**Емине Семије Онасија** (28 март 1864 - 1944), претежно позната како **Емине Семије** и **Емине Вахиде**, била турска писателка, учителка, активистка и рана феминистка. Таа сметала дека образованието игра важна улога во еманципацијата на жената.

Ран живот и образование
-----------------------

Емине Семије е родена во Истанбул на 28 март 1866 година. Таа била втора ќерка на Ахмед Џевдет-паша и сестра на Фатма Алије. Нејзината мајка била Adviye Rabia Hanım. Емине Семије студирала психологија и социологија во Франција и Швајцарија седум години. Таа била една од првите османлиски муслиманки образовани во Европа.

Кариера и активности
--------------------

Од 1882 година, Емине Семије работела како турски и наставник по литература во Истанбул и во други провинции. Таа служела како инспектор во училиштата за девојки и асистент медицинска сестра во болницата Шишли Етфал. Нејзините пишувања за политиката и образованието беа објавени во различни публикации, вклучувајќи ги и *Mütalaa* (во Солун ), *Mehâsin* (османлиски турски: *доблести* )  и *Hanımlara Mahsus Gazete* (османлиски турски: *Весник за жени* ) по прогласувањето на уставната монархија во 1908 г. Таа, исто така, напишала учебник по математика со наслов *Hulasa-i Ilm-i Hesap* во 1893 година  Во *весникот Ханимлара Махсус* прво користела неколку псевдоними, но подоцна го користела нејзиното име и објавувала разни приказни и патописи. Нејзини најпознати романи се *Сефалет* (1908) (отомански турски: *сиромаштија* ) и *Гаја Кујусу* (отомански турски: *Јамата на пеколот* ).

Емине Семије основала неколку добротворни организации за да им помогне на жените. Еден од нив бил Шефкат-и Нишван (османлиски турски: Женско сочувство) кој бил основан во Солун во 1898 година Друга добротворна организација основана од неа беше Hizmet-i Nisvân Cemiyeti (отомански турски: Здружение за служба на жените).

Кон крајот на 1890-тите, Емине Семије била шеф на Револуционерниот комитет на жените на Унијата и напредокот во Солун. Таа станала член на прогресивниот комитет на Унијата и напредокот (CUP), а подоцна и на Отоманската демократска партија. На почетокот на револуцијата од 1908 година таа иницирала демонстрации на Плоштадот на слободата во Солун, држејќи знаме. Набргу потоа и се придружија многу луѓе и мажи и жени. Во 1920 година, таа била именувана за член на управниот одбор на Здружението на турските новинари, кое до таа година се нарекувала Отоманско здружение за печат. Таа отишла во егзил во Париз за да избегне апсење од страна на османлиските власти поради нејзиното членство во CUP. Подоцна се вратила во Турција и работела како учителка.

### Прегледи

Емине Семије, заедно со нејзината постара сестра Фатма Алије, била значајна фигура за движењето на Отоманската жена. Емине Семије беше многу попрогресивна и помалку ортодоксна од нејзината сестра. Таа го поддржувала имиџот на жени, образовани мајки и сопруги, наметнати од официјалниот дискурс за време на владеењето на султанот Абдул Хамид II. Во истиот период таа тврдела во една статија објавена во *весникот Hanımlara Mahsus* дека причината за нејзината писателска кариера е да придонесе за општествениот развој, а не за развојот на жените.

Иако Емине Семије активно се вклучила во активностите на CUP, нејзината поврзаност со групата ослабна кога сфати дека CUP не е многу ентузијастички во подобрувањето на правата на жените. Емине Семије работела како медицинска сестра за време на Балканската војна и војната во Дарданелите. Од годините во Солун, таа од една страна работи на политика и новинарство, а од друга страна на едукација на девојки. Таа смета дека за жените да го заземат местото што го заслужуваат во општеството, прво мора да добијат добро образование.

Личен живот и смрт
------------------

Емине Семије се омажила двапати. Нејзиниот прв сопруг бил Мустафа бег кој бил воен судија. Вториот бил Решид-паша. Тие се развеле подоцна. Таа имала два сина; по еден од секој сопруг. Нивните имиња биле Хасан Риза, син на Мустафа бег и Џевдет Лагаш, син на Решид-паша. Починала во Истанбул во 1944 година.

Наводи
------

1. ↑  Nükhet Sirman (1989). „Feminism in Turkey: A Short History". *New Perspectives on Turkey*. **3**: 5. doi:10.15184/S0896634600000704.
2. 1 2 3 4 5 6  „Emine Semiye". *Ministry of Culture*. Посетено на 28 August 2012.
3. 1 2  „Emine Semiye". *Kitap Yurdu* (турски). Посетено на 28 August 2012.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  Şahika Karaca (2011). „Modernleşme Döneminde Bir Kadın Yazarın Portresi: Emine Semiye Hanım (A portrait of a woman author in modernisation period: Emine Semiye)". *Bilig* (турски). **57**: 115–134.
5. ↑  Serpil Çakır (2006). „Aliye, Fatma (1862–1936)". Во Francisca DeHaan; Anna Loutfi; Krassimira Daskalova (уред.). *Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms: Central, Eastern, and South Eastern Europe, 19th and 20th Centuries*. Budapest; New York: Central European University Press. ISBN 978-963-7326-39-4.
6. ↑  Празен навод (help)
7. ↑  Irina Livezeanu; June Pachuta Farris, уред. (2007). „Ottoman Turkey". *Women and gender in Central and Eastern Europe, Russia, and Eurasia (Volume 1)*. New York: AWSS. стр. 226. ISBN 9780765624444.
8. ↑
9. ↑
10. ↑  Nur Bilge Criss (1999). *Istanbul under Allied Occupation, 1918-1923*. Boston, MA: Brill. стр. 24. ISBN 978-90-04-11259-9.
11. 1 2 3 4 5  „İttihat Terakki'nin 'yeminsiz' kadınları". *Posta* (турски). 8 April 2012. Посетено на 26 April 2023.
12. 1 2 3  Barış Büyükokutan; Hale Şaşmaz (December 2018). „More than Subversion: Four Strategies for the Dominated". *Qualitative Sociology*. **41** (2): 602, 607. doi:10.1007/s11133-018-9396-9.