Волското око билкафотографиранa во Отава, Онтарио во 2019 година
Волско око, ***Inula helenium***, исто така наречен **коњ-лечи** или **елфдок**, е широко распространет растителен вид во семејството на сончогледи Asteraceae. Првобитно пронајден во Евроазија од Шпанија до провинцијата Ксинџијанг во западна Кина и натурализиран во делови од Северна Америка.

Опис
----

Волското око е прилично цврста билка, чие стебло достигнува висина од околу 90-150 см. Листовите се големи и назабени, долните со стебленца, останатите го прегрнуваат стеблото; сечила во облик на јајце, елипсовидна или во облик на копје, големи до 30 см долго и 12 см широк. Листовите се зелени на горната страна со светли, расфрлани влакна, но белузлави на долната страна поради дебелиот слој од волна. Цветот има глава до 5 см широк, секоја глава содржи 50-100 цветови со жолти зраци и 100-250 жолти цветови од диск. Коренот е густ, разгранет и муцилаген, и има горчлив вкус и камфоричен мирис со слатки цветни (слични на виолетови) подтонови.

Фолклор и традиционална употреба
--------------------------------

Специфичното име на растението, *хелениум*, потекнува од Хелена од Троја ; Се вели дека волското око изникнало од местото каде што и паднале солзите. Било свето за античките Келти, а некогаш го имало името „елфворт". Растението традиционално се сметало дека се поврзува со џуџињата и самовилите.

Николас Калпепер сметал дека волкото око е управувано од Меркур и го користел за загревање на студениот и ветровит стомак, за отпорност на отровот, за зајакнување на видот и за отстранување на внатрешните блокади.

Употреби
--------

Билката се користи уште од античко грчко време. Теофраст препорачал да се користи растението во масло и вино за лекување на каснувања од вајпери, пајаци и борови гасеници во неговата *Historia Plantarum*.

Во римско време, *Апикиј*, готвач од 1 век од нашата ера, го опишува како растение за тестирање дали медот е расипан или не, растението се потопувало во медот и потоа се палело, ако силно изгори, медот се сметал за добар. Коренот бил спомнат од Плиниј во неговата *Природна историја* и како лек и како зачин.

Во средновековна Европа, корените биле захаросани и се јаделе како кондиторски производи.

Во Франција и Швајцарија се користи за производство на абсинт. Во Англија порано беило во голема репутација како ароматичен тоник и стимуланс на секреторните органи. Се спомнува во еден новоанглиски алманак од 1817 година како лек за хидрофобија кога коренот е модричен и се користи со силна лушпа од млеко. Се користи во хербалната медицина како експекторанс и за задржување на водата.

Хемиски состојки
----------------

Покрај складишниот полисахарид инулин (C 6 H 12 O 6 [C 6 H 10 O 5 ] n ), полимер од фруктоза, коренот содржи хеленин (C 15 H 20 O 2 ), фитохемиско соединение кое се состои од алантолактон и изоалантолактон. Хеленин е стеароптен, кој може да се подготви во бели ацикуларни кристали, нерастворливи во вода, но слободно растворливи во алкохол. Кога се ослободува од придружниот инула-камфор со повторена кристализација од алкохол, хеленин се топи на 110 °C.

Наводи
1. ↑  B.-E. van Wyk and M. Wink. (2004).  *Medicinal Plants of the World*, p. 181, Singapore: Times Editions.
2. ↑  Altervista Flora Italiana, *Inula helenium* L. includes photos and European distribution map
3. 1 2  Flora of North America, *Inula helenium* Linnaeus, 1753.
4. ↑  Biota of North America Program 2014 county distribution map
5. 1 2  Flora of China, *Inula helenium* Linnaeus, 1753. 土木香 tu mu xiang
6. ↑  Howard, Michael (1987). *Traditional Folk Remedies*. Century. стр. 135. ISBN 0-7126-1731-0.
7. ↑  Greer, John Michael (2017). *The Encyclopedia of Natural Magic* (First. изд.). Woodbury, Minnesota: Llewellyn. стр. 101. ISBN 978-0-7387-0674-0.
8. ↑  Culpeper, Nicholas (1814). *Culpeper's Complete Herbal*. No. 8, White's Row, Spitalfields: Richard Evans. стр. 70.CS1-одржување: место (link)
9. ↑  Roques, Alain (2015). *Processionary moths and climate change : an update*. Dordrecht: Springer. стр. 1. ISBN 978-94-017-9339-1. OCLC 893559920.
10. ↑  *De Re Coquinaria of Apicius*.. стр. Book I, 18.CS1-одржување: место (link)
11. ↑  Sanderson, Helen; Renfrew, Jane M. (2005). Prance, Ghillean; Nesbitt, Mark (уред.). *The Cultural History of Plants*. Routledge. стр. 102. ISBN 0415927463.
12. ↑
13. ↑  Daboll, N. (1816). *The New-England almanack, for the year of our Lord Christ, 1817: Fitted to the meridian of N. London*. New London: Samuel Green.
14. ↑  Bartram, T. (1998). *Bartram's Encyclopedia of Herbal Medicine*. London: Robinson Publishing Ltd. ISBN 978-1854875860.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Надворешни врски
----------------

* Волско око во растенија за иднината
* Elecampane од Maud Grieve, A Modern Herbal
* фотографија од примерок од хербариум во ботаничката градина во Мисури, собрана во Мисури во 1933 година