**Павел Платонович Потоцки** (12 декември 1857 година - 26 август 1938) бил руски воен водач, херој во Првата светска војна и воен историчар.

Потекло
-------

Прадедото на Павел Платонович, Григориј, му служел на Хетман Самоилович. Во 1713 година бил назначен за стотник во градот Кишенка во областа Полтава. Во 1723 година ги потпиша написите за Коломак. На крајот на XIX век. Во црквата Архангел Михаил во градот каде што се чувале донациите на капетанот Григориј Потоцки: крстови, сребреничинии, сребрен диск и друго. Неговиот прадедо и дедо биле офицери на полкот Полтава. Семејството немало ништо заедничко со полското семејство на грофовите Потоцки. Презимето „Потоцки" е формирано од името на селото Потоки кај Кобелијак, кое било во сопственост на предците на Потоцки Павел Платонович.

Животопис
---------

### Детство и образование

Павел бил православен. Од благородниците на провинцијата Полтава.

Бил син на Платон Александрович Потоцки (1806-1877) и Ана Стороженко (1824-1868). Тој имал пет постари браќа кои исто така биле на воена служба, вклучувајќи ги: Александар (роден 1846), генерал-потполковник, директор на кадетскиот корпус Полтава и Питер (роден 1855), шеф на 35-та пешадиска дивизија, генерал на пешадијата во пензија.

Ги завршил воената гимназија Петровски Полтава (1874) и артилериското училиште Михаиловски (1877), бил ослободен како втор поручник на 3-тата гарда и артилериската бригада Гренадиер со испраќање во спасувачите на 1-та артилериска бригада.

Статуси: Налог-офицер на гардата (1878), втор поручник (1882), потполковник (1885), капетан на штаб (1890), капетан (1895), полковник (1897), генерал-мајор (1905), генерал-потполковник (1909), генерал од артилерија (1916).

Учествувал во Руско-турската војна (1877-1878), за своето учество и своите подвизи бил награден со ордените Света Ана од 4 степен и Свети Станислав од 3 степен со мечеви и лак.

### Воена кариера

Во 1881 година дипломирал на Артилериската академија Михајловски во I категорија. Составена и објавена на негов личен трошок *Историја на артилеријата на стражарите*.

Тој командувал со 4-тата (1897-1901) и 1-та (1901-1902) батерија на Спасувачите на 1-та артилериска бригада, 2-та дивизија на спасувачи на 2-та артилериска бригада (1902-1904) и 22-ра артилериска бригада ( Март – ноември 1904 година).

Од 1904 до 1907 година бил командант на 25-тата артилериска бригада, со која учествувал во руско-јапонската војна. За воените подвизи бил награден со Златно оружје „За храброст" и Орден Свети Станислав од 1 степен со мечеви.

Од 1907 до 1908 година служел како началник на артилеријата на Тринаесеттиот армиски корпус (Руска Империја). На 3 јули 1908 година бил назначен за артилериски инспектор на гардискиот корпус, со кого влегол во Првата светска војна. Тој бил одликуван со Орденот Свети Георги, 4 степен: „За несебично и вешто водење на брилијантните дејства на гардискиот хаубиц и лесна артилерија, особено во августовските битки кај Касаржев за време на поразот на 10-от австриски корпус, на 2 септември 1914 година, додека го совладувале преминот на реката Сан кај Кжешов и од 9 до 14 октомври. кога водеше артилериски групи, вклучително и кметови, во битките кај Ивангород кај Горбатка, тој секогаш се појавуваше на најопасните места, комбинираше упатства на самото место со артилеријата на корпусот и, преземајќи лично водство од најодговорните групи, постојано ja отстрануваше пешадијата од тешки ситуации и им дал можност да ги заземат позициите на Германците и Австријците, кои биле во голема мера зајакнати и заштитени со тешка артилерија. "

На крајот на декември 1914 година бил назначен за началник на 2-та гарда пешадиска дивизија (Руска Империја). И покрај храбрите и одлучни активности, во 1915 година дивизијата претрпела огромни загуби. На 21 август 1916 година бил назначен за командант на 25-от армиски корпус (Руска Империја), а на 13 септември истата година бил назначен за командант на 1-от гардиски корпус. На 2 април 1917 година, како резултат на општата чистка што започнала по Февруарската револуција, тој бил запишан во резервниот состав со седиште во Киев и на 22 април вил запишан во седиштето на Воениот округ Петроград. Во септември 1918 година, за време на „ Црвениот терор", тој бил одведен како заложник во Петроград, но потоа бил ослободен.

Павел бил библиофил, неговата библиотека (околу 13 000 тома) ја донирал на Народниот комесаријат за образование. Во 1925 година бил назначен за директор на животот на музејот организиран во Киев Печерск. Значаен дел од колекциите на музејот биле колекции на Потоцки.

Смрт
----

Во 1938 година, 81-годишниот генерал Потоцки бил обвинет за контрареволуционерна активност и терористички акти, тој бил уапсен во Киев и осуден со конфискација на имот. При апсењето му биле одземени вредни лични предмети; уништени се дневници, научни истражувања, преписки, како доказ за вмешаност во неговата голема историска и сликовна колекција. За неколку дена, офицерите на Министерството нза внатрешни работи на Советскиот Сојуз му наложило на Павел Платонович да потпише „признание" за неговите контрареволуционерни активности. По ова, Потоцки на 27 август 1938 година, според официјалната верзија, починал во затворската болница од парализа на срцето. Но, документите покажуваат дека вистинската причина за смртта е неговото брутално тепање пред портите на затворот Лукјановска во Киев.

Награди
-------

* Орден на Света Ана 4-та уметност. (1878);
* Орден Св. Станислав 3-та уметност. со мечеви и лак (1878);
* Орден на Света Ана, 3-та уметност. (1884);
* Орден на Свети Станислав, втора уметност. (1891);
* Орден на Света Ана, 2-ри уметност. (1894);
* Орден на Свети Владимир 4-та уметност. (1897);
* Орден Свети Владимир 3-та уметност. (1901);
* Златно оружје „За храброст" (1906);
* Орден Св. Станислав 1-ви уметност. со мечеви (1907);
* Највисока услуга за посебна работа за развој на прашањето за организирање на прославата на 200-годишнината од победата на Полтава (30.08.1909);
* Орден на Света Ана 1-ви уметност. (1912);
* Орден на Свети Георги 4-та уметност. (VP 01.30.1915);
* Орден на белиот орел со мечеви (VP 19.02.1915).
* Орден на Свети Александар Невски со мечеви (05. 26.1915).

Наводи
------

1. ↑  Білокінь Сергій. Музей України. Збірка П. Потоцького
2. ↑  ЦДІАК України
3. ↑  Випускники Полтавського кадетського корпусу/П. П. Потоцький
4. ↑  Випускники Полтавського кадетського корпусу / П. П. Потоцький
5. ↑  „Потоцкий, Павел Платонович. «Гвардейская артиллерия в Бородинском бою»". Архивирано од изворникот на 2013-10-12. Посетено на 2021-02-15.
6. ↑  „Потоцкий П. П. «Столетие российской конной артиллерии: 1794—1894.» — Факсимильное издание 1894 г. — СПб". Архивирано од изворникот на 12 October 2013. Посетено на 11 October 2013.
7. ↑  «Гвардия русского царя под Нарвой в 1700 и 1704 году» (С приложением описания достопримечательностей Нарвы) / сост. и изд. 1-й батареи Е. И. В. Вел. кн. Михаила Павловича, лейб- гвардии 1-й Арт. бригады штабс-кап. Павел Потоцкий. — СПб, 1890.
8. ↑  Шилов Федор Григорьевич (1879–1962). Записки старого книжника / Ред. и предисловие Вл. Лидина. Москва: Искусство, 1959. С. 19.
9. ↑  Павло Потоцький. Історія України - Пасічник М. С.

Надворешни врски
----------------

* Биографија на сайте «Русская императорска армија» Архивирано на 17 април 2021 г.
* Павел Потцки на сайте *История Полтавы*