композитни материјали од уситњеног дрвета - иверице", Научна књига, Београд, 1991.  978-86-23-48010-2 стр. 7

Надворешни врски
----------------

* Composite Panel Association: Particleboard Архивирано на 10 ноември 2013 г.
* European Panel Federation: Particleboard
Скица на двајца друиди
Друиди се жреци меѓу келтските народи, организиран како каста. Кај Келтите, жречката класа била поделена на три касти. Друидите (druadcha - „луѓе на Дабот") се највисоката каста. Како по правило, тие се скитници жреци или пустиници. Нивните ознаки во боја (роби, наметки) се црни или бели. Тие се водачи на големите верски церемонии. Во своето дело „Белешки за Галската војна", римскиот генерал Јулиј Цезар спомнува друидски собори што биле затворени за обичните луѓе на рамнодениците и на некои од главните келтски приредби. Другите две касти се: оватите (вергобретите) и бардите.

Наводи
------

1. ↑  „The Druids". The British Museum. Архивирано од изворникот на 25 февруари 2015. Посетено на 11 февруари 2016.

Надворешни врски
----------------

* World History Encyclopedia - Druid
* Quiggin, Edmund Crosby (1911). „Druidism". *Encyclopædia Britannica*. **8** (11. изд.). стр. 597–598.
Карта на Тајванскиот Проток
**Тајванскиот Проток** (кинески: трад. 臺灣海峽, упр. 台灣海峽, пинјин: *Táihǎi*) или **Формозански Проток** — проток со ширина од 180 км помеѓу островот Формоза (Тајван) и азиското копно. Дел е од Јужнокинеското Море и на североисток продолжува во Источнокинеското Море. 

Најтесниот дел е широк 130 км.

Географија
----------

Протокот е сместен помеѓу Азија и Тихиот Океан и ги поврзува Јужнокинеското и Источнокинеското Море.

Западно од протокот се наоѓа покраината Фуџен во НР Кина, а недалеку од брегот се сместени поважни острови како Кинмен, Сјамен, Пингтан и Мацуовите Острови. На исток западниот брег на Тајван и Пенгху. Во водите се влеваат реките Мин и Џулунг. Протокот е од стопанско значење за рибната индустрија.

Историја
--------

Тајванскиот Проток во поновата историја е место на судири помеѓу континентална Кина and Тајван уште од времето на Кинеската граѓанска војна во 1949 г. кога силите на Куоминтангот предводени од Чанг Кај Шек се повлекле преку протокот и го зазеле Тајван како нивно конечно упориште.

НР Кина предлага изградба а на тунел под протокот со кој би се поврзале магистралите во земјата со островот Тајван. Иако овој голем потфат е технички изводлив, идејата наишла на отпор кај тајванските власти, плашејќи се дека со ова може да се загрози безбедноста на земјата и не сакајќи да ја признаат „политиката на една Кина".

Поврзано
--------

* Кризи на Тајванскиот Проток
* Лусонски Проток

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Тајвански Проток" на Ризницата ? |

1. 1 2  C. Reid Nichols; Robert G. Williams (1 јануари 2009). *Encyclopedia of Marine Science*. Infobase Publishing. стр. 298–. ISBN 978-1-4381-1881-9. Посетено на 22 јануари 2013.
2. 1 2  T. Ichiye (1 април 2000). *Ocean Hydrodynamics of the Japan and East China Seas*. Elsevier. стр. 301–. ISBN 978-0-08-087077-9. Посетено на 22 јануари 2013.
3. ↑  „Географија". Владина информативна служба. Архивирано од изворникот на 2010-12-29. Посетено на 23 јануари 2011.
4. ↑  Wu Zhong (14 јануари 2005). „Mainland to triple highway network". *The Standard*. Посетено на 13 декември 2007.
5. ↑  Gittings, John (8 април 2002). „Plans unveiled in China for Taiwan tunnel". *The Guardian*. London. Посетено на 24 мај 2010.

Координати: 24°48′40″N 119°55′42″E﻿ / ﻿24.81111° СГШ; 119.92833° ИГД﻿ / 24.81111; 119.92833
Боксит во споредба со паричка.
**Боксит** — алуминиумска руда која претежно состои од алуминиум хидроксид. Исто така содржи силициум диоксид, оксиди и хидроксиди на железо. Најчести се црвените бои, ситно-гранулирани. Во најголеми количини, се случува на местото на оксидација на алумосиликатни ѕидови во топлите региони. Се употребува и во металургијата, како и за производство на материјали за отпорни на оган и за брзо поставување на цементи. Модификацијата на бокситот е подоцнежна.

Распространетост
----------------

Рударството на боксит е најраспространето во Австралија - нејзиното учество во светското производство во 1995 година било дури 39%. Најголемите депозити, со висока концентрација на алуминиум оксид (до 60%), се направени во регионот Веипа, кој лежи на заливот Карпентери и е помал во регионот на Перт.

Над 30% од светското производство на боксит се наоѓа во Латинска Америка, особено во Јамајка (9.9%) и Бразил (8%), како и во Венецуела, Суринам и Гвајана. Во Африка, најголемиот производител на боксит е Гвинеја (12% од светското производство).

Уделот на други земји е помал од 20%, меѓу нив Кина, Индија, Русија, Казахстан. Во Европа, повеќето боксити се наоѓаат во Грција (1.7%) и во Унгарија (1%).

Светско производство
--------------------

Светско производство и резерви| држава | рудно производство | резерви | резервни основи |
| --- | --- | --- | --- |
| 2010 | 2011 (проц.) |
|  Гвинеја | 17,400 | 18,000 | 7,400,000 | 8,600,000 |
|  Австралија | 68,400 | 67,000 | 6,200,000 | 7,900,000 |
|  Виетнам | 80 | 80 | 2,100,000 | 5,400,000 |
|  Јамајка | 8,540 | 10,200 | 2,000,000 | 2,500,000 |
|  Бразил | 28,100 | 31,000 | 3,600,000 | 2,500,000 |
|  Гвајана | 1,760 | 2,000 | 850,000 | 900,000 |
|  Индија | 18,000 | 20,000 | 900,000 | 1,400,000 |
|  Кина | 44,000 | 46,000 | 830,000 | 2,300,000 |
|  Грција | 2,100 | 2,100 | 600,000 | 650,000 |
|  Иран | — | 500 | — | — |
|  Суринам | 4,000 | 5,000 | 580,000 | 600,000 |
|  Сиера Леоне | 1,090 | 1,700 | 180,000 |  ? |
|  Казахстан | 5,310 | 5,400 | 160,000 | 450,000 |
|  Венецуела | 2,500 | 4,500 | 320,000 | 350,000 |
|  Русија | 5,480 | 5,800 | 200,000 | 250,000 |
|  САД | 30 | N/A | 20,000 | 40,000 |
| Other countries | 2,630 | 2,600 | 3,300,000 | 3,800,000 |
| вкупно (приближно) | 209,000 | 220,000 | 29,000,000 | 38,000,000 |

Наводи
------

1. ↑  Geological Survey Professional Paper page b20[*мртва врска*]
2. ↑  The Clay Minerals Society Glossary for Clay Science Project Архивирано на 16 април 2016 г.
3. ↑  „Bauxite and Alumina" (PDF). U.S. Geological Survey (Mineral Commodity Summaries). January 2012. стр. 27. Посетено на August 1, 2012.
4. 1 2  „World mineral statistics | MineralsUK". Bgs.ac.uk. Посетено на 2013-10-25.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Боксит" на Ризницата ? |

* Информации за боксит
* Минерални информации Архивирано на 3 октомври 2005 г.
**Бранкица Себастијановиќ** (Сараево, 8 август 1990) е српска театарска и филмска актерка.

Животопис
---------

Бранкица Себастијановиќ е родена 8  август 1990 година во Сараево. Татко и Нено е економист, мајка и Радмила е професор, а брат и Невен е адвокат. Израснала во Стара Пазова, во семејниот дом, каде што завршила и средно училиште. Одела во училиште за глума "Дадов", а по средното училиште запишала историја на уметност, каде завршила прва година. Во моментов живее и работи во Белград, каде што дипломирала во април 2014 година година на ФДУ, во класата на професор Владимир Јевтовиќ, односно доцентот Срѓан Карановиќ, со дипломската претстава 'АРТ'.

Младата глумица се прикажа на публиката во серијата на *Синѓелиќи*, која беше направена по пример на филмот *Серанови*, каде што го толкува ликот на Ева, која во оригиналната верзија ја одигра Вероника Санчес. Покрај тоа, одигра голема улога во филмот *Кога љубовта доцни* и во серијата *Самец во бракот*, толкувајќи го ликот на младата Белграѓанка Љиљана, заедно со Милош Биковиќ, со кој беше во врска. Во јануари2015 година го снима и филмот, како серија*, Се врати Зоне*, каде што повторно ја игра главната улога, познатата Зона Замфирова, а филмот е продолжение на првиот дел од 2002 година. 
Значајни улоги во театарски претстави се *АРТ*, како и *Што виде собарот*, *Не се двоуми, импровизирај*.

Таа освои награда за најдобар глумец-дебитант 49 Филмски средби во Ниш, како и награда за најдобра глумица на петта вечер на фестивалот. Исто така, според анкетата на весникот "Телеграф', Бранкица е прогласена за најубавата српска глумица.

Извори
------
**Амамот на Мехмед Ага** — поранешен амам кој се наоѓал во селото Баница, Општина Струмица.

Амамот се наоѓа западно од селската џамија и е од типот семејни амами. Изграден е од камен, вар и печена тула но е многу оштетен.

Амамот е со димензи 8х12 метри и имал четири простории. Според темелните остатоци истиот имал правоаголна основа и не бил голем. Од овој објект сочувана е само една просторија со оштетена купола и ѕид најужната страна. Според сочуваноста на оваа просторијата која е со димензи од 3х3 метри може да се заклучи дека амамот имал простории за мажи и жени. Имајќи ја предвид колонизацијата на турско доселено население до 17 век во Македонија амамот бил најверојатно изграден во овој период. Од останатите три простории од кои се сочувани само темели може да се заклучи дека овој објект немал јавна намена, односно можеме да го определиме како семеен, а според информациите добиени од жител на с.Баница, тој бил изграден од Мехмет Ага кој имал имот во селото.

Според сочуваната купола на која се сочувани перфорации, кружни отвори амамот имал висина од 4 метра, но поради големите оштетувања на просториите и отсуство на функционални елементи не е можно по конретно определување на намената и функцијата на просториите.

Галерија
--------

* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  ЗАВОД ЗА ЗАШТИТА НА СПОМЕНИЦИТЕ НА КУЛТУРАТА И МУЗЕЈ – СТРУМИЦА (2014). *ЗБОРНИК НА ТРУДОВИ ВО СПОМЕН НА ЕМИЛИЈА ПЕТКОВСКА*.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Амам на Мехмед Ага (Баница)" на Ризницата ? |
Карта на хиподромот и палатата во центарот на Цариград
**Бунтот Ника** (грчки: Νίκα = Победа) се случил во Цариград во јануари 532 година, во времето на Јустинијан I. Бунтот траел една недела, и во тој период бил запален речиси половина од градот, а загинале десетици илјади луѓе. Во текот на бунтот е уништена и втората црква Света Софија.

Бунтот започнал на 13 јануари 532 на хиподромот, како тепачка помеѓу двете навивачки групи на натпревар во трки со двоколки - Зелените и Сините, помеѓу кои постоело долготрајно соперништво. Но, набрзо тепачката прераснала во бунт против власта на Јустинијан, високите даноци и незадоволството на аристократијата. Бунтовниците извикувале „Ника!" (победа) и оттаму е името на бунтот.

Јустинијан, кој го следел натпреварот од ложата во својата палата, практично цела недела останал опсаден таму. Во меѓувреме, низ градот се случувале пљачки, палежи и убиства. Тие потоа прогласиле и нов император, Хипатиус, кој бил внук на претходниот император Анастасиј II. Според преданијата, Јустинијан сакал да побегне од градот, но во тоа го спречила сопругата Теодора. На крајот, бунтот бил задушен со поткупување на дел од бунтовниците, после што дел се повлекле, а останатите биле убиени. Исто така, Хипатиус и аристократите кои го поддржувале бунтот биле погубени. Се смета дека вкупно загинале 30.000 луѓе.

Наводи
------

1. ↑  Diehl, Charles. *Theodora, Empress of Byzantium* (© 1972 by Frederick Ungar Publishing, Inc. transl. by S.R. Rosenbaum from the original French *Theodora, Imperatice de Byzance*), p.87.
2. ↑  Оваа бројка ја дава Прокопиј, „Војни" (Средновековен интернет изворник Архивирано на 12 февруари 2006 г.)
**Амигдалопита** (грчки: *Αμυγδαλόπιτα*) е торта со бадеми во грчката кујна направена со мелени бадеми, брашно, путер, јајца и крем за пециво. Таа е една од најчестите *glyka tapsiou* (грчки: *γλυκά ταψιού*) - десертни јадења како пити и леб печени во тави за печење. Други вообичаени десерти од овој стил се галактобуреко, каридопита и кадаифи.

Подготовка
----------

За да се направи оваа торта, сувите состојки полека се транцформираат во путер и шеќер, а потоа се матат јајцата. Колачот се пече во плех и по неговото печење се натопува во едноставен сируп и се остава да се излади пред да се исече на поединечни квадратни парчиња.

Исто така види
--------------

* Список на колачи
* Басбуза

Референци
---------

Надворешни врски
----------------

1. ↑  Mouratoglou, Christina. *Mazi: Modern Greek Food*. Hachette.
2. ↑  Goldstein, Darra. *The Oxford Companion to Sugar and Sweets*. стр. 310.
Тврдина Оногошт над Горна Зета во XV век
**Тврдината Оногошт** се наоѓа во близина на Никшиќ, Црна Гора. Најстарите делови од тврдината датираат од 4 век. Должината на тврдината изнесува 214 метри и ширина 30 метри. На нејзината најужна страна се наоѓа т.н. Кула Небојша која некогаш имала три спрата со петоаголна форма, додека на северната страна се наоѓаат остатоци од друга кула која била пониска од кулата Небојша и имала осумаголна форма. 

  

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Тврдини во Црна Гора  |
| --- |
|  |
| Бар  •  Бихор  •  Брсково   •  Будва  •  Котор  •  Тврдина Жаблак Црноевиќ  •  Клобук  •  Ком  •  Метеон  •  Оногошт  •  Ратац  •  Рибница  •  Соко Град |  |

 |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со градба во Црна Гора е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа тврдина статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

 |
**„Црвената крчма"** (француски: *L'auberge rouge*) — француски филм од 1951 година во режија на Клод Отан-Лара (Claude Autant-Lara), кој е автор на сценариото, заедно со Жан Оренш (Jean Aurenche) и Пјер Бост (Pierre Bost). Главните улоги ги играат: Фернандел, Франсоаз Росеј (Françoise Rosay), Мари-Клер Оливија (Marie-Claire Olivia), Жан-Роже Косимон (Jean-Roger Caussimon) и Нане Жермон (Nane Germon).

Синопсис
--------

Еден свештеник (го игра Фернандел) пристигнува во една крчма, каде жената на сопственикот му се исповедува признавајќи му дека таа и сопругот ги убиваат и ги ограбуваат гостите. Според црковните закони, свештеникот не смее да ја открие исповеданата тајна, но сепак, тој прави сè за да ги спаси гостите кои се наоѓаат во крчмата...

Наводи
------

1. ↑  Fernandel: Crvena krčma, francuski film (пристапено на 31.10.2023)
**Солфеж** - метод на учење музика составен од вежби за читање и слушање музика. Во пракса, овој метод се сосредоточува на учење на системот на нотација и ја формира основата на музичкото образование во западната музика.

Солфежот се користи за практикување на пеење или инструмент, теоретско проучување на музички дела и композиција. Интерпретацијата на партитурата особено вклучува читање со вид, внатрешно слушање, репродукција на висината и реализација на ритми, нијанси и начини на свирење. Теоретски, музичката теорија ги проучува ритмичките, мелодичните и хармонските димензии.

Историја
--------

Од средниот век, учењето да се чита музика се нарекува *солфеж* — од италијанскиот збор *солфеџо*, кој самиот потекнува од имињата на нотите *сол* и *фа*. Потеклото на музичката теорија генерално му се припишува на Гвидо д'Арецо, италијански монах од XI век, кој го измислил овој процес за да им го олесни учењето на пеењето на другите монаси од неговиот манастир.

Западна музика
--------------

Западната музика генерално се подразбира како музика, научна или популарна, напишана и практикувана во европските земји или земји со европско влијание, од времето на Карло Велики до денес.

Од оваа дефиниција, сепак, препорачливо е да се исклучат - во однос на музичката теорија - одредени креации од XX век,кои отстапуваат од правилата на метриката и тоналитет и кои имаат, онаму каде што е соодветно, сопствен систем на нотација, како што се конкретната музика, случајната музика итн.

Една од особеностите на западната музика е да биде опремена со многу прецизен *систем на нотација* наречен теорија на музика. Овој систем е толку сложен што изучувањето на *музичкото читање* стана посебна и неизбежна дисциплина, на ист начин како и самото изучување на инструменталната или вокалната техника.

Западната музичка теорија е ограничена на полутонови, за разлика од музиката од Африка, Азија (особено арапски, персиски, хиндустански или карнатски индиски, турски) или Источна Европа, (особено на Балканот, барем од Стара Грција) кои содржат четвртини тонови. Затоа не е можно да се нотира оваа музика користејќи ја оваа музичка теорија. Отворањето на музичките влијанија на крајот на XX век век дозволи модерната западна музика да ги реинтегрира овие четвртини тонови и класичната музичка теорија еволуираше кон нови видови на нотација.
**Мартин Гастон Демикелис** (шпан. *Martín Gastón Demichelis*, роден 20 декември 1980

 во Јустиниано Посе, Кордоба) — поранешен аргентински фудбалер, играч од одбраната.

Кариера
-------

Со професионален фудбал Демикелис почнал да се занимава во 1998 година во буеносаирескиот клуб Ривер Плејт, каде дебитирал за првиот тим во 2001. Имал неколку добри настапи во аргентинскиот клуб, што довело до заминување во минхенски Бајерн во 2003 година. Првата сезона во германскиот клуб не била позитивна, претрпел неколку повреди; но со доаѓањето на тренерот Феликс Магат започнал почесто да игра во првата постава. Играл многу често во двете сезони во кои Бајерн ја освојува и лигата, и купот (2005 и 2006). Во 2011 година потпишал за шпанскиот прволигаш Малага.

На 11 септември 2007 го постигнал првиот погодок за репрезентацијата во пријателскиот натпревар против Австралија која завршила со резултат 1:0.

Награди и успеси
----------------

* **Ривер Плејт**

Аргентинско првенство: 2002. 2003.
* **Бајерн Минхен**

Германска лига: 2005. 2006. 2008.
Куп на Германија: 2005. 2006. 2008.
Германски лига-куп: 2004. 2007.

Надворешни врски
----------------

* Мартин Демикелис на "National-Football-Teams.com"
* Статистика Архивирано на 5 декември 2012 г. на "IrishTimes.com" (англиски)
* Статистика на "Fussballdaten.de" (германски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Состав на Аргентина на  СП 2014 - вицешампиони |
| --- |
|  |
| 
* 1 Ромеро
* 2 Гарај
* 3 Кампањаро
* 4 Сабалета
* 5 Гаго
* 6 Биља
* 7 Ди Марија
* 8 Перес
* 9 Игуаин
* 10 Меси
* 11 Родригез
* 12 Орион
* 13 А. Фернандес
* 14 Маскерано
* 15 Демикелис
* 16 Рохо
* 17 Ф. Фернандес
* 18 Паласио
* 19 Алварес
* 20 Агуеро
* 21 Андухар
* 22 Лавеци
* 23 Басанта
* Селектор: Сабелја

 | Аргентина |

 |
Главната пошта во Скопје
**Јанко Константинов**(р.  1926
 во Битола) — македонски архитект познат по својот бруталистички стил, кој дал голема помош во повторното градење на градот Скопје по катастрофалниот земјотрес од 1963 кој срушил околу 80% од градот. Негова најпозната зграда во центарот на Скопје е Скопската пошта. Некое време работел и во фирмата на Алвар Алто во Финска, но после земјотресот во Скопје, се вратил во СР Македонија да помогне да се изгради градот повторно.

Тој исто така е и сликар и има донирано 108 акварел слики во Битолското биро и музеј.

Тој на сопствена волја работел и на фрески и икони за битолската црква „Пресвета Мајка Божја".

Константинов е архитект на повеќе скопски згради: Центарот за телекомуникации, Медицинското училиште, Средното училиште „Никола Карев", Протестантската црква итн. Исто така е и автор на сеизмолошката станица во Валандово.

Неговите дела исто така можат да се видат и надвор од македонска земја: Техничкиот колеџ во Стокхолм, Институтот за развој во Фалун, Шведска, Административен центар за размена - блоковска зграда со покриен базен во Лос Анџелес, Научниот центар во Јужна Калифорнија, згради и центри за замена во Калифорнија и други места.

Наводи
------

1. ↑  „Кратка биографија за Константинов".
2. ↑  „IDIVIDI:Уметникот Јанко Константинов му подари 108 дела на музејот во Битола".
3. ↑  „Константинов донира колекција за својата родна Битола". *Македонска Информативна Агенција (МИА)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на МакедонијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Петар Ренџов** (роден во  1965
 во Штип) — македонски гитарист и композитор.

Животопис
---------

Петар Ренџов е роден во Штип. Средно училиште завршил во гимназијата „Орце Николов". Петар Ренџов е син на познатиот македонски писател Михаил Ренџов. Тој живее во Општината Аеродром. Од 1991 година, Ренџов е оженет за сопругата Василка (докторка на Клиниката за стоматологија) со која имаат две ќерки: Ангела и Михаела.

Творештво
---------

Петар Ренџов започнал да свири гитара од најрана школска возраст во 1974 година.Најголемо влијание на неговиот стил има др.Методи Чепреганов кој го инспирира да го засака џезот. Подоцна, Ренџов бил член на неколку македонски Рок-музика|рок -групи, како: „Цилиндар", „Банкрот блуз бенд" и „Тумбао салса бенд" 
Има издадено 5 солистички албуми:
"Сонот на невестата" - 2005 год
"Темјаника" - 2009 год
"Бела салсита" (Тумбао салса бенд) 2013 год
"Џезилка" - 2018 год
"Скопски приказни"- 2022год
"Самба нова" (Тумбао салса бенд) 2023

Наводи
------

1. ↑  Андријана Андова, „Љубовта ни почна како мјузиклот Брилијантин", *Антена*, број 826, 25.4.2014, стр. 4-5.
**Александар Масевски** - македонски композитор и музички продуцент, кој живее и работи во Амстердам, Холандија.

Масевски е роден во Скопје, но во 1990 година тој започнал да работи во Амстердам, главниот град на Холандија и освоил неколку издавачки договори со BMG и Sony. Во 1999 година ја основал својата музичка продукција наречена *Massive Sky Productions*, а во 2004 година во Скопје ја основа *Massive Sky Music*.

Соработувал со познати пејачи и пејачки во Македонија како Тоше Проески, Мартин Вучиќ, Тамара Тодевска но и со странски како Елен Хелмус, На Јинг и други.

Тој е син на еден од најпознатите македонски композитори Димитар Масевски.

Наводи
------

1. 1 2  Александар Масевски - наш човек во европскиот музички џет-сет Интервју - Утрински весник
2. ↑  „About the composer". Архивирано од изворникот на 2016-11-15. Посетено на 2016-11-11.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место
**Алија Сиротановиќ** (Трториќи, кај Бреза, 14 август 1914 — Бреза, 16 - ти мај 1990), ― рудар-ударник и јунак на социјалистичкото работење, кој го надминал светскиот рекорд во копање јаглен.

Биографија
----------

После Втората светска војна во земјите на социјализмот, на иницијатива на СССР биле покренати акциии за рушење на рекордот во производство на: копање јаглен, градење куќи, косење трева и сл. Прв тоа во СССР, го направил Алексеј Стаханов, па така неговите следбеници биле наречени стахановци.

Анджеј Вајда, познатиот полски режисер, снимил антологиски филм „*Човек од мермер*", овој пат во Полска.

На советувањето со стручниот кадар на рудникот и копачите, кое било одржано во јули 1949 година, копачот Алија Сиротановиќ предложил да биде овозможено на неговата бригада работа на три места за работење и дал обврска дека ќе го надмине рекордот на познатиот советски рудар Алексеј Стаханов, рудар кој имал рекорд од 102 тони ископан јаглен во текот на седмочасовниот работен ден. Предлогот бил прифатен, а бригада на Алија веќе утредента на 24 јули 1949 година, започнала со соборување на рекордот. Претседателот на комисијата која ја надгледувала работата објавила:

*Алија Сиротановиќ, со своите осум коморати, за осум сати работа ископал 152 тони јаглен (253 рударски колички), префрлил норма за 215%, и го срушил дотогашниот рекорд на Стаханов за 50 тона и постигнал свој светски рекорд во ископување на јаглен.*

Алија Сиротановиќ умрел на 16 мај 1990 година.

Една мала улица на периферијата на Бреза, го носи името на Алија Сиротановиќ, а во кругот на рудникот стои негова биста.

Банкнота
--------

Алија бил насликан на југословенската банкнота од 20.000 динари издадена во 1987 година, набрзо повлечена од употреба во периодот на монетарите реформи на Анте Марковиќ. Многу често, но и погрешно, Алија го мешаат со Ариф Хералиќ, леар од Зеница, кој се наоѓал на познатата југословенска банкнота од 10 динари.

Наводи
------

1. ↑  Психологија: Алија Сиротановић, 25. 10. 2008. Архивирано на 18 април 2012 г. на 21 октомври 2023.
2. ↑  Радио Сарајево: Јунаци без улица - Алија Сиротановић, 19. мај 2012 Архивирано на 14 мај 2013 г. Пристaпено на 21 октомври 2023.
**Манастирот Јазак** со манастирската црква посветена на празникот **Воведение на Пресвета Богородица** се наоѓа на работ на Фрушка Гора во истоименото место Јазак во Ириг. Припаѓа на Сремската епархија на Српската православна црква и претставува недвижно културно богатство како културен споменик од исклучително значење за Србија.

Историја
--------

Манастир Јазак
Основана е во 1736 година на рамниот крај на еден мал слив, меѓу две гребени, на јужната падина на Фрушка Гора, на делот познат како Градац. Манастирскиот комплекс се состои од црква со камбанарија, од три страни опкружена со конаци, додека од четвртата страна има ѕид и засводен влез во манастирската порта. Во средината на портата се наоѓа манастирската црква со трикатна камбанарија.

Веднаш до манастирот, на патот кон селото Јазак се наоѓа манастирот прњавор, а на оддалеченост од околу два километри северно од манастирот се наоѓаат остатоците од манастирот Стари Јазак, кој според преданието , основана од св. Деспот Јован Бранковиќ, помладиот син на св. Стефан Слепиот и Св. Мајката на Анџелина. Таа беше посветена на Воведение на Пресвета Богородица во храм (4 декември). Првата пишана информација доаѓа од 1522 година. Се споменува во ракописот Триод препишан од Јазаг монах Лаврентиј.

Со оглед на тоа што не се зачувани докази за манастирот од 17 век, се претпоставува дека тој бил напуштен до Големата преселба на Србите во 1690 година. Така, во 1705 година од Неродимље биле пренесени моштите на царот Урош, поради што манастирот уживал голем углед. Во 1736 година, во времето на митрополитот Виченти Јовановиќ, била донесена одлука да се изгради нова црква Св. Троица во барок, која во јуни 1758 година ја осветил митрополитот Павле Ненадовиќ, а во него бил пренесен и инвентарот на стариот манастир.

Стари Јазик потоа бил претворен во женски манастир, кој по наредба на Марија Терезија ​​во 1773 година бил преместен со намалување на манастирите и брзо се претворил во урнатини, кои и денес стојат на истото место. Во новата црква од 1759 до 1769 година е изработен иконостас со 58 икони, дело на Димитрије Бачевиќ и неговите помошници Теодор Крацун и Димитрије Поповиќ. Бидејќи внатрешноста на црквата била само долго време живописана, во 1899 година зографот Павле Чортановиќ (1830-1903) насликал ѕидни слики во масло со поединечни фигури од националниот и општохристијанскиот пантеон на светители.

Манастирот Јазак е женски и има 11 монахињи на чело со игуманија Параскева Драпшин од 20 ноември 1990 година.

Извори
------

1. ↑  „Молитвено прослављен Свети цар Урош у манастиру Јазак на Фрушкој Гори • Радио ~ Светигора ~". *svetigora.com* (српски). 2021-12-15. Посетено на 2023-11-01.
2. ↑  „Молитвено прослављен Свети цар Урош у манастиру Јазак на Фрушкој Гори • Радио ~ Светигора ~". *svetigora.com* (српски). 2021-12-15. Посетено на 2023-11-01.
3. ↑  „манастир јазак". *Епархија сремска* (англиски). Посетено на 2023-11-01.
4. ↑  „манастир јазак". *Епархија сремска* (англиски). Посетено на 2023-11-01.
5. ↑  „манастир јазак". *Епархија сремска* (англиски). Посетено на 2023-11-01.

Надворешни врски
----------------

* Манастир Јазак
**Меморијален центар на АСНОМ** — културно-историски и спортско-рекреативен центар во кумановското село Пелинце, посветен на Првото заседание на АСНОМ одржано на 2 август 1944 година во манастирот Св. Прохор Пчински.

Комплексот се наоѓа крај реката Пчиња во селото Пелинце (Општина Старо Нагоричане) на два километра оддалеченост од историското место каде е одржано првото заседание, манастирот Св. Прохор Пчински.

Историја
--------

Идејата да се изгради Меморијален центар на АСНОМ, се родила откога почнале проблеми со одбележувањето на заседанието на АСНОМ во манастирот „Св. Прохор Пчински" на територијата во Србија. Тензиите се зголелиле откако српскиот радикал Воислав Шешељ насилно ги извадил спомен-плочите од заседанието на АСНОМ во 1998 година, така што изминатите години македонските делегации на празникот положувале венец кај чешмата во близина на манастирот.

Иницијативата за изградба на ваков центар дошла од страна на тогашниот министер за култура Благој Стефановски. Предлогот бил прифатен од страна на Владата. Идејата било да се изгради културно-историски споменик со рекреативни содржини, но без црква и манастирски комплекс, како што бил предлогот на господин Кирил.

Меморијалниот центар на АСНОМ во Пелинце е отворен на 2 август 2004 година, во повод на 60-годишнината од Првото заседание на АСНОМ од тогашниот претседател на Македонија, Бранко Црвенковски.

Градба
------

Комплексот има површина од 8,5 хектари, на него се наoѓаат: игралишта, ресторан, амфитеатар за приредби и музеј на АСНОМ во кој се пренесени спомен-плочите од Заседанието на АСНОМ што биле во манастирот Прохор Пчински. Проектант на Меморијалниот центар е архитектот Георги Константиновски. На фасадата на музејот се наоѓа монументален мозаик од 140 квадратни метри - **Македонија** дело на македонски сликар Рубенс Корубин. Во музејот се наоѓа копија на собата во манастирот „Прохор Пчински", во која се одржало Првото заседание на АСНОМ, до неа е и спомен-собата во која се изложени документите од создавањето на македонската држава.

Галерија
--------

* Поглед на мозаикот на музејотПоглед на мозаикот на музејот
* Детаљ од мозаикотДетаљ од мозаикот
* Поглед на помошниот објектПоглед на помошниот објект
* Поглед на мозаикотПоглед на мозаикот
* Поглед на мозаикотПоглед на мозаикот
* Влезот во музејотВлезот во музејот
* Дел од музејотДел од музејот

Наводи
------

1. ↑  Д. С. *Утрински Весник*. Скопје: МПМ Македонија. Посетено на 17 април 2017. Отсутно или празно `|title=` (help)
2. ↑  [ Привршува изградбата на Меморијалниот центар во Пелинце, Утрински весник (македонски)][*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Меморијален центар на АСНОМ на Ризницата ?
* Посета на меморијален центар „АСНОМ", Црвен крст - Куманово[*мртва врска*]

Координати: 42°16′54″N 21°51′28″E﻿ / ﻿42.28167° СГШ; 21.85778° ИГД﻿ / 42.28167; 21.85778
**Мирзино јато** — југословенска диско-поп група од Сараево. Групата е создадена кон крајот на 1970-тите години под влијание на германската диско група Бони Ем. Членови на Мирзино Јато биле Мирза Алијагиќ, Зузи Зумрета Миџиќ и Гордана Ивандиќ. Мирзино Јато објавиле два албума, „Шеќер и мед" (*Шећер и мед*; 1979) и „Најсладок штрк" (*Најслађи роде*; 1983). Сите песни за групата ги напишал Сеад Липовача од Дивље јагоде. Единствен хит на групата станала песната „Апсолутно твој" од албумот „Шеќер и мед".

Мирза Алијагиќ кариерата ја продолжил како бас во сараевската опера, Гордана Ивандиќ (сестра на тапанарот на Бијело дугме, Горан Ивандиќ) станала пејачка на групата Макадам.
**Мито Спасевски** (Мраморец,  1952
) — македонски поет, професор на Педагошкиот факултет „Св. Климент Охридски" во Скопје.

Животопис
---------

Мито Спасевски е роден 1952 година во с. Мраморец, Дебарца, Охридско. Доктор е по филолошки науки од областа на книжевноста. Редовен професор e на Педагошкиот факултет „Св. Климент Охридски" – Скопје и предава предмети од областа на книжевноста, јазикот и говорот. Автор е на дваесетина научни и стручни дела од областа на книжевноста, јазикот и литературата („Фолклорни и книжевни огледи за литературата за деца", „Аналитички студии и опсервации на литературата за деца", „Литература за деца", „Воспитно-образовни аспекти по култура на говор", „Методика на воспитно-образовната работа по култура на говор", „Книжевни проследби и студии" и др.). Автор е на повеќе од стотина научни трудови и проекти од областа на книжевноста, говорот и јазикот, презентирани на меѓународни и домашни научни собири. Тој е еден од основачите, а бил и потпретседател на Балканската асоцијација на педагошки факултети. Бил меѓународен рецензент од областа на книжевноста и културата на говорот. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1990 година.

Книжевно творештво
------------------

Мито Спасевски е автор на поетските книги:

* *Усвитена постела*, 1984
* *Чемерни синори*, 1991
* *Небесна утока*, 1995
* *Крепости*
* *Врутоци*

Наводи
------

1. 1 2  „Проф. д-р Мито Спасевски". Педагошки факултет „Св. Климент Охридски" – Скопје. Посетено на 31 јули 2022.
2. 1 2  *Современа македонска поезија*. НИД „Микена" - Битола. 2008. стр. 585. ISBN 978-9989-55-155-0. Укажано повеќе од еден `|pages=` и `|page=` (help)
**Мухарем Шахичи** (р. 15 мај 1927

 во Ѓуришевац) — македонски артист и поет со албанско потекло.

Животопис
---------

Завршил Административна школа и Педагошки курс. Како учесник во НОБ, останал воен инвалид.

Бил секретар на СКОЈ, претседател на Здружението на борците на општината Кисела Вода во Скопје и артист на Албанско-турскиот народен театар во Скопје од 1970 година. Автор е и на две збирки поезија.

Улоги
-----

Шахичи играл како: Крис во „Манде", Русин во „Небески одред", Надрија во „Коштана", Панде во „Парите се отепувачка", Рама во „Брачни партнери" и Јоле во „Меќава".

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Шашко*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1649. Text "series
" ignored (help)
**Остроребрена луфа** (науч. *Luffa acutangula*) — растение до семејството на тиквите чии незрели плодови се одгледуваат во Азија како зеленчук, додека пак зрелите плодови природни помагала за триење на кожата наречени „луфи". Плодот наликува на краставица или тиквичка со ребра. Расте од средна до источна и југоисточна Азија, каде е позната под голем број имиња. Се одгледува и како домашно растение во постудените предели.

Употреба
--------

Недоузреаните плодови на извесни сорти се служат како зеленчук за готвење, скиселување или сирови, а напати се користат и фиданките и листовите. Како и египетската луфа (*Luffa aegyptica*), зрелите плодови се берат суви им се вадат сите делови освен плодовите влакна, кои потоа се користат како сунѓер или за изработка на шапки.

Поврзано
--------

* Луфа

Наводи
------

1. ↑  „The Plant List: A Working List of All Plant Species". Посетено на 21 November 2014.
2. 1 2  Grubben, G.J.H.; Africa, P.R.o.T. (2004). *Vegetables*. Backhuys. ISBN 9789057821479.

Надворешни врски
----------------

* Остроребрена луфа на Ризницата ?
* Остроребрена луфа на Викивидовите ?
* „Остроребрена луфа" — Енциклопедија на живиот свет
* Остроребрена луфа (*Luffa acutangula*) — ITIS
* Остроребрена луфа (*Luffa acutangula*) — GRIN
* Остроребрена луфа (*Luffa acutangula*) — NCBI
* Остроребрена луфа (*Luffa acutangula*) — IPNI