recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Гол пиштол** (англиски: *The Naked Gun: From the Files of Police Squad!*) е американски филм од 1988 година, во режија на Дејвид Цукер (David Zucker). Автори на сценариото се Џери Цукер (Jerry Zucker) и Џим Абрахамс (Jim Abrahams). Главните улоги ги толкуваат: Лесли Нилсен (Leslie Nielsen), Присила Присли (Priscilla Presley), О.Ј. Симпсон (O.J. Simpson), Рикардо Монталбан (Ricardo Montalban) итн. Филмот трае 85 минути и е снимен во колор техника.

Содржина
--------

Полицискиот инспектор Френк Дебрин (го игра Нилсен) е тажен, бидејќи го напуштила жената. Истовремено, во пристаништето е тешко ранет неговиот колега Нордгберг (го игра Симпсон), а Дебрин се сомнева дека во тоа е замешан еден богат стопанственик, Винсент Лудвиг (го игра Молтанбан), кој пак ја наговорува својата секретарка, убавата Џејн Спенсер (ја игра Присли), да се зближи со инспекторот за да ги открие неговите планови.

Во меѓувреме, во градот треба да пристигне англиската кралица Елизабета II, а Дебрин е задолжен за нејзината безбедност. Меѓутоа, за време на свечениот прием, тој прави скандал, поради што е суспендиран од работата. Сепак, Френк не се откажува и дознава дека Лудвиг подготвува атентат врз кралицата. За време на финалниот натпревар во безбол, еден од играчите е хипнотизиран да ја убие кралицата. Френк, се преправа во оперски пејач и влегува на теренот, каде потоа изигрува судија. Во последен миг, тој успева да ја спаси кралицата.

Наводи
------

1. 1 2  IMDb, The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988) (пристапено на 14.12.2014)
2. ↑  Антена, број 859, 12.12.2014, стр. 14.
3. ↑  „Гол пиштол", *Антена*, број 870, 27.2.2015, стр. 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 210797023
* GND: 7702707-3

 |

 |
Вија Јулија Августа низ Понт Флавиен во јужна Франција
**Виа Јулија Аугуста** — римски пат образуван со спојувањето на Вија Емилија Скаури и Вија Постумија. Патот ги поврзувал Плацентија (денес Пјаченца) и Арлате (денес Арл), првично на запад по работ на рамнината на реката По до Дертона (Тортона), а потоа на југ до брегот на Лигурија. Таму бил создаден постојан пат кон запад по наглото спуштање на Лигурските Планини во морето. Патот водел до Вада Сабатија (Вадо Лигуре), Албингаунум (Албенга) и Албум Интимилиум (Вентимилија), продолжувајќи до Ла Турби (денес над Монако), каде што неговиот првичен крај бил обележан со триумфална порта. Подоцна патот бил проширен, поминувајќи подалеку од брегот преку долината на реката Лагет, северно од Ница и на запад до Арл каде што се приклучил на Вија Домиција.

Изградбата на патот започнала во 13 п.н.е. од страна на Октавијан Август, а неговите градежни работи постојано биле обновувани од подоцнежните цареви. Меѓутоа, околу 420 година, кога Рутилиј Намацијан се вратил во Галија од Италија, тој поминал со брод покрај Поморските Алпи. Во 1764 година, Тобијас Смолет на сличен начин патувал по море наместо да ги користи приморските патеки, погодни за „мазги и пешаци". Пристапот до патот не бил обновен до времето на Наполеон Бонапарт.

Надворешни врски
----------------

* Вија Јулија Августа на Ризницата ?

Наводи
------

1. ↑  The Romans on the Riviera and the Rhone by W. H. Hall. Originally published by Macmillan & Co. Ltd. 1898. Chapter XVIII Via Aurelia, Section 3: Julia Augusta. Re-keyed by Bill Thayer.
2. ↑  Travels through France and Italy by Tobias Smollett. Published by J. Mundell & Co. Edinburgh, 1796. Letter XXV. Written from Nice, Jan. 1, 1765. Re-keyed by Bill Thayer.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Римско Царство –  Римски патишта |
| --- |
|  |
|  | 
Вија Агрипа – 
Вија Адријана – 
Вија Америна – 
Вија Аникија – 
Вија Анија – 
Вија Апија – 
Вија Аквилија – 
Вија Аквитанија – 
Вија Астурика Бурдигалам – 
Вија Августа – 
Вија Августа Преторија – 
Вија Аврелија – 
Вија Бракара Астурикам – 
Вија Валерија – 
Вија Валеспири
Вија Галика – 
Вија Гемина – 
Вија Делапидата – 
Вија Девана – 
Вија Домиција – 
Вија Домицијана – 
Вија Деција – 
Вија Егнација – 
Вија Емилија – 
Вија Емилија Скаури – 
Вија Јулија Августа – 
Вија Касија – 
Вија Клавдија Августа – 
Вија Клодија – 
Вија Конфлуентана – 
Вија Корзика – 
Вија Корнелија – 
Вија Лабикана – 
Вија Латина – 
Вија Лузитанорум – 
Вија Мала – 
Вија Марис – 
Вија Милитарис – 
Вија Остиензис – 
Вија Понтика – 
Вија Попилија – 
Вија Портуензис – 
Вија Пренестина – 
Вија Постумија – 
Вија Саларија – 
Вија Трајана – 
Вија Трајана Нова – 
Вија Феноленција – 
Вија Фламинија – 
 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 315169061
* SUDOC: 116537302

 |

 |
**Градски парк** — јавен парк во Гостивар кој воедно е и најголемиот парк во градот. Паркот има површина од околу 66,840 м2, од кои околу 23,700 м2 се на левиот брег на Вардар, а околу 43,140 м2 се на левиот брег.

Географија и местоположба
-------------------------

Градскиот парк се наоѓа во средиштето на Гостивар. Источно од северниот дел на паркот е Спортската сала Младост, додека на северозапад е Градската болница. На запад се наоѓа Градскиот стадион. Јужно од паркот се училиштата СОУ „Гостивар" и СОМУ „Гостивар". На југоисток се наоѓа Апелациониот суд.

Особености
----------

На двете страни на Вардар се наоѓа кејот. Двете страни на паркот се поврзани со мост преку реката. На десната страна на Вардар се наоѓа амфитеатар.

Галерија
--------

* Кејот од двете страни на Вардар и јужниот дел на паркотКејот од двете страни на Вардар и јужниот дел на паркот
* Северниот дел на паркотСеверниот дел на паркот
* Луна парк на јужниот дел на паркотЛуна парк на јужниот дел на паркот
* Луна парк на јужниот дел на паркотЛуна парк на јужниот дел на паркот
* Кејот фотографиран од северниот дел на паркотКејот фотографиран од северниот дел на паркот
* Кејот фотографиран од северниот дел на паркотКејот фотографиран од северниот дел на паркот
* Кејот фотографиран од јужниот дел на паркотКејот фотографиран од јужниот дел на паркот
* АмфитеатаротАмфитеатарот
* АмфитеатаротАмфитеатарот
* АмфитеатаротАмфитеатарот
Денешниот регион Западна Фризија во рамките на Холандија.
**Западна Фризија** (холандски: *West-Friesland*; западнофризиски: *West-Fryslân*) е современ регион во северозападниот дел на Холандија, во состав на покраината Северна Холандија.

Општина
-------

Регионот зафаќа површина од околу 800 км² и е окружен со Западнофризискиот кружен трап (*Westfriese Omringdijk*). Поделен е на следниве општини:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Име | **литературенхоландски** | **локалнонаречје** |
| Алкмар | *Alkmaar* | *Alkmar* |
| Дрехтерланд | *Drechterland* | *Drechterland* |
| Енкхејзен | *Enkhuizen* | *Henkhúze* |
| Когенланд | *Koggenland* | *Koggeland* |
| Лангедејк | *Langedijk* | *Lengedoik* |
| Медемблик | *Medemblik* | *Memeloik* |
| Опмер | *Opmeer* | *Obmar* / *Opmar* |
| Стеде Брук | *Stede Broec* | *Stee Broek* |
| Схаген | *Schagen* | *Skagen* |
| Херхуговард | *Heerhugowaard* | *Heerhugoweerd* / *Heregeweerd* |
| Холандс круна | *Hollands Kroon* |  ? |
| Хорн | *Hoorn* | *Hoorn* |

Поголеми градови се Хорн и Алкмар.

Наречје
-------

Традиционалниот говор на регионот e западнофризиското наречје (*Westfriesk*) на холандскиот јазик, кој сосем различен од западнофризискиот јазик (*Frysk*, офиц. хол. *Westerlauwers Fries*) Денешниот регион има слична големина и местоположба на некогашниот округ („гау") Вестфлинге, самиот дел од многу поголемата историска област Западна Фризија.

* Знаме на Западна ФризијаЗнаме на Западна Фризија
* Знаме на цела ФризијаЗнаме на цела Фризија

Поврзано
--------

* Фризија (поширока област)
* Западнофризиски јазик
* Фризиски Острови

Наводи
------

1. ↑  Се мисли на западнофризиското наречје на холандскиот јазик

Надворешни врски
----------------

* Регионален портал на Западна Фризија (холандски)

Координати: 52°41′N 5°00′E﻿ / ﻿52.683° СГШ; 5.000° ИГД﻿ / 52.683; 5.000
Мапа на Шпицбершките Острови, со нагласен Шпицберген со црвена боја.
**Запад Шпицберген** (норвешки: Vestspitsbergen) е најголемиот и единствениот постојано населен остров на архипелагот Свалбард во Норвешка. Го сочинува најзападниот дел на архипелагот, се граничи со Северноледен Океан, Норвешко Море и Гренландско Море. Зафаќа површина од 39.044 км2, што го прави најголем остров во Норвешка и 36-ти по големина во светот. Административен центар и главен град е Лонгјир. Други населени места, во прилог на истражување, се руската рударска заедница *Баренцбург*, истражувачката заедница *Нов Олесунд* и рударското место *Свеагрува*.

Островот за првпат се користи како база за ловење на китови во 17-ти и XVIII век, по што бил напуштен. Ископувањето на јаглен започна на крајот на XIX век и беа создадени неколку постојани заедници. Со Договорот од 1920, се призна норвешката сувереност над островот и го воспостави Свалбард како слободна економска и демилитаризирана зона.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со Норвешка е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.* |
**Западна Морава** (српски: *Западна Морава*) — река во Централна Србија со должина од 308 км, која, заедно со Јужна Морава ја прави Голема Моравија.

Извори
------

Западна Морава настанува во полето Ташти, источно од Пожега, од реките Голијска Моравица и Ѓетиња. Во ова поле во Ѓетиња од левата страна се влева Скрапеж, но на помалку од еден километар од устието на Скрапеж, Ѓетиња се спојува со Голијска Моравица, создавајќи ја Западна Морава.  Мерено од изворот на Голијска Моравица, Западна Морава е со должина од 308 км, додека должината само на Западна Морава е 208 километри.

Тек
---

Меандри на Западна Морава во овчарско-карајска клисура.

Економија
---------

Браната, Овчар Бања
Долината на Западна Морава, Западно Поморавје, економски е најразвиена од долините на трите Морави. Со долината на Ибар, Западна Морава има голем потенцијал за производство на електрична енергија (хидроелектраните Овчар Бања и Меѓувршје). Водата исто така се користи за наводнување, и за таа намена на реката е создадено вештачкото езеро Парменац, помагајќи му и на така плодниот регион (житарки, овоштарници). Покрај тоа, од долините на трите Морави, долината на Западна Морава е најпошумена.

Особености
----------

Во Западна Морава вкупно се влеваат 85 притоки. Реката била подолга (319 км), но поради регулацијата на протокот, таа е скратена. Западна Морава има просечен проток, од 125 метри кубни во секунда, но се одликува со екстремни колебања, кои од своја страна предизвикуваат големи поплави. Сливот на Западна Морава е 15.849 квадратни километри (42,3 % од целиот слив на Голема Морава), припаѓа на црноморскиот слив, а самата река не е пловна.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Сплав на Западној Морави у ТрстеникуСплав на Западној Морави у Трстенику
* Брегот на Западна Мораве низ ТрстеникБрегот на Западна Мораве низ Трстеник
* Мост на Западна Морава во ТрстеникМост на Западна Морава во Трстеник

Поврзано
--------

* Голема Морава
* Јужна Морава
* Список на реки во Србија

Надворешни врски
----------------

1. ↑  Velika Morava River Basin, ICPDR, November 2009, p. 2
**Ликвидацијата** значи пресметување, расчистување, пресметка на трошоците, напуштање и запирање на некоја работа или труд и сл. Ликвидацијата во економијата е начин на престанување на работа на некое претпријатие преку постапка на впаричување на имотот на должникот или поделба на имотот меѓу доверителите. Постапката е регулирана со Законот за стечај и Законот за ликвидациска постапка, со тоа што ликвидацијата на акционерските друштва е регулирана со одредбите на Законот за претпријатија.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на економијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Знаме на Отоманското Царство
Терминот **знаме на Отоманското Царство** се однесува на било кое знаме кое било употребувано од страна на владејачката Отоманска династија во текот на постоењето на империјата. Во текот на историјата биле користени поголем број на знамиња. Султанот исто така имал свое посебно знаме во употреба. Главно поради својата сложена и политичка организација, империјата во текот на поголемиот дел од своето постоење немала официјално знаме, сè до 1844 година, по воведувањето на Танзиматот. Знамето од 1844 година било црвено знаме со бела полумесечина и бела ѕвезда во средината на знамето. Денеска, ова знаме се користи од страна на Република Турција.

* Неофицијални знамиња на империјата
* Знаме на империјата во периодот од 1383 до 1453
* Податотека:Ottoman1375.svgЗнаме на империјата во периодот од 1326 до 1517
* Знаме на империјата во периодот од 1453 до 1844
* Знаме на империјата во периодот од 1517 до 1844
Оваа статија се однесува на документарецот од 2006 година, поврзан за иранската музика.  За индискиот филм од 2017 година, погл. Звук на тишината (филм од 2017 година).  За соединетодржавската драма од 2019 година, погл. Звукот на тишината (филм од 2019 година).  За други употреби, погл. Звукот на тишината (појаснување).

**Звуци на тишината** ― документарен филм од 2006 година на Амир Хамз и Марк Лазарз за музиката во Иран. Бил прикажан на Филмскиот фестивал Трибека во 2006 година, вклучувајќи музика од О-Хум, Баробакс и Хич-Кас.

Наводи
------

1. 1 2  „'Sounds of Silence': Rocking Out in Iran". NPR.
2. ↑  Mark Deming (2008). „Sounds of Silence (2006)". *The New York Times*. Baseline & All Movie Guide. Архивирано од изворникот на 2008-09-23.
3. ↑  CULTURE » DECEMBER 18, 2007 Rocking Lolita in Tehran "Iran’s underground music scene has more followers than ever, largely because Iranian musicians are performing on a new stage: the Internet"
**Градски парк Оскарсхамн** (шведски: *Stadsparken, Oskarshamn*) - јавен парк во Оскарсхамн, на југоисток од Шведска. Паркот има урбана локација, јужно од центарот на градот.

 Паркот кон крајот на 19 век.

Урбан парк
----------

Плановите за урбан парк се оформиле кратко откако Оскарсхамн ја добил својата градска повелба во 1856 година. Градскиот совет го откупил потребното земјиште во 1863-1864 година. Било купено од приватниот сопственик на земјиштето Јохан Фредрик Хултенхајм (Johan Fredrik Hultenheim). Во северниот дел на паркот денес има спомен-камен на Јохан Фредрик Хултенхајм.

Опис
----

Паркот првично бил формиран на трите тресетишта опкружени со карпи од гранит. Од издигнатите области во источниот парк има поглед кон пристаништето и околните води надвор од Оскарсхамн.

Северниот дел на паркот главно се состои од отворени тревници опкружени со широколисни дрвја, грмушки и различни видови цвеќиња. Во средината на паркот има јавно тениско игралиште. Во јужниот дел на паркот доминираат борови дрвја и ретка популација на бреза. Низ целиот парк има помали фонтани и езерца. Исто така има неколку бронзени статуи. Мрежа од патеки го прави паркот достапен за пешачење, џогирање и велосипедизам.

Наводи
------

1. ↑  Hofrén 1956 harvnb error: no target: CITEREFHofrén1956 (help)
**Градските кохорти** во Стариот Рим биле создадени од Август за да се спротивстават на огромната моќ на преторијанската гарда во градот Рим и да служат како полиција. Со нив командувал градскиот префект.

Должности
---------

Бандите на Тит Аниј Мило, Публиј Клодиј и други, кои биле користени од сопернички политичари за време на Републиката, биле елиминирани најмногу поради напорите на Помпеј Магнус. Иако политичките банди биле во минатото, бидејќи делотворната моќ веќе не престојувала во конкурентските фракции на Римскиот сенат и избраните магистрати, некаков вид полициска сила била неопходна за одржување на јавниот ред и мир и спречување на граѓански нарушувања. За да се исполни оваа цел, Август воспоставил три градски кохорти под новоименуваниот префект на градот. Нивната примарна улога била да го полицираат Рим и да се спротивстават на бандите кои владееле со улиците за време на Републиката. На тој начин, градските кохорти дејствувале како тешки полициски сили, способни за контрола на немирите, додека нивните современици, Вигилите, ги полицирале улиците и се бореле со пожари. Како обучена паравоена организација, градските кохорти можеле, во ретки прилики, да се пратени во битка доколку е потребно. Оваа улога, сепак, била повикувана само во тешки ситуации.

За разлика од Вигилите, кои главно работеле ноќе како пожарникари и чувари, членовите на градските кохорти се сметале за легионери, иако со повисоки плати од обичните легионери, иако не толкави плати како преторијанската гарда. Исто имаа тенденција да добиваат малку поголеми подароци, но секако, не толку колку што преторијанската гарда.

Организација
------------

Првично, градските кохорти биле поделени во три кохорти, со секоја кохорта командувал по еден трибун и шест центуриони. Во времето на Флавијевската династија бројот на кохорти се зголемил до четири. Секоја кохорта содржи околу петсто лица. Само слободни граѓани имале право да служат во нивните редови. Како и со преторијанците, легионерите од градските кохорти биле претежно од италијанскa етничка припадност. Градските кохорти, (познати како градски кохорти во неримските градови) подоцна биле формирани и во римскиот северноафрикански град Картагина и во градот Лугдунум во Римска Галија (денешен Лион).

Наводи
------

1. ↑  Grant, Michael (1978). *History Of Rome*. New York: NY: Charles Scribner's Sons. стр. 256. ISBN 0-684-15986-4.
2. ↑  Southern, Pat (2006). *The Roman Army: A Social and Institutional History*. New York: NY: Oxford University Press. стр. 119–120. ISBN 978-0-19-532878-3.
3. 1 2  The Imperial Roman Army
Старото градско собрание
**Градското собрание во Сомбор** е изградена во 1749 година, додека нејзиниот сегашен изглед и е даден во 1840 година со додавање на нови крила и кула во 1842 година. Објектот е под заштита на Република Србија како споменик на културата од големо значење.

Историја
--------

**Градското собрание**, **Варошка куќа** или **Магистрат**, се сите имиња што жителите на Сомбор ги користеле во изминатите два и пол века за објектот што го претставува централниот архитектонски симбол на градот, создаден врз основа на некогашниот „двор" на капетанот на Сомбор, Јован Бранковиќ. Грофот Јован Јанко Бранковиќ бил внук и законски наследник на несудениот српски деспот, грофот Ѓорѓи Бранковиќ. Предниот дел од зградата на замокот на грофот Бранковиќ се наоѓал на местото на денешната источна страна на Градското собрание, свртена кон црквата Свети Ѓорѓија, каде што е изграден нов објект еден век подоцна.

Архитектура
-----------

Новата зграда на Градското собрание е еднокатна зграда со квадратна основа со централен атриум и аксијален премин, изградена во стилот на неокласицизмот. Фасадата е поместена од исток кон запад, каде што е подигната кула, под која има балкон и свечена сала. Најлуксузно уредена фасада е кон плоштадот Света Троица, со централен испакнат фриз, расчленети столбови и триаголен фронтон, на чиј фриз е испишана годината на градба. Посебен акцент на композицијата дава квадратната камбанарија со балкон на конзоли и внимателно обликуван фенер на врвот. Кулата била додадена во 1892 година по проект на инженер Милан Гргуров. На кулата дежурале пожарникари, во приземјето на зградата имало дуќани, на катот била градската управа и службеници, а дворот служел како складиште за противпожарна опрема и штала за градските коњи. Во зградата биле сместени градските архиви и, извесно време, градската библиотека.

Во свечената сала се одржувале седници на градскиот магистрат и на избраното друштво. Изградена е во ноември 1918 година. Градот бил примопредаден меѓу поранешните Австроунгарци и претставници на српската кралска влада. Седиштето на локалната самоуправа се наоѓало во Градското собрание до 1962 година. Денеска овде се наоѓаат просториите на политичките партии, невладините организации и јавните медиуми, а на приземјето има локали.

Конзерваторски работи се извршени во 1968 година и 1991 година.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Поврзано
--------

* Список на споменици на културата во Западнобачкиот округ

Наводи
------

1. ↑  Сомбор/Архитектура
2. ↑  „ЗАПРОКУЛ/Сомбор Градска кућа". Архивирано од изворникот на 07. 09. 2013. Посетено на 10. 07. 2014. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)
3. ↑  „ТО Сомбор/Знаменитости". Архивирано од изворникот на 14. 07. 2014. Посетено на 10. 07. 2014. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* „Градско собрание - културни споменици во Србија". САНУ (на српски).
* Список на културни споменици од големо значење во Војводина
* Републички завод за заштита на спомениците на културата - Белград Архивирано на 6 февруари 2021 г.
* Список на споменици
* Градска куќа во Сомбор
**Бруто регионалниот производ** на метрополитенската област, т.е. БМП или БРП, е една од неколкуте мерки за големината на нејзината економија. Слично на БДП, БРП е дефиниран како пазарна вредност на сите финални добра и услуги произведени во метрополитенската област во дадениот период на време.

Поврзано
--------

* Список на европските метрополитенски области по БРП
* Список на руските федерални субјекти по БРП
* Бруто метрополитенски производ

Надворешни врски
----------------

УНСТАТС (2010) Бруто регионален производ (БРП): Вовед

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Главна бескидска патека „Кажимјеж Сосновски"** (полски: *Główny Szlak Beskidzki imienia Kazimierza Sosnowskiego* или *GSB*) — планинарска патека означена со црвена боја која поминува од Устроњ во Шлеските Бескиди до Волосате во Бјешчадите.

Најдолга патека во полските планини, има околу 496 км
должина, поминува низ Шлескиот Бескид, Живјечкиот Бескид, Горце, Сондецкиот Бескид, Нискиот Бескид и Бјешчади. Поминувајќи низ највисоки делови на полските Бескиди овозможува искачување на: Стожек Вјелки (чеш. Велки Стожек), Барања Гура, Бабја Гура, Полица, Турбач, Лубањ, Прехиба, Раѓејова, Јавожина Криницка, Ротунда, Цергова, Хришчата, Смерек и Халич како и во населби како: Устроњ, Венгјерска Гурка, Јорданув, Рабка-Здруј, Крошченко над Дунајцем, Ритро, Крињица-Здруј, Ивонич-Здруј, Риманув-Здруј, Комањча, Цисна, Устжики Гурне итн.

Главната бескидска патека била трасирана во меѓувоениот период. Трасата на западен дел (Устроњ-Крињица) била проектирана од Кажимјеж Сосновски и совршена во 1929 г. Источен дел, согласно проект на Мјечислав Орлович, бил совршен во 1935 г. и е водел дури до Чорногора, којато се наоѓала во границите на Полска. Меѓу 1935 и 1939 г. била именувана по Јузеф Пилсудски..

Рекорди
-------

Во моментов најкратко време на совладување на целата патека припаѓа на Маќеј Вјенцек (inov-8 team PL) и изнесува 114 часови и 50 минути. Овој подвиг успее да направи во деновите 20 - 24 јуни 2013 г.. Порано скоро 7 години овој рекорд е припаѓал на Пјотр Клосович за којто во септември 2006 совладувањето на целата патека траеше 168 часови
. Обата натпреварувачи совладуваат ГСБ од исток до запад, но Пјотр Клосович направи тоа без поддржувачка екипа, додека Маќеј Вјенцек со поддршка.

Галерија
--------

* Врв на Бабја Гура (1725 м, највисоката точка на патеката)Врв на Бабја Гура (1725 м, највисоката точка на патеката)
* Турбач и Хала Длуга ("долга ливада")Турбач и Хала Длуга ("*долга ливада*")
* Зграда на ПТТК (Полското туристичко друштво) на Турбач (Горце)Зграда на ПТТК (Полското туристичко друштво) на Турбач (Горце)
* Поглед на Кичора од веригата на ЉубањПоглед на Кичора од веригата на Љубањ
* Верига на Љубањ (Горце) видена од веригата ПјењиниВерига на Љубањ (Горце) видена од веригата Пјењини
* Врв на РаѓејоваВрв на Раѓејова

Поврзано
--------

* Главна судетска патека — „Мјечислав Орлович".

Наводи
------

1. ↑  Główny Szlak Beskidzki, wyd. Compass 2011, ISBN 978-83-7605-191-8
2. ↑  „PTTK Dąbrowa Górnicza". Архивирано од изворникот на 2015-02-23. Посетено на 2015-03-03.
3. ↑
4. ↑

Надворешни врски
----------------

* Точна траса на патеката
* Извештај од ГСБ (август 2011) Архивирано на 27 декември 2014 г.
* Страница за ГСБ Архивирано на 7 септември 2019 г.
* Точен опис на траса на патеката
* Сето за Главната бескидска патека Архивирано на 28 јануари 2018 г.
* Обемна галерија на слики од патеката
**Зелена мантела** (***Mantella viridis***) е вид на жаба од семејството на мадагаскарски жаби (*Mantellidae*).
Видот е ендемски во Мадагаскар. Нивното живеалиштe е суптропски или тропски суви шуми, реки, повремени реки, и силно деградирани поранешни шуми.
На видот му се заканува губење на живеалиште.

Опис
----

Зелената мантела е мала жаба. Мажјаците се долги 22−25 мм а женките 25−30 мм. Некои од жабите се јавуваат во жолта боја. Нивното лице е црно со бела лента околу горната усна. Долната страна на жабата е црна со сини дамки. Женските видови се претежно поголеми и имаат поквадратна муцка. Тие се критично загрозени поради загуба на живеалиштата и прекумерната трговија на животни.

Живеалиште
----------

Видот живее во северен Мадагаскар и просперира во суви ниски шуми на надморска височина од 50 и 300 метри.

Исхрана
-------

Зелените мантели јадат мали инсекти како мравки и вински мушички. Тие исто така јадат меко овошје. На зелената мантела и е потребна вода, како и на повеќето жаби, но тие не ја внесуваат водата преку пиење. Нивната пропустлива кожа овозможува апсорбирање на вода.

Наводи
------

1. ↑  „Green Mantella Frog". Oakland Zoo. Архивирано од изворникот на 2016-03-04. Посетено на 3 September 2013.

Извори
------

* Raxworthy, C. & Vences, M. 2004. Mantella viridis[*мртва врска*]. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.
Оваа статија се однесува на група универзитети и атлетска конференција која ѝ го дава името на оваа група.  За други значења, погл. Бршленова лига (појаснување).

**Бршленовата лига** (англиски: *Ivy League*) е атлетска конференција основана во 1954 година. Лигата е составена од спортските тимови на осум приватни високо-образовни институции од североисточна Америка. Името на конференцијата исто така често се користи да се означат овие осум универзитети како група. Термиот 'Бршленова лига' има и конотации на академска возвишеност, селективност при уписот и општествен елитизам. Осумте универзитети кои ја сочинуваат лигата се Универзитетот Браун, Колеџот Дартмут, Универзитетот Јеил, Универзитетот Колумбија, Универзитетот Корнел, Универзитетот Принстон, Универзитетот во Пенсилванија и Универзитетот Харвард.

Во склоп на оваа лига спортските тимови на универзитетите-членови се натпреваруваат во повеќе од 40 спортови и дисциплини, поединечно или во тимови, машка и женска конкуренција.

Наводи
------



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 130345285
* LCCN: n95061019
* GND: 7728340-5

 |

 |
Вулканец
**Вулканците** се хуманоидна раса во фиктивниот универзум на Ѕвездени патеки. Нивната матична планета е Вулкан. Карактеристично за нив е што живеат според разум и логика, не попречени од чувства. Тие се првите вонземски суштества кои официјално стапиле во контакт со Луѓето, и подоцна ќе станат едни од основачите на Обединетата Федерација на Планети. Вулканците се појавуваат во сите пет серијали на Ѕвездени патеки, од кои во три Вулканец е главен лик.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
***Астреја*** (француски: *L'Astrée*) — пасторален роман од францускиот писател Оноре Д'Орфе, објавен во периодот 1607–1627. Веројатно најзначајното книжевно дело во француската литература од 17. век, *Астреја* била ословена како „роман од романи" поради обемноста (шест томови, 40 приказни на 5399 страници), но и поради успехот низ цела Европа. Била преведена на повеќе светски јазици и читана на секое судење. И денес се печати во бројни примероци, во целосна и скратена верзија. Првите три делови биле објавени во 1607, 1610 и 1619. По смртта на Д'Орфе во 1625, четвртиот дел бил довршен од Балтазар Баро, а Пјер Бојтел имал придонес во петтиот и шестиот дел, кои најчесто се бројат како еден дел.

Содржината е сложена, но главната приказна е за љубовта помеѓу овчарот Селадон и селанката Астреја од француската провинција Форез во V век. Перфидните политички амбиции на другите ликови создаваат незгоди за двојката и го чинат поголемиот дел од заплетот. Дејството е често прекинувано од раскажување за минатото на ликовите, кое иако не е директно поврзано со главната приказна, служи за објаснување на околината во која тие живеат. Описот на Д'Орфе за Форез е доста детален и веродостоен на реалниот изглед. Љубовта на Селадон била опишана како чисто духовна од филозофот Шарл Фурние во неговото дело *Теорија на четирите движења*. Книгата била преработена во филм од страна на режисерот Ерик Ромер, и во опера од композиторот Жерар Песон.

Наводи
------

1. ↑  See also: Arcadia, Jacopo Sannazaro
2. ↑  The attribution to "Borstet" is a frequent mistake caused by a misprint in Lenglet Du Fresnoy's *De l'usage des romans* (1735).
3. ↑  Beecher, Jonathan (1990). *Charles Fourier: The Visionary and His World.* University of California Press, ISBN 978-0-520-07179-7
4. ↑  Hekma, Gert; Oosterhuis, Harry; Steakley, James D. (1995). *Gay men and the sexual history of the political left.* Psychology Press, ISBN 978-1-56024-724-1

Користена литература
--------------------

* *Honore d’Urfé.* Louise K. Horowitz. Boston: Twayne Publishers, 1984.
* "L'astrée or Céladon the Dinosaur." Henry T. Harvey. *The French Review*, Vol. 23, No. 3 (Jan. 1950), pp. 241–244.
* Complete critical Edition : 2005-2014 : by Eglal Henein, Professor Emeritus of Tufts University. *Deux visages de l'Astrée* (Two Faces of L'Astrée), Digital online critical edition of the three parts of L'Astrée published by the author during his lifetime (1607, 1610, 1619, and the last complete edition revised by the author in 1621). The site also offers a modern French version of these three parts. Posthumous Part Four is being edited.
* Astrea, Steven Rendall's English translation of Part I, with an introductory critical essay, is available in the Medieval and Renaissance Texts and Studies series (1995).
**Астрид Бјеркман** (9 јануари 1886  - 20 јануари 1967  ) — шведски доктор и пионер за жени. Таа била ќерка на фармацевтот Карл Бјеркман и Мети Егестрем и братучетка на дизајнерот на мостови Аксел Бјеркман. 

Бјеркман дипломирала на високо училиште во Стокхолм во 1904 година и се стекнала со овластување за практивување на медицина во 1917 година.   Работела како лекар во епидемиската болница во Упсала во 1912 година, во болницата Сатерс во 1917 година, во болница Удевала во 1918 година, во болницата Борголм во 1918-1919, во болница Лунд 1919-27 и во болница Хелсингборг 1927-30, станала главен лекар во болницата во Колшагенс во 1930 година и работела како управител на болницата во 1931-36 година и во болницата во Рестад во Вернерборг 1936-51 Астрид Бјеркман била прва жена главен лекар во Шведска и директор на болницата. Во 1945 година, таа била наградена со златен медал Илис Кворум „со големина 8".

Наводи
------

1. ↑  „23 (Älvsborgs läns porträttgalleri)". *runeberg.org* (шведски). 1932. Посетено на 2018-05-14.
2. ↑  „Svenskt Porträttarkiv". *xn--portrttarkiv-kcb.se* (англиски). Посетено на 2018-05-14.
3. 1 2  „128 (Vem är Vem? / Götalandsdelen utom Skåne 1948)". *runeberg.org* (шведски). Посетено на 2018-05-14.
4. ↑  „Matrikel över svenska kvinnor som avlagt examen" (PDF).
**Ајше Кулин** (турски: *Ayşe Kulin*; 26 август 1941

 во Истанбул) — турска писателка и новинарка.

Кариера
-------

Со пишување на романи и биографски дела таа станала една од најчитаните писателки и има добиено многу награди. Поради едноставноста и течноста на стилот која ја поседува, Кулин има добиени големи пофалби поради што нејзините приказни и книги се снимани и пренесени на малите екрани. Таа дипломирала на Американскиот колеџ за девојки на одделот на литература и книжевност. Работела како уредник и новинар на разни весници и списанија. Многу години работела како продуцент во сцени на телевизија, рекламирање и филмови, уметнички директор и како сценарист.

### Меѓу 1984-1996

Нејзината прва книга e создадена од приказни „Сврти го лицето на Сонце", која била објавена во 1984 година. Во оваа книга, приказната за Гулизар, била снимена во филм со името „Скршена кукла" и овој филм во 1986 година, освоил награда од Министерството за култура на Турција.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 17456224
* LCCN: nr97024753
* ISNI: 0000 0000 6656 8222
* GND: 132386453
* SUDOC: 110097718
* BNF: cb145120755 (податоци)
* BIBSYS: 97038705
* NLA: 40406653
* NKC: osa2016931902
* BNE: XX4828657

 |

 |
**Брезовска Река** — река во Југозападна Македонија и притока на Црна Река. Речните води се проценува дека би можеле да послужат како извор за производство на електрична енергија.

Течение
-------

Течението на реката започнува на планината Лубен, по што таа поминува низ селото Брезово и продолжува до вливот во Црна Река.

Енергетика
----------

По течението на реката е планирана изградба на мала хидроцентрала со инсталирана моќност од 224 KW.

Поврзано
--------

* Брезово

Наводи
------

1. ↑  Табела со локации за 37 МХЕЦ на сливовите на р. Вардар, Треска, Брегалница, Струмица и Црн Дрим, „Министерство за животна средина и просторно планирање".
**Ацко Стојков Вељановски** (10 декември 1920 во Бабино, Демирхисарско — 1945 на Сремскиот фронт) — македонски партизан, учесник во НОБ.

Животопис
---------

Ацко Стојков Вељановски е роден во селото Бабино. Се занимавал со земјоделство. Во НОБ стапил во септември 1944 година. Пред дефинитивното ослободување на земјата завршил подофицерски курс во Ќуприја, а потоа заминал на Сремскиот фронт, каде што во пролетта 1945 година загинал.

Наводи
------


1. ↑ . Милош Константинов, Тодорка Спанкова (1958). Зборник на паднатите борци во народноослободителната борба од битолската околија. Битола. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: друго (link)
**Ацо Алексов** (3 ноември 1932 во Струмица – 13 јануари 2005

 во Скопје) — македонски глумец и режисер. Основно и средно образование завршил во родниот град, а Театарска академија (Оддел за глумци) во Белград (1953-1958). Првин бил глумец и режисер на Струмичкиот театар, каде што ја формирал Малата експериментална сцена, а потоа асистент на филмска режија во Вардар филм во Скопје (1959-1961) и телевизиски режисер во МРТВ.

Алексов е еден од основачите на Македонската радио-телевизија. Од неговиот обемен телевизиски опус можат да се издвојат: „Светлини и бои" (1997), „Бог да ги убие шпионите" (1993), „Словенски Орфеј" (1992), „Сили во воздухот" (1992), „Премиера" (1983), „Парадоксот на Диоген" (1975), „Шути и рогати" (1973), „Грдиот нарцис" (1968), „Крчмите" (1966). Серии: „Волшебното самарче", „Првите цутови", „Белото Циганче", „Умни глави" и др. Како глумец настапувал во многу претстави во Струмичкиот народен театар, а глумел и во филмовите: „Капетан Леши" (1960), „Мис Стон" (1958), „Малиот човек" (1957), „Последниот колосек" (1956). Бил асистент на режија на играниот филм „Мирно лето".

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Ацо Алексов на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Ацко Тофилов Тодороски** ( 1926
 во Карбуница, Кичевско —  1944

 во Струга) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

По занимање бил земјоделец. Како младинец, симпатизер на народно ослободителното движење, во Народноослободителната војска на Македонија стапил во септември 1944 година во редовите на Првата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во борбите за конечното ослободување на Западна Македонија. Загинал во борба со германците при ослободувањето на Струга во ноември 1944 година.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 134.
Општа хемиска структура на ацил хлорид. Ацил групата кај овие соединенија е поврзана со атом на хлор.
Во органската хемија, **ацил хлорид** (познат и како **киселински хлорид**) е органско соединение кое претставува реакционен дериват на карбоксилна киселина. Како дел од својата молекулска структура, секој ацил хлорид поседува реакциона функционална група од типот **-CO-Cl**. Ацил хлоридот ја има општата формула RCOCl, каде R е органска радикална група.

Пример за ацил хлорид:  
 ацетил хлорид

Ацил хлоридите се подгрупа на ацил халидите и подлежат на повеќето реакции во кои стапуваат ацил халидите. Специфичен пример на ацил хлорид е ацетил хлорид (МСЧПХ име: етаноил хлорид) CH3COCl.

Хемиски реакции
---------------

Ацил хлоридите се многу реактивни и не настануваат во природата. Тие се корисни реагенси за лабораториска синтеза на естери и амиди. Присуството на хлорот до карбонилниот јаглерод ги прави добри електрофили, бидејќи и кислородот и хлорот се силни електрон акцептори, притоа давајќи му на јаглеродот голем делумен позитивен полнеж. Ова значи дека дури и слаб нуклеофил може да го нападне јаглеродот. Бидејќи хлоридниот јон е добра заминувачка група, тој брзо ќе биде заменет со нуклеофилот. Ацил хлоридите можат да се користат за подготовка на било кој дериват на карбоксилните киселини: ацил анхидрид, естер или амид, преку хемиска реакција на ацил хлоридите со: сол на карбоксилна киселина, алкохол или амин, соодветно. Ацил хлоридите исто така ќе реагираат со вода или Џилманов реагенс (литиум диорганобакарно соединение). Во повеќето од овие реакции, HCl (хлороводородна киселина) се образува како спореден производ.

Со јаглеродни нуклеофили, како што се Грињаровите реагенси, ацил хлоридите обично прво реагираат со кетонот, а потоа со вториот еквивалент на терциерниот алкохол. Важен исклучок е реакцијата на ацил халидите со одредени органокадмиумски реагенси кои ја запираат кетонската фаза. Ацил хлоридите на ароматичните киселини се обично помалку реактивни отколку тие на алкил киселините и како резултат на ова се потребни поригорозни услови за да настапи реакција.

Несакани последици
------------------

Бидејќи ацил хлоридите се токсични, треба да се преземат посебни мерки додека се ракува со нив. Тие делуваат иритирачки на очите и нивните пареи се многу штетни.

Синтеза
-------

Често ацил хлоридите се подготвуваат со реакција на карбоксилна киселина со тионил хлорид:

R-COOH + SOCl2 → R-COCl + SO2 + HCl
Ацил хлоридите може исто така што се подготват со фосфор хлорид реагенси како што се фосфор трихлорид или фосфор пентахлорид:

R-COOH + PCl5 → R-COCl + POCl3 + HCl

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4430792-5

 |

 |
**Зелбиц** — село и поранешна општина во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Кемберг.

Географија
----------

Зелбиц се наоѓа на околу 12 километри југозападно од Лутерштат Витенберг на крајот на *Flusslandschaft Mittlere Elbe* биосфера резерватот.

Историја
--------

Зелбиц првпат бил спомнат во 1388 под името *Slewitz*.

Политика
--------

Општинскиот совет е составен од осум советници.

### Партнерства

Зелбиц одржува партнество со истоимениот град Зелбиц во округот Хоф во Баварија.

Економија и сообраќај
---------------------

Сојузниот автопат (*Bundesstraße*) B 100 помеѓу Грефенхајнихен и Косвиг е околу 10 километри оддалечен.

Надворешни врски
----------------

* Страница на заедницата на општини Архивирано на 18 јануари 2006 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа место во округот Витенберг статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Вурда
**Вурдијада** е името на културниот, гастрономско-туристичкиот и комерцијален настан што секоја есен се одржува во Бабушница. Настанот се одржува секоја година почнувајќи од 2012 година. На овој настан, месното население од Лужничката котлина и околината изложуваат Вурда (чиста, со пиперка, печурки или со други комбинации) како и домашни млечни производи и други производи (зимница, колачи, сувомеснати производи, џимиринки, прженица. .. ). Секоја година се наградуваат најуспешните и најоригиналните изложувачи.

**Вурда** е традиционален и специфичен млечен производ кој се произведува во Лужница (во близина на Бабушница ) и Пиротскиот регион .

Благодарение на „Вурдијада" многу готвачи и гастрономи слушнале за овој производ и првпат ја посетиле Бабушница, а производството и продажбата на Вурда се зголемило. Сега Вурда може да се најде на многу трпези во Лужничкиот регион, како и во Ниш и низ Србија, а од неодамна и во Бугарија.

Поврзано
--------

* Денови на баница
* Саем за пеглани колбаси Пирот
* Вурда

Наводи
------

* Денес - Вурдијада
* Вести - Вурдијада
* Календар на настани - Вурдијада
* Деловен водич - Вурдијада
Вулсторп Манор, родната куќа на Исак Њутн
**Вулсторп крај Колстерворт** (англ. *Woolsthorpe-by-Colsterworth*) е селце во парохијата Колстерворт во грофовијата Линколншир, Англија. Најпознато е како родно место на англискиот научен великан Исак Њутн.

Вулсторп крај Колстерворт се наоѓа 170 км северно од Лондон, а 1 км западно од магистралата А1 (Една од главните северно-јужни магистрали во Велика Британија. Автопатот минува крај местото, кое самото се развило крај Големиот Северен Пат (*Great North Road*). Селцето се наоѓа 3-4 км од границата со грофовијата Лестершир, а 6 км од границата со Ратленд.

Селцето сега се наоѓа во пријатна, прилично рурална средина, но сепак има подолга историја како место важно по стопанското рударство и каменоломство.

Вулсторп Манор, родната куќа на Исак Њутн, е типична јоуманнска куќа од XVIII век, изградена од варовен камен, со придружни сточарско-полјоделски објекти од подоцнежно време. Денес таа е во сопственост на Националната задолжбина и е отворена за јавноста.

Наводи
------

* Ordnance Survey.
* Geological Survey 1:50 000 Sheet 143.

Надворешни врски
----------------

* Страница за Вулсторп крај Колстерворт Архивирано на 3 јули 2008 г. на мрежната страница на Задолжбината за културното наследство на Линколншир Архивирано на 16 април 2007 г. (англиски)

Координати: 52.8107°N -0.632°E﻿ / ﻿52.8107° СГШ; 0.632° ЗГД﻿ / 52.8107; -0.632 **Координати: Степени географска должина < 0 со означена полутопка**  
{{#coordinates:}}: неважечка гео. должина

* Поштенски броеви: NG33 5xx
Воднакула Панчево
**Водената кула во Панчево** е изградена пред Првата светска војна, таа претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.

Намерно подигнат како резервоар за вода за полевање на улиците, веќе не го користат, водената кула е претворена во угостителски објект. Пумпата со која се вадела вода од бунарот, кој се наоѓал под водената кула, како и механизмот за полнење на цистерните, биле сместени во приземјето на водената кула и биле демонтирани во 1980-тите. Околу водната кула имало објекти за складирање цистерни и штали за коњи кои влечеле цистерни за миење на улиците. Овие згради биле урнати во 1960-тите. век кога во непосредна близина на водената кула е изграден станбен блок и детско игралиште.

Опис на водената кула
---------------------

Основата на објектот е многуаголна со четири пошироки и четири потесни страни. Фасадата е хоризонтално поделена на цокле завршена со венец, приземје и кат меѓу кои е кордонски венец. Покривот е многу стрмен со четири тавански прозорци, по еден на секоја поширока страна. Под покривот е многу истакнат венец. Објектот е малтерисан освен цоколот кој е обложен со фасадни тули. На зградата има една влезна врата и прозорци, заоблени на приземје и правоаголни на кат. Помеѓу вистинските прозорци има лажни - ниши.

Како споменик на културата има документарно-историска и амбиентална вредност бидејќи неговата положба, изглед и оригинална намена (цистерна за вода за полевање на улиците) се вклопува во амбиентот на Старата индустриска зона Панчево, која се протега покрај брегот на Темза.

Поврзано
--------

* Список на споменици на културата во јужнобанатскиот округ

Наводи
------

1. ↑  „Водоторањ у Панчеву". *Завод за заштиту споменика културе у Панчеву*. Архивирано од изворникот на 2020-07-07. Посетено на 7. 7. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Список на културни споменици од големо значење во Војводина
* Републички завод за заштита на спомениците на културата - Белград Архивирано на 6 февруари 2021 г.
* Список на споменици
**Гајдарско** е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.

Ова е темпераментно и брзо оро кое се игра со изразити гестови на нозете и со потскоци. Играчите се во полукруг, се држат за рамо со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16. Постојат четири варијанти на ова оро.

Надворешни врски
----------------

* Гајдарско оро во изведба на Кочо Петровски со Народниот оркестар

Наводи
------

1. ↑  Михаило Димоски: Македонски народни ора, Наша Книга, Скопје, 1977, стр. 164-170

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија оро или играорство е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Време без милост** (англиски: *Time without pitty*) - британски филм од 1957 година, во режија на Џозеф Лоси (Joseph Losey), по сценариото на Бен Барзман (Ben Barzman). Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Редгрејв (Michael Redgrave), Ен Тод (Ann Todd) и Лео Мекерн (Leo McKern).

Синопсис
--------

Греам Дејвид (го игра Редгрејв) е писател и алкохоличар. Неговиот син Алек е осуден на смртна казна поради убиство на девојката. Дејвид има 24 часа за да го спаси синот. Тој бара од полицијата дополнително време за да пронајде докази во прилог на синот, но полицијата ја одбива неговата молба. Во тие мигови, со него постојано е трговецот со автомобили Роберт Стенфорд кој ја знае вистината за убиството, но не сака да ја открие. Греам се бори со времето кое немилосрдно тече и започнува сопствена истрага, откривајќи дека Роберт е замешан во убиството. Притоа, Роберт го убива Греам, а неговиот син ја повикува полицијата.

Наводи
------

1. 1 2  HRT, Vrijeme bez milosti, britanski film (12) (85') Britanska kinoteka (пристапено на 14.11.2020)
Зелена анаконда
Извештаи за **џиновски анаконди** потекнуваат уште од откривање на Јужна Америка, кога наводно е видена анаконда долга дури 50 метари. Тогаш наводно и нападнала колонисти. Џиновската анаконда е предмет на спор помеѓу зоолози и криптозоолози. Анакондите можат да пораснат долги до 6 метари и повеќе. Тешки се околу 150 килограми. Иако некои питони можат да пораснат и подолги, зелената анаконда е најтешка и најголема змија. Таа е втора најдолга змија после питонот *ретикулатус*. Најдолги пронајдени анаконди биле долги околу 7,5 метари. Постојат тврдења за анаконди долги помеѓу 26 и 29 метари, иако тие останале непотврдени.

Историја
--------

Првата џиновска анаконда била видена уште во времето на откривање на Америка, кога европски истражувачи отишле во џунгла и тврделе дека таму виделе змии долги 18 метари. Домородците исто така зборувале дека виделе змија подолга од 10 метари. Анаконди кои се долги од 7 метари многу се ретки. Друштво за зачувување на диви животни на почетокот на 20 век понудило голема парична (50000 американски долари) на оној кој би фатил змија подолга од 9 метари. И покрај бројните видувања на џиновски анаконди, никогаш не е фатена анаконда подолга од 9 метари.

Наводи
------

1. ↑  Soomro, A. 2001. "Eunectes murinus" (On-line), Animal Diversity Web. Accessed January 10, 2008 at
2. ↑  Weldon 1993, стр. 489 harvnb error: no target: CITEREFWeldon1993 (help)
3. ↑  Murphy JC, Henderson RW. 1997. Tales of Giant Snakes: A Historical Natural History of Anacondas and Pythons. Krieger Pub. Cous. ISBN 978-0-89464-995-0.
4. ↑  Extreme Science: Which is the Biggest Snake? Архивирано на 12 февруари 2010 г.. Accessed January 10, 2008.
5. ↑  .The Search for the $50,000 Snake Архивирано на 12 февруари 2009 г.. 2009-10-31.
**Зекерија Тамир** или **Закарија Тамер** (2 јануари 1931, Дамаск, Сирија) - сириски писател.

Животопис
---------

Творештво
---------

Тамир се смета за еден од најдобрите арапски раскажувачи. Првата збирка раскази, „'Ржењето на белиот коњ" ја објавил во 1960-тите во Дамаск. Иако е самоук писател, без високо образование, Тамир се истакнува со својот стил и со темите поврзани со човековото отуѓување, искористувањето на сиромашните и потчинувањето на послабите. Тамир е автор на 11 збирки раскази, неколку зборници со сатирична проза и неколку книги со детска литература. Најпознати негови дела се: „Ноевиот повик", „Сите на колена", Мојата невидлива другарка", „Тигрите, десеттиот ден", „Ќе се смееме" итн.

Наводи
------

1. ↑  *Riba, patka, vodozemac: Priče o životinjama* (Priredila Ljubica Arsić). Beograd: Laguna, 2014, стр. 200.