***Lactarius helvus***, е припадник на родот *Млечки (печурки)* од редот Russulales. Плодни тела може да се најдат во *мов Sphagnum* во четинарни и листопадни шуми во Европа, а можеби и во Северна Америка, иако овде станва повеќе збор за северноамериканската сорта, порано наречена *Lactarius aquifluus*. Печурките се бледо кафеаво-сива или беж боја и во форма на инка, со безбојно, водено млеко. Неговиот специфичен мирис се споредува со тпискавица, целер, ликер или инстант супа (Maggi). Лесно токсичен кога е суров, тој е вмешан во труењето на 418 луѓе во близина на Лајпциг во октомври 1949 година. Сепак, се користи во мали количини како зачин кога се суши. Сотолон, агенсот што ѝ дава мирис на габата, се наоѓа и во тилчец, јаворов сируп и Селен (рстение).

Можната северноамериканска сорта има повеќе боја на лосос до розова боја со слабо водено млеко и силен мирис на јаворов сируп или карамела. Во Квебек е позната како јаворова млечна шапка (Lactaire à odeur d'érable), и прилично вообичаено се јаде варена, а исто така се продава како сушен прав и се користи како зачин, слично на ист начин како што се користи Lactarius camphortus. на западниот брег. Досега, нема пријавени случаи на заболување од оваа сорта во Северна Америка. Можна е одредена забуна со видот Lactarius quietus var incanus поради сличниот мирис. Lactarius quietus var incus, сепак, има потемн и поцрвен изглед и кога е млад, неговото млеко е непроѕирно и бело, за разлика од чистото млеко во Lactarius helvus. Понатаму, можната северноамериканска разновидност на Lactarius helvus е ограничена во аспространетоста на големите езера и североисточниот дел, додека Lactarius quietus var incanus најчесто се среќава многу подалеку на југ.

Таксономија
-----------

Првично била опишана од Елиас Магнус Фрис во 1821 година како *Agaricus helvus*, пред да го стави во родот *Млечки (печурки)* во 1838 година. Peck's *Lactarius aquifluus* се смета за синоним. Специфичниот епитет *helvus* е изведен од латинскиот за „медесто-жолто". Нејзиното име на германски е *Maggipilz.*С.

Опис
----

Кадифената шапка првично е малку конвексна (планоконвексно), додека созрева станува во облик на инка (нефундибулиформно); тоа е 4-15 см во пречник и има слаба зонална шема (биково-око), беж или светло сива на маргините и затемнета кон центарот. Слабените жабри се кремасти кога се млади, а со возраста потемнуваат до окер-жолта боја. Месото е бело или беж, често со розова нијанса. Латексот, или млекото, е водено и безбојно, за разлика од кое било која друга *Млечки (печурки)*. Шупливата цилиндрична дршка е 3–9 см висина од 1–2 см широка. Може да биде белузлаво кога е млада, окер или розово, а понекогаш забележана е и портокалово-кафеава. Високо карактеристичниот мирис е опишан како потсетува на Пискавица, со благ вкус. За други, мирисот е спореден со Селен(растение) или целер, или ликер или пакување инстант супа.

Распространетост и живеалиште
-----------------------------

Плодните тела се наоѓаат во групи во шумите во близина на четинари, како што се *Смрча* и *Бор(дрво)*, како и листопадните бреза (*Бреза*) и ретко бука (*Бука*). Поконкретно, тие се јавуваат на влажни места, често растат во *мов Sphagnum*, кон крајот на летото и есента. Видот се среќава низ Европа и Азија.

Токсичност
----------

 Сотолон
Се известува дека симптомите на труење се јавуваат во рок од триесет минути по консумирањето, со гадење и повраќање придружени со вртоглавица и треска. Се смета дека токсичните агенси се сесквитерпени. Во октомври 1949 година, 418 луѓе биле отруени во близина на Лајпциг во источна Германија. Отровите се уништуваат со темелно вриење, а видот се користи во мали количини како зачин по сушењето.

Средството што и го дава на габата специфичниот е сотолон, кој исто така им дава карактеристични мириси на семето на Пискавица и на Селен (растение). Присутен е и во меласа, старено саке и бело вино, шери и печен тутун, како и во јаворов сируп.

Поврзано
--------

* Список на видови *Млечки (печурки)*

Наводи
------

1. 1 2  Kränzlin F (1991). *Fungi of Switzerland 6: Russulaceae*. стр. 164. ISBN 978-3-85604-260-8.
2. ↑  Benjamin, Denis R. (1995). *Mushrooms: poisons and panaceas — a handbook for naturalists, mycologists and physicians*. New York: WH Freeman and Company. стр. 364. ISBN 978-0-7167-2600-5.
3. 1 2  Nilson, Sven; Olle Persson (1977). *Fungi of Northern Europe 2: Gill-Fungi*. Penguin. стр. 106. ISBN 978-0-14-063006-0.
4. ↑  Klemm, G (1961). „Beobachtungen über den Verlauf einer Massenvergiftung mit dem Bruchkreizker *Lactarius helvus* Fries". *Mycologisches Mitteilungsblatt* (German). **5**: 1–4.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  Sylvie Rapior,a Françoise Fons,A and Jean-Marie Bessièreb (2000). „The fenugreek odor of *Lactarius helvus*". *Mycologia*. **92** (2): 305–308. doi:10.2307/3761565. JSTOR 3761565. Архивирано од изворникот на 2006-04-26.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
6. ↑  Imre Blank; Peter Schieberle (1993). „Analysis of the seasoning-like flavour substances of a commercial lovage extract". *Flavour and Fragrance Journal*. **8** (4): 191–195. doi:10.1002/ffj.2730080405. Архивирано од изворникот на 2012-12-16.
7. ↑  „4,5-Dimethyl-3-hydroxy-2,5-dihydrofuran-2-one W363405". *Sigma-Aldrich*.

* 

* Ризница Податотеки поврзани со Lactarius helvus на Ризницата