recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Карта*** е слика на масло на платно од 1961 година од Џаспер Џонс. Тој ги претставил севкупните пропорции и облици на сојузните држави во Соединетите држави и делови од Мексико и Канада, иако извршил повеќе „енергична примена на боја" отколку што се наоѓа во картографијата. Имињата на државите и океанските области се пригушени. 

Сликата е со мерки 198,2 cm на 314,7 sm. Џонс бил овдаховен од подарокот од Роберт Раушенберг на некои мимеографски карти со линии на сојузните држави, по методот што може да се обојат од ученици. Џонс бил привлечен од слика која е сеприсутна, но „видена и не гледана, не испитувана", ефикасно пронајден предмет. Тој ги копирал контурите на едно големо платно, на кое додал светли бранови на црвени, жолти и сини, понекогаш мешани, со акценти на црно-бело. Неговата груба четка за потстрижување потсетува на апстрактен експресионистички стил или доцните дела на Сезан. Иако контурите на државите се препознатливи, боите не секогаш ги почитуваат државните граници, можеби сугерираат замаглување на границите и хомогенизација на повоено општество на земјата, засилено со масовно произведениот ефект на пригушените имиња. Се претпоставуваше дека сликата може да биде визуелен смев, бидејќи Џонс „намерно ставил слика на САД на картата" во 1950-тите. Џонс сметал дека црта карта, а не правејќи слика *на* карта. 

Сликата била донирана од г-дин и г-ѓа. Роберт В. Скал до Музејот за современа уметност во Њујорк.Џонс продолжил да прави слики на карти во текот на 1960-тите, вклучувајќи ги и сивите верзии во 1962 и 1963 година, бела карта во 1965 година и монументална мурал од 10 m широк и 4,6 м висок за Експо 67 во Монтреал. Другите слики на мапи од Џонс применуваат енкаустика наместо маслени бои.

Наводи
------

**Белешки**

 
1. 1 2  Museum of Modern Art, New York City
2. ↑  Lanchner, стр.20
 **Библиографија**

* *Jasper Johns* Каролин Ланчнер, стр.19-20
* *Pop Art*, Ерик Шејнс, стр.79
* *Rethinking the Power of Maps*, Денис Вуд, стр.2017 година

Надворешни врски
----------------

* artchive.com
* PBS Jasper Johns 2008
Мапа.
**Картата на Буонсињори** (италијански - Pianta del Buonsignori или Carta del Buonsignori) била аксонометриска карта на градот Фиренца, направена како офорт во 1584 година, а подоцна повторно издадена во 1594 година. Нацртана и именувана по оливетанскиот монах Стефано Буонсињори, гравирана од Бонавентура Билокарди и уредена од Џироламо Франчески. Еден од примероците од 1594 му припаѓа на Музејот на Фиренца и виси во просториите за локална историја во Палацо Векио. 

Буонсињори бил официјален картограф и космограф на Франческо I и Фердинанд I. Тој ја направил картата користејќи го погледот од неговиот манастир на Монте Оливето, гледна точка што ја користи и современата Пјанта дела Катена. Првото издание од 1584 година било посветено на Франческо I, а изданието од 1594 вклучувало неколку нови градби, како што се Фонтаната на Нептун, Коњаничкиот споменик на Козимо I на Палацо дела Сињорија и првите утврдувања на она што ќе стане Белведере.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Картограм на Германија, на кој се прикажани покраините и окрузите со променета големина според населението
**Картограм** е мапа на која некоја тематска променлива на мапирањето – како што е времето на патување, населението, или БНП – се заменети со површина или растојание. Геометријата или просторот на мапата се изобличени, понекогаш дури и екстремно, со цел да се долови величината на оваа променлива.

Два најчести типови на картограми се оние според површина и според растојание. Картограмите имаат прилично долга историја, со примери од средината на 1800-те.

Наводи
------

1. ↑  Johnson (2008-12-08). „Early cartograms". *indiemaps.com/blog*. Посетено на 2012-08-17.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Атлас |
| --- |
|  |
| 
Атлас • Географија • Карта • Картографија • Картографска проекција • Топографија
Рани карти на светот • Историја на картографијата • Листа на картографи
Геолошка карта • Картограм • Лингвистичка карта • Метеоролошка карта • Морепловна карта • Сликовна карта • Тематска карта • Топографска карта
Пронајдете карта по географска област или тип
 |  |

 |
Родот **кокиче** (на лат. *Galanthus*) вклучува околу 20 видови на ниски, монокотиледонски и многугодишни растенија кои и припаѓаат на семејството на кокичињата. Најпознат вид е *Galanthus nivalis*. Подземниот орган на сите претставници на овој род е ситна луковица. Кокичињата се распространети најмногу во умерениот климатски појас, каде има снежна и студена зима. Тие се првите растенија кои цветаат во пролет, и тоа пред да се стопи снежната покривка. Нивните листови се мембранозни, нежно зелени, со паралелна нерватура и немаат лисна дршка. Имаат снежно бели венечни ливчиња (6 на број), кои речиси се целосно сраснати. Тие имаат многу пријатен мирис. Само надворешните три венечни ливчиња се разделени, додека останатите се сраснати. Во нивната средина се наоѓаат толчникот и плодникот.

Класификација
-------------

Родот кокиче (*Galanthus*) ги вклучува следните видови:

* *Galanthus allenii*
* *Galanthus alpinus*
* *Galanthus angustifolius*
* *Galanthus cilicicus*
* *Galanthus elwesii*
* *Galanthus fosteri*
* *Galanthus gracilis*
* *Galanthus grandiflorus*
* *Galanthus ikariae*
* *Galanthus koenenianus*
* *Galanthus krasnovii*
* *Galanthus lagodechianus*
* *Galanthus nivalis*
* *Galanthus peshmenii*
* *Galanthus platyphyllus*
* *Galanthus plicatus*
* *Galanthus reginae-olgae*
* *Galanthus rizehensis*
* *Galanthus transcaucasicus*
* *Galanthus trojanus*
* *Galanthus woronowii*

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Кокиче" на Ризницата ? |
**Киноверзум** е единствениот македонски ланец на кина. Започна во 2019 година како кино кое се наоѓа во рамки на кампусот на Меѓународниот славјански универзитет во Свети Николе. Киноверзум е првото и единствено универзитетско кино и прво 3D кино во Вардарскиот и Источниот регион на Република Македонија.

Историја
--------

Започнало со работа во декември 2019 година во Свети Николе. Основачот на киното, Михаела Ѓорчева, е единствената жена сопственик на приватно кино во Република Македонија, и е дел од листата на Forbеs 30 under 30 - Europe. Во Киноверзум е прикажан и првиот македонски филм на Нетфликс, Сестри на Дина Дума. 

Во 2023 ја отвори својата втора кино сала во Велес и својата трета кино сала во Штип. 

Во 2023 Киноверзум прерасна во првиот и единствен македонски ланец на кина.

Програма
--------

Во Киноверзум се прикажуваат светските премиери на филмови, и досега има прикажано повеќе од 200 филмови со над 2000 проекции. Во склоп на киното Киноверзум има свој ресторан и игротека.

Наводи
------

1. ↑  Lazarevska, Marina. „North Macedonia's First Cinema Chain Opens New Cinema in Veles - FilmNewEurope.com". *www.filmneweurope.com* (англиски). Посетено на 2023-02-01.
2. ↑  „Forbes 30 Under 30 2022: Entertainment". *Forbes* (англиски). Посетено на 2023-02-01.
3. ↑  „Mihaela Gjorcheva". Forbes.com. Посетено на 7 октомври 2022.
4. ↑  НМ (2022-02-03). „„Сестри" во Скопје, Св. Николе и во Охрид". *Нова Македонија*. Посетено на 2023-02-01.
5. ↑  „ПО МНОГУ ДЕЦЕНИИ, КИНО ВО ВЕЛЕС". *Општина Велес*. Посетено на 2023-02-01.
6. ↑  „Штип: После 20 години, Штип конечно ќе добие Кино". *Јавна Администрација* (англиски). 2022-12-07. Посетено на 2023-02-01.
7. ↑  Lazarevska, Marina. „North Macedonia's First Cinema Chain Opens New Cinema in Veles - FilmNewEurope.com". *www.filmneweurope.com* (англиски). Посетено на 2023-02-01.

Надворешни врски
----------------

Службена мрежна страница на Киноверзум
кинески прстенШематски приказ на кинески прстен
**Кинески прстен** — изборна измама со којашто може да се „избрише" заокружениот број на гласачкото ливче. По само-две три минути, мастилото ако е избришано, повторно се појавува, но предоцна, бидејќи ливчето е веќе фрлено во купот со неважечки ливчиња. На ваква можност за изборни злоупотреби биле предупредени партиски членови на избирачки одбори, кои биле советувани на денот на изборите да внимаваат што носат на раце претставниците во одборот од спротивниот политички табор, посебно во текот на пребројувањето на гласачките ливчиња.

Наводи
------

1. ↑
**Кино** е филмски театар во кој се прикажуваат филмови на големо платно.

Кино е всушност место слично на театарот каде што се оди да се гледа некој филм. За да се присуствува на едно прикажување на филм потребно е да се купи билет со кој се добива дозвола да се гледа филмот во одреден термин. Филмот се прикажува со помош на филмски проектор, кој го проектира филмот на големо филмско платно пред адиториум. Во поново време, кината се опремени со дигитални филмски проектори кои се подобри од обичните филмски проектори.

Киното во Македонија
--------------------

Битолчанецот Лазар Сорчев, веројатно, бил првиот човек кој прикажувал филмови во Македонија, а тоа се случувало пред браќата Манаки да го отворат нивното кино во Битола. Имено, Сорчев се вратил од САД непосредно пред крајот на Првата светска војна и во една барака во центарот на Битола отворил кафеана. Наговорен од неговиот пријател Темелко Трајков, Сорчев инсталирал кино-проектор и во 1920 година започнал да прикажува филмови. Покрај програмите со играни филмови, еднаш неделно, во претпладневните часови, тој одржувал и бесплатни проекции на здравственообразовни филмови, придружени со соодветни предавања. Киното работело до 1923 година, со тоа што во зимскиот период од 1921 до 1923 година, Сорчев им го издавал киното на браќата Манаки, додека тие ја граделе нивната кино-сала на „Широк-сокак". Во Штип, со прикажување на филмови се занимавал Лазар Казанџиев, кој дури по 1945 година лежел и в затвор.

Киното како тема во уметноста
-----------------------------

* „Кино" - цилус раскази на српскиот писател Давид Албахари.
* „Кино" (*Биоскоп*) - кус расказ на македонскиот писател Митко Маџунков од 1984 година.
* „Кино претстава" (*The Cinema Show*) - песна на британската рок-група „Џенезис" (*Genesis*) од 1973 година.

Наводи
------

1. ↑  Жанета Здравковска, „Французи и Британци снимале филмови за Илинденското востание уште во 1903", *Дневник*, година XIX, број 5874, петок, 25 септември 2015, стр. 19.
2. ↑  Давид Албахари, *Опис смрти*. Београд: Српска књижевна задруга, 2004, стр. 74-101.
3. ↑  Митко Маџунков, *Међа света*. Београд: Просвета, 1984, стр. 150.
4. ↑  DISCOGS, Genesis ‎– Selling England By The Pound (пристапено на 21.11.2020)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85088079
* GND: 4129654-0
* BNF: cb11939426f (податоци)
* HDS: 010469
* NDL: 00561780
* NKC: ph213342
* BNE: XX526308

 |

 |
*Ерато*. Ватикански музеи.
**Ерато** (грчки јазик Ератô; латински јазик Erato) е ќерка на Зевс и Мнемозина. Една е од деветте музи, заштитничка е на лириката, посебно на љубовните песни.

Нејзиното име на грчки јазик значи „*мила*".

Митологија
----------

**Ерато** од Џон Вилијам Годвард
Во старогрчката митологија Ерато е прикажувана со лира во раката или со китара, која таа ја измислила, а често имала и венец од мирта или од ружа на главта.

Ја претставувале и со две гулабици кои до неа, на земјата, колваат семиња.

Бидејќи таа е заштитничка на љубовните песни, честопати е прикажувана и како држи златна стрела со што потсетува на ерос - чувство кое се вдахновува и љубовта која ја штити, па поради тоа, често е прикажувана заедно со богот Ерос.

Ерато имала еден син, Азан чиј татко бил Аркад, син на Калиста.

Надворешни врски
----------------

* Муза Ерато во класичната книжевност
* Нимфата Ерато во класичната книжевност
**Чигоќ** (хрватски: *Čigoć*) — село во областа Посавина во Хрватска. Чигоќ има околу 124 жители и припаѓа на општината Сисак. Селото се наоѓа во Природниот парк Лоњско Поле во Западна Славонија. Местото е особено познато по својата голема популација на штркови во долината на реката Сава и од 1994 година ја носи титулата европско село на штркот.

Жителите во селото се занимаваат со сточарство и со земјоделство.

Статистика на штркови
---------------------

**Двојки на штркови:**
39 пара и 54 младинци (најслаба година 2003), 45 (2000),
41 (1999), 44 пара и 188 младинци (најмногу во 1988 година),
31 (1968)

**Гнезда на:** дрвени куќи

**Фестивал на штркот:** 19 март на пристигнувањето на штрковите. Кон крајот на јуни секоја година се прославува Штроково (ден на штркот), како сеќавање на доделувањето на титулата „европско село на штркот".

**Партнер:** Природен парк Лоњско Поле

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница Архивирано на 25 март 2010 г. (хрватски)
* Природен парк Лоњско Поле Архивирано на 1 декември 2012 г. (англиски)
* Список на европските села на штркот

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Европски села на штркот |
| --- |
|  |
| 
* Хрватска Чигоќ (1994)
* Унгарија Наѓбајом (1996)
* Германија Риштет (1996)
* Шпанија Малпартида де Касерес (1997)
* Романија Андрид (1997)
* Словенија Мала и Велика Пољана (1999)
* Полска Тикоцин (2001)
* Австралија Мархег (2002)
* Бугарија Белозем (2005)
* Швајцарија Алтрој (2008)
* Турција Ескикараагач (2011)
* Македонија Чешиново-Облешево (2013)
* Словачка Бузица (2014)
* Србија Тараш (2015)
* Грција Фере (2016)

 |

 |
**Чинеја** било името поврзано со одавањето почит која им ја плаќале кралевите од Неапол како вазали на папите. Почит првпат бил одаден од норманскиот крал од Неапол во 1059 година. Чинеја ја достигнала својата најголема големина од околу 1550 до 1776 година, при што биле подигнати големи привремени објекти за време на прославата низ целиот Рим во чест на папата. Самата кинеска церемонија била воспоставена под Чарлс I од Неапол и папата Климент IV и траела во церемонијална форма до 1776 година, а како парична обврска до 1855 година.

Церемонијата вклучувала подарок на бел коњ, елегантно дотеран и носел до крајот на 1700-тите еквивалент на 7.000 дукати во сребро. Презентацијата се одржувала секоја година на 29 јуни, на празникот на светите Петар и Павле, и била проследена со детални свечености во Рим. Самиот коњ продефилирал во базиликата Свети Петар. Презентацијата секогаш ја правел некој неаполски благородник, вклучително со текот на годините, членовите на семејствата Колона, Сансеверино или Карафа. Се смета дека терминот *чинеја* потекнува од францускиот збор за коњ Хакни: (*haquennée*).

Во 1776 година, под изговор на возбуденост на толпата за време на церемонијата, кралот Фердинанд IV од Неапол и неговиот министер за надворешни работи, Бернардо Танучи, како и филозофот Доменико Карачиоло, се обиделе да ја елиминираат почитта, но на крајот за време на церемонијата и придружната санкција на кралското владеење биле елиминирани, едноставниот паричен данок продолжил. Во 1855 година, за време на папството на Пие IX, со надеж дека целосно ќе ја укине традицијата, Фердинанд II од Двете Сицилија платил 10.000 скуди за Колоната на безгрешното зачнување во Пјаца ди Спања, Рим.

Наводи
------

1. ↑  Rome, Its Princes, Priests and People Volume 1, Chapter XV, page 184-197 by David Silvagni (translated by Fanny McLaughlin) London, 1985.
2. ↑  History of Naples. by Pietro Colleta, 1860, page 122.
3. ↑  Il Portale del Sud website, entry on Chinea.
4. ↑  Encyclopedia Treccani, entry on Chinea.
|  |
| --- |
|  **Свети Архангел Гаврил** |
|  |
| 
Црквата „Свети Архангел Гаврил" во селото Зелениково |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Скопска |
| **Архијерејско намесништво** | Скопско |
| Местоположба |
|  |
| **Место** | Зелениково |
|  **Општина** | Зелениково |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Архангел Гаврил |
|  **Изградба** | 1964-1965 година, 2003 година (помалата црква) |
|
| Архитектонски опис |
|

**Манастирот Свети Архангел Гаврил** — православен христијански верски комплекс сочинет од 2 црковни храма посветени на Светиот Архангел Гаврил во селото Зелениково во околината на Скопје. Двете цркви се наоѓаат во густа дабова шума, веднаш над последните куќи од селото Зелениково недалеку од истоименото железничко стојалиште крај реката Вардар. До црквата води асфалтен пат. Поголемата црква е изградена во 1964-1965 година, додека помалата црква која се наоѓа на 30 метри подолу и е со камена фасада е изградена во 2003 година. Во 2008 година, била доградена стреата пред влезот на постарата црква. Над влезот над двете цркви постојат фрески-мозаици на патрониот светец, архангелот Гаврил. Веднаш до големата црква се наоѓа помошен обејкт каде што се наоѓаат просториите за свечените ручеци и просториите за спиење и ноќевање. Во црквите нема монаси, а големата црква е соборен храм за селото Зелениково. На црковната слава посветена на Светиот Архангел Гаврил, секоја година на 26 јули, црквата е многу посетена од луѓе и верници од Зелениково и околните села, како и од Скопје и Велес при што се дели ручек и се организира голем народен собор со веселба. Веднаш до новоизградената црква подолу постои извор на вода, кој меѓу народот е познат како „Самовилска вода" и се смета дека е лековит. Овој извор денес е соѕидан и на него стои иконата на Света Недела. Внатрешноста на двете цркви е живописана со фрески во нов стил, кои се дар од верници од Зелениково и разни други места, како и иселеници. Поголемата црква е отворена секој ден до 12 часот, а помалата крај изворот е постојано отворена.

Галерија
--------

* Новоизградената црква со изворот „Самовилска вода" (Света Недела)Новоизградената црква со изворот „Самовилска вода" (Света Недела)
* Внатрешноста на главната цркваВнатрешноста на главната црква
* Фреската на Свети Георгиј Победоносец во главната цркваФреската на Свети Георгиј Победоносец во главната црква
* Патот кон новоизградената цркваПатот кон новоизградената црква
|  |
| --- |
|  **Свети Архангел Михаил** |
|  |
| 
Поглед кон црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Скопска |
| **Архијерејско намесништво** | Северноскопско |
| Местоположба |
|  |
| **Место** | Автокоманда, Скопје |
|  **Општина** | Гази Баба |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Архангел Михаил |
|  **Изградба** | 1927 (сегашен објект) |
|  **Завршено** | 1932 |
|  **Осветување** | 1933 |
|  **Живопис** | 1933 |
|  **Ктитор** | Александар Караѓорѓевиќ |
| **Мрежно место** | Официјално мрежно место |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | еднокорабна |
|

**Свети Архангел Михаил** кај народот позната и по првобитното српско име **Храм Славе** — македонски православен храм во Автокоманда, Скопје.

Историја
--------

Сегашната црква била подигната на темелите на постара црква во 1927 година. Во 2006 година е реновиран надворешниот дел на црквата. Карактеристичен за оваа црква е мермерниот иконостас, кој бил поставен уште кога се градела црквата. Таков иконостас, кој е многу скап и тежок за обработка, многу ретко се наоѓа во македонските цркви. Специфичен е и релјефот на "Св. Архангел" поставен на надворешниот горен дел, веднаш над влезната врата во црквата. Во составот на црквата се наоѓа и црковниот параклис "Покров на Пресвета Богородица", каде извира, според верувањата, света и чудотворна вода. Изградена е во средината на XVIII век. Во 1995 година била изградена и осветена мала црковна крстилница посветена на "Светите бессребреници и чудотворци Кузман и Дамјан". Во склопот на црквата се наоѓаат и англиските воени гробишта од Првата светска војна.

Црква „Св. Архангел Михаил" - Автокоманда - Скопје, од воздух

Поврзано
--------

* Автокоманда
* Црква „Покров на Пресвета Богородица" - Автокоманда - црква параклис во дворот на црквата „Св. Архангел Михаил";

Наводи
------

1. ↑  „Св. Архангел Михаил - н. Автокоманда". Скопска епархија. 29 март 2010. Архивирано од изворникот на 2011-12-22. Посетено на 2012-03-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија црква во Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Црква „Св. Архангел Михаил" - Автокоманда" на Ризницата ? |
**Свети Антониј** (грчки: *Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου*) — црква во селото Орљак, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.

Историја
--------

Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1703 г. Уништена е во пожар на 12 февруари 1982 г. Обновена е како крстокуполна базилика.

Парохијата го опфаќаат и и храмовите „Св. Кирил и Методиј", „Св. Илија", „Св. Недела", „Св. Варвара" и „Св. Харалампиј".

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ιερός Ναός Ἁγίου Αντωνίου". Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Посетено на 16 октомври 2019.
**Свети Аднреја Владичин** (грчки: *Άγιος Ανδρέας της Κυριώτισσας*) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата „Св. Сава", позната и како „Пресвета Владичица Богородица".

Црквата е подигната во XV век и претставува најмалиот средновековен храм во градот. Изградена е како еднокорабен еднокорабен храм со дрвен покрив, но подоцна е обновена и проширена. Внатре се зачувани мал број фрески од времето на изградба. Повеќето икони се сменети со нови во 1720 г.

Поврзано
--------

* Берско-негушко-камбаниска епархија

Наводи
------

1. 1 2  „Άγιος Ανδρέας (Κυριώτισσας)". Discover Veria. Посетено на 27 јули 2016.
2. ↑  „Ενορίες". Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Посетено на 27 јули 2016.
**Драгана Дабовиќ Чуквас** (Котор, 30 септември 1987) е српска глумица. Живее во Белград.

Животопис
---------

Драганa Дабовиќ Чуквас е родена во Котор. Таа израснала и завршила средно училиште во Херцег Нови. Во херцегновскиот театар е од 1997 година. Во претстави на драмски студии и прв на ансамбл, одигра десетина улоги, а потоа се запи[ала на глума. По завршувањето на гимназија, Драгана одлучилa да студира глума, поради тоа  што таа го напушти Херцег Нови и се преселиla во Нови Сад. Во Војводина живела до 2011 година а по дипломирањето се преселилa во Белград.

Во брак е со Веселин Чуквас и со него има ќерка Бјанка.

Најголема популарност стекнаla со  улогата на Инес Шашвари во серијата Воена Академија.

Надворешни врски
----------------

* Драгана Дабовић на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Драган Dubovi и Teana Pecinci (Приказна) Архивирано на 30 јуни 2012 г.
**Драган Ѓорѓе Ниниќ** ( 1920
 Кучевиште, Скопско ―  1944

 во Ново Село, Струмичко) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Завршил основно училиште во селото. Се занимавал со чување на добиток. Многу рано се запознал со целите на Народноослободителното движење, но без оглед на тоа бил принуден да замине на отслужување на воениот рок во бугарската фашистичка армија. Во тоа време во неговиот крај, уште немало партизански одреди. Во една од битките против Германците, храбро загинал кон крајот на октомври 1944 година, во битките за ослободување на Струмица. Бил закопан во Ново Село, Струмичко, каде што загинал.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 108–109. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Драган Димитровски** (роден во  1934
 година во Скопје) — македонски научник и универзитетски професор.

Животопис
---------

Димитровски е роден во Скопје во 1934 година. Дипломирал математика на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1958 година, а докторирал во 1968 година на тема „*Прилог кон теоријата на обоп­штените аналитички функции*". За асистент на ПМФ бил избран во 1960 година. Доцент станал во 1968 година, вонреден професор од 1973 година, а редовен професор од 1981 година. Бил продекан на Природно-математичкиот факултет од 1974 до 1976 година како и шеф на Институтот за математика (од 1993 до 1997 г.).

Во својата 43-годишна наставна кариера држел предавања и вежби по 14 предмети, на сите шест институти на ПМФ, за студенти од прва до четврта година. Одржувал настава и по три предмети на постдипломските студии на институтите за биологија и географија. Вовел и нови предмети: математика за биолози, математика за географи, парцијални равенки. Оформил 7 доктори на науки, 6 магистри и околу 200 дипломци - професори по математика и информатика. Организатор е на математички собири и конгреси и долго време ја водел издавачката дејност на Природно-математичкиот факултет, на Институтот за математика и на Друштвото на математичарите и физичарите на Македонија, за кои издал 40 тома публикации. Во областа на науката се занимава со диференцијални равенки и функции од комплексна променлива. Автор е на 120 научни и стручни трудови печатени во земјата и во странство, на 10 книги, од кои 6 оригинални научни монографии. Во македонската математичка средина вовел области како што се ареоларните равенки, обопштените аналитички функции, равенките на Векуа, обопштените тригонометрии, и го форсира современиот метод на итерации како многу надежен во сите видови равенки - алгебарски, диференцијални, парцијални, интегрални. Многу соработува со помлади кадри и интензивно помага во нивното научно усовршување. Во подолг период (1993-1997) ја извршуваше функцијата шеф на Институтот за математика, при што домаќински се грижеше за наставните, материјалните и техничките потреби на Институтот.

Носител е на Орден на трудот со златен венец и на две воени одликувања. Работејќи на сите шест институти на ПМФ, имал влијание врз формирањето на голем број генерации студенти на нашиот Природно-математички факултет.
**Грешка во скриптата: Функцијата „infoboxTemplate" не постои.**

**Драган Мутибариќ** (Сомбор, 10 ноември 1946

) — поранешен југословенски и српски фудбалер, член на југословенската репрезентација.

Кариера
-------

Роден е на 10 ноември 1946 година во Сомбор. Започнал да брани гол во 1960 година во Бечеј, а потоа како талентиран голман се преселил во Срем од Сремска Митровица и како младинец на овој клуб двапати бранел за репрезентацијата на Бачка и четири пати за селекцијата на Војводина, за подоцна да биде на голот и југословенската младинска репрезентација (1964).

Од 1966 до 1975 година, го достигнал зенитот на својата кариера во редовите на скопски Вардар, за кој бранел на преку 600 натпревари. Една сезона (1975/76) бил член на германскиот тим Шалке 04 од Гелзенкирхен, но бранел само на два натпревари во Бундеслигата. Во 1978 година бранел во финалето на Купот на Југославија за Трепча против Риека, кога Риека победила со 1-0 во продолжението.

Покрај три натпревари за младинската и пет за младата репрезентација, тој бранел и на 10 натпревари за А селекцијата на Југославија. Дебитирал на 26 февруари 1969 година против Шведска во Сплит, а својот последен натпревар за државната репрезентација го одиграл на 28 октомври 1970 година против екипата на СССР во Москва.

Како член на скопски Вардар, во јули 1984 му истекол неговиот четиригодишен договор, и тој потпишал за Тетекс од Тетово како 38-годишник. Подоцна настапувал за Македонија Ѓорче Петров и Микрогранулат Гостивар, клуб од регионална лига, каде што ја завршил кариерата.

Во Вардар бил прогласен за најдобар голман на сите времиња. Пет години по ред бил прогласуван за најдобар спортист во Македонија. Од 1992 година, работел и како тренер на голманите во Вардар. Од 1992 до 1996 година бил тренер на голманите на македонската репрезентација. Живее во Скопје во населбата Лисиче. Со сопругата Милица, имаат син Слободан.

Поврзано
--------

* Список на југословенски репрезентативци

Наводи
------

1. ↑  „Dragan Mutibarić − Profile". *bdfutbol.com*. 8. 9. 2019. Посетено на 8. 9. 2019. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
2. ↑  „Мутибарић, чувени голман Вардара, живи од инвалидске пензије". *srbi.org.mk*. 25. 5. 2019. Посетено на 8. 9. 2019. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)[*мртва врска*][*мртва врска*]
3. ↑  „Куп Југославије RSSSF". *rsssf.com*. 8. 9. 2019. Посетено на 8. 9. 2019. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
4. ↑  „Reprezentativci: Dragan Mutibarić". *reprezentacija.rs*. 8. 9. 2019. Посетено на 8. 9. 2019. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
5. ↑  „За Македонце ни Муто није легенда: Мутибарић, чувени голман Вардара, живи од инвалидске пензије". *Вечерње новости*. 19. 5. 2019. Посетено на 8. 9. 2019. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Драган Мутибариќ на страницата *worldfootball.net*
**Свети Димитриј** (грчки: *Αγίου Δημητρίου*) — црква во селото Маврово, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1869 г. врз остатоците од постар храм во северниот дел на селото. Од старата црква зачувани се икона на Свети Димитриј со чудата, иконата на Свети Јован Претеча на иконостасот и икона на Свети Никола. Средината на иконостасот со два реда икони исто така е од постариот храм. На проскинитарот има многу стара икона на Свети Димитриј на престол. Во женската црква се чуваат три стари икони — на Христос, на Богородица, и на Архангел Михаил, како и евангелие опковано со сребро.

Поврзано
--------

* Костурска епархија

Наводи
------

1. 1 2  Τσαμίσης, Παντελής (1949). *Η Καστοριά και τα μνημεία της* (грчки). Αθήνα: Ι. Λ. Αλευρόπουλος. стр. 163. Занемарен непознатиот параметар `|lang-hide=` (help)
|  |
| --- |
|  **Свети Димитриј** |
|  |
| 
Црквата „Свети Димитриј" во Марковиот Манастир |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Скопска |
| **Архијерејско намесништво** | Скопско |
| Местоположба |
|  |
| **Место** | Маркова Сушица |
|  **Општина** | Студеничани |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Димитриј |
|  **Изградба** | 1345-1377 година |
|
|  **Ктитор** | Волкашин и Крали Марко |
| Архитектонски опис |
|

**Свети Димитриј** — главната црква на Марковиот Манастир крај Скопје. Храмот е изграден во средината на XIV век во 1345 година, од страна македонскиот средновековен владетел Крале Марко, кој е ктитор на манстирот кој го носи неговото име.

Внатрешноста на црквата е живописна, а живописот е рапореден во повеќе зони. Во првата зона наликани се светители во цел раст, меѓу кои, на северниот ѕид биле насликани и портретите на ктиторите. Меѓутоа, овие ликови се оштетени, па е тешко да се констатира што претставуваат. Втората зона ги опфаќа композициите што го илустрираат акатистот на св.Богородица, а другите зони животот, чудата и страдањата Христови, дванаесетте "Големи празници", како и сцени од животот на св.Никола и патронот на црквата св.Димитрија.

Меѓу композициите е прикажана и една тешка човечка трагедија "Плачот на Рахела". Станува збор за убиството на сите првородени деца, од страна на Понтиј Пилат со цел да се изврши погубување на божјиот син - Исус Христос. Од портретите на северниот ѕид на црквата останале само незначителни фрагменти, додека од портретите насликани на јужната фасада на црквата, над влезната врата, зачуван е целиот ансамбл. од десната страна е прикажан во цел раст кралот Марко, облечен во кралска облека, во боја на печен окер, украсена со бисери и бесценети камења. Тој во левата рака држи развиен свиток на кој е испишан текстот: "Во Христа Бога благоверен крал Марко, го соѕодав и попишав овој божествен храм". Од другата страна над вратата во цел раст е прикажан кралот Волкашин со свиток во рацете на кој се споменува неговото име.

Галерија
--------

* Фреска на Свети Димитриј над влезната вратаФреска на Свети Димитриј над влезната врата
* Фрескоживописот на сводот во цркватаФрескоживописот на сводот во црквата
* Иконостасот и олтарниот дел на цркватаИконостасот и олтарниот дел на црквата
* Фреска на Успението на Пресвета БогородицаФреска на Успението на Пресвета Богородица
**Емилио Кавалини** (роден 1945 година во Сан Минијато, покраина Пиза) е италијански моден дизајнер, особено познат по своите колекции на трикотажа.

Биографија
----------

Од 1964 до 1966 година го посетувал колеџот во Фиренца. Го напуштил колеџот поради фасцинацијата со светот на модата и отишол во „Свиминг Лондон". Ја запознал Мери Квант, и започнала неговата страст за трикотажа и почнал да ги облекува женските нозе со шара. Развил гаќички со црно/бели шари, точки, стартови и черепи, пруги, животински и различни јариња од мрежички. Ги сакал флуоресцентните бои.

Во 1970 година во Сан Минијато ја отворил сопствената компанија Стилново Спа. Покрај Мери Квант, тој започнал да произведува и за најважните брендови како Диор, Селин, Роберта ди Камерино, Баленсијага, Гучи, Александар Меквин и други.

Во 1980 година лансирал сопствен бренд на чорапи Емилио Кавалини. Тоа бил непосреден успех, почнал да дизајнира чевли, кожни додатоци, костими за капење и целосна авангардна линија облека за млади мажи и жени. Продавниците за малопродажба на имателите на лиценцата почнале да се отвораат во Фиренца, Милано, Рим, Париз, Диселдорф, Лондон, Хонгконг и Токио. Тој имал ревија на модните писти во Париз со неговата линија за мажи и во Милано за жени. Станал член на Модната комора на Милано. Во 1980-тите верувал дека времето за барање нови облици на облека е завршено и почнал да развива облека без шевови на специјални машини без шевови со големи цилиндри кои биле наменети за трикотажа. Ја лансирал колекцијата во Њујорк и продолжил да развива голем хулахоп кој го покрива целото тело.

Во 2009 година Стилново Сп A. произведувал по 4 милиони модни хулахопки годишно и ги продавал низ целиот свет. Во моментов работи на зграда и архива со шаблони и техники кои ги развил во 40 години дизајн.

Извори
------

* Официјална италијанска веб-страница на национални признанија
* Некои биографски информации
* Статија од 1988 година за отворањето на продавницата Емилио Кавалини во Њујорк

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница
* Стилново Сп

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 59149196260174790668
* LCCN: no2011044301
* ISNI: 0000 0001 2036 3501
* GND: 1012598942
* BNF: cb16583768s (податоци)

 |

 |
**Емилија Атијас** (шпански: *Emilia Attias*) (родена 20 март 1987

) — професионален модел, глумица и танчерка во Аргентина. Се има појавено на многу насловни страници на голем број списанија вклучувајќи ги и Maxim, Gente и Gabo. Најдобро е позната по својата улога како Сиело Махико, подоцна Паз Бауер во аргентинската телевизиска серија *Ангели*. Атијас е родена во Буенос Аирес.

Кариера
-------

Својата кариера ја започнува некаде во 2003 година со гостување во неколку епизоди од серијата *Млади бунтовници*. Подоцна се здобива со мали улоги во некои сегменти на некои телевизиски емисии. Нејзината прва главна улога ја добива во 2007 година, во телевизиската серија *Ангели* каде ја толкува Сијело Махико во првите две сезони, нејзината ќерка Паз во третата сезона, и се појавува како гостин во неколку епизоди во четвртата сезона, чие снимање и емитување завршија во 2010.

Наводи
------

1. ↑   Архивирано на 30 јануари 2013 г. (англиски)
2. ↑   (шпански)

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место[*мртва врска*]

 *Оваа биографска статија за личност од Аргентина е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**Емили Марфи** (родена Емили Гован Фергусон, 14 март 1868

 - 17 октомври 1933

) била канадска активистка за женски права, правник и автор. Во 1916 година станала првата жена судија за прекршоци во Канада и Британската Империја. Таа е најпозната по нејзиниот придонес за феминизмот во Канада, посебно за прашањето дали жените се „личности", според канадскиот закон. Емили Марфи е позната како член на „Славната петорка", која е група на канадски активистки за женските права, чии членови биле и Хенриет Едвардс, Нели Маклунг, Луиз Макини и Ирена Парлби.

Животопис
---------

Емили Марфи е родена во Кукстаун, Онтарио, како трето дете на Исак и Емили Фергусон. Исак Фергусон бил успешен стопанственик и сопственик на имот. Како дете, Марфи често им се придружувала на постарите браќа, Том и Гован во нивните авантури; нивниот татко го поддржувал таквото однесување и често подеднакво ги делеле интригите. Со оглед на тоа дека нивното семејство учествувало во законите и политиката, не е чудно што Марфи станала една од највлијателните активистки за женски права во Канада. Марфи пораснала под влијание на нејзиниот дедо, Огла Р. Гован, политичар кој го основал локалното здружение „Портокалов Ред" (Оrange Order) во 1830-те, и под влијание на двајцата вујковци, членови на Брховниот суд за правда, и сенатори. Нејзиниот брат станал адвокат и член на Врховниот суд. Членовите на нејзиното семејство биле истакнати членови во судот, и таа имала корист од своите родители кои ја поддржувале својата ќерка во примарното формално акаденско образование. Таа е, исто така, во роднинска врска со Џејмс Роберт Гован, кој бил адвокат, судија, и сенатор.

Наводи
------

1. ↑  Kome, Penney (1985). *Women of Influence: Canadian Women and Politics* (1. изд.). Toronto, Ontario: Doubleday Canada. стр. 31–32. ISBN 978-0-385-23140-4.
**37. шаховска олимпијада** организирана од ФИДЕ, која содржеше натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои беа одржани со цел да се промовира играта се одржа од 20 мај до 6 јуни 2006 во Торино, Италија.

Наводи
------

1. ↑   Although commonly referred to as the *men's division*, this section is open to both male and female players.

Поврзано
--------

I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)  

II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)  

III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Шаховски олимпијади |
| --- |
|  |
| 
1927 **·** 
1928 **·** 
1930 **·** 
1931 **·** 
1933 **·** 
1935 **·** 
1937 **·** 
1939 **·** 
1950 **·** 
1952 **·** 
1954 **·** 
1956 **·** 
1958 **·** 
1960 **·** 
1962 **·** 
1964 **·** 
1966 **·** 
1968 **·** 
1970 **·** 
1972 **·** 
1974 **·** 
1976 **·** 
1978 **·** 
1980 **·** 
1982 **·** 
1984 **·** 
1986 **·** 
1988 **·** 
1990 **·** 
1992 **·** 
1994 **·** 
1996 **·** 
1998 **·** 
2000 **·** 
2002 **·** 
2004 **·** 
2006 **·** 
2008 **·** 
2010 **·** 
2012 **·** 
2014 **·** 
2016 **·** 
2018 **·** 
*2020*
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со шахот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Споменик на местото каде била куќата на Поповиќ во Скопје
**Душко Поповиќ** (српски: *Душко Поповић*; Врање, Србија, 3 јануари 1913

 - Тирана, Албанија, 17 мај 1943

) бил македонски и југословенски комунист и партизан.

Животопис
---------

Поповиќ е роден во Врање, Србија во 1913 година. Имал нешто повеќе од една година кога неговото семејство се преселило во Скопје. Завршил основно училиште и гимназија во Скопје, а во 1932 година се запишал на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1934 година е примен за член на КПЈ. Како студент активно работел во движењето на напредните студенти. Правилно ја разбрал ситуацијата во која се наоѓал македонскиот народ, чие револуционерно минато добро го познавал. Со својата неуморна работа придонесол за правилното ориентирање на напредната македонска интелигенција. Како и многу други, силно ги чувствувал тешкотиите на кои биле изложени работните маси од градот и селото. Како истакнат организатор против режимот, полицијата постојано го гонела. На 26 јануари 1935 година е уапсен и во јуни 1935 година е осуден на една и пол година затвор. Казната ја издржувал во Сремска Митровица. Од затвор излегува на 27 јули 1936 година. По издржувањето на казната неуморно работел за организационо зацврстување на студентското движење. По негова иницијатива бил организиран првиот состанок на студентите од сите градови на Македонија, што се одржал во летото 1936 година во Охрид. Кога германските нацисти ја нападнале Чехословачка во 1938 година, станал еден од организаторите на акцијата за пријавување на доброволци за одбрана и помош на народот од оваа земја. И самиот се јавил за доброволец, заедно со неколку стотини младинци. Во наредната 1939 година, придонел да се осудат италијанските фашисти, кои ја нападнале и ја окупирале Албанија. Во 1939 година станува член на редакцијата на „Наша реч". Бил организатор на протестните демонстрации. Учествувал на општонародните демонстрации од 27 март 1941 година во Скопје.

Окупација на Македонија
-----------------------

По окупацијата на Македонија во 1941 година преминал во илегала и делувал прво во Скопје, а од есента 1941 година во Западна Македонија, во Гостивар. Во 1943 година бил еден од организаторите на Мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб" и негов инструктор. На 27 април 1943 година е уапсен по битката со балистите во Ново Село, Гостиварско. Спроведен е во затворот во Тирана, осуден е на смрт и е обесен на 17 мај 1943 година, заедно со петмина други соборци. По повод неговата ликвидација, албанското население протестирало и демонстрирало по улиците на Тирана.

Во негова чест неколку македонски улици го носат неговото име, а на местото каде што била неговата куќа во Скопје, во Ново Маало, е поставено спомен-обележје.

Наводи
------

1. ↑  Дејан Алексиќ „Душко Поповиќ-Ѓоко: прилог кон биографијата", Скопје, 1985, 69 стр.
2. 1 2 3  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 116–117. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
3. 1 2  Антун Колендиќ „Рацин на робија"
4. ↑  Крсто Здравковски „Да не се заборави: споменици и спомен белези од НОВ во Скопје", Скопје, 1982, 90-91 стр.
**Душко Трајков Иваноски** ( 1925
 во Прилеп —  1944
 во Скопје) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Окупацијата го затекнала во Скопје, како општ работник. Брзо се приклучил кон народно-ослободителното движење и бил учесник во извршувањето на разни диверзантски задачи и акции. Подоцна стапил во третиот баталјон на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Учествувал во ударни групи за извршување на борбени задачи и акции на железничката линија Скопје - Велес. Од мините што ги поставувал, повеќе германски композиции биле целосно исфрлени од колосеците, а железничката линија целосно онеспособена за користење од непријателот. Исти успеси постигнал и при уништувањето на телефонските линии. Во една од диверзантските акции на железничката линија кај Горно Лисиче, кога поставувал мини, дошло до вооружен судир со германска патрола. Тогаш бил смртно погоден и загинал во близината на Долно Лисиче.

Наводи
------

1. ↑  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 194. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Емил Линденфелд** (1905 – 1986) бил унгарско-американски сликар. Тој е најпознат по својот живописен избор на бои за сликање, идилични пастирски пејзажи, сензуалните актови, селани на терен, а неговата најдраматична тема е животот на рударите.

Раните години
-------------

Емил Линденфелд е роден во 1907 година во Хомезевасхарли, Унгарија. Неговото семејство биле Евреи. Тој ги започнал своите уметнички студии под надзор на Јанос Торњаи, унгарски мајстор од 20 век. На 15 години, градот одржувал изложба на неговите слики во локалното кино.

Во 1926 година, на 21-годишна возраст, се преселил во Милано, Италија. Почнал да слика голем број масивни композиции на работници, идилични пастирски пејзажи, сензуални актови и селани на теренот. Неговата најдраматична тема беше животот на рударот. Тој исто така ги наслика лагуните од Венеција, уморните луѓе кои се одмараат на паркот, портретите на Христос и Распетието. Изложби биле одржани во сè повеќе и повеќе престижни галерии и неговата работа биле прикажани на три до четири изложби годишно.

Живот за време на Втората светска војна
---------------------------------------

За време на Втората светска војна Линденфелд го загубил своето студио, заедно со сите негови имоти, во бомбардирањето. Следните неколку години ги поминал во планинско село Асиаго. Во овој период, тој создаде неколку големи композиции, планински сцени, пејзажи и претстави на животите на месното население. По враќањето од животот во планините, почнал да ги изложува своите нови слики. Во 1946 година, тој беше избран за советник на италијанската уметност. Во 1956 година, истата година од унгарското востание, тој одлучи да се пресели во Њујорк.

Соединети Држави
----------------

Линденфелд беше поканет на изложба со Френк Лојд Рајт, во Њујорк Колосеумот, каде изложил 150 слики. Линденфелд, самиот, организирал многу изложби и ги збогатил неколку американски музеи со своите слики. За време на неговата долга кариера, неуморно барал нови начини да се изрази себеси и неговите фантазии. Во последната фаза од неговиот живот, неговите слики можеби беа најразвиени од неговото вистинско јас. Тоа природно му дојде на тој што честопати свиреше и понекогаш се шегуваше со четкички. Тоа беше најмирниот, најсреќниот и најширокиот период од неговиот живот.

Линденфелд почина во неговиот дом во 1986 година и беше погребан на мали историски гробишта во Бедминстер, Њу Џерси.

Периоди на боја
---------------

Линденфелд помина низ 16 различни периоди. Научниците цитираат четири посебни фази: Суштинската фаза, Импресионистичката фаза, Миражната фаза и Пост хуманата фаза. Најзначајните од кои боите, доминантните, се менуваат во секој период. Тој имаше блескав жолт период, помина низ синиот мрачен период и неговиот живописен портокаловен период. Последните три фази на Емил биле: импресионистички, Мираж и раѓање на универзумот.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Емил Линденфелд
**Емилио Маркос Палма Морела** (шпански: *Emilio Marcos Palma;* роден на 7 јануари 1978 година) е аргентински државјанин, првиот човек кој се родил на Антарктикот.

Биографија
----------

Палма е роден во Фортин Сарџенто Кабрал во базата Есперанца, во близина на врвот од Антарктичкиот Полуостров, и при раѓањето тежел 3,4 кг. Неговиот татко, капетанот Хорхе Емилио Палма, бил шеф на аргентинската армија во базата. Иако оттогаш на Антарктикот се родени десет луѓе, местото на кое се родил Палма и натаму е најјужното место.

Кон крајот на 1977 година, во седмиот месец од бременоста, Марија Силвија де Палма, мајката на Емилио, била однесена во станицата Есперанца за да се породи. Со неговото раѓање Аргентина сметала дека ќе стекне предност во спорот за суверенитет над територијата на Антарктикот. Емилио автоматски добил аргентинско државјанство од владата бидејќи неговите родители биле аргентински државјани, а тој е роден во Аргентинскиот Антарктик. За овој дел од Антарктикот Аргентина тврди дека е дел од нејзината територија, иако суверенитетот не е меѓународно признат и се поклопува со британските и чилеанските претензии . 

Тој влегол во *Гинисовата книга на рекорди* како првиот човек во историјата за кој се знае дека е роден на Антарктикот.

Поврзано
--------

* Демографија на Антарктикот
* Солвеиг Гунбјорг Јакобсен

Наводи
------

1. ↑  „Life found under S Pole ice shelf". *The Times*. 10 January 1978.
2. ↑  „Born Freezing: Meet Antarctica's First Citizen". WebEcoist. Посетено на 12 July 2012.[*мртва врска*]
3. ↑  *The Guinness Book of Records*. 1986. стр. 17.
**33. шаховска олимпијада** организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 26 септември до 13 октомври 1998 во Елиста, Русија.

Наводи
------

1. ↑   Although commonly referred to as the *men's division*, this section is open to both male and female players.

Поврзано
--------

I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)  

II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)  

III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Шаховски олимпијади |
| --- |
|  |
| 
1927 **·** 
1928 **·** 
1930 **·** 
1931 **·** 
1933 **·** 
1935 **·** 
1937 **·** 
1939 **·** 
1950 **·** 
1952 **·** 
1954 **·** 
1956 **·** 
1958 **·** 
1960 **·** 
1962 **·** 
1964 **·** 
1966 **·** 
1968 **·** 
1970 **·** 
1972 **·** 
1974 **·** 
1976 **·** 
1978 **·** 
1980 **·** 
1982 **·** 
1984 **·** 
1986 **·** 
1988 **·** 
1990 **·** 
1992 **·** 
1994 **·** 
1996 **·** 
1998 **·** 
2000 **·** 
2002 **·** 
2004 **·** 
2006 **·** 
2008 **·** 
2010 **·** 
2012 **·** 
2014 **·** 
2016 **·** 
2018 **·** 
*2020*
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со шахот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |