recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**„Беше еднаш на Западот"** или **„Си било еднаш на Западот"** (италијански: *C'era una volta il West*) е италијанско-шпански филм од 1968 година, во режија на Серџо Леоне, кој е соавтор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги играат: Хенри Фонда, Клаудија Кардинале, Чарлс Бронсон, Џејсон Робардс, Габриеле Ферцети, Френк Волф, итн. Музиката за филмот ја компонирал Енио Мориконе. Поради неговото значење, во 2009 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.

Содржина
--------

Еден човек кој свири на усна хармоника (го игра Бронсон) пристигнува на железничката станица во Флегстоун, мало место на американскиот Запад. Таму го чекаат тројца револвераши кои тој ги убива. Истовремено, на една осамена фарма, Брет Мекбејн (го игра Волф) се подготвува да ја пречека својата сопруга со која тајно се венчал еден месец претходно во Њу Орлеанс. Меѓутоа, револверашите на Френк (го игра Фонда) го убиваат него заедно со децата, при што оставаат траги за да изгледа дека убиството е дело на луѓето на револверашот Чеен (го игра Робардс). Кога Џил Мекбејн (ја игра Кардинале) пристигнува на фармата, ја здогледува грозната глетка: мртвите тела на убиените. По некое време, неа ја посетува Чеен, кој ѝ нуди помош, сакајќи да ги открие вистинските убијци. Исто така, Џил ја посетува и човекот со усната хармоника, кој сака да му се одмазди на Френк, кој своевремено го убил брат му. Човекот со усната хармоника го пронаоѓа Френк во возот на неговиот соработник, Мортон (го игра Ферцети), кој е болен од туберкулоза на коските и сака пресмртта да ја доврши железничката пруга со која конечно ќе бидат споени источниот и западниот брег на САД. Френк го заробува човекот со хармониката, но него го ослободува Чеен. Френк, пак, ја заробува Џил и ја принудува да ја продаде фармата на јавна лицитација на која никој не смее да дава понуди. Меѓутоа, на лицитацијата се појавува човекот со хармониката, кој го купува имотот за 5.000 долари, а наместо пари, го предава Чеен за кого е распишана потерница. Налутениот Френк му нуди пари на човекот со хармоника, но тој не ги прифаќа. Во меѓувреме, Мортон ги поткупува луѓето на Френк, кои се обидуваат да го убијат, но тој ги убива нив, а во тоа му помага човекот со хармоника. Кога Френк оди во возот на Мортон, таму ги наоѓа своите луѓе мртви, а Мортон е смртно ранет. Потоа, Френк оди на фармата на Мејбејн, а таму веќе го чека човекот со хармоника, кој го убива Френк во двобој при што му го открива својот идентитет. Човекот со хармоника и Чеен ја напуштаат Џил, но Чеен умира зашто претходно бил ранет од Мортон. Додека човекот со хармоника си заминува, на фармата на Мекбејн пристигнува локомотива, а Џил им дава вода на работниците.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, IMDb, Once Upon a Time in the West (1968), Awards (пристапено на 21.9.2018)
2. ↑  IMDb, Once Upon a Time in the West (1968) (пристапено на 21.9.2018)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 184659910
* LCCN: n2004032376
* GND: 4403018-6

 |

 |
**Бане Стефановски** ( 1925
 во Тетово —  1942
 во Кисела Вода, Скопје) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од сиромашно градско семејство. Основно училиште завршил во родниот град, а гимназија учел во Скопје, каде се доселил по окупацијата на Македонија. Во Скопје се поврзал со напредното движење. Станал член на скоевската организација. Извршувал разни задачи, а учествувал во опфаќање на нови младинци во ослободителното движење, собирал народна помош, растурал летоци и други слични активности. Како проверен и бескомпромисен борец во тешката илегална борба добил и посебни задолженија. Средношколската организација го задолжила да се зачлени во фашистичките младински организации, *Браник* и *Отец Паисиј* и да собира податоци за нивната дејност и внатрешно да ги разбива. И оваа деликатна задача успешно ја извршил. Во 1942 година бил откриен и затворен од окупаторската бугарска фашистичка полиција. Бил подложен на ѕверско мачење. Неговите соборци, слушајќи за тешкото мачење загрижено се прашувале дали ќе издржи или ќе ја предаде организација. Иако бил само на седумнаесет години, тој храбро издржал до смрт. Агентите по ѕверското мачење го убиле, а потоа го изнеле кон Кисела Вода и инсценирале убиство при бегство.

Една улица во неговиот роден град Тетово, е именувана со неговото име.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 132. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
2. ↑  „Улица Бане Стефаноски - Тетово". *wikimapia.org*.
**Ајне** (долнолужички *Dupej*) е река, околу 40 километри долга во германската покраина Саксонија-Анхалт, која извира југоисточно од Харцгероде во планините Харц на 420 метри надморска височина. Ајне тече северно од сојузниот автопат Б 242 до Фридриксроде во источен правец, а потоа врти кон североисток кон подножјето на Харц. Речните канали течат низ Алтероде, Велбслебен и Вестдорф до Ашерслебен. Притоки на Ајне се Вибек, Лајне, Швенеке, Мукарене и Лангеталбах. Југоисточно од овој град, Ајне се влева во реката Випер на висина од 93,7 метри.

Ајне го дала името на заедницата на општини Випер-Ајне.

Координати: 51°45′N 11°31′E﻿ / ﻿51.750° СГШ; 11.517° ИГД﻿ / 51.750; 11.517

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за Саксонија-Анхалт статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Белоноктата ветрушка** (*Falco naumanni*) е мала соколовидна птица. Оваа птица е распространета сè од Средоземјето низ јужна и централна Азија па до Кина и Монголија. Ја има и во Македонија.

Опис
----

Белонокта ветрушка
Ова е мала граблива птица долга од 27 до 33 см со распон на крилјата од 63 до 72 см. Наликува многу на обичната ветрушка, но има помали крилја и опашка. Го има истиот црн грб и сивиот стомак како и кај ветрушката. Мажјакот има сива глава и опаш како кај ветрушката, но ги нема темните точки на грбот, црната лента кај образите, а има сиви шари на крилјата. 
Женката и младите се малку посветли од женката кај обичната ветрушка. Повикот на белоноктата ветрушка е цврсто *чеј-чеј-чеј* , за разлика од *кии-кии-кии* на обичната ветрушка.
И двата пола немаат темни канџи како кај повеќето соколи; кај овој вид канџите се во боја на слонова коска. 
Оваа птица јаде инсекти, но исто така и помали птици, влекачи и глодачи (најмногу глувци).

Белонокта ветрушка
*Falco naumanni*

Размножување
------------

Белоноктата ветрушка се гнезди колонијално во објекти, карпи или пак во дупки во дрва. Снесува од 3 до 6 јајца.

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Falco naumanni*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.

Надворешни врски
----------------

* Species text in The Atlas of Southern African Birds.
* Lesser Kestrel breeding in a village in the south of France Архивирано на 3 јуни 2013 г.
* Ageing and sexing (PDF; 3.5 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze Архивирано на 12 ноември 2013 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Белонокта ветрушка" на Ризницата ? |
|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на биологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

**Вегетативните органи** се група од растителни органи со кои растенијата ги извршуваат животните функции. Вегетативни органи на растението се:

* Корен
* Стебло
* Лист.

Така се нарекуваа така затоа што тие ја создаваат храната во растението. Тие ја создаваат храната така што преку коренот се пренесуваат минералните соли и вода во стеблото. Од стеблото тие се пренесуваат во листот и таму се создаваат шеќерите односно храната за целиот организам.
**„Битолски новини"** („Битољске новине") — српски весник што се издавал во Битола од 1913 година, откако градот паднал во рацете на Србија по Меѓусојузничката војна.

Весникот бил првиот српски весник во областа. Уредник на весникот бил Јоханан Мандил, а помошник Самуил Алкалај. Весникот престанал да излегува во 1915 година, кога Вардарска Македонија била окупирана од бугарските трупи за време на Првата светска војна. По војната, весникот бил обновен.

Наводи
------

1. ↑  *Македонска енциклопедија, том I*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 164. ISBN 978-608-203-023-4.
Ајка
**Ајка** — град во Унгарија со околу 35.000 жители. Се наоѓа на ридовите на Бакони.

Историја
--------

Околу 1000 г. п.н.е. областа била населена со Келти. До 2 век од н.е. територијата ја освоиле Римјаните. Унгарците ја окупирале областа во раниот 10 век.

Селото Ајка било именувано по кланот Ајка, кој, пак, го добило своето име по својот предок, витез по име Хаико, кој бил член на придружбата на Гисела, принцеза на Баварија, сопруга на кралот Стефан на почетокот на 11 век. Самото село за првпат било споменато во 1214 година, кога веќе било стотина години старо.

Селото се развило бавно во текот на следните неколку века. Вистинскиот просперитет дошол само во втората половина на 19 век кога во близина се наоѓале ресурси за јаглен. Во 1930-ти години биле пронајдени огромни ресурси на боксит. Во 1937 година, во близина на Ајка била изградена првата фабрика за криптон во светот.

За време на индустриски бран на социјалистичката ера Ајка била природен избор за изградба на нов индустриски град. Новиот град – како и неколку други индустриски градови и градови – настанале со обединување на неколку села. Денешната Ајка била создадена на 1 јануари 1960 година, со обединување на четири села (*Ајка, Боде,* *Тошок* и *Тошокберенд*). Во наредните децении биле додадени уште четири села ( Секут*, Бакониѓипеш, Падракут* и Ајкарендек ) во градот. Во времето на обединувањето Ајка имало 15.375 жители. Многу работници дошле во Ајка да најдат нови работни места и домови таму. Поголемиот дел од населението е работничка класа.

Меѓународни односи
------------------

### Близначки градови - Сестрински градови

Ајка е збратимена во овие градови: 

|  |
| --- |
| * Романија Кристуру Секујес, Романија
* Финска Рованиеми, Финска
* Германија Уна, Германија
* Австрија Вајс , Австрија
 |

Спорт
-----

* ФК Ајка , фудбалски клуб

Наводи
------

1. ↑  „List of Twin Towns in the Ruhr District" (PDF). © 2009 Twins2010.com. Архивирано од изворникот (PDF) на 2009-11-28. Посетено на 2009-10-28.

Надворешни врски
----------------

* Ајка на Ризницата
* Матична страница
*Turdus torquatus alpestris*
**Белограден кос** (науч. *Turdus torquatus*) — европска птица, член на семејството на дроздовите. Ова е планински вид, близок до обичниот кос, кој гнезди во карпести предели и каменоломи. Го има и во Македонија.

Опис
----

Возрасниот мажјак е целиот црн, освен белата дамка на градите и жолтеникавиот клун. Крилјата имаат сребреникав сјај поради белите рабови на пердувите. Тој ги пее своите гласни и меланхолични песни качен високо на некое дрво или карпа. Името го добил заради белата дамка на градите.

Женките се слични, но побледи, а младенчињата имаат кафени пердуви и немаат бела дамка на градите.

Овој вид за првпат е опишан од Linnaeus во неговата *Systema naturae* во 1758 под неговиот биномен назив.

### Поведение

Белоградниот кос се размножува во повисоките региони на западна и Средна Европа, а исто така и на Кавказ. Најголемиот број птици се преселници, презимувајќи на Средоземјето. Популацијата му се намалува, особено во Ирска.

Овој кос е територијален и обично сам или во двојка, иако мали јата може да формира при преселба. Вон сеозната на парење може да се сретнат повеќе птици заедно, особено на погодно место за исхрана, како што се овошни дрвца, често и со други дроздови. 
Се гнезди во грмушки или во карпи, несејќи неколку светлосини јајца просипани со кафеаво, во уредно гнездо во вид на чашка.

### Исхрана

Белоградниот кос е сештојад, хранејќи се со секакви инсекти, црви, мали ’рбетници, влекачи и бобинки.

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Turdus torquatus*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.
2. ↑  (латински) Linnaeus, C (1758). *Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I. Editio decima, reformata.* Holmiae. (Laurentii Salvii). стр. 169. T. nigricans, torque albo, rostro fiavescente.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Белограден кос" на Ризницата ? |

* Ageing and sexing (PDF; 0.9 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze Архивирано на 12 ноември 2013 г.
**Алексеј Христов Дума** (Битола, 16 септември 1948) е специјалист по судска медицина, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје. Дипломирал медицина во Скопје во 1973, докторирал на тема за хуманата серумска холинестераза од форензичен аспект во 1986 година.

Од 1988 година е директор на Институтот за судска медицина и криминалистика и шеф на Катедрата. Бил претседател на Лекарската комора на Македонија во 1992. Соработува со институции во Европа и со Колумбија универзитетот во Њујорк, каде што е визитинг-професор. Учествувал во реализацијата на интердисциплинарниот интернационален проект за невропатолошки студии кај хронични хоспитализирани болни од шизофренија и за ткивните невропатолошки изучувања кај тешки психијатриски болести. Формирал лабораторија за примена на рекомбинантна ДНК технологија во судската медицина, која добила лиценца за одредување на присуството на психоактивни соединенија во биолошки материјал. Остварил меѓународна соработка со Германија и со Бугарија со учеството во идентификацијата на жртвите кај масовни сообраќајни несреќи. Автор на над 130 трудови. Член е на Интернационалната асоцијација за судска медицина.
**Ајтоски манастир „Св. Архангели"** — манастир кај селото Ајтос, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.

Манастирот е сместен на рид северозападно од селото, по патот за Невеска. Стариот манастир кој бил на ова место бил уништен од Трците и од него останале само темелите. Дълго време беговите од соседното село Горицко ја попречувале неговата обнова. Според легендата, главниот противник возобновата, Вели-бег, дал откако му починале сите деца и откако му умреле двата бивола при орањето на манастирското земјиште.

Новиот манастир почнал да се гради во 1892 г. и осветен е во 1895 г. Иницијатор на изградбата бил мештанинот Роби Анастасов со духовно име отец Дамјан, кој бил монах на Света Гора и потоа се вратил во родното село. Дозволата од властите е издејствувана со помош на Христо Манов, кој бил царски градинар на султанот. Во обновата помогнал и Михаил Мисирлијата од Невеска, кој ги поканил леринскиот кајмакам и Изет-паша на гости, и ја добил нивната согласност. Во изградбата учествувале селаните од околните македонски села и жителите на влашкото село Невеска. Подигнат е голем конак со 20 соби и обезбедено е примерно стопанство. Во прво време бил метох на манастирот „Св. Врач" (Олишки манастир). Пробитно бил под управа на митрополитот Герман од Невеска и јеромонахот Тасе од Ајтос. Подоцна архимандритот Герман се одметнал од Патријаршијата и станал романски свештеник во Битола.

Во 1902 г. манастирот го признал врховенството на Бугарската егзархија. Кон крајот на османлискиот период во 1912 г. овој бил еден од трите манастири на Бугарска егзархија во Леринско, заедно со „Св. Ѓорѓи" во Арменско и Нередскиот манастир („Св. Лука") во Неред .

Поврзано
--------

* Костурска епархија

Наводи
------

1. 1 2  „Εκκλησία Ταξιαρχών". Κοινότητα Αετού. Посетено на 6 јануари 2014.[*мртва врска*]
2. ↑  Трайчевъ, Георги (1933). *Манастиритѣ въ Македония* (PDF). София: Македонска библиотека № 9. стр. 198.
3. ↑  Трайчевъ, Георги (1933). *Манастиритѣ въ Македония* (PDF). София: Македонска библиотека № 9. стр. 198 – 199.
4. 1 2 3 4  Трайчевъ, Георги (1933). *Манастиритѣ въ Македония* (PDF). София: Македонска библиотека № 9. стр. 199.
5. ↑  „Τα μοναστήρια της Καστοριάς (μέρος 2ο)". Ιστορικά Καστοριάς. Посетено на 6 јануари 2014.
6. ↑  Трайчевъ, Георги (1933). *Манастиритѣ въ Македония* (PDF). София: Македонска библиотека № 9. стр. 198 – 200.
Батосек
**Батосек** (унгарски: *Bátaszék*) — град во Унгарија, во јужниот дел на земјата. Градската администрација припаѓа на Сексaрдскиот округ на Толна, со седиште во Сексард.

Природни услови
---------------

Градот Батосек се наоѓа во јужниот дел на Унгарија. Од главниот град Будимпешта Батосек е оддалечен околу 175 километри јужно. Од најблискиот поголем град, Батосек од Сексард е оддалечен 18 километри јужно.

Градот се наоѓа во централниот дел на Панонската рамнина , во источното предградие на островот Мечек. Дунав тече 5 километри источно од населбата. Надморската височина на градот е околу 90 метри.

Историја
--------

Во 1853 година, во Батосек се одржувале трипати годишно: 29.06.-01.07. 8 септември и 28 ноември. Во април 1862 година, по третпат имало пжар во текот на истиот месец. Последен пат во Батосек изгореле 44 куќи.

Србите во Батос
---------------

Србите се населиле во градот од Големото царство во 1690 година. Тие секогаш биле во мал број и далеку од остатокот од српскиот народ во Унгарија, а кон крајот на 19 век тие се изретчиле во овој регион. Во 1796 година, бројот на православните жители во овој град бил 316 жители. По еден век подоцна, во 1890 година, биле преброени помалку или поточно 262 души.

Српската православна црква во градот била изградена за време на царицата Марија Терезија во 1775 година, и е посветена на празникот Петровден, Св. апостоли Петар и Павле. Храмот бил реновиран во 1904 година.

Во осумдесеттите години на 19 век во Батосек имало голема недоверба меѓу Србите и Унгарците. Многу инциденти, придружени со мали и тешки повреди, групни вооружени напади и битки се случувале во 1883 година.

Во 1905 година, Батосек бил голема општина во округот Сксард, округот Толан. Постојат 7521 жител во 1456 домови, а Германците доминираат. Србите имаат малку; од нив 202 православни души (или 3%) со 42 куќи. Се спомнуваат српските јавни згради, Православната црква и Националната школа. Батосек имаше само пошта во тоа време.

Србите во Батосек се пријавиле на повикот во 1922 година да се преселат во Кралството на СХС. Имало 62 семејства со 118 членови. Според втората листа од таа година, имало 64 семејства со 110 членови.

Српската православна црква во Батосек била уништена во 1958 или во 1967 година.

Население
---------

Според податоците од 2013 година Батосек имал 6.380 жители. Во последниве години бројот на жители опаднал.

Мнозинското население во населбата е составено од Унгарци од римокатоличката вера.

Галерија
--------

* Римокатоличката цркваРимокатоличката црква
* Местото на средновековната цркваМестото на средновековната црква
* Селската капелаСелската капела

Наводи
------

1. ↑   "Војвованин", календарот на Виена во 1853 година
2. ↑  "Српски дневник", Нови Сад во 1862 година
3. ↑  Одбивање и иселување на Срби во Унгарија 1920-1931. - Потекло
4. ↑  < "Застава", Нови Сад во 1883 година
5. ↑  Толна (Унгарија): Каунти, градови и села - статистика на населението во карти и графикони

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Батосек" на Ризницата ? |

* www.bataszek.hu Официјално мрежно место на градската администрација Батасека
**Белоопашестиот свиркач** или **сива пескарка** (науч. *Calidris temminckii*) — мала крајбрежна птица од семејството на мочварките (науч. *Scolopacidae*), родот на пескарките (науч. *Calidris*). Се среќава и во Македонија. 

Со перја во сезона на парење
Со перја вон сезона на парење

Распространетост
----------------

Вообичаеното живеалиште, односно место на размножување на белоопашестиот свиркач е тајгата во арктичка северна Европа и Азија. Живее во јужна Скандинавија и повремено во Шкотска. Таа е типична птица преселничка која зимува крај слатководните површини во тропска Африка, Индискиот Полуостров и делови од југоисточна Азија. Не е многу дружељубива птица и не формира големи јата.

Опис
----

Белоопашестиот свиркач е малечка птица, долга 13,5-15 см, сличен по големина на малиот свиркач, само имаат пократки нозе и подолги крилја од него. Нозете му се жолти, за разлика од темните нозе на малиот свиркач и надворешните пердуви на опашката му се бели, а на малиот сиви. 
Ова е прилично бледа птица, со обични кафени пердуви одозгора и на главата, и бела во долниот дел, со малку потемна боја на градите. Во сезоната на размножување возрасните имаат посветли шарки на мантијата, но повторно имаат безличен изглед. Зимно време личат на речната тринга, само што се помали, односно имаат сивкави пердуви одозгора.
Се огласуваат со гласно вибрирачко свиркање. Имаат карактеристичен лебдечки лет. 

### Размножување

Белоопашестите свиркачи имаат многу интересен систем на размножување. Мажјаците и женките инкубираат две гнезда истовремено, односно, мажјаците зафаќаат една територија и заедно со женката го создаваат првото гнездо со јајца. Обично несат 3-4 јајца. Потоа женката прави ново гнездо и го лежи самата таа. Исторвремено, мажјакот се пари со друга женка која создава ново гнездо на неговата територија. Мажјакот, пак, останува да го инкубира првото гнездо, од првата женка. 

### Исхрана

Овие птици пасат во меката кал со вегетација јадејќи она што им е на дофат, а најчесто инсекти и други безрбетници. Се хранат, како и другите слични видови, и со мали глодачи.
На овие птици се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни водни птици.

Галерија
--------

* Вон сезона на парењеВон сезона на парење
* Вон сезона на парењеВон сезона на парење
* Со перје во и вон сезона на парење Со перје во и вон сезона на парење
* Со перје во сезона на парење Со перје во сезона на парење
* Белоопашест свиркач Белоопашест свиркач
* Museum specimenMuseum specimen

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Calidris temminckii*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.
2. ↑  Calidris temminckii на Avibase

* Jonsson, Lars & Peter J. Grant (1984) Identification of stints and peeps *British Birds* 77(7):293–315
**Аутасајдер** (англиски: *Outsider*) е словенечки филм од 1997 година, во режија на Андреј Кошак. Главните улоги ги играат: Давор Јањиќ, Зијах Соколовиќ, Нина Иванич, Јура Иванушич, Деметер Битенц, Урош Поточник итн. Филмот, кој трае 100 минути, бил кандидат на Словенија за наградата „Оскар" за најдобар филм од неанглиското говорно подрачје. Музиката за филмот ја напишал Саша Лошиќ.

Содржина
--------

Сеад Мулахасановиќ (го игра Јањиќ) е дете на офицер на ЈНА, кој со семејството се доселува во Љубљана. Таму, тој се спријателува со проблематичниот ученик Борут (го игра Поточник), кој го воведува во панк-сцената, по што Сеад станува пејач во локалната панк-група. Истовремено, Сеад се вљубува во Метка (ја игра Иванич) и двајцата започнуваат љубовна врска. Еден ден, Борут пишува графит на ѕидот на касарната, по што е уапсен од страна на татко му на Сеад (го игра Соколовиќ), а потоа е осуден. За време на отсуството на родителите на Сеад, во неговиот стан се приредува забава, по која, тој и другарите се качуваат на покривот на зградата, приредувајќи концерт. Пристигнува полицијата и тие се приведени, а Борут повторно го затвораат.

На прославата во училиштетот по повод празникот 1 Мај, Метка му соопштува на Сеад дека е бремена. Сепак, подоцна, таткото на Метка ѝ кажува на мајка му на Сеад дека Метка ќе абортира. Сеад ја посетува во болницата, но веднаш си заминува. Дома го заткнува татко му како ги пакува работите и тој му соопштува дека треба да се селат во друг град, бидејќи добил прекоманда. Сеад е разочаран и одбива да го напушти градот. Во тој миг, на телевизија кажуваат дека умрел Тито. Сеад ја искористува приликата, го зема пиштолот на татко му и си пука во стомакот. Во меѓувреме, Метка се премислува, одбива да направи абортус и ја напушта болницата.

Наводи
------

1. ↑  „Проекција на словенечкиот филм „Аутсајдер" во Кинотеката", *Дневник*, година XIX, број 5686, сабота-недела, 7-8 февруари 2015, стр. 20.
2. ↑  „Аутсајдер", *Програма февруари 2015*, Кинотека на Македонија.
Влезот на Ајте
 Постојана изложба за животот на номадите Сами
 Диорама
 Колиба за складирање пред музејот
**Ајте**, шведскиот музеј на планината и Сами музеј (шведски: *Svenskt fjäll- och samemuseum*), е музеј за култура и природна историја во Јокмок во Лапонија, Шведска.

Ајте е музеј, кој е специјализиран за културата и природата на планинската област во Северна Шведска, а исто така е главен музеј и архива за културата на Сами во Шведска. Ајте е и информативен центар за туризам во Лапонија. Зборот *ájtte* е јазик на лулолапонски јазик, што значи колиба за складирање и се однесува на музејот како архива за артефакти од културното наследство на Сами.

Ајте бил инаугуриран во јуни 1989 година и има персонал од околу 25 вработени. Музејот е во сопственост и управуван од фондација, која била основана во 1983 година од страна на шведската влада, регионот Норботен, општината Јокмокк и двете национални сами организации Национален сојуз на шведските Сами луѓе и Земја на Сами. Согласно договорот за финансирање на музејот, кој е склучен истата година, владините органи се обврзуваат на долгорочен финансиски придонес за музејот. Ваквите средства се резултат на судска одлука за компензација откако реките во Лапонија биле експлоатирани за производство на електрична енергија. Шведската влада го назначува претседателот и тројца членови на одборот на фондацијата. Така, владините средства покриваат околу половина од тековниот буџет на музејот.

Алпска градина Јокмок
---------------------

Од 1995 Ајте има основано алпска ботаничка градина во долината Кварнбакен во Јокмок со растенија од различни средини на планинскиот венец на Северна Скандинавија. Една од вековните истражувачки куќи од Националниот парк Сарек, дизајнирана и користена од пионерскиот научник Аксел Хамберг, е демонтирана и преместена од Сарек и повторно подигната во ботаничката градина.

Наводи
------

1. ↑  Enquiry into the coordination of museums in Sweden, SOU 2009:15, page 144

* Бела книга на шведската влада, *Kraftsamling - museisamverkan ger resultat*, SOU 2009:15, од Museikoordinatorsutredningen (Комитетот за координација на шведските музеи), стр. 142–46

Надворешни врски
----------------

* Ájtte, Svensk fjäll- och веб-страница на истиот музеј

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 138530924
* LCCN: n94084413
* ISNI: 0000 0001 1956 8366
* SUDOC: 05709201X
* KulturNav: id

 |

 |

66°36′12″N 19°59′33″E﻿ / ﻿66.60333° СГШ; 19.99250° ИГД﻿ / 66.60333; 19.99250
**Александрос Зајмис** (грчки: *Αλέξανδρος Ζαΐμης*) (9 ноември 1855

 Атина - 15 септември 1936

 бил грчки политичар, премиер на Грција (1897–1899, 1901–1902, 1904–1906) и претседател на Грција (1929–1935). Како син на Трасивулос Зајмис, кој исто така бил премиер на Грција, во политиката влегол на многу млади години. Во 1906 година бил назначен за Висок комесар на Крит. Под притисок на Антантата, тој поднесе оставка во 1917 година од функцијата премиер на Грција.

Тој во 1929 година станал четвртиот и последен претседател на Втората Грчка Република, каде на истата функција се задржал до 1935 година, кога била обновена монархијата во земјата. Починал во 1936 година во Виена, Австрија.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 307167109
* GND: 104808048X
* BNF: cb16677988w (податоци)

 |

 |
Перихел и афел се најблиската и најдалечната точка (апсида) на директната орбита на астрономскиот објект околу Сонцето.
**Афел** — точка во орбитата на астрономскиот објект, каде што тој е најдалеку од својот орбитален фокус. Поимот со спротивно значење кој ја претставува точката каде што објектот е најблиску до својот орбитален фокус се нарекува „перихел".

Според Првиот кеплеров закон, сите планети, комети и астероиди во Сончевиот Систем имаат приближно елиптични орбиити околу Сонцето. Оттука, објектот којшто орбитира има најблиска и најдалечна точка од објекот околку кој се движи. Секоја екстремна вредност е позната како апсида. Орбиталното занесување ја мери сплеснатоста на орбитата, односно отстапувањето од совршен круг.

Потекло на поимот
-----------------

Поимот „афел" потекнува од старогрчките зборови ἀπ(ό) (апо), со значење „далеку", и Ἥλιος (хелиос), со значење „Сонце".

Основни формули
---------------

Полупречникот на перифелот се пресметува со помош на формулата:

{\displaystyle r\_{\mathrm {af} }=(1+e)a},
каде:

*a* — голема полуоска; и
*е* — орбитално занесување.
Брзината во перихелот се пресметува со формулата:

{\displaystyle v\_{\mathrm {af} }={\sqrt {\frac {GM\_{\odot }(1-e)}{a(1+e)}}}},
каде:

*G* — гравитациска константа;
*М* — Сончева маса;
*a* — голема полуоска; и
*е* — орбиитално занесување.

Сончев Систем
-------------

### Земја

Афелот на Земја се случува на растојание од 152.098.233 км од Сонцето. Земјата се наоѓа во афел во периодот од 3-7 јули

### Други планети

Перихелот н останатите планети во Сончевиот Систем согласно информациите на НАСА се случува на следните растојанија:

* Меркур — 69.817.445 км;
* Венера — 108.942.780 км;
* Марс — 249.232.432 км;
* Јупитер — 816.001.807 км;
* Сатурн — 1.503.509.229 км;
* Уран — 3.006.318.143 км; и
* Нептун — 4.537.039.826 км.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Перихел
* Апсида (астрономија)
* Сонцестој
* Затемнување

Белешки
-------

* **а**  Се вели дека орбитата на астрономскиот објект е „приближно" елиптична, затоа што орбиталното движење не завршува онаму каде што започнало поради прецесија.

Наводи
------

1. ↑  „Introductory Astronomy: Ellipses". Washington State University.
2. ↑  „Датуми на рамноденица, сонцестој, перихел и афел на Земјата во периодот 2000—2020". Архивирано од изворникот на 2007-10-13. Посетено на 2017-01-28.
3. ↑  „Solar System Exploration: Planets: Comparison Chart". Архивирано од изворникот на 2015-01-14. Посетено на 2017-01-28.
**Анадолски Хисар** (турски: *Anadolu Hisarı*) или **Замок Ѓузелџе** — музеј кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Овој објект се наоѓа на Босфорот, а бил изграден во времето на султанот Бајазит I. Неговата површина зазема 7.000m² и претставува најстара градба во заземаниот Цариград. Мостот Фатих султан Мехмет се наоѓа северно од тврдината, во непосредна близина. Спротивно од Анадолскиот хисар се наоѓа тврдината Румелихисар, која била изградена во периодот од 1451 до 1452 година од страна на Мехмед II. Изградбата на овие тврдини главно била поради контрола на морскиот сообраќај покрај Босфорот, кој од особено значење била за венецијаните кои биле сојузници на Византија.

Анадолски хисар бил изграден како тврдина. Објектот е висок 25 метри, главната кула има форма на неправилен пентагон со пет караули на секој агол. Во тврдината има изградено џамија. Таа претставува една од најстарите турски архитектурни структури изградени во денешниот Истанбул. Султанот Мехмед II тврдината ја заобиколил со додавање на два метри дебел ѕид, со три дополнителни караули. Поради различните намени на тврдината во текот на османлискиот период, објектот не го задржал својот оригинален изглед. По освојувањето на градот, објектот служел и како затвор.

Денеска, објектот е претворен во музеј.

Поврзано
--------

* Османлиска архитектура
* Румелихисар
* Босфор
* Пропаѓање на Византија

Наводи
------

1. ↑  Finkel, Caroline (2006). *Osman's Dream: The History of the Ottoman Empire 1300-1923*. New York: Basic Books. стр. 24. ISBN 978-0-465-02397-4.

Надворешни врски
----------------

* Анадолски Хисар на Ризницата ?
* Architectural Museum (in Turkish) Архивирано на 18 јануари 2006 г.
* Principals of Ottoman fort architecture (in Turkish) Архивирано на 3 декември 2004 г.

Координати: 41°04′55″N 29°04′01″E﻿ / ﻿41.08194° СГШ; 29.06694° ИГД﻿ / 41.08194; 29.06694
**Ајрадин-паша во село Галешник** — македонска епска народна песна.

Содржина
--------

Ајрадин-паша ги собира Тоските и се упатува кон Галешник (Галичник). Кога војската ги насочува топовите кон селото, тројца селани го молат пашата да не го разурнува селото, зашто тоа го снабдува Истанбул со овци за Бајрам. Пашата се откажува од намерата и ја повлекува војската, а притоа уште еднаш погледнува низ двогледот кон селото. Тогаш, тој здогледува три девојки, собрани на чешма, кои го колнат пашата.

Наводи
------

1. ↑  Томе Саздов, *Грива тресе, бисер рони* (епска народна поезија). Скопје: Заштита, 1970, стр. 29-31.
**Анали** (шпански: *El Rostro de Analia*) е американска теленовела. Во главните улоги се појавуваат Елизабет Гутиерез, Мартин Карпан, Марица Родригес и со специјално гостување на Габи Еспино. Серијата е напишана од венецуелскиот писател, Умберто "Кико" Оливиери, но исто така е и римејк на венецуелската теленовела **Марија, Марија**. Во САД, серијата со прикажување започна на 20 октомври.

Кај нас серијата се емитува на Сител Телевизија.

Синопсис
--------

Во оваа интригантна приказна, за амбиција, одмазда и да се испреплетат во светот на злосторствата и да се кова завера против Маријана Андраде (Габи Еспино), млада и успешна стопанственичка која открива дека нејзиниот маж има афера со нејзината братучетка Сара (Марица Родригес). Сара е убава, амбициозна и опасна жена вплеткана во мафија со дрога, која е неспособна за ништо друго освен за убиства како би го добила тоа што го сака.

Кога Маријана ја открива страшната вистина, таа ја напушта куќата и заминува, а средба лице во лице со жената која е пратена да ја убие неа. После атентатот на својот живот и автомобилската несреќа која и го остава лицето променето засекогаш. Еден научник ја пронаоѓа Маријана кој несвесно и го реконструира лицето во крива слика, која засекогаш ќе го замени текот на нејзиниот живот. Таа не може да се сети на ништо од своето минато, и сега е со лицето на Аналија (Елизабет Гутиерез), жената која се обидела да ја убие неа. Маријана е присилена да го живее животот во темнина на нејзиниот убиец. Во тој момент таа ќе живее двоен живот за борбата помеѓу љубовта и нејзината желба за одмазда. На крајот таа ќе биде присилена да одлучи ако може да прости, како би ја пронашла среќата дури и ако таа има прифаќање да живее во сенка на Аналија.

Улоги
-----

| Глумци | Ликови |
| --- | --- |
| Елизабет Гутјерез | Ана Лусија "Аналија" Монкада/Маријана Андраде де Монтиел |
| Мартин Карпан | Даниел Монтиел |
| Марица Родригес | Сара Андраде |
| Габи Еспино | Маријана Андраде де Монтиел/Ана Лусија "Аналија" Монкада |
| Габриел Порас | Рикардо Ривера |
| Химена Дуке | Камила Монкада |
| Зули Монтеро | Кармен Рејес де Андраде |
| Алехандро Шабан | Мигел Паласиос |
| Педро Морено | Кристобал Колон |

Надворешни врски
----------------

* / Официјално мрежно место Архивирано на 15 јануари 2009 г.
* / МАКЕДОНСКИ ФОРУМ Архивирано на 14 август 2009 г.
**Бандар** или **Бундер** (на фарси بندر) е персиски збор што значи „врата" и „небо". Етимолошки гледано зборот е комбинација на персиските بند *Банд* (ограден) и در *дар* (порта, врата) што значи "ограден простор" (т.e. заштитен од морето). Зборот преку персиските морепловци се разширил пошироко низ истокот и многу места од Иран, па до Индонезија го носат ова име. Во индискиот јазик **Бандар** значи и „мајмун" иако зборот „Бандарга" значи „пристаниште". Во малајскиот јазик банда значи „град", додека во индонезискиот јазк овој збор означува „пристаниште".

Поврзано
--------

* Град
thumb|350px|Анадолски бејлици
**Анадолските бејлици** — мали туркиски кнежевства кои биле регулирани од страна на бегови и кои биле основани во Анадолија во текот на 11 век, како и по распаѓањето на султанатот на Селџуците во 13 век.

По селџучката победа во Битката кај Манцикерт и по освојувањето на Анадолија, Огузите започнале со населување на териториите на денешна Турција. Овие бејлици во текот на следните години добивале голема помош од Селџуците во замена за нивните услуги. Но со монголската инвазија од истокот силата на Селџуците се намалила а ова овозможило овие бегови да прогласат независност. По падот на централизираната моќ во Конија, голем дел од беговите започнале да создаваат сојузи и со поддршка од Монголија прогласиле емиратства. Овие гази воини со слабеењето на Византија започнале да ги зазимаат нејзините територии.

До 1300 година, овие туркиски сили стигнале до Егејско Море. Во почетокот како најсилни се издвојувале Караманија и Гермијан. Османоглу пак се наоѓал во северозападниот дел од Анадолија, со седиште Согут и во почетокот оваа земја била многу мала и незначајна по моќ. По должината на егејскиот брег од север кон југ се наоѓале Кареси, Сарухан, Ајдин и Теќе. Исфендијар се наоѓач во регионот на Црното Море.

Осман бег започнал со освојување на византиските територии во првите години од 14 век. Со анексија на соседните бејлици Османоглу станале главни соперници на Караманија. До крајот на 14 век, Османогглу започнал со стекнување на останатите бејлици преку освојување, сојузништво или преку склучување на династички бракови. Следувал период на меѓусебни конфликти меѓу Караманија и Османоглу.

По основањето на Османлиското Царство во времето на Мехмед I и неговиот син Мурат II поголемиот дел од овие територии биле вклучпени во Османлиското Царство. Конечниот удар на Караманија бил даден во времето на Мехмед II кога поголемиот дел од Анадолија бил вклучен во империјата на Османлиите. Целосното обединување на Анадолија се случило во времето на Сулејман Величествениот.

Голем дел од поранешните анадолски бејлици станале основа при административната поделба на Османлиското Царство.
**Еба Биргита фон Оттер** (родена на 7 јануари 1939 година) е шведска новинарка, авторка и дебатерка.

Ран живот
---------

Фон Отер е родена за време на престојот на нејзините родители во Будимпешта, Унгарија. Таа е постара ќерка на Горан фон Отер, шведски дипломат во Берлин за време на Втората светска војна. Таа е исто така постара сестра на Кастен фон Отер, Микаел фон Отер (1945–2018) и Ана Софи фон Отер .

Кариера
-------

Фон Отер станала лиценциран физиотерапевт во Стокхолм во 1962 година. Таа била новинарка со Åhlén & Åkerlund од 1971 до 1976 година и со Aktuellt i Politiken од 1977 до 1979 година. Таа служела како секретар за печат во прес-службата на SAP од 1979 до 1982 година и секретар за информации на нејзиниот сопруг Кјел-Олоф Фелд во Министерството за финансии од 1982 до 1988 година и политички експерт од 1989 до 1990 година. Таа се преселила да работи како писател и фрилансер во 1990 година.

Фон Отер, исто така, имала водечка улога во документарниот филм „Шведски тигар" (првпат прикажан во 2018 година во Соединетите Американски Држави и Германија) кој се базира на средба во 1942 година помеѓу нејзиниот татко Горан фон Оттер и СС офицерот Курт Герштајн, и го проблематизира исчезнатото или одложено известување за холокаустот за време на Втората светска војна.

Личен живот
-----------

Од 1962 до 1970 година, фон Отер била во брак со Гунар Хорстадиус и имале три деца, вклучувајќи го и Ерик Хорстадиус. Во 1970 година, таа се омажила за нејзиниот втор сопруг, политичарот Кјел-Олоф Фелд (роден во 1931 година).

Библиографија
-------------

* 1989 година – *Личноста на меделанде* (роман)
* 1991 – *Navelsträngar och narrspeglar*
* 1991 – *Ала деса дагар* (со Кјел-Олоф Фелд)
* 1994 - *Потопот на Гломсканс* (роман)
* 1996 – *Ком иген! – тилбака до арбецливет*
* 1996 – *Följa med till slutet – om att vaka vid en dödsbädd, Birgitta von Otter, Maud Pihlblad*
* 2000 - *Snöängel* (роман)
* 2003 – *I Cancerns skugga – ett år av förtvivlan och hopp*, Kjell-Olof Feldt & Birgitta von Otter
* 2010 – *Кварлевор* (роман)
* 2013 – *Barnläkarfallet: En förnekad rättsskandal* (со Кјел-Олоф Фелд)
* 2016 – *Vägen ut.* *Enlogbok om alkoholism och medberoende* (со Кјел-Олоф Фелд)

Наводи
------

 

1. ↑  Paldiel, Mordecai, *Saving the Jews: Amazing Stories of Men and Women Who Defied the "Final Solution"*. Schreiber Publishing (ISBN 1-887563-55-5), p. 45 (2000).
2. 1 2  von Otter, E Birgitta, skriftställare, Nacka i Vem är det / Svensk biografisk handbok / 1993 / s 863.
3. ↑  „En svensk tiger". Sveriges Television. 26 January 2020. Архивирано од изворникот на 29 January 2020. Посетено на 2020-01-29.

Надворешни врски
----------------
***Биста на Томас Бејкер*** ― мермерна портретна скулптура од 1638 година, создадена од италијанскиот уметник Џан Лоренцо Бернини, со голем дел од бистата преземена од ученик на Бернини, веројатно Андреа Болџи. Моментално е чувана во Музејот „Викторија и Алберт", Лондон, кои ја купиле бистата во 1921 година за 1480 англиски гвинеи.

Предмет
-------

Бејкер (1606–58) бил висок шериф на Сафолк во 1657 година и бил поврзан со дворот на Чарлс I. Можеби индиректно бил вклучен во друга биста на Бернини, носејќи го тројниот портрет на Чарлс I од Ван Дајк во Рим; Токму од овој портрет Бернини ја издлабил сега уништената биста на кралот Чарлс.

Поврзано
--------

* Список на дела од Џан Лоренцо Бернини

Наводи
------

1. 1 2  Rudolf Wittkower, *Bernini, the Sculptor of the Roman Baroque*, 1997 (4th ed.), p.259
2. 1 2  „Image and description of "Portrait of Thomas Baker"". *Victoria and Albert Museum*. Посетено на 4 мај 2023.
3. ↑  Berkeley Daily Gazette, August 1921
4. ↑  The Glasgow Herald, 2 August 1921 – This article also suggests that the bust once belonged to the English seventeenth-century painted Peter Lely, who sold it for GB £150

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Биста на Томас Бејкер" на Ризницата ? |
Белодримска Клисура
**Белодримската Клисура** (албански: *Gryka e Drinit të Bardhë*) е еден мал кањон, кој се наоѓа во југозападниот дел на Косово. Реката Бел Дрим тече низ кањонот. Кањонот е релативно краток, околу 900 метри со длабочина од 45 метри. На влезот во кањонот се наоѓа Свети Мост, стар отомански мост кој привлекува нуркачи од целиот Балкан. Кањонот на реката Бел Дрим кај Светиот Мост поради хидро-геоморфолошката вредност во 1986 година беше ставен под заштита како споменик на природата.

Географија
----------

Гледано од Свети Мост
Белодримската Клисура се наоѓа веднаш до Свети Мост во близина на селото Ѕарѕ (општина Ораховац) на патот Ѓаковица - Призрен. Кањонот е морфолошко-хидролошки феномен со генетска, визуелна и образовна вредност. Тој е формиран за време на пост-лакустричниот период на езерото Дукаѓини. Неговото формирање беше условено од многу тектонски настани. Клисурата има типични кањонски одлики и содржи многу карбонатски формации.

Туризам
-------

Се наоѓа веднаш до главниот пат кој ја поврзува Ѓаковица со Призрен. Посетуван е од голем број на странски туристи, како и месно население. Еднолакиот Свети Мост преку кањонот претставува уште една важна туристичка атракција во регионот. Конкуренција во "скокање од мостот" се одржува секоја година на која присуствуваат многу регионални натпреварувачи. И двете, мостот и клисурата се законски заштитени од 1986 година.

На горниот крај на кањонот можете да најдете пријатен ресторан во кој може да се јаде свежо уловена риба од реката Бел Дрим.

Галерија
--------

  

* Брод близу Свети МостБрод близу Свети Мост
* Свети Мост Свети Мост
* Замрзнат Бел ДримЗамрзнат Бел Дрим
* Клисурата гледана од северозападна странаКлисурата гледана од северозападна страна


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за Косово е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија / од областа на географијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Бентли „Државна лимузика"** (англиски: *Bentley State Limousine*) — автомобил направен од „Бентли" (*Bentley Motors Ltd*) за кралицата Елизабета II по повод нејзиниот златен јубилеј во 2002 г.

Автомобилот има двоен турбомотор со работна зафатнина од 6.750 см3 и 8 цилиндри. Ова е прилагодена верзија на моделот Arnage R со моќност од 400 кс и момент на сила од 835 Њм. Максималната брзина е ограничена на 210 км/ч.

Лимнузината е за 0,91 м подолга од стандардниот Arnage, повисока за 25,4 см и поширока за 15,24 см. Опремена е со широки врати чии шарки се одзади и се отвораат речиси 90 степени.

Автомобилот е блиндиран, има противмински под, стакло кое издржува пукање од базука и кабина која се запечатува против напад со гас. Овие безбедносни мерки му даваат на автомобилот тежина од 4.000 кг, и тој се движи на зарамнети гуми.

Направени сае само два примерока од овој автомобил — и двата за кралицата и со тоа е уште поредок од легендарниот Ролс-Ројс „Фантом IV", со само 18 примерока, ексклузивно само за кралски семејства и шефови на држави.

Поврзано
--------

* Државен автомобил

Надворешни врски
----------------

* Бентли „Државна лимузина" на Ризницата ?
* Бентли „Државна лимузина" за Н.В. Кралицата (англиски)
***Биста на дете*** ― насловот што ѝ е доделен на тоскански сив песочник (или пјера серена) италијанска ренесансна скулптура во барелеф. Кога била купена од Лувр во 1859 година, била сметана дека е погребен споменик од 1571 година и му била припишувана на францускиот вајар Жан Гужон. Оттогаш, ова припишување е отфрлено и сега се смета за непознат уметник од Фиренца од крајот на 15 или почетокот на 16 век. Сè уште е изложен во Соба 1 (позната и како „Донателова галерија") на „Деноновиот сокак" во Лувр.

Извори
------

* „Site officiel du musée du Louvre". *cartelfr.louvre.fr*. Посетено на 29 април 2023.
Куќа на семејството Бел
**Беловата вештерка** е легенда што настанала во почеток на XIX век во близина на денешниот град Адамс во САД.

Легенда
-------

Џон Бел е роден во 1750 година и по професија бил фармер. Во 1817 година на полето со пченка забележал чудно животно за кое рекол дека има тело на куче и глава на зајак. Тргнал по пиштол, но тоа животно исчезнало. Таа вечер тој и неговото семејство слушнале чудни звуци околу својата куќа. Во неделите кои следeле, Џоновите деца се жалеле дека во ноќта предмети летале по нивната соба. Некои луѓе мислиле дека некој од семејство имал телекинетичка сила, за да го исплаши семејството. Семејството Бел ја обвинило нивната соседка Кејт Батс дека е вештерка, дека ги плаши поради нивните лоши односи кои ги имале во тоа време. Набргу е откриено дека таа не можела да биде вештерка, затоа што умрла 6 години после Џон Бел.

Според легендата, вештерката ја маѓепсала Џоновата ќерка Бетси, поради често паѓање во несвест, и чудното однесување. Денес се мисли дека таа имала епилепсија. Џон Бел починал на 20 декември во 1820 година. Легендата зборува дека вештерка го отрула во приспиење, но денес се мисли дека тој изел нешто отровно. По погребот неговото семејство изјавило дека при погребот вештерката се смеела многу гласно и дека молитвата не можела да се чуе. После Џоновата смрт вештерката престанала да го прогонуво семејствето Бел. Синот на Џон Бел, Ричард, после 20 години напишал книга за Беловата вештерка, во која опишал како ги плашела вештерката.

Бел денес
---------

Куќата на семејтвото Бел сè уште постои, а во близина постои пештера за која многу мислат дека е куќата на Беловата вештерка. Многу луѓе тврдат дека од таа пештеера се слушаат гласни гласови.

Наводи
------

1. ↑  Biographies: John Bell
2. ↑  The Legend of the Bell Witch of Tennessee - by Pat Fitzhugh, Author / Historian

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Беловата вештерка" на Ризницата ? |

* Tennessee Myths and Legends: Bell Witch Tennessee State Library and Archives Exhibition.
* The Bell Witch by paranormal author and historian Pat Fitzhugh.
* The Historic Bell Witch Cave Proprietary website for recreational and tourist information.
* Prairie Ghosts – The Bell Witch Cave Архивирано на 9 јануари 2006 г. Paranormal webpage includes additional cave detail.
* "A Witch As Was A Witch" Article by Irvin S. Cobb for *McClure's*, published in 1922. Includes a family anecdote that his great grandfather witnessed the haunting and was convinced of the legitimacy.
* Bell Witch Fall Festival Destination site for annual Robertson County theater events organized by the non-profit Community Spirit, Inc.
Долг, извиен, нож со две сечива од ориентално потекло, дршката изработена од ковина, коска или дрво, дршката и кориците често богато украсени со орнаменти
**Анџар** – долг, тенок и извиен нож, остар од двете страни. Има богато украсена дршка. Во поедноставено значење, анџарот е поедноставена воена сабја.

На Балканот, освен како ладно оружје, анџарот е дел од фолклорот во муслиманските куќи, претежно кај Бошњаците и Албанците, како дел од турското наследство.

Поврзано
--------

* Меч
* Сабја
* Нож
* Катана

Наводи
------

1. ↑  „анџар" — Дигитален речник на македонскиот јазик