recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**„Третиот човек"** (англиски: *The Third Man*) — британски филм од 1949 година, во режија на Керол Рид (*Carol Reed*), а според сценариото на Греам Грин (*Graham Green*). Главните улоги ги играат: Џозеф Котен, Орсон Велс, Алида Вали, Тревор Хауард, Бернард Ли, Зигфрид Броер итн. Во 1951 година, филмот добил една награда „Оскар" (за најдобра кинематографија), а покрај тоа бил добитник и на наградата на БАФТА за најдобар британски филм (во 1950 година), како и на главната награда на Канскиот филмски фестивал (во 1949 година).

Содржина
--------

Американскиот писател Холи Мартинс (го игра Котен) само што пристигнува во Виена, по покана на својот стар другар Хари Лајм (го игра Велс), но дознава дека тој умрел во сообраќајна несреќа. Холи разговара со најблиските пријатели на Хари, но нивната верзија за случката му делува сомнително и тој решава самиот да го истражи случајот. Истовремено, тој се запознава со девојката на Хари, Ана Шмит (ја игра Вали) и се заљубува во неа, но таа сè уште тагува по Хари. Додека Холи се обидуав да ја дознае вистината се случуваат необични настани: убиен е домарот во зградата, кој му ветува дека ќе му раскаже за несреќниот настан, а за убиството е обвинет Холи; двајца непознати мажи, испратени од пријателот на Хари, Романецот Попеску (го игра Броер), сакаат да го убијат Холи, но тој успева да побегне; најпосле, една ноќ, Холи го здогледува Хари на улица, итн. Подоцна, Холи и Хари имаат кратка средба во која Холи се уверува дека Хари е жив и се крие во руската зона на окупираната Виена. Холи го пријавува случајот во полицијата, а по извршената ексхумација се дознава дека во гробот на Хари всушност лежи друг криминалец. Исто така, во полицијата, Холи дознава дека Хари е организаторот на шверц на пеницилин и дека тој е виновен за смртта и за болеста на многу луѓе, вклучувајќи и деца. Тогаш, Холи се согласува да ѝ помогне на полицијата да го уапси Хари. За таа цел, тој му закажува средба, но тогаш се појавува Ана, која го предупредува Хари, а тој се крие во подземниот систем на отпадни води. По големата полициска потера, Хари е тешко ранет, а кога доаѓа од излезот, него го убива Холи. Во последната сцена, на закопот на Хари присуствуваат полицискиот мајор Каловеј (го игра Хауард), Ана и Холи.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, The Third Man (1949), Awards (пристапено на 24.4.2017)
2. ↑  IMDb, The Third Man (1949) (пристапено на 24.4.2017)
Водопад на влезот во Церјанската пештера
Водопад на влезот на Церјанска пештера
**Церјанската пештера** се наоѓа во југоисточна Србија, на 15 километри од Ниш, во близина на селото Церје. Таа се наоѓа на територија на нишката градска општина Пантелеј.

За пештерата
------------

Церјанската пештера се наоѓа во склоп на излетничкото место Каменички вис. Влезот на пештерата се наоѓа на надморска височина од 515 m, на местото каде Провалиската река потонува во подземјето. Пештерата е хидролошки активна. Според геолозите, оваа пештера настанала пред повеќе од 2 милиони години. Првото име на пештерата било Провалија. Главниот ходник на пештерата е долг 3360 м.

Имиња на пештерата
------------------

* **Церјанска пештера** - официјално име на пештерата.
* **Провалија** - локално име, според името на рекичката која тоне во пештерата.
* **Церјанка** - име кое го дале првите истражувачи од Спелеолошкиот одсек на Планинарскиот сојуз на Белград (СОБ).

Пештерски накит
---------------

Пештерата е украсена со пештерски накит како што се: сталактити, сталагмити, хеликтити, брановидни завеси, пештерски корали и кристални цветови. Од посебно значење се хелактитите или пештерските рози. Хелактитите се посебен вид на пештерски накит, кој спротивно на физичките закони и Земјината гравитација се формираат и распространуваат во сите правци поради делувањето на воздушните струи.

Заштита на пештерата
--------------------

Пештерата е под заштита од 1955 година. Заводот за заштита на спомениците на природата во 1998 година ја прогласил Церјанската пештера за природно богатство од прва категорија. Јавното претпријатие Дирекција за изградба на градот Ниш е задолжено за управување со пештерата, како и за заштита и развој на пештерата.

Наводи
------

1. ↑  *Академски спелеолошко-алпинистички клуб*. „Церјанска пећина". Посетено на 30 јануари 2015.
2. ↑  *Туристичка организација Ниш*. „Церјанска пећина". Архивирано од изворникот на 2015-02-23. Посетено на 30 јануари 2015.
3. ↑  *NišCafe*. „Излетишта у Нишу". Архивирано од изворникот на 2015-01-22. Посетено на 30 јануари 2015.
4. ↑  *РТС*. „Добродошли у Церјанку". Посетено на 30 јануари 2015.
5. ↑  *Сафари клуб*. „Церјанска пећина". Архивирано од изворникот на 2015-03-24. Посетено на 30 јануари 2015.
6. ↑  *Дирекција за изградњу града Ниша*. „Церјанска пећина". Архивирано од изворникот на 2015-02-16. Посетено на 30 јануари 2015.

Надворешни врски
----------------

* Академски спелеолошко-алпинистички клуб (АСАК) - Церјанска пећина (српски)
* Уредба о заштити споменика пророде „Церјанска пећина" Архивирано на 4 март 2016 г. (српски)
* Уредба о заштити споменика пророде „Церјанска пећина" Архивирано на 6 март 2016 г. (српски)
**„Ворлок"**, познат и како **„Човекот со златен колт"** (англиски: *Warlock*) — американски филм од 1959 година, во режија на Едвард Дмитрик (Edward Dmytryk) по сценариото на Роберт Алан Ортур (Robert Allan Aurthur), засновано врз романот на познатиот писател Оукли Хол (Oakley Hall). Главните улоги ги толкуваат: Хенри Фонда (Henry Fonda), Ентони Квин (Anthony Quinn), Дороти Малоун (Dorothy Malone), Долорес Мајклс (Dolores Michaels), Ричард Арлен (Richard Arlen), Дон Бедоу (Don Beddoe) и Ричард Видмарк (Richard Widmark). Филмот се одликува со добро режирани акциски сцени и со многу добро разработени ликови.

Синопсис
--------

Во градот Ворлок во државата Јута се населува една банда која постојано предизвикува немири и вооружени престрелки. Затоа, жителите на градот решаваат да го ангажираат славниот револвераш Клеј Блејсдел (го игра Фонда), кој треба пред насилниците да глуми дека е новиот шериф. Набргу, тој се појавува во градот со својот пријател, коцкарот Том Морган (го игра Квин) и ја отстранува бандата. Еден ден, неколку припадници на бандата ја ограбуваат кочијата која патува кон Ворлок, а Морган скришно убива еден патник. По тој настан, Џони Ганон (го игра Видмарк), еден од бандитите кои во меѓувреме се покајува, станува нов шериф, решен да стави крај на насилствата во градот. Истовремено, во градот се појавува Лили, која смета дека Блејсдел и Морган се виновни за убиството на патникот од кочијата, кој е брат на нејзиниот некогашен свршеник кого го убил Блејсдел. По некое време, во градот се враќаат неколку членови на бандата, меѓу кои и брат му на Ганон, кој го предизвикува на двобој Блејсдел и притоа погинува. Тогаш, Ганон ги посетува бандитите и им забранува повеќе да влегуваат во Ворлок, но водачот на бандата го претепува и му ја повредува раката. Утредента, бандата влегува во градот, а Лили (која во меѓувреме се заљубува во Ганон) го моли Блејсдел да му помогне на Ганон. Во таа прилика, Блејсдел дознава дека Морган го наместил да го убие свршеникот на Лили. Кога Блејсдел му кажува на Морган за намерата да му помогне на Ганон, да се ожени и да остане да живее во Ворлок, Морган му го зема револверот и не му дозволува да излезе надвор. За тоа време, со помош на граѓаните на Ворлок, Ганон успева да ја совлада бандата. Тогаш, пијаниот Морган дивее низ улиците на градот и го предизвикува Блејсдел на двобој. Така, Блејсдел е принуден да го убие својот најверен пријател, а потоа подметнува пожар во хотелот, оставајќи да изгори телото на Морган. Утредента, Блејсдел излегува на двобој со Ганон при што ги фрла револверите на улицата и го напушта градот.

Наводи
------

1. ↑  HRT, Čovjek sa zlatnim koltom, američki film (12) - Ciklus klasičnog vesterna (пристапено на 12.9.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Човекот со златен пиштол"** (англиски: *The Man with the Golden Gun*) — британски филм за тајниот агент Џејмс Бонд од 1974 година, во режија на Гај Хамилтон.

Факти за филмот
---------------

Филмот „Човекот со златен пиштол" е дело на режисерот Гај Хамилтон, кој претходно режирал три филмови од серијалот за Џејмс Бонд, и тоа: „Голдфингер", „Дијамантите се засекогаш" и „Живеј и остави ги другите да умрат". Главните улоги во филмот ги толкуваат Роџер Мур, Кристофер Ли, Брит Екланд, Мод Адамс, Ерве Вилшез, Клифтон Џејмс и Бернард Ли. Овој филм, е деветтото продолжение на циклусот посветен на тајниот агент Џејмс Бонд. Делумно, филмот е снимен според истоимениот роман на Јан Флеминг.

Содржина
--------

Франциско Скараманга е платен убиец, познат како "Човекот со златен пиштол", кој своите жртви ги усмртува со златни куршуми. Но, тој е познат и по тоа што никогаш не ја промашува својата цел и без грешка ги завршува сите поставени задачи. Франциско добива задача да го ликвидира Џејмс Бонд.

Наводи
------

1. ↑  *Антена*, бр. 807, 13.12.2013, стр. 3.
2. ↑  *Антена*, бр. 832, 562.2014, стр. 16.
3. ↑  *Антена*, бр. 807, 13.12.2013, стр. 3.
4. ↑  *Антена*, бр. 832, 562.2014, стр. 16.
5. ↑  *Антена*, број 862, 2.1.2015, стр. 26.
**„Човекот со златната рака"** (англиски: *The Man with the Golden Arm*) – американски филм од 1955 година, во режија на Ото Премингер (Otto Preminger) по сценариото на Волтер Њуман (Walter Newman) и Луис Мелцер (Lewis Meltzer). Филмот, заснован на истоимениот роман на Нелсон Алгрен, бил еден од првите успешни филмови поврзани со дрогата и бил номиниран за „Оскар" во три категории: најдобар глумец (Синатра), најдобра музика (Елмер Бернстајн) и најдобра сценографија. Главните улоги ги играат: Френк Синатра, Ким Новак, Елинор Паркер и Арнолд Стенг. Филмот претставувал нов успех на Синатра, а придонесол и за зголемувањето на популарноста на тогашната млада глумица Ким Новак која ја имала првата улога во престижен филм.

Синопсис
--------

По шестмесечно лечење од зависноста од дрога, Френки Машин (го игра Синатра) се враќа во Чикаго со намера да зпаочне нов живот како тапанар. Меѓутоа, неговите познаници и неподвижната супруга Зош (ја игра Паркер) го наговараат да ја искористи својата „златна рака" и да игра покер со цел да заработи повеќе пари. Комарот, заедно со опкружувањето и незадоволството поради откажувањето од музиката, повторно го носат Френки во прегратката на дрогата, но неговата млада сосетка Моли (ја игра Новак) успева да го наговори да се пријави на аудицијата за тапанар во еден музички состав. По неуспехот на аудицијата, неговата состојба уште повеќе се влошува, а тој, иако невин, се наоѓа и на мета на полицијата...

Наводи
------

1. ↑  HRT, Čovjek sa zlatnom rukom, američki film (пристапено на 12.6.2021)
2. ↑  HRT, Čovjek sa zlatnom rukom, američki film (пристапено на 12.6.2021)


[[Категорија:Филмови поврзани со коцкање]
Херцшпрунг-Раселов дијаграм
Спектрален тип
Кафеави џуџиња
Бели џуџиња
Црвени џуџиња
Подџуџиња
Главна низа  
(„џуџиња")
Подџинови
Џинови
Сјајни џинови
Суперџинови
Хиперџинови
апсолутна  
вели-  
чина  
(MV)

**Суперџин** — вид ѕвезда од редот на најмасивните во вселената. Во Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм тие го заземаат највисокиот дел од дијаграмот. Во спектралната класификација суперџиновите се класифицирани како **Ia** (најсјајни суперџинови) или **Ib** (помалку сјајни суперџинови). Обично имаат апсолутна величина помеѓу -5 и -12. Најсјајните суперџинови обично се класификуваат како хиперџинови од класата 0.

Поврзано
--------

* Џиновска ѕвезда
* Црвен џин
* Црвен суперџин
* Син суперџин
* Хиперџин

Наводи
------

* Tempesti, Piero (editor) (1979). *Enciclopedia dell'Astronomia*. Curcio.CS1-одржување: излишен текст: список на автори (link)
|  |
| --- |
|  |
| Ацтечка цивилизација |
| Ацтечко општество |
| Наватлски јазик |
| религија |
| митологија |
| богови |
| календар |
| човеково жртвување |
| историја |
| Ацтлан |
| кодекси |
| војска |
| алијанса |
| шпанско освојување |
| Падот на Теночтитлан |
| Тажна вечер |
| Моктезума II |
| Хернан Кортез |
| * п
* р
* у
 |

**Човечкото жртвување кај Ацтеките** — дел од ацтечката култура и религија, иако големината на овој ритуал не е најдобро истражен кај научниците. Шпанските документи од периодот на колонизацијата на Мексико укажуваат дека човековото жртвување кај Ацтеките било доста застапено, како во империјата така и во цела Средна Америка. Во археолошките наоѓалишта се пронајдени човечки остатоци кои укажуваат дека овој ритуал се користел.

Надворешни врски
----------------

* Статијата "El sacrificio humano en Mesoamérica" од Мичел Граулич Архивирано на 24 февруари 2007 г. (шпански)

Наводи
------

Anonymous Conqueror (1917) [ca.1550]. *Narrative of Some Things of New Spain and of the Great City of Temestitan, México* (online reproduction by FAMSI, edited by Alec Christensen). Marshall H. Saville (trans. and ed.). New York: The Cortes Society. OCLC 6720413. Посетено на 2008-01-12.
Carrasco, David (1999). *City of Sacrifice: The Aztec Empire and the Role of Violence in Civilization*. Boston, MA: Beacon Press. ISBN 0-8070-4642-6. OCLC 41368255.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
Díaz del Castillo, Bernal (1963) [1632]. *The Conquest of New Spain*. Penguin Classics. J. M. Cohen (trans.) (6 printing (1973). изд.). Harmondsworth, England: Penguin Books. ISBN 0-14-044123-9. OCLC 162351797.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за Ацтеките е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Маврудис Геројанис
Клетвата на Георгиос Јанглис пред Централниот македонски комитет во Атина, 30 август 1905 г.
**Централниот македонски силогос** (на грчки: Κεντρικός Μακεδονικός Σύλλογος) е грчка организација, дел од грчката вооружена пропаганда во Македонија.

Била создадена во Атина во 1902 година од браќата Теохарис и Маврудис Геројанис. Организацијата имала за цел да ја претстави и заштити грчката гледна точка за населението во Беломорска Македонија пред и по илинденското востание. Одделно со помош на организацијата се испраќаат андартски чети во Македонија. Во 1905 година започнува да издава свој весник „Александар Македонски". Во 1907 година заедно со други слични здруженија влегува во Панмакедонскиот силогос.

Наводи
------

1. ↑  Македонска енциклопедија, МАНУ, Скопје, 2009, стр. 1600-1601
**Церкничко Езеро** (словенечки: *Cérkniško jézero*) — езеро во југозападниот дел на Словенија. Се наоѓа во јужниот дел на Церкничкото поле. 

Површината на езерото изнесува околу 26 км² и се наоѓа во Крашковото Поле. Кога Крашковото Поле е поплавено површината достигнува и до 38 км². Максималната должина на езерото изнесува 10,5 км, а максималната ширина 4,7 км. Церкничкото Езеро е најголемо езеро во Словенија. Максималната длабочина на езерото изнесува 10 метри. 

Нивото на водата во езерото расте посе есенските врнежи од дожд и во пролет кога се топи снегот, а во текот на мај и јуни езерото пресушува.

Езерото има добри услови за ловење на риба. Исто така езерото претставува место за гнездење на многу видови на птици.

Поврзано
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Церкничко Езеро" на Ризницата ? |

* Список на езера во Словенија

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Словенија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
*Хилас и нимфите* (1896) од Џон Вилијам Вотерхаус
Во класичната митологија, **Хилас** беше младич кој беше придружник и љубовник на Херакле (римски Херкул). Неговото киднапирање од страна на водните нимфи беше тема на античка уметност, и е долготрајна тема на западната уметност во класичната традиција.

Во митологијата, Хилас бил син на кралот Тејодамас од Дриопите и Мелита. Тој ја доби својата убавина од својата божествена мајка и неговата воена моќ од неговиот полубог татко.

Откако Херакле го уби Тејодамас во битката, го зеде Хилас и го научил да биде воин. Поетот Теокрит (околу 300 п.н.е.) пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Не, дури синот со бронзено срце на Амфитрион, кој го поразил дивиот Немејски лав, сакаше момче - шармантниот Хилас, чија коса висела во кадрици. И како татко со драг син, го научи се она што го направи добар маж и познат."

Херакле го зеде Хилас со себе на Арго, правејќи го еден од Аргонаутите. Хилас бил киднапиран од страна на нимфи кои се заљубиле во него и неговата убавина, и исчезна без трага. Ова во голема мера го вознемири Херакле, па тој заедно со Полифем долго го барале. Бродот испловил без нив. Според латинската *Аргонаутика* на Гај Валериј Флак, тој никогаш не го најде Хилас затоа што тој се заљубил во нимфите и останал кај нив "да ја сподели нивната моќ и нивната љубов."

Наводи
------

1. ↑  Leopoldo Perdomo. „The many loves of Hercules". Архивирано од изворникот на 2016-07-19. Посетено на 23 September 2014.
2. ↑  "Hercules and Hylas."

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Хилас" на Ризницата ? |

* Berkeley's *Three Dialogues between Hylas and Philonous*
* Encyclopædia Britannica on *Hylas*
* *Hylas in the Classical Style* by Stefanie E. Dittert, Professor Buttigieg
* Encyclopedia of Greek Mythology on *Hylas* Архивирано на 25 април 2021 г.


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со митологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 868820
* LCCN: no2017123853
* GND: 121408094
* SUDOC: 066877423
* BNF: cb13771325n (податоци)

 |

 |
c.1907 by Едвард Шериф Куртис.
 Фотографија на мртва природа

Фотографија на Мртва природа
----------------------------

**Фотографија на Мртва природа** прикажува безживотен предмет, најчесто мали групации на предмети. Многу повеќе од другите типови на фотографија, како што се пределните или портретните, фотографиите на мртва природа му даваат на фотографот поголема слобода во распоредувањето на дизајнот на елементи во сцената. 

Фотографијата на мртва природа уметност која бара многу труд, каде што од фотографите се очекува да бидат способни да обликуваат нивната работа со префинето чувство за светлина, комбинирано со компонирачки вештини. Фотографот на мртва природа повеќе ги создава сликите отколку што само ги фотографира. Способноста да пронајде потпора и површина за местење на сцената е исто така потребна вештина.

Значајни фотографи на мртва природа
-----------------------------------

* Адолф де Мајер
* Ирвинг Пен
* Едвард Вестон

Погледни
--------

* Документарна фотографија
* Улична фотографија
* Фотограф
* Уметничка Фотографија
* Мртва природа
**Супресивниот падеж** (скратено **SUPE**) е граматичко склонение што означува место на врвот на површината на нешто. Неговото име потекнува од латинскиот *суперсум, супересе*: да биде преку и над. 

Додека повеќето јазици го комуницираат овој концепт преку употреба на ставови, има некои, како унгарскиот, што ја прави употребата на падежи за оваа граматичка структура. 

Пример на унгарски јазик: *könyvek**en*** значи „ **на** книгите", буквално „книгите-на". 

На финскиот јазик, супресивот е еден вид на прилог. На пример: 

*kaikkialla* значи „секаде" (буквално „сè-на") 

*täällä* значи "(на) тука" (од *tämä* - "ова", букв. "на ова место") 

Во лезгинскиот, супресивниот падеж е обележан со суфикси: *sew-re-l*:на мечката.

Наводи
------

1. 1 2  Mäkinen, Panu. „Finnish Grammar - Adverbial Cases". *users.jyu.fi*. University of Jyväskylä. Посетено на 30 јули 2020.
2. ↑   p. 74. Haspelmath, Martin. 1993. *A Grammar of Lezgian.* Walter de Gruyter.
**Фотокопирање** — процес со кој брзо и евтино се прават хартиени копии на документи и други графички прикази или слики. Повеќето сегашни фотокопир-апарати користат технологија која се вика ксерографија - процес на сушење со користење топлина. Копир-апаратите можат исто така да користат и други излeзни технологиии како што се иглично вбризгување на мастило - инк џет, но ксерографијата е стандардна постапка за канцелариско фотокопирање.

Надворешни врски
----------------

* Фотокопирање на Ризницата ?
* R. Schaffert: *Electrophotography*. Focal Press, 1975
* Owen, David (August 2004). *Copies in Seconds : How a Lone Inventor and an Unknown Company Created the Biggest Communication Breakthrough Since Gutenberg: Chester Carlson and the Birth of the Xerox Machine*. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-5117-2.
**Хиландарски типик** — средновековен типик на пергамент. Го напишал Свети Сава во 1200 година. години по пишувањето на Карејскиот типик. Свети Сава ги определил нормите на монашкиот живот во манастирот, како и организацијата на манастирската управа. Писмото е напишано по углед на прологот на типикот на цариградскиот манастир Богородица.

Не е зачуван оригиналот, туку ран препис во облик на пергаментен кодекс во Хиландар и веројатно датира од дваесеттите години на 13 век.

Содржина на типикот
-------------------

Хиландарскиот типик содржи прописи за духовниот живот во манастирот и организирањето на разни служби на манастирската заедница. Со манастирот раководи игумен со широки овластувања, но во договор со соборот на старците. Секоја функција во манастирот е „служба", а секоја работа е „послушание", па ни овластувањето на игуменот не можело да биде неограничено. Покрај должноста да се договори за сè со старците, игуменот морал да се потпира и на други манастирски улоги: економ, еклесијарх, дохијар и други. Игумените на поголемите манастири ги бирале кралот и архиепископот заедно, од што произлегува не само високиот општествен углед на ова звање, туку и статусот на монаштвото и манастирите во средновековна Србија, како што ги изградил Свети Сава и организациски поставени со неговиот пример. Сите монаси морале строго да ги почитуваат своите три завети: девственост, сиромаштија и послушност. Меѓусебните односи биле под духовен и дисциплиниран надзор на игуменот, односно духовникот, при што посебно се трудел да се негува духот на љубовта и помошта. Грижата за болните довело и до создавање на првите вистински, иако затворени, болници во манастирите.

Поврзано
--------

* Манастир Хиландар

Наводи
------

1. ↑  Мојсиловић Игор, МАНАСТИР ХИЛАНДАР, Пристапено 23. 1. 2014.
2. ↑  Свети Сава:Сабрани преписи, Пристапено 28. 1. 2014.
Уго Амалди
**Уго Амалди** - роден 1934 година, е италијански физичар.

Биографија
----------

Тој е син на првиот генерален секретар на ЦЕРН Едоардо Амалди. Амалди бил професор на катедрата за физика на Универзитетот во Милано, а претходно работел во Институтот Санита и ЦЕРН. Има почесни докторати од Универзитетот во Лион, Универзитетот во Упсала (1993), Универзитетот во Валенсија и Универзитетот во Хелсинки. Тој е член на Европското физичко друштво, истакнат здружен професор на Техничкиот универзитет во Минхен, член на Академијата Линкеј и ја добил инаугуративната награда Бруно Понтекорво од JINR. Тој, исто така, го основал проектот за хадронска терапија во ЦЕРН во 1991 година.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 94887020
* LCCN: n86836646
* ISNI: 0000 0001 0927 0793
* GND: 17195923X
* SUDOC: 074573233
* BNF: cb14060588k (податоци)
* NLA: 36560278
* CiNii: DA08808603

 |

 |
**Хилдегард Катарина Торел**, **родено Бергендал**, 22 мај 1850 – 2 февруари 1930 година, била шведска сликарка.

Биографија
----------

 *Modell med spegel* (1899) масло на платно
Торел е родена во парохијата Кропа, округот Вермланд, Шведска. Таа е ќерка на Август Филип Бергендал и Хилдегард Венерлунд. Во 1872 година се омажила за ревизорот Оскар Рајнхолд Торел. Студирала на Кралската шведска академија за ликовни уметности во Стокхолм од 1876 до 1879 година, каде што била единствената мажена студентка. Таа постанала агре на Кралската шведска академија за ликовни уметности во 1883 година и била чирак кај Берта Вегман. Подоцна отпатувала за Париз, каде студирала со Леон Бонат и Жан-Леон Жером .

Торел главно сликала големи портрети, на пример *Modersglädje* (1894), *Портрет на истакната млада дама* (1880), *Портрет на млада девојка* (1916), *Сликање на Фани Брате* (1918) и *Млада жена со вентилатор* (1893).

Наводи
------

Дополнително читање
-------------------

* „Торел, Хилдегард Катарина" во *Нордиск семејбок* (второ издание, 1919 година)
* Hildegard Thorell

Надворешни врски
----------------

* 

* Хилдегард Торел на Ризницата ?
* Предлошка:Digitaltmuseum


1. ↑  „Hildegard Katarina Thorell". *RKD*. Посетено на 14 April 2018.
2. ↑  „Hildegard Katarina Thorell - Bergendal". *Lexikonett Amanda*. Посетено на 14 April 2018.
3. ↑  „Hildegard Thorell". *Lexikonett Amanda*. Посетено на 14 April 2018.
4. ↑  „Modersglädje". digitaltmuseum.se. Посетено на March 1, 2019.
5. ↑  „Young woman with fan, 1893". artnet.com. Посетено на March 1, 2019.
6. ↑  „Hildegard Katarina Thorell (1850-1930)". figurationfeminine. Посетено на March 1, 2019.
**Ширли Гејл Крос** (27 август 1915 година, Оклахома - 14 јули 2008 година, Источен Сендвич, Масачусетс) била американски ботаничар, ботанички илустратор и конзерватор.

Биографија
----------

Ширли Гејл пораснала во Глостер и Марблхед и дипломирала на Државниот колеџ во Масачусетс (преименуван во 1947 година во Универзитетот во Масачусетс Амхерст). На колеџот Редклиф, таа го добила својот докторат. во 1939 година со ML Fernald како нејзин раководител на тезата.

Во 1941 година се омажила за Честер „Чет" Е. Крос (1913–1988), нејзин соученик кој добил докторат. во палеоботаниката од Харвард. Двојката се преселила во историскиот округ Спринг Хил во Сендвич, Масачусетс, каде што поседувале и одгледувале три мочуришта од брусница за да снабдуваат брусница за пазарот на свежо овошје. Тие продолжиле да одгледуваат брусница до кратко пред смртта на Чет Крос. Таа и Гордон Дилон ги нацртале илустрациите за книгата на Едит Скаман од 1947 година, *папрати и папрат сојузници од Њу Хемпшир*. Ширли Гејл Крос ги нацртала илустрациите на *Ринхоспора* и многу од илустрациите од папрат за 8-то издание на прирачник за ботаника.

Крос била основачки член на Друштвото Торнтон В. Бурџис и ја осмислила, дизајнирала, одгледувала и организирала градината со диви цвеќиња на Друштвото именувана во нејзина чест.

По нејзината смрт, таа останала со три сина, шест внуци и едно правнуче.

Наводи
------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* Ботаничар: Gale

 |

 |


1. 1 2 3 4  „Obituary. Dr Shirley G. Cross, 92". *Cape Cod Times (capecodtimes.com)*. July 23, 2008.[*мртва врска*]
2. ↑  „Gale, Shirley — Index of Botanists". *Harvard University Herbaria & Libraries*.
3. ↑  Tryon, Rolla M.; Tryon, Alice F. (1968). „Edith Scamman (1882-1967)". *American Fern Journal*. **58** (1): 1–4. JSTOR 1546270.
4. ↑  Edith Scamman (1947). *Ferns and Fern Allies of New Hampshire*. New Hampshire Academy of Science. стр. 6; 96 pages
5. ↑  Bean, Ralph C. (September 1950). „Review of *The Eighth Edition of Gray's Manual of Botany*, edited by Merritt Lyndon Fernald". *Rhodora*. **52** (621): 226–228. JSTOR 23304085.
6. ↑  „Shirley Cross Wildflower Garden". *Thornton W. Burgess Society*.
7. ↑  „Obituary. Dr. Shirley G. Cross". *The Boston Globe (legacy.com)*. July 23, 2008.
**„Убиство со умисла"** (српски: *Убиство с предумишљајем*) — српски филм од 1995 година, во режија на Горчин Стојановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Небојша Глоговац, Бранка Катиќ, Ана Софреновиќ, Сергеј Трифуновиќ, Драган Миќановиќ.

Синопсис
--------

Во филмот се прикажани две љубовни приказни што се случуваат во воено време, оддалечени меѓусебно 50 години: приказната на Јелена Паниќ - Булика и на нејзината баба Јелена Љубосављевиќ. Булика пишува книга заснована врз дневникот на нејзината баба при што ги открива испреплетените љубовни односи меѓу баба ѝ, вообразена убавица, младиот партизански офицер Крсман и Јован, синот на нејзиниот очув. Во тоа време, во штотуку ослободениот Белград, Јелена Љубосављевиќ се обидува да се приспособи на новите околности, потпирајќи се на офицерот на ОЗНА, Крсман Јакшиќ, селанец од Копаоник, кој припаѓа на новата класа на повластени луѓе. Јован, пак, е згрозен од напливот на „примитивните" луѓе и љубоморен на врската на Јелена со Крсман. Педесет години подоцна, во воената 1992 година, Булика го запознава младиот ранет војник од Мославина, Богдан Билогорац, кој со нетрпение чека да оздрави за да се врати на бојното поле.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Убиство с предумишљајем (пристапено на 8.12.2022)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Убиството на Џон Кенеди**, 35-тиот претседател на САД, се случило на 22 ноември 1963 г. во 12:30 часот по месно време во „Дили Плаза", Далас, Тексас, САД. Кенеди бил смртно ранет додека патувал со неговата сопруга Жаклин, гувернерот на Тексас Џон Конали и неговата сопруга Нели Конали, кои ја придружувале претседателската поворка. Десетмесечната истрага на комисијата „Ворен" помеѓу 1963 и 1964 г. покажала дека претседателот бил убиен од Ли Харви Освалд, кој дејствувал сам, и дека Џек Руби исто така дејствувал сам кога го убил Освалд пред да му се судело. Сепак, анкетите спроведени помеѓу 1966 и 2004 г. покажуваат дека до 80 % од Американците се сомневаат дека тоа е владино прикривање.

Одборот за убиства на Претставничкиот дом на САД го тврдел спротивното, велејќи во 1979 г. дека претседателот Џон Ф. Кенеди веројатно бил убиен како резултат на заговор. Одборот открил многу недостатоци во првичната истрага на ФИБ и комисијата „Ворен". Иако се согласувал со тврдењето на „Ворен" дека Освалд ги испукал сите истрели во кои биле ранети Кенеди и гувернерот Конали, Одборот за убиства тврдел дека биле испукани најмалку четири истрели и дека е голема веројатноста дека имало двајца пукачи. Одборот не утврдил ниту еден поединец или група на луѓе вклучени во убиството освен Освалд, но рекол дека ЦРА, Советскиот Сојуз, организираното злосторство и неколку други групи не се вклучени, иако тие не ја негираат вмешаноста на поединечни членови на тие групи. Убиството сè уште е предмет на дебата и покренало многу теории на заговор.

Наводи
------

1. ↑  „November 22, 1963: Death of the President | JFK Library". *www.jfklibrary.org*. Посетено на 2023-05-07.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Убиство на Џон Кенеди" на Ризницата ? |
Поглед на теренот на ФК „Стење", сместен пред селото
**ФК Стење** — македонски фудбалски клуб од истоименото село, Општина Ресен. Клубот е создаден во 1971/72 година, под името „Граничар", бидејќи во непосредна близина се наоѓа граничниот премин „Стење" кон Албанија.

Фудбалскиот клуб „Стење" во 2005 година направил измена на своето име и се соединил со фудбалскиот клуб „Братство". Но, фудбалскиот клуб „Стење-Братство" во 2009 година го вратил своето старо име ФК „Стење" со нов претседател и управен одбор. Фудбалскиот клуб „Стење" во 2009/10 година настапувал во Општинската фудбалска лига во Ресен.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на спортот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 40°56′7″N 20°55′8″E﻿ / ﻿40.93528° СГШ; 20.91889° ИГД﻿ / 40.93528; 20.91889
**Черниче** — село во Општина Симитли.

Географија и местоположба
-------------------------

Убавото мало село Черниче е опколено од планини. Се наоѓа во котлината на реката Струма. Веднаш до селото се наоѓа планината Пирин. Други села,што се во близина на селото се Крупник, Полето , Полена и гр.Симитли.

Историја
--------

Стопанство
----------

Демографија
-----------

Општествени установи
--------------------

Во селото има црква и училиште Св. Кирил и Методиј.

Самоуправа и политика
---------------------

Културни и природни знаменитости
--------------------------------

Редовни настани
---------------

Личности
--------

Култура и спорт
---------------

Иселеништво
-----------

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Пиринска Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во Општина Симитли |
| --- |
|  |
| 
* Брестово
* Горно Осеново
* Градево
* Докатичево
* Долна Сушица (Полена)
* Долно Осеново
* Железница
* Крупник
* Мечкул
* Полето
* Ракитна
* Сенокос
* **Симитли**
* Србиново (Брежани)
* Сухострел
* Сушица
* Тросково
* Черниче

 |
|  |
| *во загради се дадени денешните имиња на местата сменети од бугарската држава* |

 |
**„Убиство на свиреп и подмолен начин и од ниски побуди"** (српски: *Убиство на свиреп и подмукао начин и из ниских побуда*) – југословенски филм од 1969 година, во режија на Жика Митровиќ по сценариото на Милан Милиќевиќ - Ланг. Главните улоги ги толкуваат: Михаило Јанкетиќ, Ирена Просен, Зоран Милосављевиќ и Петар Краљ. По темата и по стилот, филмот се надоврзува на филмот на Митровиќ, „Нож", а се одликува и со тоа што допира една тема која била табу во тогашната југословенска кинематографија — абортусот (кој во тоа време бил незаконски). Исто така, филмот го привлекол вниманието и со тоа што е снимен во стилот „cinema verite", односно во него се користат и документарни сцени, како и славни личности кои се појавуваат во филмот глумејќи се себеси.

Синопсис
--------

Убиство извршено во центарот на Белград му обезбедува материјал на еден новинар за да ја пополни својата рубрика. Но, кога милицијата ќе уапси и обвини еден човек, кој по неговото мислење е невин, новинарот се замешува во истрагата при што среќава повеќе личности од чаршискиет кругови и од белградското подземје. Иако го изложува својто живот на опасност, најпосле, новинарот го иткрива убиецот.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Убиство на свиреп и подмукао начин и из ниских побуда (пристапено на 11.10.2022)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Череп** — пештера во Македонија во подножјето на планината Бистра, помеѓу кичевските села Тајмиште и Бачишта. Пештерата Череп се наоѓа во атарот на планинското село Бачишта, кај месноста викано Вачишки ливади покрај Вачишка река. Пештерата „Череп" стана многу актуелно во македонската јавност во почетокот на септември 2016 година, кога италијански истражувачи пронашле делови од скелет (черепи, коски и сл.), при што пријавиле во кичевската полиција.

Според последните информации од обвинителството од оваа пештера позната под името „Череп", во првото собирање на почетокот на септември, беа подигнати околу 19, а до текот на месецот уште 40 черепи и други остатоци. Пронајдените остатоци се пренесени на Институтот за судска медицина, криминалистика и медицинска деонтологија во Скопје, каде ќе биде извршена нивна обработка.

Опис
----

Пештерата се наоѓа во атарот на кичевското село Тајмиште, во шумски предел со тешко достапна патека. До неа се стигнува по локален пат, дел асфалтиран, а поголем дел земјен и прилично тешко прооден, во должина од околу 25 км од магистралниот пат Гостивар – Охрид, односно на неколку километри од превојот „Стража". До самиот влез на шумата се доаѓа по тесна планинска патека, на стрмна угорница. Самиот влез во Пештерата е тесен и не повисок од 1,20 м. Од нејзиниот влез се продолжува кон тесни тунели во вид на природни ходници, на чии ѕидови надвисуваат бројни сталагмити со различни големини. Уште на самиот почеток од тесните пролази низ Пештерата, на околу 5 - 6 метри од т.н. влез, видливи се остатоци од ископана дупка, најверојатно од трагачи по богатства.

Наводи
------

1. ↑  „Пронајдени човечки черепи во пештера во кичевско". Нова ТВ. 2016-09-03. Посетено на 2016-09-03.
Споменик на борците од НОВ на Македонија во Светораче, меѓу кои е запишан ѝ Танаско Стефаноски.
**Танаско Миајлев Стефаноски** ( 1911
 во Светораче, Кичевско —  1944
 во Тузла, Босна и Херцеговина) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и Југославија, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Поради тешките услови за живот, бил принуден да оди на печалба и да работи како пекарски работник во Тузла. Определен за целите на народно ослободителното движење, заминал партизан во летото 1944 годнна во единиците на НОВ на тој терен. Загинал во борба со окупаторот во есента 1944 година во околината на Тузла.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 125.
**Свети Три Јерарси** (грчки: *Τριῶν Ἱεραρχῶν*) — црква во селото Черпишта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.

Камен-темелникот на црквата е поставен во 1974 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Изградена е и украсена со средства на ктиторот Димитриос Анастасијадис, архонт на Вселенската патријаршија. Свечено е осветена на 6 мај 2001 г. од патријархот Вартоломеј I. Градбата претставува петкорабна базилика. Во април 2010 г. митрополитот Теолог Серско-нигритски ја прогласил за парохиски храм.

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2  „Ιερός Ναός Τριῶν Ἱεραρχῶν". Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Посетено на 24 октомври 2019.
**Црквата Свети Јаков** е една од петте главни лутерански цркви во Хамбург, Германија. Црквата, која се наоѓа во строгиот центар на градот, има 125 висока камбанарија и ги поседува познатите оргули од Арп Шнитгер од 1693. Посветена е на Апостол Јаков.

Историја
--------

Кога првпат била спомната во 1255, Свети Јаков била мала капела надвор од хамбуршките градски ѕидови. Откако тие биле проширени во 1260, црквата станала дел од градската територија на Хамбург. И сега е во центарот а градот, скриена позади една од главните шопинг-улици (*Mönckebergstraße*).

Помеѓу 1350 и 1400, капелата била заменета со поголема црква со три наоси, слично како кај Свети Петар. Околу 100 години подоцна, четвртиот наос бил додаден на јужната страна на градбата. Ризницата на североистокот исто така потекнува од тоа време (1438) и денес е единствениот пример на секуларната готска архитектура.

Втората кула, изградена во 1826/27 откако првата станала трошна, била уништена со остатокот од црквата во бомбардирањето во текот на Втората светска војна. Само историскиот внатрешен мебел бил зачуван. Во 1963, Свети Јаков била обновена според средновековниот дизајн, иако со модерна купола.

Поважни одлики
--------------

Зградата се наоѓа на неколку метри источно од 10-от источен меридијан, кој поминува низ центарот на градот.

Оргулите од Арп Шнитгер
Познатите оргули на Арп Шнитгер од 1693 во западната галерија, со нивните 60 регистри и околу 4.000 цевки, се најголемите барокни оргули во Северна Европа. Од 1989 до 1993, оргулите биле целосно обновени и од нивното пуштање во употреба на Велигден во 1993, може да се слушнат секоја недела во текот на литургиите.

Свети Јаков имал три средновековни олтари: Олтар Свети Троица во главниот дел (околу 1518), Олтарот на Свети петар во првиот јужен наос (1508) и Олтарот Свети Лукас во вториот јужен наос (1500), кој потекнува од Хамбуршката катедрала.

Исто така, за забележување е и Собата на свештениците, која првично била наменета за библиотека. Од 1543, била соба за збирките на свештениците на црквата и била преобликувана во 1710. На таванот мурали, со нивните граѓански добродетели, ја покажуваат важноста за одржување на парохијата во градот. Тие биле насликани, како пејзажни слики на ѕидод од Јохан Мориц Ризенбергер. Грбовите на ѕидовите именувале пастири, викари и поротници кои служеле во парохијата од шеснаесеттиот век.

Витражи
-------

Витражите биле создадени од Чарлс Кродел, кој исто така ги направил прозорците за црквата Свети Матеј во Винтерхуде и за црквата Света Богородица во Фулсбител.

Погреби
-------

* Матијас Векман

Надворешни врски
----------------

* (германски) (англиски) Страница на парохијата Архивирано на 16 јуни 2009 г.
* (германски) Hamburg Hauptkirche: St. Jacobi Архивирано на 27 февруари 2007 г.
* 53°33′01″N 10°00′02″E﻿ / ﻿53.55028° СГШ; 10.00056° ИГД﻿ / 53.55028; 10.00056

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 158040494
* LCCN: n83204805
* GND: 4312579-7

 |

 |
**Света Троица** (грчки: *Αγίας Τριάδος*) — црква во селото Бел Камен, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1853 г. Претставува куполна базилика. Има убав резбан и насликан иконостас. Тој е живописуван заедно со фреските од меси зографи кои работеле на Света Гора, од каде е донесена покровителската икона на Светото Тројство.

За време на грчката вооружена пропаганда во Македонија во храмот се криело оружје. Црквата е уништена од германски единици на 4 април 1944 г. заедно со целото село, а од храмот останала само камбанаријата.

Во 1958 г. во урнатините на храмот е изградена помала црква со истото име.

Поврзано
--------

* Леринско-преспанско-еордејска епархија

Наводи
------

1. ↑  „Η Ιστορία της Δροσοπηγής (Μπελκαμένης) Φλώρινας". Florina History. Посетено на 1 јануари 2016. Занемарен непознатиот параметар `|дате=` (help)
2. 1 2  „Δυτική Μακεδονία: Φλώρινα, Δροσοπηγή, Νυμφαίο". Посетено на 1 јануари 2016.
**Христо Караманов** (Просечен, Драмско, Егејска Македонија,  1883
 — Неврокоп, Пиринска Македонија, Царство Бугарија, 5 август 1922

) — македонски револуционер, учител и деец на ВМОРО.

Животопис
---------

Го завршил Егзархиското педагошко училиште во Сер, а бил учител во Одринско и Неврокопско. Како учител во Драма, истовремено бил раководител на Околискиот комитет во градот. Во време на младотурскиот период, во септември 1909 година, бил уапсен заради учество во атентатот врз федералистот Герасим Огњанов во Солун.

Во 1922 година, тој не се согласувал Македонската револуционерна организација да биде водена од Тодор Александров и Александар Протогеров и го одбил членувањето во истата. Поради тоа во една кафеана во Неврокоп, бил убиен од четници на ВМРО на Тодор Александров.

Наводи
------

1. 1 2  Динев, Ангел (1983). *Политичките убиства во Бугарија*. Скопје: Култура-Скопје. стр. 328. ISBN 323.285.497.3 Проверете ја вредноста `|isbn=`: invalid character (help).
2. 1 2  Литовски, Александар (2012). *Јубилеен календар за егејскиот дел на Македонија во 2012*. Битола: Македонско научно друштво. стр. 62. ISBN 978-608-65272-1-1.
|  |
| --- |
|  **Света Троица** |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Повардарска |
| **Архијерејско намесништво** | Кавадаречко |
| **Парохија** | Маренска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°24′0″N 21°57′13″E﻿ / ﻿41.40000° СГШ; 21.95361° ИГД﻿ / 41.40000; 21.95361Координати: 41°24′0″N 21°57′13″E﻿ / ﻿41.40000° СГШ; 21.95361° ИГД﻿ / 41.40000; 21.95361 |
| **Место** | Брушани |
|  **Општина** | Кавадарци |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свето Тројство |
|  **Завршено** | 1878 |
|  **Живопис** | 1879 |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабен |
| **Стил** | преродбенички |
|

**Св. Троица** — православна црква во кавадаречкото село Брушани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е изградена во 1878 г. и живописана следната година според натписот на јужниот ѕид од внатрешната страна на храмот. Зографите не се наведени. Во архитектонски поглед, ова е трикорабна црква со многу големи димензии. Внатре на јужниот ѕид е композицијата „Второ пришествие Христово" („Страшниот суд"). Во храмот има резбан крст, дело на добар копаничар. На железното клепало има натпис „1880 се приложи од вко за душа Мице мајсторја калва Лазо Хованче".

Селото Брушани (стариот дел) било поплавено со создавањето на Тиквешкото Езеро во 1964–68 г. а со него и црквата. Од неа останале само дел од ѕидовите, крстот и камбанаријата.

Поврзано
--------

* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво

Наводи
------

1. ↑  „Маренска парохија". Повардарска епархија. 3 јуни 2008. Посетено на 26 ноември 2021.
2. ↑  „Нашите потопени цркви". *Религија.мк*. 12 октомври 2018. Посетено на 26 ноември 2021.
**Воведение на Пресвета Богородица** (грчки: *Ιερός Ναός Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου*) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.

Историја
--------

Црквата е сместена на улица „Бизани" бр. 3. Во неа се чува стара чудотворна икона на Богородица, донесена од грчките доселеници од Бурсенско, Турција во 1922 г. До 1947 г. иконата ја чувала Деспина Демироглу Хидериду. Таа година на една учителка ѝ се јавила Богородица, која ѝ го покажала местото каде треба да ѝ се подигне црква. Така, во 1947 – 1948 г. е подигната првата црква. Во 1967 г. е изграден поголем храм, но и таа се срушила поради лошата ѕидарија. На 24 јуни 1998 г. е осветен камен-темелникот на денешната црква. На 12 октомври 2003 г. станала парохиски харм, а пред тоа била параклис на „Св. 40 Маченици".

Градбата претставува трикорабна базилика со облик на буквата П. На исток завршува со два параклиса, посветени на Свети Ѓорѓи и Свети Максим Омологит.

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ιερός Ναός Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου". Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Посетено на 12 декември 2017.
**Христо Живков** (Софија, 18 февруари 1975

 - Лос Анџелес, 31 март 2023

) — бугарски глумец.

Животопис
---------

Роден е на 18 февруари 1975 година во Софија. Неговата сестра Димитрина Живкова е исто така глумица. Дипломирал филмска режија на НАТФИЗ. Играл во бугарските играни филмови „Суламит" (1997 година, реж. Христо Христов по сценарио на Владо Даверов), „Остатоци" (ТВ филм, 1990 година, реж. Росен Елезов ) и „Печалбата" (2001 година, реж. Магардич Халваџијан). После тоа често одбивал покани за улоги во бугарската кинематографија. Се појавил во вкупно 25 филмови, многу од нив италијански - некои од нив на познати режисери како браќата Тавијани, Ермано Олми, Марко Белокио итн. 

Популарноста му носи учеството во италијанскиот филм *„Занаетот на оружјето"* (2001) во улога на Џовани де Медичи, како и во *„Пасија "* (2004) во улогата на Јован Богослов. Во 2006 година глуми во италијанска ТВ-серија.

Емир Кустурица го поканува Христо Живков да учествува во мега спектаклот „Голема Грција - митот за потеклото", каде во улогата на пророкот учествува и италијанскиот актер Џанкарло Џанини. Христо Живков глумел во „Во мое сеќавање" на Саверио Костанцо, филм кој го отворил Берлинскиот фестивал во 2007 година.

Продуцент е на неколку италијански и бугарски филмови, меѓу кои и дебитантскиот „Отуѓување" на Милко Лазаров. Режисер е на документарниот филм „Незгодниот д-р Крастев" за создателот на кругот „Мисла".

Во 2016 година учествувал во бугарското реално шоу „Големиот брат".

Христо Живков умира на 48 години на 1 април 2023 г. во Лос Анджелис од рак на белите дробови.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Отиде си актьорът от „Страстите Христови" Христо Живков". *Сега*. 2023-04-01.
2. 1 2  „Христо Живков си отиде преди отново да снима с Мел Гибсън". *Стандарт*. 2023-04-01.
3. ↑  „Почина актьорът Христо Живков". *bTV Новините*. 2023-04-01.
4. ↑  mirror.co.uk

Надворешни препратки
--------------------

* Христо Живков на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Интервју во 7even
* „Христо, когошто не познаваме", интервју на Диана Алексиева, Interview.to, 2 февруари 2017
**Свети Тома** (грчки: *Αγίου Θωμά*) — црква во југоисточниот дел на селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа на надморска височина од 1.386 м во источниот дел на планината Габер (Саракина), јужно над Горенци. Таму постоело мало село наречено Саракина, населено со овчари сè до околу 1750 г. Нивен покровител бил Апостол Тома и од таа причина ја изградиле црквата на соседен рид.

Црквата е камена и со многу мали димензии, изградена во XVII или XVIII век. Долга е 3,5 м, широка 2,5 м и висока околу 1,8 м. Вратата е висока само 1,5 м, што е типично за храмовите од ова време. Покривот е ќерамиден, од кои 2-3 се многу стари, со големи димензии (околу 40 × 30 см) и се доста тешки. Внатре има прост олтар, изграден и залепен за источниот ѕид, како и две многу мали ниши.

Поврзано
--------

* Костурска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ο ναΐσκος του Αγίου Θωμά (17ος αιών ;) στη Σαρακίνα Κορησού". Φως της Καστοριάς. 5 јуни 2012. Посетено на 24 јули 2015.