recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Како што температурата се намалува, нејзината јачина исто така се намалува и максимумот се поместува кон подолгите бранови должини. За споредба се прикажани класичниот Рејли–Џинсов закон и неговата ултравиолетова катастрофа.
Зрачење на апсолутно црно тело.
**Црно тело** — идеализирано физичко тело кое ги впива сите електромагнетни зрачења, независно од честотата и аголот на упаѓање. **Бело тело** е тело со „нерамана површина од која се одбиваат сите упадни зрачења подеднакво во сите правци."

Црното тело при топлинска рамнотежа оддава електромагнетно зрачење наречено црнотелесно зрачење. Зрачењето се оддава според Планковиот закон, што значи дека спектарот е определен само од температурата, но не и од обликот или составот на телото.

Црно тело во топлинска рамнотежа покажува две својства:

1. Станува збор за идеален оддавач: на секоја честота, оддава енергија колку или повеќе енергија од кое било друго тело на истата температура.
2. Стануа збор за дифузен оддавач: енергијата се зрачи изотропно, независно од насоката.

Приближно тело кое би наликуало на црната површинае дупка во ѕидот во голема просторија (Погледајте подолу). Секоја светлина која ќе влезе во дупката се одбива наад бесконечно или паке е впиена во внатрешноста и не постои можност повторно да се појави, што ја прави дупката скоро перфектен впивач. Зрачењето насобрано во ваквиот затворен простор може и не мора да биде во топлинска рамнтежа, зависно од природата на ѕидовите и другата содржина во затворениот простор.

Постоечките материјали оддаваат енергија во делови—способност наречена емисвност—или енергетски нивоа на црното тело. По дефиниција, црно тело во топлинска рамнотежа има емисивност *ε* = 1.0. Извор со помала емисивност независна од честотата најчесто се нарекува **сиво тело**.
Изработката на тела кои би имале емисивност близу до единица е моментален интерес во науката.

Во астрономијата, зрачењето од ѕвездите и планетите е понекогаш карактеризирана преку делотворната температура, Температурата на црните тела која ќе оддаде вкупен тек на електромагнетна енергија.

Дефинирање
----------

Поврзано
--------

* Кирхофов закон за топлинско зрачење
* Вантаблек
* Планкова месност

Наводи
------

1. ↑  Planck 1914, стр. 9–10 harvnb error: no target: CITEREFPlanck1914 (help)
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Planck 1914, стр. 44, §52 harvnb error: no target: CITEREFPlanck1914 (help)
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Надворешни врски
----------------

* Lori J. Keesey. „Blacker than black". NASA. Посетено на 2012-02-01. A description and video of work done making "blacker-than-pitch" materials using carbon nanotubes at the NASA Goddard Space Flight Center.
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Buellia|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Buellia disciformis***, **бореалниот лишај со копче**, е тенок, синкасто до бледо сив римоза за изолиран корстозен лишај кој расте на кората (поретко и на дрво) во умерените шуми во северниот дел на САД и Европа и на големи надморски височини во Аризона, до 500 метарs (1,600 ст) во крајбрежните области на Калифорнија.:230 Рамната апотеција со црни дискови се .2-.7 мм во пречник и неподвижни (ниту подигнати или потопени во талусот), со забележливи рабови на лецидеин.:230 Тестовите за дамки на лишаи се негативни, освен за K+ жолто.:230 Вторичните метаболити вклучуваат атранорин, фулгидин, а понекогаш и траги од фулгоицин и норфулгоицин. *B. erubescens* е сличен и почесто се наоѓа на дрво од кората што ја сака *B. disciformis* и има помали спори.:230

Поврзано
--------

* Список на видови <i id="mwNQ">Buellia</i>

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Field Guide to California Lichens, Stephen Sharnoff, Yale University Press, 2014, ISBN 978-0-300-19500-2
2. 1 2 3  Buellia disciformis, Lichen Flora of the Greater Sonoran Desert Region, Nash, T.H. Ryan, B.D. Gries, C. Bugartz, F. (eds.) 2001, „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2014-11-09. Посетено на 2022-05-08.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)

* 

* Buellia disciformis на Ризницата ?
**Горан Б. Стојаноски** (роден во Кичево во 1966 година) е македонски писател. Во македонската книжевност се појави во 1998 година со својата прва книга „Шумски сказни" (во издание на РУ „Крсте Мисирков" во Кичево). Оваа книга наиде на одличен прием кај младите читатели, а од страна на Министерството за култура потоа беше одобрен истоимениот аудио проект. Во 2001 година ги објави романот „Вилар" (СДК „Кочо Рацин", Кичево), а во 2005 роман сказната „Дивата убавица" („Македонска реч").

Во текот на 2007 година ја објавува својата четврта книга со интересен наслов „Трпкавица в ногавица" („Селектор"). Во оваа своја книга, со поднаслов „необични сказни" кој директно укажува на жанрот, содржи четириесетина куси текстови напишани во сказновита форма. Книгата е поделена на три дела: во првиот се оние во кои главен е детскиот лик и каде што во сказните се оди со фантазијата како производ на желбите кај децата, во вториот и најобемен циклус со дваесетина приказни, само го прифаќа континуитетот од првиот, преку поконкретни ликови од животот, проследувајќи ги децата во училиштето, а во третиот се веќе познатите и вообичаени ликови од народното фантастично творештво (џиновите, џуџињата, змејовите, вештерките и другите необични суштества кои најчесто се присутни во приказните, односно сказните за деца). Со овој ракопис Стојаноски го потврдува своето место во помладата генерација автори за деца, која, иако малубројна, носи свежина во литературата за деца.

Горан Б. Стојановски во октомври 2010 година ја објави својата најнова книга „Доживувањата на Геге супер Геге" (издание на „Македонска реч") која наиде на особено добар прием кај најмладата популација. Како и кај претходните книги и во оваа книга авторот го привлекува и задржува вниманието на читателот од почеток до крај.

Горан Б. Стојановски е застапен со свои творби во учебниците по македонски јазик во четврто одделение. Раскази објавил во повеќе весници и детски списанија.

Стојаноски е автор и на повеќе детски радиодрами, на сценарија за документарни радио и телевизиски емисии и на циклус од десетина радиодрами работени врз народни приказни од Кичевско, а снимени со заедничкиот наслов „Приказни од Кичевско".

Работеше и твореше во Кичево.

Загина во сообраќајна несреќа на 21.11.2010 година.

Надворешни врски
----------------

* Извадок од „Дивата убавица" Архивирано на 5 март 2016 г. во Утрински Весник
* „Трпкавица в ногавица" Проект Растко - Македонија

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија македонски писател е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Витрен** ― литотип на јаглен создаден од кората на големите растенија. Познат по својот сјаен изглед, витренот обично се појавува во тенки ленти, меѓу 3 и 10 милиметри во ширина. Има кршлива текстура и обично образува коцкести парчиња кога се скрши. Хемиски, витренот се издвојува меѓу литотиповите на јаглен со тоа што има големи концентрации на германиум. Согорувањето на витренот се покажува како витален извор на производство на германиум, каде што елементот може да биде извлечен од преостанатиот пепел.

Наводи
------

1. ↑  „Vitrain | Railway, Transportation, Logistics | Britannica". *www.britannica.com* (англиски). Посетено на 21 октомври 2023.
2. ↑  „Vitrain - an overview | ScienceDirect Topics". *www.sciencedirect.com*. Посетено на 21 октомври 2023.
3. ↑  „Vitrain: Mineral information, data and localities". *MinDat*. 19 јуни 2023. Посетено на 21 октомври 2023.
4. ↑  Stadnichenko, Taisia (1953). „Concentration of Germanium in the Ash of American Coals: A Progress Report" (PDF). *Geological Survey Circular* (272) – преку USGS.gov.
***Обердан*** е книга на италијанскиот автор и историчар Франческо Салата, објавена во 1932 година од Мондадори.

Преглед
-------

Книгата е биографски есеј за Гуглиелмо Обердан и содржи досега необјавени документи за италијанскиот патриот, со документи од судењето кои ги обновил Салата. Изданието од 1924 година ги содржи сите документи на кои се заснова студијата, како и белешките на Салата, додека изданието од 1932 година е повеќе „популарно" и го содржи само литературниот текст на делото. Понатаму, изданието од 1932 година било продадено по намалена цена четири пати пониска од онаа на оригиналното издание, за да ја направи книгата подостапна за јавноста.

Во книгата, Салата тврди „со аргументи кои не се многу убедливи" дека Обердан (чија мајка била Словенка, а татко Италијанец) бил полнокрвен Италијанец, бидејќи дури и семејството на неговата мајка било италијанско многу генерации и дека не се знаело дали неговите предци биле Словенци или Германци. Книгата е обемна и добро документирана, и се смета за фундаментална меѓу оние напишани за Обердан. Книгата од 606 страници објавена со Заничели во 1924 година била пофалена по нејзиното објавување, а, како што било споменато, во 1932 година била повторно објавена во „послабо" издание од Мондадори. Забележано како есеј, делото има многу биографска природа.

Наводи
------

1. 1 2  D'Alessio, Vanni. „Salata, Francesco". Enciclopedia Italiana. Архивирано од изворникот на 10 March 2021. Посетено на 10 March 2021.
2. 1 2 3  *La porta orientale rivista mensile di studi giuliani e dalmati*. La compagnia volontari giuliani e dalmati. 1941. стр. 291.
3. 1 2 3  Cattaruzza, Marina (2016). *Italy and Its Eastern Border, 1866–2016*. Taylor & Francis. стр. 27. ISBN 978-1-317-64873-4.
4. ↑  „Guglielmo Oberdan". biografieonline. 8 August 2011. Архивирано од изворникот на 6 May 2021. Посетено на 6 May 2021.
5. ↑  Riccardi, Luca (2001). *Francesco Salata tra storia, politica e diplomazia*. Del Bianco. стр. 313.
**Иго Тричковиќ** е приградска населба на Куманово, која се наоѓа во источниот дел на градот, населена со чисто македонско население. Името го добила по Иго Тричковиќ партизан во Народно Ослободителната Војна, кој живеел во тој дел на град Куманово односно во соседното село Тромеѓа.Непосредно пред Втората светска војна Иго Тричковиќ станува член на Комунистичката партија на Југославија и како таков, со оглед дека работел со жандармите, на Партијата ѝ правел големи услуги, пружајќи ѝ разни исвестувања.
Работел неуморно на село и создавал симпатизери на КПЈ. Формирал и споствена група. Во октомври 1941 година, по одлуката на Месниот комитет на КПЈ во Куманово, останал да работи на терен. Неговата куќа требало да служи како база, што подоцна и станала. До полн израз чичко Иго дошол по исфрлувањњето на Вториот кумановски партизански одред. Во визбата на својата куќа, вешто изградил скривница.
Првите гости партизани во неговата скривница му биле Христијан Тодоровски – Карпош, Тоде Думба, Димче Домузлиски и Ангел Лазаревски – Шајче, по палењето на општинската зграда во селото Орах. Потоа од неговата куќа, заминале во НОВ многу борци или членови на АСНОМ. 

Во народот населбата е позната како Пуковско, оти се верува дека на 11 Октомври 1941 кога тргнала групата партизани од куќата на чичко Иго од село Тромеѓа поминувајќи во ова место првата пушка пукнала баш тука во населбата Иго Тричковиќ и така местото останало меѓу населението познато како Пуковско. 

Познати места во населбата се: ресторанот "Сараевски Валтер" и основното училиште "Христијан Тодоровски Карпош", Иго Тричковиќ има и локални граници и со населбите Перо Чичо(Банево Трло), Ајдучка Чешма а исто така и со селото Тромеѓа во Старо Нагоричане.   


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Куманово е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Јаманака** (јапонски: 山中湖, трск. *јаманака-ко*) — езеро во префектурата Јаманаши, Јапонија, близу планината Фуџи. Сместено е кај селото Јаманакако во склоп на Националниот парк Фуџи-Хаконе-Изу.

Ова е најголемо од групата Пет езера на Фуџи по површина и највисоко по надморска височина. Со средна површинска висина од 980,5 м го зазема третото место по височина во земјата. Меѓутоа, ова езеро е најплиткото од петте, со максимална длабочина од само 13,5 м. Настанало со тековите на лавата од некогашно избувнување на Фуџи во праисторијата. Истекува во реката Сагами и е единствено од петте што има природен истек.

Во периодот Мејџи езерото е порибено со крап, клен и гавун, а направен е и неуспешен обид за доведување на тихоокеанскиот лосос. Во поново време, странските доведени видови како црн костреш  и синоперна сончаница сè повеќе ги истиснуваат домородните видови. Во 1956 г. е забележано присуството на алгата маримо.

Јаманака е популарно место за рекреации како пловидба со чамци, рибарење, скијање на вода, едрење на даска, екскурзии и пливање. Кога дува западен ветер, местото е погодно за надлетување со парагладер од планината Мјоџинјама. На располагање стојат и колиби и места за кампување.

Во 2013 г. езерото е прогласено за светско наследство на УНЕСКО како дел од културното подрачје на планината Фуџи.

Поврзано
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Јаманака (езеро)" на Ризницата ? |

* Пет езера на Фуџи
* Национален парк Фуџи-Хаконе-Изу

Наводи
------

1. ↑  Национален парк Фуџи-Хаконе-Изу Архивирано на 28 август 2012 г. — Министерство за животна околина на Јапонија (англиски)
2. ↑  Rafferty, *Tectonics, Volcanoes, and Earthquakes*. стр. 135
3. ↑  „Фуџи — свето место и извор на уметничка инспирација: Карти". *Светско наследство*. УНЕСКО. Посетено на 2013-07-04.

* Rafferty, John P. Plate Tectonics, Volcanoes, and Earthquakes. Rosen Publishing (2010), ISBN 1615301062

Надворешни врски
----------------

* „Јаманакако Инфо" — портал (јапонски)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Пет езера на Фуџи |
| --- |
|  |
| 
* Јаманака
* Кавагучи
* Мотосу
* Сај
* Шоџи

 |

 |
**Пионерското вовче** го добило името по кондуктерите кои биле пионери, деца на железничарите од блиската железничка колонија. Пионерите со железничка капа и пионерска марама биле одговорни за сигнализацијата за тргнување и застанување на возот.

Неговата траса била од почетната станицата „Стив Наумов", во Градскиот парк во Скопје крај езерцето (денешната кафеана „Езерце") низ густатата шума во тоа време на паркот, па по течението на Вардар и неговите плажи, преку железничкиот мост на Вардар до Ѓорче Петров и понатаму до излетничкото место Сарај и крајната станица „Борка Талевски" во село Глумово покрај излетничкото место Матка на реката Треска.

Историја
--------

На 8 мај 1948 година се демонтира линијата со тесен колосек (600 mm) Скопје – Ѓорче Петров, а потоа и кон Гостивар.

Шините, праговите, локомотивите и вагоните се префрлаат за ново трасирање на потегот од Градскиот парк во Скопје до Глумово покрај излетничкото место Матка.

На 21 јули 1948 година, градено во само два месеца, свечано е пуштено во сообраќај Пионерското вовче, од почетната станица во Градскиот парк денеска наречено Езерце.

Поврзано
--------

* Градски парк (Скопје)
* Железница
* Парна локомотива
	+ Локомотива Dn2t
* Вагон
* Воз
* Пруга
* Шина

Надворешни врски
----------------

* Пионерско вовче од теснолинејка во Македонија
* „Ќиро" експонат во Градскиот парк Архивирано на 26 септември 2007 г. Вест 17 април /2001
* Пионерското вовче нема да се врати кај „Езерце" Архивирано на 27 септември 2007 г. Дневник, 22 јануари 2002
* Пионерското вовче ќе се паркира во Градскиот парк Архивирано на 26 септември 2007 г. Вест, 18 март 2006

### Примери за зачувана традиција и туристичка атракција

* Waldeisenbahn Muskau Пример за туристичка атракција во Германија каде се употребуват истите локомотиви (кај нас наречени „Пампур") кои беа во употреба во Македонија до 1969 година (германски)
* South Tynedale Railway Пример за туристичка атракција со теснолинејка од 600 mm во Англија (англиски)
* Le P'tit train de la Haute Somme Архивирано на 23 ноември 2006 г. Пример за туристичка атракција со теснолинејка од 600 mm во Франција (француски)
* Östra Södermanlands Järnväg Пример за туристичка атракција со теснолинејка од 600 mm во Шведска (шведски), (англиски)
* SchBB Пример за туристичка атракција со теснолинејка од 600 mm во Швајцарија (англиски), (германски), (француски)
|  |
| --- |
|  **Свети Атанасиј** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Бистричка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 40°55′41″N 21°21′18″E﻿ / ﻿40.92806° СГШ; 21.35500° ИГД﻿ / 40.92806; 21.35500Координати: 40°55′41″N 21°21′18″E﻿ / ﻿40.92806° СГШ; 21.35500° ИГД﻿ / 40.92806; 21.35500 |
| **Место** | Велушина |
|  **Општина** | Битола |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Атанасиј |
|  **Изградба** | XVII век |
|
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | еднокорабна |
|

**Свети Атанасиј** — селска црква црква во битолското село Велушина.

Местоположба
------------

Црквата се наоѓа во селото Велушина, сместена во ограден простор од старите селски гробишта.

Архитектура
-----------

Претставува мала еднокорабна градба, соѕидана од обичен необработен камен. Во храмот се влегува низ тремот и влезот на западната страна.

### Фрескоживопис

Од ѕидното сликарство сочувано е она од нишата над влезот со допојасната претстава на св. Атанасиј.

Во олтарниот простор, односно на источниот ѕид и апсидната конха, претставени се Пресвета Богородица со малиот Христос и светите отци во долниот појас. Лево и десно од апсидата е сочувана претставана на Благовештението, а во малите ниши од жртвеникот и ѓаконикот се Св. Стефан и Св. Роман. Според стилската анализа ова сликарство припаѓа на уметноста од XVII век.

### Иконостас

На иконостасот од црквата, преовладуваат престолните икони со претставите на Исус Христос, Св. Јован Крстител и Св. Атанасиј од почетокот на XIX век.

Поврзано
--------

* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Велушина

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. 1 2 3 4 5  Палигора, Ристо (декември 2011). „Студија за манастирски туризам на Баба Планина" (PDF). Битола: Центар за развој на Пелагонискиот плански регион. Архивирано од изворникот (PDF) на 2013-12-28. Посетено на 2 март 2019.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Атанасиј" - Велушина на Ризницата ?
Северозападен дел на езерото ХорнаванСеверозападен дел на езерото Хорнаван
**Хорнаван** е езеро во северна Шведска. Сместено во општина Арјеплог во провинцијата Шведска Лапонија, административно познато како округот Норботен, тоа е најдлабокото езеро во Шведска.

Географија
----------

Се наоѓа во скандинавскиот планински венец, на височина од 425 метри. Градот Арјеплог се наоѓа на неговиот југозападен брег. Езерото потоа се протега на 70 километри северозападно до градот Јеквик, содржи околу 400 островчиња, од кои многумина имаат препознатлива флора и фауна. Истражувањата за екосистемите кои ги споредуваат поголемите острови со помалите островчиња во Хорнаван и Уџаур се популарни поради нивната незагадена средина и дале релевантни резултати. Во јуни 2005 година, меѓународна студија била објавена во „Природа" со наслов „ *Ефектите на видовите и губењето на функционалната група врз својствата на островските екосистеми"*.

На јужниот крај, езерото се спојува со езерото Уџауре.

Површината варира помеѓу 220 и 283 квадратни километри, но некои извори го даваат како константно 251 квадратен километар; во секој случај, тоа е осмото по големина езеро во Шведска. Со најголема длабочина од 221 метар исто така е и најдлабоко.

Езерото се одгледува за хидроенергија. Хорнаван, како и сите езера во Општина Арјеплог, имаат вода која се користи за пиење.

Риболов
-------

Хорнаван има 5 автохтони видови на риби: *Coregonus pallasii, Coregonus megalops, Coregonus maxillaris, Coregonus nelssonii* и *Coregonus widegreni* (вториот е познат под името Валам), како и *Coregonus maraena*, воведен во 1940 година. Трагањето по пастрмка во езерото е исто така популарно.

Наводи
------

1. ↑  Wardle, David A.; Zackrisson, Olle (9 June 2005). „Effects of species and functional group loss on island ecosystem properties". *Nature*. **435** (7043): 806–810. doi:10.1038/nature03611. PMID 15944702.

Надворешни врски
----------------

* Allmänt om Arjeplog Arjeplog Official Site
Еден тип твид
**Твид** (англ. *tweed*) е груба недообработена волнена ткаенина со мек, отворен и флексибилен состав налик на шевиотска волна или рачна ткаенина, но погусто исткаена. Се прави или прост или како испреплетена ткаенина во коцки, дијаголанли или рибина коска. Интересни потиснати колоритни ефекти се добиваат со засукување на разни нишки во предиво со два или три страка. Твидовите се многу трајни, топли и заштитуваат од влага, што значи дека се идеални за носење надвор.

Првобитното име на оваа ткаенина било „твил" (дијагонална ткаенина) каде ткаенината не се изработувала просто, туку само во дијагонали. Денешното име е грешка на еден трговец од Лондон, кој околу 1830 г. добил писмо за испорачка на твил, но го протолкувал ракописот дека се работи за пратка со трговско име дадено по шкотската река Твид долж која се наоѓале многу текстилни работилници. Помислувајќи дека се работи за марка „Твид", трговецот овие ткаенини ги рекламирал под тоа име, и така називот се задржал до денес.

Твид бил омилениот материјал на кралот Едвард VII и неговиот татко, кралот Џорџ V.

Видови твид
-----------

Хариски твид со дезен „рибина коска"
* Хариски твид: Луксузен рачно ткаен од жителите на островите Харис, Луис, Ујст и Бара (Надворешни Хебриди) во Шкотска, со своја локална волна. Порано овој твид се предел и боел рачно со локални природни бои добиени од лишаи од родот Пармелија.
* Донеголски твид: Рачно ткаен твид од грофовијата Донегол, Ирска. Како и Надворешните Хебриди, во Донегол твидот се произведува со векови, од локални материјали. Ридовите и блатата на во Донегол се особено погодни за чување овци, а за боење на ткаенините се користат домородни растенија како капината, фуксија, смил и мов. Најпознат произведувач на твид во Ирска е Magee of Donegal, во градот Донегол во Алстер.
* Свилен твид: Ткаенина груба свила со шари типични за волнени ткаенини.

Наводи
------

1. ↑  Данбар го цитира филологот В. Ф. Х. Николајсен кој тврди дека ова е измислица на народот, наведувајќи ја употребата на зборот „twedlyne" во 1541 г, па затоа сметајќи дека „tweedling" било варијанта на „twilling"; вид. John Telfer Dunbar, *The Costume of Scotland*, стр. 150.
**Луфтхганза Карго** (германски: *Lufthansa Cargo*) — товарен авиопревозник, подружница на Луфтханза, се седиште во Франкфурт, Германија. Оперира низ целиот свет, пренесува товар и нуди логистичка поддршка. Главна база е аеродромот во Франкфурт. Операциите на аеродромот во Лајпциг, во источниот дел на Германија, е за DHL, Германски пренесувач на брза пошта и товар.

Историја
--------

Одлуката за основање беше донесена во јули 1994, со што одделот за товар од Луфтханза стана посебен превозник. Луфтханза беше првата авиопревозник во светот што ги раздели своите товарни и патнички операции на два дела. Во 2004, Lufthansa Cargo и DHL Express се споија и формираа нов товарен авиопревозник. Авиопревозникот ќе биде со седиште во базата на DHL, Лајпциг.

Одредишта
---------

Lufthansa Cargo оперира на 39 одредишта во 23 земји:

### АФрика

Египет

* Каиро

Кенија

* Најроби

Сенегал

* Дакар

Јужна Африка

* Јоханесбург

### Азија

Средна Азија
Казахстан

* Алма Ати
* Нур-Султан

Узбекистан

* Ташкент

Источна Азија
Кина

* Пекинг
* Гуангжу
* Хонгконг
* Шангај

Јапонија

* Осака
* Токио

Јужна Кореја

* Сеул

Југоисточна Азија
Сингапур

* Сингапур

Тајланд

* Бангкок

Јужна Азија
Индија

* Бангалор
* Ченај
* Делхи
* Калкута
* Мумбаи

Југозападна Азија
Бахреин

* Манама

Иран

* Техеран

Кувајт

* Кувајт

Саудиска Арабија

* Џеда
* Ријад

Обединети Арапски Емирати

* Абу Даби
* Шарџа

### Европа

Белгија

* Брисел

Германија

* Келн (Аеродром Келн/Бон)
* Минхен (Аеродром Минхен)
* Франкфурт (Аеродром Франкфурт) **централа**
* Лајпциг

Италија

* Милано (Аеродром Милано Малпенза)

Русија

* Краснојарск
* Москва

Шведска

* Гетеборг (Аеродром Гетеборг Лендветер)

Турција

* Истанбул (Аеродром Истанбул Ататурк)

Обединето Кралство

* Нотингем

### Северна Америка

Канада

* Торонто

Мексико

* Мексико Сити

Обединето Кралство

* Атланта
* Чикаго
* Далас
* Лос Анџелес
* Њујорк
* Вилмингтон

### Јужна Америка

Аргентина

* Буенос Аирес

Бразил

* Кампинас

Флота
-----

Флотата на Lufthansa Cargo ја сочинуваат 19 авиони сите од типот McDonnell Douglas MD-11F.

Надворешни врски
----------------

* Lufthansa Cargo
* Lufthansa Group Архивирано на 1 октомври 2009 г.
* WOW

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Луфтханза Карго" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 142842759
* GND: 10035311-3

 |

 |
**Шимон Перес** (хебрејски:  שמעון פרס; Вишнево, 2 август 1923

 - Тел Авив, 28 септември 2016

) – израелски државник роден во Полска. Тој бил деветти претседател на Израел во периодот од 2007 до 2014 година. Перес двапати бил премиер на Израел и двапати вршител на должноста премиер. Во својата долга кариера (66 години), бил член на 12 владини кабинети. Во Кнесетот бил избран во ноември 1959 година, и со исклучок на тримесечен период во почетокот на 2006 година, континуирано бил негов член до 2007 година кога станал претседател.

Тој држел неколку дипломатски и војни позиции за време и веднаш после Израелската војна за независност. Неговата прва висока позиција во владата била Заменик генерален директор за одбрана во 1952 година, за да во 1953 година стане Генерален директор. На таа функција се задржал до 1959 година. Во својата кариера бил претставник на пет политички партии во Кнесетот: Мапаи, Рафи, Маахар, Работничка и Кадима, а ги водел Коалиционата и Лабуристичката.

Во 1994 година Перес заедно со Јицак Рабин и Јасер Арафат ја добил Нобеловата награда за мир, за мировните преговори на кои учествувал како израелски министер за надворешни работи, а истите резултирале со Договорот од Осло.

Во почетокот на 2007 година, Кадима го номинирала Перес во трката за претседателските избор, од Кнесетот бил избран на 13 јуни 2007, а на 15 јули 2007 ја презел функцијата на период од седум години. Тој бил првиот поранешен премиер на Израел кој бил избран за претседател. Кога се пензионирал, во 2014 година, бил најстариот водач на држава.

Во неговиот приватен живот бил поет аматер, а некои негови поеми биле користени како текст за песни.

После тежок удар и двонеделна хоспитализација во медицинскиот центар Шеба близу Тел Авив, Перес починал на 28 септември 2016 година.

Наводи
------

1. ↑  Amiram Barkat. „Presidency rounds off 66-year career". *Haaretz*. Архивирано од изворникот на 2007-09-04. Посетено на 2016-09-28.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 78770379
* LCCN: n79138880
* ISNI: 0000 0001 1878 3670
* GND: 119135086
* SELIBR: 397885
* SUDOC: 027064778
* BNF: cb11919118k (податоци)
* BIBSYS: 90130720
* MusicBrainz: b345f23e-4244-46af-ae0c-aafbf2d93bac
* NLA: 35416737
* NDL: 00452499
* NKC: jn20000701391
* BNE: XX926137
* CiNii: DA09118600

 |

 |
Sergio Leone
**Серџо Леоне** (италијански: *Sergio Leone*, Рим,  3 јуни  1929

 - 30 април  1989

) бил познат италијански режисер,сценарист и продуцент. Тој се смета за многу важен режисер во историјата на филмот, а особено е познат по неговите филмови од жанрот „шпагети-вестерн".

Животопис
---------

Творештво
---------

Леоне се смета за еден од најважните режисери во историјата на филмот, и покрај тоа што имал режирано само неколку филмови во својата кариера. Неговата режија била иновативна, оригинална и богата со стил. Тој бил основач на посебен филмски жанр и предонесол за преродбата на вестернот во 1960-тите години, благодарение на филмовите како: „За грст долари", „За неколку долари повеќе", „Добриот, лошиот и грдиот" и „Беше еднаш на западот".

### Филмографија

* „За грст долари" (1964)
* „За неколку долари повеќе" (1965)
* „Добриот, лошиот и грдиот" (1966)
* „Беше еднаш на западот" (1968)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 73864000
* LCCN: n79063349
* ISNI: 0000 0001 2139 3649
* GND: 118727540
* SUDOC: 028267265
* BNF: cb12013843v (податоци)
* BIBSYS: 90344499
* ULAN: 500471537
* MusicBrainz: 7ed7eb79-4989-43d6-9fa2-3126dc798953
* NLA: 35580192
* NDL: 00918462
* NKC: xx0054166
* BNE: XX1081545

 |

 |
Мангровска шума не поплавена од плима (Бангладеш)
**Мангрови** (еднина: мангрова) — зимзелени широколисни шуми што растат во приливната зона на морските брегови и устието на реките на места заштитени од бранова енергија од корални гребени или острови[2]. Распространети се во тропските предели, понекогаш во умерените зони, каде што морските струи се благопријатни. Го зафаќаат појасот помеѓу најниското ниво на вода за време на одлив и највисокото за време на прилив — приморската зона[3]. Од биогеографска гледна точка, мангровите се интразонални биоценози[4]. Мангровските шуми се преплавуваат со приливна вода 10 — 15 пати месечно и затоа се поплавуваат околу 40 % од времето. Мангровите можат да растат само ако има истовремено присуство на благо наклонета крајбрежна линија, прилив и одлив, вода со ниска соленост и отсуство на силни бранови. Соленоста на океанската вода се намалува со мешање со извори на река, дожд или слатка вода[5]. Обично, концентрацијата на сол во водите што ги опкружуваат мангровите (35 г/л) е помеѓу соленоста на свежата и морската вода, меѓутоа, на некои места, како што е Делтата на Инд, поради силно испарување, концентрацијата на сол во мангровите може да биде двојно повисока отколку во морето. Дополнителен проблем за животот на растенијата создаваат флуктуации на соленоста за време на приливот и одливот[6].

Наводи
------

Надворешни врски
----------------
Хенри Волтер Бејтс
**Хенри Волтер Бејтс** (роден на 8 февруари 1825 во Лестер, Англија, † 16 февруари 1892 во Лондон) е англиски природонаучник, еволутивен биолог и ентомолог. Тој бил основан од неговата амазонска експедиција, која започна во 1848 заедно со Алфред Расел Волес. Бејтс го испратил во неговото враќање од Бразил во 1859 година повеќе од 14.000 видови (повеќето инсекти), 8.000 беа нови за науката, во Англија. Тој беше поранешен следбеник на еволутивната теорија на Чарлс Дарвин. "Бејтс мимикри" е именуван по него.

Живот
-----

Хенри Волтер Бејтс е роден на 8 февруари 1825 година во Лестер, најстариот од четирите синови на плетениот производител. На 13-годишна возраст, започнал школување со трговец со трикотажа. Во своето слободно време собирал инсекти. Во 1843 година објавил кратка работа на бубачки во списанието "Зоолог". Тој се дружеше со Алфред Расел Волес, кој исто така беше голем ентомолог. По читањето на книгата на Вилијам Хенри Едвард за неговата експедиција во Амазон, тие одлучија сами да ги посетат тропските дождовни шуми и да го финансираат своето патување со продажба на собраните примероци на инсекти. Бејтс се откажа од својата работа како канцелариски работник, и тие почнаа заедно на нивната експедиција.

Во 1848 година тие слетале во Пара (денес Белем), каде што останале околу една и пол година и од каде што ги направиле своите екскурзии во устата на Амазон. Во 1850 година нивните патишта се разделија и сите истражуваа и се собраа за себе.

Santarém (Пара) беше главната база за Бејтс три години. Од тука ја истражувал областа и Рио Тапајос, една од најголемите притоки на Амазон. Повторно и повторно испраќа собрани примероци (цицачи, птици, влекачи, риби, инсекти, мекотели, зоофити (морски животни)) во Европа до музеи и колектори. Тој се преселил возводно и истражувал флора и фауна во областа Ега (сега Тефе), Фонте Боа и конечно Сао Паоло де Оливиенца во близина на границата со Перу. По единаесет години во Бразил, се вратил во Англија во 1859 година.

Гробот на Хенри
Преку своето патување, тој направи значителен придонес во разбирањето на еволуцијата. Тој го открил подоцна именуван по него, мимика на Бејтс. Безобѕирните животни го преземаат изгледот (дефанзива) на беспомошни или неживи животни и со тоа ги мамат своите непријатели.

Во 1863 година се оженил со Сара Ен Мејсон.

По аплаузната апликација на позицијата на зоолошката служба на Британскиот музеј, тој работел од 1864 како вработен во Кралското географско друштво. Во 1881 година станал член на Кралското друштво во Лондон. Хенри Валтер Бејтс почина на 16 февруари 1892 година од бронхитис.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 44447548
* LCCN: n50006356
* ISNI: 0000 0000 8123 1695
* GND: 116081082
* SUDOC: 03508118X
* BNF: cb13474489c (податоци)
* BIBSYS: 4026349
* NLA: 35015095
* NDL: 00462903
* CiNii: DA0286965X

 |

 |
Воздушен поглед на реката Јордан, 1938 година
**Јордан** е река во Западна Азија, која тече низ истоимената долина и се влева во Мртво море. Реката тече во границите на Израел. Јужно од езерото таа служи за граница помеѓу државата Јордан и Израел, како и помеѓу Јордан и Западниот брег. Реката е долга 252 километри.

Реката Јордан е важна за христијанството, бидејќи се верува дека во неа бил крстен Исус Христос од страна на Свети Јован Крстител.

Јордан како тема во уметноста и во популарната култура
------------------------------------------------------

* „Реката Јордан" (англиски: *Jordan River*) - песна на јамајскиот реге-музичар *Burning Spear* од 1975 година.
* „Јордан" (англиски: *Jordan*) - песна на американската фолк-музичарка Емилу Харис (*Emmylou Harris*) од 1980 година.

Наводи
------

1. ↑  YouTube, Burning Spear - Jordan River (1975) (пристапено на 17.4.2018)
2. ↑  DISCOGS, Emmylou Harris ‎– Roses In The Snow (пристапено на 8.10.2018)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија / од областа на географијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 82144647638107715569
* LCCN: sh85070703
* ISNI: 0000 0004 0644 1982
* GND: 4096627-6
* SUDOC: 059298871
* BNF: cb157254959 (податоци)
* NKC: ge754904

 |

 |
**Битерфелд-Волфен** (германски: *Bitterfeld-Wolfen*) — град во округот Анхалт-Битерфелд, Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа во југоисточна Саксонија-Анхалт, западно од реката Мулде, е површина на која главно се наоѓа тешка индустрија и јагленокопи. Градот бил создаден со спојување на градовите Битерфелд и Волфен и општините Грепин, Холцвајсих и Талхајм на 1 јули 2007.

Географија
----------

Битерфелд-Волфен е 25 километри североисточно од Хале и околу 35 километри северно од Лајпциг. Источно се наоѓа езерото Мулдештаузе, јужно езерото Гојче, западно лежи Зандерсдорф. Градот се наоѓа во природниот резерват Битерфелдер Бергбауревие.

### Соседни општини

Соседни општини се (од север во насока на стрелките на часовникот) Рагун-Јесниц, Мулдештаузе, Делич, Зандерсдорф-Брена и Цербих.

### Клима

Климатски дијаграм на Битерфелд
Просечната температура на воздухот во Битерфелд е 10,0 °C и годишни врнежи од 518 мм.

Историја
--------

### Спојување на градот

На 1 јули 2007, независните градови Волфен и Битерфелд и општините Грепин, Талхајм и Холцвајсих биле споени да ги создадат новиот град Битерфелд-Волфен.

Битерфелд
---------

Главна статија: Битерфелд
Битерфелд има околу 15.000 жители (2006). Бил првпат споменат во 1224. Како дел од Електорат Саксонија, потпаднал под пруската Провинција Саксонија во 1815. До административната реформа во 2007, бил главен град на округот Битерфелд.

Волфен
------

Главна статија: Волфен (Германија)
Волфен има приближно 24.000 жители (2006). Се наоѓа северно од Битерфелд. Волфен бил првпат споменат околу 1400. Откривањето на јагленот во 1846 и изградбата на фабриката за бои Agfa во 1895 ја донела индустријата во градот, а со тоа и раст на градот.

Наводи
------

1. ↑   „Население по општини на 31 декември 2020 г." (PDF). *Статистичка служба на Саксонија-Анхалт*. јуни 2021. (германски)
2. ↑  Deutscher Wetterdienst, Normalperiode 1961-1990

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 243905084
* GND: 7640701-9
* NKC: ge132345

 |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Анхалт-Битерфелд |
| --- |
|  |
| 
* Акен
* Битерфелд-Волфен
* Зандерсдорф-Брена
* Зидлихес Анхалт
* Кетен
* Мулдештаузе
* Остернинбургер Ланд
* Рагун-Јесниц
* Цербиг
* Цербст

 | Грб на округот Анхалт-БитерфелдГрб на округот Анхалт-Битерфелд |

 |
Миколог Паул Кумер
**Паул Кумер** (роден на 22 август 1834 година, а починал на 6 декември 1912 година) свеќтеник, учител и научник во Цербст, Германија, познат главно по неговиот придонес за миколошката номенклатура. Претходната класификација на агариците од страна на пионерскиот таксоном за габи, Елиас Магнус Фрис, назначи само многу мал број родови, при што повеќето видови спаѓаат во Агарикус. Овие неколку родови беа поделени на многу триби („племиња"). Во своето дело од 1871 година, Der Führer in die Pilzkunde, Кумер го подигнал поголемиот дел од племето Фрис до статус на род, со што воспоставил многу од генеричките имиња за агарици кои се користат до ден-денес.

Од 1857 до 1863 година, тој работел како приватен предавач, а потоа служел како кустос во Зербст (1863–1877). Од 1877 година наваму, тој беше министер во Хан Мунден .

Библиографија
-------------

* „Der Führer in die Pilzkunde. Anleitung zum metodischen, leichten und sichern Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze, mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen." 1. Auflage. Зербст (Е. Лупе); (1871).
* „Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der deutschen Moose". 119 S.; Берлин. (1873).
* „Der Führer in die Lebermoose und die Fefäßkryptogamen" (Schachtelhalme, Bärlappe, Farne, Wurzelfrüchtler). 1. Ауфл.; Берлин (Спрингер); (1875).
* „Kryptogamische Charakterbilder". VIII+251 S. 220 Abb.; Хановер, (1878).
* „Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der Deutsche Moose", 2. Ауфл.; Берлин, (1880).
* „Die Moosflora der Umgebung von Hann. -Минден". - Бот. Централблат 40: 65–72, 101–106; Касел, (1889).
* „Der Führer in die Mooskunde. Anleitung zum leichten und sicheren Bestimmen der deutschen Moose". 3. Auflage; Берлин, (1891).
* „Der Führer in die Lebermoose und die Gefäßkryptogamen" (Schachtelhalme, Bärlappe, Farne, Würzelfrüchtler). 2. Auflage VII+148 S.; Берлин (Пролет), (1901).

Наводи
------

1. ↑  Natural History Museum Kassel Архивирано на 14 ноември 2012 г. biography/bibliography
2. ↑  BHL Taxonomic literature : a selective guide to botanical publications

Надворешни врски
----------------

* „Паул Кумер", Историски индекс на миколози, *миколошко друштво Илиноис".*
Манастир во Петра
**Петра** е напуштен древен град во денешен Јордан. Се наоѓа на планинска долина на источниот дел во Види Араба, во која се преклопуваат патиштата кон Газа на запад, Бостра и Дамаск на север, Ејлат на Црвено море и Персискиот Залив од другата страна на пустината. На 6 декември 1985 Петра е вклучена во Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО. Петра е едно од новите седум светски чуда.

Историја
--------

Историјата на градот најтесно е поврзана со Набатејците, но поради недостаток од пишани докази, може да се утврди од фрагментите во Библијата и од грчки и римски извори. Според Библијата, областа на Петра е населена од хоритите, но не е сигурно, дали самиот град се споменува во Стариот завет. Најстарите археолошкии остатоци од ископувањата датираат околу 6 век пр.н.е. Иако е познато дека во антиката бил главен град на Набатејците, нема многу сознанија за тоа како бил нарекуван од Семитите. Во елинистичкиот период бил познат под името Петра (карпа).

Како дел од Источната Римското Царство, околу 630 Петра била освоена од муслиманите. За време на Ерусалимското Кралство она што останало од градот е заземено од кралот Балдуин I, а под контрола на крстоносците останува сè до 1189 година.

Значење
-------

Познат е по градбите изделкани во карпи. Благодарение на стратешки поволната положба, низ Петра поминувале караваните од југот на Арабија кои пренесувале скапоцена роба: зачини и свила од Индија, слонова коска од Африка, бисери од Црвеното Море и темјан од Јужна Арабија

  

* Петра
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* МанастирМанастир
*

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Петра" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Википатување има туристички водич за ***Petra***. |

* Петра на isidore-of-seville.com (англиски)
* www.raingod.com (англиски)

 *Оваа статија поврзана со Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 315170015
* LCCN: sh85100338
* GND: 4045379-0
* NKC: ge130401
* BNE: XX455486

 |

 |
***Trifolium buckwestiorum*** е редок вид на детелина позната по народното име **детелината Санта Круз.**

Распространетост
----------------

Растението се смета како ендемичен вид во Калифорнија. Знаеме за него од девет или десет мали појави, во окрузите Монтереј, Санта Круз и Сонома. Може да се појави и во окрузите Сан Матео, Санта Клара и Мендосино, но, неговите популации се многу мали и лесно се уништуваат поради разни причини како што се возилата, развојот на индустријата и активноста на дивите свињи.

Расте во шуми и во крајбрежни прерии.

Опис
----

Таа е едногодишна билка која расте исправена или опуштена во форма, со зелена или црвеникава трева без влакна. Листовите се овални ливчиња, долги до 1,5 сантиметар.

Цветот е главица која е широка приближно еден сантиметар. Секој цвет има чашка од чашкино ливче кои се стеснуваат на фини влакна и розова корола долга под еден сантиметар.

Наводи
------

1. ↑  „Trifolium buckwestiorum". Служба за заштита на природните ресурси при USDA — база PLANTS.
2. 1 2  The Nature Conservancy[*мртва врска*]
3. ↑  Elkhorn Slough Local Plant Profile
4. ↑  „California Native Plant Society Rare Plant Profile". Архивирано од изворникот на 2012-03-26. Посетено на 2022-05-21.

### Дополнително читање

* Isley, D. (1992). Иновации во Калифорнија *Трифолиум* и *Латирус*. *Мадроњо* 39(2):90–97.

Надворешни врски
----------------

* Рачен третман со Jepson
* Фото галерија
**Ауриај** — поранешен округ во средновековна Италија на источните падини на Западните Алпи што се наоѓал помеѓу Кунео и Салуцо. Округот постоел од крајот на деветтиот век до средината на десеттиот. Името на округот преминало од името на *општината* Валоријате.

Најраниот познат гроф бил еден Родулф, кој починал во 902 година, оставајќи ја округот на некој Франк по име Роџер, кој бил негов втор човек. Помеѓу 940 и 945 година, синот и наследникот на Роџер, Ардуин Глабер, ги истерал Сарацените од Вал ди Суза и го припоил регионот во неговата област Ауриат. Ардуин бил поддржувач на Беренгар од Ивреа во неговата успешна понуда за Железната круна на Ломбардија во 950 година. Следната година (951) Беренгар ја завршил реорганизацијата на западна Ломбардија, создавајќи три нови маршеви за подобра одбрана на брегот од нападите на Сарацен: Маршот на Џенова (Источна Лигурија), Маршот на Монферат (Западна Лигурија) и Маршот на Торино. Ардуин бил создаден првиот Маркгроф од Торино.

Во тоа време, Аурирај исчезнал од записите како посебен ентитет, но останал центар на имотот на семејството Ардуиничи три генерации подоцна, кога Берта се омажила за Отоне дел Васто од кланот Алерамици. Нивните заеднички својства го формирале јадрото на подоцнежниот март на Салуцо.

Наводи
------

* МГ Бертолини. „Ардуино". *Dizionario biografico degli Italiani*, VI:49–52. Рим: Società Grafica Romana, 1964 година.
* Франческо Коњасо. *Сторија ди Торино*. Фиренца: Giunti Editore, 2002 година.
**Деца на сонцето** — македонски филм од 2014 година, во режија на Антонио Митриќески. Во главните улоги настапуваат: Ивана Павлаковиќ, Мето Јовановски, Владо Јовановски, Билјана Танески, Камка Тоциновски, Александар Микиќ, Милица Стојанова, Данчо Чевревски итн. Директор на фотографијата е Јарек Шода, а продуцент е Дејан Милошевски.

Македонската премиера на филмот се одржала на 18 септември 2014 година во Битола, на последната вечер на Меѓународниот фестивал за филмска камера „Браќа Манаки". Светската премиера на филмот се одржала на 25 септември 2014 година, на меѓународниот фестивал „Реинденс" во Лондон, каде што филмот се натпреварувал во официјалната конкуренција. Во декември 2014 година, филмот бил прикажан на филмскиот фестивал „Фест" во Белград.

Улоги
-----

| Глумец | Улога |
| --- | --- |
| Мето Јовановски | Крал |
| Милица Стојанова | Лена |
| Владо Јовановски | Кале |
| Ивана Павлаковиќ | Ангела |
| Билјана Танески | Мира |
| Данчо Чевревски | Сони |
| Кире Ѓоревски | Марко |
| Камка Тоциновски | Жирафа |
| Александар Микиќ | Цуцла |
| Емир Хаџихафизбеговиќ | Фурда |
| Мартин Мирчевски | Дупли |
| Ацо Дуковски | Чуварот |

Содржина
--------

Приказна за семејството и верноста, љубовта и загубата, предавството и покајанието. Додека мафијата уништува едно големо семејство кое се соочува со тежок живот, љубовта цвета меѓу Марк (гангстер) и Ангела, кои се заљубени уште од училишните денови. Сепак, иако судбината конечно се насмевнува и семејството го наоѓа одамна изгубеното богатство, Ангела го издава семејството во име на љубовта и го краде богатството, за да го спаси Марко од мафијата. Секој го добива она што го заслужува, а љубовта има несреќен крај.

Наводи
------

1. ↑  „Македонска премиера на „Деца на сонцето" на „Манаки", *Дневник*, година XVIII, број 5570, петок, 19 септември 2014, стр. 23.
2. ↑  „Деца на сонцето на „Фест" во Белград", *Дневник*, година XVIII, број 5638, среда, 10 декември 2014, стр. 20.
3. ↑  „Filmovi, Deca sunca". *2015.fest.rs* (српски). Посетено на 2022-04-19.

Надворешни врски
----------------

* Деца на сонцето (филм) на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)