recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Тел Атлас** (исто така познат како *Мал атлас* ) е планински ланец долг над 1.500 километри, кој припаѓа на планината Атлас во Северна Африка , која се протега од Мароко , преку Алжир до Тунис. Рамките на овој систем имаат просечни височини од околу 1.500 метри, што ја прави природна бариера помеѓу Средоземното Море и Сахара. Највисокиот врв е Лала Кедида, висока 2.308 метри во винаријата на Ѓурђура. Неколку големи градови, како алжирскиот главен град, Алжир со приближно 1,5 милиони жители и Оран со 770.000 жители, е во подножјето на Тел Атлас. Алжирскиот град Константин, со околу 505.000 жители, се наоѓа 80 км во внатрешноста и директно во планините на 650 метри.

Географија
----------

Мал атлас е обезбеден паралелно од брегот на Средоземното Море. Заедно со сахарскиот атлас на југ, тие формираат две природни препреки, први кон Медитеранот, а другиот кон Сахара. Помеѓу овие две пречки лежи долината на Челиф и разни помали реки. Јужно од планините Атлас е плато на Хаутес Плаинес (над 1000 метри), каде што водата се создава во дождовната сезона, формирајќи плитко солено езеро. Од земјоделството, најнапредното сточарство и некое друго земјоделско производство, како што се јачменството. Челиф е долга 725 километри долга река која извира во Тел Атлас и паѓа во Средоземното Море. Челиф се одликува со исклучително плодни долини. Други значајни реки се Медеда и Сејбус .

Клима
-----

Тел Атлас има типична средоземна клима, која е топла со суви летови, но исто така и дождливи зими со снег на повисоки височини. Во топло лето сувиот ветер е на југ , дувајќи север од пустината Сахара над Малата Атлас, предизвикувајќи прашина и остри услови за живот.

Вегетација
----------

Тел Атлас е под шуми на алжирска ела ( *Abies numidica* ), *атласки* кедар ( *Cedrus atlantica* ), даб ( *Quercus suber* ) и бор. И покрај сувата клима, некои земјоделски култури, како пченица и јачмен, се погодни за регионот на Мали Атлас. Клисурата Шиф е во рамките на Тела Атлас, таа е една од ретките живеалишта за неколку загрозени видови, како на берберски макаки .

### Галерија

* Малку атлас во Северна Африка Малку атлас во Северна Африка

Поврзано
--------

* Атлас
* Алжир
* Берберски макаки

Надворешни врски
----------------
Срушената синагога Арагон во Битола
Олтарот на синагогата Арагон во Битола, меѓу 1918 и 1941 година, браќа Манаки
**Синагога Арагон** (ⅩⅤⅠ в.) – централен храм на арагонските (шпански) Евреи во Битола. 
Во Тора арката постоел Тора свиток донесен од Арагон (ⅩⅤ в.). 

Во храмот служеле многу познати рабини, како: Адижес Давид (1575), Аврахам Фалкон (1643), шмуел Чадок (крајот на ⅩⅤⅠⅠ в.), Бенјамин Медина (1730), Аврахам бен Јехуда де Бу-тон (1760), Давид де Бутон (1794), Меркадо Камхи (1838), Ариел-Бен Цион (1913), Шабтај Џаин (1924), Аврахам Мориц Романо – последниот битолски рабин (1931). 

Во Втората светска војна бугарската фашистичка војска синагогата ја претворила во кланица за свињи, а пред крајот на војната била запалена.
Арагон Синагогата била една од најголемите на Балканот.

Наводи
------

1. ↑  Синагога Арагон
**Вилхелм** (германски: *Wilhelm der Ehrgeizige; der Freundliche; der Artige*, роден околу  1370
 во Виена — починал на 15 јули 1406

 во Виена) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода на Австрија, војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска гроф од Тирол во периодот од 1386 до 1406 година.

Рани години
-----------

Вилхелм бил син на војводата Леополд III и Виридис Висконти. Во 1386 година неговиот татко бил убиен во Битката кај Семпах. Нивниот чичко Албрехт III ги управувал териториите на нивниот татко бидејќи Вилхем, заедно со неговите браќа Леополд, Ернест и Фридрих биле малолетни.

Управување
----------

По конфликтот и по склучувањето на договор во Холенбург со неговиот братучед Албрехт IV, Вилхем од 1396 година станал војвода на Внатрешна Австрија (Штаерска, Корушка, Крањска), со седиште во Грац.

Од 1404 година Вилхелм станал регент на малолетниот внук Албрехт V во Виена. По две години тој починал без директни наследници. Војводата Вилхелм бил погребан во гробница во катедралата Св. Стефан во Виена.

Семејство
---------

Вилхелм во 1404 година се оженил за Јована II Неаполска, и немале деца.

Наводи
------

1. ↑  „Early Habsburg". European Heraldry. Архивирано од изворникот на 2011-05-26. Посетено на 26 April 2011.

Надворешни врски
----------------

* Ризница Податотеки поврзани со William of Austria на Ризницата

|  |
| --- |
| Вилхелм (војвода на Австрија) **Хабсбуршка династија****Роден(а):** ок. 1370  **Починал(а):** 15 јули 1406 |
| Владејачки титули |
| Претходник**Леополд III** | **Војвода од Штаерска Војвода од Корушка Војвода од Крањска**1386–1406 | Наследник**Ернест** |
| **Гроф од Тирол**1386–1406 | Наследник**Фридрих IV** |
Зафировски на конференција во Лас Вегас
**Мајк Зафировски** (роден 14 ноември 1953) е познат светски стопанственик, со македонско етничко потекло кој живее и работи во САД.

Роден е во Скопје во 1954 година, а заедно со своето семејство во САД се преселил во 1969 година, во сојузната американска држава Охајо. Високото образование го стекнал на универзитетот „Единборо" во Пенсилванија, каде и докторирал. Кариерата ја започнал во американската компанија „Џенерал Електрик". Извршувал високи менаџерски функции во повеќе големи светски компании како „Боинг", „Моторола", „Нортел", а од 2007 година е советник на американскиот претседател Џорџ Буш за безбедност во телекомуникациите и технологијата.

Добитник е на „медалот на честа" во 2004 година. Мајк Зафировски заедно со повеќе други македонски стопанственици од дијаспората е носител на проектот „Македонија 2025" кој има за цел да го поттикнува економскиот развој и привлекувањето на странските инвеститори во Република Македонија. Мајк Зафировски е женет и е татко на три сина.

Наводи
------

1. ↑  Pitts, Gordon (July 30, 2007). „'These things do not happen overnight'". *theglobeandmail.com*.
2. ↑  „UMD interview". Архивирано од изворникот на 2008-08-20. Посетено на 2012-07-21.
3. ↑  „Nortel Bio of Mike which the statements "Native of Macedonia" and "Zafirovski serves on (...) the Macedonian Arts Council". Архивирано од изворникот на 2008-10-22. Посетено на 2012-07-21.
4. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2008-05-06. Посетено на 2012-07-21.
5. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2007-10-08. Посетено на 2012-07-21.
**Масакр** (франц. *massacre*), **колење** или **крвопролевање** — убивање на многу луѓе или животни, особено на оние кои не учествуваат во борба или немаат начин да се одбранат себе си. Воопшто, масакрот се смета за морално неприфатлив, особено кога е извршен од група политички глумци против беспомошни жртви. Зборот е позајмица од францускиот термин за „месарница" или „касапење". „Масакрот" не секогаш се смета за „злосторство против човештвото". Други блиски термини кои честопати се совпаѓаат се: воено злосторство, погром и масовно убиство.

Поврзани содржини
-----------------

* Спомен цвеќе и Катин!

Поврзано
--------

* Демоцид
* Катастрофа
* Етничко чистење
* Геноцид
* Масовно убиство
* Погром
* Трагедија
* Воено злосторство

Наводи
------

1. ↑  „Definition of a Massacre". *Cambridge Dictionary*.
2. ↑  „the definition of massacre". *Dictionary.com*. Посетено на November 24, 2017.
3. ↑  Gallant, Thomas W. (2001). „Review of Levene, Roberts The Massacre in History". *Crime, History & Societies*. **5** (1).
 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85081954
* GND: 4300999-2
* BNF: cb13318917f (податоци)
* NKC: ph392784

 |

 |
**Ернест** (германски: *Ernst, der Eiserne*, роден во  1377
 во Брук ан дер Мур - починал на 10 јули 1424

 во Брук ан дер Мур) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода на Австрија, војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска во периодот од 1406 до 1424 година.

Рани години
-----------

Ернест бил син на војводата Леополд III и Виридис Висконти. Во 1386 година неговиот татко бил убиен во Битката кај Семпах. Нивниот чичко Албрехт III ги управувал териториите на нивниот татко бидејќи Ернест, заедно со неговите браќа Леополд, Вилхелм и Фридрих биле малолетни.

Управување
----------

По смртта на најголемиот брат Вилхелм на 15 јули 1406 година, Ернест во 1406 година ја добил Штаерска, Корушка и Крањска и заедно со својот брат Леополд (1371 - 1411), имал туторство на малолетниот Албрехт V, кој подоцна бил избран за римско-германски крал под името Албрехт II. Во 1407 година избувнала граѓанска војна која завршила во мај 1409 година.

На 18 март 1414 година Ернст започнал да се нарекува надвојвода. Во 1414 година Ернест станал Ерусалимски рицар, чувар на Светиот Гроб. Од 1412 година имал неколку конфликти со кралот Сигизмунд Луксембуршки.

Ернест починал во 1424 година во Брук ан дер Мур. Неговиот гроб се наоѓа во манастир на Рајна до Грац. Дополнителното му име „Железниот" започнало да се употребува дури по неговата смрт.

Семејство
---------

На 14 јануари 1392 година во Брук ан дер Мур се оженил за принцезата Маргарета (1366 - 1407), ќерка на војводата Богислав V од Померанија (1326 - 1374) и неговата сопруга принцезата Аделхајд фон Брауншвајг-Грубенхаген (1341 - 1406). Од овој брак не им се родиле деца.

Во 1412 година во Брук ан дер Мур се оженил за Кимбурга Мазовиска (1394 - 1429), ќерка на војводата Зимовит IV (1350 - 1426) и неговата сопруга Александра од Литванија (1360 - 1434). Тие имале девет деца:

* Фридрих III (V) (1415 – 1493), цар на Светото Римско Царство
* Маргарета (1416 – 1486)
* Албрехт VI (1418 – 1463)
* Катарина (1420 – 1493)
* Ернст (1420 – 1432)
* Александра (\*/† 1421)
* Ана (\*/† 1422)
* Рудолф (\*/† 1424)
* Леополд (\*/† 1424)

Наводи
------

1. ↑  „*Rudolf IV. der Stifter*" (англиски). Austria-Forum. Посетено на 14 март 2016.

Надворешни врски
----------------

* Habsburger, planet-vienna.com

|  |
| --- |
| Ернест (војвода на Австрија) **Хабсбуршка династија****Роден(а):** 1377  **Починал(а):** 10 јули 1424 |
| Владејачки титули |
| Претходник**Вилхелм** | **Војвода од Штаерска Војвода од Корушка Војвода од Крањска**1406–1424 | Наследник**Фридрих &Албрехт VI** |
Интернационална дама
**Дама** (Франц. jeu de dames) е вид на комбинаторна игра за двајца играчи на табла од 100 црно-бели полиња. Наспроти некои извор, ова игра е стара околу 4.000 години.

Во својот развој, таа се играла на табла со различни бројни полиња и различни правила. Познати се италијанска, руска, англиска и турска дама (се на шаховски табли од 64 полиња), канадска (на табла од 144 полиња).

Дама која се игра на табла од 100 полиња (која уште се нарекува меѓународна дама и полска дама) настанала ево франција (Париз) 1723. 1894 година. се играло и во прво превенство на која поебеди Француз Исидор Вајс. Светското првеснство се играла редовно од 1912. годин. Светската федерација за дама (франц. Federation Mondiale du jeu de dames (ФМЈД)) основана е во 1947 година. Основачи биле Франција, Холандија и Белгија.

Правила на игата
----------------

Употреба на „летечки крал" во играта
Табла се игра слично како шах само што наместо 64 има 100 полиња (10х10), а се состои од 50 темни и 50 бели полиња. Се игра на темни полиња. За да се почне играта таблата мора да се постави така сто долу крајни полиња се десно на играчот бели. Пред почеток се поставуват фигурите, со двете страни плочки. Фугрите се темни на едната, а белите на другата страна на таблата и на почетокот се викаат обични фигури.

Ако ниеден противник не може да напарви ништо, партијата е поргласена нершено. Обична фигура се движи само напред за едно поле по дијагонални по правец на противнкот. Кога она ќе дојде до протвничката фигура која има слободно поле, онаа фигура мора да перескокне и да ја земе. За земање обична фигура може понекош да се прати наназад. Кога фигура ќе дојде до последното поле во последниот ред на противничката страна, таа се претвора во дама. Дама се состои од две обични фигури, поставени една на друга. Таа може да се движи на сите дијагонлани правци, за било колку празни полиња. Дама е обавезно заземат противнички фигури, без обзир на растојанието, ако та фигура се наоѓа на истата дијагонала со неа и ако зад неа постои празно поле. При заземање на противничката фигура се спушта на табла после аавршениот потез. За зазамење фигура дозволено е повејке скокање перку едното до исиото поле, Ама не смее двапати прескокнување преку истата фигура.
Во игра постои безброј можности, за тактично надигрување на противникот, што дамата ја чини занимлива и привлечна игра.

Наводи
------

1. ↑  Водач со правила
Рерна за рерна
**Заштитна ракавица** за **рерна** e изолирана ракавица или партал која обично се носи во кујната за лесно да ја заштити дланката на носителот од топлите предмети како што се печки, садови за готвење итн.  Тие се слични на држачи за садови.

Ракавици од ткаенини се состојат од топлинска изолација опкружена со памучна ткаенина, и обично се состојат од украсни модели. Понови ракавици често се третираат со силикон , што ги прави отпорни на вода и дамки, или изработени од посилни синтетички материјали како кевлар или номекс. 

Ракавиците често се продаваат поединечно, наместо во пар, бидејќи се дизајнирани да се користат во двете раце.

Наводи
------

1. ↑  „oven glove Meaning in the Cambridge English Dictionary". Посетено на October 29, 2016.
2. ↑  „Oven Mitt". Посетено на October 29, 2016.
3. ↑  „10 best oven gloves". Посетено на October 29, 2016.
4. ↑  Telegraph Reporter (January 21, 2016). „Government feels heat on EU oven glove ruling". Посетено на October 29, 2016.
***Победата на Исус Навина над Аморејците*** - слика масло на платно од Никола Пусен помеѓу 1624 и 1626 година. Тоа е пандан на *Победата на Исус Навин над Амалекитјаните.* Двете слики ги претставуваат најголемите воени подвизи на библискиот херој Исус Навин.

Опис
----

Битката се одвива на нерамен терен и на карпест издан во позадина. Аморејската војска главно се појавува на десната страна, воините преплашени од нивен колеж. Еврејскиот кондотиер, кој штотуку обезглавил млад Амореец чија глава се прпела во прашината, напредува со меч во рака, поттикнувајќи ја својата коњаница да се соочи со сè уште живите непријатели. Двајца од нив, паднати на земја по пад, се обидуваат да ги покријат лицата (првиот со рацете, другиот, забележителен по неговиот огромен раст и неговата блескава воена облека, со штитот) иако свесни дека не можат да избегаат далеку од еврејските воини вооружени со ками кои се во миг пред да прободат.

Анализа
-------

На сликата има два извора на светлина: еден, прилично слаб, е оној на Mесечината што заоѓа, во горниот десен агол, додека спротивно е сјајот на Сонцето (моќен и покрај самракот), директна еманација на Бога, што речиси целосно ја зрачи сцената, но оставајќи го лицето и добар дел од торзото на Исус Навин во придушено светло. Зракот ја открива младата возраст на обезглавениот Амореец, што јасно се гледа во мазната кожа на лицето и по сè уште нежната брада, која изгледа речиси поврзана со многу густата црна коса. И другите Аморејци имаат младешки изглед, додека Исус Навин и неговите луѓе се видно зрели мажи, како Пусен да сака да покаже дека поголемото искуство е одлучувачко за судбината на битката.

### Надворешни врски

* 

Предлошка:Palette
**Миланско Војводство** (италијански: *Ducato di Milano*) — историска држава која се наоѓала на територијата на денешна Италија. Војводството било создадено во 1395 година како вазална држава на Светото Римско Царство а престанало да постои во 1797 година кога Наполеон Бонапарт извршил инвазија во денешна Италија.

Војводството било создадено на 1 мај 1395 година од Џан Галеацо Висконти , лорд на Милано и прв милански војвода. Кога династијата Висконти изумрела во 1447 година, Милано се прогласил за република а на чело на земјата застанал Франческо Сфорца кога успеал да се ожени со ќерката на последниот милански војвода. Династија Сфорца со Милано владеела до 1535 година.

Во 1498 година, војводата од Орлеан станал крал на Франција под името Луј XII. Веднаш по застанувањето на престолот тој ја побарал круната во Милано бидејќи сметал дека го наследил од неговиот татко. По одбивањето од страна на Сфорца следувала инвазија во 1499 година во Северна Италија каде успеал да го симне од престолот на Лудовико Сфорца. Франција со Миланското Војводство владееле до 1512 година, кога со помош на Швајцарија на чело на земјата бил поставен Масимилијан Сфорца, син на Лудовико. Новиот француски крал Франсоа I во 1515 година повторно го нападнал војводството и го заробил на Масимилијан. Со Милано французите владееле до 1521 година кога Австријците на власт го поставиле Франческо Сфорца II, брат на Масимилијан.

По францускиот пораз во Битката кај Павија во 1525 година, Франческо Сфорца се придружил кон сојузот против царот заедно со Венецијанската Република, Фиренската република, папата и Франција. По неговата смрт во 1535 година престолот останал без наследник, па земјата повторно била воведена во војна помеѓу Светото Римско Царство и Франција. Во 1545 година било основано Војводство Парма, јужно од реката По. Карло V успеал да го завладее војводството по потпишувањето на мировниот договор.

Под власта на Шпанија, војводството останало до почетокот на Војната за шпанското наследство во 18 век, кога било освоено од страна на Австрија. Под австриска управа останало до почетокот на Наполеонбските војни кога во 1796 година престанало да постои. По поразот на Наполеон, според мировниот договор од 1815 година Миланското Војводство не било обновено туку било вклучено во составот на Кралство Ломбардија-Венеција кое пак престанало да постои во 1866 кога било припоено кон Кралство Италија.

Наводи
------

1. ↑  Ducato di Milano, na portalu treccani, pristupljeno 28. 06. 2011.(италијански)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 154149717646410952073
* GND: 4037101-3
* HDS: 006632

 |

 |
Танцување на знамето на Фестивалот Гионг
 Тан Гионг паланечка поворка на фестивалот Гион
**Фестивал во Гионг** ( виетнамски: *Hội Gióng* ) е традиционален фестивал кој се слави секоја година во многу делови на Ханој во чест на митскиот херој, Тан Гион, кој е заслужен за одбраната на земјата од странски непријатели.Со доваѓањето овде ,туристите можат многу да научат за културата и историјата на Виетнам. Фестивалот беше наведен на листата на нематеријално културно наследство на УНЕСКО.

Референци
---------

1. ↑  Forty-six new elements added to Representative List of the Intangible Cultural Heritage. unesco.org.
2. ↑  Thị Thanh Bình Nguyễn, Dana Healy *Aspects of Vietnamese culture* 2002 Page 46 "Chùa Thấy is also famous for its beautiful mountain scenery Hội Gióng (Dóng) traditional festival, which takes place in Phù Đổng village to commemorate the bravery of Thánh Gióng, who fought against northern invaders."
**Волчја опашка** (поточно: **обична волчја опашка**, науч. *Echium vulgare*) — вид цветно растение од родот волчја опашка (*Echium*) кое природно вирее во најголемиот дел од Европа (вклучувајќи ја Македонија), како и запдна и средна Азија. Често се среќава и во Северна Америка.

Ова е двегодишно или едноплодно повеќегодишно растение со висина од 30–80 см и груби влакнести зашилени листови. Цветовите најпрвин се розови, а потоа добиваат впечатлива сина боја. Имаат пречник од 15-20 мм, распоредени на разгранет шилец и имаат издадени прашници. Поленот има сина боја но толчничките кончиња остануваат црвени, сопоставени наспроти сините цветови. Цвета меѓу мај и септември. Се среќава на суви и голи места, како и на депонии.

Растението е доведено во Северна Америка и денес е одомаќинето на делови од континентот. Во сојузната држава Вашингтон важи за инвазивен вид.

Се одгледува како маслодајно растение поради присуството на масни киселини во семето. Како и лисичинката и ноќничето, содржи значителни количества на гама-линолеинска киселина, но и поретката стеаридонска киселина.

Поврзано
--------

* Волчја опашка (род)
* Вилдпретова волчја опашка — ендемит на Тенерифе, Канарски Острови

Наводи
------

1. ↑  *Flora Europaea*: *Echium vulgare*
2. 1 2  Germplasm Resources Information Network: *Echium vulgare*
3. ↑  Dickinson, T.; Metsger, D.; Bull, J.; & Dickinson, R. (2004) ROM Field Guide to Wildflowers of Ontario. Toronto:Royal Ontario Museum, стр. 203.
4. ↑  Dorothy Hodges (1952). *The pollen loads of the honeybee*. Bee Research Association Ltd. London.
5. ↑  Fitter, R. & A. (1974). *The Wild Flowers of Britain and Northern Europe*. Collins.
6. ↑  National Non-Food Crops Centre. Echium Архивирано на 16 ноември 2009 г. — NNFCC посет. 26 март 2009 г

Надворешни врски
----------------

* Волчја опашка на Ризницата ?
* Волчја опашка на Викивидовите ?
* „Волчја опашка" — Енциклопедија на живиот свет
Изборен Кнез на БаваријаПредлошка:SHORTDESC:Изборен Кнез на Баварија

**Фердинанд Марија**  (германски: *Ferdinand Maria*, роден на 31 октомври 1636

 во Минхен - починал на 26 мај 1679

 во Минхен) — владетел од баварската династија Вителсбах како изборен кнез на Баварија од 1651 година до 1679 година.

Рани години
-----------

Фердинанд Марија бил најстариот син на Максимилијан I и неговата втора сопруга Марија Ана Австриска (1610-1665), ќерка на царот Фердинанд II. Во времето кога стекнал искуство со државните работи со помош на Језуитите, неговиот татко го оженил со 14-годишната Хенриета Аделхајд Савојска на 11 декември 1650 година во Торино.

Неговата сопруга била внука на францускиот крал Анри IV и се обидела да го убеди да претендира кон царскиот престол против Леополд I, но Фердинанд го послушал советот на својата мајка и се повлечел. Во 1670 година Фердинанд потпишал договор со кој Баварија прогласила неутралност кон Франција и Хабсбуршката Монархија. Францускиот крал го обезбедил финансирањето на 6.000 војници и 3.000 коњаници, за да се осигури дека хабсбуршките војници нема да поминат низ Баварија.

Управување
----------

По смртта на неговиот татко во 1651 година тој во почетокот бил под регентството на својата мајка, додека неговиот чичко Албрехт станал негов државен администратор. Во периодот од 1662 до 1664 година Фердинанд Марија учествувал со своите сили во војната на Австрија против Османлиите.

По раѓањето на наследникот на престолот, Максимилијан II Емануел во 1662 година, започнала изградбата на палатата Нимфенбург и на театинската црква. На 17 февруари 1670 година Фердинанд склучил во Минхен со Франција еден десетгодишен сојузнички договор. Тој се задолжил да помага на француската кралска фамилија во нејзините барања од шпанското наследство. Франција платила 180.000 талери и се обврзала да плаќа годишно 400.000. Француските пари ги искористил за формирање на армија по француски стил.

Фердинанд Марија бил погребан во гробница на изградена од него Театинска црква во Минхен.

Семејство
---------

Фердинанд Марија се оженил на 25 јуни 1652 година во Минхен за принцезата Хенриета Аделхајд Савојска (1636 - 1676) и имале осум деца:

* Марија Ана Викторија Баварска
* Максимилијан Емануел
* Лујза Маргарета Антонија
* Лудвиг Амадеус Виктор
* мртво бебе
* Кајетан Марија Франц
* Јозеф Клеменс
* Виоланта Беатрикс

Освен тоа, Хенриета Аделхајд Савојска претрпела и три спонтани абортуси.

Наводи
------

1. ↑  Marek, Miroslav. „Complete Genealogy of the House of Wittelsbach". Genealogy.EU. Надворешна врска во `|publisher=` (help)Предлошка:Self-published sourceПредлошка:Better source

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фердинанд Марија (Баварија)" на Ризницата ? |

|  |
| --- |
| Фердинанд Марија (Баварија) **Династија Вителсбах****Роден(а):** 31 октомври 1636  **Починал(а):** 26 мај 1679 |
| Владејачки титули |
|
| Претходник**Максимилијан I** | **Изборен Кнез на Баварија**1651–1679 | Наследник**Максимилијан II Емануел** |
**Кнежество** **Анхалт-Бернбург-Шаумбург-Хојм** (оригинално Анхалт-Цајц-Хојм) (германски: *Fürstentum Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym*) — германско кнежевство и член на Светото Римско Царство. Смртта на принцот Виктор Амадеус од Анхалт-Бернбург во 1718 година резултирало со поделба на неговата земја, при што неговиот втор син принцот Лебрехт го наследил она што првично било познато како *Анхалт-Цајц-Хојм*.

Името на ова кнежевство било променето во 1727 година од Анхалт-Цајц-Хојм во Анхалт-Бернбург-Шаумбург-Хојм. Смртта на принцот Фридрих на 24 декември 1812 година резултирала со изумирање на владејачката куќа, а територијата била наследена од принцовите од Анхалт-Бернбург.

Принцови од Анхалт-Цајц-Хојм (1718-1727)
----------------------------------------

* 1718–1727 Лебрехт
* 1727 Виктор I Амадеус Адолф

*Кнежевството го сменило името во Анхалт-Бернбург-Шаумбург-Хојм*

Принцови од Анхалт-Бернбург-Шаумбург-Хојм (1727-1812)
-----------------------------------------------------

* 1727–1772 Виктор I Амадеус Адолф
* 1772-1806 Карл Луис
* 1806–1812 Виктор II Карл Фридрих
* 1812 Фридрих

*Кон Анхалт-Бернбург*

Надворешни врски
----------------

* Регнална хронологија
**Кала** (**украсна кала**, **мочуришна кала**) е род на цветни растенија во фамилијата *Araceae* кој содржи само еден вид - ***Calla palustris***. Тоа природно расте во ладните умерени региони во северната полутопка, во централните, источните и северните делови од Европа (Франција и Норвешка, и на исток од нив), северна Азија и северните делови од Северна Америка (Алјаска, Канада, североисточните делови од САД).

Илустрација на кала од *Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz 1885*
Плод на украсната кала.
Калата е ризоматично тревесто повеќегодишно растение кое расте по блата и бари. Листовите се кружни до срцевидни, 6–12 cm долги и се наоѓаат на лисна дршка широка 4–12 cm. Зеленкасто-жолтото соцветие се издигнува на спадикс долг околу 4–6 cm, затворен со бела спата. Плодот е грозд составен од црвени бобинки, од кои секоја содржи по неколку семиња.

Растението е многу отровно кога е во свежа состојба како резултат на присуството на оксална киселина, но ризомот, како тој на каладиумот, колоказијата и арумот, е јадлив по негово соодветно сушење, лупење и варење.

Овој род порано вклучувал и неколку други видови, кои сега се префрлени во одделниот род *Zantedeschia*. Овие растенија се од тропска Африка и сѐ уште се именуваат како "кала лилјани", но тие не треба да се помешаат со *C. palustris*.

Наводи
------

* Бланхан, Нелтје (2002). *Диви цвеќиња: Помош во запознавањето на нашите диви цвеќиња и нивните инсектски опрашувачи*. Project Gutenberg Literary Archive Foundation.

Надворешни врски
----------------

* Растенија за иднината: *Calla palustris*

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Кала" на Ризницата ? |
Шарен нужник, Чата под Рис.
Поранешната граница на врвот.
**Риси** (полски: *Rysy*; шведски: *Rysy*; германски: *Meeraugspitze*, *Мераугшпице*; унгарски: *Tengerszem-csúcs*, *Тенгерсем-чуч*) — планина на Високите Татри, сместена на самата граница помеѓу Словачка и Полска. Риси има три врва: средниот со 2.503 метри; северозападниот со 2.499 метри и југоисточниот со 2.473 метри. Северозападниот врв е највисока точка на Полска; другите два врва се на словачката страна на границата.

Име
---

Стручњаците претпоставуваат дека полското и словачкото име означува „гребнатинки" или „отвори", што се однесува на суводолиците, било на западните падини или попознатата суводолица висока 500 метри, како и бројни помали на северната страна. Народната етимологија на словачката страна вели дека името доаѓа од множината „риси" што означува „рисови", иако присуството на рисот не ја надминува границата на дрвјата.

Унгарското и германското име означуваат „врв морско око", од ледничкото езеро на северните падини на планината, наречено „морско око".

Историја
--------

Прво познато искачување било направено во 1840 година, од Еде Бласи и неговиот водич Јан Руман-Дриечни. Прво зимско искачување било направено во 1884 година, од Теодор Вунт и Јакоб Хорвај. Во XX век, комунистичките власти тврделе дека Владимир Ленин се искачил на планината во почетокот на 1910-тите години.

Туризам
-------

Риси е највисок врв на Татрите кој е пристапен за поединечните туристите пеш без планински водич. Возможно е искачување на врвот од словачка страна, започнувајќи во Штрбске Плесо и поминувајќи кај Чата под Рисми, планински клозет на височина од 2.250 метри, отворен во текот на летото (мај-октомври). Планината може да се искачи од полска страна доаѓајќи преку езерото Морско Око, кој е потежок и пострмен правец. Во периодот од 1 ноември до 15 јуни, патеката на словачката страна е затворена.

Со пристапувањето на Полска и Словачка во областа Шенген во 2007 година, границата помеѓу двете земји може лесно да биде помината како и на сите други точки.

Поврзано
--------

* Орла Перќ — позната планинарска патека
* Географија на Словачка
* Географија на Полска

Наводи
------

1. 1 2

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Риси" на Ризницата ? |

* Полска планинско-заштитна служба
* Фотографии од Риси
* Риси на Peakbagger.com

### Панорами

* Полскиот врв Архивирано на 3 јули 2019 г.
* Словачкиот врв Архивирано на 5 јули 2019 г.
**Обичното оригано** или **планинскиот чај**, односно ***Origanum vulgare*** е вид на оригано кој потекнува од Европа (нејзиниот средоземен дел) и од јужна и средна Азија. Тоа е повеќегодишно растение кое расте 20 до 80 cm во височина, со наспрамни листови долги од 1 до 4 cm. Цветовите се розови, долги 3–4 mm и се издигнуваат од исправени боцки. Името на овој вид доаѓа од грчкиот збор *origanon* - ὀρίγανον со значење планина. Семето од обичното оригано е познато и како Аџвајн (اجوائن) на урду.

Обично оригано кое расте на поле.
Подвидовите на *Origanum vulgare* се важни хранливи растенија. Тие најчесто се користат во грчката и италијанско-американската кујна. Листовите се користат во готвењето, а исушената билка како зачин.

Обичното оригано често се користи во доматните сосови. Заедно со босилекот, придонесува за исклучителниот карактер на многу италијански јадења (како пицата, на пример).

Сличните видови *Origanum onites* (Грција, Мала Азија) и *O. heracleoticum* (Италија, Балкански Полуостров, Западна Азија) имаат сличен вкус и миризба. Близок сродник на ова растение е мајоранот, но неговиот вкус е мошне поразличен.
**Пику** (португалски: *Montanha do Pico*) — стратовулкан кој се наоѓа на островот Пику, во Атлантскиот архипелаг на Азорските Острови. Пику е највисоката планина во Португалија, со 2.351 метри надморска височина, и е една од највисоките атлантски планини, со повеќе од двапати надморска височина од кој било друг врв на Азорските Острови.

Историја
--------

Историските ерупции на Пику се случиле од отвори на своите крила, а не од кратерот на врвот. Во 1562-64 година, ерупција на југоисточниот дел на земјата создала лавини текови што стигнале до морето. Друга ерупција на крилата во 1718, исто така, произвела текови што стигнале до брегот. Најновата ерупција се случила во декември 1718 година.

На 29 септември 2009 година имало извештаи од локални извори кои укажувале дека фумаролата која постои на врвот на планината Пику започнала да испушта вулкански гас. Центарот за сеизмичкиот и вулканолошкиот мониторинг во регионот (португалски: *CIVISA Centro de Informação e Vigilância Sismovulcânica dos Açores*) посочил дека феноменот се случил во раните утрински часови. Иако настанот бил резултат на исклучителни метеоролошки услови и бил видлив во Централната група, немало ослободување на аномални вулкански гасови, а сите други параметри паднале во нормала.

Геологија
---------

Пику е дел од Вулканскиот комплекс Мадалена, една од трите вулканолошки единици кои го сочинуваат островот Пику, поврзан со три историски ерупции во 1562, 1718 и 1720. Тековната морфологија сугерира возраст што датира од времето на Холоценот. Структурно, овој комплекс може да се подели на два други делови: вулканот Пику и Источна зона

Пику е стратовулкан, со кратер на врвот. Пику Алто е кружен кратер со пречник од околу 500 метри и 30 метри длабок на врвот на вулканот, со Пиквињо или Пико Пеквено (двете имиња значат „*мал врв*" на португалски), мал вулкански конус, кој се издигнува 70 метри. Во меѓувреме, источната зона се состои од неколку конуси и придружни лавини текови, кои преплавиле многу карпи.

На врвот на Пику постои област на трајна дегасификација која се одликува со емисија на водена пареа на температура од 50 °C до 75 °C. Покрај тоа, други отвори, исто така, постојат помеѓу 1.500 метри и 2.000 метри надморска височина, како и дифузна дегазација долж грабенот помеѓу Лагоа до Капитао.

Пешачки патеки се достапни, а искачувањето до врвот може да се направи за околу два до четири часа од патеката во зависност од времето.

Наводи
------

1. 1 2 3  
„Europe: Atlantic Island Ultra-Prominences". Peaklist.org. Посетено на 2014-05-23.
2. 1 2 3 4  José Madeira & António Brum da Silveira (October 2003), p.748
3. ↑  Madeira (1998)
4. ↑  Nunes (1999)

Надворешни врски
----------------

* Photographic chronicle of a climb to the top of the Pico volcano.
* Pico - A Ilha Montanha Atlantica - Flickr Group
* Photo Gallery
* Recent pictures of a climb to the top of Pico volcano.
***Преку езерото*** (полски: *Poprzez jezioro*) е македонски филм од 1997 година на режисерот Антонио Митриќески, по сценарио напишано од него во соработка со Ташко Георгиевски. Во главните улоги се јавуваат Екрем Ахмети, Љупчо Бреслиски, Агњешка Вагнер и Никола Ристановски. Филмот е инспириран од вистински настан  и е „*своевидна драматуршка елаборација на претходно снимениот документарец на Митриќески - ‘Љубовта на Кочо Топенчаров’"*.

Кратка содржина
---------------

**Разоткривачко предупредување: *Следат подробности што го разоткриваат дејствието и/или расплетот.***
Дејствието на филмот, кое опфаќа период од неколку децении, во главно, е сместено во Албанија, но почетокот и крајот на филмот се одвиваат во Охрид. Вистинитата приказна се плете околу ликот на младиот Константин Бочваров (Никола Ристановски), кој во 1948 година, ја сретнува Елена Златарева (Агњешка Вагнер), Македонка која живее во Корча, Албанија. Двајцата се вљубуваат, но истата година, границата меѓу Македонија и Албанија е затворена. Константин, не можејќи да живее без Елена, се решава да тргне со кајче преку езерото - одлука која ќе резултира со четири децении егзил во Албанија во времето кога таа е „*голем бункер, затвор во кој никој не можеше да влезе, ниту да избега, години на лудило кога секој секому му беше непријател*". Тука, Константин на двапати завршува во логор. По излегувањето од него првиот пат, тој ја пронаоѓа Елена, но, покрај тоа што Константин добива работа во Тирана, а во меѓувреме им се раѓа и ќерка, „*животот под постојан стрес и беда се рефлектира и во односите меѓу сопружниците*". Многу години подоцна, кога и по вторпат е пуштен од логор, Константин конечно се враќа во Корча да се види со Елена и веќе нивната израсната ќерка Донка. По безмалку половина век страдање, на крајот, Константин, Елена и Донка се враќаат во Македонија, во Охрид, родниот град на Константин. 

***Крај на информациите поврзани со дејствието и/или расплетот.***

Поврзано
--------

* *Љубовта на Кочо Топенчаров*
* Список на македонски филмови

Белешки
-------

1. 1 2 3 4  „Преку езерото". Македонски информациски филмски центар. Посетено на 2008-09-15.[*мртва врска*]
2. ↑  „Преку езерото". Семрежна филмска база на податоци. Посетено на 2008-09-15.
3. ↑  „Poprzez jezioro (Преку езерото)". Wikipedia : wolna encyklopedia. Посетено на 2008-09-15.

Надворешни врски
----------------

* *Преку езерото*  на МИФЦ.

* *Преку езерото*  на Семрежната филмската база на податоци

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонска кинематографија (категории) |
| --- |
|  |
| 
* Глумци
* Кинематографи
* Композитори
* Монтажери
* Продуценти
* Режисери
* Сниматели
* Сценаристи
* Филмови A-Ш
* Филмови по години

 |  |

 |
Езерото Сегозеро од вселената
**Езерото Сегозеро** (руски: Сегозеро, фински: Seesjärvi) претставува големо слатководно езеро во Република Карелија, северозападен дел на Русија. Се наоѓа на 63,3° севернa географска широчина и 33,75° источна географска должина. Реката Сегежа е голем одлив од езерото Сегозеро и се излева во езерото Вигозеро. Откако била изградена хидроцентралата на реката Сегежа, површината на Сегозеро се искачила од 815 км² на 906 км².

Сегозеро е езеро во Европскиот дел на Русија и по големина е рангирано на петнаесеттото место во државата.

Географска положба
------------------

Сегозеро се наоѓа во крајниот северозападен дел на Источноевропската рамница, во централниот дел на Република Карелија, на 120 метри надморска висина. Ова езеро има глацијално-тектонско потекло. Сегозеро има протегање по должина од северозапад кон југоисток со вкупно 49 км и по ширина од југозапад кон североисток со вкупно 35 км. Бреговата линија на езерото е богата со многу заливи и полуострови. Бреговата структура му е разновидна: карпести предели со ниска структура. Околу езерото постојат шумовити предели со иглолисна шума Регионот Като Цајало е слабо совладлив и тешко достапен за минување. Постојат над 70 острови во Сегозеро со вкупна површина од 29 км², сместени главно во северниот дел.

Сегозеро е релативно длабоко езеро. Околу 19% од површината на водата на имал далбочин од 0 до 10 метри, 18,7% - од 10 до 20 метри, 36,9% - од 20 до 30 метри, 15,6% - од 30 до 40 метри, 5,7% - од 40 до 50 метри, 3% - од 50 до 60 метри и 1% - длабочина над 60 м.

Слив
----

Слив на езерото заедно со одводниот слив е релативно мал и изнесува 7.480 км. Постојат многу реки што се влеваат во езерото и тоа: Лужма (Селецкаја), Волома (Сона), Санда, Пилва и други. Од најсеверната точка од југ на езерото истекува реката Сегежа.

Климатски и стопански одлики
----------------------------

Температурата на површината на водата на езерото е 13 - 17 °C, а во длабочините околу 19 °C. На длабочина под 40 метри, температурата е константна и изнесува некаде од 5 до 6° С.

Сегозеро замрзнува пред да започне месецот декември, а се топи некаде во месец мај.

Стопанските одлики се од висока важност и вредност за население. Еезерото е пловно и по него може да се врши секаков вид на пловидба како за индустриски и стопански потреби така и за туризам и рекреација. На брегот на езерото има неколку населени места и тоа: Падани, Термани и Погост на западниот брег и Карелскаја Маселга и Великаја Губа на југоисточното крајбрежје.
**Лисните вошки** (Aphids) се мали инсекти и членови на натсемејството **Aphidoidea.** Групата вклучува меки бели волнени лисни вошки. Типичен животен циклус вклучува женки кои не летаат и кои раѓаат живи нимфи - кои исто така можат да бидат бремени, што се нарекува телескопски развој - без вклучување на машките единки. Брзо созреваат, и женките се размножуваат изобилно, така што бројот на овие инсекти брзо расте. Женките со крилја можат да се развијат подоцна во сезоната, со што инсектите колонизираат нови растенија. Во умерените региони, фазата за репродукција е наесен, а инсектите често презимуваат како јајца.

Лисните вошки се меѓу најразорните штетни инсекти за култивираните растенија во умерените региони. Покрај слабеење на растението поради тоа што го цицаат сокот, лисните вошки дејствуваат како вектори за растителните вируси. Поради нивната способност за брзо зголемување на бројот со асексуална репродукција и телескопски развој, тие се многу успешна група на организми од еколошка гледна точка.

 Преден поглед на лисна вошка од пченица, *Schizaphis graminum*

Наводи
------

1. ↑  Piper, Ross (2007). *Extraordinary Animals: An Encyclopedia of Curious and Unusual Animals*. Greenwood Press. стр. 6–9. ISBN 978-0-313-33922-6.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Лисни вошки (натсемејство)" на Ризницата ? |

* Лисни вошки на дрвени орнаменти
* *Acyrthosiphon pisum*, Факти, животен циклус
* Земјоделски истражувачки сервис
* Истражување за лисните вошки и компировата златица
* Азиски лисни вошки

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Таксонски назнаки | 
* Википодатоци: Q183350
* ADW: Aphidoidea
* BioLib: 16836
* BugGuide: 12742
* EoL: 551
* Fauna Europaea: 12358
* Fossilworks: 181510
* GBIF: 1729
* iNaturalist: 52380
* ITIS: 109190
* NCBI: 33385
* NZOR: 89517896-9e03-4eb2-a051-e8c30989a35e

 |

 |
Ĺĺ
**Ĺ** (мала буква **ĺ**) — буква во словачката азбука. Буквата е создадена од буквата 'l' со надреден знак. Оваа буква се користи само во овој јазик, но гласот се сретнува кај повеќе словенски јазици.

Словачки јазик
--------------

Во словачкиот јазик се користи за гласот [ lː ], односно согласно л, како во гласот 'лл' во 'каллив'.

Поврзано
--------

* Словачка азбука
* L

 *Оваа статија поврзана со писмо е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

Латинични букви

|  |  |
| --- | --- |
| Основни букви | Aa
Bb
Cc
Dd
Ee
Ff
Gg
Hh
Ii
Jj
Kk
Ll
Mm
Nn
Oo
Pp
Qq
Rr
Ss
Tt
Uu
Vv
Ww
Xx
Yy
Zz
 |
| Дијакритични букви | Áá
Àà
Ââ
Ää
Āā
Ąą
Åå
Ææ
Ǽǽ
Ǣǣ
Ăă
Ââ
Ãã
Əə
Ḃḃ
Čč
Ćć
Ċċ
Çç
Ĉĉ
Ḋḋ
Đđ
Ðð
Ďď
Éé
Èè
Êê
Ēē
Ęę
Ėė
Ëë
Ěě
Ĕĕ
Ȝȝ
Ḟḟ
₣€
Ǵǵ
Ğğ
Ġġ
Ĝĝ
Ģģ
G‘g‘
Ħħ
Ĥĥ
İi
Íí
Ìì
Îî
Īī
Įį
Ïï
Ĭĭ
Ĵĵ
Ḱḱ
Ķķ
Ļļ
Ľľ
Ĺĺ
Łł
Ṁṁ
Ññ
Ņņ
Ňň
Ńń
Óó
Òò
Ôô
Öö
Őő
Ōō
Øø
Õõ
Ǫǫ
O‘o‘
Ŏŏ
Œœ
Ṗṗ
Řř
Ŗŗ
Ŕŕ
Šš
Şş
Ŝŝ
Ṡṡ
Śś
ß
Þþ
Ṫṫ
Ţţ
Ťť
Úú
Ùù
Ûû
Üü
Ŭŭ
Űű
Ūū
Ųų
Ůů
Ŭŭ
Ƿƿ
Ýý
Ŷŷ
Ÿÿ
Ȳȳ
Y̆y̆
Žž
Żż
Źź
 |
| Диграфи | Dz
Dž
Lj
Nj |
**Балтичките фестивали** се традиционални аматерски фестивали на песна и танц во балтичките држави вклучени во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО.

Првиот фестивал на песната е одр во Цирих, Швајцарија во јуни 1843 година. На него присуствувале 2.184 пејачи. Традицијата се проширила во Вирцбург, Германија во 1845 година и оттаму стигнала до балтичките држави преку балтичките Германци и нивните хорски друштва. Прво се одржал во 1869 година во Естонија (Естонски фестивал на песна), а во 1873 година во Летонија (Латвиски фестивал на песна и танц). Последно, традицијата дошла на Литванија (Литвански фестивал на песната) во 1924 година 

Овие фестивали се масивни настани кои привлекуваат околу 30.000 пејачи. Фестивалите, кои се одржуваат на секои пет години во Естонија и Латвија и на секои четири години во Литванија, ги слават традиционалните народни песни и ора. За време на совиетската ера, фестивалите бил суптилен политички протест против комунизмот. Во доцните 1980-ти, песните станаа составен дел од движењето за независност, понекогаш познато како Револуција за пеење. Во 2014 година, Естонскиот фестивал на песна привлекол вкупно 159.300 луѓе. Ова беше најголемата бројка од повторното осамостојување на Естонија.

Наводи
------
**Рудолф III** (германски: *Rudolf III*, роден во  1373
 во Витенберг- починал на 11 јуни 1419

) — владетел од династијата Аскани како изборен кнез од Саксонија во периодот од 1388 до 1419 година.

Рани години
-----------

Тој бил најстариот син и наследник на Венцел I и на Сесилија.

Управување
----------

По смртта на неговиот татко, тој го презел во 1388 година управувањето на Саксонија-Витенберг. Долги години Рудолф III бил во конфликт со архиепископот на Магдебург.

Во 1419 година царот Сигизмунд го испратил во Бохемија да го задуши првото востание на хуситите во Прага (Хуситски војни). Тој починал по патот за Бохемија. Се смета дека најверојатно бил отруен. Рудолф бил погребан во палатската црква во Витенберг. Во 19 век бил преместен во црквата на дворецот и за време на Втората светска војна во семејна гробница.

Рудолф III во 1419 година бил наследен од помалиот брат Албрехт III.

Семејство
---------

Рудолф III во 1387/1389 година се оженил за Ана од Мајсен.

На 6 март 1396 година се оженил за Барбара со која имала 5 деца:

* Схоластиката
* Рудолф
* Венцел
* Сигмунд
* Барбара

Надворешни врски
----------------

* genealogie-mittelalter.de Архивирано на 9 октомври 2007 г.

|  |
| --- |
| Рудолф III (војвода на Саксонија-Витенберг) **Аскани****Роден(а):** ок. 1373  **Починал(а):** 11 јуни 1419 |
| Претходник**Венцел I** | **Изборен кнез на Саксонија**1388–1419 | Наследник**Албрехт III** |
**Бензимидазолот** е хетероциклично органско хемиско соединение формирано со соединување на бензен и имидазол. Соединенијата со оваа основна структура се нарекуваат **бензимидазоли**, чијшто најважен претставник во природата е соединението N-рибосилдиметилбензимидазол, кое се јавува како лиганд за кобалт во витаминот Б12. Сепак, тоа е исто така поврзано со пурин и аденин, во кои пиримидин го заменува бензенот.

Синтеза
-------

Бензимидазолот може да се подготви со кондензација на о-фенилендиамин со мравја киселина или еквивалентен триметил ортоформат.

{\displaystyle \mathrm {C\_{6}H\_{4}(NH\_{2})\_{2}+HC(OCH\_{3})\_{3}\longrightarrow C\_{6}H\_{4}N(NH)CH+3\ CH\_{3}OH} }

Употреба
--------

Бензимидазолот служи како почетен материјал за производство на деривати добиени од него. Дервиватите кои се добиваат се користат како лекови (на пр.омепразол, флубендазол, домперидон), антихелминтик (ATC P02CA на пример, албендазол), пластика (на пример, полибензимидазол) и бои (на пр. полибезимидазол).

Тие се користат и како фунгициди (MBC фунгициди), каде механизмот на дејство се заснова на спречување на клеточната делба (митоза) со уништување на градежните блокови на апаратот на вретеното. Бидејќи ова е само една точка на напад во метаболизмот на габата, постои висок ризик од отпор (резистенција). Имаат лековито, но немаат превентивно (заштитно) дејство. Некои од овие деривати се:

* карбендазим
* тиофанат-метил
* фуберидазол
* фенбендазол
* мебендазол
* тиабендазол

Карбендазим е вистинската активна состојка, додека тиофанат-метил и беномил се претвораат во карбендазим во растението. Соединенијата како што се нетобимин и фебантел, кои како такви не содржат структура на бензимидазол, туку се формираат од супстанциите во организмот, се нарекуваат **пробензимидазоли**.

Наводи
------
**Руенски манастир Св. Јован Рилски** (бугарски: *Руенски манастир Свети Йоан Рилски*) — бугарски православен манастир, дел од намесништвото Дупница на Софиската епархија на Бугарската православна црква. Се наоѓа во близина на селото Скрино, општина Бобошево, Ќустендил.

Дворот на Руенскиот манастир и црквата „Свети Јован Рилски"Дворот на Руенскиот манастир и црквата „Свети Јован Рилски"

Местоположба, историја, архитектонски и уметнички особености
------------------------------------------------------------

Манастирот е сместен во прекрасно село во близина на гратчето Бобошево околу 8 км западно од европската рута Е79 помеѓу Софија и Кулата, на 2,5 км северно од селото Скрино каде што е роден Јован Рилски. Манастирот е обновен над урнатините на старата црква во 1999 година. Патека од манастирот води до пештерата каде што за првпат Свети Јован Рилски започнал со својот скит.

Манастирот го добил името по најпознатиот бугарски светец Јован Рилски (876-946), патрон на бугарскиот народ и основач на Рилскиот манастир – најголемиот ставропигски манастир во Бугарија. Живеел во времето на Борис I, Симеон I и Петар I за време на Првото Бугарско Царство.

Денот на светецот се празнува на 19 октомври.

Надворешни врски
----------------

* Site of the Ruen Monastery
* Ruen Monastery - publishing