recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Катерина Медичи
Семеен портрет на Катерина Медичи
**Катерина Медичи** (итал. Caterina Maria Romula de’ Medici, франц. Catherine de Médicis; Фиренца, 13 април 1519

 — Блоа, 5 јануари 1589

) била француска кралица која владеела во времето на верските војни во Франција во 16 век.

Животопис
---------

Катерина била ќерка на војводата Лоренца II Медичиј (1492—1519), војвода Урбин, (1495—1519). Двата родитела и починале некокју неделипосле нејзиниот роденден. Од нив ја наследила титулата на контеса Оверње и војвотка на Урбина. Пораснала во Италија.

Се омажила за францускиот крал Анри II во 1533 кога имала 14 години. Имала десет деца, од кои три починале како новороденчиња. Трите последни крала на француската династија Валоа, Франсоа II (1559–1560), Шарл IX (1560–1575), Анри III (1575–1589), биле синови на Катерина Медичи.

Нејзината најстара ќерка, Елизабета, станала жена на шпанскиот крал Филип II, а најмладата ќерка, Маргарета (позната као кралица Марго), се омажила за протестантот Анри од Навара, кој подоцна станал француски крал по линијата на својот брат Анри IV.

Сите нејзини деца, освен Маргарета, биле болежливи, така да таа во другиот период, после смртта на сопругот во 1559г. кога станала регент, била де факто владетел на Франција.

После читањето на Нострадамусовиот алманах за 1555, кои ја споменал опасноста за кралското семејство, станала негов најголем обожавател. Го повикала во Париз да направи хороскоп за нејзе и za нејзините деца. Му дала функција на советник и лекар на кралот.

За време на владеењето Катерина Медичи, во август во 1572, во Паризу и поширока Франција се одиграл масакар на протестантските племиња. Во тоа време се сметало дека кралицата е директно одговорна за тој масакар. Таа јавно се трудела да се дистанцира од тој масакар и верската војна која следела. Сето време настојувала да одржи авторитет на кралските власти во условите и хаосот на граѓанската војна на католиците и протестантите.

Покрај владетелските и политичките улоги, Катерина Медичи ја поддржувала ренесансата уметност.
**Јуруклак** (турски: *Yurukhaneler*) — предел во Македонија на западните падини на планината Плачковица. Започнува од врвот Лисец (1.754 м) на североисток до реката Крива Лакавица на југозапад. На некои топографски карти пределот е означен со името **Јуруклуци**. Тука во повеќе села живеат Турци познати под името Јуруци. 

Како номадски сточари тие се доселени во Македонија во текот на XIV век од планинските краеви на југозападна Анадолија, поточно од околината на Бурса, Смирна и на Дијарбекир. Како сточари, тие во Македонија основале повеќе привремени или постојани населби наречени „јурукани" или „јуруклуци". Најзначајна меѓу нив е плачковичката која се задржала до денеска, а во минатото имало и овчеполска, тиквешка, струмичка, бојмиска и др. Јуруканите биле формирани обично во повисоките места на Богословец, Серта, Градешка Планина, Смрдеш, на западната половина на Беласица и на струмичката страна на Огражден. 

Во плачковичкиот Јуруклук има повеќе села во кои и денес живеат само Јуруци. Такви се штипските села Кучица (119 жители) и Прналија (197 ж.) и радовишките села Али Коч (328 ж.) и Коџалија (478 ж.). Селата се составени од повеќе маала во кои живеат посебни родови. Јуруците слабо се мешаат со другото население и затоа ги задржале своите стари обичаи, носијата и сл. Не ги следеле другите македонски Турци во нивното преселување во Турција, и денеска некои нивни села демографски доста се зачувани. 

Главно занимање им е сточарството и одгледувањето тутун.

Наводи
------

1. ↑  *Ђ. Трухелка, О македонским јуруцима, Зборник за историју Јужне Србије и суседних области, кн. I, Скопље 1936*
Изворен Xbox One со контролер и Kinect
**Xbox One** (македонски: *Xbox еден*) — серија играчки конзоли од осмото поколение развиени од Microsoft. Тие го наследуваат Xbox 360. Изворниот Xbox One бил објавен на 22 ноември 2013 г. скоро еден месец подоцна од PlayStation 4. Првоначалниот модел на Xbox One бил заменет со Xbox One S во 2016 г. кој има помало тело и поддршка за видео HDR10, како и поддршка за репродукција на 4K-видео и зголемување на резолуцијата на игрите од 1080p на 4K. Бил пофален од критичарите за помалите размери, видните подобрувања на екранот и недостатокот на надворешна моќност, но биле забележани и неговите недостатоци, како што е недостатокот на вграден Kinect-порт. Моделот од високата класа, Xbox One X, бил претставен во јуни 2017 г. и бил пуштен во продажба во ноември. Се одликува со подобрени апаратни карактеристики и поддршка за игри со резолуција 4K.

Наводи
------

1. ↑  www.xboxenthusiast.com
2. ↑  Walker, Tim (May 22, 2013). „Xbox ONE: 'The ultimate all-in-one home entertainment system': Microsoft finally unveils its latest console". *The Independent*. Independent Print. Архивирано од изворникот May 7, 2022. Посетено на May 23, 2013.
3. ↑  „Xbox One: Microsoft exec explains console's name". May 28, 2013.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Xbox One" на Ризницата ? |

* Матична страница
* "Xbox One: Main SoC and Xbox one Kinect"
Јован Кратохвил (1924 - 1998)
**Јован Кратохвил** (Белград, 17 април 1924 - Белград, 22 февруари 1998) бил српски вајар, професор на Факултетот за ликовни уметности и се занимавал со пливање и стрелаштво.

Биографија
----------

Роден е на 17 април 1924 година во Белград. Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград и завршил специјален курс по скулптура, а дипломирал во 1949 година. Потоа бил професор на Факултетот за ликовни уметности и ректор на Универзитетот за уметности во Белград (1971-1973 г.).

Автор е на многу скулптури и споменици, меѓу кои и споменикот на паднатите војници на Мајевица и Земун. Тој направил споменик на советските воени ветерани загинати во авионска несреќа на Авала, спомен костурница во Сансеполкро, Италија и многу други, а се знаимавал со графика и таписерија.

Покрај уметноста, Кратохвил активно се занимавал и со спорт, па пред Втората светска војна бил шампион на Југославија во пливање. По војната бил државен шампион во стрелаштво, го освоил второто место на Светските првенства и учествувал на Олимписките игри во 1952 година во Хелсинки. На Олимписките игри го освоил 14-тото место во пушка, трискок, 300 метри.

Починал во 1998 година во Белград и бил погребан во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта. Неговиот син Марко Кратохвил, кој исто така е вајар, од 2009 година живее во САД.

Наводи
------

1. ↑  „Designers & Creators Directory: Jovan Kratohvil". *spomenikdatabase.org*. 10. 8. 2020. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
2. ↑  „Умро је вајар Јован Кратохвил". *srpskilegat.rs*. 22. 2. 2020. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
3. ↑  „Spomenik palim borcima u narodnoj revoluciji u Beogradu". *beogradskevesti.info*. Посетено на 9. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
4. ↑  „Shooting at the 1952 Helsinki Summer Games: Men's Free Rifle, Three Positions, 300 metres". *sports-reference.com*. Архивирано од изворникот на 18. 4. 2020. Посетено на 4. 2. 2015. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)
5. ↑  „Jovan Kratohvil (1924 - 1998)". *arte.rs*. 10. 8. 2020. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
6. ↑  „Badža i Buha tri groba od Andrića". *arhiva.glas-javnosti.rs*. 15. 6. 2002. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
7. ↑  „Dela Marka Kratohvila u galeriji Haos: Kako osvojiti slobodu". *Večernje novosti*. 27. 5. 2019. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
8. ↑  „Marko Kratohvil za Danas: Svaka moja linija ima energiju pokreta". *Данас*. 8. 7. 2019. Посетено на 10. 8. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Јован Кратохвил Архивирано на 24 јануари 2022 г. на веб-страницата на музејот Цептер.
**Петар (Перо) Димов Шанданов** (4 јули 1895

 во Охрид — 15 октомври 1971

 во Софија) — учесник во македонското револуционерно движење.

Животопис
---------

Септември, 1944 година *Апел до Македонците во Бугарија*. Еден од потписниците е и Петар Шанданов.
Се школувал во Охрид и во Битола. Бил учесник во Првата балканска војна и во Охридско-дебарското востание против српската власт во 1913 година. Се борел во Единаесеттата пешадиска македонска дивизија во состав на бугарската војска како офицер. Бил избран за резервен член на ЦК на ВМРО. Во периодот 1925-1928 година, по убиството на Протогеров и поделбата во редовите на ВМРО застанал на чело на протогеровистите. 

За време на Втората светска војна се вклучил во антифашистичкото движење во Бугарија. По капитулацијата на Бугарија во септември 1944 година, потписник е на *Апелот до Македонците во Бугарија* заедно со други видни револуционери и дејци како: Павел Шатев, Туше Делииванов, Ангел Динев, Михаил Герџиков и други.

Во 1944 година бил избран за делегат на Второто заседание на АСНОМ и избран за член на Президиумот на Народното собрание на Македонија.

Поради учеството во Македонското ослободително движење бил осудуван и затворан од бугарските власти на двапати (1936 и 1953).

Во 2002 година неговите спомени се објавени на македонски јазик.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Шакири*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1644. Text "series
" ignored (help)
2. ↑  Динев, Ангел (1983). *Одбрани Дела во три книги - Втора книга*. Скопје: Култура - Скопје. стр. 333–337.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 60020819
* GND: 124597467
* NKC: js20191042700

 |

 |
Статуа на Попеја Сабина во археолошкиот музеј во Олимпија, Грција
**Попеја Сабина**, позната и како Попеја Сабина Помладата, а после 63 години како Попеја Сабина Август, била римска царица, односно сопруга на царот Нерон. Античките извори ја опишуваат како жена која красела невидена убавина, но во бескрупулозност благодаренеие на кој не зимала од никој за да дојде на власт.

Животопис
---------

Повеќето од денешните историчари веруваат дека се родила во Помпеја, односно дека нејзиното семејство најверојатно било сопственик на Куќата Менандра. Таткото се викал Тит Олиј (? - 31), квестор во времето на царот Тибериј кој паднал во немилост заради пријателството со Сејанa. Мајката, денес позната како Попеја Сабина Постарата (? - 47) била погубена заради сплетки со царицата Месалина која лажно ја наклеветила за прељуба со бившиот конзул Валериј Азијатик. Такит тврди дека нејзината мајка била „преубава" и „дарежлива". Нејзиниот очув, Публиј Корнелиј Сципион Лентул, бил бивш конзул, а на почетокот на владеењето на Нерон бил сенатор.

Попеја првпат се омажила како четиринаесетгодишно девејче. Маж ѝ бил Руфриј Криспин, командант на Претројанската гарда во првите години во владеењето на царот Клавдиј. Во 51 година на барање од Агрипина бил сменет и на негово место бил поставен Секст Афраниј Бур. Со Руфриј, Попеја имала син, исто така наречен Руфриј, кој се удавил како дете. Мажот подоцна бил погубен за време на владеењето на Нерон.

Другиот маж на Попеја бил Марко Славија Отон, добар Неронов пријател. Околу годината 58 или 59 во неа се загледал Нерон па наредил Отон да оди во Лазитанија како гувернер. Попеја после се равела од Отон и станала љубовница на Нерон.

Такит тврди дека запрво Попеја била главен поттикнувач да ја ликвидира својата мајка Агрипина, кон која современите историчари се скептични, сметајќи дека поводот на делото била самата царица-мајка да је управо Попеја била главни подстрекач да ликвидира своју мајку Агрипину, а према чему су модерни историчари скептични, и планирање на државен удар и доведување на Пубелиј Плавт на престолот. Три години подоцна, спрема наводите на Такит, запрво Попеја го наговорила Нерон да се разведе од својата сопруга Клаудија Октавија, па да ја прогоне и погуби. Кога тоа се случило во 62 година, Попеја веќе била трудна. Нерон Се венчал со неа, па на 21 јануари 63 година се родила ќерка по име Клаудија Август, но која починала четири месеци подоцна.
Карта на Блокадата на појасот Газа
**Блокада на појасот Газа** — египетско-израелска блокада на појасот Газа, започната од Израелската влада на 19 септември 2007 г. како одговор на бранот од постојани ракетни и минофрлачки напади на израелска територија од појасот Газа. Опстрелувањето значително се засилило по целосното повлекување на Израел од појасот во август 2005 г. и откако Хамас дошол на власт во појасот во февруари 2007 г. а само од јануари до 19 септември 2007 г. довело со убиство на 2 Израелци и ранети 122 Израелци.

Блокадата била критикувана од генералниот секретар на ОН — Бан Ки Мун, Советот за човекови права на ОН и други организации за човекови права. Блокадата е официјално поддржана од американската влада, но во јуни 2010 г. американската државна секретарка Хилари Клинтон ја нарекла ситуацијата во Газа „неприфатлива". Британскиот премиер Дејвид Камерон, за време на неговата посета на Турција во јули 2010 г. ги споредил жителите на блокираната Газа со „затвореници".

Наводи
------

1. ↑  „2 ракеты «касам» разорвались в районе Сдерота // Статистика ракетных обстрелов Израиля с территории сектора Газы, 19 сентября 2007 г.". Архивирано од изворникот на 2014-08-08. Посетено на 2011-04-03. Занемарен непознатиот параметар `|deadlink=` (се препорачува `|url-status=`) (help); no-break space character во `|title=` во положба 131 (help)
2. 1 2  „Clinton Urges Caution in Aftermath of Gaza Flotilla Raid". Voice of America. 2010-06-02. Архивирано од изворникот на 2010-06-04. Посетено на 2010-06-02.
3. ↑  „Israel 'understated' Gaza deaths". *BBC News*. 2009-09-09. Архивирано од изворникот на 2009-09-14. Посетено на 2010-04-22.
4. ↑  „UN Fact Finding Mission finds strong evidence of war crimes and crimes against humanity committed during the Gaza conflict; calls for end to impunity". United Nations. 2009-09-15. Архивирано од изворникот на 2012-03-24. Посетено на 2010-06-04.
5. ↑   Архивирано на 31 јули 2010 г. Watt, Nicholas (2010-07-27). The Guardian. Retrieved 28 July 2010.

Надворешни врски
----------------

* Дела поврзани со Блокада на појасот Газа на Викиизвор
* Gisha – Legal Center for Freedom of Movement
* The Gaza Flotillas to Come: Some Ground Rules before Setting Out
* Guide: Gaza under blockade
* The EU and the Gaza Blockade
***Амарант***, низ Македонија познат како **стратор** или **украсен штир** — древна житна култура, се јадат сите нејзини делови, а денес се одгледува и како украсно растение.

Опис
----

Денес се разликуваат 65 вида на амарант. Многу луѓе ова растение го знаат како штир. Во антиката го нарекувале "златното жито на Бога". Древните руси живееле до длабока старост и во добра здравствена состојба благодарение на амарантот. Денес е отворен документ, според кој Петар Први и забранил на Русите да одгледуваат амарант и да употребуваат арамантов леб, кој бил главна храна на народот. Морфолошките анализи на зборот амарант значат: Мара - е божица на смртта кај древните руси и арии; префиксотзначи негација - пример морален и а-морален. Па зборот амарант значи „ја негира смртта", односно дава бесмртност. Воините носеле амарант со себе за време на тешките походи, бидејќи тој им давал сила, ги зајакнувал телата и нивниот дух; го користеле семето и листовите на растението. Амарантот е едногодишно растение од семејството амарантови, високо 20-80 см, со издолжени елипсести листови кои се жолтеникави или сивкасто со зелени нијанси, но можат да бидат и црвеникави.
Тоа цвета од почетокот на јуни до крајот на есента. Амарантот е пренесен во Европа од Северна Америка во трговските канали. Денес тој е распространет во европскиот дел на поранешниот Советски Сојуз, го има во Западен и Источен Сибир, Кавказ и Средна Азија.
Во Античка Индија со амарант ја лекувале кралската аристократија и го нарекувале "Рамазан", што значи "надарен од Бога".

Наводи
------

1. ↑  „Amaranthaceae | plant family". Посетено на 2015-06-02.
**Остроготското Кралство**, официјално познато како **Кралство Италија** (латински: *Regnum Italiae*), било воспоставено од Остроготите во Италија и соседните области од 493 до 553 година.

Во Италија, Остроготите предводени од Теодорих Велики, го убиле Одоакар. Под власта на Теодорих, првиот крал, Остроготското Кралство го достигнало својот зенит, протегајќи се од Франција на запад до Србија на исток. Теодорих самиот се нарекувал *Gothorum Romanorumque rex* („Крал на Готите и Римјаните"), демонстрирајќи ја желбата да биде водач на двата народи.

Почнувајќи од 535, Источната Римска (Византиска) Империја на чело со Јустинијан I ја освоила Италија.

Наводи
------

1. ↑  Flavius Magnus Aurelius Cassiodorus Senator, *Variae*, Lib. II. XLI. Luduin regi Francorum Theodericus rex.
**Гејнор Саливан** (моминско **Хопкинс**; англиски: *Gaynor Hopkins;* родена на 8 јуни 1951) , професионално позната како **Бони Тајлер** (анг:*Bonnie Tyler*), е велшка пејачка препознатлива по нејзиниот рапав глас. Стекнала популарност по објавувањето на нејзиниот албум од 1977 година *„The World Starts Tonight"* и неговите песни „Lost in France" и „More Than a Lover". Нејзината песна „It's a Heartache" од 1978 година се искачила на четврто место на Топ-листата во Обединетото Кралство и на трето место на американскиот *Билборд* Хот 100.

Во 1980-тите, Бони Тајлер се преориентирала на рок музиката и почнала да соработува со текстописецот и продуцент Џим Стајнман. Тој го напишал најголемиот хит на Бони Тајлер „Total Eclipse of the Heart", водечка песна од нејзиниот албум од 1983 година (кој исто така се нашол на прво место на листата за албуми во Обединетото Кралство) *„Faster Than the Speed of Night"*. Стајнман го напишал и другиот голем хит од Бони Тајлер од 1980-тите „ Holding Out for a Hero". Во текот на 1990-тите соработувала со Дитер Болен кој го напишал и го продуцираше нејзиниот хит во континентална Европа „Bitterblue". Во 2003 година, Тајлер заедно со пејачката Карин Антон повторно ја снимила „Total Eclipse of the Heart". Нивниот дует на два јазика со наслов „Si demain... (Turn Around)", се нашол на врвот на француските топ листи.

Во 2013 година го објавила албумот *Rocks and Honey* и на него се наоѓа песната „Believe in Me", со која Бони Тајлер го претставувала Обединетото Кралство на Евровизија во 2013 година во Малме. Откако повторно почнала да соработува со продуцентот Дејвид Мекеј, ги објавила *„Between the Earth and the Stars"* (2019) и *„The Best Is Yet to Come"* (2021).

За своите песни меѓу другите признанија три пати била номинирана за Греми и уште три пати за Брит наградата.

Дискографија
------------

### Студиски албуми

* "*The World Starts Tonight*" (1977)
* "*Natural Force*" (1978)
* "*Diamond Cut*" (1979)
* "*Goodbye to the Island*" (1981)
* "*Faster Than the Speed of Night* "(1983)
* "*Secret Dreams and Forbidden Fire*" (1986)
* "*Hide Your Heart*" (1988)
* "*Bitterblue*" (1991)
* "*Angel Heart*" (1992)
* "*Silhouette in Red* "(1993)
* "*Free Spirit*" (1995)
* "*All in One Voice*" (1998)
* "*Heart Strings*" (2003)
* "*Simply Believe*" (2004)
* "*Wings*" (2005)
* "*Rocks and Honey*" (2013)
* The Best Is Yet to Come (2021)

Наводи
------

1. ↑  Iley, Chrissy (17 October 2009). „Bonnie Tyler: 'It's about singing, not being famous'". *The Times*.
2. ↑  „Bonnie Tyler to represent United Kingdom". *Eurovision.tv*. 7 March 2013. Посетено на 6 June 2018.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* Бони Тајлер на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 17409128
* LCCN: n91109098
* ISNI: 0000 0000 8096 9372
* GND: 13454370X
* SUDOC: 082334374
* BNF: cb139006223 (податоци)
* BIBSYS: 44228
* MusicBrainz: 0aa8294b-6332-4b65-b677-e3a1f8591d3b
* NKC: jn20020408003

 |

 |
**Петре Кртов Чангов** ( 1915
 во Побожје, Скопско —  1944

 во Скопско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Како сирак уште од рани години слугувал кај поимотни соселани. Основно училиште завршил во родното место. Априлската војна го затекнала на отслужувањето на воениот рок. Како војник бил заробен, а подоцна пуштен. По доаѓањето во родното место, развил интензивна активност во помагањето на народноослободителното движење. Неговата активност била забележана од непријателот, поради тоа во 1942 година бил задржан три месеци во истражниот затвор во Скопје. Потоа бил интерниран во Момчиловград во Бугарија, каде останал до март 1943 година. По враќањето од интернација одново се вклучил во народноослободителното движење. Од малтретирањето во окупаторската бугарска фашистичка полиција, се разболел и бил на лечење во болница. Во август 1944 година стапил во редовите на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против балистите и германските моторизирани колони во Качаничката Клисура. Кон крајот на октомври 1944 година, во една борба против непријателот, бил тешко ранет од минофрлач, од што покасно и починал.

Поврзано
--------

* Тодор Чангов

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 283. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Дизајн за градините на Кралското ботаничко друштво во Риџентс Парк, Лондон од Десимус Бартон, 1840 година.
**Кралско ботаничко друштво** ― учено друштво основано во 1839 година од Џејмс де Карл Соверби според кралската повелба на војводата од Норфолк и други. Неговата цел била да ја промовира „ботаниката во сите нејзини гранки и нејзините примени". Набргу откако било основано, го изнајмил теренот во рамките на Внатрешниот круг во Регентовиот парк, Лондон, околу 7.3 хектари, за употреба како опитна градина. Соверби останал како секретар околу 30 години, а Џ.Б. Соверби и В. Соверби подоцна исто така работеле како секретари. Градината била отворена за членовите и нивните гости, а исто така и за пошироката јавност за одредени денови од неделата. Вклучувала големи куќички со палми и куќа од воден крин. Во летниот период таму биле одржувани свечености, и други забави.
 Предлошка:Infobox societies
Во 1932 година не бил обновен закупот на просторот, а друштвото било распуштено. Нејзините преживеани записи биле депонирани во Јавната библиотека „Сент Мерилебон". Друштвото имало библиотека која сега ја држи Природонаучниот музеј во Лондон.

Местото потоа станало Градините на кралицата Марија, која е управувана од Агенцијата за кралски паркови, и е целосно отворена за пошироката јавност без надомест како дел од Регентовиот парк.

Наводи
------

1. ↑  Meynell, Guy (2013). „The Royal Botanic Society's Garden, Regent's Park". *The London Journal*. **6** (2): 135–146. doi:10.1179/ldn.1980.6.2.135.
2. ↑  „Victorian London - Entertainment and Recreation - Societies - Botanical Society of London". Victorian London. Посетено на 11 ноември 2023.
3. ↑  „Royal Botanic Society of London (1839-1931)". Посетено на 11 ноември 2023. Наводот journal бара `|journal=` (help)
4. ↑  „Records of the Royal Botanic Society of London". National Archives. Посетено на 11 ноември 2023.
5. ↑  „Royal Botanic Society of London (1839-1931) on JSTOR". *plants.jstor.org*. Посетено на 11 ноември 2023.

Надворешни врски
----------------

* 
* 
* Предлошка:UK National Archives ID

51°31′39.33″N 0°9′13.17″W﻿ / ﻿51.5275917° СГШ; 0.1536583° ЗГД﻿ / 51.5275917; -0.1536583
**Германски воени гробишта Битола** (германски: *Kriegsgräberstätte Bitolа*) — германски воени гробишта во близина на градот Битола каде се закопани 3.406 германски борци загинати на Солунскиот фронт во периодот 1915-1918 година во текот на Првата светска војна. Биле отворени на 26 октомври 1936 година.

Изградба на гробиштата
----------------------

Внатрешноста на Германските гробишта, Битола.
Во есенската битка во 1916 година линијата на фронтот минувала низ планината над Битола, каде подоцна ќе бидат поставени воените гробишта. Во 1932 година, Германската комисија за воени гробишта започнува со изградба на централни воени гробишта за паднатите борци во битките во Македонија во периодот 1915-1918. Како благодарност за отстапувањето на земјиштето за гробиштата во 1936 година градот Битола од комисијата добива ѕвона, кои се вградени во саат-кулата во центарот на градот, од каде и денес во определено време може да се чуе една македонска народна песна и песната за „добриот пријател". Гробиштата се обиколени со цврст кружен ѕид од гранитни блокови, од кои е подигнат и влезниот простор налик на кула. Кружната гробишна површина е опколена од малку повисоко поставена патека обиколена со високиот ѕид. Градежните работи траеле скоро 5 години, бидејќи тешките гранитни блокови морале да се носат од далеку.

На 25 октомври 1936 се отвораат воените гробишта во кои почиваат 3.406 загинати. Во 1969 година една локална компанија го реновира просторот бидејќи со текот на годините се уништуваат неколку блокови и мозаикот на кровот на влезниот простор. Гранитните блокови можеле повторно да а се спојат или да се заменат, но орелскиот мозаик не можел да се зачува. Заменет е со „зграфито" на германските уметници Франц Грау/Јозеф Еберл. Во седумдесеттите години започнува изградбата на тунелот кој минува низ планината на мала оддалеченост од гробиштата. Секоја година на Денот на народната жалост на германските и на француските гробишта се оддава почит за паднатите борци.

* Внатрешниот круг на германските гробишта во Битола.Внатрешниот круг на германските гробишта во Битола.
* Влезот на германските гробишта во Битола.Влезот на германските гробишта во Битола.

Надворешни врски
----------------

* Воени гробишта Битола (германски)
**Јордан Трајков Петровски** ( 1925
 во Ќустендил — 13 ноември 1944

 во Скопје) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Израснал во сиромашно работничко семејство. Неговите родители, по потекло Македонци од Ќустендил се преселиле во Куманово, каде го продолжил натамошното образование во кумановската гимназија. Се дружел и соработувал со напредната средношколска младина, под чие влијание станал голем симпатизер на НОВ. Во јули 1944 година со група напредни младинци заминал во НОВ и станал борец на Третата македонска ударна бригада. Бил распореден за пушкомитралезец во вториот баталјон. Учествувал во борбите во близина на Табановце, Ристовац и на други места. Бил учесник во борбите против Германците и балистите во околината на Треска и за ослободувањето на Велес. На 13 ноември 1944 година храбро загинал, во уличните борби за ослободувањето на Скопје.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 233–234. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**„Скарлетниот цвет"** — игран филм, бајка, снимен во 1977 година од режисерката Ирина Поволоцкаја во Филмското студио. М. Горки. Филмот се заснова на истоимената бајка од Аксакова.

сцена од филмот

Заплет
------

Трговец заминал во далечните земји и, пред да замине, ги прашал своите три ќерки какви подароци да им донесе. Постарите побарале скапи облеки и накит, а најмладата Алјонушка - црвен цвет, кој е најубав на овој свет. Во потрага по цветот, еден саканиот татко завршил на слабо населен (само три живи души) остров, каде го нашол потребниот подарок, кој го скинал и со тоа го навлекол гневот на неговиот сопственик - шумското чудовиште. Но, кога слушнал за причината, се смилувал и му рекол на трговецот повторно да дојде кај него. Тој сакал да се збогува со своите ќерки, а кога веќе требало да се врати назад, Алјонка итро му го земала чудесниот прстен на нејзиниот татко и самата заминала на островот.

На островот имало само шума, езеро и огромна палата, каде што со години живела чудна и мистериозна жена како пустиник, а со неа и неразумниот и искрен стар собар. И двајцата сè уште го паметеле својот убав живот „со маскенбали и огномети" а собарот честопати ја потсетувал с девојката дека токму таа го маѓепсала нивниот млад принц. Трагедијата и мистеријата на мудрата жена-пустиник и грижата на добродушниот старец ја допираат Алјонушка, и таа останува во палатата, исто така подобро запознавајќи се со сопственикот на островот - чудовиште обраснато со мов со љубезно срце и чувствителна душа. Тие се заљубуваат едни во други. И покрај барањата на нејзината постара пријателка да побегне оттаму, девојчето не се согласува и одлучува да замине само во посета на нејзиниот татко и сестрите. Таткото сакал таа да остане дома, но таа сепак се вратила на островот и го ослободила својот љубовник од проклетството. Тој, всушност, излегло дека е принц - владетел на локалната држава. Мистериозната жена, сепак, си заминува со нејзините омилени - паунот и желката; собарот заминува со неа, велејќи дека овде и без него ќе се снајдат и тој нема да ја остави неа сè додека „не и се врати љубезното срце".

Улоги
-----

* Марина Иличева-Рижакова - *Алена, најмладата ќерка на Ерофеич*
* Александар Абдулов - *чудовиште / принц*
* Лев Дуров - *Ерофеич, татко на Арина, Акулина и Алена, трговец*
* Олга Токарева - *Арина, најстарата ќерка на Ерофеич* (во заслугите Олга Коритковскаја)
* Елена Водолазова - *Акулина, средната ќерка на Ерофеич*
* Ала Демидова - *волшебничка*
* Алексеј Чернов - *старец*
* Валентин Гнеушев - *Егорка*
* Дмитриј Покровски - *чувар / човек во селото* (не е наведено во најавите)
* Валери Гаркалин - *момче во селото* (не е во најавите)
* Вадим Уриупин - *епизода* (не е наведен)

Филмска екипа
-------------

* Сценарист: Наталија Рјазанцева
* Режисер: Ирина Поволоцкаја
* Оператор: Александар Антипенко
* Уметник: Константин Загорски
* Композитор: Едисон Денисов
* Диригент: Јуриј Николаевски

Музика
------

Во филмот учествува Ансамблот за народна музика под раководство на Д. Покровски.

Наводи
------
Отправник на возови на работно место
**Отправник на возови** (*сообраќајно-превозен техничар*, *СПТ*) — одговорен службеник од секторот за железнички превоз, кој единствено го управува движењето на возовите во својата област (отправнички круг) и носи целосна одговорност за тоа. Неговите наредби во врска со движењето на возовите подлежат на несомненото извршување од работниците поврзани со движењето на возовите: дежурни на постојки, машиновозачи, главни спроводници на монтажни возови итн. Никој друг освен отправникот на возови нема право да дава оперативни наредби во врска со движењето на возовите.

Цел на работата
---------------

Отправникот на возови е непосреден учесник во железничкиот сообраќај, претставува клучен фактор за негово регулирање, извршува работи и работни задачи од сообраќајната, техничката и трговската област. Отправникот на возови врши работни дејности поврзани со: планирање и организација на извршување на сообраќајот во една или повеќе постојки, регулирање на сообраќајот во едно или повеќе меѓустанични растојанија како и на маневарската работа во постојка или во меѓустанично растојание, организација на маневарска работа до и во индустриски колосеци. Организација и планирање на поставување на вагони за натовар и истовар. Водење на патничка благајна за издавање на билети во постојки каде нема патнички благајник. Припрема и состав на воз и маневарски состав, изработка и контрола на документи за воз и маневарски состав. Контрола на работењето на кадарот сигнално сигурносните и телекомуникациските уреди при извршување на сообраќајот.

Поради многу сложената должност, работата на отправникот на возови е исклучително одговорна, и покрај стручното знаење бара и изразени вештини на општење, снаодливост и способност на забележување и решавање на проблемите. Тој го уредува сообраќајот на возовите помеѓу службените места според сообраќајно-техничките прописи во врска со безбедноста, уредноста, економичноста и деловноста на превозот на железница.

Наводи
------

1. ↑  „Career Choices - Rail Traffic Controller". irtcanada.net. Архивирано од изворникот на 17 January 2011. Посетено на 18 February 2010.
2. ↑  Отправник на возови

Надворешни врски
----------------

* Железници на Република Македонија

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4153544-3

 |

 |
Авгур
**Авгур** (латински: *augur*) е староримски жрец; птицогатач, кој предвидува главно преку летот и крикот на птиците (лат.: *auspicium*), како и со одредени небесни појави (облаци, молњи, грмотевици итн.) дали државните зафати ќе бидат одобрени од боговите. На почетокот во Стариот Рим имало 3, потоа 9 авгури, по владеењето на Сула - 15, а по Јулиј Цезар - 16. Нивната првобитна работа била да се молат на боговите за добра жетва и благосостојба на империјата (лат. *inaugurare*). Носеле закривен стап (*lituus*) како знак. Зборот авгур се користи и како синоним за пророк или личност што ја знае иднината. Изразот „авгуриска насмевка" има и такво преносно значење.

Наводи
------

1. ↑  Beard, *et al*, volume 1, pp.22-24, 27-28
2. ↑  Brent (1999), p. 20.

Надворешни врски
----------------

* article *Augurium* in Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities
* Wissowa, *Augures* in Paulys Realencyclopaedie der Classischen Altertumswissenschaften vol. II (trans. into English)

* Chisholm, Hugh, уред. (1911). „Augurs". *Encyclopædia Britannica*. **2** (11. изд.). Cambridge University Press. стр. 903–904.
Електра и Орест  
Лувр, Париз
**Електра** (грч. Ήλέκτρα) (лат. Electra) во старогрчката митологија може да биде:

* Електра — ќерка на микенскиот крал Агамемнон и неговата жена Клитемнестра.
* Електра — ќерка на титанот Океан и неговата жена Тетида.
* Електра — ќерка на титанот Атлас и океанидата Плеона.

Електра како ќерка на Агамемнон
-------------------------------

Електра била ќерка на Агамемнон и Клитемнестра, сестра на Орест и Ифигенија. Кога нејзиниот татко, кралот Агамемнон, се вратил од Тројанската војна, Електра не била во Микена, така што Клитемнестра и нејзиниот љубовник Егист го убиле Агамемнон. Истовремено, Егист и Клитемнестра ја убиле и Касандра, тројанската пророчка, која Агамемнон ја довел со себе од Троја како војнички плен. Осум години подоцна, од Атина, Орест ја донел Електра во Микена и на татковиот гроб се договориле за освета. Потоа, Орест, со помош на пријателот Пилад, ги убил Клитемнестра и Егист. Орест по некое време го изгубил разумот, бидејќи почнале да го прогонуваат Фуриите кои биле задолжени за крвната освета. Орест заминал во храмот во Делфи, и иако Аполон му наредил да се освети за татка си, богот бил беспомошен да ги спречи последиците од целата случка. Поради тоа се одржало судење на боговите кое се одржало на Акропол. Притоа, одлучувачки бил гласот на божицата Атина и така стивнал бесот на боговите. Фуриите никогаш не ја прогонувале Електра.

Еврипид во своето дело „Ифигенија на Таврида" раскажува сосема поинаква приказна: Фуриите го одонеле Орест во Таврида на Црно Море, каде била затворена негова сестра Ифигенија, која подготвувала жртви за Артемида. Кога фуриите ги донеле Орест и Пилад да бидат жртвувани, Ифигенија и Орест се препознале, па заедно избегале. Пилад им помогнал на Орест и Електра да ја убијат својата мајка и неговиот љубовник, а потоа тој се заљубил во Електра и се оженил со неа.

Електра како ќерка на Океан
---------------------------

Електра, ќерката на титанот Океан и неговата жена Тетида, се омажила со богот на морето Тавмант, со кој имала четири ќерки: Ирида и три Харпии.

Електра како ќерка на Атлас
---------------------------

Електра била ќерка на титанот Атлас и океанидата Плеона. Се омажила со Зевс, со кого имала два сина, Дардан и Ил, основачот на Троја, и ќерката Хармонија.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Електра" на Ризницата ? |

* Океанидата Електра во класичната литература и уметност
* Нимфата Електра во класичната литература и уметност
* Агамемноновата ќерка Електра во старогрчката митологија

Наводи
------

1. ↑  Dante Aligijeri, *Pakao*. Beograd: Rad, 1961, стр. 25.
Овој дел од Дровлескиот рунски камен, се тврди дека го прикажува Андвари.
Во нордиската митологија, **Андвари** (старонордиски: „внимателен") ― џуџе што живее под водопад и има моќ да се претвори во штука (геда) по своја волја.

Андвари имал магичен прстен Андваранаут, кој му помогнал да стане богат. Користејќи мрежа обезбедена од Ран, Локи го фатил како штука и го присилува да се откаже од своето злато и Андваранаут. Андвари го проколнал украденото злато што ќе го уништи секој што го поседува. По смртта на Бринхилд и Сигурд, Гунар го оставил златото на Андвари во една пештера. Години подоцна, Андвари ја открил пештерата и изгубеното злато, иако прстенот бил изгубен засекогаш.

Во циклусот на музички драми на Рихард Вагнер, „Прстенот од Нибелунген" (Der Ring des Nibelungen), ликот Алберих е комбинација на Андвари и ликот на Алберих од „Песна за Нибелунзите".

Наводи
------

1. ↑  Orchard, Andy (1997). *Dictionary of Norse Myth and Legend*. Cassell. стр. 7. ISBN 0-304-34520-2.
2. ↑  Weiner, Marc A. (1997). *Richard Wagner and the Anti-Semitic Imagination*. U of Nebraska Press. стр. 94. ISBN 9780803297920.
**Петар Стојковски - Бабец** (Битола, 3 јануари 1930

 - Битола, 15 јули 2010

) — македонски глумец и режисер.

Животопис
---------

Стојковски е роден во Битола во 1930 година. Основното училиште го завршил во родниот град, во училиштето „Св. Кирил и Методиј". По завршувањето на основното училиште се запишал во битолската гимназија каде работела силна драмска група на која Стојковски веднаш и се приклучил. Прва негова улога во Народниот театар во Битола како професионален глумец е улогата на Милован во претставата „Фамилијата Бло" од Љубинка Бобиќ. Потоа следуваат уште многу други, како тие во претставите „Швејк во Втората светска војна" од Бертолт Брехт, „Дундо Марое" од Марин Држиќ, „Мистер Долар" од Бранислав Нушиќ, „Монсерат" од Е. Роблес, „Чорбаџи Теодос" и „Бегалка" од Васил Иљоски, „Глувечка патека" од М. Ѓарваш, „Арсеник и старите тантели" од Џ.О. Кесерлинг, „Вук Бубало" од Б. Ќопиќ и др. Дела кои ги има режирано се : *„Педаче", „Сенката на господинот Вип", „Убавица и ѕвер", „Волшебникот од ОЗ", „Пипи Долгиот Чорап", „Трите волшебни кучиња"* и многу други. Се пензионирал на 15 јануари 1993 година, додека починал на 15 јули 2010 година во Битола.

Филмографија
------------

* Планината на гневот - (1968)
* Волшебниот воз - (1969)
* Републиката во пламен - (1969)
* Цената на градот - Ханс (1970)
* Македонскиот дел од пеколот - (1971)
* Мува - (1971)
* Палтото - (1972)
* Илустриран ТВ Речник - (1973)
* Простодушна љубов - Таше (1975)
* Итар Пејо - (1977)
* Шеќерна приказна - (1978)
* Наши години - (1979)
* Учителот - (1980)
* Булки крај шините - (1981)
* Илинден - (1982)
* Едно лето - (1982)
* Црвено, жолто, зелено - (1982)
* Другарувања - Дедото на Тоше (1984)
* Јуначко колено - (1984)
* Еурека - Чишловис (1989-1990)

Награди
-------

* „4 ноември" на градот Битола

Наводи
------

1. ↑  Ivan Ivanovski (1988). *Plodovi na vremeto: teatarski kritiki za dela od makedonski avtori: Zbor i misla*. Kultura.
2. ↑  Ivan Ivanovski (1983). *Na svoja počva: makedonskata drama na profesionalnite dramski sceni vo Makedonija; Sovremeni makedonski avtori*. Kultura.
3. ↑  „Во Битола почина глумецот Петар Стојковски-Бабец". Алфа Телевизија. 15 јули 2010, 13:24. Архивирано од изворникот на 2016-03-10. Посетено на 2010-12-08. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Петар Стојковски - Бабец на ИМДБ
**Игуменија Параскева**, роден како *Параскева Драпшин* — игуменија на Манастир Јазак, ракоположена на 20 ноември 1990 година.

Животопис
---------

Игуменијата Параскева (Драпшин) е родена на 20 март 1938 година во селото Турија кај Србобран, од благочестиви и доблесни родители. Вујко и е генерал Петар Драпшин, а дедо и бил борец од Солун. Основното образование го стекнала во родниот град и во Србобран.

Со благослов на епископот Сремски г. Никанор Иличиќ, во 1953 година, на 15-годишна возраст, доаѓа во напуштениот Манастир Јазак на Фрушка Гора. Не поминало многу време и во монашкиот живот и се придружила и нејзината мајка, игуманијата Ангелина. Тие две повеќе од десет години заедно со уште неколку калуѓерки живееле без струја и вода во практично нехумани услови.

По пет години условна, таа се замонаши во Јазко на 4 февруари 1958 година од страна на епископот Хвостански г. Варнава Настиќ, добивајќи го монашкото име Параскева.

Откако на 20 ноември 1990 година се упокои игуменија Ангелина Драпшин, а со одлука на епископот Сремски г. Василиј Вадиќ, таа беше назначена за игуманија на ова свето семејство, каде што успешно раководеше со сестринството и манастирот цели 33 години.

Наводи
------

1. ↑  „Монашење у манастиру Јазак – Радио Српски Сион" (српски). 2016-10-28. Посетено на 2023-11-01.
Ернесто Че Гевара
 Оригиналната слика, од која е изведен популаризираниот портрет. Отсекувајќи ја палмата и профилот на Хорхе Масети и правејќи други мали прилагодувања, Корда додал на имиџот на Гевара „нестаречки квалитет, разделен од спецификите на времето и местото". 
**Херојскиот герилец** — иконична фотографија на марксистичкиот револуционер Че Гевара направена од Алберто Корда. Фотофрафијата била направена на 5 март 1960 година во Хавана, Куба, на комеморацијата за жртвите од експлозијата во Ла Кубре. До крајот на 1960-тите, сликата, во врска со последователните дејства на Гевара и неговата егзекуција, помогнале да се зацврсти лидерот како културна икона.  Корда изјавил дека во моментот кога ја снимал сликата, го привлекол изразот на лицето на Гевара, кој покажувал „*апсолутна непопустливост*"  како и гнев и болка.  Години подоцна, Корда изјавил дека фотографијата го покажува цврстиот и стоички карактер на Че.  Гевара имал 31 години во времето кога била направена фотографијата.

Нагласувајќи ја сеприсутната природа на сликата и широката привлечност, Колеџот за уметност на Институтот во Мериленд ја нарекол сликата симбол на 20 век и најпознатата фотографија во светот.  Неговите верзии се насликани, испечатени, дигитализирани, извезени, тетовирани, свилени, извајани или скицирани на речиси секоја површина што може да се замисли, што го натерало Музејот „Викторија и Алберт" да изјави дека фотографијата е репродуцирана повеќе од која било друга слика на фотографијата.  Џонатан Грин, директор на Музејот за фотографија на UCR/Калифорнија, изјавил дека

> Сликата на Корда се прошири на јазиците ширум светот. Таа стана алфа-нумерички симбол, хиероглиф, моментален симбол. Мистериозно се појавува секогаш кога има судир. Нема ништо друго во историјата што служи на овој начин. 
> 
> 

Историјата и современото глобално влијание на сликата е основата за документарниот филм *„Шеволуција"* од 2008 година, во режија на Триша Зиф,  заедно со книгата *„Задгробниот живот на Че: Наследството на сликата"* од Мајкл Кејси од 2009 година.

Наводи
------

1. ↑  Brand Che: Revolutionary as Marketer's Dream by Michiko Kakutani, *The New York Times*, April 20, 2009
2. ↑  Communists, Capitalists still buy into Iconic Che Photo, Author says by Brian Byrnes, *CNN*, May 5, 2009
3. ↑  *Che Guevara: A Revolutionary Life*, by Jon Lee Anderson, 1997, pg 465
4. ↑  *Che Guevara: Revolutionary & Icon*, by Trisha Ziff, Abrams Image, 2006, pg 15
5. ↑  "Che Guevara: Revolutionary & Icon", by Trisha Ziff, Abrams Image, 2006, pg 33
6. ↑  Maryland Institute of Art, referenced at BBC News, "Che Guevara photographer dies", May 26, 2001. Online at BBC News, accessed January 4, 2006.
7. ↑  „V&A: The story of an image, exhibition organised by UCR/California Museum of Photography". Vam.ac.uk. Посетено на 2011-03-05.
8. ↑  „Che as revolutionary and icon, by Corinna Lotz". Aworldtowin.net. Посетено на 2011-03-05.
9. ↑  DVD Review: Chevolution Архивирано на 14 февруари 2010 г. by David Van Der Haeghen, *DVD Town*, January 16, 2010
10. ↑  Brand Che: Revolutionary as Marketer’s Dream by Michiko Kakutani, *The New York Times*, April 20, 2009
**Богдан Шиндиловски** (27 јануари 1918

 во Прилеп — 13 август 2003

 во Скопје) — македонски композитор и музички педагог.

Животопис
---------

Уште како гимназијалец диригира со училишниот хор. По школувањето ги формира Градскиот мешан хор, Гимназискиот и Пионерскиот хор во Прилеп. Го основал и Музичкото училиште во Прилеп во 1949 година.

Подоцна компонирал, главно хорска музика (триесетина композиции) и музика за мандолински оркестри.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Шкариќ*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1653. Text "series
" ignored (help)
**Александар Фадеев** (руски: *Алекса́ндр Алекса́ндрович Фаде́ев*, 24 декември 1901 - 13 мај 1956) - руски и советски писател, еден до основачите на Сојузот на советските писатели и негов претседател од 1946 до 1954 година.

Животопис
---------

Александар Фадеев
Фадеев се родил во Кимри, во Твреската област, а од 1908 до 1912 година живеел во Чигуевка, во Приморскиот Крај. Во 1918 година се зачленил во партијата на Болшевиците. Тој бил учесник во граѓанската војна во Русија при што учествувал во борбите против јапонската армија и против белогаредејската војска. Фадеев бил миленик на Сталин и во текот на 1940-тите активно го поддржувал ждановизмот. По смртта на Сталин, на 20. конгрес на партијата, неговиот пријател Шолохов го обвинил Фадеев за лошата состојва во советската книжевност. Како последица на тоа, Фадеев станал алкохоличар, а тоа му предизвикало и нервно растројство и на 13 мај 1956 година, извршил самоубиство во својата дача во Переделкино. Притоа, тој оставил писмо во кое ги искажал своите негативни ставови како кон Сталиновиот режим, така и кон режимот на Хрушчов. Така, во своето проштално писмо, тој го нарекол Сталин „сатрап", а сталинистите ги обвинил за физичкото уништување на најдобрите луѓе во советската книжевност. Истовремено, тој го нападнал новиот режим, обвинувајќи го дека се состои од необразовани луѓе кои се одликуваат со незнаење, примитивизам и самољубие. По повод неговата смрт, епиграм напишал неговиот сосед, Борис Пастернак. Фадеев бил погребан на Новодевичанските гробишта во Москва.

Фадеев бил оженет со познатата театарска глумица, Ангелина Степанова.

Творештво
---------

Во 1927 година, Фадеев го објавил романот „Пораз" (познат и како „Деветнаесетмината") во кој ја опишал борбата на партизаните портив јапонската војска. Во 1930 година излегол првиот дел на недовршениот роман „Последниот од Удеге" (*Последний из удэге*), а вториот дел се појавил во 1940 година. Во овој недовршен роман, Фадеев, се обидел да покаже дека „крајно примитивните луѓе може да направат скок од племенски комунизам кон сложената колективна организација на XX век, прескокнувајќи ги посредните историските етапи: родовското општество, приватната сопственост, робовладетелството, феудализмот, капитализмот и социјализмот... Овој роман ги содржи најдобрите страници што ги напишал Фадеев, така што фактот што тој ја трошел енергијата во администрирање на советската книжевност наместо на неговото довршување претставува мала книжевна трагедија." Во 1945 година, Фадеев го објавил романот „Младата гарда" (заснована врз вистински настани од Втората светска војна), за кој следната година ја добил Сталиновата награда.

Наводи
------

1. ↑  Milosav Babović, „*Poraz* A. Fadejeva", во: A. Fadejev, Poraz. Beograd: Rad, 1963, стр. 170.
2. ↑  Говорот на Шолохов на 20. конгрес на КПСС
3. 1 2  Sovlit.net: Прошталното писмо на Фадеев и извештајот на КГБ
4. ↑  Фадеев, „Последниот од Удеге" Архивирано на 18 август 2017 г..
5. ↑  Edward J. Brown, *Russian Literature Since the Revolution: Revised and Enlarged Edition*. Harvard University Press, 1982, стр. 138.(ISBN|0-674-78204-6).
**Гегард** (ерменски: Գեղարդ) — манастир кој се наоѓа во покраината Котајк во Ерменија. Манастирот официјално од 2000 година била вклучена во списокот на УНЕСКО.

Манастирот бил основан во IV век од Грегорија. Основите на параклисот биле изградени во 1215 година. Манастирот во почетокот го носел името *Ајриванк*, кој во превод значи "*манастир на пештерата*". Денешното име, Герхардаванк во превод значи "*манастир на копјето*", а името му доаѓа од копјето со кое бил повреден Исус Христос при распнувањето на крст. Истото копје било доведено во Ерменија од страна на апостол Јуда Тадеус, заедно со уште многу друѓи реликви.

  

* Geghard
* 
* 
* 
* 
* 
*