recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Мостот на Викториините Водопади** се наоѓа на Викториините Водопади и ја пемостува реката Замбези и ги поврзува Зимбабве и Замбија. Мостот е конструиран од страната на Сер Ралф Фриман (*Ralph Freeman*), кој подоцна го проектирал и Сиднејскиот заливски мост во Австралија како и Бирченог мостот во Зимбабве.

Изградбата на мостот траела само 14 месеци и завршена е во 1905 година. Идејата за мостот потекнала од Сесил Роудс кој сакал "водената магличка од водопадите да прска по вагоните" *(spray of the falls over the train carriages)* иако тој никогаш не ги посетил водопадите, а умрел пред почотокот на изградбата на мостот.

Мостот е изграден од челикк со должинина на лакот од 156,50 метри и висина од 128 метри над дното од кањонот. Преку мостот се одвива железнички, патен и пешачки сообраќај. Од мостот се изведуваат "Банџи скокови" *(bungee jump)* од 111 метри.

Погледни
--------

Слики и факти ( Архивирано на 6 мај 2005 г.)

 *Оваа статија за мост е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

Поглед на мостот од воздухот -зелениот објект на средината е местото од каде се вршат скоковите

1. ↑  Bridge Design & Engineering (Bd & e): Ramboll picked for new check on Victoria Falls Bridge - Bridge Design & Engineering (Bd & e), accessdate: March 2, 2017
**Драгица Најческа** — македонски поет, раскажувач, романописец и писател за деца.

Животопис
---------

Драгица Најческа е родена во Прилеп во 1933 година. Дипломира на Правниот факултет во Скопје, а од 1959 до 1969 година работи како асистент не Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје. Потоа го напушта ова работно место и започнува да се занимава со новинарство, работејќи како новинар и уредник во повеќе весници и списанија сè до своето пензионирање. 
Најческа се зафаќа за писателската работа уште како средношколка. Нејзиниот прв расказ е објавен во списанието „Иднина" во 1950 година, по што следи објавување на повеќе раскази за возрасни и за деца во македонските и бившо-југословенските весници и списанија.
Член е на ДПМ од 1969 година. Автор е на книгите: „Пеперуга со натопени крилја" (роман, 1969), „Друга мајка" (роман за деца и млади, 1979), „Раскази" (1979), „Неспокој" (поезија, 1988), „Крстопати" (роман, 1995), „За глувчето, мачките, за мечките, рипчињата, зајачињата, лисичињата и ... дечињата" (раскази за најмалите, 1997), „Омраза - длабоко" (роман, 1998), „Доживотна јамка" (роман, 2004), „Вратете ми го сонот" (поезија, 2005), „Избрани дела" (2011). Рецензенти на делата на Најческа низ нејзиното повеќедецениско творештво се Блаже Конески, Петар Ширилов, Михаил Ренџов, Славка Манева, Михо Атанасовски, д-р Томе Саздов, д-р Георги Сталев, д-р Диме Бошков, д-р Елена Колева.
Романот „Пеперуга со натопени крилја" е прв роман на жена-автор во Македонија. 
Романот „Омраза-длабоко" трипати е прогласуван за една од десетте најчитани книги во Градската библиотека „Браќа Миладиновци". Минатата година, издавачката куќа „Парабола" од Москва овој роман го објави на руски јазик.

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели/Macedonian writers, Друштво на писатели на Македонија, 2004, стр. 171.
2. ↑  „Доживотна јамка" - Драгица Најческа

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„*До три ми пушки пукнаа*"** — македонска народна песна. Песната е посветена на некои си тројца јунаци кои биле смртно погодени од пушки, и кои биле оплакувани од своите мајки. Песната има општествен и ајдутски карактер.

Текст
-----

-До три ми пушки пукнаја,  

до три јунака паднаја.

До три јунака паднаја,  

до три ми мајки плакаја.

До три ми мајки плакаја,  

стојанова мајка највеќе.

- Стани ми синко Стојане,  

да видиш родна вдовица.

Да видиш родна вдовица,  

со седум, осум сирака,  

деветти сирак на лулка.

- Не можам мајко да станам,  

земја ми лице покрила,  

змија ми очи испила.

Надворешни врски
----------------

* До три ми пушки пукнаа (текст и музика) на pesna.org преку web.archive.org
**Виктор Цветановски** (роден во Драслајца, Струшко во 1944 година) — македонски новинар. Има завршено Факултет за политички науки во Загреб. Својата новинарска кариера ја започнува во 1971 година. Бил дописник на „Нова Македонија" од Софија, сега новинар во „Утрински весник".

Има добиено повеќе новинарски признанија, меѓу кои наградата "Крсте Мисирков" за едногодишна работа што ја доделува Здружението на новинари и највисокото новинарско признание, наградата "Мито Хаџивасилев - Јасмин".

Надворешни врски
----------------

* Гордана Дувњак „Виктор Цветаноски – живот посветен на новинарството"
* "Македонско-бугарски историски контроверзии" - фељтон од Виктор Цветаноски[*мртва врска*]

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Логото на Евровизија 1964.
Концертна сала Тиволи-2Концертната сала Тиволи-2.
**Евровизија 1964** ― 9. издание на Евровизија. Била одржана во Копенхаген, Данска на 21 март 1964 година.
Победник била Италија со песната "Non hó l'età" од Џиљола Чинкуети.

 * п
* р
* у
 **Евровизија**

1956 ·
1957 ·
1958 ·
1959 ·
1960 ·
1961 ·
1962 ·
1963 ·
1964 ·
1965 ·
1966 ·
1967 ·
1968 ·
1969 ·
1970 ·
1971 ·
1972 ·
1973 ·
1974 ·
1975 ·
1976 ·
1977 ·
1978 ·
1979 ·
1980 ·
1981 ·
1982 ·
1983 ·
1984 ·
1985 ·
1986 ·
1987 ·
1988 ·
1989 ·
1990 ·
1991 ·
1992 ·
1993 ·
1994 ·
1995 ·
1996 ·
1997 ·
1998 ·
1999 ·
2000 ·
2001 ·
2002 ·
2003 ·
2004 ·
2005 ·
2006 ·
2007 ·
2008 ·
2009 ·
2010 ·
2011 ·
2012 ·
2013 ·
2014 ·
2015 ·
2016 ·
2017 ·
2018 ·
2019 ·
~~2020~~ ·
2021
2022 · ·
*2023*
Викторииниот споменик
**Викторииниот споменик** (англ. *Victoria Memorial*) е статуа во Лондон, во средината на Кралските градини пред Бакингемската палата. 

Изработена е од вајарот Сер Томас Брок во 1911. Опкружувањето е дело на Сер Астон Веб, направено од 2,300 тони бел мермер. Ова е знаменитост од I класа.

На споменикот има голема статуа на кралицата Викторија која гледа североисточно кон Шеталиштето (*The Mall*). Другите страни на споменикот се со темни патинизирани бронзени статуи на Ангелот на Правдата (свртен северозападно кон Грин Парк), Ангелот на Вистината (свртен југоисточно) и Добротворноста свртена накај Бакингемската палата. Први врвот ја наоѓаме Победата со две седнати фигури. Фигурите на подножјето се подарок од новозеландскиот народ.

Целата скулптура има поморска тематика, како и остатокот од Шеталиштето (Адмиралитетската арка итн). Ова може да се види по сирените, тирони и еден хипогриф, кои укажуваат на британската поморска моќ.

Галерија
--------

* Детал од центарот на споменикотДетал од центарот на споменикот
* Детал од врвот на споменикотДетал од врвот на споменикот
* Детал од југоисточната странаДетал од југоисточната страна
* Детал од југозападната странаДетал од југозападната страна
* Детал од предницата на споменикот, гледајќи кон Бакингемската палатаДетал од предницата на споменикот, гледајќи кон Бакингемската палата
* Детал од статуа на аголДетал од статуа на агол
* Детал од врвот на споменикотДетал од врвот на споменикот
* Детал од врвот на споменикотДетал од врвот на споменикот

Поврзано
--------

* Албертов споменик
* Адмиралитетска арка

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Викториин споменик (Лондон)" на Ризницата ? |
**Драге Тодоровски** (Леуново, Гостиварско,  1924
 - Тирана, Албанија 17 мај 1943

) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ на Македонија.

Животопис
---------

По завршувањето на основното училиште заминал во Скопје да учи механичарски занает. Учејки го занаетот, во еден миг дребонгот му ја зафатил десната рака и сериозно му ја повредил. Во Леуново повторно се вратил непосредно пред капитулацијата на стара Југославија и веднаш се приклучил кон народноослободителното движење во селото како младинец, а подоцна станал и член на СКОЈ.

### Втора светска војна

Споменик на борците за слобода и жртвите на фашизмот од Леуново, меѓу кои е и името на Драге Тодоровски.
Како младинец и скоевец активно учествувал во сите акции што ги преземала партиската организација. По одлука на партиската организација на Леуново, без двоумење и колебање ја прифатил задачата да стане борец на Вториот мавровско-кичевски одред, кој се формирал во раната пролет, 1943 година. Иако одредот дејствувал кусо време, тој се истакнал како дисциплиниран и храбар борец.

 

Во познатата трагедија на одредот во Ново Село, тој заедно со уште неколку борци бил заробен и однесен во политичкиот затвор во Тирана каде што бил обесен заедно со уште петтемина борци на одредот. За време на иследувањето, како и покасно по изрекувањето на смртната казна, останал и натаму храбар и непоколеблив борец. Иако некои од другарите го советувале да каже дека е малолетен со цел да му го поштедат животот, тој не сакал да ги моли фашистите за милост велејќи: **„*Па што ако имам седумнаесет години, зарем да ги молам за милост овие кучиња! Убив двајца фашисти во Ново Село и ја платив крвта, подготвен сум да умрам за нашето дело."***

|  |  |
| --- | --- |
|  | Викиизвор има текст за
**Леток на Комунистичката партија на Албанија по повод бесењето на шестмината македонски партизани** |

Заедно со Драге биле обесени: Илија Антевски - Смок, Душко Поповиќ, Христо Оџаклиевски, Раде Угриновски и Трифко Андоновски.

По повод нивната смрт со бесење, Комунистичката партија на Албанија издала леток.

Една улица во Гостивар, го носи неговото име.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Синадиновски, Јаким; Груевски, Зоге (1976). *Трите мавровски села*. Скопје: Заедница на научните дејности. стр. 265.
2. ↑  „Нашата бригада и братството со албанскиот народ". *www.marxists.org*. Посетено на 2022-11-29.
3. ↑  Алексиќ, Дејан (1985). *Душко Поповиќ - Ѓоко*. Скопје: Архив на Скопје. стр. 345–346.
4. ↑  Gostivarpress.mk (2017-12-08). „Се поставува канализација на ул„Драге Тодороски" која неодамна беше поплавена | Gostivarpress.mk". Посетено на 2023-01-02.
**Габор Кубатов** (17 февруари 1966) е унгарски политичар, член на Националното собрание од регионалната список на Фидес Будимпешта од 2006 до 2014 година и националната список на неговата партија од 2014 година.

Кариера
-------

Тој завршил средното училиште во Пестерсебет. Почнал да студира на Универзитетот за земјоделски науки во Геделе, но никогаш не го завршил. Од 1990-тите работел како претприемач. Работел во областа на угостителството, трговијата и жителите. Тој се преселил во Сороксер со своето семејство во 1997 година.

Тој е претседател на округот XXIII во филијалата во Фидес во Будимпешта од 2002 година. Тој е партиски директор на Фидес од 1 јули 2006 година. На парламентарните избори одржани во 2006 година , тој беше избран од Регионалната список на Будимпешта. Бил член на Комитетот за култура и медиуми од 9 октомври 2006 до 13 мај 2010 година. Тој, исто така, обезбеди мандат од регионалната список на Будимпешта за време на парламентарните избори во 2010 година. Тој беше член на Комитетот за човекови права, малцинство, граѓански и верски прашања од 30 мај 2006 до 5 мај 2014 година.

Кубатов беше извршен директор на партијата за време на унгарскиот референдум за укинување на таксите во 2008 година и изборите за Европскиот парламент во Унгарија во 2009 година. Тој е сегашниот претседател на ФК Ференцварош. Тој беше избран за еден од четворицата потпретседатели на Фидес на 13 декември 2015 година.

Контроверзии
------------

* Кубатов е еден од најпасивните пратеници во националното собрание од 2006 година. За време на неговата парламентарна кариера, тој одржал говор само еднаш, на 3 април 2007 година.
* Во две аудио снимки (обелоденети во 2010 година) и во видео (обелоденето во 2012 година) Кубатов зборува за создавање и управување со листа со податоци за партиската предност на гласачите. Фидес, наводно, ја користи оваа листа за активирање на своите гласачи. Дополнително, во видеото Кубатов им наложил на активистите на Фидес да го скршат периодот на тишината на кампањата за да испратат мрзливи симпатизери на гласање.

Наводи
------

1. 1 2 3  „*Register*". Országgyűlés.
2. ↑  „Tévedtek Kubatov Gábor diplomáját illetően". Архивирано од изворникот на 2015-07-11. Посетено на 2019-01-30.
3. 1 2  „*Biography*" (PDF). Országgyűlés.
4. ↑  „Néma Leventék és szószátyárok a Parlamentben". *Gondola.hu*. Архивирано од изворникот на 2016-08-13. Посетено на 4 January 2012.
5. ↑   Игуменот на титулата Кубатов-листа! Архивирано на 6 март 2013 г. *Blikk*. Преземено 13 септември 2013 година
**Вија Остиензис** (латински: Via Ostiensis, во превод: Остиски пат; италијански: ***via Ostiense***, виа остиензе) ― важен римски пат во Стариот Рим. Водел на запад 30 км од градот Рим до неговото важно поморско пристаниште Остиа Антика, од кое го добило името. Патот започнувал во близина на Форум Боариум, минувал помеѓу ридот Авентин и реката Тибар по нејзиниот лев (источен) брег и ги напуштал градските Сервиски ѕидини преку Портата Тригемина. Кога биле изградени подоцнежните Аврелијановите ѕидини, патот го напуштал градот преку Остиската Порта (Porta Ostiensis) ( Порта Свети Павле). Во доцноантичката Римска Империја, трговијата претрпела економска криза, а Остија опаднала како важно пристаниште. Со придружниот раст на важноста на Вија Портуензис од времето на Константин наваму, онаа на Виа Остиенсис соодветно се намали. Денешниот пат Вија Остиензе (Via Ostiense), по слична патека, е главната врска на Рим со Остија (еден од квартовите на Рим во моментов) заедно со Виjа дел Маре. На пат кон Остија, патот минува покрај важната базилика Свети Павле надвор од ѕидините.

Римски мостови
--------------

По должината на патот има остатоци од најмалку еден римски мост, кој е Мостот кај Тор ди Вале (италијански: Ponte presso Tor di Valle).

Поврзано
--------

* Римски пат
* Римски мост
* Римско инженерство
* Остјенсе

Надворешни врски
----------------

* LacusCurtius - Via Ostiensis

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Римско Царство –  Римски патишта |
| --- |
|  |
|  | 
Вија Агрипа – 
Вија Адријана – 
Вија Америна – 
Вија Аникија – 
Вија Анија – 
Вија Апија – 
Вија Аквилија – 
Вија Аквитанија – 
Вија Астурика Бурдигалам – 
Вија Августа – 
Вија Августа Преторија – 
Вија Аврелија – 
Вија Бракара Астурикам – 
Вија Валерија – 
Вија Валеспири
Вија Галика – 
Вија Гемина – 
Вија Делапидата – 
Вија Девана – 
Вија Домиција – 
Вија Домицијана – 
Вија Деција – 
Вија Егнација – 
Вија Емилија – 
Вија Емилија Скаури – 
Вија Јулија Августа – 
Вија Касија – 
Вија Клавдија Августа – 
Вија Клодија – 
Вија Конфлуентана – 
Вија Корзика – 
Вија Корнелија – 
Вија Лабикана – 
Вија Латина – 
Вија Лузитанорум – 
Вија Мала – 
Вија Марис – 
Вија Милитарис – 
Вија Остиензис – 
Вија Понтика – 
Вија Попилија – 
Вија Портуензис – 
Вија Пренестина – 
Вија Постумија – 
Вија Саларија – 
Вија Трајана – 
Вија Трајана Нова – 
Вија Феноленција – 
Вија Фламинија – 
 |

 |
Викториината Земја на карта.
**Викториина Земја** (англиски: *Victoria Land*) — област на Антарктикот источно од Росовото Море и Росовиот Леден Гребен, протегајќи се во јужен правец од 70°30' ЈГШ до 78°00' ЈГШ, а на западен од Росовото Море до работ на Антарктичката Висорамнина. Карпестиот ’рт Мина се смета за најјужната точка на Викториината Земја, и ги двои Скотовиот Брег на север од Хиларииниот Брег во Росовата Зависност на југ.

Областа прв ја открил британскиот капетан Џејмс Кларк Рос во јануари 1841 г. и ја нарекол по кралицата Викторија. Позначајни истражувачки потфати прв направил австралискиот геолог Даглас Мосон од 1911 до 1914 г. Почнувајќи од 1971 г. на брегот на областа работи руската истражувачка станица „Ленинградскаја".

Во областа се протега дел од Трансантарктичките Планини, Мекмердовите Суви Долини со реката Оникс (најголема на континентот) и низината Лавиринт.

Планини
-------

* Ропер (3.660 м)
* Брабек (2.460 м)

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Викториина Земја" на Ризницата ? |

1. 1 2  „Викториина Земја". Информативен систем за географски називи, Геолошки топографски институт на САД. Посетено на 2007-01-04. (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место на или околу Антарктикот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 71°15′S 163°00′E﻿ / ﻿71.250° ЈГШ; 163.000° ИГД﻿ / -71.250; 163.000

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 246097853
* LCCN: sh85143186
* GND: 4078894-5
* SUDOC: 122800486

 |

 |
**Валериј Василевич Лунин** (р. 31 јануари 1940

 во Богдановка Урицки, Орловска област, СССР) — советски и руски хемичар, декан (1992-2018), а потоа претседател (2018) на факултетот за хемија на Државниот универзитет во Москва, академик на Руската академија на науките (2000), претседател на експертската комисија на „Рускиот Совет за Училишни Олимпијади" по хемија.

Животопис
---------

Средно училиште учел во Црвен Рог. Дипломирал на хемискиот факултет на Московскиот државен универзитет во 1967 година, а во 1982 година се здобил со титулата доктор по хемиски науки. Бил професор на катедрата за хемија на нафта и органска катализа (1986-1987), на катедрата за физичка хемија на Хемискиот факултет (1987-1993), раководител на лабораторијата за катализа и гасна електрохемија (од 1987 година), раководител на катедрата за физичка хемија (од 1993 година), декан на Хемискиот факултет (од 1992 година).

Автор е на научни трудови во областа на физичката хемија на површини и хетерогена катализа. Развил теоретски основи за создавање нова класа на хетерогени катализатори врз основа на интерметални соединенија и нивните хидриди. Го открил и истражил феноменот на забрзување на структурните и фазните трансформации во полиметални системи под влијание на водородните и хидридните фази. Покажал дека, високата стабилност на нивното каталитичко дејство е резултат на размената на гасовит водород со водород од внатрешноста на кристалната решетка. Предложил начини за регулирање на каталитичките својства на таквите системи. Автор е на оригиналниот пристап кон производството на нови катализатори на скелетниот тип, надминувајќи ја активноста во хидрогенизацијата на органски соединенија познати катализатори како што е Сунѓерест никел.

Академик во РАН при одделот за општа и техничка хемија (од 2000 година, дописен член од 1991 година , Оддел за хемиски и биомедицински науки).

Главен уредник на списанијата „Московски универзитетски билтен (Вестник Московского университета)", „Серија 2. Хемија" (од 1992)„Суперкритични флуиди: теорија и практика (Сверхкритические флюиды: теория и практика)"[*мртва врска*], „Журнал физичка хемија (Журнал физической химии)". Член на уредувачкиот одбор на списанијата „Кинетика и катализа (Кинетика и катализ)", „Хемија во училиште (Химия в школе)', „Хемија на цврсто гориво (Химия твёрдого топлива)", „Хемиска индустрија (Химическая промышленность)".

Добитник на наградата М.В. Ломоносов (2009) циклусот дела "Синергии во индустриски процеси на хидрогенизација и хидродехлорирање". 

* Прв разговор со Валериј В. Лунин, снимен од Т. В. Богатова за Фондацијата „Усна историја"
* Втор разговор со Валериј В. Лунин, снимен од Т. В. Богатова за Фондацијата „Усна историја"

Види исто така
--------------

* Олимпијада по хемија во Русија

Надворешни врски
----------------

* Биографија

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 311332329
* LCCN: n99255680
* ISNI: 0000 0000 3731 6122
* GND: 1250539730
* SUDOC: 253357713
* BNF: cb16921689f (податоци)

 |

 |
*За други значења на поимот, видете Пол (појаснување).*
Географска оска на вртење А (зелена), и покажува северниот географски пол А1, и јужниот географски пол А2; исто така, покажува магнетно поле и магнетна оска на вртење Б (сина), и северниот магнетен пол Б1, и јужниот магнетен пол Б2.
**Географски пол** е било која од две постојано утврдени точки на површината на едно вртежно тело или планета, под агол од 90° од екваторот, заснована на оската околу која се врти тоа тело. За картографски цели, ова е договорена апсолутна точка на мерење. Овој пол не треба да се помеша со магнетен пол, кој исто така може да постои на планета.

Поврзано
--------

* Северен Пол
* Јужен Пол
* Поларен предел


  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија за поим од картографијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Виктор Маринов Пасков** (10 септември 1949 – 16 април 2009) ― бугарски писател, музичар, музиколог и сценарист.

Животопис
---------

Пасков е роден во главниот град Софија, а средно училиште завршил во градот. Дипломирал на денешниот Колеџ за музика и театар „Феликс Менделсон" во Лајпциг, Германска Демократска Република во 1976 година и бил дел од неколку џез бендови. Виктор Пасков бил во Германија како композитор, оперски пејач и критичар до 1980 година, кога станал книжевен и музички уредник во издавачката куќа „Софија прес", на функцијата што ја извршувал до 1987 година. Во 1987 година, Пасков се приклучил на Филмското студио Бојана како уредник и сценарист.

Годините од 1990 до 1992 година Пасков ги поминал во Париз, Франција. Работел и како директор на Бугарскиот културен центар во Берлин од 2002 до 2004 година. Пасков починал од рак на белите дробови во Берн, Швајцарија, на 59-годишна возраст. Погребан бил на Централните софиски гробишта.

Раните песни на Пасков биле објавени во списанието *Родна реч* во 1964 година. Неговата прва книга *Малолетнички убиства* (бугарски: *Неврални убиства*) била објавена во 1986 година. Виктор Пасков има напишано и пет други книги и четири сценарија.

Неговата втора и веројатно најпозната книга, *Балада за Георг Хених*, објавена во 1987 година, ја освоила наградата за странска книжевност на изложбата на книги во Бордо. Во новелата сместена во Софија од 1950-тите, квазисаможивотописниот лик Виктор ја раскажува приказната за еден постар чешки емигрант, мајсторот лутиер Георг Хених. Осиромашен и осамен, отфрлен од неговите поранешни чираци, но прифатен од семејството на Виктор, вештиот изработувач на виолини му ги пренесува на младиот Виктор вредностите на уметноста, верата и љубовта, доблести кои сериозно недостасуваат во финансиски и културно сиромашното соседство Софија во раните години на комунизмот.

Наводи
------

1. ↑  Каролеева, Теодора (17 април 2009). „Почина Виктор Пасков" (бугарски). Дневник. Посетено на 26 февруари 2022.
2. ↑  „Prominent Bulgaria Writer Victor Paskov Dies at 59". Sofia News Agency. 17 април 2009. Посетено на 26 февруари 2022.
3. ↑  Петрова, Весела (23 април 2009). „Последно сбогом за Виктор Пасков" (бугарски). Българска национална телевизия. Посетено на 26 февруари 2022.
4. ↑  „За Виктор Пасков" (бугарски). Слово. Посетено на 26 февруари 2022.

Надворешни врски
----------------

* Виктор Пасков на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
Карта на Монголија
Монголија е држава без излез на море и се наоѓа во Северна Азија, поточно меѓу Кина и Русија. **Географијата на Монголија** воглавно е планински и висорамнински и варира. Така, на запад и север се наоѓаат планинскиот венец Алтај и на исток и југ се наоѓаат рамнините. Највискот врв во Монголија е Хујтен со околу 4.374 метри. Најниска точка е 560 метри. Просечна надморска височина во Монголија е 1.580 метри. Монголија има многу солени езерца, песочни дини, тревни површини, шуми и планински ледници. Северна и западна Монголија се сеизмолошки активни зони, со зачестени земјотреси и многу топли извори на вода. Релјефот е збогатен и со неактивни вулкани.

Површина и граница
------------------

**Површина:**
  
*вкупно:*
1.565 милиони км2
  
*земја:*
1.565 милионикм2
  
*вода:*
0 км2

**Површина- споредбена:**
малку помала од Алјаска

**Копнени граници:**
  
*вкупно:*
8,114 км
  
*граници со држави:*
Кина 4,673 км, Русија 3,441 км

**Брег:**
0 км (нема излез на вода)

**Надморска висина:**
  
*најниска точка:*
Хох Нур 518 m
  
*највисока точка:*
Хујтен 4,374 m

Ресурси и искористување на земјата
----------------------------------

**Природни ресурси:**
нафта, јаглен, бакар, молибден, волфрам, фосфати, калај, никел, цинк, флуорит, злато

**Искористување на земја:**
  
*обработлива површина:*
1%
  
*постојани посеви:*
0%
  
*постојани пасишта:*
80%
  
*шуми и шумска поврзшина:*
9%
  
*друго:*
10% (1993 est.)

**Наводнета земја:**
800 км2 (1993 )

Поврзано
--------

* Монголија
* Ахит Нур

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Каталог на монголските езера
* Геологија на Хархира Ул, Монголски Алтај Архивирано на 28 мај 2008 г.

Координати: 46°00′N 105°00′E﻿ / ﻿46.000° СГШ; 105.000° ИГД﻿ / 46.000; 105.000
**Виктор Борисович Шкловски** - 1893 - 1984
**Виктор Борисович Шкловски** (руски: *Виктор Борисович Шкловский*; 24 јануари 1893

 во Санкт Петербург - 6 декември 1984

 во Москва) — руски и советски критичар, писател, и памфлетист.

Живот и дело
------------

Шкловски е роден во Санкт Петерзбург, Русија, и го посетувал универзитетот во Санкт Петерзбург. За време на Првата светска војна, тој служел како комесар во руската армија, како што е опишано во неговите мемоари, *Сентиментани патувања, спомени*.
Тој е основач на ОПОЈАЗ (Друштво за проучување на поетскиот јазик), една од двете групи, зедно со Московскиот лингвистички круг, кои ги развиле критичките теории и техники на руските формалисти.

Во прилог на книжевната критика и биографиите за автори како Лоренс Стерн, Максим Горки, Лав Толстој, и Владимир Мајаковски, тој напишал голем број на полуавтобиографски дела преправени во фикција, кои исто така служеле како експерименти во неговите развојни теории на литературата.

Шкловски е можеби најпознат за развој на концептот на остранение или очудување (исто така преведена како „онеобичување") во литературата. Тој го објаснил овој концепт во важниот есеј „Уметноста како техника" (исто така преведена како „Уметноста како постапка") која ја сочинува првата глава од плодотворната „Теорија на прозата", за првпат издадена во 1925 година:
„Целта на уметноста е да го пренесе чувството на нештата како што тие се перципираат, а не какошто се познати. Техниката на уметноста е објектите да се направат „непознати", за да се формираат тешкотии, за да се зголеми тежината и должината на перцепцијата, бидејќи процесот на перцепција е естетска цел сама по себе и мора да биде продолжена. Уметноста е начин на доживување на уметноста на објектот; самиот објект не е важен." (Шкловски, „Уметноста како техника", 12)
Со други зборови, уметноста ги претставува нештата во ново, непознато светло по пат на формална манипулација. Тоа е она што е уметничко во уметноста.

Работата на Шкловски ги турка руските формалисти кон разбирање на литературната активност како составен дел на општествената практика, идеја што станува важна во делата на Михаил Бахтин и припадниците на руската и прашката школа за семиотика.

Тој починал во Москва во 1984 година.

 *Оваа статија за писател/ка од Русија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
Бас-виол на слика на Холанѓанецот сер Петер Лели, 1640
**Виол** или **виола да гамба** — шестжичен музички инструмент кој бил популарен сè до XVIII век кога го потиснала виолината. Не треба да го мешаме со виолата.

Особености
----------

Сите инструменти се свиреле со гудало, иако имале прагови како гитарата. Три најголеми виоли, требл, тенор и бас, се држеле меѓу колена (т.н. „виоли за нозе", од италијански јазик viola da gamba.). Некои делови на виол-бас биле исти како кај виолончелото, на пример, звучни отвори на телото од инструментот во вид на мала латинична буква „-{f}-", но отворите кај другите виола биле и во форма на латинската буква „с".

Наводи
------

1. ↑  -{stringed instrument. (2009). In Encyclopædia Britannica, from Encyclopædia Britannica Online}-: -{Encyclopædia Britannica. 2009}-
2. ↑  Ардли Нил. 2005. Енциклопедија свезнање: „Музика". Књига-комерц: Београд. ISBN 86-7712-126-9

Поврзано
--------

* Виола

Надворешни врски
----------------
Географски координати :
Унгарија е држава која се наоѓа во Средна Европа.

Граници
-------

Вкупната површина на земјата изнесува 93.030 км2, и според тоа се наоѓа на 109 место по големина во светот. Земјата граничи со Австрија, Украина, Романија, Србија, Хрватска и Словенија..

Главниот град Будимпешта е најголемиот во државата со околу 2 200 000 жители.

Население
---------

Според пописот, вкупното население во Унгарија е околу 10,034,000 жители. Густината на населеноста е 109/км2 жители на квадратен километар.

Клима
-----

Околу половина од територијата на Унгарија е составена од рамница, поточно од Панонската низина. Највисоката надморска висина на Унгарија во рамницата е 183 метри.

Трансданубија е ридски предел и има мали планини. Овие се најисточните точки на Алпите на запад, Средните планини во центрот и Мешек планините на југ. Највисок врв во овој регион е Ирот ко со висина од 882 метри.

Највисоките и најголемите планини во Унгарија се Карпатите кои се наоѓаат во северна Унгарија, на словачката граница. Највисок врв е Кекеш со 1.014 метри.

Унгрија е поделена на два дела од реката Дунав. Покрај Дунав во Унгарија течат и Драва и Тиса и езерото Балатон. Климата на Унгарија е континентална.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Географија на Европа |
| --- |
|  |
| Суверени  држави | 
* Австрија
* Азербејџан
* Албанија
* Андора
* Белгија
* Белорусија
* Босна и Херцеговина
* Бугарија
* Ватикан
* Германија
* Грузија
* Грција
* Данска
* Ерменија
* Естонија
* Ирска
* Исланд
* Италија
* Казахстан
* Кипар
* Латвија
* Литванија
* Лихтенштајн
* Луксембург
* Македонија
* Малта
* Молдавија
* Монако
* Норвешка
* Обединето Кралство
	+ Англија
	+ Велс
	+ Северна Ирска
	+ Шкотска
* Полска
* Португалија
* Романија
* Русија
* Сан Марино
* Словачка
* Словенија
* Србија
* Турција
* Украина
* Унгарија
* Финска
* Франција
* Холандија
* Хрватска
* Црна Гора
* Чешка
* Шведска
* Швајцарија
* Шпанија

 |
|  |
| Делумнопризнаени | 
* Абхазија
* Јужна Осетија
* Косово
* Нагорно-Карабах
* Приднестровие
* Северен Кипар

 |
|  |
| Зависни  и др. територии | 
* Гернзи
* Гибралтар
* Ман
* Оланд
* Фарски Острови
* Џерси
* Шпицбершки Острови

 |
|  |
| Други целини | 
* Европска Унија

 |

 |
Реката Варде во Варде
**Варде** (на дански: *Varde Å*) — река на полуостровот Јиланд, во Данска. Со должина од околу 40 километри, е трет најдолг водотек во Данска чие сливно подрачје има површина од 1,088 квадратни километри. Реката тече низ општините Варде и Есбјерг, формирајќи ја границата меѓу нив по делови од своето течение.

Реката Варде настанува со спојувањето на вливот на реките Гриндстед и Ансагер. Околу 300 метри (303 м) низводно од таа точка, поголемиот дел од течението на реката е пренасочено преку јаз во каналот Ансагер од каде се влева во вештачкото езерод Карлсгарде и се користи за производство на хидроелектрична енергија во Хидроелектраната Карлсгарде во близина на Варде. Реката продолжува да тече околу градот Вар и се влева во заливот Хо Буг, северно од Есбјерг.

Варда е единствената голема приливска река во Данска чиј излез не е регулиран со насипи и влезни порти. Како резултат на тоа, реката останува под влијание на природните сили; на пример, плимата и осеката во заливот кои влијаат и на нивото на водата и на протокот на вода во горното течение па сè до истеката од езерото Карлсгарде.
**Диета со чист кокаин (или, како да ослабите и да го промените својот живот само за еден викенд)** е расказ од Лаура Липман, објавен во збирката „Кокаински хроники", во 2010 година, во издание на „Темплум". Преводот на македонски јазик е дело на Владимир Петревски.

Содржина
--------

Кели и Моли се најдобри другарки, кои штотуку раскинале со своите момчиња и сакаат да ослабат за да ги направат љубоморни. Тогаш, Моли предлага да се обидат со диета со кокаин и одат во еден кварт за да ја набават дрогата. Незадоволни од квалитетот на купената дрога, тие се враќаат назад, каде продавачот на дрога им кажува дека купиле хероин, наместо кокаин. Затоа, тие одат во станот на Антон за да ја сменат дрогата. Антон живее со својата слепа баба, која по цел ден седи пред телевизорот. Моли и Антон одат во другата соба, каде што водат љубов. Наеднаш, Моли ја повикува Кели и таа гледа дека Моли го убила Антон. Двете ја земаат дрогата од станот, бегаат од местото на убиството и доаѓаат до еден каменолом, каде Кели ја турка Моли во провалијата. Додека полицијата безуспешно трага по убиецот на Антон и на Моли, Кели дознава дека Моли имала врска со нејзиното поранешно момче. Истовремено, Кели успева да ослаби, си наоѓа ново момче, а со парите од продадената дрога си купува скапа гардероба.

Наводи
------

1. ↑  Лаура Липман, „Диета со чист кокаин (или, како да ослабите и да го промените својот живот само за еден викенд)", во: Гери Филипс и Џери Tервалон (уредници), *Кокаински хроники*, Темплум, Скопје, 2010, стр. 22-43.
**Владимир Миланов Георгиев** ( 1928
 во Скопје — 16 април 1945

 во Врпоље,Хрватска)— македонски партизан, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од градско сиромашно семејство. Образованието го прекинал поради окупацијата на земјата. Како младинец на седумнаесетгодишна возраст стапил во редовите на 16та македонска ударна бригада, со која заминал да се бори за конечното ослободување на Македонија. Се покажал како доста примерен и сите поставени задачи секогаш ги извршувал успешно. Поради тоа бил почитуван и сакан не само меѓу соборците, туку и меѓу старешините. Бргу ја совладал техниката за употреба на новото руско оружје. За посветеноста на ослободителното дело и пројавените резултати во извршувањето на поставените задачи, на 1 февруари 1945, година бил примен за член на Комунистичката партија на Југославија.

Учествувал во сите борби на Бригадата на Сремскиот фронт. Храбро загинал во крвавата борба кај Врпоље, Хрватска на 16 април 1945 година.

Наводи
------

1. ↑  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 43–44. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Вироиди** се растителни патогени кои се состојат од една кратка, кружна, РНК молекула без белковинска обвивка која е карактеристична за вирусите.

Вироидите биле откриени и именувани од страна на Теодор Ото Динер, растителен патолог вработен во Службата за Земјоделско Истражување во Мериленд во 1971 година.

Вироидите се екстремно мали по големина, со геном од 246 до 467 нуклеотиди и се состојат од помалку од 10,000 атоми. Досега се идентификувани 33 видови.

Наводи
------

1. ↑  Campbell & Reece (2008). *Biology*. Pearson Benjamin Cummings. ISBN 0-8053-6844-2.
2. ↑  Diener TO (1971). „Potato spindle tuber "virus". IV. A replicating, low molecular weight RNA". *Virology*. **45** (2): 411–28. doi:10.1016/0042-6822(71)90342-4. PMID 5095900.
3. ↑  „ARS Research Timeline - Tracking the Elusive Viroid". 2006-03-02. Посетено на 2007-07-18.
4. ↑  „Discovery of Viroids" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2016-03-03. Посетено на 2012-09-15.
5. ↑  Wolfram, Stephen. „A New Kind of Science". *A New Kind of Science*. Wolfram Science. Посетено на 22 January 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85143797
* GND: 4188394-9
* NDL: 00576103
* NKC: ph656352

 |

 |
**Владимир Куленовиќ** (српски: *Владимир Куленовић*) (роден во 1980) е српски диригент.

Животопис
---------

Кариера
-------

Куленовиќ е диригент со светска слава, нарекуван „принц на Србија во музиката". Соработувал со Белградската филхармонија, како и со повеќе симфониски оркестри од Европа, САД и Азија. Тој е избран за шеф-диригент на симфонискиот оркестар „Лејк Форест" од Чикаго. Секоја година, Куленовиќ диригира над 100 изведби. На 19 февруари 2015 година, Куленовиќ диригирал во Скопје, на симфонискиот концерт на Македонската филхармонија насловен „Руска ноќ".

За својата работа, тој е добитник на бројни награди и признанија, меѓу кои и стипендијата „Бруно Валтер", наградата за диригирање „Чарлс Шиф" и наградата „Алфред Б. Витни" за најдобро достигнување на Бостонскиот универзитет.

Наводи
------

1. 1 2  „Вечерва „Руска ноќ" со Македонската филхармонија", *Утрински весник*, година XVI, број 4714, четврток, 19 февруари 2015, стр. 14.
**Васил Омелијанович Макух** ( украински : Васи́ль Омеля́нович Ма́кух; роден 14 ноември 1927 во Карив, округот Рава-Руска, Галиција, Војводство Лув, Втора Полска Република – 6 ноември 1968, Киев, Украинска ССР, Советски Сојуз ) бил советски ветеран од Втората светска војна, политички активист, затвореник и украински член. на Украинската востаничка армија. Откако бил регрутиран во Црвената армија, во ноември 1944 година Макух дезертирал и се приклучил на националистичката украинска бунтовничка армија. Во февруари 1946 година, тој бил ранет и заробен по престрелка со советските и полските граничари на советско-полската граница (денес граница помеѓу Полска и Украина ). На 15 февруари 1946 година, Макух бил одведен во окружниот округ на КГБ ( советско Министерство за внатрешни работи ) во Велики Мости, а подоцна во затворот бр. 4 во Лавов (познат како „ Бригидки "). На 11 јули 1946 година, Воениот трибунал на гарнизонот Лавов го осудил на 10 години тешка работа ( каторга ) со пет години притвор („ограничување на граѓанските права") плус конфискација на целиот негов имот. Макух ја отслужил казната во Дубравлаг ( Мордовија ) и други логори на ГУЛАГ во Сибир. На 18 јули 1955 година, тој бил ослободен. Сопругата Лидија ја запознал во посебна населба каде и таа издржувала десет години затвор.Во 1956 година, и двајцата успеале да се вратат во Украина, а бидејќи им било забрането да се вратат во својот регион, тие се населиле во Днепропетровск (денес Днипро ), каде што се венчале, а Макух работел како учител. Васил и рекол на својата сопруга повеќе од еднаш: „Без разлика дали е денес или утре, ќе го дадам животот за слободна Украина!"

На 5 ноември 1968 година, се самозапалил на Хрешчатик, главната улица во Киев, во знак на протест против советското владеење на Украина, против русификацијата  како и советската инвазија во Чехословачка. Пред неговата смрт, Макух извикал „Да живее слободна Украина!"  Тој починал следниот ден. На 6 ноември 1968 година, обвинителството на областа Ленински во градот Киев отворил кривично дело против него поради самоубиството, чиј исход никогаш не бил познат.

Поврзано
--------

* Олекса Хирник
* Ромас Каланта
* Ришард Сивиец
* Јан Палах
* Јан Зајиќ
* Евжен Плочек

Наводи
------

1. ↑  The Ukrainian who set himself on fire protesting the Soviet invasion of Czechoslovakia Euromaidan Press
2. ↑  "For our and your freedom!" - The feat of Vasyl Makukh Museum "Jewish Memory and Holocaust in Ukraine"
3. ↑  „Український герой – палаючий смолоскип Василь Макух". *Радіо Свобода* (украински). Посетено на 2018-11-11.
4. ↑  „Smuga sadzy". rp.pl. 2013-03-16. Архивирано од изворникот на 2013-11-01. Посетено на 2013-09-09.
5. 1 2  „Makukh, Vasyl". Internet Encyclopaedia of Ukraine. Посетено на 16 July 2015.

 Предлошка:Soviet dissidents
Театарски постер за американското издание на филмот „Да се биде или да не се биде" во 1942 годинаТеатарски постер за американското издание на филмот „Да се биде или да не се биде" во 1942 година
**Да се биде или не** (англиски: *To be or not to be*) - американски филм од 1942 година, во режија на Ернст Лубич ( Ernst Lubitsch). Главните улоги ги играат: Керол Ломбард, Џек Бени и Стенли Риџис. Филмот имал една номинација за „Оскар", а во 1996 година бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.

Синопсис
--------

Дејството на филмот се случува во Втората светска војна. Професорот Силецки (го игра Риџис) се префрла од Лондон во Полска при што на познатата глумица Марија Тура (ја игра Ломбард) треба да и пренесе порака од млад полски офицер. Кога доаѓа во Варшава, тој се запознава со глумицата, која му се допаѓа на прв поглед. Професорот е соработник на Гестапо и се обидува да ја наговори глумицата да стане шпион. Меѓутоа, полското движење на отпорот дознава за неговото доаѓање и го убива. Сопругот на глумицата, Јозеф (го игра Бени), се преправа во германски офицер, а по убиството на професорот го зема неговиот идентитет. Гестапо го открива трупот на убиениот професор, но глумецот успева да се извлече во последен миг. Кога во Варшава пристигнува Хитлер, активистите од движењето на отпорот ја спасуваат глумицата и сите заедно се префрлаат во Англија, каде глумецот ја остварува својата најголема желба – да го глуми Хамлет.

Наводи
------

1. ↑  IMDB, To Be or Not to Be (1942) Awards (пристапено на 13.6.2019)
2. ↑  IMDB, To Be or Not to Be (1942) (пристапено на 13.6.2019)
**„Да се преживее неделата"** (француски: *Vivement dimanche!*) е француски филм од 1983 година, во режија на Франсоа Трифо (François Truffaut), кој е автор и на сценариото, заедно со Сузан Шифман (Suzanne Schiffman) и Жан Орел (Jean Aurel). Филмот претставува преработка на романот „Долгата саботна ноќ" (*The Long Saturday Nig*ht) на Чарлс Вилијамс. Главните улоги ги играат: Фани Ардан (Fanny Ardant), Жан-Луј Трентињан (Jean-Louis Trintignant), Жан-Пјер Калфон (Jean-Pierre Kalfon), Филип Лауденбах (Philippe Laudenbach), Филип Морие-Жену (Philippe Morier-Genoud), Жан-Луј Ришар (Jean-Louis Richard) и Каролин Сиол (Caroline Sihol). Ова е последниот филм на Трифо, кој умрел една година подоцна. Во него, Трифо споил повеќе елементи од неговото творештво: враќање на црно-белата техника, контрапукција на криминалистичкото проседе, употребата на хуморот итн. Заплетот и црно-белата слика потсетуваат на американскиот „филм-ноар" од 1940-тите и 1950-тите, само во модерна форма, приспособена на естетиката од почетокот на 1980-тите. Филмот бил номиниран за наградата на БАФТА за најдобар филм на странски јазик, како и за наградата „Цезар" во категориите: најдобра женска улога и најдобра режија.

Синопсис
--------

Клод Масолие е убиен при лов, а главниот осомничен за убиството е Жулијан Версел (го игра Трентињан), агент за недвижнини чии отисоци се пронајдени на Клодовиот автомобил. Во својот дом, Жулијан добива анонимен телефонски повик во кој женски глас му кажува дека неговата сопруга, Мари-Кристин Версел (ја игра Сиол), имала многу љубовници, меѓу кои бил и Клод. Жулијан го приведуваат во полициската станица на испитување, а кога се враќа дома, тој ја наоѓа сопругата мртва. Така, тој е осомничен уште за едно убиство и поради тоа се крие од полицијата. Неговата секретарка, Барбара Бекер (ја игра Ардан), започнува сопствена истрага при што оди во Ница, барајќи информации за минатото на Мари-Кристин. Барбара дознава дека некој маж нарачал од тамошната детективска агенција да ја следи Мари-Кристин, но не познато кој е нарачателот. Постепено, таа го открива идентитетот на жената која анонимно го предупредила Жулијан за неверствата на Мари-Кристин и дознава дека таа е сосопственичка на ноќен клуб што се занимава со проституција. Додека трае истрагата, Барбара и Жулијан се вљубуваат еден во друг. Барбара оди во ноќниот клуб и таму е сведок на убиството на сопственикот на клубот, по што е убиена и жената која анонимно му се јавила на Жулијан. Еднаш, Барбара влегува во канцеларијата на адвокатот на Жулијан и таму ги открива доказите за неговата вина за убиствата. Благодарение на нејзините информации, адвокатот е повикан во полицијата. Вознемирен, тој излегува надвор и се јавува во детективската агенција во Ница, а кога полицијата го опколува, тој извршува самоубиство. Филмот завршува така што Барбара и Жулијан се венчаваат.

Наводи
------

1. ↑  HRT, Napokon nedjelja, francuski film - Retrospektiva F.Truffauta (пристапено на 30.11.2020)
2. ↑  РТС, Преживети недељу (пристапено на 3.6.2019)
**„Девојка"** — југословенски филм од 1965 година, во режија на Младомир Пуриша Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Љубиша Самарџиќ, Раде Марковиќ, Мија Алексиќ и Беким Фехмиу.

Синопсис
--------

Дејствието на филмот се одвива за време на Втората светска војна и зборува за љубовта на еден партизан и една девојка. Проследувајќи ја приказната за девојката, војникот, фотографот и германскиот офицер, во филмот се дава приказ на субјективните доживувања на војната. И покрај трагичниот крај, во кој германската војска ја стрела девојката, сепак тримуфира нејзината љубов.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Девојка (пристапено на 3.5.2020)
2. ↑  РТС, Девојка (пристапено на 27.3.2022)
**Дејан Прошев** — македонски оперски пејач (баритон) и оперски режисер.

Животопис
---------

Прошев дипломирал на Државната музичка академија "Панчо Владигеров" во Софија. Во 2004 година, на истата академија, Прошев магистрирал на отсекот за оперска режија. Прошев ја извршувал и функцијата директор на Македонската опера и балет.

Творештво
---------

Прошев режирал повеќе опери на сцената на Македонската опера и балет, и тоа: „Трубадур", „Аида", „Волшебната флејта", „Лучија од Ламермур" итн. Исто така, во април 2014 година, на сцената на Народно позориште во Белград, Србија, Прошев ја режирал операта „Тоска".

Наводи
------

1. 1 2  "Тоска на Прошев во Белград силно влијаеше на публиката", *Дневник*, година XVIII, број 5433, петок, 4 април 2014, стр. 27.
**Штит**
**Поле**
**Штитодржач**
**Штитодржач**
**Девиза (борбен повик)**
**Челенка**
**Венец**
**Плашт**
**Шлем**
**Круна**
**Подножје**
**Орден**
**Чесни фигури**
**обични**
**фигури**
**Девиза**
Грб
Елементи на грбот
**Грб** — специјална фигура, симболичко обликување, белег или амблем. Тоа е наследен, непроменет, постојан знак, составен според правилата на хералдиката, којшто служи за разликување на одделно лице, род, општество, институција, град, област, народ, држава, корпорација, стопанска или црковна организација.

Државниот грб првпат се појавува со формирањето на првите апсолутистички и централизирани феудални држави. Подоцна грбот како државен симбол, го примиле и капиталистичките и социјалистичките држави.

Поврзано
--------

* Портал: Хералдика

* хералдика
* државен грб
* блазонирање
* грбоносец
* Грб на Република Македонија

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на хералдиката е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Хералдика |
| --- |
|  |
| 
 Блазон **·**  Грб **·**  Грбовен службеник  |
|  |
| 
 Каденција **·**  Фигури **·**  Штитодржачи **·**  Подножје **·**  Челенка **·**  Плашт **·**  Маршалување **·**  Шлем **·**  Штит **·**   |
|  |
| 
 Значка **·**  Вексилологија **·**  Говорен грб **·**  Камон **·**  Припишан грб **·**  Хералдички знамиња **·**  Црковна хералдика  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85060322
* GND: 4064566-6
* NDL: 00567841
* NKC: ph127654

 |

 |
Декларацијата за независност
**Декларацијата за независност на САД** — државотворен документ на САД усвоен од Континенталниот конгрес на 4 јули 1776 година, која прогласила дека тринаесетте американски колонии кои во тоа време биле во војна со Велика Британија повеќе не се дел од Британската Империја. Декларацијата требало да биде формално објаснение за причините поради кои Конгресот на 2 јули изгласал независност од Велика Британија, после повеќе од една година војување. Националниот празник на САД - Денот на независноста - се слави на 4 јули, денот кога е усвоена оваа Декларација.

Творци на документот главно се Томас Џеферсон, Бенџамин Франклин, Џон Адамс, Роберт Ливингстон и Роџер Шерман.

Оригиналниот документ кој бил проследен за печатење е загубен. Документот кој денес е изложен во Националните архиви на САД во Вашингтон е напишан на рака и потпишан од повеќето делегати помеѓу 19 јули и 2 август 1776.

Декларацијата за независност и денес се смета за светилник на американската нација за вредностите кон кои треба да тежнее:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| „ | ...сите луѓе се создадени еднакви, обдарени од Создателот со одредени неотуѓиви права меѓу кои правото на живот, слобода и потрага по среќата. | "|

Поврзано
--------

* Американска револуција

Наводи
------



|  |  |
| --- | --- |
|  | Викиизвор има текст за
**Декларација за независност на САД** |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за САД е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 179420344
* LCCN: n79029194
* GND: 4187277-0
* SUDOC: 03432576X
* BNF: cb125091927 (податоци)
* NLA: 35068086

 |

 |