recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Лого на претпријатието
**Лего** (позната и како Лего Груп) — данско претпријатие и најголем производител на играчки во светот, кој е познат по своите класични играчки „лего коцки". Тоа е модуларен систем во кој куќи и други работи може да се изградат од обоени пластични блокови. Денес, се продаваат посебни набори со запченици, фигури и други мали делови, кои можат да се соберат во предодредени модели. Зборот Лего потекнува од дански збор *le*g *go*dt („игра добро").

Историја
--------

Компанијата е основана во 1932 година од страна на данецот Оле Кирк Кристијансен првично за производство на дрвени играчки. Во 1934 година тој го измислил името *Лего* како кратенка за "*le*g *go*dt", дански за „игра добро".

Во 1949 година беа воведени градежни блокови кои веќе личеа на денешните коцки. Првично христијаните ги нарекуваа своите дела „Автоматски врзивни цигли". Овие беа обоени пластични коцки изработени од целулоза ацетат, чии врвови како и во денешните коцки, беа набиени со мозолчиња. Меѓутоа, долната страна беше целосно шуплива, што значи дека изградбите со овие модели на камења не беа многу стабилни. Ова прашање е решено со интегрирање на цевките во дното на камењата. Ова, исто така, овозможило камењата да се постават странично неутрализирани еден од друг. Овој принцип на спојување беше применет на 28 јануари 1958 година, кој истече во 1988 година.

Лего коцки 1949 и 1958

Дизајн и производство, материјал и компатибилност
-------------------------------------------------

Од своето воведување во 1949 Лего камења беа во сите варијанти првенствено беа дел од системот. Денешните Лего камења, и покрај сите промени во обликот, сè уште се компатибилни со камењата од 1963 година, под услов материјалниот целулоза ацетат кој се користеше до 1960-тите години да не се деформира премногу поради стареењето. Од 1963 се произведуваат Лего камења направени од пластичен Акрилонитрил-бутадиен-стирен кополимер (АБС). Транспарентни компоненти се состојат од Макролон, поликарбонат, полиамидни оски.

За боите, за првпат во 2004 година имаше некои промени (меѓу другото, се смени од "старо сива" во "ново сива").
**Локвањи** – слика од Јован Димовски. Сликата е масло на платно, завршена во 1956 година со димензии 61 х 91 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.

Опис
----

На сликата „Локвањи" е претставен пејзаж со водни лилјани во вода. Врз целата слика е насликана водената површина низ која виреат различни стебленца на растенија кои растат од дното под водата. Во централниот дел на сликата насликани се една поголема група водни лилјани – растенија кои имаат големи цутови и цветови и кои како да лебдат на површината од водата. Сликата го воспева животот – хармонијата во пејзажот, во водата и растителниот свет. Насекаде блика живот и поетска хармонија.

Авторот брзо го сликал мотивот, сакајќи да го прикаже моментот на некое чисто, топло и пријатно летно пладне. Тоа е негов субјективен впечаток и доживување – постапка која во сликарството е позната како импресионизам. Авторот сакал своето позитивно емотивно чувство да го пренесе преку лебдеењето на цветовите на водните лилјани во водата. Сликата е весела, полна со живот и воспевање на раскошот на природата.

Наводи
------

1. 1 2  Уметничка слика „Локвањи"
**Марија Белахова** (руски: *Мария Андреевна Белахова* 1903–1969) — руска писателка и просветна работничка позната по својата работа во детската литература и образование во Советскиот Сојуз, исто така и за менторство на многу од истакнатите писатели за деца во земјата и нејзини сопствени дела. Била уредник на советскиот магазин *Детска литература* и шеф на националната комисија за литература за деца.

Биографија
----------

Марија Белахова (родена како Марија Богословска) е родена во градот Олд Хопс во близина на Мичуринкс, Русија во 1903 година. Тринаесетто дете во семејството, го оставила семејството за да учи. Неколку години предавала во основно училиште, пред да ги продолжи студиите со магистер по детско образование и литература. Потоа работела во списанието Детска литература и на крајот станала свој уредник. Подоцна, таа била избрана за шеф на комисијата на националниот еснаф на писатели за литература за деца.

Напишала неколку свои книги, авторски, и уредила бројни дела од други писатели, вклучувајќи го и Самуил Маршак и била ментор на многу писатели.

Училиште и улица се именувани по Белахова во нејзиниот роден град и уште улица во градот Мичуринкс.

Белахова била мажена за Леонид Белахов, советски генерал и администратор.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* [*мртва врска*]
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Марија Јохана Герц
**Марија Јохана Герц**, позната и како ***Жанет Герц***, (1783–1853), била шведска уметница, сликарка на мртва природа и цртачка. Била членка на Кралската академија на ликовните уметности.

Родена како ќерка на пехарникот на Јохан Хиндрик Герц. На изложбата на Академијата за уметности во 1803 година, Марија Јохана Герц изложила неколку цртежи на птици и цвеќиња. Нејзината работа ја импресионирала Академијата, која и испратила писмо со благодарност и охрабрување. Откако учествувала на друга изложба од 1804 година, таа била избрана во Академијата. Во 1805 година, таа имала трета изложба за која многу се зборувало. Герц продолжила како многу активна уметница и учествувала на многу изложби помеѓу 1803 и 1826 година. Една од нејзините слики на кои најмногу и се восхитуваа била од мртви птици.

Наводи
------

* Europas konstnärer
* Антечкингар ом свенска ќвинор
* Dahlberg och Hagström: *Svenskt konstlexikon*. Allhems Förlag (1953) Малме.
**Марија Вајн**, 1950 година.
**Марија Вајн** (8 јули 1912 – 22 април 2003 година) била шведско- данска поетеса и писателка.

Биографија
----------

Вајн е родена во Копенхаген и пораснала во сиропиталиштето таму. Во 1936 година, таа го запознала шведскиот писател Артур Лундквист, со кого се омажила истата година. Двајцата се населиле во Стокхолм и останале заедно до смртта на Лундквист во 1991 година.

Нејзината прва збирка поезија, *Vinden ur mörkret* („Ветерот надвор од темнината", 1943 година), била под големо влијание на модернизмот. Со *Feberfötter* ('Fever Feet', 1947), нејзиното пишување постепено станало лично и длабоко болно. Во *Man har skjutit ett lejon* („Тие застрелаа лав", 1951), Вајн ги раскажува годините што ги поминала во сиропиталиштето, а во *Munspel под молен* („Harmonica Under the Clouds", 1956), нејзините патувања во различни делови на светот се раскажува.

До нејзината смрт во 2003 година, Вајн објавила повеќе од триесет збирки проза и поезија. Таа добила неколку награди, како што се наградата Белман (1976) и наградата Ферлин (1985).

Наводи
------

1. ↑  „Wine, Maria". *The History of Nordic Women's Literature*. Посетено на December 13, 2016.

Дополнително читање
-------------------

* Maria Wine at Svenskt kvinnobiografiskt lexikon
**Марија Леонтиевна Бочкарева** (руски: *Мари́я Лео́нтьевна Бочкарёва*; моминско *Фролкова*, со прекар *Јашка*; 1889-1920) била руска жена која се борела во Првата светска војна и го формирала Женскиот баталјон на Смртта.

На почетокот на Првата светска војна во 1914 година, Бочкарева го напушти Бук и се врати во Томск. Во ноември, таа успеа да се приклучи на 25-тиот Томски резервен баталјон на Кралската руска армија преку обезбедена лична дозвола од Цар Николај II. Мажите од полкот ја третирале со потсмев и ја сексуално малтретирале, сè додека таа не се докажа во битка. Во следните години, Бочкарева двапати била ранета и наградена трипати за храброст.

Жените од единицата биле добри во борба, но огромното мнозинство на машките војници имале малку склоност да продолжат да се борат.

Наводи
------

1. ↑  Laurie S. Stoff (2006). *They Fought for the Motherland: Russia's Women's Soldiers in World War I and the Revolution*. University Press of Kansas. стр. 71–2. ISBN 0700614850.
2. ↑  Adam Hochschild (2012). *To End All Wars: A Story of Loyalty and Rebellion, 1914-1918*. Mariner Books. стр. 282. ISBN 0547750315.

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на РусијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Русија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 114474908
* LCCN: nr2001051434
* ISNI: 0000 0000 8182 7173
* GND: 115499997
* SELIBR: 379220
* SUDOC: 159316359
* BNF: cb111375543 (податоци)
* BIBSYS: 99032082

 |

 |
1968 година била прогласена за **меѓународна година на човековите права** од страна на УНЕСКО, со основна цел да се сврти вниманието кон состојбата на човековите права низ целиот свет. На својата XX сесија на 17-18 март 1964 година, Комисијата за човекови права на Обединетите нации ја разгледале одлуката на Генералното собрание на Обединетите нации за Осумнаесетта седница за прогласување на Меѓународната година на човековите права и препорачала формирање на комитет за подготовка на прославата на 20-годишнината од Универзалната декларација за човекови права и организација на меѓународна конференција за човековите права.

Поврзано
--------

Човечки права
**Историја на човековите права**
* Временска рамка за правата на младите во Велика Британија
* во Соединетите Американски Држави
	+ Ропство во САД
	+ во Русија
* Ропство во меѓународното право
* Делови за трговија со робови
* Човекови права во Кина (НР Кина)
* Командна одговорност
* Морален универзализам
* Декларација за големите човеколики мајмуни, сè уште неуспешен напор да се прошират некои човекови права и на други големи мајмуни.
* „Согласност на управуваните"
* Предлог за расна еднаквост (1919)
* Проштална проповед (632 г.н.е.)
* Меѓународна младина за човекови права

Користена литература
--------------------

1. ↑  The UNESCO Courier January 1968 (21st year) U. K. : 2/-stg - Canada: 40 cents - France: 1.20 F
2. ↑  Milutin Tomanović (1965) *Hronika međunarodnih događaja 1964*, Institute of International Politics and Economics, p270 (in Serbo-Croatian)
Годината 1994 година била прогласена за **Меѓународна година на семејството** од Генералното собрание на Обединетите нации. Неговите цели биле промовирани од Програмата на Обединетите нации за семејство.

Ова била една од многуте меѓународни прослави прогласени за специфични денови, месеци и години.

Во октомври 1994 година, генералниот секретар на Обединетите нации ја отворил тридневната меѓународна конференција за семејства, велејќи:

> *Пред пет години, Генералното собрание донесе одлука 1994 година да биде меѓународна година на семејството.*
> 
> 
> *Во тоа време, немаше консензус. Некои не ја сфатија поентата на меѓународната година на семејството. Мислењата беа поделени околу тоа за која година станува збор. Некои луѓе тврдат дека поддршката за семејството ги дискриминира оние кои претпочитаат да живеат надвор од семејните единици. Исто така, имаше несогласувања околу активностите што треба да се организираат за да се одбележи годината...*
> 
> 
> *Меѓународната година на семејството поттикна светска дебата. Многу политички поими се разјаснети. Надвор од процесот на дебата и размислување излегоа нови сознанија.*
> 
> 
> *Наместо конфузија и двоумење, сега постои консензус за улогата на семејството во човечкото општество. Денес преовладува нов реализам. Прифатено е дека семејството е основна институција на човечкото општество. Навистина, утврдено е дека општеството е структура составена од семејства и поединци поврзани со општеството, во прв степен, преку семејства.*
> 
> 
>

Наводи
------

1. ↑  General Assembly на ООН  Седница бр. 44  *Resolution*  *82*. **A/RES/44/82**  page 1.  8 December 1989.  посет. 29 октомври 2009 г.
2. ↑  „United Nations Programme on the Family - Mission Statement".
3. ↑  General Assembly на ООН  Седница бр. 49  *Verbatim Report*  *35*. **A/49/PV.35**  page 3.  The Secretary-General  18 October 1994.  посет. 29 октомври 2009 г.
|  |
| --- |
|  |
| Мајанска цивилизација |
| Маи  **·**  јазици  **·**  општество |
| религија  **·**  мајански богови  **·**  митологија  **·**  човеково жртвување |
| архитектура  **·**  мајански градови  **·**  календар |
| текстил  **·**  трговија |
| музика  **·**  писмо |
| Историја |
| Падот на Маите |
| Мајански владетели |
| Шпанска колонизација на Јукатан |
| * п
* р
* у
 |

Денешните познавања за **мајанскиот текстил** и облека е ограничено и се заснова воглавно на церемонијална облека и костуми, но сепак облеката и текстилот на Маите бил важен фактор во нивната култура. Најзачуван и најпознат детал од женската облека е хуипил, кој е и денес користен во Гватемала и Мексико. Хуипил е шарено парче текстил со дупка во средината за главата. Обично тоа е шарено и тоа може да се носи широко и затегнато за телото. Различни културолошки групи имале различни детали во облеката и специфични детали за церемонијален обред.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија Маите е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Мадона од ложата"**  (италијански: *Madonna della Loggia*) — слика од италијански уметник Сандро Ботичели , создадена во 1467 г..

Ликовите се сериозни, змислени,доловени со нежна со меланхолија, која што е типична за Ботичели..

Ботичели внел во оваа слика елеганција, лесен потез и богата симболика која во тоа време била блиска и до некои алхемиски принципи. Лирски, нежен, поетичен, ботичели отвора некои нови страници на сликарството со истакнати субјективни и интимистички моменти..

Наводи
------

1. ↑  Madonna with Child also called Madonna della loggia
2. ↑  Madonna della Loggia
3. ↑  Madonna della Loggia di Sandro Botticelli: analisi completa dell’opera
**Мадригали** — рокенрол бенд од Битола,

Историја
--------

Групата Мадригали активно свирела во родниот град и низ поранешната СФРЈ од 1975 до 1981 година. Во 1979 година „Мадригали" го менуваат името во „Трн во око" и така функционираат до 1981 година, кога бендот престанува со работа.

Покрај сопствените песни во поп–рок стил, Мадригали на своите настапи свиреле и песни од Дип парпл, Лед Цепелин, Стиви Вондер... Автор на музиката и текстот, за најголем дел од песните на Мадригали е Драган Каранфиловски-Бојс.

Мадригали во 1977 година на гитаријадата во Заечар освојуваат прва награда од жирото, прва награда од публиката, а исто така почестени се и со првата награда на тогашната Радио телевизија Белград. Песната „Македонија" со која се претставија во Заечар, ќе ја исполнат и во 1977 година на Фестивалот на младината во Суботица.

Во 1979 година бендот повторно настапува на Заечарската гитаријада и го освојува првото место од публиката. 
Истата година „Мадригали" го менуваат името во „Трн во око". Под ова име во 1981 година бендот ќе настапи во центарот „Скендерија" во Сараево, каде што ќе ја исполнат песната „Плати една дупла и мрш да те нема", која што ќе стане хит во бивша Југославија.

Во 2013 година дел од членовите на бендот повторно ќе се соберат за со целовечерен концерт да го затворат битолското културно лето „Бит–Фест". На концертот во античкиот театар Хераклеја Линкестис ќе настапат заедно со Дадо Топиќ.

Членови
-------

Со Мадригали соработувале повеќе значајни имиња од македонската музичка сцена. Ова е (нецелосен) список на дел од членовите на бендот:

* Цане Николовски – вокал и флејта
* Драган Каранфиловски-Бојс, соло гитара
* Благој Тасевски–Бале, соло гитара
* Миле Шерденков–Шендер, бас гитара
* Томе Георгиев–Шкипот, тапани
* Трајче Каров–тапани
* Панде Пажиќ-клавијатури

Тривија
-------

Еден од хитовите на Мадригали „Здраво млади" е направен по нарачка на новинарот и публицист Стојан Тренчевски. Во седумдесеттите години Тренчевски бил младинско–политички функционер и ги замолил Мадригали да направат песна која што ќе биде некој вид на промоција на младинските работни акции.

Со „Здраво млади" на многу бригадири во бивша Југославија ќе им почнува и ќе им завршува работниот ден.

Наводи
------

1. ↑  GITARIJADA
2. ↑  ПО 4 ДЕЦЕНИИ ДАДО ТОПИЌ И МАДРИГАЛИ ВО БИТОЛА[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* „Утрински весник" 22. 08. 2013 ПО 4 ДЕЦЕНИИ, „МАДРИГАЛИ" И ДАДО ТОПИЌ ВО БИТОЛА[*мртва врска*]
* Off net, 31 Januari, 2014 Златна Бубамара БОЈС ЗА ТРАЈНИ ВРЕДНОСТИ
* Патот за Аликанте
***Мадона која го обожува Детето со пет ангели***  ( (италијански: *Madonna in adorazione del bambino con cinque angeli*) е слика од италијаскиот ренесансен сликар Сандро Ботичели.
Создадена околу 1458 - 1459. Денес е сместена во Музејот за уметност во Балтимор во Балтимор.. 

Ова дело ја илустрира  Мадона со малиот Исус придружувани од пет ангели. 

Неговиот циклус на Мадони, кој што го работел скоро целиот свој живот, можеби е најзначаен и највпечатлив со изразитата чувствителност, лиричност, меланхоличност, мистичност и задлабоченост во одредена ликовна мисла која е вон стилските определби од тоа време, со што Ботичели, е автентичен, оригинален и специфичен во неможноста на одредена естетска компартивистика за тој период. Неговиот сликарски поглед е специфичен и вонвременски.

Наводи
------

1. ↑  Madonna Adoring the Child with Five Angels[*мртва врска*]
Иван Петрович Ларионов
**Иван Петрович Ларионов** (23 јануари 1830

 во Перм – 22 април 1889

 во Саратов) — руски композитор, книжевник и фолклорист. Во 1860 ја искомпонирал прочуената песна „Калинка", која често, но погрешно се смета за руска народна песна.

Иван Ларионов се родил во благородничко семејство во Перм на 23 јануари 1830 г. Учел музика во Москва. Подоцна учел воено училиште и учествувал во ученичкиот хор, каде бил мошне успешен пејач, па така станал и диригент на тој хор. Потоа служел како офицер во пешадиски полк, и за тоа време искомпонирал неколку романси.

Починал од рак на желудник на 22 април 1889 г.

Наводи
------

1. 1 2  Печать неизмеримой самобытности (руски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за композитор е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 297334237
* LCCN: n2018015603
* ISNI: 0000 0004 0212 8024
* BNF: cb17724262t (податоци)
* MusicBrainz: 8bf19a45-3a28-411d-b2c8-c4e0b535b68d
* BNE: XX5369506

 |

 |
**Крсто Петров Сарафов** (бугарски: *Кръстьо Петров Сарафов*) бил наjпрочуениот театарски актер од Бугарија. Тој е помалиот брат на револуционерот на Македонскиот комитет и ВМОРО Борис Сарафов.

Животопис
---------

Сарафов во ролја на Тартиф
Роден е на 6 април 1876 година во Либјахово, Пиринска Македонија. Учи во Петербург. Дебитира во 1899 година во театарот "Солза и смев" во Гогољевиот "Ревизор", но поголем број од улогите после тоа ги изигрува на сцената на Народниот театар "Иван Вазов" во Софија.

Меѓу највпечатливите негови улоги се Сирано де Бержерак (во истоимената пиеса на Едмон Ростан), Тартиф и Арган (во Молиеровите *Тартиф* и *Вообразениот болен*), Фамусов (во *Страда од умот* на Грибоедов).

Националната академија за театарска и филмска уметност во Софија го носи името на Сарафов од 1951 година. Умира на 27 август 1952 година во Софија.

Сарафов бил член и на Македонскиот Научен Институт.

Извори
------

1. ↑  НАТФИЗ

Надворешни врски
----------------

* „Кръстьо Сарафов", стихотворение од Гео Милев
* Сборник "Крсто Сарафов", Софиjа, 1921 г.

Пиринци
**Култ** — религија или религиозна секта која најчесто се смета дека е екстремистичка или лажна и нејзините следбеници често живеат на неконвенционален начин под водство на авторитативен и харизматичен водич. Култот исто така може да се дефинира и како опсесивна, особено пребирлива предаденост или почит кон некоја личност или принцип. Се занимава, главно, со проблемите на поединецот, како што е болеста, оттуѓеноста и сл. Религиозните чувства кај култот се изразуваат преку поегзотични ритуали од оние на другите религиозни облици.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на религијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Сервиран кулен
**Кулен** е сувомесен производ, вид на колбас, кој традиционално се прави во Војводина (Србија) и Славонија и Барања (Хрватска), каде е познат и под називот *кулин*. Еден колбас тежи околу 700 до 1000 грама.

Кулен во Војводина
------------------

Во Војводина постојат различни видови на кулен, кои зависат од местото каде што ги прават. Некои од најпознатите видови се: 

* бачки кулен,
* сремски домашен кулен,
* петровечки кулен и други видови на кулен.

Сите овие видови на кулен се произведуваат на релативно слични начини.

### Сремски кулен

Еден од најпознатите е сремскиот кулен, кој прв се произведувал индустриски, па поради тоа бил најпознат вид на кулен во Југославија. Сепак, изгледот и вкусот на индустрискиот производ биле сменети. Денес некои од месните индустрии произведуваат кулен сличен по изглед на домашниот сремски кулен, но вистиснкиот вкус може да се најде само во некои локални месарници низ Војводина.

Постојат бројни рецепти за сремски кулен, бидејќи некогаш секое семејство во Срем имало свој таен рецепт. Според некои рецепти се додава и говедско месо или сланина, а по правило куленот се произведува само од свинско месо.

### Петровечки кулен

Во Бачки Петровец посебно место зазема петровечкиот кулен, кој Словаците го наследиле од своите предци, доселени во Петровец во среината на XVIII век. Се произведува без адитиви и конзерванси, само со свинско месо, лута пиперка, лук, мелен ким, малку шеќер и сол. Месото се мели низ отвори од 8 милиметри, се додаваат зачините, смесата се полни во свинско дебело црево, а потоа се суши и се чади. Чадењето се одвива во текот на две недели со чад од суво дрво.

Галерија
--------

* Кулен
* Кулен и словачки колбас
* Кулен
* Кулен
**Марко наоѓа Шарца крај езеро и си граби невеста** — македонска епска песна за Крале Марко.

Содржина
--------

Крале Марко ја прашува мајка си за оружјето и коњот на неговиот покоен татко, а таа му кажува дека Волкашин јавал кобила, која по неговата смрт шета слободна покрај едно езеро. Марко ја наоѓа кобилата и сака да ја скроти, но таа се фрла во езерото. Тогаш, Марко го брка нејзиното тригодишно ждребе, кое се обидува да се ослободи и затоа, исто така, се фрла во езерото, но не успева да го фрли Марко од својот грб. Така, Марко го скротува ждребето и си заминува во Варош, а по ждребето поаѓа и кобилата. Кога се враќа дома, Марко дознава од мајка си дека Волкашин имал побратим во Солун, кој му го поткововал коњот и му ја точел сабјата.

Едно утро, Крале Марко оди во Солун да го бара побратимот на Волкашин, Јано ковенџија, кој токму тогаш прави две свадби: го жени синот и ја мажи ќерката. Марко го моли Јано да му го поткова коњот Шарец, но Јано го одбива поради зафатеност околу свадбата. Тогаш, лутиот Марко ја крши портата со боздоганот, така што Јано го замолува да почека една недела, додека да заврши свадбата. Марко се согласува и ја повикува снаата на Јано за таа да го послужи со вино, а тој да ѝ даде подарок. Марко испива многу вино, а тоа го гледа ќерката на Јано, убавата Ангелина, која му се потсмева, нарекувајќи го пијаница. Разлутениот Марко бара од Јано да ја викне Ангелина за да ѝ даде свадбен подарок.

Ангелина ја соблекува невестинската облека и доаѓа да му бакне рака на Марко, кој ѝ дава три дукати, но потоа ја грабнува и бега кон дома. Патем, Ангелина пее песна во која го повикува зетот од Краина да ја спаси. Тој ја слуша тажната песна, го оседлува коњот и тргнува во потера по Марко. Бегајќи, Марко стигнува до Галичка Река, која е надојдена, така што Марко се плаши да ја премине. Тогаш, Шарец го утешува, советувајќи го Марко да ги запре со копјето дрвјата и камењата во реката, а тој безбедно ќе го пренесе на другата страна. Кога зетот на Ангелина пристигнува до реката, Марко ги пушта дрвјата и камењата, кои му го попречуваат патот на неговиот противник. Во знак на благодарност, Марко го брише коњот со марама и го бакнува во челото, ја носи невестата дома, каде ги пречекува мајка му. Потоа, тие прават свадба, која трае три недели, во присуство на бројни гости, а венчавката се одржува во манастирот „св. Архангел Михаил" во Варош.

Наводи
------

1. ↑  *Јунак над јунаци - епски песни за Марка Крале*, Култура, Скопје, 1967, стр. 16-25.
Дона **Мануела Саенс** (27 декември 1797 - 23 ноември, 1856) била револуционерен херој на Јужна Америка.

Оставајќи го нејзиниот сопруг во 1822 година, таа наскоро почна осумгодишна соработка и интимна врска со Боливар, која траеше сè до неговата смрт во 1830 година. Таа ја поддржувала револуционерната кауза со собирање на информации, дистрибуција на летоци, и протестирајќи за правата на жените. Откако го спречила обидот за атентат врз него во 1828 и го олеснила неговото бегство, Боливар почна да ја нарекува "Libertadora del libertador" ("ослободителката на ослободителот"), и таа била прославена и добила многу почести. За многу години по нивната смрт, нивните придонеси за револуциите во Јужна Америка биле потиснати, и покрај тоа што оние на Боливар биле популизирани една деценија подоцна и тој го врати статусот на херој, улогата на Мануела генерално била занемарувана до крајот на 20 век.

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ПеруБиографска икона | *Оваа биографска статија личност од Перу е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 64149196486374791788
* LCCN: n50057107
* ISNI: 0000 0000 6642 7710
* GND: 120508540
* SUDOC: 029600766
* BNF: cb12119228x (податоци)
* NKC: jx20080723012

 |

 |
Иван Мелников, 1890-ти
**Иван Александрович Мелников** (руски: *Иван Александрович Мельников*) (4 март 1832 – 8 јули 1906) бил руски баритонски оперски пејач.

Рани години и обука
-------------------

Мелников бил обучуван како хор во младоста. Во 1861 година, тој започнал да учи со Гаврил Ломакин и учествувал од 1862 до 1866 година на концертите на Слободното музичко училиште, диригирани од Ломакин. Мелников ги продолжил студиите во Милано кај мајсторот за бел-канто, Е.Репето.

Кариера
-------

Во 1867 година, Мелников направил триумфално деби во Санкт Петербург на театарот „Мариински", играјќи ја улогата на Рикардо во *''Јас путирани"* на Белини. Мелников редовно се појавувал во Мариински, и во странска и во руска улога, и бил првиот толкувач на повеќе од десетина улоги во руската опера. Мелников пееl во секоја опера од Петар Илич Чајковски, освен во *Јоланта*, создавајќи улоги во четири опери на Чајковски: принцот Вјазмински во *„*Опричник" (1874), *ѓавол* во Черевички (1886), принц Курљатев во *„Волшебникот"* (1887) и Томски во *„Волшебникот" (1887) Кралицата на лопати* (1890).

Забележителни улоги
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Мелников како цар Борис во *Борис Годунов* (1874) | Мелников во насловната улога на *Вилијам Ратклиф* (1869) |

* Амонасро во *Аида* (Џзепе Верди)
* Цар Борис во *Борис Годунов* (Мусоргски)
* *Ѓаволот* во Черевички (Чајковски)
* Демонот во *демонот* (Рубинштајн)
* Принцот Никита Курљатев во *„Волшебникот"* (Чајковски)
* Принцот Јуриј Иванович Токмаков во *„Слугинката на Псков"* (Николај Римски-Корсаков)
* Каленик во *мајска ноќ* (Римски-Корсаков)
* Васил Кочубеј во *Мазепа* (Чајковски)
* Принцот Игор во *принцот Игор* (Бородин)
* Принцот Вјазмински во *„*Опричник" (Чајковски)
* Томски во *„Кралицата на лопати"* (Чајковски)
* Милер во *Русалка* (Александар Даргомижски)
* Руслан во *Руслан и Људмила* (Михаил Глинка) Тој го опиша славниот критичар Владимир Стасов како „најголемиот од Русланите".
* Вилијам Ратклиф во *Вилијам Ратклиф* (Цезар Куи)
* Волфрам во *Танхојзер* (Рихард Вагнер)

Белешки и наводи
----------------

1. 1 2 3  Macy, Laura Williams. *The Grove Book of Opera Singers* pp. 316-317. Oxford University Press: New York, 2008

Надворешни врски
----------------

* 

* Иван Мелников на Ризницата ?
**Карлос Барберо Куеста** (шпански: *Carlos Barbero Cuesta*; р. 29 април 1991

 во Бургос) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата Мовистар Тим.

Возел на Вуелта а Еспања 2015.

Достигнувања
------------

2013
1. Етапа 2 Ронде де л’Изар
1. Пласман за млад возач Вуелта а Бургос
5. Краен пласман Вуелта а Кастиља и Леон
9. Краен пласман Волта ал Алентежо
2014
1. Краен пласман Волта ал Алентежо
1. Бодовен пласман
1. Сиркуиот де Гечо
3. Национално друмско првенство
3. Вуелта а Ла Риоха
10. Краен пласман Тур ди Лоар ет Шер
10. Краен пласман Ронде де л’Езе
2015
1. Етапа 2 Вуелта а ла Комунидад де Мадрид
1. Меѓународно првенство Филаделфија
Тур де Бос
1. Етапа 1
1. Етапа 4
1. Етапа 1 Вуелта а Бургос
2. Национално друмско првенство
3. Сиркуито де Гечо
4. Вуелта а Ла Риоха
2016
2. Вуелта а Ла Риоха
3. Копа Сабатини
4. Копа Берноки
6. Гран при д’Увертир ла Марсејез
6. Класика Примавера
8. Тур де Ванде
2017
1.  Краен пласман Волта ао Алентежо
1.  Бодовен пласман
1. Сиркуито де Гечо
1. Етапа 2 Вуелта а ла Комунидад де Мадрид
1. Етапа 3 Вуелта а Кастиља и Леон
1. Етапа 4 Вуелта а Бургос
4. Класика де Алмерија
5. Национално друмско првенство
8. Вуелта а Ла Риоха
2018
Вуелта а ла Комунидад де Мадрид
1.  Бодовен пласман
1. Етапа 3
1. Етапа 3 Вуелта а Кастиља и Леон
2. Гран Премио Бруно Бегели
2. Сиркуито де Гечо
5. Национално друмско првенство
5. Трофео Палма
8. Класика де Алмерија
2019
4. Класика де Алмерија
9. Краен пласман Вуелта а Кастиља и Леон
10. Курне-Брисел-Курне

Наводи
------

1. ↑  „Movistar Team launches 2019 season with highest hopes". *Telefónica*. Telefónica, S.A. 18 декември 2018. Посетено на 3 јануари 2019.
2. ↑  „Vuelta a España 2015". *Cycling Fever*. Посетено на 21 август 2015.

Надворешни врски
----------------

* Карлос Барберо на Ризницата ?
* „Достигнувања на Карлос Барберо". Cycling Archives.
* „Достигнувања на Карлос Барберо". Cycling Quotient.
* „Достигнувања на Карлос Барберо". ProCycling.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Возачи на Тим Кубека Асос |
| --- |
|  |
| Сандер Арме  · Фабио Ару  · Карлос Барберо  · Шон Бенет  · Конор Браун  · Макс Валшајд  · Рејнарт Јансе ван Ренсбург  · Карел Вацек  · Емил Винјебо  · Лукаш Вишњовски  · Михаел Гогл  · Николас Дламини  · Серхио Енао  · Виктор Кампенертс  · Димитри Клејс  · Сајмон Кларк  · Берт-Јан Линдеман  · Џакомо Ницоло  · Роберт Пауер  · Матео Пелуки  · Доменико Поцовиво  · Дилан Сандерленд  · Андреас Стокбро  · Хери Танфилд  · Килијан Франкини  · Ласе Норман Хансен  · Мауро ШмидРаководител: Даглас Рајдер |

 |

|  |  |
| --- | --- |
|  Знаме на ШпанијаБиографска икона | *Оваа биографска статија поврзана со шпанскиот велосипедизам е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Карловачката жупанија** се наоѓа во централна Хрватска. Карловачката жупанија се граничи со две соседни држави: Република Словенија и Република Босна и Херцеговина. Административно, политичко, господарско, културно и спортско средиште на жупанијата е градот Карловац.

Географија
----------

Површината на жупанијата изнесува 3,311 км2 (5,9% од вкупната површина на Хрватска). Таа се протега во југозападниот дел на Централна Хрватска и е опкружена со Покупље, Кордун и западниот дел на Петрова Гора, југозападниот дел на Ѓумберк, Поткапелската долина, а навлегува малку и во Горски Котар. Областа е ретко населена, зашто претежно се работи за карстно подрачје, со необработливо земјиште. Покрај Карловац, поголеми места во жупанијата се: Огулин и Слуњ. Низ жупанијата течат реките Корана, Купа, Мрежница и Добра, а од вештачките езера се истакнуваат Буковик и Сабљаки.

Население
---------

Според пописот од 2011 година бројот на жители бил 128,749 (3% од севкупното население на Хрватска). Етничкиот состав бил следниот (според пописот од 2001): Хрвати 84,3%, Срби 11%, Бошњаци 0,6% и други. Во 1991 жупанијата броела 184,577 жители (Хрвати 70,3%, Срби 22,7%). Помеѓу двата пописа (1991 и 2001) бројот на Србите се намалил за околу 25,000 (од околу 39,000 на околу 15,000). Густината на населеност била 43 жители км2.

|
|  |
| **година на попис** | **2011** | **2001** | **1991** | **1981** | **1971** | **1961** | **1953** | **1948** | **1931** | **1921** | **1910** | **1900** | **1890** | **1880** | **1869** | **1857** |
| **бр. на жители** | 128,749 | 141,787 | 184,577 | 186,169 | 195,096 | 202,431 | 201,748 | 194,643 | 213,633 | 188,824 | 197,959 | 194,294 | 188,904 | 172,220 | 175,170 | 165,697 |
|

Извори
------

* ЦД-ром: "Насеља и становништво РХ од 1857-2001. године", Издание на Државниот завод за статистика при Република Хрватска, Загреб, 2005.

Наводи
------

1. ↑  „Попис на населението, домаќинствата и живеалиштата 2011". *Попис на населението, домаќинствата и имотот 2011*. Загреб: Државен завод за статистика. декември 2012.
2. ↑  *Središnja Hrvatska - Dvori s pogledom*, Hrvatska turistička zajednica, 2009.

Надворешни врски
----------------

* Официјален портал на Жупанијата (хрватски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Жупании во Хрватска |
| --- |
|  |
| 
* Бјеловарско-билогорска
* Бродско-посавска
* Вараждинска
* Вировитичко-подравска
* Вуковарско-сремска
* Град Загреб
* Дубровничко-неретванска
* Загрепска
* Задарска
* Истарска
* Карловачка
* Копривничко-крижевска
* Крапинско-загорска
* Личко-сењска
* Меѓимурска
* Осиечко-барањска
* Пожешко-славонска
* Приморско-горска
* Сисачко-мославинска
* Сплитско-далматинска
* Шибеничко-книнска

 | Хрватска |

 |
Карл Харер
**Карл Харер** (8 октомври 1890

 - 5 септември 1926

) бил германски новинар и политичар, еден од основачите на Германската работничка партија (ДАП) во 1919, којашто подоцна била преименувана во Националсоцијалистичка германска работничка партија (НСДАП).

Харер бил член на десничарската организација т.н. *Thule-Gesellschaft*. Добил наредба да основа „Политички работнички округ" (Politischer Arbeiterzirkel), што го направил заедно со Антон Дрекслер во октомври 1918. На 5 јануари 1919, ова довело до основањето на Германската работничка партија, во што биле вклучени и Готфрид Федер и Дитрих Екарт, покрај Харер и Дрекслер.

Харер станал првиот претседател на партијата. Неговите планови да ја одржува партијата како тајно друштво се судриле со оние на Адолф Хитлер, кој неодамна се приклучил на партијата. Кон крајот на 1919, нивното соперништво станало повеќе од очигледно. Харер го обвинил Хитлер за мегаломанија и на крај се откажал од партијата и ја напуштил на 5 јануари 1920, под притисок на Хитлер. Претседателството го добил Дрекслер, а подоцна претседател станал Хитлер.

Поврзано
--------

* Германска работничка партија

|
|  |
| Претходник**нема** | **Претседател на ДАП**1919 | Наследник**Антон Дрекслер** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 25790763
* GND: 133383040

 |

 |
**Карла Фенди** (12 јули 1937 - 19 јуни 2017 година) била италијанска модна извршна директорка и филатроп (или уште познато како колекционер на марки) која работела за Фенди, заедно со нејзините сестри и родители. Таа била добро позната и по нејзината филантропија.

Биографија
----------

Карла Фенди е родена на 12 јули 1937 година во семејството на Едоардо и Адел Фенди. Имала четири сестри, Паола, Ана, Франка и Алда. Таа била во брак со Кандидо Сперони, но немала деца.

Во 1950-тите, Карла започнала да работи со нејзините сестри за Фенди, семејната продавница што Едоардо и Адел ја започнале во 1925 година. Сестрите ја изградиле компанијата од мала продавница до глобално признат бренд со повеќе линии на производи. По смртта на нивниот татко, тие отвориле сопствена верзија на продавницата Фенди во 1964 година, а една година подоцна најмиле младиот Карл Лагерфелд да го промени имиџот на брендот. Почнувајќи од 1965 година, чантите, крзната и шаловите на брендот станале и сè уште се хит во Холивуд. Во октомври 1984 година, таа одговорила на скандалот во врска со ознаката што ја користел Фенди на шоуто, „обликувана да биде силувана", идеја првично предложена од Лагерфелд. Во 1987 година, таа ги проширила производните линии на брендот со издавањето на парфемите Фенди наречени според самиот назив на продавницата. Во 1989 година, таа ја отворила продавницата во Њујорк, прва од марката надвор од Рим во која се наоѓале сите производи на Фенди.

Додека сестрите на Карла се концентрирале на дизајнот, нејзиниот сопствен фокус бил на промоција и маркетинг. Таа станала претседател и јавно лице на дизајнерската куќа. Иако контролниот удел на Фенди бил продаден на LVMH во 2001 година, Карла Фенди останала претседател на компанијата до 2008 година и останала почесен претседател до крајот на животот.

Италијанскиот министер за култура, Дарио Франчечини, ја опишал како главен покровител на уметноста. Нејзината филантропска рака, Фондацијата Карла Фенди, била главниот покровител за неодамнешната реставрација на познатата Римска Фонтана Треви. Фондацијата исто така го обновила Театро Каио Мелисо во Сполето во 2010 година.

Откако нејзиниот сопруг починал во ноември 2013 година, нејзиното здравје се влошило. По долго боледување, таа починала во Рим на 19 јуни 2017 година, на 79-годишна возраст.
Карл Шуман (во средина) со своите партнери од тимот Алфред Флатов (лево) и Хеман Вајнгертнер (десно)
**Карл Шуман** (12 мај 1869

 - 24 март 1946

) бил германски спортист кој со 4 златни медали бил најуспешниот спортист на првите модерни олимписки игри, одржани во Атина во 1896 година.

Карл Шуман се родил во Минстер. Тој бил член на моќната германска гимнастичка репрезентација на игрите. Шуман освоил златни медали во разбој и вратило во тимска конкуренција и во прескок. Исто такла се натпреварувал во поединечна конкуренција во разбој, коњ со рачки и кругови, но немал некој позначителен успех. Има податок според кој, тој завршил петти во дисциплината кругови.

Покрај својот успех во гимнастика, Шуман остварил успех и во борење освојувајќи го златниот медал во Грчко-римски стил.

Карл Шуман се натпреварувал и во кревање тегови и атлетика. Во атлетика, се натпреварувал во конкуренција на 9 атлетичари во скок во далечина, но според некој несигурен извор на податоици не се пласирал помеќу најдобрите 4. Петти бил во трискок, а во фрлање ѓуле завршил помеќу последните 3 натпреварувачи од 7 колку што се натпреварувале.

Карл Шуман починал во Берлин на 24 март 1946.

Надворешни врски
----------------

* Биографии од Меѓународниот олимписки комитет
Каменоломско езеро во Фремонт, Калифорнија
 Каменоломско езеро во напуштен каменолом во Керала, Индија
**Каменоломско езеро** - езеро што се создава откако е ископан каменолом преку рударско работење.

Создавање
---------

За време на постапката на рударство, водата мора да се испразни. Но, откако рударското работење е напуштено, површната вода и се дозволува да навлезе, а дождовните води се собираат во каменоломот. Длабочината на каменоломското езеро зависи од врнежите во регионот.

Опасности за луѓето
-------------------

Каменоломите исполнети со вода можат да бидат многу длабоки, честопати 15 м или повеќе, и изненадувачки ладно, затоа пливањето во каменоломски езера општо не се препорачува. Неочекувано ладната вода може да предизвика мускулите на пливачот одеднаш да ослабнат; исто така може да предизвика шок, па дури и хипотермија. Иако водата од каменоломот е често чиста, потопените каменоломи и напуштената опрема го прават нуркањето во овие каменоломи крајно опасно. Неколку луѓе се дават во каменоломи секоја година.

Екологија
---------

Каменоломските езераски, дури и езера во активни каменоломи, можат да обезбедат важно живеалиште за животните.

Напуштен варовнички каменолом во Руму, Естонија.

Наводи
------

1. ↑  Chang, Ni-Bin. *Effects of Urbanization on Groundwater: An Engineering Case-Based Approach ...* стр. 33–34. Посетено на 8 декември 2020.
2. ↑  „American Canoe Association explanation of cold shock". Enter.net. Архивирано од изворникот на 16 јуни 2012. Посетено на 8 декември 2020.
3. ↑  „US Dept. of Labor list of mine related fatalities". Msha.gov. Архивирано од изворникот на 9 март 2012. Посетено на 8 декември 2020.
4. ↑  „on quarry drownings". Geology.com. 3 ноември 2007. Посетено на 8 декември 2020.
5. ↑  Sievers, Michael (19 May 2017). „Sand quarry wetlands provide high-quality habitat for native amphibians". *Web Ecology*. **17** (1): 19–27. doi:10.5194/we-17-19-2017.

Надворешни врски
----------------

* 

* Каменоломско езеро на Ризницата ?
Поглед кон црквата во Кастел-Саразен
**Кастел-Саразен** (фр. *Castel-Sarrazin*) — општина во департманот Ланд во Аквитанија, југозападна Франција. Зафаќа површина од 12 км². По податок од 1999, местото брои 360 жители, при густина од 26 жит/км².

Кастел-Саразен е родно место на Ален Дикас, најдобриот готвач на светот според Мишленовиот водич, носител на три ѕвездички.

Поврзано
--------

* Список на општини во Ланд

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Франција е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 43°37′N 0°47′W﻿ / ﻿43.617° СГШ; 0.783° ЗГД﻿ / 43.617; -0.783
Координати: 31°46′20.56″N 35°12′16.29″E﻿ / ﻿31.7723778° СГШ; 35.2045250° ИГД﻿ / 31.7723778; 35.2045250

**Израелскиот музеј** (хебрејски:מוזיאון ישראל, ירושלים‎, Muze'on Yisrael, Yerushalayim) е национален музеј на Израел. Се наоѓа во Гиват Рам, Ерусалим, блиску Кнесет, врховниот суд и еврејскиот универзитет. Бил изграден во 1965 година како израелски национален музеј.

Израелскиот музеј е една од најголемите институции во Израел и е еден од водечките во светот во поглед на археолошките музеи од другите земји.

Модел на Вториот храм
---------------------

Едно од последните дополнувања на музејот е моделот на Ерусалим од времето на Вториот храм. Моделот ја реконструира топографијата и архитектонскиот лик на градот пред 66, годината во која бил кренат гфолем бунт против Римското Царство, што довело до уништување на градот и храмот. Моделот, првично бил изработен врз основа на моделот „Света земја", кој вклучува копија на Иродовиот храм, и сега е постојана одлика на просторот околу музејот, кој зафаќа површина од 20 ари и се граничи со Светилиштето на Книгата.

Галерија
--------

* светилиште на Книгатасветилиште на Книгата
* Модел на Вториот храм во Израелскиот музејМодел на Вториот храм во Израелскиот музеј

Наводи
------

1. ↑  „Israel Museum Welcomes One Millionth Visitor Since Inauguration of Renewed Campus". The Israel Museum. August 21, 2011. Архивирано од изворникот на 2012-08-04. Посетено на April 13, 2012.
2. ↑  „Model of Jerusalem from the late second Temple era". Huliq News. Посетено на 6 мај 2009.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Israel Museum" на Ризницата ? |

* Израелскиот музеј

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 141391944
* LCCN: n80046920
* ISNI: 0000 0004 0631 1678
* GND: 1014663-5
* SUDOC: 026442027
* BNF: cb11868880j (податоци)
* ULAN: 500300686
* NKC: uk2018990535
* BNE: XX90457
* CiNii: DA07437255

 |

 |
Икебана во стилот на Морибана　употребувајќи (индиски) **лотус** (*Nelumba nucifera*). Вазната зазема минималистички дел од изложбата.
**Икебана** (јапонски: 生け花 или いけばな, буквално „живи цвеќиња") е традиционална јапонска вештина за декоративен аранжман на цвеќе. Бидејќи јапонците се близу, дури и религиозно, поврзани со природата, тие ја користат икебаната како медиум за изразување на нивните чувства кон Камисама (Бога) - види „шинтоизам". Изгледот на една икебана може да изгледа прилично едноставна, но секоја гранка, лист итн. има причина за својата позиција.

Првото школо за икебана, (Икенобоо), започнало во 15 век. Ова време исто така е важно за јапонската чајна церемонија (садоо). Во старите времиња само мажи имале право да вршат вакви аранжмани.

Гранките во икебаната се виткаат и контролираат според методот *тамеру*. Икебаната типично се поставува во посебен мал простор од дневната соба, токонома. Постојат и изложби кои висат на ѕид, или на таван.

Икебанскиот уметник има право да расположува со било кои вид на цвеќиња и растенија. Но, во икебаната има некои сезонски традиции кога, на пример, се употребува бор за новогодишните празници и хризантема за есенската рамнодневница на 23 септември.

Во последно време икебаната сѐ повеќе се модернизира. Новите школи користат материјал како метал, пластика, хартија и разни камења.

Четирите главни стилови на икебана
----------------------------------

* **Рикка** - користи округлест дизајн или полуокруглест дизајн за создавање природен ефект.
* **Сеика** - ја користи природната геометрија на цвеќето без големи промени со резултат на асиметрична убавина, каде што цвеќињата се организирани во форма на триаголник означувајќи го рајот, земјата и човекот.
* **Нагеире** - Цвеќињата и зеленилото се ставаат во длабоки вазни на природен и едноставен начин. Се смета дека ваков минималистички ефект е највпечатлив.
* **Морибана** - Овој стил користи плитки и широки вазни полни со цвеќе. Ова е најпопуларниот денешен стил, како во источниот, исто така и во западниот свет.
**Квитфјел** (норвешки: Kvitfjell; превод: Бела планина) е скијачки центар во Норвешка, кој се наоѓа во општината Рингебу.

Скијачкиот центар бил изграден за потребите на Зимските олимписки игри 1994 во Лилехамер, и е едно од најмодерните одморалишта во светот, со можност 80% од алпските скијачки патеки да бидат покриени со вештачки снег. Одморалиштето има 23 патеки: 5 зелени (за учење), 9 сини (за почетници), 6 црвени (за средни скијачи) и 3 црни (за напредни скијачи)  На Квитфјел има и теренски парк и 120 километарска патека за скијачко трчање.

Трки во алпско скијање
----------------------

### Зимски олимписки игри 1994 година

Квитфјел е веројатно најпознат по тоа таму се одржале трките во алпско скијање (брзинските дисциплини) на Зимските олимписки игри во 1994 година.

Техничките алпски трки (велеслалом и слалом) се одржале на Хафјел.

### Светски куп

Квитфјел е редовен домаќин на трките од Светскиот куп, а првата трка се извозала во март 1993 година. Спуст патеката започнува веднаш под врвот и е за малку подолга од 3 км. Скијачкиот центар бил дизајниран од Бернхард Руси за Олимпијадата во 1994 година, а предизвикувачката патека *Олимпијабакен* е многу ценета од скијачите; по Олимпијадата, овде секоја година (до 2020) се одржувале трките од Светскиот куп за мажи.

Наводи
------

1. ↑  Kvitfjell.no Архивирано на 3 август 2012 г. - facts - accessed 2010-02-22
2. ↑  „www.kvitfjell.no brochure" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2007-09-29. Посетено на 2007-01-09.
3. ↑  „Kvitfjell: World Cup downhill results" (PDF). FIS. March 3, 2012.[*мртва врска*]
4. ↑  „Kvitfjell - World Cup events". FIS-ski.com. Посетено на 19 January 2016.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница  *(на англиски и норвешки)*
* Мапа на патеките - Квитфјел
Аполон Китаред со *китара* во рацете
**Китара** — антички грчки музички инструмент од фамилијата на цитри. На латински се нарекува *cithara (цитара)*, а во модерниот грчки јазик зборот *κιθάρα (китара)* го добил значењето гитара.

Китарата била професионална верзија на седум-жичената *лира*. Спротивно на попростата *лира*, која била фолклорен инструмент, китарата примарно се користела од страна на професионални музичари (видете китароде, *цитароедус*). (*Барбитосот* бил бас верзија на китарата популарна во источниот Егеј и античка Мала Азија.)

Китарата имала длабока, дрвена звучна кутија составена од две резонирачки табли, или рамни или благо заоблени, поврзани со ребра или страни со иста широчина. На врвот, нејзините жици биле врзани со јазол околу попречните штимери (зугон) или со прстените околу штимерите, или паг околу дрвени цевки. Другиот дел од жиците бил поврзан со друг дрвен дел на дното откако минувал над рамна кобилица, или пак дрвениот дел и кобилицата биле комбинирани. Се свирела со плектрум кој се држел во десната рака, со лактото истегната и дланката свиткана навнатре, додека жиците биле свирено со исправените прсти на левата рака.

Китарата се свирела примарно со цел да ги придружува танците и епските рецитали, рапсодии, оди и лирски песни. Исто така се свирела самостојно на приеми, банкети, национални игри и тестови на вештина.

Поврзано
--------

* Авлос
* Форминкс
* Харфа
* Римска музика

Надворешни врски
----------------

* Статија на класичната енциклопедија
* Звучни примери од реконструирани антички инструменти

Public Domain Оваа статија вклучуват текст од дело кое сега е во јавна сопственост: Chisholm, Hugh, уред. (1911). *Encyclopædia Britannica* (11. изд.). Cambridge University Press. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: ref=harv (link)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со музички инструмент е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |