**Аикарди-Гутересов синдром** (**AGS**), кој бил целосно различен од слично именуваниот Aicardi синдром, бил ретко, обично рано детство, воспалително нарушување кое најчесто влијаело на мозокот и кожата (невро-развојно нарушување). Поголемиот дел од засегнатите поединци доживувале значителни интелектуални и физички проблеми, иако тоа не било секогаш случај. Клиничките карактеристики на AGS можеле да ги имитирале оние на *in utero* стекната инфекција, а некои карактеристики на состојбата исто така се преклопувале со автоимуната болест системски лупус еритематозус (СЛЕ). Следејќи го оригиналниот опис на осум случаи во 1984 година, состојбата за прв пат била наведена како „Aicardi-Goutières синдром" (AGS) во 1992 година, и првиот меѓународен состанок за AGS бил одржан во Павија, Италија, во 2001.

AGS можел да се појави поради мутации во кој било од голем број различни гени, од кои девет биле идентификувани до денес, имено: *TREX1*, *RNASEH2A*, *RNASEH2B*, *RNASEH2C* (кои заедно го кодирале ензимскиот комплекс Рибонуклеаза H 2), *SAMHD1*, *ADAR 1*, и *IFIH1* (кодирање за MDA5). Оваа невролошка болест се јавувала кај сите популации ширум светот, иако речиси сигурно била недоволно дијагностицирана. До денес (2014) биле познати најмалку 400 случаи на АГС.

Знаци и симптоми
----------------

Првичниот опис на АГС сугерирал дека болеста секогаш била тешка и била поврзана со непрекинат невролошки пад, што резултирало со смрт во детството. Како што биле идентификувани повеќе случаи, станало очигледно дека тоа не било нужно така, бидејќи сега се сметало дека многу пациенти покажувале навидум стабилна клиничка слика, живи во 4-та деценија. Згора на тоа, ретките поединци со патогени мутации во гените поврзани со AGS можеле да бидат минимално засегнати (можеби само со мали деца) и биле во редовно образование, па дури и засегнатите браќа и сестри во семејството можеле да покажат значителни разлики во тежината.

Во околу десет проценти од случаите, АГС се манифестирал при или веднаш по раѓањето (т.е. во неонаталниот период). Оваа презентација на болеста се карактеризирала со микроцефалија, неонатални напади, лошо хранење, нервоза, церебрални калцификации (акумулација на наслаги на калциум во мозокот), абнормалности на белата маса и церебрална атрофија; што покажувало дека процесот на болеста станал активен пред раѓањето, односно *во матката*. Овие доенчиња можеле да имаат хепатоспленомегалија и тромбоцитопенија, многу слични на случаи на трансплацентарна вирусна инфекција. Околу една третина од ваквите рано презентирани случаи, најчесто поврзани со мутации во *TREX1*, умирале во раното детство.

Инаку, поголемиот дел од случаите на АГС биле присутни во раното детство, понекогаш по навидум нормален период на развој. Во текот на првите неколку месеци по раѓањето, овие деца развивале карактеристики на енцефалопатија со раздразливост, постојано плачење, потешкотии во хранењето, наизменична треска (без очигледна инфекција) и абнормална неврологија со нарушен тон, дистонија, претеран одговор на треперење, а понекогаш и напади. Глаукомот можел да биде присутен при раѓање или да се развиел подоцна. Многу деца задржувале навидум нормален вид, иако значителен број биле кортикално слепи. Слухот бил речиси секогаш нормален. Со текот на времето, до 40% од пациентите развивале т.н. Тие обично биле полоши во зима.

Генетика
--------

 Структурата на комплексот тримерна рибонуклеаза H 2. Каталитичката подединица А била во сина боја (активна локација во магента), а структурните подединици B и C биле во кафена и розова, соодветно. Позициите означени со жолто укажувале на познати места на AGS мутации. Најчестата AGS мутација - која заменувала остаток од аланин аминокиселина со треонин во подединица Б - била прикажана како зелена сфера.
AGS била генетски хетерогена болест која произлегувала од мутации во кој било од седумте гени кои кодирале: 3' поправка на егзонуклеаза со преференцијална активност на едноверижна ДНК (TREX1); која било од трите компоненти на комплексот на рибонуклеаза H 2 ендонуклеаза што делувале на рибонуклеотидите во хибридите РНК:ДНК (RNASEH2A, RNASEH2B, RNASEH2C); SAM домен и HD домен кој содржел протеин кој функционирал како деоксинуклеозид трифосфат трифосфохидролаза (SAMHD1); ензим што ја катализирал хидролитичката деаминација на аденозин во инозин во двоверижна РНК (ADAR1); и цитозолниот двоверижен РНК рецептор (MDA5, исто така познат како *IFIH1*). Мутации во генот OCLN на хромозомот 5q13.2, за кој се сметало дека предизвикувале калцификација слична на лента во мозокот, биле откриени кај засегнатите лица и категоризирани како BLCPMG кои често се поврзувале со AGS. Во повеќето случаи, освен за IFIH1- и ретките случаи на болест поврзана со TREX1- и ADAR1, овие мутации следеле автосомно рецесивно наследување (и на тој начин родителите на засегнатото дете се соочувале со ризик од 1 од 4 да имале слично засегнато дете при секое зачнување).

AGS можела да се подели на подтипови врз основа на генот во кој се јавувала предизвикувачката мутација. Истражување на 374 пациенти со AGS дијагноза покажала дека најчестите мутации се случиле кај RNASEH2B.

| Тип | ОМИМ | ген | Локус | Фреквенција |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| AGS1 |  | *TREX1* | 3p21.31 | 23% (1% доминантно) |
| AGS2 |  | *RNASEH2B* | 13q14.3 | 36% |
| AGS3 |  | *RNASEH2C* | 11q13.1 | 12% |
| AGS4 |  | *RNASEH2A* | 19p13.2 | 5% |
| AGS5 |  | *SAMHD1* | 20q11.23 | 13% |
| AGS6 |  | *АДАР* | 1q21.3 | 7% (1% доминантно) |
| AGS7 |  | *IFIH1* | 2q24 | 3% (сите доминантни) |

Било откриено дека мутациите поврзани со AGS покажувале нецелосна пенетрација во некои случаи, при што децата од исто семејство со исти мутации покажувале значително различни невролошки и развојни исходи. Клиничките карактеристики и текот на болеста варирале донекаде според генотипот, со TREX1 поврзан со веројатен почеток *во матката* и висока стапка на смртност, и RNASEH2B мутации поврзани со малку поблаги невролошки оштетувања, пониска активност на интерферон и подолг животен век.

RNASEH2 се користел во геномскиот надзор за отстранување на погрешно инкорпорираните рибонуклеотиди во ДНК. Кај глувците, губењето на активноста на RNASEH2 предизвикувало невроинфламација, атрофија на малиот мозок и дефекти на белата материја што го отсликувале AGS. Се чинело дека сигнализирањето на непоправено оштетување на ДНК била основната причина за невродегенеративните карактеристики кои биле карактеристични за АГС.

Патологија
----------

Активноста на интерферонот од тип I првично била опишана пред повеќе од 50 години како растворлив фактор произведен од клетки третирани со инактивирани, нереплицирани вируси кои ја блокирале последователната инфекција со жив вирус. Иако брзата индукција и засилување на системот на интерферон од тип I била многу приспособлива во однос на искоренувањето на вирусот, аберантната стимулација или нерегулираната контрола на системот можело да доведе до несоодветен и/или прекумерен излез на интерферон.

Студиите на протеините поврзани со AGS TREX1, комплексот RNase H2, SAMHD1 и ADAR1, сугерирале дека **несоодветна акумулација** на нуклеински киселини добиени од самите себе можела да предизвика сигнализација на интерферон тип I. Наодите за мутациите на *IFIH1* во сличен контекст го имплицирале **аберантното чувство** на нуклеинските киселини како причина за имунолошка надрегулација.

Кој бил изворот на нуклеинската киселина која предизвикувала имунолошки нарушувања кај АГС? Интересно, се покажало дека TREX1 можело да ја метаболизира обратно транскрибираната ХИВ-1 ДНК и дека едноверижна ДНК добиена од ендогени ретроелементи се акумулирала во клетките со недостаток на Trex1; сепак, регулацијата на ретроелементи во TREX1-null ќелиите неодамна била оспорена. Слично на тоа, друг генски производ поврзан со AGS SAMHD1, исто така, претставувал силна моќ против активноста на повеќе не-LTR ретроелементи, што било независно од познатата активност на dNTPase на SAMHD1.

Дијагноза
---------

**Лабораторија**: нормален метаболички и инфективен скрининг. Зголемување на бројот на бели клетки (особено лимфоцити) во цереброспиналната течност, и високи нивоа на интерферон-алфа активност и неоптерин во цереброспиналната течност биле важни индиции - сепак, овие карактеристики не биле секогаш присутни. Во поново време, упорно покачување на нивоата на mRNA на генските транскрипти стимулирани од интерферон било забележано во периферната крв на скоро сите случаи на AGS со мутации во *TREX1*, *RNASEH2A*, *RNASEH2C*, *SAMHD1*, *ADAR1* и *IFIH1* и кај 75% од пациентите со мутации во *RNASEH2B*. Овие резултати биле без оглед на возраста. Така, овој потпис на интерферон се чинело дека бил многу добар маркер на болеста.

**Неврорадиологија**: Спектарот на неврорадиолошки карактеристики поврзани со АГС бил широк, но најчесто се карактеризирал со следново:

* ***Церебрални калцификации***: калцификациите на КТ (компјутеризирана томографија) се гледале како области со абнормален сигнал, типично билатерални и сместени во базалните ганглии, но понекогаш и се протегале во белата маса. Калцификациите обично подобро се откривале со помош на КТ скенови (и можеле целосно да се пропуштат на МРИ без градиентни ехо секвенци (магнетна резонанца)).

* ***Абнормалности на белата материја***: Тие се наоѓале во 75-100% од случаите и најдобро се визуелизирале на МРИ. Промените на сигналот можеле да бидат особено истакнати во фронталните и временските региони. Абнормалностите на белата маса понекогаш вклучувале цистична дегенерација.

* ***Церебрална атрофија***: често се забележувала.

**Генетика**: патогени мутации во кој било од седумте гени за кои било познато дека биле вклучени во АГС.

Третман
-------

Во моментот не постоеле терапии конкретно насочени кон основната причина за АГС. Тековните третмани се однесувале на симптомите, кои можеле да се разликувале и по обем и по сериозност. Многу пациенти имале корист од хранењето со цевка. Можеле да се администрирале лекови за да помогнеле при напади/ епилепсија. Третманот на треперење останувал проблематичен, но особено вклучувал одржување на топли стапала/раце. Физичката терапија, вклучително и употребата на шини можела да помогне да се спречеле контрактури и понекогаш била потребна операција. Ботоксот (ботулиниум токсин) понекогаш предизвикувал тешки имунолошки реакции кај некои пациенти со АГС, и високиот ризик од можно понатамошно оштетување на мозокот морало да се земе предвид пред да се даде ботокс. Работната терапија можела да помогне во развојот, а употребата на технологија (на пр. помагала за комуникација) можела да ја олесни комуникацијата. Пациентите требало редовно да се прегледувале за состојби кои се лекувале, особено за глауком и ендокрини проблеми (особено хипотироидизам). Морало да се земело предвид и ризикот наспроти користа од давањето имунизација, бидејќи некои пациенти со АГС имале високи имунолошки реакции или избувнувања кои предизвикувале дополнително оштетување на мозокот од имунизациите, но другите пациенти немале проблеми со имунизацијата; од друга страна, пациентите со АГС умреле од болести против кои можеле да се имунизирале, така што семејството морало да го земе предвид ризикот наспроти користа од секоја имунизација наспроти ризикот од вистинскиот вирус ако одлучел да не имунизирал. Од 2017 година, се спроведувале тековни испитувања на лекови кои можеле да доведат до третмани со лекови за АГС.

Историја
--------

Во 1984 година, Жан Аикарди и Франсоа Гутиер опишале осум деца од пет семејства кои се претставиле со тешка ран почеток на енцефалопатија, која се карактеризирала со калцификација на базалните ганглии, абнормалности на церебралната бела маса и дифузна атрофија на мозокот. Вишокот на бели клетки, главно лимфоцити, бил пронајден во цереброспиналната течност (CSF), што укажувал на воспалителна состојба. Во текот на првата година од животот, овие деца развиле микроцефалија, спастицитет и дистонија. Некои од родителите на децата биле генетски поврзани еден со друг, а децата биле и машки и женски, што сугерирало дека болеста била наследена како автосомно рецесивна генетска карактеристика.

Во 1988 година, Пјер Лебон и неговите колеги ја идентификувале дополнителната карактеристика на зголемените нивоа на интерферон-алфа кај пациентот CSF во отсуство на инфекција. Оваа опсервација ја поддржала сугестијата дека AGS била воспалителна болест, како и подоцнежното откритие за зголемени нивоа на инфламаторниот маркер неоптерин во CSF, и демонстрацијата дека повеќе од 90% од лицата со генетска дијагноза на AGS, тестирани на која било возраст, покажувале нагорна регулација на генските транскрипти индуцирани од интерферон - таканаречен интерферонски потпис.

Сите случаи на **Кри енцефалитис** (на прогресивна енцефалопатија со ран почеток во заедницата на првите нации на Кри во Канада), и многу случаи претходно опишани како **псевдо- TORCH синдром**, (токсоплазмоза, рубеола, цитомегаловирус и вирус на херпес симплекс), првично се сметале за посебни нарушувања, подоцна било откриено дека биле исти како AGS (иако постоеле други причини за, генетски различни, фенотипови „псевдо-TORCH").

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  „A progressive familial encephalopathy in infancy with calcifications of the basal ganglia and chronic cerebrospinal fluid lymphocytosis". *Ann Neurol*. **15** (1): 49–54. 1984. doi:10.1002/ana.410150109. PMID 6712192.
2. 1 2  Tolmie JL; Shillito P; Hughes-Benzie R; Stephenson JB (1995). „The Aicardi-Goutieres syndrome (familial, early onset encephalopathy with calcifications of the basal ganglia and chronic cerebrospinal fluid lymphocytosis)". *J Med Genet*. **32** (11): 881–884. doi:10.1136/jmg.32.11.881. PMC 1051740. PMID 8592332.
3. ↑  Aicardi, J; Goutieres, F (2000). „Systemic lupus erythematosus or Aicardi-Goutieres syndrome?". *Neuropediatrics*. **31** (3): 113. doi:10.1055/s-2000-7533. PMID 10963096.
4. ↑  Dale RC; Tang SP; Heckmatt JZ; Tatnall FM (2000). „Familial systemic lupus erythematosus and congenital infection-like syndrome". *Neuropediatrics*. **31** (3): 155–158. doi:10.1055/s-2000-7492. PMID 10963105.
5. ↑  Crow, YJ; Livingston, JH (2008). „Aicardi-Goutieres syndrome: an important Mendelian mimic of congenital infection". *Dev Med Child Neurol*. **50** (6): 410–416. doi:10.1111/j.1469-8749.2008.02062.x. PMID 18422679.
6. ↑  Bonnemann, CG; Meinecke, P (1992). „Encephalopathy of infancy with intracerebral calcification and chronic spinal fluid lymphocytosis - another case of the Aicardi-Goutieres syndrome". *Neuropediatrics*. **23** (3): 157–61. doi:10.1055/s-2008-1071333. PMID 1641084.
7. ↑  „Proceedings of the International Meeting on Aicardi-Goutieres Syndrome Pavia, Italy, 28-29 May 2001". *Eur J Paediatr Neurol*. 6, Suppl A: A1–86. 2002.
8. 1 2  Crow, YJ; и др. (2006). „Mutations in the gene encoding the 3'-5' DNA exonuclease TREX1 cause Aicardi-Goutieres syndrome at the AGS1 locus". *Nat Genet*. **38** (8): 917–20. doi:10.1038/ng1845. PMID 16845398.
9. 1 2  Crow, YJ; и др. (2006). „Mutations in the genes encoding ribonuclease H2 subunits cause Aicardi-Goutieres syndrome and mimic congenital viral brain infection". *Nat Genet*. **38** (8): 910–6. doi:10.1038/ng1842. PMID 16845400.
10. 1 2  Rice, GI; и др. (2009). „Mutations involved in Aicardi-Goutieres syndrome implicate SAMHD1 as regulator of the innate immune response". *Nat Genet*. **41** (7): 829–32. doi:10.1038/ng.373. PMC 4154505. PMID 19525956.
11. 1 2  Rice, GI; и др. (2012). „Mutations in ADAR1 cause Aicardi-Goutieres syndrome associated with a type 1 interferon signature". *Nat Genet*. **44** (11): 1243–8. doi:10.1038/ng.2414. PMC 4154508. PMID 23001123.
12. 1 2 3  Rice, GI; и др. (2014). „Gain-of-function mutations in IFIH1 cause a spectrum of human disease phenotypes associated with upregulated type 1 interferon signaling". *Nat Genet*. **46** (5): 503–509. doi:10.1038/ng.2933. PMC 4004585. PMID 24686847.
13. 1 2 3 4 5 6 7  Rice, GI; и др. (2007). „Clinical and molecular phenotype of Aicardi-Goutières syndrome". *Am J Hum Genet*. **81** (4): 713–25. doi:10.1086/521373. PMC 2227922. PMID 17846997.
14. ↑  McEntagart, M; Kamel, H; Lebon, P; King, MD (1998). „Aicardi-Goutieres syndrome: an expanding phenotype". *Neuropediatrics*. **29** (3): 163–7. doi:10.1055/s-2007-973555. PMID 9706629.
15. ↑  Ostergaard, JR; Christensen, T; Nehen, AM (1999). „A distinct difference in clinical expression of two siblings with Aicardi-Goutieres syndrome". *Neuropediatrics*. **30** (1): 38–41. doi:10.1055/s-2007-973455. PMID 10222460.
16. ↑  Vogt, J (2013). „Striking intrafamilial phenotypic variability in Aicardi-Goutieres syndrome associated with the recurrent Asian founder mutation in RNASEH2C". *Am J Med Genet*. **161A** (2): 338–42. doi:10.1002/ajmg.a.35712. PMID 23322642.
17. ↑  Crow, YJ; и др. (2004). „Congenital glaucoma and brain stem atrophy as features of Aicardi-Goutieres syndrome". *Am J Med Genet*. **129A** (3): 303–7. doi:10.1002/ajmg.a.30250. PMID 15326633.
18. ↑  Figiel, Małgorzata; Chon, Hyongi; Cerritelli, Susana M.; Cybulska, Magdalena; Crouch, Robert J.; Nowotny, Marcin (2011-03-25). „The structural and biochemical characterization of human RNase H2 complex reveals the molecular basis for substrate recognition and Aicardi-Goutières syndrome defects". *The Journal of Biological Chemistry*. **286** (12): 10540–10550. doi:10.1074/jbc.M110.181974. ISSN 1083-351X. PMC 3060507. PMID 21177858.
19. ↑  O'Driscoll M. C.; Daly S. B.; Urquhart J. E.; Black G.; Pilz D. T.; Brockmann K.; Crow Y. J. (2010). „Recessive mutations in the gene encoding the tight junction protein occludin cause band-like calcification with simplified gyration and polymicrogyria". *The American Journal of Human Genetics*. **87** (3): 354–364. doi:10.1016/j.ajhg.2010.07.012. PMC 2933344. PMID 20727516.
20. ↑  Crow, Yanick J. (2016-11-22). „Aicardi-Goutières Syndrome". Во Pagon, Roberta A.; Adam, Margaret P.; Ardinger, Holly H.; Wallace, Stephanie E.; Amemiya, Anne; Bean, Lora J.H.; Bird, Thomas D.; Ledbetter, Nikki; Mefford, Heather C. (уред.). *GeneReviews*. Seattle (WA): University of Washington, Seattle. PMID 20301648.
21. ↑  Crow, Yanick; Livingston, John (2016-12-01). „Neurologic Phenotypes Associated with Mutations in TREX1, RNASEH2A, RNASEH2B, RNASEH2C, SAMHD1, ADAR1, and IFIH1: Aicardi–Goutières Syndrome and Beyond". *Neuropediatrics* (англиски). **47** (6): 355–360. doi:10.1055/s-0036-1592307. ISSN 0174-304X. PMID 27643693.
22. 1 2 3 4  Crow, Yanick J.; Chase, Diana S.; Lowenstein Schmidt, Johanna; Szynkiewicz, Marcin; Forte, Gabriella M.A.; Gornall, Hannah L.; Oojageer, Anthony; Anderson, Beverley; Pizzino, Amy (2015-02-01). „Characterization of human disease phenotypes associated with mutations in TREX1, RNASEH2A, RNASEH2B, RNASEH2C, SAMHD1, ADAR, and IFIH1". *American Journal of Medical Genetics Part A* (англиски). **167** (2): 296–312. doi:10.1002/ajmg.a.36887. ISSN 1552-4833. PMC 4382202. PMID 25604658.
23. ↑  Rice, Gillian; Patrick, Teresa; Parmar, Rekha; Taylor, Claire F.; Aeby, Alec; Aicardi, Jean; Artuch, Rafael; Montalto, Simon Attard; Bacino, Carlos A. (2007). „Clinical and Molecular Phenotype of Aicardi-Goutières Syndrome". *The American Journal of Human Genetics*. **81** (4): 713–725. doi:10.1086/521373. PMC 2227922. PMID 17846997.
24. 1 2  Aditi; Downing, Susanna M.; Schreiner, Patrick A.; Kwak, Young Don; Li, Yang; Shaw, Timothy I.; Russell, Helen R.; McKinnon, Peter J. (2021-12-15). „Genome instability independent of type I interferon signaling drives neuropathology caused by impaired ribonucleotide excision repair". *Neuron*. **109** (24): 3962–3979.e6. doi:10.1016/j.neuron.2021.09.040. PMC 8686690 Проверете ја вредноста `|pmc=` (help). PMID 34655526 Проверете ја вредноста `|pmid=` (help).
25. ↑  Isaacs, A; Lindenmann, J (1957). „Virus interference. I. The interferon". *Proc R Soc Lond B Biol Sci*. **147** (927): 258–67. Bibcode:1957RSPSB.147..258I. doi:10.1098/rspb.1957.0048. PMID 13465720.
26. ↑  Isaacs, A; Lindenmann, J; Valentine, RC (1957). „Virus interference. II. Some properties of interferon". *Proc R Soc Lond B Biol Sci*. **147** (927): 268–73. Bibcode:1957RSPSB.147..268I. doi:10.1098/rspb.1957.0049. PMID 13465721.
27. ↑  Gresser, I; и др. (1980). „Interferon-‐induced disease in mice and rats". *Ann N Y Acad Sci*. **350** (1): 12–20. Bibcode:1980NYASA.350...12G. doi:10.1111/j.1749-6632.1980.tb20602.x. PMID 6165266.
28. ↑  Stetson, DB; Ko, JS; Heidmann, T; Medzhitov, R (2008). „Trex1 prevents cell-intrinsic initiation of autoimmunity". *Cell*. **134** (4): 587–98. doi:10.1016/j.cell.2008.06.032. PMC 2626626. PMID 18724932.
29. ↑  Crow, YJ; Rehwinkel, J (2009). „Aicardi-Goutieres syndrome and related phenotypes: linking nucleic acid metabolism with autoimmunity". *Hum Mol Genet*. **18** (R2): R130–6. doi:10.1093/hmg/ddp293. PMC 2758706. PMID 19808788.
30. 1 2  Stetson, DB (2012). „Endogenous retroelements and autoimmune disease". *Curr Opin Immunol*. **24** (6): 692–7. doi:10.1016/j.coi.2012.09.007. PMC 4005353. PMID 23062469.
31. ↑  Yan, Nan; Ashton D. Regalado-Magdos; Bart Stiggelbout; Min Ae Lee-Kirsch; Judy Lieberman Yu (Nov 2010). „The cytosolic exonuclease TREX1 inhibits the innate immune response to HIV-1". *Nature Immunology*. **11** (11): 1005–1013. doi:10.1038/ni.1941. PMC 2958248. PMID 20871604.
32. ↑  Ahn, Jeonghyun; Phillip Ruiz; Glen N. Barber (Sep 26, 2014). „Intrinsic Self-DNA Triggers Inflammatory Disease Dependent on STING". *The Journal of Immunology*. **193** (9): 4634–4642. doi:10.4049/jimmunol.1401337. PMC 5003413. PMID 25261479.
33. ↑  Zhao, Ke; Juan Du; Xue Han; John L Goodier; Peng Li; Xiaohong Zhou; Wei Wei; Sean L Evans; Linzhang Li (Sep 26, 2013). „Modulation of LINE-1 and Alu/SVA retrotransposition by Aicardi-Goutieres syndrome-related SAMHD1". *Cell Reports*. **4** (6): 1108–1115. doi:10.1016/j.celrep.2013.08.019. PMC 3988314. PMID 24035396.
34. 1 2  Blau, N; и др. (2003). „Cerebrospinal fluid pterins and folates in Aicardi-Goutières syndrome: a new phenotype". *Neurology*. **61** (5): 642–7. doi:10.1212/01.wnl.0000082726.08631.e7. PMID 12963755.
35. 1 2 3  Rice, GI; и др. (2013). „Assessment of interferon-related biomarkers in Aicardi-Goutières syndrome associated with mutations in TREX1, RNASEH2A, RNASEH2B, RNASEH2C, SAMHD1, and ADAR1: a case-control study". *Lancet Neurol*. **12** (12): 1159–69. doi:10.1016/S1474-4422(13)70258-8. PMC 4349523. PMID 24183309.
36. ↑  Uggetti, C; и др. (2009). „Aicardi-Goutieres syndrome: neuroradiologic findings and follow-ups". *AJNR Am J Neuroradiol*. **30** (10): 1971–6. doi:10.3174/ajnr.a1694. PMC 7051307. PMID 19628626.
37. ↑  Livingston, JH; Stivaros, S; van der Knaap, MS; Crow, YJ (2013). „Recognizable phenotypes associated with intracranial calcification". *Dev Med Child Neurol*. **55** (1): 46–57. doi:10.1111/j.1469-8749.2012.04437.x. PMID 23121296.
38. ↑  Lebon, P; и др. (1988). „Intrathecal synthesis of interferon-alpha in infants with progressive familial encephalopathy". *J Neurol Sci*. **84** (2–3): 201–8. doi:10.1016/0022-510x(88)90125-6. PMID 2837539.
39. ↑  Black, DN; и др. (1988). „Encephalitis among Cree children in northern Quebec". *Ann Neurol*. **24** (4): 483–9. doi:10.1002/ana.410240402. PMID 3239950.
40. ↑  Crow, YJ; и др. (2003). „Cree encephalitis is allelic with Aicardi-Goutières syndrome: implications for the pathogenesis of disorders of interferon alpha metabolism". *J Med Genet*. **40** (3): 183–7. doi:10.1136/jmg.40.3.183. PMC 1735395. PMID 12624136.

Надворешни врски
----------------

* „Синдром Аикарди-Гутиерес", Јаник Џеј Кроу, **GeneReviews®** (последно ажурирање: 13 март 2014 година)