recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Живко Брајковски** (5 септември 1917

 во Беличица, Маврово — 20 август 1963

 во Тетово) — македонски првоборец, учесник во НОВ, политичар и општественик.

Животопис
---------

Како припадник на НОД од 1941 година, бил член на КПЈ (од 1942 година), борец на Мавровскиот НОПО од 1943 година и член на реонскиот комитет на КПЈ во Маврово, а од септември секретар на околискиот комитет на КПМ за Мавровско (1943-1945). Исто така бил ѝ делегат на АСНОМ. По ослободувањето бил секретар на комитетот на КПМ за установите при владата на НРМ, инструктор на ЦК на КПМ, секретар на обласниот комитет на КПМ за Скопје и член на ЦК на КПМ (1948), пратеник во Собранието на НР Македонија и во Сојузното собрание на ФНРЈ.

Неговиот живот ненадејно згаснал на 20 август 1963 година непосредно по големиот земјотрес во Скопје. По земјотресот бил целосно ангажиран за обновување и изградба на ранетото Скопје.

Споменик на Живко Брајкоски во Трница, Мавровско.

Одликувања и заслуги
--------------------

Неговиот живот бил исполнет со низа активности со крупни и примерни залагања на општественик и раководител. За неговата неуморна работа е одликуван со повеќе вредни одликувања, меѓу кои: 

* Орден „Братство-единство" од I ред,
* орденот „Заслуги за народ" од II ред,
* „Орден за храброст"
* Носител е ѝ на „Партизанска споменица 1941".

Во негова чест во скопската населба Бутел е именувано основно училиште, додека во градот Гостивар една улица го носи неговото име.

Поврзано
--------

* Филип Брајковски

Наводи
------

1. 1 2 3  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 87. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
2. 1 2 3  *Личности од Македонија*. Скопје: МИ-АН. 2002. стр. 49. ISBN 9989-613-28-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
3. 1 2 3 4  Ивановски, Владо (2009). Блаже Ристовски (уред.). *Македонска енциклопедија*. **1**. Скопје: МАНУ. ISBN 978-608-203-023-4 (1) Проверете ја вредноста `|isbn=`: invalid character (help).
4. 1 2  „За патронот". *ООУ Живко Брајковски* (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-11-15. Посетено на 2021-11-15.
5. ↑  „Повреден пешак на улица „Живко Брајковски" во Гостивар | Gostivarpress.mk". *Гостивар Прес*. 2 јануарѕ 2021. Посетено на 15 ноември 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
**Националниот парк Вал Гранде** (италијански: *Parco Nazionale della Val Grande*) е заштитено подрачје кое е сместено во Пиемонт, на север во Италија, на границата со Швајцарија. Најзабележителен е по убавите пејзажи на Високите Алпи.

Географија
----------

Паркот е до провинцијата Вербано-Кузио-Осола и се дели на десет општини: Аурано, Беура-Кардеца, Капрецо, Косоњо, Вале Канобина, Интрања, Малеско, Миазина, Премосело-Киовенда, Сан Бернарџи Вербано, Санта Бернардино. Тронтано и Вогоња.

Паркот целосно лежи во одводниот слив на реката По. Се наоѓа измеѓу долината Вигецо на северот, долината Канобина на северозапад, долината Осола на југозапад и езерото Маџоре на југоисток. Паркот не е населен и е често опишуван како и „најголемата дивина на Алпите".

Вал Гранде и Вал Погало, две главни долини во паркот, при што првата долина се протега на југоисток, а втората се протега на југ, ги долеваат и двете главните реки во паркот. Овие долини се спојуваат во Торенте Сан Бернардино, притоката на езерото Маџоре. Поголемиот дел од површината на паркот е пошумен.

* Вал Гранде и езерото Маџоре видени од Бочета ди СкаредиВал Гранде и езерото Маџоре видени од Бочета ди Скареди
* Вал Гранде и Пицо Проман (повисоката планина десно) Вал Гранде и Пицо Проман (повисоката планина десно)
* 
* Вал Погало, Чикоња и Монте Зеда (во средината), гледани од патот кон ОмпиоВал Погало, Чикоња и Монте Зеда (во средината), гледани од патот кон Омпио
* Корни ди Нибио и Монте Роса, видени од Чима Сасо (1916 м.)Корни ди Нибио и Монте Роса, видени од Чима Сасо (1916 м.)

Историја
--------

Овчарите го населувале Вал Гранде од 13 век, а и производството на дрва било активно од 15 век. Меѓутоа, на крајот на Втората светска војна целото население ја напуштило областа, по акциите на германските војници против италијанскиот отпор во областа во јуни 1944 година. Идејата да се создаде национален парк во Вал Гранде почнува од 1953 година. Во 1967 година, областа била означена како строг природен резерват и станала првата област за заштита со овој статус во италијанските Алпи. Во 1974 година, Здружението Италија Ностра направи подетален план за формирање национален парк, а во 1980-тите започна и подготовката. Паркот е основан на 2 март, 1992 година. Во јуни, на 24, 1998 година, површината на паркот била проширена.

Туризам
-------

Почнувајќи од 2012 година, паркот имал три центри за посетители (сместени во Санта Марија Маџоре, Косоњо и Премосело-Киовенда), два музеи и многу голем број маршрути за природата, кои требале да бидат проследени со водич.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Parco Nazionale della Val Grande". Ente Parco Nazionale Val Grande. Посетено на 25 May 2013.
2. ↑  „Mappa" (италијански). Official site of the National Park. Посетено на 25 May 2013.
3. ↑  „Parco Nazionale de Val Grande" (италијански). L'Associone Italiana nelle Wilderness. Архивирано од изворникот на 3 March 2016. Посетено на 29 May 2013.
4. ↑  „La storia del Parco" (италијански). Parco Nazionale Val Grande. Посетено на 1 June 2013.
5. ↑  „Museums and Visitor Centers". Val Grande National Park. Посетено на 5 June 2013.
Слика од воздух
**Замок Аренсбург**, **замокот Куресаре**, **епископскиот замок Куресар** или **замокот Куресаре** е средновековна резиденција на Езелски епископи, сместен во современи граници на градот Куресаре (поранешен Аренсбург) на естонскиот остров Сарема, порано познат како Езел. Најкомплетен е од средновековните тврдини во балтичките земји. 

Тврдината била изградена од Тевтонските витези по востанието на Ѓурѓовската ноќ (1343-45) како утврдена резиденција на епископите Езел и бастион за преобратување на жителите на островот во христијанство. Првото спомнување на замокот во изворите датира од 1380-тите. По реконструкцијата извршена на крајот на 14 век, Аренсбург за своето време бил голема тврдина од типот на манастир (т.е. со двор).

Дворот се граничи со премини со вкрстени готски сводови. Во едниот агол од тврдината стои караулата Стурволт, а во другиот витката караула Лонг Херман. Последната е одвоена од другите делови на тврдината со длабока шахта, низ која претходно се фрлал подвижен мост. Зад назабените рабови на ѕидовите има отворени одбранбени премини. Дневните простории и салите за прием го заземаат вториот кат, првиот кат се користел како магацин, а третиот се користел само за одбранбени цели. Во југозападниот агол бил изграден параклис. 

Во текот на 15 век, околу замокот била изградена надворешна тврдина, која била изградена во 16-17 век. претворена во земјени утврдувања со четири моќни аголни бастиони. Следната линија на одбрана е ров исполнет со вода. Ливонската војна, која предизвикала огромна штета на естонското копно, не влијаела на тврдината на островот. Штетата претрпена за време на Големата северна војна во 1711 година била брзо санирана.

Во 19 век, замокот го изгубил своето поранешно воено значење и паднал во распаѓање за време на неговата употреба како милостина. Во 1904 година, благородништвото Езел одлучило да го обнови единствениот целосно зачуван замок на Ливонските витези. Работата за реставрација, која продолжила до 1912 година, била надгледувана од Вилхелм Нојман. Следната, поголема реставраторска работа била извршена во 1968-1985 година. При овие работи биле обновени уништените горни делови на кулите.

Денес во тврдината се наоѓа Музејот Сарема, а пространата област на предната тврдина се користи за разни настани на отворено. Околината на ровот на тврдината е претворен во живописен парк.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |
| во зима |  | Ноќе |  | На зајдисонце |

Наводи
------

1. ↑  „Kuressaare linnus". *Eesti kohanimed* (естонски). Eesti Keele Instituut.
2. ↑  „Епископский замок Курессааре". *TripToEstonia* (руски).
3. ↑  „Из истории крепости и замкa | SAAREMAA MUSEUM" (руски). Посетено на 2023-10-10.

Надворешни врски
----------------

* Историски есеј на веб-страницата на Локалниот историски музеј Сарема
* 
*
**Симон Кисковски** е македонски автор и академик. Роден е во село Долно Дивјаци, Крушево. Основно и средно образование завршува во родниот град, по што се запишува на верски науки. Од верски науки, се одлучува да продолжи да студира Филозофија на универзитетот во Скопје.

Бидејќи имал поголеми амбиции, се одлучува да се отсели во Франција. Таму, одлучува да се пренасочи на технички науки и да студира информатика на Парискиот универзитет. Покрај студиите, паралелно работи и како информатичар во автомобилската индустрија Рено. По завршувањето на информатичките студии, почнува да предава. Сепак, поради афинитетот кон социјалните науки, одлучува да продолжи со студии на психологија на Парискиот универзитет.

При таа промена, ја напушта својата работа во автомобилската индустрија и се вработува во корпорација Thomson, сектор на воена индустрија, задолжен за микро информатика.

Во 1980-те, ја основа сопствената фирма "Mak-system" насочена кон развој на медицински софтвери. Таа продолжува со работа на сите континентиндо денешниот ден. Во 2024, во Скопје, ја издава книгата "Каде одиш Македонијо?" во кој дава осврт на неколку теми поврзани со неговата родна држава. Покрај кус осврт на историката на земјата од античко време, Кисковски исто така ги дискутира и темите за економијата, информатиката и дигиталните услови во државата.

Наводи
------

1. ↑  Кисковски, Симон. Каде одиш Македонијо? 2024
**Музејот на злато Калима** е археолошки музеј посветен на културата Калима сместен во историскиот центар на Сантијаго де Кали, Колумбија. Златниот музеј Калима бил деветтиот музеј создаден од Банката на Република Колумбија со цел да ги прикаже уметничките и културните изрази на предхиспанското население. Тој е исто така еден од шесте златни музеи на Банката сместени низ Колумбија, а нивниот главен е Музејот на злато во Богота.

Музејот содржи 615 предхиспанско предмети од злато, керамика, камен, дрво, школка и други материјали создадени од општествата Лама, Јотоко и Сонсо, кои историски живееле во регионот. Археолошките парчиња создадени од четвртото друштво познато како Малагана може да се најдат во музејот за злато во Богота. Овие дела не биле вклучени во овој музеј поради ограничувањата на складирање.

Влезот во еднособен музеј е бесплатен за сите посетители и е отворен од вторник до сабота. На барање е достапна опција за турнеја со водич. Музејот се наоѓа во дел од зградата на Банката на Републиката.

Историја
--------

Музејот бил отворен на 9 мај 1991 година со цел да се зачува, истражи и дисеминира археолошкото наследство на регионот, познато под генеричкото име на културата Калима, и кое се однесува на различни човечки групи кои ја населувале Вале дел Каука во различни периоди од времето.

Тој е еден од шесте златни музеи во сопственост и управувани од Колумбиската банка на Републиката. Останатите пет музеи се во Ерменија, Богота, Картагена, Пасто и Санта Марта.

Поврзано
--------

* Музеј на злато (Богота)

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* 

* Музеј на злато Калима на Ризницата ?
* Official website


1. ↑  „Bienvenidos al Museo del Oro Calima". *Bank of the Republic of Colombia*. Посетено на 11 July 2019.
2. ↑  Leonard, Christan (3 April 2013). „Calima Gold Museum in Cali". Colombia Reports. Посетено на 11 July 2019.
Cataphract made of gold found in the Issyk kurgan. Катафрактна направена од злато пронајдена во курганот Исик.
The stamp of Issyk Golden Cataphract Warrior in Kazakhstan. Поштенска марка на Златен човек Исик во Казахстан.
**Златен човек Исик**, е оклоп кој се состои од илјадници златни парчиња пронајдени случајно во 1969 година за време на изградбата на гаража и работи за подобрување на патот на гробницата Исик на југот на земјата Алмати. Откриен е од курганот Исик, кој истражувал со тим археолози од Казахстанскиот институт за историја, етнографија и археологија на чело со Кимал Акишев.

Се смета дека им припаѓал на Скитите или на Сака. Се смета дека воинот на Златната катафракта е Сака принц или принцеза на возраст од околу 18 години, бидејќи датира од 4 век п.н.е. а регионот каде што е пронајден курганот бил управуван од Сака во 4 век п. Оклопот бил изложен во Анкара 2 недели во 2019 година, а потоа е преселен назад во Казахстан. Денес е изложен во Национален музеј на Република Казахстан.

Монета на Казахстан 0252

Наводи
------

1. ↑  „Kazakh 'Golden Man' to be reburied". *BBC News*. 4 January 2019. Архивирано од изворникот на 5 September 2023. Посетено на 27 January 2024.
2. ↑  Kuzmina 2007 harvnb error: no target: CITEREFKuzmina2007 (help) "The dress of Iranian-speaking Saka and Scythians is easily reconstructed on the basis of... numerous archaeological discoveries from the Ukraine to the Altai, particularly at Issyk in Kazakhstan... at Pazyryk... and Ak-Alakha"
3. ↑  Hanks, Reuel R. (2005). *Central Asia: a global studies handbook*. Global studies Asia. Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO. стр. 168. ISBN 978-1-85109-656-5.
4. ↑  „Scythian Golden Man". *World History Encyclopedia*. 13 March 2021. Архивирано од изворникот на 6 March 2023. Посетено на 27 January 2024.
5. ↑  „Altın Elbiseli Adam'ın Türkiye yolculuğu sona eriyor". *NTV*. 14 October 2019. Архивирано од изворникот на 27 March 2023. Посетено на 27 January 2024.

### Поврзано

* Kuzmina, Elena Kuzmina (2007). *The Origin of the Indo-Iranians*. BRILL. ISBN 978-90-04-16054-5.
**Терирем** е албум на македонската фолк пејачка Сузана Спасовска. Албумот е издаден на 14 октомври 2023, преку нејзината Јутјуб платформа на Интернет.

Позадина
--------

На албумот, Спасовска е пропратена од страна на црковниот клирос "Пелагонитса", исократи се протопсалт м-р Георгиј Секулоски, Бранче Трајкоски и Александар Трајкоски. Секулоски ѝ служел како консултант во жанрот на источно-црковно пеење. За литература, Спасовска се служела со Псалтикиина и света литургија, првата од Манасиј Поп Тодоров, а втората од Георгиј Секулоски. Партитурите биле во редакција на м-р Георгиј Секуловски.

Албумот е снимен во Скопје, во City Sound Studio. За продуценти служеле Љупчо Соколовски и Георгиј Секуловски. Сузана Спасовска, самата служела како извршен продуцент. Фотографијата на албумот е сликана од страна на Маја Динеска, а концептот и дизајнот се завршени од страна на Дејан Величковиќ и Душко Трифуновски. DVisualArt ја понудиле својата визуелна поддршка на проектот.

Промоција
---------

Како дел од проектот, Спасовска снимила музички видеа за 12 песни во цркви ширум цела Северна Македонија. Видеата главно се состојат од снимки од пејачката како ја изведува песната пропратена од страна на свештено лице, а камерата исто така ја прикажува и внатрешноста на црквата, вклучувајќи снимки од сите икони.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* [Линк од албумот] на официјалниот канал на Јутјуб на Сузана Спасовска
Печат на обединетиот судски систем во Њујорк
Луѓето од дрзавата Њујорк против Корпорацијата Ексон Мобил, била тужба поднесена на 24 октомври 2018 година во Врховниот суд на Њујорк. Тужбата наведувала на измама на корпорацијата Ексон Мобил за да ги доведе во заблуда инвеститорите на компанијата за управување со ризиците предизвикани од климатските промени.На 15 ноември 2018 година, судот потпишал прелиминарен налог за конференција со кој се закажало судењето да започне во 2019 година.

Судењето започнало пред судијата Бери Остраџер, со воведни изјави на двете страни. Според Њујорк тамес, случајот е „само втора тужба за климатските промени што стигнала до судење во Соединетите Држави". Јавниот обвинител на Њујорк отфрлил две од четирите точки во врска со граѓанска измама, откако признал дека нема доволно докази за поддршка на обвиненијата.

Судијата Остраџер нашол за „Ексон мобил" за останатите точки од обвинението за измама.

Исто така види
--------------

* Климатските промени во САД
* *Дистрикт Колумбија против Exxon Mobil Corp.*
* Контроверзност за климатските промени на ExxonMobil
* *Kivalina против ExxonMobil Corp.*

Наводи
------

1. ↑  Larson, Erik (October 24, 2018). „New York Sues Exxon for Deceiving Investors on Climate Change". *Bloomberg.com*.
2. ↑  „U.S. Climate Change Litigation". *Arnold & Porter LLP*.
3. ↑  Schwartz, John (2019-10-22). „Fossil Fuels on Trial: New York's Lawsuit Against Exxon Begins". *The New York Times*. Посетено на 2019-10-23.
4. ↑  Ramey, Corinne (November 8, 2019). „New York Attorney General Drops Part of Exxon Case". *Wall Street Journal*.
5. ↑  Ramey, Corinne (December 10, 2019). „Exxon Found Not Guilty of Fraud in Climate-Change Accounting Case". *Wall Street Journal*.

Понатамошно читање
------------------

* Пирс, Чарлс П. (7 август 2019 година). „ Нафтените џинови конечно може да платат за извлекување на најголемата измама од сите ". *Esquire*. Преземено на 8 август 2019 година.
**Роберт Декурси Вард** (англиски*: Robert DeCourcy Ward,* 29 ноември 1867 – 12 ноември 1931 година) бил американски климатолог, автор, едукатор и водечки застапник за евгеника и имиграциската реформа на почетокот на 20 век во САД. Тој стана првиот професор по климатологија во Соединетите Држави и дал свој придонес во проучувањето на климата. 

Неговото залагање за имиграциската реформа и евгеника го навело да ја коосновал Лигата за ограничување на имиграцијата, која била клучна за усвојувањето на Законот за имиграција од 1924 година, кој ја намалил еврејската и италијанската имиграција во САД за над 95% и целосно ја забранила азиската имиграција до 1952 година.

Биографија
----------

Тој бил роден на 29 ноември 1867 година во Бостон, Масачусетс. Роберт бил син на Хенри Веази Вард и Ана Салтонстал (Мерил). Завршил на Универзитетот Харвард во 1885 година. По дипломирањето, тој поминал една година патувајќи низ Европа. Тој се приклучил на метеоролошкиот оддел при Универзитетот Харвард во 1890 година како асистент на Вилијам Морис Дејвис, а подоцна станал инструктор по метеорологија и климатологија. 

Во 1894 година, тој помогнал при основањето на Лигата за ограничување на имиграцијата. Во неговите рани дела, Вард забележал дека имигрантите не треба да се исклучуваат „по основа на раса, религија или вера" и барал промени во законите за имиграција. Вард служел како член на извршниот комитет на групата која се залагала за промени во имиграциската политика до 1908 година. Во следните години, тој пројавил интерес за тогаш новата теорија на евгениката и напишал неколку дела на оваа тема. 

На 28 април 1897 година, тој стапил во брак со Ема Лејн и парот имал четири деца: Хенри Декурси (31 јули 1898 година), Роберт Салтонстал (24 мај 1900 година), Ана Салтонстал (13 февруари 1904 година) и Ема Лејн (9 февруари 1908 година). Од јуни до февруари следната година, тој поминал време во Јужна Америка проучувајќи ги тамошните климатски услови. Станал доцент по климатологија на Универзитетот Харвард во 1900 година. 

Од јуни до септември 1908 година, тој бил член на Меморијалната експедиција на Шалер во Бразил. Во 1910 година, тој бил именуван за редовен професор на Харвард, станувајќи првиот професор по климатологија во САД. Тој поминал дел од 1910 година во Сао Паоло, Бразил, проучувајќи ја економската климатологија на областа за кафе во регионот. Исто така билч именуван за претседател на Здружението на американски географи во 1917 година и служел како прв претседател на Американското метеоролошко друштво од 1920 до 1921 година. Вард бил клучен сведок на американскиот Конгрес во корист на Законот за имиграција од 1924 година .

Библиографија
-------------

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* + Дела од Robert DeCourcy Ward на проектот „Гутенберг"
	+ Дела од или за Роберт Декурси Вард на Семрежниот архив
	+ „Ward, Robert DeCourcy, 1867–1931", *Classify*, Online Computer Library Center, Inc. Посетено на 2013-03-29.
* 



1. ↑  Harvard’s Eugenics Era:
When academics embraced scientific racism, immigration restrictions, and the suppression of "the unfit", by Adam S. Cohen, *Harvard Magazine*
Црквата Сапиенсеи
**Црквата Сапиенцеи** е романска православна црква сместена на улицата Сапиенцеи бр. 5 во Букурешт, Романија. Посветенa е на Успението на Богородица.

Црквата била изградена во 1710 година од страна на *Ворник* Јордаче Крецулеску и неговата сопруга Сафта, ќерката на Константин Бранковеану. Заедно со околните куќи, црквата преминала од татко на син како семејна капела додека Манолаче-Еманоил Крецулеску не ја продаl на својата баба Олимпија Лаховари. Таа ја обновила капелата во 1884 година, кога остарениот Георге Татареску ја насликал внатрешноста. Потоа била отворена за јавноста. Во 1898 година, Олимпија го оставила имотот на нејзиниот син Александру Ем. Лаховари, кој ја затворил капелата во 1902 година. Куќите ги изнајмувал на Светиот синод, со седиште таму одреден период. Во овој период, капелата се користела за давање заклетви, на пример за време на свештеничкото судење на митрополитот Атанасие Миронеску.

Во 1931 година, Лаховари ги подарил капелата и парохиската куќа на Патријаршијата. На барање од Канцеларијата за херои, спомен-друштвото од Првата светска војна со канцеларии од другата страна на улицата, имотот им бил доделен на негово чување. Наместо да се отвори за богослужба како што било предвидено, организацијата ја искористила црквата како простор за складирање, што довело до нејзино влошување. Патријаршијата ја осветила и повторно ја отворила црквата за богослужба во заедницата во 1941 година. Била подложена на темелна реставрација во 1966–1968 година, кога бил додаден затворен трем. Во 1980-тите, за време на Николае Чаушеску, на црквата и се заканувало уривање, официјално со цел да се направи простор за преместување на манастирот Михаи Вода на негово место; плановите биле отфрлени откако се појавило договорено противење.

Црквата е мала и со низок таван, со еден правоаголен кораб со димензии 10 метри должина и 8 метри ширина. Атрактивниот иконостас е издлабен во дрво. Квадратниот трем е на западната страна, со тесен балкон над влезот. Фасадите не се украсени. Правоаголните витражи на кои се прикажани светци датираат од 1947 година. Основите имаат уредена градина.

Црквата е наведена како историски споменик од романското Министерство за култура и верски прашања.

Наводи
------

1. 1 2 3  Stoica and Ionescu-Ghinea, pp. 385-86
2. ↑  (на романски) Lista Monumentelor Istorice 2010: Municipiul București Архивирано на 15 декември 2018 г.

Поврзано
--------

* Луција Стоика и Некулај Јонеску-Гинеја, *Enciclopedia lăcașurilor de cult din București*, кн. I. Букурешт: Editura Universalia, 2005 година,ISBN 973-7722-12-4
**Декларацијата за независност на Република Молдавија** (романски: *Declarația de independență a Republicii Moldova*) - документ усвоен на 27 август 1991 година од Парламентот на Република Молдавија по неуспехот на августовскиот обид за државен удар.

Позадина
--------

Документот тврди дека има „*милениумска историја*" и „*непрекината државност*" во рамките на историските и етничките граници, а официјалниот јазик се однесува како „романски".  Овој основачки чин на Република Молдавија се слави како Национален ден или Ден на независноста.

 Молдавска марка од 2001 година по повод 10-годишнината од прогласувањето на независноста
Оригиналниот документ кој бил одобрен и потпишан од 278 парламентарни пратеници во 1991 година бил запален за време на протестите на молдавските парламентарни избори во април 2009 година, но идентичен документ бил повторно направен во 2010 година.

Контроверзност
--------------

Молдавската декларација за независност јасно и директно тврди дека молдавскиот суверенитет над територијата на Приднестровие како „*составен дел од историската и етничката територија на нашиот народ*". Ова предизвикало контроверзии, бидејќи тој регион прогласил независност од Молдавска ССР во 1990 година и ја формирал Приднестровската Молдавска Советска Социјалистичка Република (ПМССР); сепак, ПССР не била призната како легитимна советска република ниту од Советскиот Сојуз ниту од Молдавска ССР.



1. ↑  Declaration of Independence of the Republic of Moldova.
2. ↑  Moldova restores Declaration of Independence Архивирано на {{{2}}}.
3. ↑  „Text of Moldova's Declaration of Independence recovered". Архивирано од изворникот на 2016-03-22. Посетено на 2010-07-18.
Црквата Стаматинска
**Црква Стаматинеска** е романска православна црква сместена на улица Молдавија бр. 5 во Фочани, Романија. Посветена е на архангелите Михаил и Гаврил.

Таа била црковен ктитор и била забранета од Тома Стаматин. Бидејќи првично била приватна капела за семејството, црквата го добила ова име. Изградена е помеѓу 1789 и 1798 година на местото на стара дрвена црква која била уништена од пожар. Поетот Григоре Александреску, кој работел во локалната царинарница, се оженил со Ралука Стаматин и се венчал во семејната капела во 1860 година.

Црквата е во форма на трифолија, со припрата, наос и олтар. Ред од тули над прозорците ги дели фасадите на два хоризонтални регистри. На исток преживеал фрагмент од ѕидот од 18 век. Црквата и ѕидот се наведени како историски споменици од страна на романското Министерство за култура и верски прашања.

Наводи
------

1. ↑  (на романски) Description at the Focșani tourist office site
Советска лунарна програма (на руски: Советская программа лунных пилотирумых полётов) – програма за вселенски летови со екипаж до Месечината и назад. Вклучува многу проекти и две паралелни, меѓусебно комплементарни програми - лунарна орбита (на руски: Лунно-облётная программа) и слетување на површината на Месечината (руски: Лунно-посадочная программа). Важен елемент на советската вселенска програма. Повеќе од петнаесет години, тој беше голем проект од приоритет и важност во развојот на советската космонаутика. До 1989 година, лунарната програма на СССР беше строго доверлива и многу малку се знаеше за неа.

Историја
--------

Во 1895 г. Константин Циолковски напишал книга наречена „Соништа на земјата и небото". Следната година, тој започнал да работи на уште една важна книга наречена „Истражување на вселената со помош на ракетен мотор". Овие книги зборувале за користење на ракетни мотори во вселената, како човештвото да се движи во вселената, како да се набави гориво и залихи и меѓупланетарно патување. Идеите на Циолковски биле популарни во Русија и ширум светот.

Луѓето почнале сериозно да размислуваат за вселената по Втората светска војна. Русија, која тогаш се нарекувала СССР, била една од водачите во вселенските истражувања. Во 1957 г. го пуштиле првиот вештачки сателит, а од 1958 до 1960 г. испратиле беспилотни летови на Месечината. Но дури подоцна размислувале за испраќање луѓе на Месечината.

Главниот водач на вселенските проекти Сергеј Королев сакал да испрати луѓе на Месечината. Но највисоките водачи на СССР, особено Никита Хрушчов, биле позаинтересирани за користење ракети за воени цели. Мислеле дека вселенските летови се само за забава. Други стручњаци сметале дека е подобро да се испратат роботи во вселената бидејќи било поевтино и побезбедно. Но кога САД почнал да работи на испраќање луѓе на Месечината, СССР сфатил дека тоа е исто така важно. Во 1961 г. американскиот претседател Џон Ф.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------
**ФК АПОЕЛ** (грчки: ΑΠΟΕΛ; скратено од **Α**θλητικός **Π**οδοσφαιρικός **Ό**μιλος **Ε**λλήνων **Λ**ευκωσίας **A**thletikos **P**odosferikos **O**milos **E**llinon **L**efkosias, превод: **Атлетски фудбалски клуб на грците од Никозија**) — професионален фудбалски клуб од Никозија, Кипар и еден од основачите на Кипарскиот фудбалски сојуз. Моментално се натпреварува во Првата дивизија, најсилното ниво во Кипар.

АПОЕЛ е еден од најпопуларните клубови од Кипар, а исто така се и најуспешниот клуб во земјата со 25 првенствени титули, 21 куп и 13 титули во суперкупот. Исто така, од кипарските клубови АПОЕЛ има најдобри резултати во европските натпреварувања, каде најдобриот резултат го постигнале стигнувајќи до четвртфиналето на Лигата на шампионите во сезоната 2011-2012.

Својте домашни натпревари АПОЕЛ ги игра на стадионот ГСП, кој има капацитет од речиси 23.000 седечки места. Најголем ривал им е Омонија со која го играат Дербито на Никозија.

Играчи
------

### Моментален состав

Наводи
------

1. ↑  „Ιστορική Αναδρομή" (грчки). APOEL FC. Посетено на 30 май 2008. Занемарен непознатиот параметар `|език=` (help); Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

Надворешни врски
----------------
**Регулаторот за чиста енергија** е австралиски независен законски орган одговорен за спроведување на законодавството за намалување на емисиите на јаглерод и зголемување на употребата на чиста енергија. Основана е на 2 април 2012 година  преку *Законот за регулатор за чиста енергија од 2011 година*  и е дел од портфолиото за климатски промени, енергија, животна средина и вода. Седиштето се наоѓа во Канбера. 

Неговите одговорности вклучуваат:

* администрирање на шеми насочени кон управување, намалување и неутрализирање на емисиите на јаглерод во Австралија;
* следење, олеснување и спроведување на усогласеноста со секоја шема;
* собирање, анализа, проценка, обезбедување и објавување информации и податоци;
* акредитирање на ревизори за шемите што ги администрира; и
* работа со други органи за спроведување на законот и регулаторни тела.

Шеми
----

Регулаторот за чиста енергија администрира шеми законски донесени од австралиската влада за мерење, управување, намалување или неутрализирање на емисиите на јаглерод во Австралија. Тие се:

* Националната шема за известување за стаклена градина и енергија и заштитниот механизам (воспоставен според *Националниот закон за известување за стаклена градина и енергија од 2007 година* );
* Фондот за намалување на емисиите (формиран според *Законот за јаглеродни кредити (Иницијатива за земјоделство на јаглерод) од 2011 година* );
* Целта за обновлива енергија (воспоставена според *Законот за обновлива енергија (електрична енергија) од 2000 година* );
* Австралискиот национален регистар на единици за емисии (формиран според *Законот за австралиски национален регистар на единици за емисии од 2011 година*).

Извештаи
--------

Кварталните извештаи за пазарот на јаглерод на Регулаторот за чиста енергија му обезбедуваат редовен преглед на понудата и побарувачката низ шемите на пазарите на јаглерод што ги администрираат и ги истражуваат клучните фактори кои влијаат на перформансите на пазарот. Извештајот, исто така, дава информации за трендовите и можностите кои можат да ги информираат за одлуките на пазарот. 

Регулаторот за чиста енергија, исто така, го администрира и извештајот за транспарентност за намалување на корпоративните емисии (CERT). Извештајот на ЦЕРТ е доброволна иницијатива која им обезбедува на компаниите конзистентна рамка за известување за нивните обврски за намалување на емисиите и употреба на обновливи извори на електрична енергија.

Поврзано
--------

* Список на ентитети на австралиската влада на Комонвелтот
* Ублажување на глобалното затоплување во Австралија
* Австралиската агенција за обновлива енергија

Наводи
------

1. ↑  „Clean Energy Regulator - about".
2. ↑  „Australian Government Federal Register of Legislation".
**Pod smokvom** (македонски: *Под смоквата*) , е образовен проект на Римокатоличката Црква во Хрватска.

Заднина
-------

Фра Мате Колак за време на летото во 2017 година држел библиски катехези на Крапањ во склоп на програмата Kursiljo. Притоа, често можеле да читаат и да го анализираат Евангелието во кое се споменува дрвото од смоква, чијашто улога во Библијата има големо симболичко значење. Оттука произлегло и името на проектот. 

Во октомври 2017 година, на иницијатива на младите, а според свештеничкото тело "под водство на Светиот Дух" се раѓа проектот. Проектот е материјализиран преку каналот на платформата за објавување и споделување видеа Јутјуб , насловен *Pod smokvom*, чијшто цел е секојдневна објава на видеоснимки од Евангелието на денот со коментар и анализа според леќите на модерното доба од страна на презентаторот. Во проектот, присуствуваат и неколку млади лаици и свештеници. Читањето на Евангелието е наменето за католици, пред сѐ лаици, а негов коментар даваат свештениците. 

Коментари на Евангелието даваат фра Мате Колак, свештениците Борис Јозиќ и Петар Млакар, фра Стјепан Брчина, фра Иван Марија Лотар, фра Иван Доминик Иличиќ и ѓаконот Хрвоје Зовко. Со проектот, секој ден се споделува Божјото Слово со цел гледачите да размислат како и дали таа е застспена во нивното секојдневи и живот. Со ова, се прави алузија на приказната од Библијата во која споменот на смоквата го преобразил Натанаел, кој тогаш го прифатил Божјиот повик. Од 26 март, можат да се следат читањатами анализите на Евангелието и на страниците на laudato.hr. Емисијата се пренесува и на Laudato TV.

Наводи
------

1. ↑  Јован 1, 48
2. ↑  „"Pod smokvom *- svakodnevna objava videosnimki evanđelja dana s komentarom"* ["Под смоквата", секојдневна објава на видеоснимки од Евангелието на денот]. Laudato /D. T. 26 март 2018. Посетено на 15 април 2024.

Надворешни врски
----------------

* Официјален веб канал на Јутјуб
* Официјална страница на Фејсбук
Навести устие на реката
**Навести** е 100 километри -долга река во југозападна Естонија. Таа е најголемата река по истек што се влева во Парну (на нејзиното устие испуштањето е речиси еднакво на она на Парну). Изворот на Навести е во близина на Имавере (помеѓу селата Јаламетса и Касукона ) во округот Јарва. Тече генерално на запад и минува низ три окрузи ( Јарва, Вилјанди и Парну ). Нејзиниот слив со Парну се наоѓа во близина на Тори во Жиесу. Областа на сливот на Навести е 3 000 километри и неговото просечно испуштање 27.9 м3/с.

Пред отворањето на исконското езеро Виртс преку Емајиги до *Чудско-Псковское озеро*, реката Навести го исцедила Вертсјарв.

Во Навести живеат околу 18 видови риби, вклучувајќи Обична платика, бурбот, клен, тава, крап, костур, штука, речна пастрмка, црвеноперка и зракоперка.

Наводи
------

1. ↑  „navesti jõgi". loodusmatkad.ee. Архивирано од изворникот на 2011-07-20. Посетено на 2009-11-10. Надворешна врска во `|publisher=` (help)
2. ↑  „Pärnu River Basin Management Plan" (PDF). AS Maves. Посетено на 2009-11-09. Надворешна врска во `|publisher=` (help)
**Елен Томас** (родена 1950 година, Хенџело) е еколошки научник и геолог родена во Холандија, специјализирала за морска микропалеонтологија и палеокеанографија. Таа е почесен професор на Харолд Т Стернс и Смит куратор по палеонтологија на Природонаучниот музеј Џо Веб народ на Универзитетот Веслејан и виш научник за истражување на Универзитетот Јеил.

Академска кариера и истражување
-------------------------------

Томас присуствувала на Универзитетот во Утрехт (BSc, 1971; MSc 1975; и PhD, 1979).  Томас ги проучувала еколошките и климатските промени во текот на геолошките временски размери, специјализирани за проучување на бентосни фораминифери Томас била првиот научник кој открил масовно истребување во бентосни фораминифери блиску до границата палеоцен-еоцен, сега препознаени како резултат на климатскиот настан познат како Палеоцен-еоценски термички максимум, за што таа добила Морис Јуинг во 2012 година. медал на Американската геофизичка унија и океанските поморски истражувања.

Томас била главен уредник на списанието *Палеокеанографија и палеоклиматологија* од 2015 до 2019 година, објавено од Американската геофизичка унија.

Награди и почести
-----------------

* 2011 - Соработник AAAS (Американска асоцијација за унапредување на науката).
* 2012 - Медал Морис Јуинг на Американската геофизичка унија.
* 2016 година - Брејди медал на Микропалеонтолошкото друштво.
* 2019 година - колега GSA (Геолошко друштво на Америка)
* 2020 година - Џозеф А. Кушман медал за извонредност во истражувањето на фораминиферите
* 2022 година - Награда за граници на знаење на Фондацијата BBVA. во Климатските промени, споделено со JC Zachos

Наводи
------



1. ↑  „Career Profile, Ellen Thomas, Micropaleontologist". *awg.org*. Архивирано од изворникот на 2022-04-19. Посетено на 2024-03-07.
2. ↑  „Development of Cenozoic deep-sea benthic foraminiferal faunas in Antarctic waters" (PDF). *Geological Society, London, Special Publications*.
3. 1 2  „Ellen Thomas: 2012 Maurice Ewing Medal Winner". *agu.org*.
4. ↑  „Editorial Board". *agupubs.onlinelibrary.wiley.com/*. doi:10.1002/(ISSN)1944-9186.
5. ↑  Allen, Summer (December 12, 2014). „5 Things About Me: Micropaleontologist/Paleoceanographer Ellen Thomas". *aaas.org*.
6. ↑  Brady Medal 2016
7. ↑
**Војо Димитријевиќ** (Сараево, 20 мај 1910 – 12 август 1980, Сараево) бил еден од најзначајните југословенски сликари. Како млад сликар, тој бил еден од генерацијата пред 1945 година, давајќи им предност на социјалните теми заедно со Данијел Озмо, Исмет Мујезиновиќ и Бранко Шотра. По 1945 година ова било заменето со теми за реконструкција. 

Неговиот уметнички опус се развивал во опсег од општествено ангажирано сликарство, преку геометриска апстракција до концептуални сликарски практики донекаде блиски до аналитичко и процесуално сликарство. Заради неговиот необичен, стилски нехомоген опус, раното напуштање на идеолошките мотиви и приклучувањето кон авангардните аспирации, Димитријевиќ бил изложен на бројни дискусии за професијата и политиката.

Војо Димитријевиќ е еден од основачите на алтернативната група Collegium Artisticum во 1939 година, заедно со Оскар Данон, Ана Реис и Јахиел Финци. Важноста на оваа позната група се истакнува во посебниот општествено-политички контекст на Кралството Југославија во пресрет на Втората светска војна, кога Босна и Херцеговина била укината со националистичката политика на Загреб и Белград, поточно од Цветковиќ-Мачек. договор.

Наводи
------

1. ↑  The Grove encyclopedia of Islamic art and architecture: Volume 2 - Page 302 Jonathan M. Bloom, Sheila Blair - 2009 "Social themes had dominated in the inter-war period in the work of Danijel Ozmo (1912–42), Ismet Mujezinović (1907–84), Vojo Dimitrijević (1910–81) and Branko Šotra (1906–60), to be replaced after 1945 by themes of reconstruction as ..."
**„Драмолет по Ќирибили"** (српскохрватски: *Dramolet po Ćiribiliju*) — југословенски тв-филм од 1972 година, во режија на Едуард Галиќ, снимен по сценариото на Милан Гргиќ. Улогите ги играат: Крешимир Зидариќ, Фахро Коњхоџиќ, Звонко Лепетиќ, Иво Фици, Иво Сердар, Мирко Војковиќ, Хелена Буљан, Круно Валентиќ, Јосип Мароти, Рикарда Симонели, Мато Грковиќ, Ангел Палашев и Мишко Поланец. Автор на музиката е Алфи Кабиљо, а сниматели се Крешимир Грчевиќ и Илија Вукас.

Синопсис
--------

Во измисленото приморско место Циполи, група ускоци се судираат со група венецијанци, предводени од смешниот капетан Траполо...

Наводи
------

1. ↑  Milan Grgić - Alfi Kabiljo: Dramolet po Ćiribiliju, hrvatski film (1972.) (пристапено на 15.4.2024)
**Ленка Попоска-Гогоска** (1 февруари 1940 - 12 април 2024 ) — македонска писателка, магистер по педагошки науки и професор во пензија.

Биографија
----------

Ленка Попоска-Гогоска е родена во село Битуше, тогашна Дебарска околија, како последно дете во многудетното семејство на учителот Исаија Попоски. На 12 годишна возраст, се преселила во Скопје каде завршила основно и средно образование, тогашната Учителска школа. Потоа била распределена да биде учителка во селото Пожаране, Гостиварско. Со учителствување продолжила во родното село Битуше, а потоа била префрлена во Гостивар, каде ги поминала плодни години во работа со неколку генерации на деца. Во тој период го продолжила образованието и дипломирала на Педагошката Академија и Педагошкиот факултет во Скопје, каде продолжила со работа.

Во 1989 година го одбрани својот Магистарски труд "Развојот на образованието во Скопје во период од 1944 -1984 година" и се стекна со звање Магистар на Педагошки науки.

Докторатот и беше во тек на одбрана во 1991 година во Белград на Институтот за педагогија, но заради настанатите состојби, никогаш потоа не го заврши и тој дел од образование.

Професионалната работа и ги одбележува работата како советник во Меѓуопштинскиот завод за развој на образованието на град Скопје во период од 1974 до 1989 година, 15 години плодна работа во насока на развој на педагогијата и дидактиката. 

Се пензионираше како професор на Педагошкиот факултет св" КЛимент Охридски" во Скопје.

По пензионирањето продолжи со издавачка дејност, го формира Книгоиздателството "Ѕвезда" и најмногу работеше на создавање дела од областа на педагогијата како и уметничка литература.

Автор е на над 30 книги од областа на педагогијата, меѓу кои учебниците „Педагогија" и „Дидактика".

Преведува дела од српски и хрватски, а има објавено и збирки раскази, поезија и неколку романи кои се најплодните нејзини уметнички дела.

Книжевно творештво
------------------

Од уметничката литература, Ленка Попоска-Гогоска ги има издадено книгите:

* Клуч - трилогија
* Љубов во пајажина - роман
* ЕР – ХА негатив - роман
* Нерамнини - поезија
* Повеќе од мајка - роман
* Шапат истине - роман на српски јазик
* Чувства и разум - збирка раскази

Наводи
------

1. ↑  Промоција на две дела на Ленка Попоска-Гогоска
2. ↑  Најава за промоција
Дел од стариот ракопис од XIII век
**Сага за Ерик Црвениот** (исландски: *Eiríks saga rauða*) — исландска сага за патувањата на викинзите во Северна Америка. Сагата ги раскажува настаните што довеле до прогонство на Ерик Црвениот, како тој го открил Гренланд и основал населба таму, откривањето на Винланд од страна на Лејф Ериксон, синот на Ерик Црвениот за време на патувањето кога викиншкиот брод на Лејф излетал од правецот, како и животот и експедициите на Торфин Карлсефни и неговата жена Гудрид. Оваа сага е една од винландските саги посветена на откривањето на Америка многу години пред Колумбо.

Сагата го следи историскиот период од X до XI век, напишана е многу подоцна од настаните на кои се однесува, но веројатно пред 1265 г. Таа е една од двата книжевно-историски ракописи (покрај *Сагата за Гренланѓаните*).

Поврзано
--------

* Исландски саги
* Винландски саги
* Сага за Гренланѓаните
* Ерик Црвениот

Наводи
------

1. ↑  „Biography – THORFINNR karlsefni THORDARSON – Volume I (1000-1700) – Dictionary of Canadian Biography". *www.biographi.ca*. Посетено на 2024-04-09.
2. ↑  Halldór Hermannsson, "Eiríks saga rauða *or* Þorfinns saga karlsefnis ok Snorra Þorbrandssonar", *Bibliography of the Icelandic Sagas and Minor Tales*, Islandica 1, Ithaca, New York: Cornell University Libraries, 1908, OCLC 604126691, p. 16.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Сага за Ерик Црвениот" на Ризницата ? |

* Сага за Ерик Црвениот на англиски

* Сага за Ерик Црвениот преведена на руски
Илустрација на Белет од Пеколниот речник.
**Белет или Билет** ( англиски: *Beleth, Bilet, Bileth, или Byleth) -* во демонологијата е крал на пеколот кој има осумдесет и пет легии на демони под негова команда. Тој јава блед коњ, а пред него се слуша разновидна музика, според повеќето автори за демонологија и најпознатите гримоари.

Според *Псевдомонархија на демони*, синот на Ное Хам бил првиот што го повикал по поплавата и напишал книга за математика со неговата помош.

Кога се појавува, тој изгледа огорчено за да го исплаши магионичарот што го повикува или да види дали се храбри. Магионичарот мора да биде храбар и со лескаво стапче во рака да нацрта триаголник замавнувајќи кон југ, исток и нагоре кон небото, а потоа да му заповеда на Белет да влезе во него со помош на некои магии.

Пеколниот речник вели дека за да се повика Белет, лицето треба да има сребрен прстен на средниот прст од левата рака поставено на своето лице, за да му оддаде почит на рангот на Белет како крал.

Исто така види
--------------

* *Малиот клуч на Соломон*

Наводи
------

1. ↑  Phillip, Botha (2012). *Demonology: Demons & Devils: Spiritual Warfare*. ISBN 9781782990024.
2. ↑  MacGregor Mathers, S.L. (1995). *DThe Goetia: The Lesser Key of Solomon the King*. ISBN 087728847X.
3. ↑  Dictionnaire infernal: ou Répertoire universel des êtres, des personnages, Jacques Collin de Plancy, 1853, available on Google Books.
Маршрутите на различни ликови од винландските саги до територијата на современа Америка
**Сага за Гренланѓаните** (исландски: *Grænlendinga saga*) — исландска сага што ги опишува викиншките експедиции на Гренланд и Северна Америка. Оваа сага е една од двата главни книжевни извори (другиот е *Сага за Ерик Црвениот*) што даваат информации за стапнувањето на викинзите на американскиот континент и нивните обиди за колонизација. Зачуваниот препис на сагата е направен во XIV век, а оригиналот од XIII век е изгубен. Настаните опишани во самата сага се случиле помеѓу 970 и 1030 г.

Содржина
--------

Сагата започнува со доаѓањето на Ерик Црвениот во Гренланд, кој ја основа првата нордиска населба на островот. Ги следи животите на неговите потомци, особено сосредоточувајќи се на неговиот син, Лејф Ериксон, кој е заслужен за откривањето на Винланд, за кој се верува дека е денешен Њуфаундленд.

Централниот заплет се врти околу заемнодејствата помеѓу нордиските доселеници и домородните народи со кои се среќаваат во Винланд. Овие средби се движат од мирно тргување до насилни судири, истакнувајќи ја сложеноста на културната размена и колонизацијата.

Поврзано
--------

* Исландски саги
* Винландски саги
* Сага за Ерик Црвениот
* Ерик Црвениот
* Лејф Ериксон

Наводи
------

1. ↑  The Sagas of Icelanders (Penguin Books. Örnólfur Thorsson, ed. 2001, p. 626.)
2. ↑  „The Saga of the Greenlanders". *Books & Boots* (англиски). 2014-05-12. Посетено на 2024-04-07.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Сага за Гренланѓаните" на Ризницата ? |
**Основно училиште „Гоце Делчев"** (официјално: **Подрачно основно општинско училиште „Гоце Делчев" - Собри**; скратено: **ПООУ „Гоце Делчев"**) — поранешно подрачно основно училиште во селото Собри, кое претставувало единка на училиштето „Јосип Броз Тито" од градот Валандово.

Училиштето било именувано по македонскиот револуционер Гоце Делчев и работело како училиште најмалку до 2015 година. Денес, се користи како избирачко место.

Местоположба
------------

Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Собри, на сретсело.

Настава
-------

Во училиштето се изведувала настава од прво до петто одделение и наставата се изведувала единствено на македонски наставен јазик.

Галерија
--------

* ВлезотВлезот
* Поглед на училиштетоПоглед на училиштето

Наводи
------

1. ↑  „ОЦЕНА НА СОЦИЈАЛНИТЕ АСПЕКТИ" (PDF). *Сардич МЦ*. Посетено на 16 април 2024.

41°17′33.7″N 22°38′7.6″E﻿ / ﻿41.292694° СГШ; 22.635444° ИГД﻿ / 41.292694; 22.635444