recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Димитрија Поповски – Шкипер** ( 1941
, Скопје - 21 јануари 2017

, Скопје) — македонски пливачки тренер, професор и декан на Факултетот за физичка култура во Скопје, долгогодишен селектор на пливачката репрезентација на Македонија, истакнат член на Македонскиот Олимписки Комитет и пратеник во Македонскиот парламент.

Животопис
---------

Поповски е роден во Скопје во 1941 година. Завршил Факултет за физичка култура, доктор е по спортска медицина. Поповски бил член на Управниот Одбор и Спортскиот директориум на Македонскиот олимписки комитет, селектор на најдобрата македонска пливачка репрезентација како и на репрезентацијата на поранешна Југославија.
Со македонските пливачи, бил учесник на 4 Олимписки игри и тоа во Барселона 1992, Атланта 1996, Сиднеј 2000 и Атина 2004. Тој се смета за творец на македонското пливање и тренер на најквалитетната генерација на пливачи од Македонија. Бил и универзитетски професор и Декан на Факултетот за физичка култура при УКИМ, а бил и пратеник во Македонското Собрание во два наврата 1991-1994 како член на Сојуз на реформски сили на Македонија и 1994-1998 како пратеник на Либералната партија на Македонија.
Починал во Скопје на 21 јануари 2017 година.

Наводи
------

1. ↑  *СОЈУЗ НА РЕФОРМСКИ СИЛИ НА МАКЕДОНИЈА 1991-1994*
2. ↑  *ЛИБЕРАЛНО - ДЕМОКРАТСКА ПАРТИЈА 1994 - 1998*
3. ↑  *ИН МЕМОРИАМ: Димитрија Поповски-Шкипер (1941-2017)*
Димко Василев Ивчески (1920 во Коњско, Охридско — мај 1944 во Подвис, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.

Животопис
---------

Димко Василев Ивчески е роден во 1920 година во селото Коњско. Се занимавал со земјоделство. Доброволно стапил во Првата македонска ударна бригада во мај 1944 година. Загинува во борбите што ги води бригадата со германските и балистичките сили кај селото Подвис во крајот на мај 1944 година.

Наводи
------


1. ↑ . Охрид и охридско во борбата против фашизмот. ЗБОРНИК на паднатите борци во народно-ослободителната борба и револуција и жртвите на фашистичкиот терор во Охрид и охридско 1941-1945. Охрид. 1976. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: друго (link)
Податотека:Demokrit.jpegДемокрит од Абдера
Биста на Демокрит, антички грчки филозоф
**Демокрит** од Абдера (околу 460-370 п.н.е.) е најзначајниот претставник на материјализмот во антиката.

Животопис
---------

Демокрит го потрошил неговото богатство патувајќи по Египет, Вавилон и Грција.

Философија
----------

Демокрит ја разработил теоријата за атомите, поставена од неговиот претходник Леукип. Тој сметал дека постојат битие и небитие. На битието гледал како на сетилно достапна објективна состојба на светот. Битието, според него, е деливо. Меѓутоа делењето не може да оди до бесконечност, туку мора да запре на некои делчиња што не можат понатаму да се делат. Нив Демокрит ги нарекол атоми (неделиво). За да докаже дека постојат атомите се служи со еден аргумент на Зенон. Тој образложува: ,,Ако предметите бесконечно се делат на се поситни и поситни делчиња, тогаш ќе има бесконечен број делчиња. Ако тие имаат големина колку и да е мала, збирот од бесконечно ситни делчиња ќе даде бесконечно голем предмет. Но и овие делчиња да немаат големина, тогаш збирот на бесконечен број делчиња на еден предмет што немаат големина дава предмет без големина". И така претпоставката дека деливоста на секој предмет оди до бесконечност е невозможна (апсурдна), според тоа логички следи дека секој предмет кој има определена големина е составен од атоми. За атомите не можеме да речеме ништо друго освен дека се битие. Тие се концентрација на битието, апсолутна набиеност. Спојувајќи се, атомите, кои, поради тоа што се мали се сетилно недостапни, ги градат сложените тела кои го минуваат прагот на осетливоста и се достапни на сетилното познание. Сложените тела се составени од битие и небитие, од атоми и од празнина. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Демокрит се согласувал со тоа. За Демокрит, животниот идеал бил да биде автономен и слободен како што атомите се самостојни во постоењето, формата и во своето движење. Го викале *мудриот* со што се кажува дека тој и Аристотел биле најучени во таа епоха. Го викале и *насмеаниот* - постојано бил со ведар дух и се насмевнувал.

Позната е неговата изрека:

>  Повеќе би сакал да откријам една причинско-последична врска отколку да го добијам Персиското царство.
> 
> 
> 
>   
> 
> 
> 
>

Наводи
------

1. ↑  „Beleške", во: Erazmo Roterdamski, *Pohvala ludosti*. Beograd: Rad, 2016, стр. 120.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 49224361
* LCCN: n79041650
* ISNI: 0000 0004 4457 8840
* GND: 11852464X
* SELIBR: 183658
* SUDOC: 026823489
* BNF: cb11899529t (податоци)
* BIBSYS: 90345093
* ULAN: 500353802
* NLA: 35135771
* NKC: jn20010525114
* BNE: XX979607
* CiNii: DA12451696

 |

 |
Демјанск је град у РусијиПредлошка:SHORTDESC:Демјанск је град у Русији**Демјанск** ( руски: *Демя́нск*) е населено место со административен статус на мало гратче ( руски: *посёлок городского типа*) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во јужниот дел на Новгородската област и административно му припаѓа на Демјанскиот реон, кој е и административен центар.

Грб на Демјанск
Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле само 4 859 жители.

Географија
----------

Градот Демјанск се наоѓа во јужниот дел на Новгородската област во рамничарското подрачје познато како *Демјанска низина* (микро-целина на Прииљменската низина). Реката Јавоњ, притока на реката Поле и дел од басенот на езерото Иљмењ, тече низ градот. Сместен е на околу 181 километар јужно од административниот центар на областа Велики Новгород.

Историја
--------

Првите пишани информации за населбата се пронајдени во еден летопис од 1406 година каде што се споменува како тврдина *Демонска*( *Деман, Демјан*).

Во 1824 година поранешното село со административна одлука било трансформирано во град и административно седиште на новооснованиот Демјански округ. Во 1927 година станал седиште на истоимениот реон, но исто така го изгуби својот градски статус и повторно станува селска населба.

Населбата била тешко оштетена во борбите меѓу советските и германските трупи за време на Втората светска војна (под германска окупација од 9 септември 1941 година до 21 февруари 1943 година)

Тој го има сегашниот административен статус на урбано гратче од декември 1960 година.

Економија
---------

### Индустрија

Постоечките претпријатија во Демјанск служат индустрија за дрво и храна.

### Транспорт

Демјанск се наоѓа на патот што ги поврзува Јазелбитси и Стараја Руса. Постојат и локални патишта. Има сообраќај со автобуси со потекло од Демјанск.

Култура и рекреација
--------------------

Демјанск содржи тринаесет објекти класифицирани како културно и историско наследство од локално значење. [12] Тука спаѓаат голем број згради од поранешниот центар на ујездите пред 1917 година, вклучувајќи затвор, археолошки споменик и голем број гробници на војници паднати во Втората светска војна.

Демјанск е домаќин на Демјанскиот Окружен Музеј.

Население
---------

Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 5 536 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 4 859 жители. 

Движење на бројот на жителите| 1939 година | 1959 година | 1970 година | 1979 година | 1989 година | 2002 година | 2010 година | 2014 година |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 441 | 3 752 | 4 319 | 5 158 | 5 999 | 5 825 | 5 365 | 4 859 |

Поврзано
--------

* Новгородска област
* Демјански реон
* Јавоњ

Користена литература
--------------------

Надворешни врски
----------------

* Портал: Русија

* Матична страница
* Хералдичка историја на населбата
Грегор Мендел.
**Грегор Мендел** (германски: *Gregor Johann Mendel*; 20 јули 1822 - 6 јануари 1884) — австриски свештеник, биолог, ботаничар и математичар, кој се смета за научник кој ги поставил темелите на класичната генетика.

Животопис
---------

Роден е на 20 јули 1822 година во Хајзендорф (денешно Хинчице, Нови Јичин), во Шлеска тогашна Австрија (а денешна Чешка) како Јохан, а името Грегор го зел откако станал августински свештеник. Гимназија учел во Тропау (денешна Опава), а студирал на универзитетот во Оломоуц – Филозовски факултет. Заради болеста на татка си и недостаток на пари морал да стане свештеник во 1843 и завршува теолошко училиште во Брно.

Диплимирал математика во 1850, и пробал да се запише на природни науки (биологија), но не го положил испитот за прием. Без разлика на тоа, тој сепак станува познат во науката – биологија, а математиката многу му помогнала, ги поврзал двете науки и ја создал генетиката.

Поради својот ентузијазам во Виена изучува зоологија, ботаника, физика, хемија и математика. Се враќа во Брно 1854, каде предава во Високо техничко училиште. После многу неуспешни обиди, во 1856 г. престанува во намерата да положи државен тест за учители, а по некои податоци во тоа го спречува болест.

Опитите со грашокот започнуваат во 1856, а во 1865 резултатите ги објавува на заседание на Природно-историските научни здруженија во Брно, а во 1866 го објавува своето дело „Опити со растителни хибриди" во зборник на истото здружение. Копијата ја испраќа до познатиот австриски ботаничар Карл Вилхелм вон Негелиј кој не го познавал значењето на овој труд, со што Мендел поради разочарување престанува да работи. Мендел на изучување за законот за наследување работел цели 8 години. За да ги избере својствата кои се алтернативни, тој проучил 34 различни својства кај грашокот, а од нив одбрал 22 за понатамошни опити. Резултатите ги објавил за 7 својства.

Научно значење
--------------

Врв во кариерата достигнува во 1868 кога е избран за старешина на манастир и на тоа место останува сè до смртта, а од страна на научниците не е признаен. Неговите дела, трудови и генијални заклучоци биле пред неговото време, кои на почетокот на XX век биле повторно отркиени и станале основа на современата генетика. Три научници во 1900 година — Де Вриз (Холандија), Корене (Германија) и Греморк (Австрија) — незвисно еден од друг ги пронаоѓаат делата на Мендел и увиделе дека тој ги формулирал основите на генетиката и законитостите на истата. Дури 16 години по менделовата смрт, неговиот труд бил признаен, а неговите заклучоци добиле име кое им припаѓа: прв и втор Менделов закон за наследување.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 7455283
* LCCN: n50036968
* ISNI: 0000 0001 2119 4092
* GND: 118580698
* SUDOC: 028311876
* BNF: cb12298563v (податоци)
* BIBSYS: 90203287
* NLA: 35346488
* NDL: 00524395
* NKC: jk01081221
* RLS: 000090850
* Ботаничар: Mendel
* BNE: XX975705
* CiNii: DA02113755

 |

 |
**Дамjaн Поп Иванов** (1874 – 1948), попознат како **Даме Попов** (**Попоски**), е македонски револуционер, четник во Македонската револуционерна организација и прилепски војвода.

Животопис
---------

Роден е на 15 април 1874 година во прилепското село Долнени во родот на Ајтовци - род од 12 семејства, доселен во Долнени од с. Ѓавато, битолско. По влегувањето во Организацијата во мај 1901 година станува четник во четата на Марко Лазаров. Есента истата година војводата Лазаров се разболува и заминува на лекување во Бугарија, a Попов го заменува. Подоцна е заменет од ајдутинот дедо Андреј Петров сè до пристигнувањето на Никола Петров Русински во прилепско истата година. Од 1902 година сè до Младотурската револуција во 1908 година е четник во четата на Ѓорѓи Скрижовски. Во 1911 година станува четник во четата на Милан Ѓурлуков со која во 1912 година се приклучува во Македонско-одринските доброволни чети и учествува во Балканските војни. По завршувањето на Балканските војни со чета на ВМРО се уфрлува на територијата на Вардарска Македонија каде што се судрува со српската вооружена пропаганда во месноста Црвени Стени.

За време на Првата светска војна Попов се вклучува во редовите на Единаесеттата пешадиска македонска дивизија каде што е назначен за командир на Прилепскиот партизански вод при партизанскиот одред на Девизијата. Водот се состои од 26 лица од кои 16 се од Прилепско, 2 од Велешко, 5 од Воденско и 2 од Тиквешко. По завршувањето на Првата светска војна, Даме Попов емигрира во Бугарија каде што учествува во работата на „Илинденската организација".

За време на Бугарската окупација на Македонија, Даме со семејството се враќа во Прилеп, каде што и умира на 13 јуни 1948 година.

Наводи
------

1. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 136.
2. ↑  „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав", Главно управление на архивите, 2006, стр. 580.
3. ↑  Минчев, Димитър. Четите на ВМОРО през Първата световна война, в: 100 години Вътрешна македоно-одринска революционна организация, Македонски научен институт, София 1994, стр. 140 - 141. ISBN 954-8187-10-8
**Далтон Жерсон Тревизан** (португалски: *Dalton Jérson Trevisan*) (14 јуни 1925, Куритиба, Бразил) - бразилски писател.

Животопис
---------

Тревизан е роден на 14 јуни 1925 година, во градот Куритиба, во државата Парана, во јужниот дел на Бразил. Дипломирал право, по што во родниот град се занимавал со адвокатура, а бил сопственик и на фабрика за стакло.

Творештво
---------

Каладо дебитирал во бразилскиот книжевен живот во април 1946 година, кога заедно со група интелектуалци започнал да го издава списанието „Жоакин", кое излегувало до декември 1948 година (вкупно, 21 број). Тревизан пишувал само раскази и се смета за мајстор на кусиот расказ при што неговите раскази најчесто не се подолги од пет страници, а повеќето имаат само две страници. Со помош на кусите, лаконски реченици, Тревизан ги разоткрива човечките слабости и ги покажува на многу едноставен начин, стимулирајќи го читателот да почне да размислува. Својата прва збирка раскази, „Обични раскази" ја објавил во 1959 година, а неговите најважни дела се: „Гробишта на слонови" (1964), „Смрт на плоштадот" (1964), „Вампирот на Куритиба" (1965), „Љубовни незгоди" (1968), „Злосторства на страста" (1978) итн.

Наводи
------

1. ↑  *Антологија на бразилскиот расказ*. Скопје: Три, 2012, стр. 283-284.
2. ↑  *Антологија на бразилскиот расказ*. Скопје: Три, 2012, стр. 283.
**Гацка** – река понорница, со своите притоки долга 61 km, во областа Лика, во централна Хрватска. Извира под Годача и Венац во Синац. Се влева во Јадранското Море.

Особини
-------

Реката е долга 61 km, а пред изградбата на хидроелектраните ХЕ Сењ и ХЕ Склопе била долга дури 100 km. Од својот извор, Тонковиќевиот Вруток, полека се спушта низ подрачјето Гацко Поле примајќи бројни притоки. Ја одликува чиста бистра вода која, a и покрај карпестиот предел, тече релативно бавно. Просечната температура во лето изнесува 10,8°С а во зима 7,9°С. Длабочината на реката варира од еден до десет метра во најдлабоките делови. По својот хемиски состав водата е доста тврда, благо алкална и обилува со калциумови соли што го поттикнува растот на растителноста околу реката, па е богата со кислород. Дното на реката е тињесто. Реката изобилува со подводни спелеолошки наоѓалишта и врутоци. Првите истражување почнуваат во втората половина на XX век, а дотогаш подводниот свет на Гацка бил потполно непознат. Маеровиот Вруток се смета за спелеолошки најбогат, па во последно време нему му се посветува посебно внимание. Се смета дека преку половината од подводните премини и канали на Гацка сè уште не се истражени.

Туризам и риболов
-----------------

Развојот на туризмот започнува во втората половина на XX век кога почнува изградба на туристички објекти на подрачјето на Гацка и околината. Голем придонес на популарноста на Гацка дале и Плитвичките Езера , бидејќи голем број на туристи патувајќи кон нив ги откриле убавините на Гацка. Денес главен облик на туризмот на тоа подрачје се рекреацискиот и селскиот туризам, а посебно е застапен и риболовот. Туристите имаат можност за разгледување на бројни стари воденици на реката од кои некои и денес се функционални. Заради строгата грижа за фауната во реката, риболовот е дозволен само во периодот од 1 март до 30 септември заради заштита на рибната популација. На некои места риболовот е целосно забранет. Посебно е позната поточната пастрмка.

Флора и фауна
-------------

Реката Гацка е особено богата со флора и фауна. Во и околу неа растат 25 растителни видови од мов, алги до дрвенести растенија. Покрај 17 водни животински видови, во реката живеат поточната пастрмка (Salmo trutta), калифорниската пастрмка, штуката, белоногиот поточен рак. Гацка ѝ е дом и на човечката рипка која живее во длабоките врутоци и подрачјата на вечен мрак. Неодамна е покренат и проект за смалување на популацијата на калифорниска пастрмка бидејќи почнала сериозно да ја загрозува и потиснува автохтоната домашна пастрмка.

Галерија
--------

* Маеров ВрутокМаеров Вруток
* Воденица на Маеровиот ВрутокВоденица на Маеровиот Вруток
* Тонковиќев ВрутокТонковиќев Вруток
* Делови на воденица на Маеровиот ВрутокДелови на воденица на Маеровиот Вруток
* Поглед од мостот кај Личко ЛешќеПоглед од мостот кај Личко Лешќе
*

Надворешни врски
----------------

* lickosenjska.com
* gacka.hr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 241870505

 |

 |
Координати: 31°46′29.97″N 35°10′40.86″E﻿ / ﻿31.7749917° СГШ; 35.1780167° ИГД﻿ / 31.7749917; 35.1780167

Одборот на имиња
**Градина на исчезнати во акција** (на хебрејски: גן הנעדרים‎) е спомен градина во Херцелска Гора во Ерусалим. Таа се наоѓа на гробиштата во Националниот војската и полицијата. Градината е посветена на Исчезнати во акција, кој погреб местото е познато од 1914 до денес, а исто така привремена споменикот на непознатиот војници планира да се пресели во Националниот Спомен сала кој ќе биде отворен во 2017 година во близина. Спомен вклучува имиња на еврејски и не-еврејски војници и офицери кои се служел во израелската армија и израелската полиција. основана во 1954 година кратко време по древната Еврејска пештера е откриена во близина на пример: Недостасува дел и стана градина на исчезнатите во 2004 година градината е меѓу кои и "празни гробови" со спомен-плоча со сите имиња на "Недостасува во акција "веднаш до споменикот на плоштад.

и привремени споменик на непозната војници, кој се планира да се пресели во Националниот Спомен сала, која е изградена на влезот на гробишта.

Галерија
--------

* празен гробпразен гроб
* Спомен за Ели КоенСпомен за Ели Коен
* меморијалниот плоштадмеморијалниот плоштад
* ИНС Дакар споменИНС Дакар спомен
* вечен пламенвечен пламен
* 23 морнарите брод спомен23 морнарите брод спомен
* Древната Еврејска пештерата-гробница од Втората ХрамотДревната Еврејска пештерата-гробница од Втората Храмот

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Garden of the Missing Soldiers" на Ризницата ? |

* Official web site (in Hebrew) Архивирано на 3 март 2016 г.
* Stamp commemorating the opening of the Garden of the Missing Soldiers Архивирано на 15 март 2012 г. by the Israel Postal Company
'**Градско собрание на Клоѕко** — неоренесансна, историска градба на градското собрание која се наоѓа во централниот дел на плоштадот Болеслав Хробрег во стариот град на Клоѕко. Изградена е во 1887-1890 според дизајнот на германскиот архитект Евалд Бергер. Првобитно, таа била градското собрание на Клодзко, потоа филијалата на Банката на Полска. 

Сала во внатрешноста
Од 1990 година, таа е седиште на градоначалникот на Клодзко, Градскиот совет во Клодзко, одделенијата на општинскиот совет и управа на Клодзко и месната стража (локалната полиција). На приземјето се наоѓаат просториите на градската библиотека, како и три кафулиња и биро за туристички информации. Во зградата на градското собрание се наоѓа и студиото Клодзко на полското радио Вроцлав.
Градскиот дом
**Градски дом** (германски: *Rathaus*) — градба во Виена, седиште на градоначалникот и градскиот совет. Воедно ова е управа и собрание (ландтаг) на сојузната покраина Виена.

Историја
--------

Зданието е дело на Фридрих фон Шмит и е изградено во неоготски стил помеѓу 1872 и 1883 г. На врвот од кулата стои статуата наречена *Ратхаусман* („Градодомец"), еден од симболите на Виена. Пред домот се протега големиот парк Ратхауспарк, наречен по зградата. 

Во градскиот дом е сместен и историскиот ресторан „Винер Ратхаускелер" (*Wiener Rathauskeller*, Виенска градодомна визба). Се состои од неколку барокни сали и нуди традиционални деликатесни закуски на гала-вечери.

Обновувања
----------

На 27 септември 2012 г. започнало обновувањето на објектот, предвидено да трае до 2023 г. со цена од 35 милиони евра. Работата е поделена на 11 фази и покрива простор од 40.000 м2. Во 2000 г. свечено се отворени необарокниот салон „Цирер" и преуредената сала „Ланер-Лехар" со тавански живопис од германскиот сликар на оптички мамки Рајнер Марија Лацке.

Галерија
--------

* Страничен погледСтраничен поглед
* Главна свечена салаГлавна свечена сала
* Украсно осветлувањеУкрасно осветлување
* Дел од кулатаДел од кулата

Наводи
------

1. ↑
2. ↑  „Lanner Lehar Hall".

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Rathaus" на Ризницата ? |

* Градски дом - Виена
* Градски дом - Виена Архивирано на 9 јуни 2009 г. — Завод за државни споменици
* Градска управа на Виена

Координати: 48°12′39″N 16°21′25″E﻿ / ﻿48.21083° СГШ; 16.35694° ИГД﻿ / 48.21083; 16.35694
Во Србија, стандардното време е средноевропско време (CET; UTC+01:00 ). Летното сметање на времето се забележува од последната недела во март (02:00 часот по средноевропско време) до последната недела во октомври (03:00 часот по средноевропско време). Србија го усвоила CET во 1884 година.

Временска нотација
------------------

24-часовниот часовник речиси исклучиво се користи во писмена форма, додека во говорниот јазик доминира 12-часовниот часовник, обично без да се забележи дали часот е претпладне или попладне - таа информација е изведена од контекстот.

База на податоци за часовниот појас на IANA
-------------------------------------------

Во базата на податоци за часовниот појас на IANA, Србија ја добива зоната Европа/Белград.

Наводи
------

1. ↑  Time in Serbia. *TimeAndDate.com*. Retrieved 3 May 2021.
2. ↑  Serbia at *The World Factbook*. Central Intelligence Agency (CIA). Retrieved 3 May 2021.
3. ↑  Time Zone & Clock Changes in Serbia. *TimeAndDate.com*. Retrieved 3 May 2021.
4. ↑  Time in Serbia. *Lonely Planet*. Retrieved 3 May 2021.
5. ↑  Europe (2020 edition) at the tz database. Internet Assigned Numbers Authority (IANA). Retrieved 20 May 2021.

Надворешни врски
----------------

* Точното време во Србија во *Time.is*
**Жорж Перек** (7 март 1936

 – 3 март 1982

) — француски писател, есеист, филмаџија и член на писателската група Улипо. Татко му загинал како војник во Втората светска војна, а мајка му била погубена за време на холокаустот, и затоа многу од неговите дела се занимаваат со теми како загуба, тага, и идентитет. Бил стрaсен консумент на цигари, поради што починал на 45 години.

Животопис
---------

Жорж Перек е роден како син-единец во работничко семејство од Париз. Семејството Перек биле полски Евреи кои се доселиле во Франција во 1920-тите. Таткото починал поради лоша медицинска нега кога бил ранет од огнено оружје за време на Втората светска војна, а мајката на Жорж умрела во Аушвиц во 1943, за време на холокаустот.

Перек почнал со пишување рецензии и критика во литературното списание *Nouvelle Revue Française*, а истовремено студирал социологија на Сорбона. Служел војска како падобранец во 1958/59, а се оженил една година подоцна и привремено живеел во Сфакс, Тунис, каде го нашишал романот *Работи: Приказни за шеесеттите*, во кој ја раскажал својата животна приказна. Во 1961 се вработил во лабораторија за невропсихијатриски истражувања како архивар, каде останал до 1978.

Романот *Прирачник за животна употреба* (1978) му донел слава и парична поткрепа, по што целосно се посветил на книжевноста. Престојувал на универзитетот во Квинсленд, Австралија, каде работел на книгата *53 Дена*. Се разболел од рак на белите дробови поради тоа што многу консумирал цигари. Починал во 1982 г. во Иври на Сена, на 45 години, а бил кремиран и погребан на гробиштата Пер Лашез.

Библиографија
-------------

* *Работи: Приказни за шеесеттите* (1965)
* *Човек што спие* (1967)
* *Празнина* (1969)
* *Спомени од детството* (1975)
* *Прирачник за животна употреба* (1978)

Наводи
------

1. ↑  Jenny Davidson, *Reading Style: A Life in Sentences*, Columbia University Press, 2014, p. 107
2. ↑  David Bellos (1993). *Georges Perec. A life in words* (англиски). London: Harvill/HarperCollins. ISBN 0879239808.

Надворешни врски
----------------

* Жорж Перек на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Архивирано на 8 јули 2023 г.
1980
**Жужа Брурија Форгач** (унгарски: *Forgács Zsuzsa*), е современа унгарска писателка.

Животопис
---------

Жужа Брурија Форгач студирала историја и филозофија на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта. Од 1973 до 1980 година, во нејзиниот стан функционирал нејзиниот алтернативен театар. Од 1980 до 1993 година живеела во Њујорк, САД, каде што студирала социологија, а истовремено, работела различни работи: судски преведувач, келнерка, реставратор, негувателка на старци, касиерка во банка, професор по историја итн.

Во 1993 година се вратила во Унгарија каде што продолжила да работи како преведувач, публицист, документарист и писател на сценарија.

Творештво
---------

Поважни дела на Жужа Брурија Форгач се:

* *Пронајдена жена* (кратка проза), 1995 година
* *Ноќна зоолошка градина* (Антологија на женската сексуалност - уредник и учесник), 1995 година
* *Жедна оаза* (Антологија на женското тело - уредник и учесник), 1997 година

Нејзините дела се преведени на холандски, фински, германски, бугарски, руски и словачки јазик. Два нејзини расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "*Сецирање на живо*", во издание на издавачката куќа "Темплум".

Наводи
------

1. 1 2  *Сецирање на живо - Антологија на унгарскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2009, стр. 238.
**Жужелски мост** (грчки: *Γεφύρι Ζούζουλης*) — стар камен мост во Нестрамско, Егејска Македонија. Се наоѓа во шумата, на 2 км источно од селото Жужел. Ја преминува Жужелска Река, која ја образува границата помеѓу планините Смолика од југозапад и Горуша од североисток.

Мостот е изграден во 1880 г. од градители од с. Кастањани во областа Мајсторско, Епир. Даумот е познат од Мантос Димитриос од Жужел (1867 - 1952), кој присуствувал на мостоградбата. Средствата за иградба ги дал човек од епирското село Фурка, чиј брат се удавил во реката. Овој своден полуцилиндричен мост има вкупна должина од 25 м и се издига на висина од 7 м. Долго време бил едиствената врска меѓу Жужел, градот Гребен и Цотил. Обновен е во 1990 г.

Во 1988 г. мостот е прогласен за споменик на културата.

Поврзано
--------

* Куцумбли — следен мост на реката

Наводи
------

1. ↑  „Βόλτα στα Πέτρινα Γεφύρια του Νομού Καστοριάς". About Kastoria. 25 февруари 2016. Посетено на 22 декември 2020.
2. ↑  „Γεφύρι Ζούζουλης". *Cyberότσαρκα*. 4 април 2011. Посетено на 7 март 2013.
3. ↑  „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΔΙΛΑΠ/Γ/929/15422/20-6-1988 - ΦΕΚ 494/Β/14-7-1988". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-09-25. Посетено на 5 мај 2018.
**Жртва** (Sacrifice) е американски акционен филм од 2016 година, во режија на Питер А. Даулинг во кој главните улоги ги толкуваат Рада Мичел и Руперт Грејвс. Филмот е заснован врз основа на книгата *Жртва* од Шарон Болтон, а дејсвото е сниманано во Ирска, Шкотска, Шетландските Острови и Њујорк.

Содржина
--------

Тора Хамилтон (Рада Мичел) е акушерка која се сели заедно со нејзиниот сопруг, Данкан (Руперт Грејвс), на Шетландските Острови, 100 милји од североисточниот брег на Шкотска. Длабоко во почвата околу нејзината нова куќа, Тора наоѓа тело на една девојка на кое се врежани рунски букви по нејзината кожа и длабока дупка во градите каде што некогаш било нејзиното срце. Занемарувајќи ги предупредувањата за напуштање на телото, Тора открива застрашувачки врски со една древна легенда.

Улоги
-----

* Рада Мичел како Д-р Тора Хамилтон
* Руперт Грејвс како Данкан Гатри
* Ијан МекЕлхини како Д.И. Меки
* Дејвид Роб како Ричард Гатри
* Лиам Карни како Мистер Греј
* Џоан Крафорд како Дана Талох
* Конор Мален како Д-р Стивен Рени

Наводи
------

1. ↑  „Sacrifice (II) (2016) : Filming Locations". *IMDb.com*. Посетено на 2016-06-03.
2. ↑  „Sacrifice | Horror, aliens, zombies, vampires, creature features and more from IFC Midnight, a leading distributor in genre entertainment. | IFC Films". *IFC Films*. Посетено на 2016-06-13.

Надворешни врски
----------------

* 

* *Жртва*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Кадаиф** (турски: *kadayıf*, грчки: *κανταΐφι*) е левантска тестена пита потопена во сладок шеќерен сируп, наречен шербет, типичен за регионите кои беа во состав на поранешното Отоманско Царство. Тој е специјалитет на левантските земји (Либан, Јордан, Израел, Палестина, Сирија и Северен Египет). Скоро е ист со грчкиот и турскиот кадаиф.

Начин на приготвување
---------------------

Суровиот кадаиф се приготвува на следниов начин: Се прави тесто од бело брашно и јајца и се става во сад кој од долната страна е мрежест, нешто слично на сито. Потоа, од тој сад тестото се става во голема тепсија која е добро загреана на жар претходно нареден под неа. На тој начин се добива танок готов производ во вид на фиде кој се вади од тепсијата и лади. Од овој суров кадаиф се прави кадаифот за јадење така што се става во длабока тепсија, над него се истура одредена количина масло, па се печи во рерна или во пекарница. Откако ќе се испечи, врз него се налива густиот шеќерен сируп, односно шербетот.

Варијанти на кадаиф
-------------------

Најчеста варијанта на овој десерт е подготовка со меко бело сирење, како што е сирењето Набулси, кое се става во средината и се прекрива со тесто. Често на најгорниот слој се додава и црвена прехранбена боја, за да не мора да се пече долго време. Се украсува со искршени фстаци.

Поврзано
--------

* Тулумба
* Баклава
* Лапа
* Сутлијач
* Шербет

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија храната е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Етно-лингвистичка карта на Кавкаскиот регион.
**Кавкаските јазици** се голема и разнолика група јазици кои ги говорат повеќе од 10 милиони луѓе во регионот на Кавкаските Планини, помеѓу Црното Море и Каспиското Езеро. Со лингвистичката споредба помеѓу различните јазици во овој регион тие се поделиле во три големи групи.

Јазиците на кавкаските народи ги одразуваат историските прилики во кои се развивале. Планината Кавказ претставува важна јазична меѓа. Така, покрај индоевропските, семитските и турско-монголските јазици, во овој регион се зборуваат и чеченскиот јазик, аваро-андскиот јазик, апхаскиот јазик, адигејскиот јазик (со два главни дијалекта - кабардински и черкески) и грузискиот јазик. Притоа, источно-кавкаските и западно-кавкаските јазици се сродни меѓу себе, а јужно-кавкаските јазици значително се разликуваат од останатите кавкаски јазици.

Групи
-----

Само три групи кавкаски јазици немаат никаква лингвистичка врска со останатите јазици во светот. Изразот „кавкаски јазици" најчесто се користи за овие три јазични групи, но понекогаш ги опфача и останати јазици, како на пример азербејџански јазик или руски јазик.

* **Јужни кавкаски јазици** или *картвелски*, кои го вклучуваат грузискиот јазик.
* **Северозападни кавкаски јазици** или *апхаско-адигејски*, *сиркаски* или *понтиски*, кои го вклучуваат кабардинскиот јазик.
* **Североисточни кавкаски јазици** или *дагестански* или *касписки*, кои ги вклучуваат чеченскиот јазик, аварскиот јазик, ингушетискиот јазик, лезгискиот јазик и други.

Наводи
------

1. ↑  Ц. Котевска, „Бисери народног духа", во: *Кавкаске бајке*. Београд: Народња књига, 1963, стр. 177.
2. ↑  Encyclopedia Britannica, 15th edition (1986): Macropedia, „Languages of the World", видете го делот „Caucasian languages".

Надворешни врски
----------------

* www.lib.utexas.edu
* Кавкаски речник Архивирано на 4 август 2009 г.
* Иберо-кавкаската врска
* Грузиска академија на науките Архивирано на 20 април 2004 г.
* Атлас на кавкаските јазици Архивирано на 17 септември 2007 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија кавкаските јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Исфрлувач пред вратата на стриптиз-клуб во Сан Франциско
**Исфрлувач** — име на чувар на ресторан, бар, ноќен клуб, бордел и слично, одговорен за пристапниот режим, како и отстранување на пијани и непримерни посетители. Занимањето е конкретно машко, иако повремено има и исфрлувачки. Обично не е потребна посебна лиценца или обука, иако во Кристијансан во Норвешка на крајот на XX век бил направен обид да се воведат курсеви за полициски исфрлувачи. Курсеви и лиценци се потребни и од некои општини и области во англоговорните земји.

Наводи
------

1. ↑  „исфрлувач" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Peter Taylor-Whiffen. Why women want to join the club. // (англиски)
3. ↑  Kurset hjelper, sier Kristiansand-dørvakt Архивирано на 2 мај 2016 г.. // Афтенпостен, 12 јуни 1997.
4. ↑  Stu Armstrong. The Diaries of a Doorman — A Collection of True Short Stories: Volume One[*мртва врска*] .
**Исузу МУ** — спортски автомобил (SUV) со средна големина, произведен од јапонскиот производител Исузу. Моделот со три врати бил воведен во 1989 година, а во 1990 година следуваше верзијата со пет врати наречена Исузу МУ Визард, и двете престанале да се произведуваат во 1998 година бидејќи биле заменети од втората генерација. Овој пат, верзијата со пет врати била наречена единствено како Исузу Визард. Исузу произвел неколку варијанти на моделот и неговите деривати во други земји.

Верзијата со три врати била продавана како Исузу МУ и Хонда Џез во Јапонија, Исузу Амиго и подоцна како Исузу Родео Спорт во САД. Низ цела континентална Европа, моделот со три врати се нарекувала Опел Фронтера Спорт, а Воксхал Фронтера Спорт користена во Велика Британија и Холден Фронтера Спорт во Австралија.

Верзијата со долго меѓуоскино растојание (пет врати) била достапна како Исузу Визард во Јапонија, а во Северна Америка како Исузу Родео и Хонда Паспорт. Опел, Воксхал и Холден, исто така, продавале и верзии со пет врати како Опел Фронтера, Воксхал Фронтера и Холден Фронтера. Се продавал и како „Шевролет Фронтера" во Египет, „Исузу Камео" и „Исузу Вега" во Тајланд, „Исузу Фронтиер" во Јужна Америка и како „Шевролет Родео" во Еквадор, Колумбија и Боливија.

Надворешни врски
----------------

* Исузу МУ на Ризницата ?

| * п
* р
* у
 « пред 1980 — Хронологија на моделите на „Опел" по 1980 година |
| --- |
| **Тип** | 198х | 199х | 200х | 201х |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| Мини (**A**) |  |  | Агила A | Агила B | Карл |
|  |  |  |  | Адам |
| Мал (**B**) |  | Корса A | Корса B | Корса C | Корса D | Корса E |
| Шевет |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Ампера-е |
| Среден (**C**) | Кадет D | Кадет E | Астра F | Астра G | Астра H | Астра J | Астра K |
|  |  |  |  | Ампера |  |
| Голем (**D**) | Аскона B | Аскона C | Вектра A | Вектра B | Вектра C | Инсигнија A | Инсигнија B |
|  |  |  | Сигнум |  |  |
| Бизнис (**E**) | Рекорд E | Омега A | Омега B |  |  |
| Комодоре C |  |  |  |  |
| Монца |  |  |  |  |
| Луксузен (**F**) | Сенатор A | Сенатор B |  |  |  |
| Спортски (**S**) |  |  | Тигра A |  | Тигра ТвинТоп B |  |
|  |  |  |  | Каскада |
| Манта B | Калибра |  |  |  |
|  |  | Спидстер | GT |  |
| MPV (**M**) |  |  |  | Мерива A | Мерива B |  |
|  |  | Зафира A | Зафира B | Зафира C |
|  |  | Синтра |  |  |
| SUV (**J**) |  |  |  |  | Кросленд X |
|  |  |  |  | Мока |
|  |  | Фронтера A | Фронтера B |  | Антара |  | Грандланд X |
|  |  | Монтереј |  |  |
| LAV |  | Кадет Комбо | Комбо B | Комбо C | Комбо D | Комбо E |
| Пикап |  |  | Кампо |  |  |
| Микробус | Опел Бедфорд Блиц |  |  | Арена | Виваро A | Виваро B | Виваро C |
|  |  | Мовано A | Мовано B |
Во минатато времињата се делеле на праисторија и историја. Во историјата постеле многу познати личности кој ни помогнале многу за оваа единка но првин да кажеме нешто за праисторијата. Праисторијата се делела на два дела тие се **Камено и Метало** време. Во најстариот и најдалечниод период , наречен **камено бреме** луѓето го употребувале каменот како шо ќе го нашле , но подоцна по многу векови , години , месеци , денови , минути , секунди и милисекунди тие научиле да го обработуваат каменот и да прават облици како што им била потребна. Но користеле и коски за шила игли и украси. **Металното бреме** било специално во тоа време се откриени многѕ орудија и направени оружја. Напочедокот користеле бакар но откако виделе дека е многу слаб барале многу повеже орудија и ја нашле бронзата така да можеле по убаво да работат исто времено почнале со земјоделие и сточарство.
**Ице** (германски: *Uetze*) — општина во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Фузе, околу 35 километри источно од покраинскиот главен град Хановер.

Географија
----------

### Местоположба

Ице се наоѓа на јужниот раб од Линебуршкото Поле. Сместен е на реките Фузе и Ерзе, кои извираат од подножјето на Харц и течат кон север. Северозападно од Ице, реката Ерзе се влева во Фузе, која кај Целе се влева во Алер.

Општината зафаќа површина од околу 140 км².

### Општински единици

Општината се состои од местата (порано самостојни општини) Алтмердингсен, Деденхаузен, Долберген, Елце, Хенигсен, Катенсен, Оберсхаген, Швиблингсен, како и самото место Ице и има вкупно околу 22.000 жители.

Секое место поседува свој месен совет.

Кон општината Ице припаѓаат и имотите Аббајле, Бенроде, Даренхорст и Вакервинкел.

Историја
--------

Ице бил првпат споменат во 1022 година како „Утисон". Името потекнува од владејачката куќа „фон Утенсен". Од 1552 до 1885 година, Ице бил поседуван од фогтот во Мајнерсен. Ице бил означен како пазарен град во 1695 година.

На 21 април 1863 година, скоро целиот Ице бил уништен во пожар. Доброволната противпожарна бригада била основана на 5 јуни 1880 година.

Ице некогаш го користел долногерманскиот јазик, но стандардниот германски јазик целосно го заменил. Постои активна заедница на долногермански говорници во Елце.

Сообраќај
---------

Патот Б188 ја пресекува областа од исток на запад, поврзувајќи го Ице и Алтмердингсен со Бургдорф и Гифхорн. Патиштата Б214 и Б444 го поврзува со Целе, Брауншвајг и Пајне.

Селата Долберген и Деденхаузен имаат железнички станици на железничката линија Берлин-Лерте, која е опслужувана од регионалните возови од Хановер до Волфсбург.

Општината е поврзана со Бургдорф и Лерте преку автобуските линии 910, 920, 930 и 946. Линиите 938 и 950 возат во рамките на самата општина.

Галерија
--------

* Црквата „Св. Јован"Црквата „Св. Јован"
* Воденица во ЕлцеВоденица во Елце
* Ветерница во ДолбергенВетерница во Долберген

Наводи
------

1. ↑   „Населеност на окрузите, општините и месните заедници во Долна Саксонија на 31 декември 2020". *Служба за статистика и комуникациска технологија на Долна Саксонија*. јули 2021. (германски)

Надворешни врски
----------------

* Ице на Ризницата ?
* Официјална страница (германски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Хановер |
| --- |
|  |
| 
* Барзингхаузен
* Бургведел
* Бургдорф
* Ведемарк
* Венигзен
* Вунсторф
* Гарбзен
* Герден
* Зелце
* Зенде
* Изернхаген
* Ице
* Лангенхаген
* Лацен
* Лерте
* Нојштат на Рибенберге
* Патензен
* Роненберг
* **Хановер**
* Хеминген
* Шпринге

 | ГрбГрб |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 242676852
* GND: 4297257-7

 |

 |
**Иван Ивановиќ** (Белград, 17 октомври 1981), подобро познат како **Џус** (*Juice*) е српски хип-хоп изведувач. Покрај музиката се занимава со цртање, а по струка е фризер.

Почеток на кариера
------------------

Со рапот почнал да се занима од тринаесет години, а прекарот Џус самиот себеси го дал по истоимениот филм во 1992 година. После завршување на основното училиште, тој потпаѓа под влијание на рапот, денс музиката и турбо фолкот. Во желба да се проба во рапот, влегува во тогаш веќе познатата група на спрската хип-хоп сцена „*Boys in the hood*". Деведестетите години во Србија, снимањето на студиски песни било многу скапо, па затоа група се ангажирала околу самостојно снимање на песни. Последен пат како група се појавиле со песната „Генерација на гетото" во радио емисијата *Гето*. После снимање на песната „*No more games*", Џус ја напушта групата и заедно со раперот Шорти основале нова група Фул мун. После основањетоа на групата, покрај Џус и Шорти во групата се нашле и *Миша* и *Сале* кој гостуваат за неколку песни од овој состав. 

По запознавање на члановите опколени околу црногорската хип-хоп група  Монтенигерс, помеѓу нив се остварува соработка во вид на појавување на Џус и Шорти во нивниот спот што додатно ги афирмирало *Фул мун*. Непосредно после тоа, *Фул мун* издава албум „На ниво" во 1998..

Соло кариера
------------

По распадот на групата *Фул мун*, Џус одлучува да изгради соло кариера, со песни кој ги снима четири години. Албумот со име *Хипхпиум во.1* излегол во 2002 година и постигнал голем успех, најмногу со песната *Кеш колица*, за која е издаден и спот во 2004 година и која таа година и наредните години била еден од најголемите хитови на рап музиката и се пушата на неколку телевизиски и радио канали. Џус со својот прв соло албум постигнал голем успех , инспирарал и и станал пример на публиката и раперите од српската хип-хоп сцена, а и широко. Промоцијата на албумот била во ноќен клуб Бомбо во Белград и била една од најголемите промоции на албум во таа доба. По издавањето на албумот и промоцијата, Џус оди во војска, каде по излегувањето неколку години подоцна создава песни за новиот албум *Брате Мили* кој 2006 година го издава Сити рекордс. Албумот содржи два спота и осумнаесет песни кој Џус ги работел во споствена продукција. За разлика од претходниот албум *Брате Мили* е сниман во потполно нов звук, мешавина рап и денс музика и гости кој не се од светот на хип-хопот.

Во септември 2017 година го издаде албумот *Од нечистотијата на злато*.

Дискографија
------------

### Албуми

* На ниво на (1998) (Како член на група ***на Полна месечина***)
* (2002)
* Брат минли (2006)
* (2008)
* Апетити ми расту (2012)
* (2015)
* Од блата до злата (2017) HipHopium 4 (2020)

Наводи
------

1. ↑  Иван Ивановић Ђус - биографија
2. ↑  Фул мун биографија
3. ↑  „Juice (12) ‎– Hiphopium 3". discogs.com. Посетено на 24 ноември 2015.
4. ↑  „PREMIJERA NOVOG ALBUMA : JUICE : OD BLATA DO ZLATA". kontrakult.rs. Архивирано од изворникот на 2017-09-18. Посетено на 17 септември 2016.
**Иван Марчук**  (украински: *Іван Степанович Марчук*); (12 мај, 1936 Москаливка) е современ украински сликар.

Животопис
---------

Иван Марчук е роден во семејство на ткајач.

По завршувањето на седумгодишно училиште, тој влегол во Факултетот за применета уметност Иван Труш Лавов на одделот за декоративно сликарство, каде што студирал од 1951 до 1956 година.

Откако служел војска, ги продолжил студиите на Оддел за керамика на Институтот за применета уметност во Лавов, кој дипломирал во 1965 година.

Подоцна работел во Киев. Од 1965 до 1968 година работел во Институтот за суперхард материјали на Националната академија на науките на Украина и од 1968 до 1984 година во Киевскиот погон за монументални и украсни уметности.

Во 1989 година тој го напуштил СССР и живеел во Соединетите Држави, Канада и Австралија.

После нападите на 11.09.2001 година што ги видел, Марчук се вратил во Киев.

Во 1990 година, неговата прва официјална изложба се одржа во Киев - во Државниот уметнички музеј на украински ликовни уметности (сега Национален уметнички музеј на Украина).

Бидејќи не бил ценет во Советскиот Сојуз, Марчук бил добро прифатен во независната Украина со добивање на престижна награда Т. Шевченко во 1997 година.

Во Киев се планира да се изгради музеј на Иван Марчук..

Книги
-----

Атланта УМЦ објави 3 книги за творештвото на уметникот. Големата монографија насловена како „Иван Марчук" (2004) ги илустрира сите фази од неговата творечка кариера. Вториот албум се занимава со периодот од 1965-2005 година. Третиот албум е објавен во серијата „Сликарство" (2008 година).

За 2013-2016 година, Феникс објави три книги од Иван Марчук.

Награда Иван Марчук
-------------------

На 31.05.2016 година, третата сесија на Регионалниот совет на Тернопил го поддржа проектот за започнување на годишната регионална награда Иван Марчук за надарени деца на возраст од 7 до 15 години во областа на ликовната уметност во 2016 година.

Награди
-------

* 1996 година - доби титула за заслужен уметник на Украина
* 7 март 1997 година - стана лауреат на Националната награда на Украина Т.Г. Шевченко
* 2006 година - Меѓународната академија за современа уметност во Рим го прифати Иван Марчук во редовите на Златниот еснаф и го избра за почесен член на научниот совет на академијата
* Октомври 2007 година - вклучен во британското рангирање „Сто генијалци од денес"

Наводи
------

1. ↑  МАРЧУК ІВАН СТЕПАНОВИЧ
2. ↑  Иван Степанович Марчук

Надворешни врски
----------------

* Ivan Marchuk Exhibition
* Personal site of Ivan Marchuk Архивирано на 12 мај 2018 г.
* Білейчук Ярослав. **IV**. ISBN 978-966-2457-18-6. Отсутно или празно `|title=` (help)
'*Далол* — вулкан со згуреста купа кој се наоѓа во пустата котлина Данакил на регионот Афар, Етиопија. Оваа геолошка месност се наоѓа на околу 15 километри од границата со Еритреја, на северниот крај на соленото езеро Карум, чија сол сè уште се експлоатира од страна на Афарите.

Далол произлегол од експлозија на големата магматска комора во Големата Раседна Долина над огромна солена област западно од Црвено Море. Денес се наоѓа на 136,8 метри под нивото од морето. Температурата редовно достигнува 45 степени во сенка.

Оваа огромна напуштена област е позната по своите геолошки формации: топли извори на киселина, сулфур, сол, гас, магнезиум итн.

Далол има топли пустински климатски услови, типичнa за Данакил. Далол е најжешкото место во текот на годината на планетата и во моментов го држи рекордот на висока просечна температура за населено место на Земјата, каде што била забележана просечна температура од 34,6° C помеѓу годините 1960 и 1966 година. Просечната годишна максимална температура е 41° C , а најтоплиот месец има просечна максимална температура од 46,7° C. Освен што е екстремно жешко во текот на целата година, има само неколку рекордни денови на врнежи. Топлата клима на пустината Далол е особена поради близината на екваторот и Црвено Море.

Наводи
------

1. ↑  Nobile, A; Pagli, C; Keir, D; Wright, TJ; Ayele, A; Ruch, J; Acocella, A (October 2012). „Dike-fault interaction during the 2004 Dallol intrusion at the northern edge of the Erta Ale Ridge (Afar, Ethiopia)". *Geophysical Research Letters*. **39** (19): n/a. doi:10.1029/2012GL053152.

Надворешни врски
----------------

* „Dallol". *Глобална програма за вулканизмот*. Смитсонова установа. (англиски)
* *On the Volcanoes of the World* episode *The Horn of Africa* (2008; Science Channel)
**Даглас Хејг** бил британски офицер и фелдмаршал. Во Првата светска војна од 1915 година бил командант на британските сили во Франција на Западен фронт.

Животопис
---------

Хејг е роден на 19 јуни 1861 година во Единбург, образованието го стекнал на Оксфорд на колеџ во Сандхурст. Бил командант на воени сили во Индија, поради истакнување и воената умешност бил назначен за командант на БЕФ – Британска експедиција во Франција и Белгија во време кога започнала Првата светска војна. Подоцна бил унапреден во чин генерал и добил командна позиција во БЕФ под водство на генерал Френч. По големите порази во 1915 година кај Лос ен Гошел довеле до сомнеж во водство на генералот Френч па Хејг бил поставен за главниот командант на БЕФ. Неговото командување било изложено на големи критики од страна на премиерот Дејвид Лојд Џорџ. Во 1919 година се здобил со новосоздадената грофовска титула. Починал на 28 јануари 1928 година.

Наводи
------

1. ↑  Harris, J. P. (2008). Douglas Haig and the First World War. London: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89802-7
2. ↑  Keegan, John (1999). The First World War. London: Pimlico. ISBN 978-0712666459