recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Денот на галисиската книжевност** (галисиски: *Día das Letras Galegas*) е јавен празник кој се слави во Галиција, Шпанија. На овој ден, кој беше воспоставен од страна на Кралската галисиска академија (галисиски: *Real Academia Galega*) во 1963 година, се чествува галисискиот јазик и неговата книжевност. Прославата секоја година се одржува на 17. мај. Во 1991 година, Денот на галисиската книжевност е прогласен за јавен празник во цела Галиција.

Првата прослава во 1963 година ја одбележа стогодишнината од објавувањето на „Галисиски песни" (галисиски: *Cantares gallegos*) од Розалија де Кастро (1837 - 1885), првото дело на галисиски јазик. Де Кастро е еден од најважните поети во Галиција. „Галисиски песни" е објавена на 17. мај 1863 година.

Денот на галисиската книжевност секоја година е посветен на различен писател кој творел на галисиски јазик. Посветувањето е само на автори кои починале пред повеќе од 10 години пред годината кога се чествуваат, а изборот го прави Кралската галисиска академија. Единствено во еден случај, Денот на галисиската книжевност беше посветен на заедничко чествување на повеќемина автори—во 1998 година заедно беа прославени делата на Мартин Кодаш, Жуан де Кангас и Мендињо. Овие поети беа избрани како претставници на средновековната литература (кантиги).

Наводи
------

1. ↑  „Letras Gal-Historia - Real Academia Galega". *academia.gal* (галициски). Архивирано од изворникот на 2019-09-12. Посетено на 2020-05-17.
**Гвантанамо** (шпански: *Provincia de Guantánamo*) е најисточната покраина на Куба. Нејзин главен град е Гвантанамо. Друг поголем град е Баракоа. Покраината ја заобиколува важната поморската база на САД во заливот Гвантанамо.

Архитектурата и културата на Гвантанамо не е иста како во останатиот дел од Куба. Покраината е само 80 км од Хаити, нејзината најблиска точка преку Виндвардскиот Премин, и доволно блиску за да навечер се видат светлата од светилниците во Хаити. Гвантанамо исто така има и голем број имигранти од Јамајка, што значи дека многу згради се споредливи со оние од Францускиот Кварт на Њу Орлеанс во Луизијана.

Планините Нипе-Сагва-Баракоа доминираат во покраината, притоа делејќи ја климатски и географски. Северниот брег е највлажниот дел од земјата, додека на југ е најтоплиот дел. Северот се одликува со дождовни шуми, додека југот е неплоден и има многу кактуси.

Општини
-------

1. Баракоа
2. Гвантанамо
3. Ел Салвадор
4. Имијас
5. Јатерас (Паленке)
6. Кајманера
7. Мајси (Ла Макина)
8. Мануел Тамес
9. Нисето Перез
10. Сан Антонио дел Сур

Поврзано
--------

* „Гвантанамера" - позната песна од ова подрачје
* Национален парк Алехандро де Хумболт

Наводи
------

1. 1 2  „Lugar que ocupa el territorio según la superficie y la población" (PDF). *Una MIRADA a Cuba*. Oficina Nacional de Estadísticas. Cuba. 2010.

* Портал: Куба

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Куба Покраини во Куба |
| --- |
|  |
| 
* Артемиса
* Виља Клара
* Гвантанамо
* Гранма
* Камагвеј
* Лас Тунас
* Мајабеке
* Матансас
* Олгин
* Пинар дел Рио
* Санкти Спиритус
* Сантјаго де Куба
* Сиего де Авила
* Сиенфуегос
* Хавана
* Хувентуд

 |

 |
Goliath
**Walibi World** е еден од најголемите забавни паркови во Холандија. Паркот се наоѓа во Бидингхејзен (општина Дронтен) во холандската провинција Флеволанд. Порано бил наречен *Six Flags Holland*, *Walibi Flevo*, па дури и повеќе пред Flevohof Пред.

Под името на Flevohof паркот започнал како фарма парк каде урбана знаење може да направи за земјоделството. Кога раните Flevohof банкротираа девет години отиде во паркот беше преименуван Walibi Flevo. Овој парк беше во 1998 стекнати од Премиер Паркови и паркот промени во 2000 Шест знамиња во Холандија. Од 2005 е сегашното име е во употреба. Повеќето атракции, вклучувајќи луди железници и многу други „возбудливи возења" се од шест Знамиња и Walibi Flevo период. Во последниве години во паркот се обидува да се претстави себеси како на семејството повеќе парк.

Walibi World има седум луди железници, вклучувајќи ја и најголемата, најдолгата и најбрзата во Бенелукс.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Walibi World" на Ризницата ? |
Адама Париз за време на Модната недела во ноември 2016 година
**Адама Аманда Ендиаји** е сенегалска модна дизајнерка. Таа, исто така, го носи името **Адама Парис**, што е и името на брендот што го поседува и со кој работи. Нејзините парчиња, произведени во Мароко, можат да се најдат на меѓународно ниво, вклучително и во Њујорк, Токио, Лондон и Париз. Таа е заслужна за започнувањето на Црната модна недела.

Живот
-----

Ендиаји е родена во Киншаса, Заир, а потоа израснала во Европа, каде што нејзините родители биле дипломати. Таа ја напуштила банкарската кариера во Европа за да продолжи со моден дизајн во нејзината родна земја. Африка имала долга историја на дизајн, но се борела за прифаќање на мејнстрим дизајнот и собирањето капитал за нејзиниот бизнис било тешко. Со цел да се прошири видливоста на африканскиот дизајн, Ендиаји ја создала изложбата на модната недела во Дакар. До 2012 година, во десетта година, шоуто привлекло триесет дизајнери од девет земји од Африка и Азија, со публика од целиот свет и имало оперативен буџет од повеќе од 80 милиони ЦФА (околу 150.000 американски долари). Таа, исто така, организира настани на Црната модна недела во Прага, Чешка и Баија, Бразил.

Нејзините дизајни се инспирирани од градовите и глобализмот. Во интервју за *Вог Италија*, таа изјавила: „Голем дел од мојата инспирација доаѓа од големите градови. Мојата цел беше и сè уште е да споделам со сите модерни жени мода без граници ".

Ендиаји забележала дека меѓу многу африкански нации, верските приговори ги спречиле дизајнерите да ја практикуваат својата професија. Таа ја дава заслугата на толерантната култура на Сенегал за обезбедување на средина со поддршка за оваа професија. Таа, исто така, зборувала со други африкански дизајнери, за зголемување на финансирање и пристап до кредити од владите со цел да се поттикнат иновации и отворање работни места во модната индустрија.

Наводи
------

1. 1 2  Lewis, David (21 June 2012). „Dakar glamour show rides wave of African fashion". *reuters.com*. Dakar. Reuters. Архивирано од изворникот на 2019-05-11. Посетено на June 27, 2012.
2. ↑  „BIOGRAPHIE "adama paris"". Посетено на June 28, 2012.
3. ↑  Lasjaunias, Aude (14 June 2012). „La mode africaine ne se limite pas aux pagnes et aux boubous". *Le Monde*. Посетено на June 28, 2012.
4. 1 2  Sulmers, Claire (5 September 2011). „Adama Paris: Fashion Without Borders". *Vogue Italia*. Архивирано од изворникот на 2021-10-09. Посетено на June 28, 2012.
5. ↑  „Dakar Fashion Week: Adama Paris étale ses ambitions". Leral.net. 13 June 2012. Посетено на June 28, 2012.
6. ↑  Gleye, Fatou (February 2012). „Africa Prague". *Afroglam*: 36.
7. 1 2  „Dakar capitale de la mode". BBC Afrique. 13 June 2012. Посетено на June 28, 2012.
8. ↑  „INDUSTRIALISATION DE LA MODE EN AFRIQUE : Alphadi exhorte le financement des gouvernants africains". *Le Populaire*. popxibaar.com. 13 June 2012. Архивирано од изворникот на 9 March 2013. Посетено на June 28, 2012.
Лажна месечина
**Лажна месечина** *—* односително светла прозрачна област на лунарниот ореол. Настанува поради прекршувањето на Месечевата светлина во рамни хексагонални ледени кристали во пердувестите облаци. Лажните месечини се појавуваат десно и лево од вистинската Месечина на растојание од околу 22° од неа (полупречникот на нормален ореол).

Тие се целосен аналог на лажни сонца, но се поретки, бидејќи за ова Месечината мора да биде светла, а со тоа и полна или речиси полна. Лажните месечини, како лажните сонца, се обоени: делот најблиску до Месечината е црвеникав, а далечниот дел е синкав. Но оваа боја доста тешко може да се забележи со окото, бидејќи светлината на лажната месечина одвај е доволна за да ги возбуди ќелиите *—* клетките на мрежницата што се чувствителни на боја.

Наводи
------

1. ↑  Зверева 1988, Глава 6. Гало. Многообразие форм гало. sfn error: no target: CITEREFЗверева1988 (help)
2. ↑  „Definition of paraselene". *Collins English Dictionary*.
3. ↑  Lisle, Jason. *The Stargazer's Guide to the Night Sky*. стр. 83.

Надворешни врски
----------------

'Moon Dog' Lunar Halo Glistens in Rural Minnesota Sky на YouTube
**Антонија *Ла Негра***, уметничкото име на **Антонија Родригес Морено** (1935/1936 – 7 март 2018 година), ― шпанска ромска пејачка и танчерка на фламенко. Сопруга на танчерот Хуан Монтоја, мајка на пејачката Лоле Монтоја, на дуетот Лоле и Мануел и баба на пејачката Алба Молина.

Животопис
---------

Ќерка на мајка родена во Херес и татко роден во Севиља, нејзините родители се преселиле во Француски Алжир, каде што е родена Антонија. Таа подоцна се преселила со своето семејство во Тангер, Шпански протекторат во Мароко, учејќи течно да зборува арапски.

На возраст од 10 или 12 години, таа се преселила со своето семејство во родното место на нејзиниот татко Тријана, Севиља. На 16-годишна возраст, таа се омажила за братучедот, танчерот Хуан Монтоја. Некое време подоцна, со нејзиниот зет и внуката Кармелила, таа ја створила *Ла фамилија Монтоја* во 1970-тите, која успешно ги претставувала најинтимните и најспонтаните аспекти на фламенкото. Нејзината уметност се одразила во *Triana* (1976), *En familia* (1978), *Macama jonda* (1983), *El ángel* (1993) и *Un gitano de ley* (1997). Таа учествувала на два аудиовизуелни собири  на фламенко: Ел анхел и *Рито и географија дел канте*. Ла Негра била една од главните фигури на канте хондо, истакнувајќи го својот талент во палос како фламенко танго и булерија.

Надворешни врски
----------------

* Видео со Антонија Ла Негра

Наводи
------

1. ↑  Muere Antonia la Negra, una cantaora de época, sevilla.abc.es; Пристапено на 7 април 2022.(шпански)
2. ↑  LA FAMILIA MONTOYA, flamencoescultura.blogspot.com.es, јануари 2009; Пристапено на 7 април 2022.(шпански)
3. ↑  Antonia La Negra reúne a las últimas Montoyas; Пристапено на 7 април 2022.(шпански)
**Битката кај Ровине** се одвила на 17 мај 1395 година меѓу Османлиското Царство и нејзините вазали против Влашка на чело со војводата Мирче Стариот. Битката се водела кај местото Ровине во Влашко.

Според една легенда, во пресрет на битката влашкиот владетел облечен како мировен емисар разговарал со Бајазид I барајќи од него да ја напушти земјата на кое османлискиот султан одбил. Во текот на битката главна улога во победата на влашките сили имале стрелците кои има нанеле големи жртви при привите османлиски напади. 

Во оваа битка на страната на Бајазид учествувале и неговите христијански вазали Стефан Лазаревиќ и македонските владетели Кралот Марко и Константин Драгаш. Во Битката загинале и двајцата владетели од Македонија. Се претпоставува дека во битката и двете страни имале голем број на загуби за да на крајот се повлечат од бојното поле. По оваа битка Влашка станала вазална земја, а Македонија потпаднала целосно под турска власт.

Наводи
------

1. ↑  Fine 1994, p. 424
2. ↑  Norman Angell. *Peace Theories and the Balkan War*. Kessinger Publishing, 2004, ISBN 1-4191-4050-7, ISBN 978-1-4191-4050-1.
3. ↑  Jim Bradbury. *The Routledge Companion to Medieval Warfare*. Routledge, 2004, ISBN 0-415-22126-9, ISBN 978-0-415-22126-9.
4. ↑  Norman L. Forter, Demeter B. Rostovsky. *The Roumanian Handbook*. Ayer Publishing, 1971, ISBN 0-405-02747-8, ISBN 978-0-405-02747-5.
5. 1 2 3  Киселиновски и др. д-р Стојан (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 75. ISBN 9989-624-46-1.
6. ↑  Ристовски, Блаже (2009). *Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. стр. 159. ISBN 978-608-203-023-4. OCLC 499142958.CS1-одржување: датум и година (link)
Map

 Карпи во Телашќица.
 Заливот Телашќица.
**Телашќица** ― залив во југоисточниот дел на островот Дуги Оток, Хрватска, во Јадранското Море. Тоа е назначен природен парк, полн со диви животни и морски суштества.

Географија
----------

 Карпи во Телашќица.
Телашчица е 10 км долга, широка 160–1800 м, со длабок довод прошаран со карпи, островчиња и заливи. Карпите на Дуги Оток, месно наречени стени (stene), се издигнуваат до 161 м надморска височина и се спуштаат до длабочина од 90 м. Заливот Телашќица, кој всушност се состои од три помали заливи, е добро, безбедно пристаниште за сите видови пловни тела. Североисточната страна на заливот е целосно гола, но југозападниот брег е покриен со густа шума од борови, маслинки и смокви. Во заливот има шест островчиња и карпи: Коротан, Галијола, Гоздењак, Фарфарикулац, Горњи Шкољ и Доњи Шкољ. Езерото Мир е морско водно езеро на тесен појас на копно помеѓу заливот Телашчица и отвореното море. Езерото е солено поради подземните врски со морето.

Поврзано
--------

* Заштитени подрачја во Хрватска
* Привремен список на места на светско наследство во Хрватска

Наводи
------

1. ↑  „About the Park". *Nature park Telašćica* (англиски). Посетено на 2019-08-07.
2. ↑  Radovinovič, Radovan (1999), *The Croatian Adriatic*, p. 192, Naklada Naprijed, ISBN 953-178-097-8
3. ↑  „About Park-Salt lake Mir". *Nature park Telašćica* (англиски). Посетено на 2019-08-07.

Надворешни врски
----------------

* Мрежна страница на паркот Телашќица

43°54′00″N 15°09′36″E﻿ / ﻿43.90000° СГШ; 15.16000° ИГД﻿ / 43.90000; 15.16000
Карта на Андора

Местоположба
------------

Андора е држава која се наоѓа во југоисточниот дел на Пиринејскиот Полуостров во југозападна Европа.

Граници
-------

Андора се граничи на север и на исток со Франција, а на запад и на југ со Шпанија.

Плоштината на Андора изнесува 468 км2, и според неа се наоѓа на 193 место во светот. Андора на север е комплетно заградена од Пиринеите. Во северозападниот дел се наоѓа врвот Кома Педроза (2.946 м), највисоката точка во замјата. Освен тој, има уште неколку врвови кои надминуваат 2.900 м. Долината на реката Валира ја отвора кон југ природната врска кон Шпанија. Сепак, најголемиот дел на Андора се наоѓа во долината на реката Ебро, која продолжува во Каталонија.

Население
---------

Андора има 70.549 жители (2005), а густината на населението изнесува 151 жит/км2. Околу 92% е градско. Андора ла Веља со околу 25.000 жители е најголемиот град во земјата. Домородното население по културата и јазикот е од каталонско потекло. Тие денес изнесуваат 29% од вкупното население на Андора. Остатокот главно го сочинуваат француски и шпански доселеници, кои добиваат дозвола за престој според еден строг систем (ограничување на бројот на доселеници на годишно ниво). Службен јазик е каталонскиот, кој се зборува од страна на 30% од вкупното население. Мнозинството зборува шпански, а околу 7% од населението го зборуваат францускиот јазик. Поради фактот што речиси сите жители во Андора се католици, доста внимателно се негува верата во културниот и социјалниот живот. Како пример за тоа се разводите, кои во Андора се забранети со закон.

Клима
-----

Годишните врнежи на метар квадратен изнесуваат околу 2.000 m. на повисоките места и околу 700 mm. во долините. Летата се обично кратки, но во долините е доста топло.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Географија на Европа |
| --- |
|  |
| Суверени  држави | 
* Австрија
* Азербејџан
* Албанија
* Андора
* Белгија
* Белорусија
* Босна и Херцеговина
* Бугарија
* Ватикан
* Германија
* Грузија
* Грција
* Данска
* Ерменија
* Естонија
* Ирска
* Исланд
* Италија
* Казахстан
* Кипар
* Латвија
* Литванија
* Лихтенштајн
* Луксембург
* Македонија
* Малта
* Молдавија
* Монако
* Норвешка
* Обединето Кралство
	+ Англија
	+ Велс
	+ Северна Ирска
	+ Шкотска
* Полска
* Португалија
* Романија
* Русија
* Сан Марино
* Словачка
* Словенија
* Србија
* Турција
* Украина
* Унгарија
* Финска
* Франција
* Холандија
* Хрватска
* Црна Гора
* Чешка
* Шведска
* Швајцарија
* Шпанија

 |
|  |
| Делумнопризнаени | 
* Абхазија
* Јужна Осетија
* Косово
* Нагорно-Карабах
* Приднестровие
* Северен Кипар

 |
|  |
| Зависни  и др. територии | 
* Гернзи
* Гибралтар
* Ман
* Оланд
* Фарски Острови
* Џерси
* Шпицбершки Острови

 |
|  |
| Други целини | 
* Европска Унија

 |

 |
**Битката кај Гранада** — битка одиграна на 2 јануари 1492 година помеѓу христијанските сојузници предводени од Кралство Арагон и Кралство Кастиља од една страна и Гранадскиот Емират од друга страна, предводени од Мухамед XII од Гранада. Градот на поверќе пати бил ставен во опсада од страна на христијаните, но без успех. Така, христијаните конечно во 1492 година успеале да го заземат градот. Ова означувало крај на маварското владеење и распаѓање на ел-Андалус по скоро 780 години од една страна, и обединување на двете христијански кралства во една држава под името Шпанија.
**Западен фронт** — најважно поприште на воени судири во текот на Првата светска војна. Фронт го отворила Германија со инвазија на Луксембург и Белгија со кој започнало вовлекување на Европа во војната. Целта на оваа првична инвазија било воспоставување на контрола и преземање на стопaнствено и рудно значајни региони во Франција.

Опсег на Западниот фронт
------------------------

Фронтот на почеток бил поставен по должина на Белгија и зафаќал североисточен дел на Франција, со развивање на воени акции се проширил сè до Северното Море и до Швајцарија. Овој фронт, за разлика од осточен бил статичен, карактеристичен по безбројни лавиринти на ровови и бесмислено истребување на војката од двете завојувани страни. Воспоставен е кога германската војска која брзо напредувала кон Франција била запрена од силите на Антанта во првата битка на Марна, а судрените сили се вкопале на своите позиции. Фронтот бил формиран на 4 август 1914 година, а на него се војувало сè до 11 ноември 1918 година.

Одлики и битки на Западниот фронт
---------------------------------

Трка кон морето
По утврдување на фронтот во периодот од 1915 до 1917 година на него се одиграле неколку големи битки, Битката за Елзас, две битки на реката Марна, Гранични битки, Трка кон морето, Битката за Ипре, Голема офанзива кај Вердун, Офанзива на реката Сома, и др. 
Но основна одлика на овој фронт биле утврдени позиции во ровови во кои војската живеела под постојана изложеност на топовски оган, непрекидно пукање, изложеност на бојни отрови, глад, студ, жега и инфекции. Секоја офанзивна акција или ситни повлекувања на воени формации војската ја изложувале на силен стрелачки оган, мински полиња и по првпат во историја забележани воздушни напади со авиони, а во офанзива кај Камврија во 1917 година Германија за првпат во војната ги внела и тенковите.
Токму ваква поставеност и безизлезна пат позиција во која се наоѓале завојуваните страни довела до милионски број на жртви од двете страни.

Жртви
-----

Страотните последици на Западниот, како и на Источниот фронт никогаш не се прецизно пресметани, едноставно, за таква анализа и пресметка не постои статистичка формула и се бројат со милионски цифри. Според една од поновите анализи се спомнуваат 7 947 000 мртви, исчезнати и заробени на страна на Антанта и 5 603 000 мртви, исчезнати и заробени на страна на страна на Централни сили.

Наводи
------

1. 1 2  ILO 1925, стр. 29. sfn error: no target: CITEREFILO1925 (help)
2. ↑  SWO 1922, стр. 742. sfn error: no target: CITEREFSWO1922 (help)
3. ↑  Ayres 1919, стр. 105. sfn error: no target: CITEREFAyres1919 (help)
4. ↑  Hosch 2010, стр. 219. sfn error: no target: CITEREFHosch2010 (help)
5. ↑  Maurel, Henri. „The Volunteers of the Russian Expeditionary Corps in the Moroccan Division during the Second Battle of Marne". Архивирано од изворникот на 19 January 2008. Посетено на 18 January 2017.
6. ↑  Griffiths, William R. (1986). Thomas E. Griess The Great War, Wayne, NJ: Avery Publishing Group
7. ↑  The Blood Test Revisited: A New Look at German Casualty Counts in World War I
**Ние, мечките** (англиски: *We Bare Bears*) е американска анимирана серија создадена од Даниел Чонг за Cartoon Network. Главните ликови во неа се тројца браќа мечки, а дејството – нивните обиди да се прилагодат во човечкото општество. Дејството се одвива во современиот свет. На 30 јуни 2020 г. излегол филмот „Ние, мечките: Филм".

Содржина
--------

Серијата се посветува на тројцата браќа мечки што се обидуваат да се прилагодат во човечкото општество со купување храна, стекнување пријатели со луѓе или обидувајќи се да станат познати на семрежјето. Со овие обиди, се покажува дека мечките се мачат да го направат тоа, поради цивилизираната природа на луѓето и нивните сопствени животински нагони. На крајот, тие сфаќаат дека треба самите да поддржуваат. Едно забележливо гледиште на хуморот на емисијата е „ мечешката пирамида". Како што предложува името, мечките се натрупуваат една врз друга, што им служи како начин на движење.

Наводи
------

1. ↑  Cartoon Network Public Relations [@CartoonNetPR] (June 17, 2015). „#CartoonNetwork Welcomes "We Bare Bears" Premiering on Monday, July 27 @ 6:30 p.m.(ET, PT)" (Tweet). Посетено на January 3, 2021 – преку Twitter.
2. ↑  Yu, Brandon (2020-05-21). „Bay Area creator of 'We Bare Bears' marks end of series with new movie". *Datebook* (англиски). Посетено на June 26, 2020.
3. ↑  „Annecy: Daniel Chong on Cartoon Network's Big New Play, 'We Bare Bears' (EXCLUSIVE)". 17 June 2015.

Надворешни врски
----------------

 Викицитат има збирка цитати поврзани со: ***Ние, мечките*** 

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ние, мечките" на Ризницата ? |

* Матична страница

* *Ние, мечките*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Царка Дончова Андреевска** (30 декември 1924

 во Кратово — 6 април 1944

 во Штип) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

По завршувањето на основното образование, се запишала во граѓанското училиште во Кратово. По окупацијата на Македонија од германско-бугарските фашистички окупатори и присилното бугаризирање на македонското население, му пркосела на окупаторот со тоа што не сакала да го продолжи образованието во окупаторските асимилаторски училишта. Како напредна младинка и симпатизер на ослободителното движење, активно се вклучила во помагање на движењето. Таа активно учествува во организирање вечеринки за собирање на напредната младина, на кои се зборувало за организирање и давање отпор против бугарскиот окупатор за ослободување на Македонија. На една од повеќето задачи, што од партиската организација во градот ги добила, била да помогне во планираниот напад на рудниците Злетово-Пробиштип, од народноослободителната војска и тоа ноќта на 2 спрема 3 април 1944 година. Во очекување на нападот на рудниците Добрево и Пробиштип, заедно со Вера Пазаванска дошле во Пробиштип заради организирање на приредба, со која имале за цел да ја намалат будноста на бугарската и германската војска пред претстојниот напад на Пробиштип. По изведениот успешен напад на рудникот, Царка со уште неколку другари била фатена и затворена. Бугарската полиција ја претресла куќата на рударот Томо Буиќ, роден во Сињ - Хрватска, а доселен како рударски работник во Пробиштип уште од 1935 година. Бидејќи во неговата куќа биле засолнети ѝ Царка ѝ Вера Пазаванска, при овој претрес на неговата куќа ги наоѓаат илегалните материјали кои тие ги донеле од Кратово. Истата ноќ, Царка и другите активисти се уапсени и се пренесени во штипскиот затвор и биле подложени на ѕверско мачење за да ги издадат своите организирани другари во Кратово. Откако таа не признала ништо, на 6 април 1944 година, изведени се пред суд и осудени на смртна казна ***стрелање***, која веднаш е извршена, пред очите на насила насобраниот народ, во близината на Штип на десниот брег на реката Брегалница. Заедно со неа се убиени уште 11 младинци и рудници, меѓу кои и две други жени.

Во нејзина чест една улица како ѝ детска градинка во нејзиниот роден град Кратово, се именувани токму по неа.

Поврзано
--------

* Иван Андреевски
* Масакр во Штип

Наводи
------

1. 1 2  *Нивната борба за слобода, наш патоказ за иднината*. Кратово: Општински одбор на СЗБ НОВ Кратово. 1985. стр. 29–30.
2. ↑  „Германска бомба го ранила, германски лекар го излекувал по авиобомбардирањето на Штип на 6 април 1941". *ММС*. 2019-04-06. Архивирано од изворникот на 2021-08-06.
3. ↑  „Образование | Opstina Kratovo".
**Земен** (бугарски: *Земен*) — гратче во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Земен во Перничката Oбласт. Има население од околу 1.499 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Гратчето се наоѓа во планинска област, на двата брега на реката Струма, во мала котлина, која е на влезот во Земенската Клисура.

Земен се наоѓа на 44 километри од регионалниот центар Перник и околу 70 километри од главниот град Софија.

Историја
--------

Во средниот век недалеку од местото на сегашниот град во клисурата на Струма постоел средновековниот **Земл’нград**. За време на османлиското владеење постоела населбата **Белово**. Во 1909 година била отворена станицата Белово на новоизградената железничка линија Софија — Ќустендил — Ѓуешево. Во 1925 година станицата и селото биле преименувани во **Земен** со намерата да се оживее и зачува името на средновековниот Земл’нград. Од 1974 година Земен добил статус на град.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Поврзано
--------

* Земенски манастир

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Општина Земен
Оваа статија се однесува на село во Великотрновско.  За останати значења, погл. Ресен (појаснување).  

**Ресен** (бугарски: *Ресен*) — село во Северна Бугарија. Административно припаѓа на општина Велико Трново, Великотрновска Област. Има население од околу 1.943 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Селото се наоѓа во долината каде што реката Негованка се влева во реката Росица. Климата е умереноконтинентална - типична за Дунавската рамнина. Климатските услови го фаворизираат одгледувањето на градинарски и овошни култури. Ресен се наоѓа на 18 километри северно од Велико Трново и на 15 километри од античкиот град Никополис ад Иструм.

Образование
-----------

* Основно училиште „Христо Ботев";
* Детска градинка.

Култура
-------

* Етнографски музеј;
* Народно читалиште „Просвета" основано во 1874 година.

Редовни настани
---------------

Секоја година на празникот Димитровден во Ресен се одржува традиционална селска средба.

Спорт
-----

Фудбалскиот клуб на селото се вика **ФК Ресен** и се натпреварува на аматерски план во регионалните групи од Велико Трново. По 10-годишна пауза, тимот беше вратен во натпреварите во 2010 година.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Веб-страница на локалниот фудбалски клуб „Ресен"
Пржени роскиљи од Астурија
**Роскиља** е вид на слатко тесто кое се произведува пржено или печено, карактеристично за Шпанија. Се конзумираат особено за празникот на Свети Исидор, патрон светец на Мадрид (се празнува на 15 мај). Рецептот за изработка на роскиљата датира од времето на Римското Царство, и постои континуитет на изработка на ова тесто на Пиринејскиот Полуостров од тоа време. Во делови од Кантабрија (покраина на север од Шпанија), се конзервираат зимно време на традиционален начин во посебни садови кои се закопуваат во снегот на Кантабриските Планини. Во Галисија првенствено се прават за религиозни празници, а особено се познати оние од областа Пуентеареас. Помеѓу различните варијанти кои варираат од регион до регион се наоѓаат и тие кои се прават со анис (основен тип), глазирани во шеќер во различни бои (најчесто жолти, црвени и кафени), залиени со белка од јајце (таканаречени „роскиљи на Санта Клара"), како и тие без шуплина на средината (популарно познати како „слепи").

Постои голема сличност, но и битни разлики помеѓу шпанската роскиља и македонската крофна.
**Песната на Канте хондо** или **Поема со длабоки песни** (шпански: *Poema del Cante jondo*) — збирка песни на шпанскиот поет Федерико Гарсија Лорка од 1931 година.

Содржина
--------

Најпознати песни од збирката се:

* „Баладичка за трите реки" (*Baladilla de los tres rios*)
* Циклусот „Песна на циганската сигирија" („Пејзаж", „Гитара", „Крик", „Тишина", „Минувањето на сигирија", „По минувањето", „А потоа")
* Песната на солеа (*Poema de la solea*)
* „Село" (*Pueblo*)
* „Нож" (*Puñal*)
* „Крстопат" (*Encrucijada*
* „Оф!" (*Iay!*)
* „Изненадување" (*Sorpresa*)
* „Солеа" (*La solea*)
* „Пештера" (*Cueva*)
* „Зора" (*Alba*)
* Циклусот „Песната на саетата" („Стрелци", „Ноќ", „Севиља", „Балкон", „Мугра")
* Циклусот „Цртежот на Петенера" („Ѕвоно", „Пат", „Шест жици", „Игра", „Смртта на Петенера", „De profundis", „Мртовечко ѕвоно")
* Циклусот „Две девојки" („Лола", „Ампаро")
* Циклусот „Вињето фламенко" („Ликот на Силверио Франконети", „Мементо")
* Циклусот „Три града" („Малагења", „Кордовско предградие", „Игра")
* Циклусот „Шест каприча"

Осврт кон делото
----------------

„Песната на канте хондо" е целосно свртена кон сигириите, саетите и солеите, кон гитарата и кон Шпанија од минатото, од селото и од детството на поетот. Иако во збирката е даден цел регистер на музичкиот фолклор и на народниот поетски збор, сепак таа се одликува со модерна лирика. Во неа, во усвитена инспирација се проектира и транспонира народното богатство, но преку автентичниот поетски збор, збирката е израз на неповторливата, самостојна и голема личност на авторот. Над пописот на содржини, бои и настани, како конвенционални така и битови, се крева една нова Андалусија - стварна и митска, секојдневна и таинствена, присутна и недофатна. Во песните блеснува ножот забоден во снагата на човекот и во распаќето на времето, месечината им го покажува патот на јавачите, крикот ја испишува својата елипса што гасне во ехото на ридовите, а гитарата го оплакува копнежот по недофатливите нешта. Нив ги придружуваат мирисите на земјата, на морето и на месечината, ги осветлуваат плодовите на лимонот, портокалот и маслината, а градовите (Гранада, Севиља, Кордоба) се обоени во нестварни бои. Овој регистер од зборови станува сноп од таинствени знаци и симболи што ја опишуваат митологијата на лириката на Лорка. Сè е во функција на строга, чистастрасна форма и формула, ликовно блескава, музички совршена, понекогаш повлечена и херметична поради сложената азбука на неповторливите знаци. Врз сето тоа се крева пораката за голема, сеопфатна љубов на мажот и жената, нивната нежност и страст, а врз таа љубов за пејзажот и за песната, за жената и за човекот, високо се креваат окото и здивот на постојаната и величествена смрт.

Наводи
------

1. ↑  Федерико Гарсија Лорка, *Неверна жена*. Скопје: Македонска книга, Култура, Мисла, Наша книга, 1982, стр. 11-51.
2. ↑  Матеја Матевски, „Федерико Гарсија Лорка 1898 - 1936", во: Федерико Гарсија Лорка, *Неверна жена*. Скопје: Македонска книга, Култура, Мисла, Наша книга, 1982, стр. 158-159.
Имагинарен портрет на Сизенанд од Бернардино Монтањес (масло на платно, 1856)
**Сисенанд** ( шпански, галисиски и португалски : *Sisenando* ; латински: *Sisenandus* </link> ) ( ок. 605 – 12 март 636) бил визиготски крал на Хиспанија, Септиманија и Галиција кој владеел од 631 до 636 година  Исто така познат како

Сисенанд, крал на Визиготите

основно име: основно име: Сисенанд

друго име: друго име: Сисенадус

друго име: друго име: Сисенандо

друго име: друго име: Сисинанд

друго име: друго име: Sisinanþs

Царување
--------

Сисенанд бил гувернер на Септиманија, кога благородниците се побуниле против визиготскиот крал, Суинтила, поради конфискациите на земјиштето од страна на последниот и распределбата на привилегиите меѓу благородништвото и свештенството. Сисенанд се приклучил на бунтот и го соборил Суинтила со помош на Дагоберт I, кралот на Франките, на кого готските благородници му понудиле чинија со чисто злато за возврат, тешка 500 фунти. Плочата наводно била подарок што Аетиј, римски генерал, му го дал на Торисмунд, тогашниот крал на Визиготите, во 451 година.[]</link> По успешното соборување на Суинтила и заземањето на Сарагоса на 26 март 631 година, Сисенанд се прогласил себеси за крал. Победата на Сисенанд го претставувала и триумфот на благородништвото над обичниот народ, иако најголема корист имало свештенството, кое го искористил заморот на другите претенденти за да го засили сопственото влијание.

По преземањето на тронот, тој го прогласи Суинтила, претходниот крал за тиранин поради неговите многубројни злосторства, беззаконија и акумулирање на богатство на сметка на сиромашните; ги отстранил и сите даноци на свештенството.

Помеѓу 632 и 633 година, очигледно имало обид за востание во кралството, на чело со Јудила, за што сведочат само две монети од Мерида и Гранада со натпис IUDILA REX. Револуцијата не успеала, а Јудила подоцна била убиена.

Со цел да се добие црковна усогласеност, на 8 декември 633 година, Сисенанд го свикал IV собор во Толедо, кој изготвил граѓански и црковни закони во визиготското кралство, вклучувајќи смртна казна, екскомуникација и осуда на вечна смрт за оние што се побуниле против кралот.. Слични казни биле одобрени за оние кои сакале да се откажат од таков закон на избор.  Меѓутоа, советот не му отстапил никакво наследно право на кралот; следниот крал би бил избран од епископите и магнатите од некој нивни.

Сисенанд починал од природна смрт во градот Толедо на 12 март 636 година. Чинтила бил избран од епископите да го наследи.

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6  „La Corte Visigoda de Toledo - Sisenando". *Fuenterrebollo Portal*.
2. ↑  „La Corte Visigoda de Toledo - Iudilia". *Fuenterrebollo Portal*.
3. 1 2  „Concilium Toletanum quartum". *Benedictus Levita*.
 

| Владејачки титули |
| --- |
| Претходник**Суинтила** | **Крал на Визиготите**26 March 631 – 12 March 636 | Наследник**Чинтила** |
**Подмолно** (англиски: *Insidious*) е натприроден филм на ужасите од 2010 г. во режија на Џејмс Ван по сценарио на Ли Ванел и со Патрик Вилсон, Роуз Бирн и Барбара Херши во главните улоги. Ова е првиот дел од франшизата „Подмолно" и трет во хронолошкиот заплет на серијата. Приказната се сосредоточува на брачна двојка, чие момче необјасниво паѓа во коматозна состојба и станува сад за разни ѓаволски суштества во астралниот свет.

Содржина
--------

Семејството Ламберт, составено од родителите Џош и Ренаи, и нивните три деца, се преселуваат во нова куќа. Почнуваат да се случуваат чудни и морничави настани, особено во врска со нивниот син Далтон, кој паѓа во необјаслива кома. Семејството набрзо сфаќа дека нивната куќа е проколната, но кога се преселуваат за да избегаат од натприродната активност, откриваат дека не е куќата таа што е проколната, туку нивниот син.

Очајни да го спасат Далтон, родителите бараат помош од паранормални иследници. Тие откриваат дека Далтон поседува способност да астрално патува додека спие, но за време на едно тивко патување, тој се губи во царството наречено „Понатаму", мрачно и опасно место населено со злобни суштества. Џош, таткото на Далтон, има слична способност, која ја потиснувал уште од детството.

Додека семејството се соочува со паранормалните сили и се впушта во The Further за да го спаси Далтон, тие откриваат вознемирувачка врска помеѓу Џош и суштествата што ги прогонуваат. Филмот гради напнатост преку натприродни појави, страшни мигови и таинствена старица што го прогонува Далтон. На крајот, семејството се соочува и ги надминува натприродните сили за да го спаси Далтон, но крајот остава простор за продолжение.

Наводи
------

1. 1 2  „Insidious". *American Film Institute*. Архивирано од изворникот April 15, 2019. Посетено на November 22, 2016.
2. 1 2 3 4  „Insidious (2011)". *British Film Institute*. Архивирано од изворникот на 2020-10-22. Посетено на 2013-11-12.
3. ↑  „INSIDIOUS". *Stage 6 Films*. Архивирано од изворникот 2019-11-25. Посетено на 2020-12-18.
4. ↑  McClintock, Pamela (26 April 2011). „'Insidious' Is the Most Profitable Film of 2011". *The Hollywood Reporter*. Архивирано од изворникот 16 April 2023. Посетено на 16 April 2023.
5. 1 2 3  „LUMIERE : Film: Insidious". *European Audiovisual Observatory*. Архивирано од изворникот 2017-03-05. Посетено на 2016-10-13.
6. ↑  „Insidious (2011)". *Box Office Mojo*. Архивирано од изворникот 2021-05-10. Посетено на 2011-07-18.
7. ↑  Collis, Clark. „Director James Wan talks 'The Conjuring' and 'Insidious 2' and confirms we'll be seeing more of [spoiler] in 'Fast & Furious 7'". *Entertainment Weekly*. Архивирано од изворникот на November 1, 2015. Посетено на 18 February 2016.
8. ↑  Keegan, Rebecca (February 10, 2013). „SXSW: 'Insidious' leads sci-fi and horror horde in Texas [updated]". *Los Angeles Times*. Архивирано од изворникот August 12, 2014. Посетено на June 6, 2013.

Надворешни врски
----------------

* *Подмолно (филм)*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* *Подмолно (филм)* на Metacritic

* *Подмолно* на Rotten Tomatoes

* *Подмолно (филм)* на Box Office Mojo
**Херман Нортроп Фрај** (Шербрук, 14 јули 1912 — Торонто, 23 јануари 1991), канадски книжевен критичар и теоретичар на книжевноста, кој се смета за еден од највлијателните во 20 век.

Животопис
---------

Учел во Канада и Велика Британија. Од 1939 предавал на Колеџот во Вирџинија. Во *Анатомија на критики* (1957), неговиот највлијателен дел, Фрај ги анализирал различите облици на книжевната критика и нагласувал значајни архетипски симболи во книжевноста. Напишал низа на критички студии.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Сон"** (српски: *Сан*) — југословенски филм од 1966 година, во режија на Младомир Пуриша Ѓорѓевиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Михаило Јанкетиќ, Љубиша Самарџиќ, Оливера Катарина, Мија Алексиќ и Љуба Тадиќ. Според темата и стилот, филмот се надоврзува на претходниот филм на Ѓорѓевиќ, „Девојка", а заедно со уште два негови филма, „Утро" и „Пладне", го сочинува еден од најпознатите циклуси на југословенскиот „црн бран". „Сон" бил југословенски кандидат на 17. Меѓународен филмски фестивал во Берлин.

Синопсис
--------

Во 1941 година, Чачак и Ужице се слободни градови. Една девојка и едно момче сонуваат за поубава иднина, но војната им ги прекинува соништата. Германската војска повторно ја освојува областа, партизаните се повлекуваат, а зад нив остануваат многу мртви...

Наводи
------

1. ↑  РТС, In memoriam Младомир Пуриша Ђорђевић, Сан (пристапено на 25.11.2022)
Координати: 41°52′0″N 8°52′12″W﻿ / ﻿41.86667° СГШ; 8.87000° ЗГД﻿ / 41.86667; -8.87000

**Мињо** (шпански и галисиски: *Miño*; португалски: *Minho*) — најдолгата река во Галисија, Шпанија, со вкупна должина од 340 км.

Името доаѓа од латинскиот поим „Миниј" (латински: *Minius*) со значење „цинобер", т.е. „црвеникава". Мињо е река од стопанско значење, бидејќи од неа се наводнуваат лозја, ниви и полиња, и се добива хидроенергија. Дел од течението ја исцртува шпанско-португалската граница.

Реката извира во местото Педрегал де Иримија, околу 50 км северно од градот Луго во Галисија. Минува јужно од ѕидините на стариот римски град и тече низ клисури сè до долината, па станува поширока северно од Оренсе. На потегот од Портомарин до Фриејра, на реката се изградени повеќе хидроакумулации: „Балезар" (654 хм³), „Пеарес" (182 хм³), „Велје" (17 хм³), „Кастрело" (60 хм³) и „Фриејра" (44 хм³).

На 20 км северно од Оренсе, во Мињо се влева нејзината главна притока, реката Сил. Кога ќе го мине Оренсе, реката тече во југозападен правец сè додека не дојде до португалската граница кај Мелгасо. Кај местото Рибадавија е сместена последната акумулација „Фриејра", чие винско подрачје е познато по виното „рибејро".

Тука течението на реката ја образува границата помеѓу двете држави во должина од 80 км. Овој предел е долински, мошне плоден и максимално искористен во полјоделството. Се одгледуваат култури како пченка, компир, зелка, а покрај самата долина се простираат лозови насади на сорти од кои се произведува т.н. „Зелено вино" (*Vinho Verde*).

Минувајќи ги средновековните градови Мелгасо и Монсао, Мињо го дели старите утврдени градови Туј во Шпанија од Валенса во Португалија — обата заштитени како културно-историско богатство. Кај Камиња, Мињо конечно се влева во Атлантскиот Океан.

Главни притоки на реката се Сил, Неира, Авија, Барбантињо, Бубал и Арноја.

Поврзано
--------

* Мињо на Ризницата ?
* Валенса до Мињо
* Список на реки во Португалија
* Список на реки во Шпанија

Наводи
------

1. ↑  Изворот на реката Мињо на ГИС на Управата на Галисија (достапно од SITGA[*мртва врска*])

Надворешни врски
----------------

* Реката Мињо и Градот Туј Архивирано на 18 октомври 2003 г. (шпански)
* Вински туризам по реката Мињо (англиски)
***Христос на крстот*** ― слика од 1627 година на Франсиско де Сурбаран, сега во Уметничкиот институт во Чикаго,.
Во 1626 година, Сурбаран потпишал нов договор со Доминикански манасти Сан Пабло де Реал во Севиља за изработка на 21 слика за 8 месеци. Еден од нив била „Христос на крстот", на кој современиците на уметникот толку му се восхитувале што градскиот совет на Севиља предложи тој трајно да се пресели таму во 1629 година.

Како и kaj Диего Веласкез од 1632 година *Распнатиот Христос*, уметникот ги покажува двете стапала на Христос заковани одделно - бројот на клинците користени за да се распне Христос, тогаш било прашање на контроверзност, со Бригита Шведска се споменувале на четири клинци. И двете дела, исто така, се потпираат на трендот на Контрареформацијата по Советот на Трент кон претстави кои се фокусираат исклучиво на Христос, а не на свитата собрана околу него.

Наводи
------

1. ↑  The Illuminated Christ
2. ↑  Francisco de Zurbarán - Crucifixion
**„Песна од разделбата"** (српскохрватски: *Pjesma od rastanka*) — југословенски филм од 1979 година, во режија на Даниел Марушиќ, снимен по сценариото на Иван Кушан, работено според мотиви од драмите на Иво Војновиќ. Улогите ги играат: Карло Булиќ, Бисерка Ипша, Иван Вискочил, Тонко Лонза, Хелена Буљан, Нико Ковач, Изет Хајдархоџиќ, Винко Призмиќ, Мартин Бахмец, Круно Шариќ и Ива Марјановиќ.

Синопсис
--------

Дубровничкиот благородник Никша Прокулиќ се противи на љубовта на неговата ќерка Јела и чешкиот офицер, припадник на австроунгарската војска која во 1814 година го окупира градот. Притоа, приказната за пропаста на Дубровничката Република се испреплетува со приказната за пропаста на старото благородничко семејство...

Наводи
------

1. ↑  Ivan Kušan: Pjesma od rastanka, hrvatski film (1979.) (пристапено на 18.12.2023)
Вилијам Леви во 2015 година
**Вилијам Леви** (шпански: *William Levy*) е кубански глумец и поранешен модел.

Животопис
---------

### Ран живот

Леви е роден на 29 август 1980

 година во Хавана, Куба. Како најстар од трите деца, заедно со семејството емигрира во Мајами кога имал 14 години.

### Кариера

Негова прва појава во мексиканските теленовели е во 2007 година во теленовелата *Страст* на продуцентката Карла Естрада во продукциската куќа Televisa. Во оваа серија глуми заедно со Фернандо Колунга, Сузана Гонзалез, Себастијан Рули, Даниела Кастро, Алберто Естрела и др. Во 2008 година ја добива и првата главна улога во мексиканската серија *Внимателно со ангелот*, наспроти поранешната членка на музикалната група RBD, Мајте Перони.

Теленовели
----------

* Триумф на љубовта - (2010 - 2011) - Максимилијано Сандовал
* Магична привлечност - (2009) - Алехандро "Алекс" Ломбардо
* Внимателно со ангелот - (2008 - 2009) - Хуан Мигел Сан Роман
* Страст - (2007 - 2008) - Васко Дариен
* Заробена - (2007) - Лари Иразабал
* Мојот живот си ти - (2006) - Федерико
* Да те заборавам, никогаш - (2005) - Херман

Наводи
------

1. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2019-10-26. Посетено на 2009-07-17.
**Катарза**  (κάθαρσις) што значи „прочистување" или „чистење" или „појаснување")

1. Прочистување и воспоставување душевна рамнотежа.

2. Етичко и душевно прочистување што се доживува и доведува до воспоставување душевна рамнотежа.

Платон зборувал за смртта како катарза (одвојување на душата од телото). За Аристотел, катарзата е естетско чистење на душата на оној што набљудува уметничко дело.

Во психологијата, катарзата е сложен процес со кој потиснатите идеи се доведуваат до свест, а потоа се усвојуваат преку преживување или вербализација. Ова ја намалува напнатоста предизвикана од потиснати патогени искуства и непријатните емоции поврзани со нив. Исто така, може да значи каква било форма на абракција без разлика на неговото психотерапевтско значење. На оваа претпоставка се заснова катарзичниот метод.

Наводи
------

1. ↑  катарза[*мртва врска*]
**Гуарана** е енергетски пијалак произведен од Књаз Милош а.д. производител со седиште во Аранѓеловац, Србија. Пијалакот е популарен во Србија и е направен од екстракти од растението гуарана, кое содржи кофеин (понекогаш наречен „гуаранин"), теофилин и теобромин. Гуараната има содржина на кофеин еднаква или повеќе од повеќето енергетски пијалаци.

Состојки
--------

Состојките вклучуваат сода-вода, шеќер, лимонска киселина, таурин, екстракт од гуарана, кофеин, витамин Ц, ниацин, пантотенска киселина, витамин Б6, витамин Б12, натриум бензоат и боја.

Надворешни врски
----------------

* Официјален сајт на Гуарана

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Градската куќа на Вијана
**Вијана** (шпан. *Viana*) — гратче и општина во покраината Навара во северна Шпанија. Местото е основано во 1219 г. од наварскиот крал Санчо VII. Денес населението брои 4.018 жители.

Во Вијана е погребан италијанскиот војсководец и државник Чезаре Борџија (1475/76-1507). Градот е родно место на отецот Франциско Гонзалез де Ибара, мисионер во јужна Калифорнија во периодот помеѓу 1820 и 1840.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вијана" на Ризницата ? |

Наводи
------

1. ↑  Население на Вијана (2011) Архивирано на 4 март 2016 г. - Национален статистички институт (англиски)

Надворешни врски
----------------

* Вијана - Средновековна историја на Навара (шпански)
* Град Вијана Архивирано на 5 март 2012 г. (шпански)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Шпанија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 42°30′N 2°20′W﻿ / ﻿42.500° СГШ; 2.333° ЗГД﻿ / 42.500; -2.333
**Ана Александровна Кострова** (родена **Луканова**) (руски: *А́нна Алекса́ндровна Костро́ва*; село Бјалисток, 22 ноември 1909 – Санкт Петербург, 7 јули 1994 година) била руски и советски сликар, графички дизајнер и Илустратор на книги, која живеела и работела во Ленинград. Таа била член на Ленинградскиот сојуз на уметници, се смета за претставник Ленинградското училиште за сликарство.

Животопис
---------

Ана Александровнa Костоваa е родена на  22 ноември 1909 година во селото Бјалисток, во Омската област, Западен Сибир, Руска Империја.

Во 1925 година се запишала *на Омското уметничко-индустриско училиште*, каде што студирала со В. Tрофимов и С. Фрлдман. Во 1928 година дипломирала на Омското уметничко-индустриско училиште.

Во 1930 година се преселила во Ленинград. Од 1934 година учествувала во уметнички изложби. Таа сликалa портрети, пејзажи, мртва природа, работи како лице без државјанство, уметник, графички дизајнер, и илустратор. Нејзините самостојни изложби биле одржувани во Ленинград (1973, 1977 година и 1979) и во Москва (1974 и 1983).

Во 1930-те години, Ана Костровa, заедно со нејзиниот сопруг, уметникот Николај Костров, тргнала на пат и престојувала во Бело и Barents море, Крим, Украина и Новгород.

Во 1940 година, Ана Кострова била примена во Ленинградскиот сојуз на уметници.

Меѓу 1950 година и 1970 година, Ана Кострова е ангажирана за илустрирање на книги за деца за големи издавачки куќи во Москва и Ленинград. Заедно со нејзиниот сопруг Николај Костров патувале во Ерменија, Норвешка, го посетиле древниот град на Вологда, и крстареле по Дунав. Осврти и впечатоци од овие патувања биле инспирација за појава на бројни слики и цртежи на Ана.

Ана Александровнa Кострова починала  7 јули 1994 година во Санкт Петербург, Руска Федерација, во 85 година. Нејзините фотографии и графики се предадени на државниот руски музеј, уметнички музеи и приватни колекции во Русија, Германија, Финска и други.

Наводи
------

1. ↑  *Directory of Members of the Union of Artists of USSR. Volume 1.*- Moscow: Soviet artist, 1979. - pp. 549.
2. ↑  *Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School.*- Saint Petersburg, NP-Print Edition, 2007. P.385, 387-389, 400, 443, 444.

 Надворешни врски
-----------------

* *Католог за Ана Кострова.* (англиски)
* *Биографија на Ана Кострова*  (англиски)
* *Историски преглед.*  (англиски)
* *Хронологија на Ленинградското сликарско школо.*  (англиски)
* *Непознат Социјалистичк Реализам. Потраги и за идните откритија*. (англиски)