recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ловци собирачи
Во општеството на **ловците собирачи**, луѓето се потпираат на непосредно добивање храна како растенија и месо од животни (лов) во дивината. Значи, нивниот начин на добивање храна вклучува собирање на јадливи растенија, овошје и лов на диви животни. Пред околу 90.000 години, првите современи луѓе (*Homo sapiens reces*) се појавиле на Блискиот Исток и Северна Африка. Тие сосуштествувале со последните членови на Homo sapiens neandertalensis и постепено ги заменувале.

Пред повеќе од 30.000 години, подемот и процутот на уметничките вештини укажале на развојот на симболичкото размислување. Групите ловци од горниот палеолит наследиле големо знаење за нивната територија и начинот на живот на различни животни: тревопасни животни како ирваси што живеат во стада или како осамени мажјаци, како и грабливци, мали цицачи и птици.

Овие ловци се прилагодиле на сезонските миграции на ирвасите, клучен извор на месо. Секој дел од ирвасите бил искористен: кожите се штавеле со црвен окер за облека, платна за шатори и садови; рогови биле изработени во алатки како пиштоли, шилци, копјефрлачи и прачки; а жилите и цревата се користеле за прицврстување на дршките на сечилата и оружјата, додека прободените заби служеле како украс.

Наводи
------

1. ↑  Ember, Carol R. (June 2020). „Hunter-Gatherers (Foragers)". Посетено на 14 September 2022.
2. ↑  Wade, Nicholas (2006). *Before the Dawn*. London: The Penguin Press. ISBN 1594200793.

Надворешни врски
----------------

* Ловци собирачи на Ризницата ?

* International Society for Hunter Gatherer Research (ISHGR)
* The Association of Foragers: An international association for teachers of hunter-gatherer skills.
* A wiki dedicated to the scientific study of the diversity of foraging societies without recreating myths
Крал на ЕленитеПредлошка:SHORTDESC:Крал на Елените

**Константин I** (грчки: *Κωνσταντῖνος Αʹ, Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων*, *Konstantínos Αʹ, Vasiléfs ton Ellínon*; роден на 21 јули 1868

 во Атина– починал на 11 јануари 1923

 во Палермо) бил крал на Грција во периодот од 5 март 1919 до 30 мај 1917, како и од 6 декември 1920 до 14 септември 1922 година.

Константин бил син на Георги I. Завршил воено училиште во Атина и политиќки науки на универзитетот во Лајпцинг, Германија. Се оженил за германската принцеза Софија, сестра на Вилхем II. Тој бил на чело на грчката армија во времето на Грчко-турската војна и Балканските војни. Во негово време, неговата земја се проширила на сметка на Македонија, зазимајќи површина од 34.356 km2, заедно со нејзиниот најголем град Солун.

На 30 мај 1917 година под притисок на сојузниците бил принуден да се откаже од престолот во корист на својот втор син Александар и со престолонаследникот Георги да ја напушти земјата. По завршувањето на Првата светска војна, во 1920 година починал кралот Александар, а Елевтериос Венизелос бил поразен на изборите. Оа довело до одржување на референдум според кој Константин I повторно станал крал на Грција.

Но поразот во војната од Турција во 1922 година, како и започнувањето на бунтот на Николаос Пластирас и Стилијанос Гонатас, довело до повторна детонација на кралот на 27 септември 1922 година, овој пат во корист на неговиот син Георги.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 22126521
* LCCN: nr94006650
* ISNI: 0000 0000 9043 9674
* GND: 136420702
* SELIBR: 295727
* SUDOC: 136741657
* BNF: cb13311469m (податоци)
* BNE: XX1767892

 |

 |
*За други значења на поимот Гази Баба, видете на појаснителната страница*
Патека низ парк-шумата
**Гази Баба** — вештачки подигната шума, која од своето формирање до денес, станала вистинска биоценоза со сите свои атрибути. Се наоѓа во центарот на Скопје, сместена на истоимениот рид. Поради нејзиното огромно значење, со Одлука на Градот Скопје шумата е заштитена како „карактеристичен пејзаж". Карактеристичниот пејзаж Гази Баба како заштитено подрачје е под ингеренции на Градот Скопје а со него стопанисува јавното претпријатие Паркови и зеленило. Во 2015 година шумата е прогласена за споменик на природата.

Особености
----------

Парк-шумата на север се граничи со Општина Бутел, населбата Бутел 2, на исток со Општина Гази Баба, населбата Железара и населбата Автокоманда, на југ со Природно-Математичкиот факултет, Студентскиот дом „Стив Наумов", Шумарскиот факултет и Земјоделскиот факултет и на запад со Општина Чаир.

Карактеристичнот пејзаж Гази Баба е оформен во педесеттите години на XX век со првенствена и единствена намена- санитарно-хигиенсака заштита од емисиите од поранешната Железарница и нивно спречување да се дисперзираат кон внатрешноста на градот кој тогаш бил со значително помали димензии. Меѓутоа сега шумата се наоѓа во центарот на градот, а нејзината основна санитарно-хигиенска функција е надополнета и со културно-воспитната и туристичко-рекреативната функција.

Вкупната површина на карактеристичниот пејзаж Гази Баба изнесува 102,44 хектари. Тука се јавуваат голем број на разновидни лисјарски и четинарски видови на дрвја и грмушки а најраспространети се црниот бор, јасенот, дабот и други.

Значењето на шумата Гази Баба изразено во бројки на годишно ниво е дека таа:

* врзува 1.323,6 тони јагленороден диоксид;
* ослободува 970,64 тони кислород;
* филтрира 5.294 тони прашина; и
* апсорбира 8.824 килограми сулфур диоксид од воздухот и истот толку јаглерод моноксид и азотни оксиди.

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Гази Баба (парк-шума)" на Ризницата ? |

* 42°00′33.6″N 21°27′12.7″E﻿ / ﻿42.009333° СГШ; 21.453528° ИГД﻿ / 42.009333; 21.453528Координати: 42°00′33.6″N 21°27′12.7″E﻿ / ﻿42.009333° СГШ; 21.453528° ИГД﻿ / 42.009333; 21.453528

1. ↑  „Закон за прогласување на локалитетот Парк-шума Гази Баба за парк на природата" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-07-11. Посетено на 2018-01-30.
2. ↑  Гази Баба, „Природни ресурси"[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* „Парк шума Гази Баба - заборавена убавина среде Скопје (фото)", „Црнобело".
* „Гази Баба – урбана шума во центарот на најзагадениот град во Европа", „Реагирај", 15.02.2019.
**Бел Дрим** (албански: *Drini i Bardhë*) — една од двете реки со чие спојување настанува реката Дрим во Албанија. Другата река е Црн Дрим. Тие две се спојуваат во североисточна Албанија кај градот Кукуш.

Должината на Бел Дрим изнесува 175 км (156 во Косово и 19 во Албанија). Реката извира во подножјето на планината Жлеб во Пеќкиот округ, северно од градот Пеќ. Реката потоа тече преку Ѓаковскиот округ и Призренскиот округ во Албанија. Во почетниот дел на течението, реката е понорница која се појавува како силен извор и водопад со висина од 25 метри во близина на Радовац. Изворот на реката во подножјето на Русолија се наоѓа на надморска височина од 580м, а котата на местото на спојување со Црн Дрим е на 240,8 метри.

Реката, на исток тече покрај Пеќската бања, а потоа потоа ги прима водите од притоката Источка река и течението оди кон југ. Останатиот дел од течението поминува низ доста плодната и густо населена област Подримље. Необично е тоа што на самата река не се наоѓаат големи градови. Најголемото место по течението на Бел Дрим е областа Клина.

Бел Дрим има многу значајни притоки: Пеќска Бистрица, Дечанска Бистрица и Ереник од десна стрна, а Источка река, Клима, Мируша, Римник, Топлуга и Призренска Бистрица од левата страна.

Сливот на Бел Дрим зазема површина од 4,360 км2 во Косово. Албанскиот дел од сливот има површина од 604км2. Во овој дел на реката не постајат населени места, а реката тука ја прима левата притока Плавска река која доаѓа од областа Гора. Течението на самата река не е пловен.

Вештачкото хидроакумулационо езеро Фјерза го има поплавено брегот по целокупното течение на реката низ Албанија, како и дел од течението во Косово.
**„Во земјата на поранешните каубои"** (англиски: *The Hi-Lo Country*) е филм од 1998 година, во режија на Стивен Фрирс. Главните улоги ги играат: Били Крудуп, Вуди Харелсон, Патриша Аркет, Пенелопе Круз итн. На филмскиот фестивал во Берлин, во 1999 година, режисерот Фрирс ја освоил наградата „Сребрена мечка" за најдобра режија.

Содржина
--------

Во прерискиот град Хај-Ло во Ново Мексико, Пит Калдер (го игра Крудуп) и Биг Бој Матон (го игра Харелсон) се враќаат од Втората светска војна и продолжуваат да живеат по старо - ја чуваат стоката и го обработуваат земјиштето. Тие се популарни кај жените и господари на земјата, но Пит отсекогаш бил вљубен во Мона (ја игра Аркет), која сега е омажена за друг човек.

Наводи
------

1. ↑  The Hi-Lo Country (1998) - Awards (пристапено на 5.4.2015)
2. ↑  „Во земјата на поранешните каубојци", *Антена*, број 874, 27.3.2015, стр, 21.
Замокот Монпупон, поглед од воздух
**Замокот Монпупон** е замок во *комуната* Сере-ла-Ронд во францускиот *департман* Ендр и Лоара. Се наоѓа на исток од Тур, 10 км јужно од Монтричард во пошумена долина.

Историја
--------

Првично бил средновековна тврдина, замокот бил променет од господарите на При и Бузанс. Тој е изграден во 16 век.

Од средината на 19 век, замокот му припаѓа на семејството Моте Сен Пјер. Во него се наоѓа еден од четирите француски музеи посветени на лов со кучиња.

Од 1930 година е заведен како *историски споменик* од страна на француското Министерство за култура.

Поврзано
--------

* Список на замоци во Франција

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Матична страница (на француски)
* Base Mérimée: Château de Montpoupon, Ministère français de la Culture. (in French)
Станислав Фисер
**Станислав Фисер** (1769–1812) бил полски генерал и началник на Генералштабот на Војводството Варшава. 

Тој бил оженет со Виридијана Фишерова, запаметена по нејзините мемоари.

Тој бил жител на Полска,а неговото семејство по потекло е од Германија. Помеѓу 1783 и 1788 година присуствувал на Корпусот на кадети и се приклучил на бригадата на Тадеуш Кошчиушко која била дел од полската дивизија. Под команда на Кошјушко се борел во Полско-руската војна од 1792 година. Учествувал во битката кај Полоно и во битката кај Дубиенка и се искачил во чиновите, на крајот станал поручник. Нему му било доделено највисокото воено одликување за херојство и храброст во Полска - Виртути Милитари.  На крајот на 1792 година тој пристигнал во Гдањск, каде што според Шимон Аскенази ја проверувал состојбата на градските утврдувања кои требало да се користат како дел од проектот во кој полската војска која била поразена од Русите требало да се пресели од Прусија до Гдањск каде требало да чекаат помош од Франција. Во јануари 1793 година, откако Прусија ја нападнала Голема Полска, Фисер, преправен како лекар за итни случаи, стигнал до Франкфурт на Одра, каде што ја прегледал пруската војска која се движела кон Полска.

Наводи
------

1. ↑  Czubaty, Jaroslaw (2016-02-11). *The Duchy of Warsaw, 1807-1815: A Napoleonic Outpost in Central Europe* (англиски). Bloomsbury Publishing. ISBN 9781472521965.
2. ↑  *Studia i materialy do historii wojskowości* (полски). 1960.
**Борче Грозданов** (21 ноември 1969

, Скопје) — пензиониран македонски новинар и театарски критичар од дневниот весник „Вечер". Тој е син на македонскиот актер Мите Грозданов.

Творештво
---------

Во 1999 се јавува како соавтор на монографијата „Чекори по ѕвездените штици", посветена на 50-годишнината на НТ „Антон Панов" од Струмица, а е автор-приредувач и на монографијата „Мите – сцена – живот", посветена на актерот Мите Грозданов, издадена во 2010 година.

Неговата прва збирка поезија „Пориви" е издадена во 2002 година, а потоа следуваат „Грст стихови" (2008), „Четириесет воздивнувања" (2009), „Сништа и соништа" (2015), „Љубов – Патешествие" (2016) — две книги во едно, пишувани со неговата сопруга Катерина Грозданова, при што „Патешествие" е сонетен венец, напишан за и посветен на неговата љубена Катерина.

Неговото долгогодишно проследување на театарот резултира со околу 400 рецензии. Како резултат на тоа, во 2004 година во дигитална форма е издадена неговата збирка театарски рецензии насловена „На(д) сцената", а во 2014 година од печат излегува книгата "На(д) сцената 2", избор од рецензии, објавени во весникот „Вечер" од 2004 до 2014 година.

Зад него се и проектите „Незавршена приказна" – монодрама на Емилија Андреева, работена по негови стихови, „Човекот од собата 7" – монодрама со Сашо Тасевски во режија на Ристе Алексовски, што по „Бели ноќи" од Достоевски ја адаптира Грозданов, а на 2 ноември 2015 година премиерно е одиграна монодрамата „Црв" со актерот Мите Грозданов, адаптирана од романот „Вистина, љубов (Рашомонијада)" од Дејан Трајкоски. Во 2016 година излегува неговата последна книга „Монодрами" (адаптација), од кои три веќе се играле.

Пиесата „Чие е" (2013) е негово драмско првенче, а книгата „Патникот" (2015) е прв обид како раскажувач, движејќи се низ патешествијата со неговиот другар, прерано починатиот актер, Васил Шишков. Во 2017 година излегува монографијата за актерот Васил Шишков под наслов „Шиле". Во 2018 година излегува книгата „Во четири очи" (доајени), а во 2019 година „Во четири очи" (млади). Во 2021 година излегува неговата фрагментирана автобиографија „Тажно-среќен човек", а во 2022 година излегува книгата „За навек и преку векот до небесното царство", произлезена од болката поради прераното и ненадејно заминување во вечноста на неговата сопруга – поетесата Катерина Грозданова.

Награди и признанија
--------------------

Во 2014 година го добива високото државно признание – наградата „Мито Хаџи Василев - Јасмин" за публицистика, врачена во Собранието на Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „Нова книга на Борче Грозданов: Тажно-среќниот човек го распосла својот живот пред читателите". *vecer.press*. Посетено на 5 June 2023. (македонски)
2. ↑  „Промоција на најновата книга на Борче Грозданов: „За навек и преку векот до небесното царство" – поема за болката и радоста на постоењето". *vecer.press*. Посетено на 5 June 2023. (македонски)
3. ↑  „Борче Грозданов од ВЕЧЕР добитник на наградата за публицистика "Мито Хаџивасилев-Јасмин"". *vecer.mk*. Архивирано од изворникот на 2023-06-05. Посетено на 5 June 2023. (македонски)
Замокот Бриген од исток
**Замокот Бриген** е воден замок во југоисточниот дел на општината Бриген во Долна Рајна во Северна Рајна-Вестфалија. Тој бил најважниот замок на северот на Војводството Јулих.

Замокот бил изграден од грофот Кесел во 13 век за да го чува патот над реката Швалм. Во почетокот на 14 век преминал во сопственост на војводите од Јулих, тие постоечката зграда ја замениле со четириаголен замок направен од тули. По окупацијата на Бриген во 1794 година од страна на наполеонските трупи, тој бил конфискуван и препродаден од француската влада на приватно лице на почетокот на 19 век. Денес во дел од замокот се наоѓа музеј за лов и природонаука.

Надворешни врски
----------------

* Панорама од 360° на замокот и мелницата (потребен е приклучок за блиц или Quicktime)
Поглед на Бислимската Клисура
Карта

  

Бислимска клисура, од страна на с. Пчиња, видена од воздух
Поглед на Пчиња во Бислимската Клисура
Поглед на дел од Бислимската Клисура

Бислимска Клисура во рамките на Македонија
Местоположба на Бислимска Клисура воМакедонија

**Бислимска Клисура** — мала клисура на реката Пчиња што се протега од вливот на Кумановска Река до селото Пчиња. Долга е 6,5 км. Оддалечена е 5 км од градот Куманово.

Всечена е во варовнички карпи со јурска старост. Има стрмни страни, на одредени места речиси вертикални, така што на некои места наликува на кањон. Во клисурата се наоѓаат десетина пештери и пропасти, долги до 90 м. Најдолга пештера е Студен Пештер (90 м), а најдлабока пропаст е Маркова Куќа, длабока околу 40 м. Со својот пештерски накит, најинтересна е Лишков Пештер, во јужниот дел на клисурата (2 км спротиводно од с. Пчиња). Покрај пештерите и пропастите, овде релјефот е многу интересен, со бројни шкрапи, вртачи, суводолици, раседи и сл. Во Бислимска клисура има разновиден растителен и животински свет (лилјаци, соколи, орли, влекачи — особено поскоци и др.).

Во средишниот дел на клисурата и во пештерите има остатоци од антички градби, веројатно од римскиот период. По сите свои одлики, Бислимската Клисура заслужува да биде заштитено подрачје, особено имајќи предвид дека е се наоѓа мошне близу до градот Куманово. Сепак таа е доста деградирана од загадените води на Пчиња, кои доаѓаат од Куманово.

Поврзано
--------

* Пчиња
* Студен Пештер
* Лишков Пештер
* Краста
* Голиќ
* Пештери во Македонија

Наводи
------

1. ↑  *Подземни карстни форми во Бислимска Клисура. Географски разгледи кн. 34. Андоновски Т. Милевски И. Скопје, 1999*

Надворешни врски
----------------

* Уживајте во патешествието по интересната Бислимска Клисура кај Куманово — мошне опширен напис за клисурата од д-р Ивица Милевски на порталот „ИГЕО"
* Бислимска клисура Мала клисура со големи тајни Дарко Оносимоски www.fakulteti.mk

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Клисури во Македонија |
| --- |
|  |
| 
* Бадерска
* Бариќ
* Бислимска
* Бродска
* Велешка
* Демиркаписка
* Дервенска
* Дреновска
* Дримколска
* Злетовска
* Зрновска
* Истибањска
* Карпалак
* Кичевска
* Матка
* Пенска
* Пешти
* Радичка
* Разловска
* Скочивирска
* Таорска
* Шишевска

 | Скочивирската КлисураСкочивирската Клисура |

 |
|  |
| --- |
|  **Свети Јован Крстител** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Брегалничка |
| **Архијерејско намесништво** | Делчевско |
| **Парохија** | Ѕвегорска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°58′03.8″N 22°48′27.9″E﻿ / ﻿41.967722° СГШ; 22.807750° ИГД﻿ / 41.967722; 22.807750Координати: 41°58′03.8″N 22°48′27.9″E﻿ / ﻿41.967722° СГШ; 22.807750° ИГД﻿ / 41.967722; 22.807750 |
| **Место** | Ѕвегор |
|  **Општина** | Делчево |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Јован Крстител |
|  **Изградба** | 2 август 2001 |
|  **Завршено** | 2017 |
| Архитектонски опис |
|

**Свети Јован Крстител** — главна селска црква во пијанечкото село Ѕвегор, а воедно и парохиски храм на Ѕвегорската парохија.

Црквата е сместена во средишниот дел од селото, на десниот брег на реката Ѕвегор, спроти поранешната џамија од другата страна на реката.

Историја
--------

Припратата и влезот на црквата
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 2 август 2001 година и истата била завршена во 2017 година. Објектот бил изграден со помош на донации од мештаните.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата претставува крстокуполен храм и содржи приземје и кат на кој е сместен главниот простор на храмот. Куполата на храмот е со осумаголна основа и на секоја од осумте страни има по една монофора. Во продолжение на западниот ѕид е догадена припрата до која водат скали изградени од камени блокови, додека на источниот ѕид од градбата се истакнува осумаголната апсида. Храмот содржи влезна врата на јужниот ѕид која води до приземниот простор, додека на страничните ѕидови забележителни се неколку монофори. Влезната врата е дрвена и над неа има црно-бела икона на Јован Крстител. Приземјето од градбата е изградено од камени блокови, ѕидовите во висина на првиот кат од тули, а куполата од камен. Градбата не е фасадирана и е покриена со ќерамиди, а куполета е покриена со метален кров над кој има крст.

Внатрешноста на црквата содржи иконостас кој бил изработен рачно од ореово дрво од страна на прилепски мајстор и е со благослов од митрополитот на Брегалничката епархија г. Иларион. Иконите кои се изложени во црквата биле дигитално изработени во Пловдив и, според ктиторот на црквата, имаат двојно подолг рок на траење од обичните.

Поврзано
--------

* Делчевско архијерејско намесништво
* Ѕвегорска парохија
* Ѕвегор

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. ↑  „Ѕвегорска парохија Архивирано на 30 септември 2018 г.". *Брегалничка епархија*.
3. 1 2  „По 15 години, конечно изградена црквата во Звегор". *Религија*. 20 јануари 2017.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Јован Крстител" - Ѕвегор на Ризницата ?
цртеж на Џовани Ланфрнако ,сцена од *Orlando Furioso*, на сликата се прикажани Норандињо и Луција заедно со пронајдениот огар за време на нивниот меден месец.
**Огар** претставува митолошко суштество, големо и злобно човеколико чудовиште. Огрови најчесто се среќаваат во бајките, фолклорот и книжевните дела како се хранат со луѓе. Во уметноста, оргите често се прикажани како суштества со огромна глава, со бујна коса и брада, голем стомак и мускулесто тело.

Hop o' My Thumb, илистрација наGustave Doré

### Потекло на поимот

Зборот *огар* наоѓа широка примена по неговата употреба во делата на Шарл Перо (Charles Perrault)(1628-1703), како и Мари Катрин Џумел де Берневиљ. Други извори , пак, велат дека името доаѓа од зборот *Hongrois* што значи *Унгарец*. Овој збор му дава често инспирација и на италијанскиот автор Џанбатиста Басил (1575-1632) , кој го користи зборот *uerco* или на стандарден италијански *orco*.

Фонтана на огар во Берн, Швајцарија.

### Огрите во современата белестристика и филмови

Во литератаурата за деца често можат да се сретнат огрови кои ги киднапираат принцезите кои ги спасуваат насилните витези или понекогаш слуги. Огрите, исто така, се популарни и во фантазиските фикции, како на К. С. Луис како и најразлични фанатазиски игри.

- Во филмот Шрек на Мајк Мајрс огарот Шрек ја игра главната улога, користејќи шкотски акцент. Шрек е антисоцијален, но не и лош огар, кој живее во мочуришна област. Неговата сопруга, Принцезата Фиона, е родена како човек но подоцна се претвора во огар поради нивната фасцинантна љубов. Во последниот излезен дел на Шрек, наречен Шрек Трети тука се и трите нивни мали деца-огрови.

- Овие филмови за Шрек се засноваат на детска книга, исто така, наречена Шрек од Вилијам Стејг.

- Во филмовите на Дизни се честопати присутни овие или слични ликови на огри, како штом се Адвентурите на мечињата Џуми.

- Книгата на Рут Менинг-Сандерс, Книга за огрите и мамците, содржи 13 приказни за доживувања со огри.

- Во цртаниот филм фови, огрот Голема Уста се појавува повремено во улогата на помошник на штрумпфовите од злобинот волшебник Гаргамел.

Огар честопати се употребува со метафорско значење, како во делата на Жак Ческс и Нејсер Кемир од кои постои цела колекција на бајки.

### Огрите во современите игри

Огрите се појавуваат во многу популарни фантазиски филмски игри како и видеоигри.
Работна станица
**Работна станица** — сметач со голема моќност направен за посебни задачи што бараат дополнителни компјутерски способности За разлика од обичните сметачи, работните станици се оптимизирани за дејности како графички дизајн, уредување видеа, 3D-моделирање и научни симулации. Тие се суперхероите на сметачите, кои се справуваат со сложени операции со леснотија и точност.  Работните станици се алатки за професионалци во области како што се архитектура, кинопроизводство и научно истражување. Со моќни процесори, доволно меморија и врвни графички картички, овие машини се изградени за брзина и доверливост.

Наводи
------

1. ↑  „workstation | Definition & Facts", *Britannica*, Посетено на 2021-12-05
2. ↑  „workstation | Definition & Facts", *Britannica*, Посетено на 2021-12-05

Надворешни врски
----------------

* Работна станица на Ризницата ?
***Домот на ловците*** (холандски: *Jagerswoning* ) е слика во масло од 1826 година на белгискиот уметник Хенри Вордекер. Сликата прикажува ловец дома, опкружен со животни и членови на неговото семејство; типично жанрско сликарство. Се наоѓа во колекцијата на Rijksmuseum во Амстердам.

Тој бил во типичен бидермаерски стил и неговите теми се карактеризираат со засилени чувства на сигурност, традиционална едноставност, прикажувајќи сентиментален поглед на светот. 

Сликата прикажува семејство на вратата од нивниот дом. Живеалиштето е изградено со тули, а околу заоблената камена врата се извива лоза. Мајка со дете седи пред млад човек во ловечка облека со куче (можеби холандско еребица) и ловечки пиштол. Кокошките и гулабите се на скалите пред вратата; една страчка е во кафез покрај вратата, а повеќе гулаби околу гулабарник лево.  Лево од скалите стои друго дете, и млада жена која перела алишта, со бела крава со рогови во штала најлево. Десно од вратата е второ куче на синџир, разни домашни саксии и тави на покривот на дрвена одгледувачница или кокошарник и саксиско растение со мали црвени цветови (можеби пеларгониум ) на полицата на прозорецот.

Потпишана и датира „Х. Вордекер направено 1826година" и е со димензии 62 на 78 сантиметри (2,03 cm × 2,56 cm). Била купена од Ријксмузеумот во Амстердам во 1828 година

Наводи
------

1. ↑  „klassizismus-romantik-biedermeier". www.belvedere.at. Архивирано од изворникот на 2016-01-10. Посетено на 2018-08-03.
2. 1 2  „Jagerswoning". www.rijksmuseum.nl.
Предел од Пониква
Викендички во Пониква
Мотелот „Изгрев"
Црквата „Св. Василиј Велики"
**Пониква** — туристички центар и викенд-населба на Осоговските Планини во источна Македонија. Оддалечен е околу 20 км северно од Кочани, на надморска височина од 1.560 метри во предел со густа букова шума и разновидна вегетација. Зацртан како еден од 34-те зимски туристички центри во просторниот план на Република Македонија, Пониква зазема особено важно место во развојот на туризмот и општиот развој на Осоговијата.

Туризам
-------

Урбаниот простор опфаќа два ски-лифта, викенд-куќи (единечни и двојни), автокампови, бунгалови, објекти за дневно снабдување, повеќенаменски простори, терени за спорт и рекреација, хотели, одморалишта, угостителски објекти, сервис и услуги за скијачка опрема. На Пониква, покрај викенд-населбата, неколкуте мотели, има и детско одморалиште со капацитет од 220 легла.

Природните убавини, еколошки чистиот амбиент и поволната клима се одлични предуслови за големата посетеност на туристите. За да има можност за побрз развој, на туризмот на месноста Пониква, потребно е да се изврши подобрување и довршување на инфраструктурата, обезбедување на доволни количини вода и електрична енергија. 
Покрај веќе изградените спортски терени сè повеќе се најавуваат иницијативи и потенцијални заинтересирани инвеститори за изградба на патеки за биатлон и нордиско трчање. Покрај Пониква на Осоговијата има и други извонредни места за изградба на патеки за скијање со поголема должина, како што се терените под Царев Врв (Султан Тепе - 1085 м).

Цркви
* Црква „Св. Василиј Велики" - манастирска црква осветена на 31 август 2014 година;

Природни богатства
------------------

Како посебна туристичка атракција, за љубителите на ловот, во непосредна близина на спортско-рекреативниот центар Пониква, се наоѓа и резерват за дивеч. Комерцијалното ловиште-резерват им нуди на посетителите можност за лов на елени, срни, елени-лопатари, муфлони, диви свињи, како и сместување.

Поврзано
--------

* Осоговски Планини
* Кочанска Котлина
* Пониква — истоимено село во Словенија

Наводи
------

1. ↑  „Пониква". Архивирано од изворникот на 2010-12-08. Посетено на 2011-03-21.
2. ↑  „*Собор на манастирот Св. Василиј Велики на Пониква по повод денот на осветувањето*". Архивирано од изворникот на 2016-03-05. Посетено на 2014-09-01.

Надворешни врски
----------------

* „Пониква Инфо" Архивирано на 26 февруари 2011 г. — туристички инфопортал
* Ресторан Осоговски бисер - Пониква, Кочани, Македонија Архивирано на 30 март 2016 г.
* Мотел - ресторанот „Мице"- Пониква; Македонија Архивирано на 25 февруари 2011 г.
* Пониква Македонија во Викимапиа
* Пониква станува нова туристичка убавица
***Лов на лавови*** ( француски: *Chasse aux lions*) е серија на слики масло на платно произведени од францускиот уметник Ежен Делакроа во средината на 1800-тите.

Делакроа често сликал сцени од лов и борби со животни. Како и многу други уметници од романтичната ера, тој бил фасциниран од ориенталните и егзотичните места. Во 1832 година тој направил долго патување во Мароко што му дало трајна инспирација за неговата работа. Во големите, шарени слики, лавовите, тигрите и ловците на коњи се борат до смрт. Но, Делакроа најверојатно никогаш не видел такви сцени, па дури ни диви животни во нивното природно живеалиште (иако варварскиот лав не бил исчезнат во Мароко до 1960-тите). Наместо тоа, тој користел детални студии за животните во зоолошките градини и за луѓето и материјалната култура на Северна Африка за да ги создаде своите слики.

Драматизмот толку типичен за романтизмот е создаден овде со енергични удари со четка и контраст на комплементарни бои - црвена и зелена, сина и портокалова - и светли и темни дамки. Ловот на лавови, насликан повеќе од дваесет години по неговата експедиција во Мароко, исто така бил под влијание на ловните слики на мајсторот од седумнаесеттиот век Питер Пол Рубенс, како што е *Ловот на лавовите*.

Најмонументалната верзија на серијата е верзијата во Музејот на убави уметности во Бордо од 1855 година, чија горна половина била сериозно оштетена за време на пожар во 1870 година. Делакроа направи најмалку две скици на сликата, кои сега се наоѓаат во колекциите во Музеј Орсе и Националниот музеј соодветно. Подоцна тој направил слични слики кои сега се наоѓаат во колекциите на Музејот за ликовни уметности во Бостон и Институтот за уметност во Чикаго.

Слики во серијата (и слични слики)
----------------------------------

| Слика | Наслов | музеј | Градот | Димензии (см) | година |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| </img> | *Арапски коњаник нападнат од лав* | Уметнички институт во Чикаго  | Чикаго | 44 × 38 | 1849–1850 година |
| </img> | *Лов на лавови во Мароко* | Музејот Ермитаж | Санкт Петербург | 74 × 92 | 1854 година |
| </img> | *Лов на лавови* | Музеј д'Орсеј | Париз | 86 × 115 | 1854 година |
| </img> | *Лов на лавови* | Национален музеј  | Стокхолм | 57 x 74 | 1855 година |
|  | *Лов на лавови* | Музеј на убави уметности  | Бордо | 181 × 247 | 1855 година |
| </img> | *Лов на лавови* | Музеј на ликовни уметности  | Бостон | 92 x 117,5 | 1858 година |
| </img> | *Лов на лавови* | Уметнички институт во Чикаго  | Чикаго | 76,5 × 98,5 | 1860–1861 година |
|

Наводи
------

1. ↑  The Website of Art Institute of Chicago
2. ↑  The Website of the Hermitage Museum
3. ↑  The Website of the Musée d'Orsay
4. ↑  The Website of Nationalmuseum
5. ↑  pop.culture.fr
6. ↑  The website of Museum of Fine Arts
7. ↑  The Website of Art Institute of Chicago
|  |
| --- |
|  **Свети Димитриј** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Старавинска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°04′58.4″N 21°38′22.5″E﻿ / ﻿41.082889° СГШ; 21.639583° ИГД﻿ / 41.082889; 21.639583Координати: 41°04′58.4″N 21°38′22.5″E﻿ / ﻿41.082889° СГШ; 21.639583° ИГД﻿ / 41.082889; 21.639583 |
| **Место** | Брник |
|  **Општина** | Новаци |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Димитрија Солунски |
|  **Завршено** | 1887 |
|  **Живопис** | 1927 |
|  **Зограф** | Митр Трпковиќ, Трпко Трпковиќ, Ристе Трпковиќм, Косто Николиќ |
| Архитектонски опис |
|

**Свети Димитриј** – главна селска црква во селото Брник.

Местоположба
------------

Црквата се наоѓа во северниот дел од селото.

Историја
--------

Црквата била изградена во 1887, што е забележано на влезната врата. Од записот на српски јазик во внатрешниот дел од рамката на нишата над влезната врата се забележува дека црквата била зографисана од Митре Трпковиќ со синовите Трпко и Ристе, како и Косто Никлиќ од селото Лазарополе во 1927 година. Храмот бил обновен во 2002 година и денес е добро сочуван.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. Објектот има димензии од околу 12 × 7 м и е висок околу 5-6 м. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е претставен Свети Димитрија Солунски. На рамката од нишата од внатрешната страна се забележува натпис на српски јазик во врска со зографисувањето на храмот, а над нишата има натпис на којшто е забележана годината на изградба. Црквата има и спореден влез којшто е сместен на јужната страна, а над него има празна ниша. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.

Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.

Галерија
--------

* Поглед на цркватаПоглед на црквата
* Западната странаЗападната страна
* Главниот влезГлавниот влез
* Нишата над главниот влезНишата над главниот влез
* Споредниот влезСпоредниот влез
* Нишата над споредниот влезНишата над споредниот влез
* АпсидатаАпсидата
* Селските гробиштаСелските гробишта
* ГробовиГробови

Поврзано
--------

* Брник
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија

Наводи
------

1. ↑  „Брник". *Мој Роден Крај*.
2. ↑  „Св. Димитриј, с. Брник". *Итар Пејо*.

Надворешни врски
----------------

* 

* Црква „Св. Димитриј" - Брник на Ризницата ?
**Амандман** во наширока правна смисла на зборот означува: Правно надополнување, дообјаснување, до-регулација на постојната правна материја: Only the legislative branch is involved in the amendment process.

Амандманите можат да се поднесуваат на закон или да егзистираат како уставни амандмани.

Во политичкиот систем на Република Македонија, амандман на закон може да поднесе:

* Пратеник
* Група Пратеници
* 10.000 граѓани со право на глас во Македонија
* Владата на Република Македонија

Наводи
------

1. ↑  „Definition of AMENDMENT". *www.merriam-webster.com*. Посетено на 10 April 2018.
2. ↑  „Bill of Rights". *Quizlet*. Посетено на February 13, 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
За оваа листа често има забуни со Сингл Топ 100.
Ханс Бреуковен и Лекс Хардинг слават испринтирано издание од Холандски Топ 40 во 2005
**Холандски Топ 40** (холандски: ***Nederlandse Top 40***) е неделна музичка табела, која започнала како „Veronica Top 40", бидејќи пиратскиот радио канал Radio Veronica бил првиот кој ја претставил. Таа остана под името „The Veronica Top 40" сè до 1974 година, кога пиратскиот радио канал бил принуден да ја запре. *Joost den Draaijer* бил иницијатор за да се создаде топ 40 листа во Холандија. Табелата е слична на Билборд Хот 100 во САД.

Поврзано
--------

* MegaCharts
* Mega Top 50
* Mega Single Top 100

Наводи
------

1. ↑  Bakker, Machgiel (August 24, 1991). "Specifications Of National Charts" (PDF). *Music & Media*. p. 3. Retrieved September 13, 2023.

Надворешни врски
----------------

* (холандски) Холански Топ 40 мрежно место (содржи архиви од 1965 до сега) Архивирано на 18 мај 2011 г.
* (холандски) Сиректен линк до табелите (содржи архиви од 1965 до сега)
Пример за фронтон на класично здание
**Фронтон** — класичен архитектонски елемент кој се состои од триаголен дел, (*тимпанум* или *тимпанон*), над хоризонталниот дел од зградата наречен (перваз), кој дел го носат столбови. Калканот на крајот од фронтонот е обрабен со корниз со калапени украси. Кај тимпанионите често наоѓаме скулптури и релјефи кои прикажуваат сценми од грчката или римската митологија. Обликот на фронтонот зависи од архитектонскиот ред.

Фронтонот го наоѓаме и кај класичниот грчки храм и неокласичната архитектура. Најважен пример е Партенонот, каде тој служи како палета за прекрасен, сложен архитектонски детал. Овој архитектонски елемент бил измислен како дел од старогрчката архитектура, а се применувал во Стариот Рим, ренесансата и подоцнежните архитектонски возобнови. Овој елемент најчесто ги красел мавзолеите и разни други паметници.

Фронтоните се ставале како триаголни или засводени украси над прозорците и вратите, над пар пиластри или рамки. Наискот и едикулата се „мали живеалишта" или олтари кои зосолнуваат слика или скулптура на извесно божество при влезот во еден храм или едноставно во ниша во ѕидот на една зграда. 

Разни типови на фронтони
Во архуитектурата наоѓаме итн. **отворен фронтон** каде дел од корнизот е отворен при врвот. Тука треба да се спомене итн. **прекршен фронтон** кој е отворен долж основата. Овој често се среќава кај џорџијанската архитектура. Низ овие отвори се прелеваат украсите на самиот фронтон, збогатен со висок релјеф, „тонда", огледала и прозорци. Овие облици била преземени од маниристичката архитектура, како и применувани на мебел дизајниран или иснспириран од Томас Чипендејл.

Поврзано
--------

* Калкан
* Римски храм
* Грчки храм
* Архитектонски поредок

Наводи
------

* *Dictionary of Ornament* од Philippa Lewis & Gillian Darley (1986) NY: Pantheon
Тихомир Ѓорѓевиќ
**Тихомир Ѓорѓевиќ** (Књажевац, 19 февруари 1868 — Белград, 28 мај 1944) — етнолог, фолклорист, историчар и професор на белградскиот универзитет.

Биографија
----------

Бил роден во патријархално семејство. Татко му Раја служел како свештеник во Брестовац и Лужани кај Алексинац. Од детството се наоѓал во непосреден допир со селото и народот, што му влијаело уште од младоста, па сè до смртта да се посвети на проучување на народот, неговиот живот и култура.

Завршил историски-филолошки отсек на Великата школа во Белград, а потоа студирал во Виена и Минхен, каде што докторирал во 1902 година. Го издавал списанието Караџиќ.

Ѓорѓиевиот опус е голем - бројот на неговите дела е околу седумстотини. Неговите интересирања биле многу широки и различни и се движат од детални анализи на народниот живот на Србите, преку етнографски истражувања на животот на гругите народи во Србија (Ромите, Власите, Цинцарите, Грците, Черкезите итн), до фолклористички и социолошки студии не само на Србија, туку и на Балканот.

Дела
----

*Македонија*, второ издание, 1929
Негови најважни дела се:

* *Македонија*, 1918
* *Из Србије кнеза Милоша*, I и II, 1922-1924
* *Цигани у Србији*, докторска дисертација
* *Наш народни живот*, I-X

Наводи
------

1. 1 2  *Југословенски књижевни лексикон* (2.. изд.). Нови Сад: Матица српска. 1984. стр. 182.
2. ↑  Марјановић 2018, стр. 68. sfn error: no target: CITEREFМарјановић2018 (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 12340674
* LCCN: n83136840
* ISNI: 0000 0000 8357 1933
* GND: 103414371
* SELIBR: 104332
* SUDOC: 085834009
* BNF: cb121219164 (податоци)
* NKC: jo2007294674

 |

 |
**Митишчи** (Мытищи) е град во Русија во Московска област. Се наоѓа на 19 -km североисточно од Москва, на реката Јауза што се влева во рекаљта Москва) и железничката пруга Москва-Јарослављ. Градот претставува административен и образовен центар на Митишчинскиот дистрикт. Познат е по својот акведукт, изграден од 1779—1804 година, по наредбата на Катарина II, кој претставувал прво средство за снабдување на Кремљ со чиста вода. Према пописот на населението од 2010 година во градот живеело 173.341 житела.

Историја
--------

Споменик на водоводот
Областа на денешен Митишичи најпрво била населена од ловци и рибари околу 6-8 милениуми п.н.е. т.е. во доцниот период на камено доба. Во 8-9 век просторот го населиле Словенските племиња (Вјатичи и Кривичи). Денеска во Митишчиј и околу него постојат околу десетина вакви населби од периодот од 11 до 13 век. Населбата под сегашното име постои од 1460 година, тесно поврзана со пристаништето на реката Јаузе. Тоа бил важен центар за трговија каде што трговците требало да плаќаат даноци. Населбата и го добила името по корупција (мито, јазик руски мыт). а од 19 век е преименувана во *Голем Митишчи* (Большие Мытищи). Годината 1862 низ Големиот Митишчи е изградена железничка пруга.

Статусот на градот оваа населба го добила на 17 август 1925 година.

Население
---------

Во средината на 19 века бројот на населението изнесувал 389 жители. Денеска, Митишчи е трет по бројот на жители, после Подољск и Љуберци. Според прелиминарните податоци од пописот, во градот во 2010 година живеело 173.341 житела, 13.441 (8,41%) повеќе од во 2002 година.

{{ДемографијаРУ
|1939=60118
|1959=98606
|1970=118653
|1979=140656
|1989=154068
|2002= 159900

Привреда
--------

Митишчи е најголем индустријски центар во регионот, каде најразвиено е машинското производство на на оружје, машинско инженерство на (вагони за Метро), но постојат и погони за електромеханика, производство на вештачка смола, линолеум, пластика итд.

Партнерски градови
------------------

* Нимбурк
* Габрово
* Леко
* Паневежис

Поврзано
--------

* Јуриј Безменов, совјетски новинар и контраобавештајац

Наводи
------

1. ↑  Федерална служба за државна статистика (2011). „Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1". *Всероссийская перепись населения 2010 года*. Федерална служба за државна статистика. Посетено на June 29, 2012.
2. ↑  „26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года". Федерална служба за државна статистика. Посетено на 23 јануари 2019.
3. ↑  „Об исчислении времени". *Официальный интернет-портал правовой информации*. 3 јуни 2011. Посетено на 19 January 2019.
4. ↑  Почта России. Информационно-вычислительный центр ОАСУ РПО. (*Russian Post*). Поиск объектов почтовой связи (*Postal Objects Search*) (на руски)

Надворешни врски
----------------

* Портал: Русија

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Митишчи" на Ризницата ? |

* Матична страница
* Неофицијално мрежно место Архивирано на 11 јули 2008 г.
**Лагуна Чикабал** *(шпански: Laguna Chikabal*) — гватемалско езеро кое е свето за Мајанскиот народ Мами. Езерото се наоѓа во близина на гратчето Сан Мартин Сакатепеквез во департманот Кецалтенанго. Како кратерско езеро, Лагуна Чикабал е формирано во кратерот на вулканот Чикабал на надморска висина од 2.712 m. Околината на езерото е магловита шума.

Лагуна Чикабал е изграден како центар на Мам-Мајанската "космовизија", и мајанските традиционалисти сѐ уште користат неколку жртвеници на езерскиот брег. Постојат рестрикции при посета на езерото во почетокот на мај, кога маите ги слават нивните традиционални церемонии без никаково вознемирување. Поради големата духовна важност на езерото, капењето е забрането.
**Свети Ахил** (грчки: *Αγιος Αχίλλειος Πενταλόφου*) — црква во селото Жупан, Населичко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1742 г. и е најстарата преостаната градба во селото. Сместена е на неговиот северен крај. Живописана е во 1774 г. со прекрасни фрески од зографите Константин Михаил и Михаил Михаил од епирското село Кионат. На запад има нартекс со два влеза. Забележителна е сцената на Страшниот суд во нартексот, на која се претставени царевите Александар Македонски, Кир Велики, Пор и Дариј III; истите ликови се претставени и на фреските во „Св. Ѓорѓи" (XVI век) во Бањане, Скопско. Живописот се истакнува по своите бои и чувствителност. Од царските икони најстари се оние на Христос Седржител, Свети Димитриј и Свети Спиридон, изработени во 1767 г. Иконостасот од оревово дрво важи за ремек-дело на копаничарството. На него се претставени сцени од Стариот и Новиот завет. Техниката на мајсторите покажува силно влијание на западниот барок.

Со уникатната архитектура и фрески, во 1970 г. храмот е прогласен за споменик на културата од национално значење.

Фрески
------

* Надвлезна вреска на Свети Ахил Надвлезна вреска на Свети Ахил
* Фреска на Свети Ахил Фреска на Свети Ахил
* Ктиторскиот натпис со името на митрополитот Кирил Шишански Ктиторскиот натпис со името на митрополитот Кирил Шишански

Поврзано
--------

* Шишанско-сачишка епархија

Наводи
------

1. 1 2  „Ναός Aγίου Αχιλλείου, Πεντάλοφος Κοζάνης". Greek Orthodox Religious Tourism. Посетено на 23 октомври 2016.
2. ↑  „Εκκλησίες Κοζάνης". Δυτική Μακεδονία: Μνημεία, παράδοση, εκδρομές, δραστηριότητες. Архивирано од изворникот на 2018-02-18. Посетено на 17 февруари 2018.
3. ↑  „ΥΑ 2694/12-9-1970 - ΦΕΚ 666/Β/23-9-1970". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-04-18. Посетено на 20 јули 2020.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Ахил" - Жупан на Ризницата ?
Центар за пошта во Кардиф, патот Пенарт
**Поштенски центар Кардиф** (англиски: Cardiff Mail Centre; исто така познат и како **Канцеларија за подредување Пенарт Роуд** (Penarth Road Sorting Office)) ― главното седиште и канцеларијата за подредување на Кралската пошта во Кардиф, Велс и е еден од главните центри за пошта за југозападниот дел на Обединетото Кралство.

Позадина и услуги
-----------------

Местото, со површина од 4 акри на Пенарт Роуд, Грејнџтаун, било изградено околу 1972 година, опфаќајќи петкатен административен блок и неколку големи магацини за подредување на поштата. Писмата и пакетите биле подредувани и распределувани со камион до сите делови на Обединетото Кралство. Поштенскиот центар прима и подредува пошта за областите со поштенски кодови CF, NP и LD и ја испраќа до соодветните канцеларии за испорака. Испораките за домаќинства и деловни активности до областите со поштенски кодови CF10, CF11, CF23 и CF24 во центарот на градот се испорачувани во канцеларијата во непосредна близина на Поштенскиот центар.

Странките можеле да подигнат пратки од јавниот приемен простор во главната зграда. Како еден од 100-те најпрометни центри во Обединетото Кралство од септември 2014 година, услугата била нудена 7 дена во неделата, отворајќи во недела попладне.

Во вестите
----------

Поштенските работници во установата се организирани од Синдикатот на комуникациските работници (Communication Workers Union; CWU) и Центарот е погоден од голем број индустриски спорови. На пример, во мај 2001 година, ниту еден од 110-те работници не пристигнале во раните утрински смени, откако излегле на поддршка на друг мирен протест на Синдикатот во Честер, Англија. Тие се вратиле на работа по три дена кога работниците од Честер го решиле спорот.

Во ноември 2008 година, пожар на главното поле за товарење предизвикало евакуација на 150 работници и ги прекинале поштенските услуги.

Поврзано
--------

* Кардифска поштенска област

Наводи
------

1. ↑  Royal Mail Group Ltd. „Mail Centre Addresses" (PDF). Whatdotheyknow.com.
2. ↑  „Cardiff Head Post Office". *Civil Engineering and Public Works Review*. **67** (792–797). 1972. стр. 941.
3. ↑  „Postal services hit by Royal Mail centre blaze". *Wales Online*. 10 ноември 2008. Посетено на 4 јануари 2024.
4. 1 2  Bevan, Nathan (5 септември 2014). „Sunday opening for major Cardiff Royal Mail sorting office on Penarth Road". *Wales Online*. Посетено на 4 јануари 2024.
5. ↑  „Postal strike continues". *BBC News*. 24 мај 2001. Посетено на 4 јануари 2024.
6. ↑  „Postal workers call off strike". *BBC News*. 25 мај 2001. Посетено на 4 јануари 2024.