recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Политикин Забавник*** ( српска кирилица : ***Политикин Забавник*** ) е популарно списание во Србија, издадено од весниците и списанијата на „Политика".

Првиот број излегол на 28 февруари 1939 година. На почетокот се печател во форма на весник и се издавал двонеделно, во вторник и петок. Во денешно време излегува еднаш неделно, во петок. Еден дел од списанието е стрип, додека другите делови содржат статии за науката, природата, историјата, уметноста и интересни настани, напишани за да им се допаднат на најшироката публика. Славниот слоган на магазинот го означува како „Za sve od 7 do 107" ( *За сите од 7 до 107* ).  Поранешниот слоган бил „За сите од 7 до 77", но бил променет откако уредникот добил писмо од читател во кое се вели дека неодамна наполнил 78 години и прашува дали е сè уште способен да го чита. Списанието било одликувано со орден на Сретење на Република Србија .

Историја
--------

Наводи
------

1. ↑  „Vreme 686 - Intervju - Zefirino Grasi, Politikin Zabavnik: Formula udrobljenog sadrzaja". Архивирано од изворникот на 2012-10-21. Посетено на 2020-10-24.
2. ↑  „Yu4You.com: Politikin zabavnik: Časopisi Politika a.d". Архивирано од изворникот на 2007-06-24. Посетено на 2020-10-24.
3. ↑  Serbia, RTS, Radio televizija Srbije, Radio Television of. „Uručena odlikovanja povodom Dana državnosti". *www.rts.rs*. Посетено на 2020-02-15.
Глинен лонец од колекцијата на Музеј за локална наука Ружа. Кон крајот на XIX - почетокот на XX век. Димензии: H - 34 см; грло - 22 см; дното -18 см; тело - 64 см Материјал, техника: глина, рачна изработка, моделирање.  
  
  
  
 Фото: *Александар Артеменков*
**Глинен лонец** - голем глинен лонец, во 19 век исто така сад за готвење од леано железо Тенџере или големо грне со широк врат со две вертикални рачки. Се користи за складирање на разни намирници и пијалоци (жито, млеко и сл.). На пример, се користеле и во таверна, пивница, кафана. Деминутив - корчажка. 

Во 12 век ( 1146 г. ) се користел како сад и мерка за вино од грозје. Обична амфора со вино (лонец) била еднаква на две кофи. Во тоа време, кофата сè уште немала единствен волумен за цела Русија (за различни земји нејзиниот волумен бил од 12 до 15 литри), така што можеме само да претпоставиме дека глинениот лонец бил приближно 25 литри[].

Етимологијата на зборот е нејасна.

 Насликан сад во Курнаја (црна) колиба на куќата на Тарасов, музеј-резерват Костромскаја Слобода.
Во древната руска литература, садовите кои се користеле и ги нарекувале амфори биле донесени во 10-13 век од регионот на Црното Море. Во археолошката литература садовите се нарекуваат големи садови со две рачки, садовите со тркалезно дно се вид на амфори од црноморскиот регион. Во покраината Оренбург, терминот „корчага" значи риболовна опрема .

Наводи
------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  В. И. Даль & 1880—1882. sfn error: no target: CITEREFВ.\_И.\_Даль1880—1882 (help)
Логодашка Река на картата на Општина Горна Џумаја.
**Логодашка Река** — река во Горноџумајско, Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 22 км и ги одводнува источните и средишни делови на планината Влаина.

Река извира под името *Клисурска Река* на надморска височина од 995 м од планината Влаина, 300 м северозападно од маалото Ваклинци на с. Клисура, Општина Горна Џумаја (Благоевград). Најпрвин тече на југоисток во длабока и добро пошумена долина, а по с. Логодаш страните стануваат мошне соголени. По утоката на најголемата притока Четрока (десна) Логодашка Река свртува на исток и кај с. Покровник навлегува во Горноџумајската Котлина, каде коритото ѝ е уредено со брежни насипи. Завршува како десна притока на Струма, 500 м југоисточно од Покровник.

Сливот на реката зафаќа 166 км2, што претставува 0,96 % од вкупниот слив на Струма.

Главни притоки: → лева, ← десна

* → Дренски Дол
* ← Четрока (најголема)
* ← Поповска река

Логодашка Река се напојува претежно од дождови; најполноводна е во март и април, а најслабоводна во август и септември.

По течението на реката има три села: Клисура, Логодаш и Покровник, сите во Општина Горна Џумаја.

Водите на реката и на некои од нејзините притоки се користат за наводнување, за која цел на една нејзина мала лева притока е изградено големото вештачко езеро Стојковци.

Топографски карти
-----------------

* Лист од карта K-34-70. Размер: 1 : 100 000
* Лист од карта K-34-82. Размер: 1 : 100 000
* Лист од карта K-34-83. Размер: 1 : 100 000

Поврзано
--------

* Горноџумајска Котлина

Наводи
------

1. ↑  Мичев, Николай и др. (1980). *Географски речник на България*. София: Наука и изкуство. стр. 290.
**Севан** (ерменски: Սևանա լիճ) е најголемото езеро во Ерменија и едно од најголемите езера на големи надмосрски височини во светот.

Поранешните имиња на езерото биле **Гегаркуник** (ерменски: Գեղարքունիք), **Гегамско Море** (ерменски: Գեղամա ծով), и **Ѓукче** (турски назив за *Сино Езеро*).

Целото езеро е сместено во покраината Гехаркуник. Се храни од 28 реки и потоци. Само 10% од влиената вода истекува во реката Храздан (Раздан), бидејќи 90% испарува.

Пред човечкото влијание да го уништи езерото, тоа било длабоко 95 м, имало површина од 1.360 км2 (5% од целокупната ерменска површина), волуменот му бил 58 км3 и имало перијаметар од 260 км. Езерската површна била на надморска висина од 1.950 м.

Национален парк
---------------

Ерменски галеб
Националниот парк Севан го опфаќа езерото и неговата околина и постои од 1978 година. Цел на паркот е зачувување на екосистемот на високопланинското езеро. Овде живеат ендемски видови на риби, разновиден растителрн и животински свет. Три ендемски видови на риби на кои оваа езеро им е живеалиште се севанска пастрмка( salmo ischchan) и два вида на крап( capoeta capoeta sevangi, barbus goktschaicus).

Што се однесува на птици овде престојуваат ерменски галеби кои претставуваат ендемски вид и водените птици преселници.Овде живеат и 336 вида на рбетници. Во овој национален парк постојат 1145 вида на васкуларни растенија од кои 3 ендемски вида на Ерменија и 5 на Севан.
Дури 267 вида на печурки раснат во басенот на езерото Севан, а од нив 100 се јадат. Просторот кој го зазема паркот е 147.300 хектари, од кои 22.600 се копнена територија.

Поврзано
--------

* Ишхан - севанска пастрмка

Наводи
------

1. ↑  René Grousset. *The Empire of the Steppes: A History of Central Asia*, Rutgers University Press, 1970, p. 348, ISBN 0-8135-1304-9
2. ↑  Jacques Kayaloff. *The Battle of Sardarabad*, Mouton, 1973, p. 211
3. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2020-02-16. Посетено на 2020-07-11.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Севан" на Ризницата ? |

* Сè за езерото Севан Архивирано на 5 мај 2007 г. (англиски)
* Севан - „Арменијапедија" (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 240568027
* LCCN: sh88001131
* GND: 4847136-7
* NKC: ge895058

 |

 |
**Гвинет Кејт Палтроу** (англиски: *Gwyneth Kate Paltrow*) (27 септември 1972) е американска филмска глумица.

Палтроу добила внимание за нејзините улоги во филмовите како психолошкиот трилер *Седум* (1995), во кој глумела со Бред Пит како и драмата *Ема* (1996), во која глумела со Џереми Нортем. По улогите во романтичната комедија *Лизгачки врати* (1998) и трилерот *Совршено убиство* (1998), Палтроу добила светско признание преку нејзината улога во *Вљубениот Шекспир* (1998), за која добила Оскар за најдобра глумица, Златен глобус за најдобра глумица во мјузикл или комедија и две награди од страна на здружението на филмски работници. Палтроу толкувала споредни, како и главни улоги, во филмовите *Талентираниот господин Рипли* (1999), *Скок* (2000), *Љубовта е слепа* (2001), и *Доказ* (2005), за која добила номинација за Златен глобус за најдобра глумица во драма.

Од 2008 таа ја играла улогата *Пепер Потс*, во *Железниот човек* (2008), *Железниот човек 2* (2010), *Одмаздници* (2012), и *Железниот човек 3* (2013). Таа исто така добила Еми награда за најдобра глумица гостин во комедија во 2011 година за нејзината улога во серијата Гли.

Животопис
---------

Гвинет е ќерка на глумицата Блајт Данер и телевизискиот продуцент Бру Палтроу. Поради нејзината голема приврзаност кон мајка ѝ, Гвинет со своето семејство се преселила од Лондон во САД. Палтроу била омажена за рок-музичарот Крис Мартин, со кого има две деца - синот Мозес (роден во 2006 година) и ќерката Епл (родена во 2004 година), а по разводот, таа била во врска со продуцентот Бред Фалук.

Кариера
-------

Благодарение на своите родители, Гвинет имала голема помош на почетокот на кариерата, во која многу ѝ помогнал и Стивен Спилберг, семејниот пријател на нејзините родители. Имено, тој ја ангажирал да глуми во својот филм „Кука" од 1991 година.

Во 1998 година, Палтроу ја овоила наградата „Оскар" за улогата во филмот „Вљубениот Шекспир".

Наводи
------

1. 1 2  Наташа Спирова, „Кејт и Голди делат иста смисла за хумор, Изабела и Ингрид безвременска убавина", *Антена*, број 866, 30.1.2015, стр. 12-13.
2. ↑  „Луѓе", *Утрински весник*, година XVI, број 4754, вторник, 7 април 2015, број, стр. 24.

Надворешни врски
----------------

* Гвинет Палтроу на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

*Оваа статија за глумец/глумица од САД е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 117030333
* LCCN: no98073797
* ISNI: 0000 0001 2284 3568
* GND: 129578274
* SUDOC: 059667206
* BNF: cb14018913p (податоци)
* BIBSYS: 98055645
* MusicBrainz: dc71c08e-3ee5-409d-ae0d-f4fd9050e170
* NLA: 35801622
* NDL: 001171203
* NKC: js20060205037
* BNE: XX1266590
* CiNii: DA12694519

 |

 |
**Либешево** (грчки: *Άγιος Ηλίας*, *Агиос Илијас*; до 1927 година *Λιμπίσοβο, Либисово*; до 1949 *Αϊλιάς, Ајлијас*) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 8 жители

Географија и местоположба
-------------------------

Селото лежи западно од селото Жиковишта и југоисточно од селата Долени и Мангила на надморска височина од 1 000 м. Припаѓа на групата македонски села од Костенаријата. Атарот на селото е мал, околу 6 квадратни километри.

Историја
--------

### За време на Османлиското Царство

Кон крајот на XIX век Либешево е чисто македонско село во северниот крај на Костурската Каза на Османлиското Царство. Во статистиката на Васил К’нчов, во 1900 година Либешево е забележано како село со 350 жители Македонци.

### Во Грција

За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Забрдени станува дел на Кралството Грција.

Во 1927 година името на селото е променето во *Ајлијас*, а во 1949 година во *Агиос Илијас*.

Меѓу двете светски војни доста жители од селото емигрирале во прекуокеанските земји заради сиромаштијата, но и заради малтретирањето од страна на грчките власти.

За време на Граѓанската војна селото настрадало, било напаѓано од вооружени десничарски банди и монархистите. Сепак, селото не се распаднало.

Демографија
-----------

### Пописи

Движењето на населениото по години е следното:

* 1913 - 323 жители
* 1920 - 253 жители
* 1928 - 247 жители

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

| Година | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Население** | 224 | 85 | 90 | 56 | 121 | 88 | 42 | 8 |

**Извор за 1940-1991 г.**: Т. Симовски, *Населените места во Егејска Македонија*

Стопанство
----------

Населението во селото произведува жито и компири, а во помала мера се занимава и со сточарство.

Наводи
------

1. ↑  „Попис на населението од 2011 г. Трајно население". Државен завод за статистика на Грција.
2. ↑  Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Λιμπίσοβο -- Αϊλιάς
3. ↑  Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Αϊλιάς -- Άγιος Ηλίας
4. ↑  Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 268.
5. ↑  Симовски, Тодор (1998). *Населените места во Егејска Македонија*. **2**. Скопје. стр. 28.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во општината Рупишта |
| --- |
|  |
| ОЕ Јон Драгумис1 | 
* Богатско
* Здралца
* Нова Костараџа
* Лошница
* Слимништа

 |
|  |
| ОЕ Рупишта | 
* Бела Црква
* Бухин
* Витан
* Вичишта
* Госно
* Долени
* Езерец
* Жиковишта
* Жужелци
* Забрдени
* Ланга
* Либешево
* Лудово
* Лучишта
* Мангила
* Марковени
* Моласи
* Нестиме
* Осничани
* Песјак
* Ресулјани
* **Рупишта**
* Семаси
* Скумско
* Старичани
* Шкрапари

 |
|  |
| Историски | 
* Братмир
* Костараџа
* Лагор
* Марчишта
* Оловраде
* Порино
* Свети Илија
* Соишта

 |
|  |
| 1 *Новодаден збирен назив кој не се води според ниеден топоним. Наречено по грчкиот пропагандист Јон Драгумис.* |

 |
**Мирмиран** (турски: *Mirmiran*) ― воената титула на османлискиот паша, слична на титулата беглербег, владетелот на Ејалет. Првично, титулата им била доделувана на двајца паши: владетелот на Ќустендил — румелиски мирмиран; на владетелот на Ерзурум — анадолски мирмиран; сепак, тогаш бројот на носители на титули се зголемил на 20 мирмирани. Самиот „мир-мир-ан" значи „командант над командантите".

Поврзано
--------

* Битката кај Велбужд
* Историја на Ќустендил

Наводи
------

1. ↑  Терминологический комментарий
2. ↑  Сведения за феодалното устройство на Османската държава в кануннамето на Айни Али от началото на XVII век
3. ↑  Мирмиран
**Панчаревско Езеро** — вештачко езеро во западна Бугарија, на реката Искар, в крајот на Панчаревската Клисура, помеѓу Лозенска Планина и Витоша, на 600 м. н.в. Должината му е 3 км, а ширината до 400 м, длабочината достигнува до 15 м. Се наоѓа на 15 км јужно од Софија. На западниот брег сместено е селото Панчарево и Панчаревските минерални извори, а во околината се наоѓаат и селата Кокалјане и Герман. Источниот брег на езерото е опколен со дабови и борови шуми. Во подрачјето на Панчаревското Езеро се изградени спортски терени и урбани објекти. Питомата природа и блискоста до Софија, го прават омилено место за излети на софијанци.

Поглед на езерото

  


|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Панчаревско Езеро" на Ризницата ? |
**Науел Уапи**  (шпански: *Lago Nahuel Huapi*) — ледничко езеро во езерскиот крај на северна Патагонија помеѓу покраините Рио Негро и Неукен во Аргентина.

Местоположба
------------

Езерото се наоѓа во истоимениот национален парк „Науел Уапи" и има површина од 529 км2, и лежи на надморска висина од 765 м. Максималната измерена длабочина од изнесува 438 м. Од езерото истекува Лимајската Река.

Езерото има кристално чиста вода и има просечна површинска температура од 7 °C. Најпопуларен спорт е кајакарството.

„Науелито"
----------

Главна статија: Науелито
Во почетокот на XX век, според домородните легенди во езерото постои гигантско суштество кое живее во длабочините. Чудовиштето локално е познато под името „Науелито". Според кажувањата, тоа е слично на Неси и Изгубениот свет.

Месните жители од народот Мапуче го нарекуваат „ел Куеро" (кожа) поради неговата мазна кожа. Соседното Лакарско Езеро е исто така познато како дом на друго чудовиште, слично на плесиосаурус, кое според домородците е „морска крава" заби по целото тело.

Членовите на Зоолошката градина во Буенос Аирес при посетата на езерото во 1922 се обиделе да го пронајдат суштеството, но не нашле никакви 
докази.

Наводи
------

1. ↑

Надворешни врски
----------------

* Науел Уапи Архивирано на 12 септември 2005 г. - Светска база на езера (англиски)
* „Науелито" - езерското чудовиште од Патагонија
Рони Џејмс Дио и Ричи Блекмор во Норвешка, 1977 година
Рони Џејмс Дио се најде себеси со поблиски врски со Ричи Блекмор, бидејќи бендот „Елф" во суштина беше трансформиран во она што ќе стане **Rainbow**. Името дошло од Rainbow Bar and Grill, сместен во Лос Анџелес, каде што Рони и Ричи потрошувале дел од своето слободно време. Замислата на поранешниот гитарист на Deep Purple, Ричи Блекмор, **Rainbow** брзо се разви во еден од најуспешните тешки метални групи во 70-те години зад харизматичниот фронтмен Рони Џејмс Дио. Заедно, дуото ќе продуцира низа признати албуми кои сѐ уште се сметаат за класици на жанрот. Но, групата повеќепати ќе го промени својот музички пристап по заминувањето на пејачот, на крајот збунувајќи и отуѓувајќи голем дел од нивната публика.

Турнеја по турнеја следеше помеѓу студиската работа и бендот доживеа голем број промени во линијата пред притисоците на крајот ги поттикнаа членовите да се префрлат на други работи. Отпуштајќи осум албуми за време на своето децениско траење, бендот конечно заврши кога Блекмор замина за да се приклучи кон неговите стари другари од Deep Purple во целосното обединување во 1984 година. И кога влијанието на **Rainbow** исчезна во интервентните децении, нивното е клучно поглавје во развојот на хеви метал и хард рок.

Членови
-------

* Ричи Блекмор - гитара (1975–1984, 1993–1997, 2015–сегашност)
* Рони Џејмс Дио - главен вокал (1975-1979)
* Рони Ромеро - главен вокал (2015–сегашност)
* Јенс Јохансон - клавијатура (2015-сегашност)
* Боб Новау - бас гитара , придружен вокал (2015-сегашност)
* Давид Кеитх - тапани (2015-сегашност)

Дискографија
------------

* *Ritchie Blackmore's Rainbow* (1975)
* *Rising* (1976)
* *Long Live Rock 'n' Roll* (1978)
* *Down to Earth* (1979)
* *Difficult to Cure* (1981)
* *Straight Between the Eyes* (1982)
* *Bent Out of Shape* (1983)
* *Stranger in Us All* (1995)

Наводи
------

1. ↑  „DIO / RonnieJamesDio.com - Discography - Rainbow". *web.archive.org*. 2009-06-21. Архивирано од изворникот на 2009-06-21. Посетено на 2019-02-19.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
2. ↑  „Rainbow | Biography & History". *AllMusic* (англиски). Посетено на 2019-02-19.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 130104682
* LCCN: n83043571
* ISNI: 0000 0001 1931 2221
* GND: 5533238-9
* BNF: cb13906030h (податоци)
* MusicBrainz: e3cb4543-210f-499a-b0d1-3882c312dfb9
* NKC: xx0027816

 |

 |
**Намцо** (официјално **Нам Цо**, монголски:**Тенгри Нур** (Небесно езеро)30°42′N 90°33′E) е планинско езеро во Тибет, Кина. Езерото се наоѓа на границата меѓу Дамксунг од префектурата Ласа и Баингоин од префектурата Нагќу, околу 112 км северозападно од Ласа.

Географија и клима
------------------

Манастирот Таши Дор виден пред езерото
Идилични номадски кампови (2005)
Езерото лежи на надморска висина од 4,718m и зафаќа површина од 1,870 км2. Езерото е на најголема надморска висина од солените езера во светот и најголемото солено езеро во Тибет. И покрај то, не е најголемото езеро во историјата на географски Тибет. Најголемо, сепак е езерото Кингаи (речиси двојно поголемо), но поради промената на границата од 1965, тоа и припаѓа на Кина и е најголемо езеро во оваа земја.

Во езерото има 5 острови со различна големина, а на едн или два има камена руда. Езерото служело за религиозни намени кои ги извршувале поклониците кои поминувале по неговата ледена површина кон крјот на зимата, носејќи ја храната со себе. Тие ги поминувале летата покрај езерото, оневозможени да се вратат сè додека водата од езерото не замрзнела. Оваа пракса е практикувана и за време на комунистичкиот режим на Кина врз Тибет.

Најголемиот остров се наоѓа во северозападниот дел од езерото и е долг 2.100 м, а широк 800 м со возвишување до 100m кон средината. Неговата најблиска точка е на 3,1 км од брегот.

Највнатрешниот остров е на најблиска оддалеченостѕ од 5,1 км од брегот.

Времето покрај Намцо е променливо и често се случува да дојде и до снежни виулици на планинскиот венец Њаинкентагла.

Останати податоци
-----------------

Езерото Намцо се смета дека е едно од најубавите места на планинскиот венец Њаинкентагла. Пустинските пештери во близина, со векови биле одредиште за тибетските поклоници. Површинскиот пат низ Ларген Ла на надморска висина 5,186m беше завршен во 2005, овозможувајќи полесен пристап до езерото од Ласа, што овозможува развој на туризмот.

Во овааповршина се наоѓаат населбите Добџои, Догар и Чагјунгоинба.

Манастирот Таши Дор се наоѓа покрај југоисточниот дел од езерото.

Во хонгконшкиот филм од 2002 *Допир* се снимени неколку сцени од езерото.

Постојат некои неточни записи кои велат дека езерото Намцо се наоѓа на најголема надморска виина во светот. Но, оваа констатација е точна за езерото Сенгли кое се наоѓа на надморска висина од 5,386m и зафаќа површина од 92 км2. Сепак, Намцо е соленото езеро кое се наоѓа на највисока надморска висина во светот.

За езерото Намцо исто така е снимен и документарец на BBC.

Наводи
------

1. ↑  „2006. Езеро од холоценот со промени на езерото Нам Цо како реакција на ледничкиот распад на ледниците и промената на климата во холоценот. Работилница INQUA во времето и природните планини на глацијализацијата, од висините на Азија до светот 14-22 септември, 2006 Ксининг, Кина. стр. 33 (книга на апстракти)" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2008-12-19. Посетено на 2008-09-10.
**Euro Truck Simulator 2** — симулаторска камионџиска игра развиена и објавена од SCS Software за Microsoft Windows, Linux и macOS и првично била објавена како отворен развој на 18 октомври 2012 г. Играта е директно продолжение на играта Euro Truck Simulator од 2008 г. и е четврта видеоигра од серијата Truck Simulator. Играта нуди нелинеарно искуство сосредоточено околу основната идеја дека играчите можат да го преземат воланот на зглобните камиони, движејќи се кон скратена верзија на Европа. Нивната задача вклучува подигање товари од различни места и успешно доставување до нивното местоназначување.

Како што се развива играта, играчите имаат можност да ја прошират својата виртуелна камионџиска империја. Ова вклучува купување дополнителни возила и складишта, како и најмување други возачи да се приклучат на нивната екипа и да работат на различни задачи. Овој нелинеарен пристап им овозможува на играчите да го обликуваат својот пат и да изградат успешен превозен бизнис во играта.

Наводи
------

1. ↑  „Euro Truck Simulator 2". SteamDb. Посетено на 17 October 2022.
2. ↑  „The time is now!". SCS Software. 18 October 2012. Архивирано од изворникот 22 January 2021. Посетено на 23 January 2021.
3. 1 2  „Euro Truck Simulator 2". *Gaming Nexus* (англиски). Посетено на 27 September 2023.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* *Euro Truck Simulator 2*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
| **Ловечка област**Област Ловеч |
| --- |
| Карта на Бугарија, Ловечка област е означена |
|  |
| **мапа** |
| **Админ. центар**: | Ловеч |
| **Површина**: | 4 128 км2 |
| **Население**: | 167 931 |
| **Број на општини**: | 8 |
| **Регистарска ознака**: | ОB |
| **Областен Управител**: | Сурај Велиева |
| **информација** |

**Ловечка област** е една од 28-те области на Бугарија. Наоѓа се во северниот дел на замјата во Предбалканот и Стара Планина. Опфаќа површина од 4 128,8 км2 и има население 167 931 луѓе.

Список на населените места во Ловечка област
--------------------------------------------

*Градовите се со удебелен фонт.* 

### Општина Априлци

Велчево,
Драшкова Полјана,
**Априлци**,
Скандалото,
Черневото

### Општина Јабланица

Батулци,
Брестница,
Голјама Брестница,
Добревци,
Д’бравата,
Златна Панега,
Мал’к Извор,
Орешене,
**Јабланица**

### Општина Летница

Горско Сливово,
Крушуна,
Крпачево,
**Летница**

### Општина Ловеч

Абланица,
Александрово,
Баховица,
Брестово,
Б’лгарене,
Владиња,
Горан,
Горно Павликене,
Гостиња,
Деветаки,
Дојренци,
Дренов,
Д'брава,
Изворче,
Јоглав,
Казачево,
К’крина,
Лешница,
Лисец,
**Ловеч**,
Малиново,
Прелом,
Пресјака,
Скобелево,
Славјани,
Слатина,
Сливек,
Смочан,
Соколово,
Стефаново,
Радјувене,
Тепава,
Умаревци,
Хлевене,
Чавдарци

### Општина Луковит

Бежаново,
Беленци,
Дерманци,
Д’бен,
Карлуково,
Торос,
**Луковит**,
Петревене,
Пештерна,
Румјанцево,
Тодоричене,
’глен

### Општина Тетевен

Брезово,
Б’лгарски Извор,
Бабинци,
Васиљово,
Галата,
Глогово,
Гложене,
Голјам Извор,
Горното Село,
Градежница,
Дивчовото,
Лозето,
Малка Желјазна,
Рибарица,
**Тетевен**,
Черни Вит

### Општина Тројан

Балабанско,
Балканец,
Бели Ос’м,
Белиш,
Борима,
Врабево,
Голjaма Желјазна,
Горно Трапе,
Гумоштник,
Дебнево,
Добродан,
Д’лбок Дол,
Калејца,
Ломец,
Орешак,
Патрешко,
Старо Село,
Терзијско,
**Тројан**,
Черни Ос’м,
Чифлик,
Шипково

### Општина Угрчин

Голец,
Драгана,
Каленик,
Катунец,
Кирчево,
Лесидрен,
Микре,
Орљане,
Славштица,
Сопот,
**Угрчин**

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Ловечка област

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Области во Бугарија |
| --- |
|  |
| 
* Благоевград 1
* Бургас
* Варна
* Велико Трново
* Видин
* Враца
* Габрово
* Добрич
* Јамбол
* Крџали
* Ќустендил
* Ловеч
* Монтана
* Пазарџик
* Перник
* Плевен
* Пловдив
* Разград
* Русе
* Силистра
* Сливен
* Смољан
* Град Софија
* Софија
* Стара Загора
* Трговиште
* Хасково
* Шумен

 | Бугарија |
|  |
| 1 областа ја опфаќа цела Пиринска Македонија со исклучок на с. Бараково, кое денес е во областа Ќустендил. |

 |
**Пикачу** (јапонски: ピカチュウ, англиски: *Pikachu*) — суштество од серијата игри, манга и аниме „Покемон", во сопственост на Nintendo и Game Freak. Пикачу, едно од особените суштества на измислениот универзум na Покемон, бил создаден од јапонскиот дизајнер на игри Кен Сугимори заедно со екипата за развој на Game Freak и најпрво се појавил во компјутерските игри Pokémon Red и Blue, а потоа и во следните продолженија. Пикачу се смета за еден од најпрепознатливите и најпопуларните покемони, како официјална маскота на франшизата, и станал икона на јапонската поп-култура во последниве години.

Наводи
------

1. ↑  „Pikachu is actually based on squirrels and the pikas are up in arms". *Yahoo News* (англиски). 2021-10-12. Посетено на 2023-10-03.
2. ↑  „Pikachu". *Pokémon Wiki* (англиски). Посетено на 2023-10-03.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Пикачу" на Ризницата ? |

* Пикачу на Pokemon.com
За други значења на поимот, погл. Црква „Св. Ѓорѓи" - Смилево.

|  |
| --- |
|  **Свети Ѓорѓи** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Крушевско-демирхисарска |
| **Парохија** | Демирхисарска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°9′15.7″N 21°6′39″E﻿ / ﻿41.154361° СГШ; 21.11083° ИГД﻿ / 41.154361; 21.11083Координати: 41°9′15.7″N 21°6′39″E﻿ / ﻿41.154361° СГШ; 21.11083° ИГД﻿ / 41.154361; 21.11083 |
| **Место** | Смилево |
|  **Општина** | Демир Хисар |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Ѓорѓи |
|
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабна базилика |
|

**Свети Ѓорѓи** (позната и како **Свети Ѓорѓија**) — главна селска црква во демирхисарското село Смилево, сместена на височинка во селото.

Историја
--------

Црквата била изградена во 1911 година, една година пред завршување на отоманското ропство.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата е прилично голема и во основа претставува трикорабна градба со полукружен дрвен средиштен свод и покриени странични бродови. Поседува петострана апсида со слепи аркади од надворешната страна.

Црквата поседува три влеза и големи пространи прозорци, поставени во два реда на северниот и на јужниот ѕид. Ѕидовите се од кршен камен, а на фасадата се обработени со фугирање. Има покрив на две води и истиот е од ќерамиди, но најверојатно првично бил од плочи. Отворите, венецот и апсидата се изработени од делкан камен.

Во внатрешноста црквата има галерија.

Галерија
--------

* КамбанаријатаКамбанаријата
* АпсидатаАпсидата
* КамбанаријатаКамбанаријата

Поврзано
--------

* Смилево
* Преспанско-пелагониска епархија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Демирхисарска парохија

Наводи
------

1. ↑  „Смилево". *Мој Роден Крај*. Посетено на 11 март 2020.
2. 1 2 3 4  Димитров; Никола (2017). *Географија на населби : општина Демир Хисар*. Битола. ISBN 978-608-65616-4-2. Архивирано од изворникот на 2020-04-17. Посетено на 2020-03-11.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Ѓорѓи" - Смилево (селска) на Ризницата ?
| **Пазарџичка област**Област Пазарджик |
| --- |
| Пазарџичката област на карта на Бугарија |
|  |
| **карта** |
| **Админ. центар**: | Пазарџик |
| **Површина**: | 4 459 км² |
| **Население**: | 319 358 |
| **Број на општини**: | 11 |
| **Регистарска ознака**: | PА |
| **Обласен управник**: | Ангел Чолаков |
| **Информации** |

**Пазарџичка област** е една од 28-те области на Бугарија. Се наоѓа во јужниот дел на земјата во историската област Тракија. Опфаќа површина од 4 459 км2 и има население од 319.358 жители.

Список на населените места во Пазарџичка област
-----------------------------------------------

*Градовите се со задбелени букви.* 

### Општина Батак

**Батак**,
Нова Махала,
Фотиново.

### Општина Белово

Аканџиево,
**Белово**,
Габровица,
Гољамо Белово,
Д’бравите,
Мененќово,
Момина Клисура,
Сестримо.

### Општина Брацигово

**Брацигово**,
Бјага,
Жребичко,
Исперихово,
Козарско,
Равногор,
Розово.

### Општина Велинград

Абланица,
Алендарова,
Биркова,
Бозјова,
Бутрева,
**Велинград**,
Всемирци,
Враненци,
Грашево,
Горна Биркова,
Горна Д’бева,
Драгиново,
Долна Д’бева,
Јундола,
Кандови,
Крстава,
Пашови,
Рохлева,
Света Петка,
Цветино,
Чолакова.

### Општина Лесичово

Боримечково,
Динката,
Калугерово,
Лесичово,
Памидово,
Церово,
Штрково.

### Општина Пазарџик

Априлци,
Алеко Константиново,
Братаница,
Величково,
Гелеменово,
Главиница,
Говедаре,
Дебрштица,
Добровница,
Драгор,
Зв’ничево,
Ивајло,
Јунаците
Крали Марко,
Љахово,
Мало Конаре,
Мирјанци,
Мокриште,
Овчеполци,
Огњаново,
**Пазарџик**,
Паталеница,
Пиштигово,
Росен,
Сараја,
Сбор,
Синитово,
Тополи Дол,
Хаџиево,
Цар Асен,
Црнча,
Черногорово.

### Општина Панаѓуриште

Бања,
Б’та,
Левски,
Елшица,
Обориште,
**Панаѓуриште**,
Поибрене,
Попинци,
Панаѓурски Колонии,
Сребриново.

### Општина Пештера

Капитан Димитриево,
**Пештера**,
Радилово.

### Општина Ракитово

Дорково,
**Костандово**,
**Ракитово**.

### Општина Септември

Бошуља,
Варвара,
**Ветрен**,
Ветрен Дол,
Виноградец,
Горно Вршило,
Долно Вршило,
Злокучене,
Карабунар,
Ковачево,
Лозен,
Семчиново,
**Септември**,
Симеоновец,
Славовица.

### Општина Стрелча

Блатница,
Дјулево,
Свобода,
Смилец,
**Стрелча**.

### Општина Срница

Медени Пољани,
Побит Кам’к,
**Срница**.

Надворешни врски
----------------

* Службен портал на Пазарџичката област

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Области во Бугарија |
| --- |
|  |
| 
* Благоевград 1
* Бургас
* Варна
* Велико Трново
* Видин
* Враца
* Габрово
* Добрич
* Јамбол
* Крџали
* Ќустендил
* Ловеч
* Монтана
* Пазарџик
* Перник
* Плевен
* Пловдив
* Разград
* Русе
* Силистра
* Сливен
* Смољан
* Град Софија
* Софија
* Стара Загора
* Трговиште
* Хасково
* Шумен

 | Бугарија |
|  |
| 1 областа ја опфаќа цела Пиринска Македонија со исклучок на с. Бараково, кое денес е во областа Ќустендил. |

 |
**Сапа Инка**, во превод *„единствениот Инка"* или познат и како **апу** (*божество*) или **сапа** (*единствениот*) бил владетелот на Кралството Куско, а подоцна и император на Империјата на Инките. Потеклото на оваа функција се митски и е поврзано со основањето на градот Куско, но историски се верува дека оваа функциија се создала во 1200 година. Оваа функција или титула била наследна, синот го наследува таткото. Имало две познати династии, едната предводена од Ханан, а другата од страна на Хурин. Последниот официјален Сапа Инка бил Атахуалпа, кој бил погубен од страна на Шпанците во 1533.

Династии
--------

### Династија Хурин

  

Приказ на Сапа Инките.
Во историјата малку се знае за првата династија Сапа Инки. Нивното владеење започнало со Хурин и опсегот на владеење не се проширил надвор од границите на Кралството Куско. Нивното потекло е тесно сврзано со митското основање на Куско. Династијата била основана од Манко Капак, кој се сметал за син на богот на сонцето и негови наследници се: Синчи Рока, Локе Јупанки, Мајта Капак и Капак Јупанки. Како репутација на Сапа Инките, наредните владетели се именувале како „капак" или *воен водач* и „синчи" или *водач*. Како почеток на династијата се смета 1200 година.

### Династија Ханан

Втората династија била основана од Инка Рока, син на Капак Јупанки. По смртта на Капак Јупанки, полубратот на Инка Рока Киспе Јупанки требало да го наследи престолот. Ханан се побунил и наместо него како Сапа Инка бил назначен Инка Рока. Наследници на Инка Рока во рамките на Кралството Куско се: Јахуар Хуакак, Виракоча и Пачакути. Пачакути (1438-1471) бил првиот Сапа Инка кој бил владетел на транзициониот период кога од Кралството Куско се создала Империјата на Инките. Тој бил наследен од: Тупак Инка Јупанки (1471-1493), Хуајна Капак (1493-1527), Нинан Кујочи (?-1527), Хуаскар (1527-1532) и како последен бил Атахуалпа (1532-1533).

Пачакути ја реорганизирал државата на четири покраини, секоја владеена од Апо со неколку слоеви администрација. Нинан Кујочи бил Инка за неколку денови и поради тоа некогаш не се смета за Сапа Инка.

### Марионети Сапа Инки

По освојувањето на Империјата на Инките од страна на Шпанија, имало уште неколку Инки до комплетниот распад на Империјата, тие се сметаат за марионети на шпанските колонисти и тие се: Тупак Хуалпа (1533), Манко Инка Јупанки (1533–1545), Сајри Тупак (1545–1560), Титу Куси (1560–1571) и Тупак Амару.

Поврзано
--------

* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Поглед кон градот Разлог и котлината.
**Разлог** (или **Разлошко**) — историско-географска област во Пиринска Македонија сместена во **Разлошката Котлина**.

По областа е наречен и денешниот град Разлог, кој до 1925 г. изворно се нарекувал Мехомија.

Географски особености
---------------------

Котлината се протега во горното поречие на реката Места меѓу планините Рила на север, Пирин на југозапад и југ и Родопите на исток. Во правец ЗСЗ-ИЈИ долга е 21 км, со просечна ширина од 12 км. Котлинското дно се наоѓа на средна надморска височина од 940 м. Во североисточниот дел меѓу Рила и Родопите се наоѓа Беличкото Поле, кое претставува дел од неа.

Западниот дел на котлината е рамен, исполнет со терцијарни наслаги, покриени со ледничконаносен материјал, а источниот дел е ридест. Кај градот Добриништа и селата Бања и Елешница извираат топли минерални извори, а има и наоѓалишта на нискокалорични лигнитни јаглени. Климата е типично планинска со средоземно влијание. Котлината се одводнува во реката Места, која минува низ нејзиниот ридест источен дел и нејзините притоки: десни — Беличка Река, Исток (со притоките Бела Река и Глазне) и Добринишка Река; леви — Златарица. Почвата е кафеава планинска (во периферните делови) и алувијална и делувијална (во котлинското дно и по теченијата на реките). Климатските и почвените услови се погодни за одгледување на раноградинарски култури.

Населени места
--------------

Во Разлошката Котлина и по нејзината периферија со околните планини има 4 града — Банско, Белица, Добриништа (Добриниште) и Мехомија (Разлог), како и 8 села — Бања, Бачево, Годлево, Хахњово (Горно Краиште), Горно Драглишта, Долно Драглишта, Елешница и Краиште.

Сообраќај
---------

Низ котлината минуваат делови од два државни пата:

* Од северозапад кон југоисток, во долж. од 15,5 км — потег од второкласниот пат бр. 19 Симитли – Банско – Неврокоп – ГКПП „Илинден".
* От североисток кон југозапад, во долж. од 13,7 км — потег од второкласниот пат бр. Званичево – Велинград – Мехомија.

Низ котлината поминува и крајниот потег од трасата на теснолиниската железница Септември – Добриништа.

Поврзано
--------

* Беличко Поле

Топографска карта
-----------------

* Топографска карта K-34-83 Архивирано на 19 октомври 2013 г. размер: 1:100 000

Наводи
------

1. ↑  Указ № 86/обн. 26.03.1925 г.

Извори
------

* Енциклопедия „България", том 5, Издателство на БАН, София 1986
* Мичев, Н и Ц. Михайлов, И. Вапцаров и Св. Кираджиев, Географски речник на България, София 1980 г. стр. 403-404 Архивирано на 30 јули 2017 г.

Координати: 41°52′ N; 23°30′ E﻿ / ﻿41.86° СГШ; 23.50° ИГД﻿ / 41.86; 23.50
**Хаплогрупата CZ** — човечка митохондријална ДНК (mtДНК) хаплогрупа.

Потекло
-------

Хаплогрупата CZ е потомок на хаплогрупата M8 и е родител на хаплогрупите C и Z. Подкладите C и Z имаат заеднички предок кој приближно датира пред 36.500 години.

Распространетост
----------------

Денес, CZ се наоѓа во источно-азиските, централноазиските, сибирските, домородните американски и европските популации и е најчест кај сибирските популации. Се препознава со генетски маркер на 249d.

Подклади
--------

### Дрво

Ова филогенетско дрво на подкладите на хаплогрупата CZ се заснова на трудот на Манис ван Овен и Манфред Кајзер *Ажурирано сеопфатно филогенетско дрво на глобалната варијација на човечката митохондријална ДНК* и последователните објавени истражувања.

* М
	+ М8
		- CZ
			* В
			* З

Наводи
------

1. ↑  Behar et al. 2012b

Надворешни врски
----------------

* Место на митохондријална ДНК на Иан Логан
* Phylotree на Манис ван Овен
***Илуминации*** е збирка лирски призни песни на Артур Рембо од 1874 година, каде се забележуваат голем број алузии кон неговиот *voyant* (визионерски) период, кој започнува во 1869 година; но *Илуминациите* не се ниту признание ниту каење. Четириесетината кратки прозни песни и можеби првите две песни во слободен стих на француски јазик жанровски се неодредливи и се издигнуваат над сите граматички правила преку чудесната употреба на зборовите, кои многу често знаат да ги избегнат речничките дефиниции. Елузивни, бунтовни и преплавени со брановидни каденци, *Илуминациите* ги надминуваат песните од *Престој во Пеколот* исто како што оние од *Престојот во Пеколот* ја надминуваат првичната Рембоова поезија. Некои критичари на делото на Рембо сметаат дека дел од песните во *Илуминациите* го означуваат конечното збогување на Рембо со литературата.

*Илуминациите* содржат толку деликатни симболи и алузии што со секое ново читање нудат нов начин на восприемање и можност нешто ново да се сфати. Постои необјаслива привлечност во нивниот непровиден импресионизам и совршен ритам. Во ниту еден момент песните не престануваат да бидат еден боженствен спектакл и дури и нивните најсветовни пасажи се исполнети со еден невиден тип на супер-реалност.

Сепак, за разлика од слободниот стих, лирската прозна поезија безмалку почнува и завршува да постои со ликот и делото на Артур Рембо. Митот за неговата генијалност ќе се изгради токму околу *Илуминациите* - иако сѐ уште тинејџер, со овие четириесет песни тој го забарикадира своето место на врвот на светската оригинална поезија - прв користи слободен стих, ја воспоставува и истовремено усовршува лирската проза, го збогатува речникот со доста нови зборови и ги разновиднува ритмите застапени во француската поезија; сѐ на сѐ, со *Илуминациите* Рембо и дефинитивно станува најуникатна појава во светската литература.

Надворешни врски
----------------

* (француски) Целокупната збирка.
* (француски)(англиски) Голем дел од поезијата на Рембо.

| Артур Рембо |
| --- |
| **Дела:** *Poésies* • *Le bateau ivre* • *Les illuminations* • *Une Saison en Enfer* • *Писма* |
| **Луѓе:** Шарл Бодлер • Жорж Изамбар • Жермен Нуво • Пол Верлен |
| **Друго:** Симболизам • Надреализам • *проколнати поети* • *L'Enfant Terrible* • *Épater la bourgeoisie* • Рембо и модерната култура |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* BNF: cb119371980 (податоци)

 |

 |
**Ракѝтово** (бугарски: *Ракитово*) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Ракитово во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 8.638 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот се наоѓа во западниот дел на Родопите, во југоисточниот дел на Чепинската Котлина, во чиј среден дел се наоѓа градот Велинград, оддалечен на 12 километри. Ракитово се наоѓа на 43 километри од регионалниот центар Пазарџик и 134 километри од главниот град Софија.

Историја
--------

Територијата на денешно Ракитово била населена уште од античко време. Археолошките ископувања и студии открија остатоци од неолитска населба кај Ракитово во локалитетот „Макаков мост".
Подоцна, западните Родопи биле населени од тракиското племе Беси. Тие изградиле неколку тврдини од стратешко значење: во локалитетите „Пашино Брдо" и „Качаков Чарк" кај градот Ракитово и „Алков Кам’к" кај градот Костаново. Во месноста „Ремово" пронајдени се остатоци од тракиска населба и рударска дејност.

Првите христијански центри во Чепинско се појавиле уште во доцната антика. Тие се во континуитет во средниот век, кога биле изградени цркви и манастири. На местото на ранохристијанската базилика во месноста „Николица" бил изграден манастирот познат како „Свети Никола", кој била уништен при турските наезди во Чепинско во 17 век.

Информации за населбите во Чепинското корито од времето на османлиското владеење, вклучително и за Ракитово, може да се најдат во османлиските даночни документи. Во 1516 година, во селото **Ракитовец**, имало 85 христијански домаќинства, 3 вдовици, една невенчана и 6 муслимански семејства. Даночните пописи на Џелепкешаните (овчарите) од 1576 година покажуваат дека Ракитово било населба со најголем приход за локалната спахија - знак за голема бугарска населба. Но, статистиката од следните векови покажува постепена промена во односот меѓу муслиманите и христијаните кои живеат во селото. Промената на верската припадност на локалното население се случила поради економска корист (муслиманите плаќале помалку данок), при што многу Бугари доброволно го прифатиле исламот.

За време на бугарската национална преродба Ракитово доживувало економски и духовен просперитет. Од 19 век се здобило со слава како абаџиски и текстилен центар. По уништувањето на старата црква во локалитетот „Николица", во селото долго време немало православен храм, поради што христијаните заминале во селото Каменица. По Хатихумајун (1856)со кој се дала верска еднаквост на сите поданици во Отоманската Империја, во 1861 година Ракитовчани стекнувале своја црква, која ја нарекле „Света Недела". Во нејзината изградба учествувале христијани и муслимани.

По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Чепинскиот крај потпаднал во автономниот регион Источна Румелија, после 1886 година станал дел от Кнежевството Бугарија. Во 1963 година Ракитово било прогласено за планинско климатско одморалиште, а во 1969 година добило статус на град.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  „Свети Места" - Ракитово

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Општина Ракитово
Реконструиран краног на Лох Теј
**Лох Теј** (англ. *Loch Tay*, гел. *Loch Tatha*) — слатководен лох (езеро) во средишниот дел на Горите во Шкотска, во округот Пертшир.

Лохот е тесен и долг, и ја следи линијата на долината во превец од југозапад кон североисток. Долг е 23 км, а просечната ширина се движи од 1,6 до 2,4 км. Ова е шести по големина лох во Шкотска по површина. Најголемата длабочина изнесува 150 м.

Над северниот брег на лохот се издига планината Бен Лоерс (1214 м), што е 10-та по височина во Британија. Врвот е највисок од групата од седум врва („манро-а").

Поголеми населени места во подрачјето се селата Килин и Кенмор. Килин е сместен на чело на лохот, а Кенмор се наоѓа кај изливот na реката Теј. На јужната страна на лохот се протегаат помалите места Ахарн, Ардониг и Ардталниг, а на северната страна се селцата Фјарнан и Лоерс. Во лохот се влеваат реките Дохарт и Лохеј, како и повеќе мали потоци.

Лохот е популарно место за риболов на лосос.

Во Железно време, жителите на месноста живееле во одбранбени наколни живеалишта во лохот наречени „кранози". Во лохот се пронајдени преку 20 потомени кранози. Близу центарот на кранози е реконструиран еден примерок.

Поврзано
--------

* Теј (река)
* Лох Ломонд
* Лох Нес
* Перт и Кинрос

Галерија
--------

* Лох Теј кај Кенмор (зиме)Лох Теј кај Кенмор (зиме)
* Лох Теј кај Кенмор (лете)Лох Теј кај Кенмор (лете)
* Краног на Лох ТејКраног на Лох Теј
* Лох Теј, поглед на исток кон МоренишЛох Теј, поглед на исток кон Морениш

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Лох Теј" на Ризницата ? |

* Страница на Килин Архивирано на 11 јуни 2020 г. (англиски)
* Центар на кранози во Шкотска (англиски)
* Лох Теј - податоци и историја Архивирано на 3 август 2004 г. (англиски)
**Мало Езеро** или **Мали Јовиновац** – едно од шеснаесетте Плитвички Езера. Се наоѓа во групата на Горни Езера и зафаќа површина од 0,01 км². Надморската висина му е 605 м, а најголемата длабочина 10 метра. Водата ја добива од Црна и Бела Река, кои непосредно пред Прошќанското Езеро се здружуваат во реката Матица. Од соседните езера одвоено е со туфовски бариери и поврзан е со слапови. Растителниот свет го сочинуваат бројни видови, од кои некои се ендемски и заштитени. И заштитени животински видови нашле засолниште во подрачјето на Големото Езеро.

Поврзано
--------

* Плитвички Езера

Наводи
------

1. 1 2  Proleksis enciklopedija Архивирано на 19 октомври 2020 г. *Nacionalni park Plitvička jezera*)
2. ↑  Gornja jezera - Dr. sc. Srećko Božičević
Historic site in МоскополеПредлошка:SHORTDESC:Historic site in Москополе

**Црква „Св. Атанасиј"** (албански: *Kisha e Shën Thanasit*) — православна црква во Москополе, Албанија.

Историја и опис
---------------

Црквата била подигната во 1721 година. Црквата денес служи како гробна црква во Москополе. Таа е црква од типот на базилика, со средиштен кораб и два странични кораби, а се наоѓа на североисточната страна на Москополе, кај населбата Акамнел. Црквата има две куполи кои се наоѓаат на два главни столба и осум околни столбови. Димензиите на двата кораби се 19m x 10,50 м x 8 м, а должината на куполите достигнува до 9 м. Апсидите се украсени однадвор со седум свода на главниот влез и по четири сводa на секоја страна. Страничните сводови на врвот имаат мали прозорци. Клаустарот е долг 18,90 метри и широк 2,85 метри, опкружен со 6 свода, кои стојат на 5 столба, секој покриен со двојни капители.

На надворешните фрески на црквата е претставено старо писмо на влашки јазик, откриено во 2005 година. Натписот е напишан со грчка азбука: ΜΑΝΕ ΝΤΙ ΜΖΟΥ ΚΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, во современиот влашки правопис Mane di mzou ku Athanasis Filipu, веројатно значи „Со раката Божја со Атанасис Филипу" иако mzou не се толкува еднозначно.

Црквата е прогласена за споменик на културата во Албанија. И покрај ова, нејзините икони биле украдени 5 пати од 1990 до 2010 година. При последната кражба биле украдени иконите насликани во 1724 година.

 Фескописот на припратата на црквата Свети Атанасиј

Наводи
------

1. ↑  Tassos A. Mikropoulos. Elevating and Safeguarding Culture Using Tools of the Information Society, p. 315
2. ↑  Kirchhainer, Karin (2003). „Iconographic Characteristics of the Churches in Moschopolis and Vithikuqi (Albania)" (PDF). *Makedonika*. **35** (4): 163–191. Посетено на 2010-11-07.
3. ↑  „Map - IMK WebGIS". *imk.gov.al*. IMK. Посетено на October 13, 2016.
4. ↑  Kahl, Thede; Prifti, Elton (2016). „Geschichte der Kodifizierung des Aromunischen". Во Dahmen, Wolfgang; Holtus, Günter; Kramer, Johannes; Metzeltin, Michael; Schweickard, Wolfgang; Winkelmann, Otto (уред.). *Romanische Kleinsprachen heute: Romanistisches Kolloquium XXVII*. Tübinger Beiträge zur Linguistik (германски). **546**. Narr Francke Attempto Verlag. стр. 42. ISBN 9783823378815.
5. ↑  „Religious buildings with the "Culture Monument" status". Republic of Albania National Committee for Cult. Архивирано од изворникот на July 6, 2011. Посетено на October 28, 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 156169086
* LCCN: n2009004030

 |

 |
Жан Габен 

**Жан Габен** (Жан Алексис Монкорже) (17 мај 1904

 Париз - Нумји, 15 ноември 1976

), француски филмски и театарски артист. Играше во над 90 филмови, толкувајќи ликови на решителни, претприемчиви, често цинични и груби личности. Најпознати му се улогите во филмовите „Пеле ле Моко", „Големата илузија", „Брегот во магла", „Човекот-ѕвер" и „Клошарот Архимед". .

Наводи
------

1. ↑  „Jean Gabin". Архивирано од изворникот на 2021-01-21. Посетено на 2021-02-02.
2. ↑  / Jean Gabin (1904–1976)

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ФранцијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Франција е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

 *Оваа статија за глумец/глумица е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 59091290
* LCCN: n83142897
* ISNI: 0000 0003 6864 2600
* GND: 118536982
* SUDOC: 027602265
* BNF: cb11960691w (податоци)
* MusicBrainz: 18ed52aa-e44b-40f8-bd54-92464c35e8e5
* NLA: 35066346
* NDL: 00620698
* NKC: jn20000700576
* BNE: XX1166026

 |

 |