recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**„Две ноќи во еден ден"** (српскохрватски: *Две ноћи у једном дану*) — филм на режисерот Раденко Остојиќ од 1963 година. Главните улоги ги играат: Борис Тешија, Шпела Розин, Јелена Жигон и Јован Јаниќијевиќ Бурдуш.

Содржина
--------

Слушајќи ја приказната на партизанот Јован, кој му е предаден за стрелање зашто не ја извршил задачата, командантот Павле се присетува на својата љубов кон болничарката Јелена и на својата врска што завршила трагично поради војната. Жената поради која Јован не ја извршил задачата, исто така, се викала Јелена, па свесен дека војната не смее да ја уништи љубовта, Павле го пушта Јован да си оди.

Наводи
------

1. ↑  Две ноћи у једном дану (пристапено на 10.12.2023)
**Националниот парк Вал Гранде** (италијански: *Parco Nazionale della Val Grande*) е заштитено подрачје кое е лоцирано во Пиемонт, на север во Италија, на границата со Швајцарија. Најзабележителен е по убавите пејзажи на Високите Алпи.

Географија
----------

Паркот е до провинцијата Вербано-Кузио-Осола и се дели на десет општини: Аурано, Беура-Кардеца, Капрецо, Косоњо, Вале Канобина, Интрања, Малеско, Миазина, Премосело-Киовенда, Сан Бернарџи Вербано, Санта Бернардино. Тронтано и Вогоња.

Паркот целосно лежи во одводниот слив на реката По. Се наоѓа измеѓу долината Вигецо на северот, долината Канобина на северозапад, долината Осола на југозапад и езерото Маџоре на југоисток. Паркот не е населен и е често опишуван како и „најголемата дивина на Алпите".

Вал Гранде и Вал Погало, две главни долини во паркот, при што првата долина се протега на југоисток, а втората се протега на југ, ги долеваат и двете главните реки во паркот. Овие долини се спојуваат во Торенте Сан Бернардино, притоката на езерото Маџоре. Поголемиот дел од површината на паркот е пошумен.

* Вал Гранде и езерото Маџоре видени од Бочета ди СкаредиВал Гранде и езерото Маџоре видени од Бочета ди Скареди
* Вал Гранде и Пицо Проман (повисоката планина десно) Вал Гранде и Пицо Проман (повисоката планина десно)
* 
* Вал Погало, Чикоња и Монте Зеда (во средината), гледани од патот кон ОмпиоВал Погало, Чикоња и Монте Зеда (во средината), гледани од патот кон Омпио
* Корни ди Нибио и Монте Роса, видени од Чима Сасо (1916 м.)Корни ди Нибио и Монте Роса, видени од Чима Сасо (1916 м.)

Историја
--------

Овчарите го населувале Вал Гранде од 13 век, а и производството на дрва било активно од 15 век. Меѓутоа, на крајот на Втората светска војна целото население ја напуштило областа, по акциите на германските војници против италијанскиот отпор во областа во јуни 1944 година. Идејата да се создаде национален парк во Вал Гранде почнува од 1953 година. Во 1967 година, областа била означена како строг природен резерват и станала првата област за заштита со овој статус во италијанските Алпи. Во 1974 година, Здружението Италија Ностра направи подетален план за формирање национален парк, а во 1980-тите започна и подготовката. Паркот е основан на 2 март, 1992 година. Во јуни, на 24, 1998 година, површината на паркот била проширена.

Туризам
-------

Почнувајќи од 2012 година, паркот имал три центри за посетители (лоцирани во Санта Марија Маџоре, Косоњо и Премосело-Киовенда), два музеи и многу голем број маршрути за природата, кои требале да бидат проследени со водич.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Parco Nazionale della Val Grande". Ente Parco Nazionale Val Grande. Посетено на 25 May 2013.
2. ↑  „Mappa" (италијански). Official site of the National Park. Посетено на 25 May 2013.
3. ↑  „Parco Nazionale de Val Grande" (италијански). L'Associone Italiana nelle Wilderness. Архивирано од изворникот на 3 March 2016. Посетено на 29 May 2013.
4. ↑  „La storia del Parco" (италијански). Parco Nazionale Val Grande. Посетено на 1 June 2013.
5. ↑  „Museums and Visitor Centers". Val Grande National Park. Посетено на 5 June 2013.
Nintendo Switch
**Nintendo Switch** (се чита: *Нинтендо свич*, јапонски: ニンテンドースイッチ) е хибридна играчка конзола развиена од јапонската фирма Nintendo. Nintendo Switch ги сврзува својствата на домашна играчка конзола и пренослив играчки систем и може да се користи во двата својства. За време на развојот, Nintendo Switch го добил кодното име „Nintendo NX", за првпат бил прикажан во октомври 2016 г. и објавен во светот на 3 март 2017 г. освен во Кина. Таму конзолата била објавена на 10 декември 2019 г.

Наводи
------

1. ↑  „Nintendo defies recession with record profits". *The Sydney Morning Herald* (англиски). May 7, 2009. Посетено на September 9, 2018.
2. ↑  Harris, Craig (September 20, 2004). „Official Nintendo DS Launch Details". *IGN* (англиски). Посетено на September 9, 2018.

Надворешни врски
----------------

* Nintendo Switch

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Nintendo Switch" на Ризницата ? |
Западна фасада на вилата
Градинарска фасада на вилата
Поглед во градините
**Вилата Гирланда Силва** е рурална палата со парк од 17 век сместена во Синисело Балсамо, северно од Милано, во провинцијата Милано, Ломбардија, Италија.

Историја
--------

Резиденцијата на локацијата првично била нарачана од Донато I Силва, грофот од Бјандрат, од архитектот Франческо Марија Ричино (починал во 1658 година), кој бил потпомогнат од неговиот син Доменико во завршувањето на проектот кој започнал околу 1660 година. Гравирањето на зградата од Марк'Антонио Дал Ре (1726) и Карл Ремшарт (пред 1735 година) ја документира целата структура.

Донато Силва (1607-1675) започнал широк спектар на палати во Ровескала (1656), Синисело (1660) и Биандрате (1667). Во вилата на Синисело, Донато, а подоцна и неговиот син Џерардо (1646-1714) ја направиле вилата и фрескоживописана и со истакната галерија на слики. Внукот на Донато I, грофот Донато II Силва (1690-1779) и неговиот правнук, грофот Ерколе Силва (1756-1840) ја завршиле изградбата и ја уредиле околината. Еркол, имал интерес за природната историја и правото, и патувал во Англија и Франција во 1785 година со надвојводата Фердинанд. Тој ги прошири колекциите на вилата и нарачал дополнителни украси од Џузепе Лавели и Џузепе Левати во Сала на пејзажи и Сала на огледала.

По смртта на Ерколе, вилата преминала на неговиот внук Џироламо Гирланда, а подоцна и на неговиот син Карло, кој исто така го поврзал Силва со неговото татковско презиме. До 1886 година, Карло Гирланда Силва ја продаl вилата и паркот на Џузепе Фрова. Во 20 век имотот го купил грофот Џузепе Катанео ди Про, а во 1926 година Емилио Чипелети. Во 1974 година, Вила Гирланда станала сопственост на општинската администрација на Синисело Балсамо, која започнала со реновирање таму за да ја направи локација на некои општински канцеларии и служби, за официјално да биде отворена за јавноста во 1982 година. Од 2004 година, јужното крило има музеј на фотографија. Другите делови од вилата се користат за разни свечени прилики. Голем дел од движните збирки се продадени или однесени на друго место. Градините претставуваат прекрасна низа на романтични структури и архитектонски *каприци* кои се интегрирани во самиот пејзаж.

Наводи
------

1. ↑  Municipal description of the property
**Пештерски храм Бинглинг** ( ) - низа пештери полни со будистички кипови исклепани во природни пештери и пештери во кањонот покрај Жолтата Река. Се наоѓа северно од градот каде што Жолтата Река се влева во акумулацијата Лиуџјиашја. Административно, тој е град во округот Јонгџанг, Автономна Префектура Линшја Хуи, покраина Гансу, околу 100 километри југоисточно од Ланџоу. Овој храм, заедно со другите места долж Патот на свилата, бил впишан на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 2014 година како дел од Патот на свилата: мрежата на коридорот Чанган-Тијаншан.

 Мали релјефни фигури
Пештерите се изградени пред повеќе од илјадалетие. Првата пештера започнала да се гради околу 420 година од нашата ера, при крајот на кралството Западен Чјин. За време на династиите Веи, Суи, Танг, Сонг, Јуан, Минг и Чјинг биле додадени повеќе пештери. Стилот на секоја пештера лесно се препознава и може да се поврзе со типичните уметнички дела на соодветната династија. Храмот Бинглинг е стилски и географски средишна точка помеѓу монументалните Буди од Бамијан во Авганистан и будистичките пештери во Средна Кина, пештерите Јунганг во близина на Датонг и пештерите Лонгмен во близина на Луојанг.

Низ вековите, земјотресите, ерозијата и крадците оштетиле или уништиле многу пештери како и уметничките богатства во нив. Зачувани се вкупно 183 пештери, 694 камени статуи и 82 глинени скулптури. Релјефни скулптури и пештери, полни со кипови на Буда и фрески се нижат на северната страна на кањонот во должина од околу 200 метри. Секоја пештера е како маленѕав храм полн со будистички фигури. Овие пештери досегаат врв во голема природна пештера, каде што дрвените патеки несигурно се извиваат по лицето на карпата до скриените пештери покрај карпите и џиновскиот Маитреја Буда, висок повеќе од 27 метри.

Туризам
-------

Скулптурите, резбите и фреските што останале се извонредни примери на будистичката уметност и привлекуваат посетители од целиот свет. Локацијата е исклучително оддалечена и може да се стигне само во лето и наесен со брод преку акумулацијата Лиуџјиашја. Чамците поаѓаат од близина на браната Лиуџјиашја во градот Лиуџјиакшја (седиште на округот Јонгџанг), а понекогаш и од другите пристаништа на акумулацијата. Остатокот од годината локацијата е непристапна, бидејќи во околината нема патишта.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Пештерски храм Бинглинг на Ризницата ?

* chinatoday.com.cn: Die Bingling-Höhlentempel (Aus „China im Aufbau", бр. 1, 1980)
* Бинглинг илјада пештери на Буда



1. ↑  „Silk Roads: the Routes Network of Chang'an-Tianshan Corridor". United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Посетено на 17 Apr 2021.
**Градски стадион Фазанерија** (словенечки: *Mestni stadion Fazanerija*) е стадион со повеќе намени во Мурска Собота, Словенија. Во моментов најчесто се користи за фудбалски натпревари и е домашен терен на ФК Мура. Стадионот е изграден во 1936 година и има капацитет од 4.506 седишта. Со вклучена површина за стоење, вкупниот капацитет на стадионот е околу 4.700.

Историја
--------

Во 1934 година, општина Мурска Собота контактирала со архитектот Франк Новак и го замолила да направи планови за стадионот. Првиот терен бил завршен до 1936 година. Стадионот бил официјално отворен на 28 јуни 1936 година и станал домашен терен на локалниот фудбалски тим СК Мура. Првично, стадионот се викал Стадион Витешкега Краља Александра И. Зединитеља, во чест на Александар I од Југославија. Трошоците за изградба на стадионот биле 160.000 југословенски динари.

Во раните 1980-ти, стадионот бил проширен со изградба на нова главна трибина. Една деценија подоцна, во 1994 година, биле изградени две дополнителни трибини, сместени во северниот и јужниот дел на стадионот. Во 2001 година сите трибини биле покриени со покрив.

Во 2017 година, соблекувалните претрпеле целосна реконструкција во согласност со стандардите на УЕФА. Во 2019 година Фазанерија добил рефлектори. Во 2019 и 2020 година, стадионот претрпел дополнителни реновирања и прилагодувања, вклучувајќи нови седишта, реновирање на трибината за гостинските навивачи, реновирање на покривот, реновирање на кулата за камери и новиот прес-центар.

Настани
-------

Стадионот главно се користел за фудбал и е домашен терен на ФК Мура. Претходно, стадионот го користеле НК Мура и НД Мура 05, клубовите кои биле распуштени во 2005 и 2013 година. Стадионот бил домаќин на три натпревари на словенечката репрезентација. Фазанерија повремено се користел и како место за словенечките млади тимови и словенечката женска репрезентација.

Натпревари за репрезентацијата на Словенија| Датум | Натпреварување | Противник | Резултат | Публика |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 19 Јуни 1991 | Пријателски натпревар |  Хрватска | 0–1 | 4,000 |
| 22 Април 1998 | Пријателски натпревар |  Чешка | 1–3 | 2,000 |
| 20 Август 2003 | Пријателски натпревар |  Унгарија | 2–1 | 4,000 |

Поврзано
--------

* Список на фудбалски стадиони во Словенија

Наводи
------

1. ↑  „Stadion Fazanerija, Murska Sobota, football venue". *eu-football.info* (англиски). Посетено на 2 December 2021.

Надворешни врски
----------------

* Профил
Храмот на Белиот Коњ
Градска улица
**Луојанг** (кинески: 洛陽, пинјин: *Luòyáng*) — град во покраината Хенан, Западна Кина. Се наоѓа на север од реката Луо, по која го добива своето име, на 110 км од покраинскиот главниот град, Џенгџоу.

Подрачјето на градот опфаќа површина од 15.492 км2 и брои 6.383.900 жители.

Луојанг е еден од најстарите кинески градови, и еден од четирите традиционални престолнини.

Во книгата „Џоу ли" (III век п.н.е.) се дознаваме дека Луојанг уште во XI век п.н.е. (кога бил престолнина на Кина) имал јасно определени урбанистички стандарди. Градот бил планиран во квадратен облик, со девет надолжни и девет напречни улици кои го делеле градот на четврти, а во самиот центар се наоѓал дворецот на владетелот.

Извори
------

1. ↑  Статья про слово "Градостроительство" в Большой Советской Энциклопедии

Поврзано
--------

* Хенан

Предлошка:Хенан-гео-никулец

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 129228752
* LCCN: n2007078357
* GND: 4249839-9
* SUDOC: 027766462
* BNF: cb11973868v (податоци)
* NDL: 00647718
* NKC: ge1031638

 |

 |
Јагнето Божјо
**Агнец** или **Јагне Божјо** (лат. Agnus Dei) — назив за Исус Христос, кој се споменува во Библијата и се користи во теологијата и христијанската богосложба.

Јагнето е симбол на Исусовото откупување на луѓето од гревот, кога се жртвувал со своето страдање и смрт на крстот. Се жртвувал како невино јагне, милосрден кон оние што неправедно го мачеле.

Во Стариот завет, пророкот Исаија пророкува дека Исус како кротко јагне ќе го спаси светот: „Го одведоа како јагне на колење; како овца нема пред оние што го стрижат, тој не ја отвори устата своја" ( Ис 53:7). Во Книгата Излез, Египќаните не им дозволиле на Евреите слободно да го напуштат Египет. Таа ноќ, кога Бог решил да ги избави од Египет, тие ја славеле Пасха. Било наредено секое семејство да жртвува по едно јагне „без мана, едногодишно и машко" (2. Мој. 12:5) за да го јадат за вечера и со неговата крв да ги попрскаат праговите и надвратникот на куќата. Ова било знак дека ќе бидат поштедени во смртта на египетските првороденчиња. Христијаните го гледаат Исус како „жртвено јагне", чија крв ги откупи луѓето од гревот.

Јован Крстител при средбата со Исус рекол: „Еве го Јагнето Божјо, кое ги зема гревовите на светот" (Јован 1:29). Во книгата Откровение, Исус како Агнец ги отвора печатите, со кои е запечатена книгата за судбината на светот (Отк. 5).

Во богослужбата „**агнец**" е дел од просфората со четираголен облик и со натпис ИС, ХС, НИ, КА (Исус Христос победува) кој се вади за време на проскомидијата и на светата литургија, по призивот на Светиот Дух, се претвора во тело Христово.

Поврзано
--------

* Исус

Наводи
------

1. ↑  Baričević J. Šabić A. G. Duda B, Turčinović J. i dr: "Snagom Duha", Kršćanska sadašnjost, Zagreb 1999.
2. ↑  Таковски, Јован, протојереј (1999). „Терминологија од областа на теологијата" (PDF). *Македонска терминологија*. Скопје: МАНУ. **102** (4): 5.
**Интернат** (шпански: *El Internado*) е шпанска тинејџерска теленовела снимена од 2007 до 2010 од Антена 3.
Во Македонија се емитува онлајн на Latinoteka ()

Синопис
-------

Почнува новата школска година во интернатот LAGUNA NEGRA, престижно елитно училиште сместено во истоимената шума. Во него учат децата на најпознатите фактори во Шпанија (политичари, артисти, директори, милионери...). Студентите и професорите се спремни за новата учебна година во интернатот, а и доаѓаат два нови ученика: Маркос и неговата мала сестра Паула, коишто се принудени да започнат нов живот по изчезнувањето на нивните родители (за коишто се мисли дека се мртви). Исто така доаѓа и нова чистачка - Марија, девојка со мрачно минато, којашто има побегнато од психијатриска клиника и не доаѓа сосем случајно во Интернатот, доаѓа да го најде нејзиниот син којшто го родила на 13 годишна возраст, и ја знае само неговата крвна група и датум на раѓање. Од друга страна, студентите ги загрижува исчезнувањето на мистериозниот стар професор Алфонсо. Ти нема да бидат свесни дека влегуваат во опасност, од две организации – една што тражи изгубена слика и друга што зема детски органи.

Улоги
-----

| Глумец: | Улога: |
| --- | --- |
| Мартин Ривас | Маркос Новоа |
| Бланка Суарез | Хулија |
| Јон Гонсалес | Иван |
| Елена Фуриjасе | Вики |
| Данијел Ретуерта | Роке |
| Ампаро Баро | Хасинта |
| Наталија Миљан | Елса |
| Луис Мерло | Ектор де ла Вега |
| Ирене Монтала | Ребека |
| Ана де Армас | Карол |
| Раул Фернандес | Фермин |
| Исмаел Мартинез | Мартин |
| Карлос Леал | Нојрет |
| Марта Торне | Марија |
| Марта Азас | Амелиjа |
| Карлота Гасија | Паула |
| Хавијер Риос | Хуго |
| Наталија Лопес | Клара |
| Хавијер Сидонћа | Лукас |
| Педро Сивера | Камило |
| Едуардо Мајо | Куро |
| Ињаки Фонт | Николас Гаридо |
| Едуардо Веласко | Педро |
| Алехандро Бото | Матео |
| Денис Пења | Евелин |
| Мариона Рибас | Нора |
| Хонас Берами | Начо |
| Адам Кинтеро | Фернандо |
| Алехандро Касасека | Тони |
| Лола Балдрич | Лусија |
**„Година на спокојното сонце"** (полски: *Rok spokojnego słonca*) - полски филм од 1984 година во режија на Кшиштоф Зануси, кој е и автор на сценариото. Улогите ги играат: Маја Коморовска, Скот Вилсон, Хана Скарзанска, Ева Далковска итн. На Венецијанскиот филмски фестивал, Зануси ги освоил наградите „Пазинети" и „Златен лав".

Синопсис
--------

Дејството на филмот се одвива во Полска по Втората светска војна. Норман (го игра Вилсон) е американски војник кој е испратен во мисија да ги пронајде закопаните тела на американските војници кои биле заробени и убиени од нацистите за време на војната. Случајно, тој ја забележува Емилија (ја игра Коморовска), веднаш се вљубува во неа и ја посетува во нејзиниот дом. На почетокот, таа се колеба, но ја прифаќа неговата љубов. Норман сака да ги префрли Емилија и нејзината болна мајка (ја игра Скарзанска) во САД, но посредникот кој треба да го организира бегството преку границата одбива да ја пренесе старицата. Поради тоа, мајка ѝ намерно ја предизвикува својата смрт, но Емилија ја открива нејзината жртва и поради тоа останува во Полска, а своеот место ѝ го отстапува на сосетката. По заминувањето на Норман, остатокот од животот таа го минува во женски манастир. Еден ден, таа добива известување дека Норман ѝ пратил пари за да отпатува во САД. Тогаш, Емилија веднаш се подготвува за патувањето, но чувствува силна болка во градите...

Наводи
------

1. ↑  IMDb, A Year of the Quiet Sun (1984)Awards (пристапено на 6.1.2020)
2. ↑  IMDb, A Year of the Quiet Sun (1984) (пристапено на 6.1.2020)
**„Совршен број"** (полски: '**) - полско-израелско-италијански филм од 2022 година во режија на Кшиштоф Зануси (Krzysztof Zanussi), кој е и автор на сценариото. Улогите ги играат: Анджеј Северин (Andrzej Seweryn), Јан Марчевски (Jan Marczewski) и Јулија Латосинска (Julia Latosińska).**

Синопсис
--------

Младиот математичар Давид (го игра Марчевски) го жртвува својот личен живот посветувајќи се на проучувањето на простите броеви. Кога го запознава својот подалечен роднина Јоаким (го игра Сверин), Давид почнува да се преиспитува. Јоаким е успешен човек кој постигнал многу на деловен план, па одлучил последните години од животот да ги проведе во родната Полска. Нивната средба влијае врз двајцата и ги поттикнув на размислување за непредвидливоста, минливоста и смислата на животот...

Наводи
------

1. ↑  Savršeni broj, poljsko-izraelsko-talijanski film (пристапено на 25.11.2023)
Корицата на играта
***The Legend of Zelda: A Link to the Past*** — акционо-авантуристичка игра развиена и објавена од Nintendo за Super Nintendo Entertainment System (SNES). Тоа е трета игра од серијата *Легендата на Зелда* и беше објавена во 1991 година во Јапонија и 1992 година во Северна Америка и Европа.

Приказната е официјално поставена многу години пред настаните на првите две *Zelda* игри. Играчот ја презема улогата на Линк додека патува за да го спаси Хајрул, да го победи кралот на демоните Ганон и да ги спаси потомците на Седумте мудреци. Се враќа во перспектива од врвот надолу, слична на оригиналната *Легенда за Zelda*, отфрлајќи го играњето со странично лизгање на *Zelda II: The Adventure of Link*. Воведе сериски главни елементи како што се паралелни светови и предмети вклучувајќи го и Мечот на Господарот .

Издадена до критички и комерцијален успех, *A Link to the Past* беше значајна игра за Nintendo и се смета за една од најдобрите видео игри на сите времиња. Играта беше пренесена и на Game Boy Advance како *A Link to the Past Four Swords* во 2002 година; *A Link to the Past* продаде 6,5 милиони копии на двете платформи Од 2004[update]
година. Последователно беше пренесен и на Wii, Wii U и Новиот Nintendo 3DS преку виртуелната конзола и Nintendo Switch преку Nintendo Switch Online. Во 2017 година, Нинтендо повторно *ја објави A Link to the Past* како дел од класичното издание на SNES.  Наследникот, *The Legend of Zelda: A Link Between Worlds*, беше најавен и објавен за Nintendo 3DS во 2013 година.

Играње
======

Повторливите ставки и техники беа воведени во *A Link to the Past*, како што се Кукaта, Мечот на Господарот, нападот со вртење и Чизмите на Пегаз. Присутни се Срцеви Контејнери кои го зголемуваат максималното здравје на играчот (погодоци), но многу од нив се поделени на „Парчиња од срце", од кои четири сочинуваат еден Срцев Контејнер. Повеќето од нив се добро скриени, додавајќи вредност за повторување на играта. Сите Зандани се на повеќе катови и бараат од Линк да оди меѓу повеќе катови и понекогаш да паѓа низ дупки за да падне и слета на пониски катови.  


1. ↑  „Super NES Classic Edition". Nintendo of America, Inc. September 29, 2017. Архивирано од изворникот на 2017-09-28. Посетено на 2022-03-20.
2. ↑  McWhertor, Michael. „The Legend of Zelda: A Link to the Past sequel coming to Nintendo 3DS this holiday". *Polygon*. Vox Media Inc. Посетено на December 31, 2014.
3. ↑  Schreier, Jason. „The New 3DS Zelda Is Called A Link Between Worlds". *Kotaku*. Kotaku. Посетено на December 31, 2014.
4. ↑  Arakawa, M. (1992). *The Legend of Zelda: A Link to the Past Nintendo Player's Strategy Guide*. Nintendo. ASIN B000AMPXNM.
5. ↑  Stratton, Bryan (December 10, 2002). *The Legend of Zelda — A Link to the Past*. Prima Games. ISBN 0-7615-4118-7.
Централниот плоштад со црквата Свети Мартин
**Ланкуси** е јужноиталијанско село во Фисијано, општина во провинцијата Салерно, Кампанија. Со население од околу 4.000 жители (2011), е најнаселената населба во нејзината општина, вклучувајќи го и административниот град.

Историја
--------

За прв пат се споменува во 1309 година со името ***Ланциуси***, селото било независна баронија на Кнежевството Сансеверино.

Географија
----------

Ланкуси се протега на рамнина, наречена долина Ирно, западно од планинскиот венец Пичентини, во близина на изворите на реката Ирно. Селото е урбанистички соседно, речиси споено, со селото Болано; а други најблиски населби се Барониси, Пента, Сава и Орињано. Се протега на два паралелни главни патишта: *Виа Тененте Настри*, што го претставува центарот на стариот град, и *Виа дел Сентенарио*, северната урбана експанзија. Северно од него се наоѓа месноста Макионе.

Дел од урбаното подрачје на Салерно (11км оддалечено), тоа е 2км од Кортикеле, 4 од Фисијано и Универзитетот во Салерно, 4,5 од Меркато Сан Северино и Гајано, 6 од Калванико и 30 од Авелино. Медицинскиот факултет на Универзитетот, се наоѓа веднаш надвор од Болано.

Галерија
--------

* Станица Фисијано, лоцирана во ЛанкусиСтаница Фисијано, лоцирана во Ланкуси
* Патот на Ланкуси во 1980 годинаПатот на Ланкуси во 1980 година

Наводи
------

1. ↑  1586327447 Lancusi на OpenStreetMap
2. ↑  (на италијански) University of Salerno: Faculty of Medicine

Надворешни врски
----------------

* **Lancusi** на Ризницата ?
Лацено и езерото во зима
**Лацено** е италијанско селце и скијачко одморалиште лоцирано во општината Бањоли Ирпино, провинцијата Авелино, Кампанија. Вклучува скијачки центар (со 18км скијачки патеки) со вештачки снег доколку е потребно, езеро со ресторани за храна, пештери Калиендо и точка за трекинг.

Историја
--------

Селото настанало во 1956 година, како летно одморалиште, со спортови на отворено и филмски фестивал на неореалистички филмски фестивал кој го доделувал „ *Laceno d'Oro* "(Златно Лацено),  откако се преселило во Авелино. Помеѓу 1972 и 1975 година бил изграден ски-лифтот и Лацено станал летен и зимски центар. Селото, денес, се состои од неколку хотели, резиденција, викендици, дрвени згради (користени од ски и спортски изнајмувачи) и ресторани.

Географија
----------

### Преглед

Лацено, исто така познат како ***Пијано Лацено*** или ***Лаго Лацено***, се наоѓа во источната страна на неговата провинција, не многу далеку од границите со провинцијата Салерно. Се наоѓа во шумска рамнина, на 1.000 мнв, на планините Цервиалто и Рајамагра; делови од планинскиот венец Пичентини. Тоа е одалечено 8км од Бањоли Ирпино, 15 од Монтела, 20 Нуско, 40 од Авелино и 71 од Неапол.

Туризам
-------

Како скијачка област и одморалиште, локалитетот е силно приемчив за туризам, особено во периодите од декември до март. Лацено има лифт со кој се искачува на планината Рајамагра со 3 станици: Лацено (1.100 м.н.; на селото); Сетевали (1.400 м.н.в. постојка за размена) и Рајамагра (1.700 м.н.в.). Лацено има и некои електрични патеки за да научите како да скијате. Има многу игралиште за деца кои сакаат да уживаат во снегот, со игри.

Галерија
--------

Патот од Бањоли пред да влезете во Лацено

Наводи
------

1. ↑  „Official site of Laceno d'oro" (италијански). Посетено на December 18, 2012.
2. ↑  „Avellino Neorealism Film Festival". Посетено на December 18, 2012.
3. ↑  (на италијански) Natural environment of Laceno Архивирано на 15 април 2009 г.
4. ↑  „Infos on visitcalitri.com". Архивирано од изворникот на 2009-12-14. Посетено на 2009-07-29.
5. ↑  (на италијански) Info on irpinianews.it Архивирано на 19 февруари 2012 г.
6. ↑  (на италијански) Info about "Settevalli Chairlift" Архивирано на 16 септември 2009 г.
7. ↑  (на италијански) Info about "Raiamagra Chairlift"
8. ↑  (на италијански) Infos at laceno.eu Архивирано на 27 октомври 2015 г.

Надворешни врски
----------------

* (на италијански) Website of Laceno
* (на италијански) Laceno Ski Resort
* (на италијански) Weather Station Laceno-Raiamagra Архивирано на 1 декември 2022 г.
* (на италијански) Lago Laceno reportage
**Гран Канарија** (шпански изговор: [ɡɾaŋ kaˈna.ɾja]; оригинално значи "Големиот остров на Кучињата") — вториот најнаселен остров на Канарските Острови,  африкански архипелаг кој е дел од Шпанија со население од 847,830 (во 2015 година), што претставува околу 40% од населението на архипелагот. Се наоѓа во Атлантскиот Океан на околу 150 километри од северозападниот брег на Африка и околу 1350 километри од Европа. Со површина од 1,560 км2 (602 квадратни милји) и надморска височина од 1956 метри во Пико де лас Ниевес, Гран Канарија е трет по големина остров на архипелагот во двете области и надморската височина.

Гран Канарија бил населен од страна на Гуанчите, кои можеби пристигнале  уште во 500 година п.н.е. Гуанчите го нарекувале островот **Тамаран** или земјата на храбрите. По повеќе од еден век на европските упади и обиди за освојување, островот бил освоен на 29 април 1483 година, после нападите кои траеле пет години, од страна на Кралството на Кастиља и Леон, со поддршка на Кралицата Изабела I, освојувачки поход кој станал важен чекор кон проширување на обединета Шпанија.

Главниот град  Лас Палмас бил основан на 24 јуни 1478 година, под името "Реал де Лас Палмас", од страна на Хуан Рехон, начаникот на кастиљската војска. Во 1492 година, Кристофер Колумбо се втемелил во пристаништето на Лас Палмас (и поминал некое време на островот) на своето прво патување кон Америка. Лас Палмас, заедно со Санта Крус де Тенерифе, се заедничка престолнина на автономна заедница на Канарските Острови.

Наводи
------

1. ↑  Cifras de población resultantes de la revisión del Padrón municipal referidas al 1-1-15, Boletín Oficial del Estado
**Медко̀вец** (бугарски: *Медко̀вец*) — село во северозападна Бугарија, административен центар на општината Медковец во Монтанската Област. Има население од околу 1.585 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Селото се наоѓа во западниот дел на Дунаската Рамнина на 35 км североисточно од регионалниот центар Монатана на 26 км јужно од град Лом.

Историја
--------

Селото било основано најдоцна до првата половина на 18 век. Името на селото се поврзува со легендата дека некогаш во околината имало шупли со мед.

Во 1821 година било отворено првото ќелијно училиште, по што било отворено првото општинско училиште (1845), кога кнез на Медковец бил Иван Кулин.

Во 1850 година, кнезот од Медковец Иван Кулин станал еден од водачите на големото Видинско востание. Медковци учествувале активно во борбата за црковно-народна независност. Во 1859 година била изградена црквата „Света Параскева", денес прогласена за национален споменик на културата. Иконостасот во него е дело на дебарските занаетчии од родот Филипови.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  *Справочник на църквите и манастирите в област Монтана*, Архивирано од изворникот на 2011-02-07, Посетено на 2008-06-10

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на општината Медковец

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Палаули** (самоански: *Palauli*) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.

Географија
----------

Палаули е округ кој се наоѓа во југоисточниот дел Саваи. Географски и административно е составен од два дела кои се оддлеени од источниот дел на округот Сатупаитеја. Административниот центар на округот е Ваилоа.

Според пописот од 2016 година, округот имал население од 9.300 жители. Кланската титула на округот е *Лиломаиава*.

Крајбрежјето на округот е интересен за туристи поради вулканското потекло и поради природната појава на исфрлање на вода од дупки во Алофага, во близина на селото Тага.

Значајна туристичја атракција е и праисториската населба во Пулемелеи.

Галерија
--------

* Сателитска снимка на окрузите  Палаули и Сатупаитеја.Сателитска снимка на окрузите Палаули и Сатупаитеја.
* Поглед од ПилемелеиПоглед од Пилемелеи
* Му ПагоаМу Пагоа
* Полуостров ТафуаПолуостров Тафуа

Наводи
------

1. ↑   Архивирано на 17 февруари 2012 г. Samoan Village Patterns: Four Examples by Jesse D. Jennings, Richard Holmer and Gregory Jackmond, University of Utah, Journal of the Polynesian Society, Vol. 91, No. 1, 1982. Retrieved 6 November 2009

Поврзано
--------

* Саваи
* Окрузи во Самоа

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Окрузи во Самоа |
| --- |
|  |
| 
* Аига-и-ле-Таи
* Ана
* Атуа
* Ваисигано
* Ва-о-Фоноти
* Гагаемауга
* Гагаифомауга
* Палаули
* Сатупаитеја
* Туамасага
* Фасалелеага

 | Знаме на Самоа |

 |

Координати: 13°42′S 172°28′W﻿ / ﻿13.700° ЈГШ; 172.467° ЗГД﻿ / -13.700; -172.467
Палата на уметностите во Неапол
**Палата на уметностите во Неапол** (едноставно познат по акронимот PAN) е музеј во градот Неапол, лоциран во историската Карафа на Рочела - монументална зграда домаќин e на изложби на современа уметност во нејзините многубројни форми ( сликарство, скулптура, фотографија, графика, стрип, дизајн, видео уметност, кино).

Историја
--------

Општина Неапол ја купила зградата и започнала со реставрација во 1984 година; во 1998 година ја воспоставиле за својата намена како центар за документација за современи уметности, а потоа се прошириле и на изложбената дејност. Свечено е отворена на 26 март 2005 година. Структурата е со површина од 6.000 м2 на три ката со изложбени површини, медиа библиотека, простори за едукативни активности, наменска библиотека, кафулиња, тераси.

Наводи
------

1. ↑  the Places of Contemporary Art, Gangemi Editore, 2012
2. ↑  „PAN Palazzo delle Arti di Napoli". *Ministero per i beni e le attività culturali e per il turismo*.
фасада
**Палацо Фрескобалди** е палата во ренесансен стил која е сместена во Борго Санто Спирито во централна Фиренца. Станува збор за регионот на Тоскана, Италија. Се наоѓа на via Santo Spirito 11-13.

Историја
--------

 Градинарска фонтана со мала грото
До крајот на 16 век, локацијата била окупирана од голем број куќи кои им припаѓале на Фрескобалди, познати по познатиот *Casa del Cortile*, или *Куќата на дворот,* поради неговата голема внатрешна градина. Угледното семејство изградило и голема палата на Пјаца Сан Јакопо. Многу од нивните претходни структури биле урнати за време на внатрешни конфликти. Под покровителство на Матео Фрескобалди, помеѓу 1621 и 1644 година, куќите биле обединети во една голема резиденција. Зад фасадата се уште постои големата затворена градина, оживеана со азалии, со барокна ѕидна фонтана. Градината има и две модерни бронзени скулптури изработени од страна на Арналдо Помодоро .

Библиографија
-------------

* Делумно преведено од записот на италијански Википедија
* Марчело Ванучи, *Splendidi palazzi di Firenze*, Le Lettere, Фиренца 1995 година.
* *Toscana Esclusiva XII Edizione*, Associazione Dimore Storiche Italiane 2007 година.

43°46′05.17″N 11°14′53.2″E﻿ / ﻿43.7681028° СГШ; 11.248111° ИГД﻿ / 43.7681028; 11.248111

Наводи
------

1. ↑  Florentine Palaces & Their Stories, by Janet Ross, JM Dent and Company, 29 & 30 Bedford Street, London, 1905, pages 105-107.
2. ↑  Regione Toscana Архивирано на 1 јули 2018 г. entry on garden.
**Гољама Сјутќа** или **Гољама Сјутка** (бугарски: *Гляма Сюткя*), со висина од 2186 м, е трет највисок врв на Родопите и највисок врв во масивот Баташка Планина. Тоа е заоблен врв со благи падини, сместен во средината на масивот. Геоморфолошки е остаток од постар релјеф, граден главно од гранит и гнајс, при што преовладуваат кафеави шумски почви. Самиот врв е густо обраснат со иглолисни шуми, меѓу кои има и обемни пасишта. Во неговото подножје се долините на реките од локално значење, меѓу поголемите Лепеница, Рибна Река, Черно Дере, Баталач итн. Во подножјето на врвот се наоѓа пештерата Лепеница. Фауната е карактеристична за овој дел на Родопите и исклучително богата, бидејќи тука е највисокото стадо елени во Бугарија..

Източници
---------

1. ↑  *Най-високо разположеното еленово сборище в България*, Архивирано од изворникот на 2010-12-19, Посетено на 2010-12-13

* Михаил Алексиев и колектив. Енциклопедичен справочник „Чепино" А-Я. книга Първа. Велинград. 2002.
* Юбилеен енциклопедичен справочник „Обичам те Велинград!" М. Алексиев и авторски колектив 1948-2018. ISBN 978-954-9388-79-4
**Долорес Ибарури - Ла Пасионарија** e една од најмаркантните личности во Шпанската граѓанска војна (1936-39). Таа претставува синоним на антифашизмот и борбата на шпанските демократски сили против франковите легии.

Животопис
---------

Родена е на 9 декември 1895

 година во Баскија. Во 1918 година под псевдонимот *Ла Пасионарија* ја објавува својата прва статија во која главен акцент е ставен на социјалните услови во Шпанија. Две години подоцна, во 1920, станала член на новоформираната Комунистичка партија на Шпанија (КПШ). Како кандидат на шпанските комунисти, Долорес Ибарури била ж избрана за пратеник во републиканскиот парламент.

По избувнувањето на граѓанската војна, Долорес Ибарури, застанала на страната на републиканската опција наспроти профашистите на Франциско Франко. Популарноста ја стекнала со своите неколку храбри говори во кои од шпанскиот народ барала безусловно да застане на страната на демократските сили. Во еден говор од 1936, Долорес Ибарури му порачува на шпанскиот народ: „...подобро е да умрете на вашите нозе, отколку да живеете на колена". Позната е нејзината изрека, кажана на шпанското радио на 18 јули 1936 г. изрека која ќе стане мото на шпанските републикански борци и синоним за поздрав на сите антифашисти во светот: *NO PASARAN* – Нема да поминат.

Непосредно пред победата на Франко во 1939 година, Долорес Ибарури ја напушта Шпанија и се засолнува во СССР. Од 1944 до 1960 г. ја извршува функцијата генерален секретар на КПШ. Иако тогашните политички аналитичари ја квалификувале како „*тврд сталинист*", сепак Долорес Ибарури остро ја осудила советската интервенција во Чехословачка во 1968 година.

По смртта на Франко, а откако новите шпански власти дозволиле да биде регистрирана забранетата Комунистичка партија, на 13 мај 1977 г. по 38-годишен егзил, Долорес Ибарури се вратила во Шпанија. На следните избори била избрана за пратеник во шпанскиот парламент од редовите на КПШ. Поради здравствени причини, по извесен период дала оставка и се повлекла од активната политика. Сепак останала почесен претседател на шпанските комунисти. Починала на 12 ноември 1989

 година во Мадрид.

Првпат се омажила во 1915 г. за Хулијан Руиз, но се развела во 1930 година. Била мајка на шест деца од кои само две го преживеале детството. Нејзиниот син Рубен загинал како офицер на Црвената армија во Битката за Сталинград.

Во 1962 година Долорес Ибарури ги објавила своите мемоари насловени како „El Unico camino" – Единствениот пат (во анг. изд. преведени како „Нема да поминат").

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 109366304
* LCCN: n79066727
* ISNI: 0000 0001 1479 8736
* GND: 118555197
* SELIBR: 63235
* SUDOC: 027765474
* BNF: cb121308233 (податоци)
* BIBSYS: 10026413
* NLA: 35828136
* NDL: 00444177
* NKC: jn19990210294
* BNE: XX956783
* CiNii: DA01950060

 |

 |
Парк на базиликите Сан Лоренцо
Карта на МиланоКарта на Милано
**Парк на папата Јован Павле II**, најпознат по своето историско име **Парк на базилики** ( **Parco delle Basiliche** на италијански) е градски парк во Милано, Италија, кој се наоѓа во зона 1. Своето име го должи на фактот што поврзува две големи базилики, базиликата Сан Лоренцо и базиликата Сант Евсторџо. Паркот има вкупна површина од 40.700 м2, пресечен со Преку Молино дел Арми, една од авените што ја опфаќа обиколницата Круг на Навигли (ова првично било наменето да се прилагоди во подвозник, но планот никогаш не бил спроведен).

Историја
--------

Во 1925 година, властите на Милано започнале проект за ревитализација на областа околу базиликата Сан Лоренцо и блиската Колона ди Сан Лоренцо (двојна колонада која е една од главните римски урнатини во Милано). Во тоа време, областа имала мочуришта од загадена вода произведена од кожарите лоцирани во соседниот Пјаца дела Ветра, како и стари згради во фаза на распаѓање. Областа била исчистена во 1934 година, но дури по Втората светска војна таа всушност била редизајнирана како зелен јавен простор. Архитектите Пјер Фаусто Багати Валсеки и Антонио Гранди, запишани во 1956 година, го замислиле новиот парк како еден вид археолошко шеталиште што ги поврзува двете базилики, Колона ди Сан Лоренцо и урнатините на римскиот амфитеатар.

Областа околу паркот и Колон ди Сан Лоренцо е една од најпопуларните области за ноќен живот во Милано, со голем број барови, пабови, диско клубови и други места на таканаречената „миланска мовида". Во последните децении на 20-от век, постојано биле поставувани безбедносни прашања, вклучувајќи вандализам, трговија со дрога, прекумерна бучава и навредливо паркирање. Овие проблеми биле решени при реновирањето на паркот што се случил во 2000 година, по повод Големиот јубилеј; поточно, целата површина на паркот била оградена и поставени се безбедносни камери. Во истата прилика делумно била редизајнирана и зелената површина, а името на паркот било формално сменето во „Парк на папата Јован Павле II".

Одлики
------

Покрај неговите архитектонски и археолошки наоѓалишта од интерес (т.е. двете базилики и римските урнатини), паркот е познат по своите украсни дрвја; видови дрвја што можат да се најдат во паркот вклучуваат неколку видови јавор ( *Acer* ) како што се јавор ( *A. negundo*), норвешки јавор (*A. platanoides*) и сребрен јавор (*A. saccharinum*), европски габер (*Carpinus betulus*), цреша слива (*Prunus cerasifera*), европска бука (*Fagus sylvatica*), француски даб (*Quercus robur*), неколку видови брест (*Ulmus*), црна топола (*Populus nigra*), европски црн бор (*Pinus nigra*), и дрвото пагода (*Sophora japonica*).

Наводи
------

1. 1 2 3 4  (на италијански) Parco Papa Paolo Giovanni II, ex Parco delle Basiliche Архивирано на 1 април 2015 г. (official site of the Comune of Milan)
2. ↑  Milan Travel Guide and Information: Basilicas Park
3. ↑  (на италијански) Parco Giovanni Paolo II Архивирано на 1 април 2022 г.
**Зора Дубљевиќ** (срп. *Зора Дубљевић*) — српска пејачка на изворни, народни и новокомпонирани песни.

Животопис
---------

Зора Дубљевиќ е родена на 7 август 1938 година во Сараево, каде завршила основно училиште, гимназија и правен факултет на Универзитетот во Сараево. Во севдалинката се заљубила уште од раното детство, слушајќи го пеењето на Фатима Поријечанин („Пет сина имав како пет планински самовили"), како и песните на другите уметници што таа ги пееше. Тоа бил нејзиниот мотив и поттик за сопствената пејачка кариера.

Во почетокот пеела во сите прилики: на мали собири на пријатели и роднини, на училишни забави и како средношколец во Друштвото за култура „Миљенко Цвитковиќ", и како ученик на КУД „Слободан директор Сељо". Преку членството во овие здруженија, таа го продолжила своето пејачко образование и сè повеќе ги подобрувала своите гласовни способности и репертоар. Здружението „Слободан Принцип Сељо" било расадник на таленти на идните врвни изведувачи на севдалинките. Покрај неа, таму пееле Сафет Исовиќ, Јерлагиќ, Берберовиќ, Химзо Половина, Зехра Деовиќ и други.

Во 1958 година се пријавила на аудиција во Радио Сараево и била примена. Нејзините песни и гласот на радио беа препознатливи, а за кратко време станала миленичка на публиката, исклучително популарна и барана пејачка во текот на 1960-тите и 1970-тите. Нејзината зголемена популарност не останала незабележана од одговорните во загрепскиот „Југотон", кои ѝ понудиле да сними музички албум.

Првата плоча била направена во соработка со Исмет Алајбеговиќ „Шерба", кој ја компонирал музиката за песната „Ој Милоше бекријо", а текстот го напишал Никола Шкрба. Оваа плоча била продадена за кратко време во рекорден тираж од над 100.000 примероци и го обезбедила првиот златен рекорд во Босна и Херцеговина.

Албуми
------

* 1962 — Песме из Босне
* 1963 — Сироче сам
* 1964 — Не ашикуј Мујо
* 1965 — Прва љубав
* 1966 — Сјајна звијездо
* 1967 — Стално сањам твоје очи
* 1968 — Довиђења
* 1970 — Увела је љубав
* 1971 — Немој да се чудиш
* 1972 — Сви ме момци воле
* 1975 — Моје писмо
* 1978 — Ја кријем да волим
* 1979 — Ој момчићу дилберчићу
* 1984 — Ти си ми све
* 2016 — Фолк звезде заувек

Наводи
------

1. ↑  faktor.ba. „Rođendanski koncert Art kuće sevdaha". *www.faktor.ba* (босански). Посетено на 2023-08-04.
2. ↑  „U prodaji najveći hitovi i raritetne snimke sevdaha na novoj kompilaciji iz edicije 50 originalnih pjesama". *CMC* (хрватски). 2020-05-14. Посетено на 2023-08-04.
3. ↑   (2018-05-08). „Deseta godišnjica Art kuće sevdaha: Sevdalinka je najljepša pjesma". *radiosarajevo.ba* (хрватски). Посетено на 2023-08-04.

Надворешни врски
----------------

* Зора Дубљевиќ на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
***Саб*** ― роман напишан од Гертрудис Гомез де Авељанеда и објавен во Мадрид во 1841 година. Романот е насочен на ликот на Саб, мулатски роб кој е вљубен во ќерката на својот бел господар, Карлота. Болката од невозвратената љубов на Саб кон Карлота го води Саб до неговата сопствена смрт, која се случува за време на свадбата на Карлота со Енрике Отвеј. Романот бил објавен во Куба дури во 1914 година.

*Саб* е сметан од некои изучувачи како роман против ропството, а некои исто така предложуваат дека ја критикува установата брак.  Романот бил напишан една деценија пред „*Колибата на чичо Том*" на Хариет Бичер Стоу. Според Нина М. Скот, *Саб*, исто како и романот на Бичер Стоу, го критикува ропството како поместување на она што Елизабет Амонс го нарекува „мајчински вредности од машката етика жедна за заработка [ропската економија] која ги смета човечките суштества како... стока." Објавувањето на *Саб* е сметано за претходник на противропските движења. 

За другиот вид критичари, *Саб* е „единствениот феминистичко-аболиционистички роман објавен од жена во Шпанија од деветнаесеттиот век или нејзината робовладетелска колонија Куба".

Заплет
------

Романот е сместен на плантажа за шеќер сместена на половина пат помеѓу градот Санта Марија де Пуерто Принсипе (денешен Камагуеј) и селото Кубитас. Додека најголемиот дел од романот се одвива на плантажата, дел од него се случува во Пуерто Принсипе, во планините Кубитас и во северното пристаниште Гуанаја. Енрике Отвеј, англиски трговец, бара да се ожени со Карлота затоа што мисли дека овој договор ќе му донесе пари. Како што се развива приказната, Саб дознава за нечесното однесување на Енрике и се обидува тајно да и помогне на Карлота.

Позадина
--------

Иако делото *Саб* првично било објавено во Мадрид во декември 1841 година, Авељанеда започнала да ја пишува книгата во Куба и продолжила да работи на неа за време на двомесечното патување во Европа во 1836 година.

Преводи
-------

*Саб* бил преведен на англиски од страна на Нина М. Скот во 1993 година и објавен од Прес на Универзитетот во Тексас.

Наводи
------

1. ↑  Murray, Christopher John (13 мај 2013). *¤Encyclopedia of the Romantic Era, 1760–1850* (англиски). Routledge. ISBN 9781135455781.
2. ↑  Gómez de Avellaneda, Gertrudis. *Sab and Autobiography*. Trans. and ed. by Nina M. Scott. U. of Texas Press, Austin, 1993, p. xxiv.
3. 1 2 3 4  Davies 2001.
4. ↑  Gómez de Avellaneda, Gertrudis; Scott, Nina M. (1993). *Sab ; and, Autobiography*. Austin: University of Texas Press. ISBN 0-292-77655-1. OCLC 26133048.

Дополнителна книжевност
-----------------------

* Davies, Catherine (2001). „Introduction". *Sab*. Hispanic Texts (англиски). Manchester University Press. ISBN 978-0719057069.

Надворешни врски
----------------

* *Саб*: семрежно издание (шпански)
Ликот на Хуан Баутиста де Толедо на фасадата на музејот „Прадо"
Дворецот „Ескоријал"
**Хуан Баутиста де Толедо** (шпански: *Juan Bautista de Toledo*; ~ 1515 - 19 мај 1567

) — славен шпански вајар и архитект од Толедо или Мадрид.

Ништо не се знае за неговото раѓање и детство, но во 1547 г. Толедо отишол во Рим и учел кај Микеланџело Буонароти. Потоа отишол во Неапол, каде бил повикан од поткралот, Дон Пјетро де Толедо, како архитект за Карло V. Таму конструирал многу згради, како: „Страда ди Толедо" (од 1870 г. наречена „Страда ди Рома"), црквата „Св. Јаков Шпански"; квадратните бастиони за замокот „Кастело Нуово"; голема палата во Посилипо како и бројни фонтани.

Во 1559, повикан е во Мадрид од кралот Филип II и назначен за главен архитект за кралските изградби во Шпанија. Најпрвин платата не му била поголема од 220 дукати, заради мислењето на Филип дека шпанските архитекти треба да се плаќаат скромно додека не се докажат. Во Мадрид Толедо ја конструирал Каза де ла Мизерикордија и фасадата на црквата де лас Дескалцас Реалес. Исто така создал градби во Акека; палатата Аранхуез; во Мартининос де лас Посадас, палатата на кардиналот Еспиноза и вила кај Естебан де Амбран за секретарот Д. де Варгас. Толедовото последно дело била огромната палата „Ескоријал", чија изградба ја надгледувал сè до неговата смрт.

Поврзано
--------

* Шпанска ренесансна архитектура

Наводи
------

1. ↑  Juan Bautista de Toledo y Felipe II: la implantación del clasicismo en España | Rivera Blanco, José Javier | Universidad de Valladolid 1984.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 95744434
* LCCN: n87854062
* ISNI: 0000 0000 7970 457X
* GND: 11864288X
* SUDOC: 252871448
* BNF: cb120758427 (податоци)
* ULAN: 500010394

 |

 |