**Сојузната држава Австрија** ( Austrian German; колоквијално позната како „ Ständestaat„) била продолжение на Првата австриска република помеѓу 1934 и 1938 година кога таа била еднопартиска држава предводена од конзервативниот, националистички и корпоратистички Татковински фронт. Ständestaat концепт, изведен од поимот Stände(„имоти" или „корпорации"), се залагале за водечките режимски политичари како Енгелберт Долфус и Курт Шушниг. Резултатот бил авторитарна влада заснована на мешавина од италијански фашисти и конзервативни католички влијанија.

Таа исчезнала во март 1938 година со Аншлус ( германската анексија на Австрија). Австрија повторно не станала независна земја се до 1955 година, кога Австрискиот државен договор стави крај на сојузничката окупација на Австрија.

Историја
--------

 Митингот на Татковинскиот фронт во 1936 година
Во 1890-тите, основачите на конзервативно-свештеничката Христијанско-социјална партија (КС) како Карл фон Фогелсанг и градоначалникот на Виена Карл Лугер развиле антилиберални ставови, иако првенствено од економска перспектива земајќи ја предвид сиромашноста на пролетаријатот и долната средна класа. Силно повикувајќи се на доктрината на католичкото општествено учење, КС агитирал против австриското работничко движење предводено од Социјалдемократската партија на Австрија.

### Самопреврат

 Курт Шушниг во 1936 година
 Знамето на Татковинскиот фронт

| Дел од **темата** |
| --- |
| Историја на Австрија |
|  |
| Рана историја
* Халштатска култура
* Норик
* Маркомани
* Крал Само
* Карантанија
* Бабенбершка династија
 |
| Хабсбуршки период
* Хабсбуршка династија
* Свето Римско Царство
* Кралство Германија
* Надвојводство Австрија
* Хабсбуршка Монархија
* Австриско Царство
* Германски Сојуз
* Австроунгарија
 |
| Прва светска војна
* Сараевски атентат
* Прва светска војна
 |
| Меѓувоен период
* Република Германска Австрија
* Прва Австриска Република
* Сојузна Држава Австрија
* Австрофашизам
* Аншлус
 |
| Втора светска војна
* Нацистичка Австрија
 |
| Повоена Австрија
* Сојузничка окупација
* Втора Австриска Република
 |
| Икона за портал Портал: „Австрија" |
| * п
* р
* у
 |

За време на Големата депресија во Првата австриска република од раните 1930-ти, КС врз основа на енцикликата *Quadragesimo anno* издадена од папата Пие XI во 1931 година, Австрија ја следела идејата за надминување на тековната класна борба со имплементација на корпоративна форма на владеење, моделирана за италијанскиот фашизам и португалскиот Естадо Ново. Политичарот на ЦС, Енгелберт Долфус, назначен за канцелар на Австрија во 1932 година, на 4 март 1933 година видел можност во оставката на социјалдемократот Карл Ренер како претседател на австрискиот *националрат*, откако се случиле неправилности за време на процесот на гласање. Долфус го нарекол инцидентот „самоелиминација" (*Selbstausschaltung*) на парламентот и го имал следниот состанок на 15 март насилно одложен од силите на виенската полиција. Оттогаш па натаму, Долфус управувал со декрет за итни случаи. Неговиот сопартиец на ЦС, претседателот Вилхелм Миклас, аналогно на победата на Адолф Хитлер на германските избори од 5 март 1933 година, не презел ништо за враќање на демократијата.

Канцеларот Долфус тогаш управувал со итен декрет, забранувајќи ја Комунистичката партија на 26 мај 1933 година, паравоената организација Социјалдемократска *Република Шуцбунд* на 30 мај и австрискиот огранок на Нацистичката партија на 19 јуни. На 20 мај 1933 година тој го основал Татковинскиот фронт како партија за единство на „автономна, христијанска, германска, корпоративна Федерална држава Австрија". На 12 февруари 1934 година, обидите на владата да ја спроведе забраната на *Шуцбунд* во хотелот Шиф во Линц ја поттикнале австриската граѓанска војна. Бунтот бил потиснат со поддршка од Бундесхир и десничарските трупи *на Хајмвер* под водство на Ернст Рудигер Стархемберг, а завршил со забрана на Социјалдемократската партија и синдикатите.

Патот до диктатурата бил завршен на 1 мај 1934 година, кога Уставот на Австрија било преработен во строго авторитарен и корпоратистички документ од страна на Национален совет. Укинати се директните парламентарни избори. Наместо тоа, пратениците биле номинирани од четири неизборни, корпоратистички совети - Државниот совет (*Staatsrat*), Федералниот совет за култура (*Bundeskulturrat*), Федералниот економски совет (*Bundeswirtschaftsrat*) и Советот на држави (*Länderrat*). Меѓутоа, во пракса, целата владејачка моќ сега била во рацете на Долфус.

Долфус продолжил да владее според она што претставувало воена состојба до неговиот атентат на 25 јули 1934 година за време на нацистичкиот јулски пуч. Иако *државниот удар* првично бил поттикнат од Хитлер, тој брзо бил потиснат и министерот за образование на Долфус, Курт Шушниг, го наследил. Хитлер официјално негирал каква било вмешаност во неуспешниот *пуч*, но тој продолжил да ја дестабилизира австриската држава со тајно поддржување на нацистичките симпатизери како Артур Сејс-Инкварт и Едмунд Глез-Хорстенау. За возврат, Австрија под Шушниг ја барала поддршката од својот јужен сосед, фашистичкиот италијански диктатор Бенито Мусолини. Се случи пресврт по Втората итало-абисинска војна од 1935–36 година, кога Мусолини, меѓународно изолиран, му пристапил кон Хитлер. Иако Шушниг се обидел да ги подобри односите со нацистичка Германија амнестирајќи неколку австриски нацисти и прифаќајќи ги во Татковинскиот фронт, тој немал шанса да надвладее против „ оската "Берлин и Рим, прогласена од Мусолини на 1 ноември 1936 година.

Една од причините за неуспехот на пучот била италијанската интервенција: Мусолини собрал армиски корпус од четири дивизии на австриската граница и му се заканил на Хитлер со војна со Италија во случај на германска инвазија на Австрија како што првично било планирано, доколку пучот биле поуспешни. Поддршката за нацистичкото движење во Австрија била надмината само со онаа во Германија, која наводно изнесувала 75% во некои области.

Идеологија
----------

Сојузната држава Австрија ја прославила историјата на Австрија. Хабсбуршката монархија била издигната како време на величина во австриската историја. Католичката црква одиграла голема улога во дефинирањето на нацијата за австриската историја и идентитет, што служело за отуѓување на германската култура. За разлика од релативно секуларниот режим на Хитлер, Католичката црква добила истакнат глас во различни прашања. Во образованието, државата ги десекуларизирала училиштата, барајќи веронаука за да се завршат *матурските* испити. Според оваа идеологија, Австријците биле „подобри Германци ". Во согласност со католицизмот на режимот, режимот ги издигнал некомунистичкото и некапиталистичкото учење на Папските енциклики, најистакнато *Quadragesimo anno.*

И покрај нејзиното номинално прифаќање на корпоратизмот и избегнување на либералниот капитализам, Федералната држава водела извонредно капиталистичка монетарна политика, слична на нацистичка Германија и фашистичка Италија. Капиталистичкиот економист Лудвиг фон Мизес, кој соработувал со Долфус пред државниот удар, бил назначен за претседател на австриската стопанска комора, а со водство на Мизес и други економисти, Федералната држава спроведувала енергична политика на штедење како реакција на Големата депресија.

Сојузната држава водела остри дефлаторски политики за да ја балансира валутата. Исто така, драстично ги намалила трошоците, а високите каматни стапки биле норма. Буџетскиот дефицит бил намален од над 200 милиони шилинзи на помалку од 50 милиони. До 1936 година, само 50% од невработените примале бенефиции за невработеност. Овие политики се совпѓале со катастрофалната економска контракција. Според проценките на Ангус Медисон, невработеноста достигнала врв на 26% во 1933 година, не успевајќи да падне под 20% до 1937 година. Ова можело да се спореди со невработеноста во Германија, која достигна врв од 30% во 1932 година и пад на помалку од 5% до 1937 година. Дополнително, реалниот БДП пропаднал, не се вратил на нивоата од пред 1929 година до 1937 година.

Дали Федералната држава можела да се смета за вистински фашистичка е дискутабилно. Иако била авторитарна по природа и користела фашистички симболи, никогаш не постигнала широка поддршка меѓу Австријците. Нејзината најистакната политика била прифаќањето на католицизмот, а нејзините економски и социјални политики имале само минлива сличност со оние на фашистичка Италија и нацистичка Германија.

Граѓански права
---------------

Џон Гинтер во 1940 година напишал дека државата „на фантастичен начин ги нападнала правата на граѓаните", истакнувајќи дека во 1934 година полицијата извршила рација во 106.000 домови во Виена и извршила 38.141 апсење на нацисти, социјалдемократи, либерали и комунисти.

Аншлус
------

Според Меморандумот на Хосбах, Хитлер во ноември 1937 година ги објавил своите планови за австриска кампања на состанокот со командантите на Вермахт. Под посредство на германскиот амбасадор Франц фон Папен, Шушниг на 12 февруари 1938 година отпатувал во резиденцијата на Хитлер Бергхоф во Берхтесгаден, за да се соочи со ултиматум за повторно да ја прими Нацистичката партија и да ги назначи Сејс-Инкварт и Австриецот Глез-Хорстен за министри на Австрискиот кабинет. Шушниг, кои бил импресиониран од присуството на шефот на ОКВ, генерал Вилхелм Кајтел, попуштил и на 16 февруари Сејс-Инкварт застанал на чело на стратешки важното австриско Министерство за внатрешни работи.

Откако британскиот амбасадор во Берлин, Невил Хендерсон на 3 март 1938 година изјавил дека германските претензии кон Австрија се оправдани, Шушниг започнал последен обид да ја задржи австриската автономија со закажување национален референдум на 13 март. Како дел од неговите напори да обезбеди победа, тој ги ослободил социјалдемократските лидери од затвор и ја добил нивната поддршка во замена за растурање на еднопартиската држава и легализирање на социјалистичките синдикати. Хитлер реагирал со мобилизација на трупите на Вермахт на австриската граница и побарал назначување на Сејс-Инкварт за австриски канцелар. На 11 март австриските нацисти упаднале во Федералната канцеларија и го принудиле Шушниг да поднесе оставка. Сејс-Инкварт положил заклетва како негов наследник од Миклас, а следниот ден трупите на Вермахт ја преминале границата без да наидат на отпор.

Хитлер првично имал намера да ја задржи Австрија како марионетска држава на чело со Сејс-Инкварт. Сепак, ентузијастичката поддршка за Хитлер го навела да го промени својот став и да поддржи целосен *Аншлус* меѓу Австрија и нацистичка Германија. На 13 март Сејс-Инкварт формално го декретирал *Аншлусот*, иако претседателот Миклас избегнал да го потпише законот со тоа што веднаш поднесе оставка. Сејс-Инкварт потоа ги презел повеќето должности на Миклас и го потпишал законот за Аншлус. Два дена подоцна, во својот говор на виенскиот Хелденплац, Хитлер го прогласил „пристапувањето на мојата татковина кон германскиот Рајх".

Наводи
------

1. ↑  Chaloupek, Günther; ‘Conservative and Liberal Catholic Though in Austria’, in Chaloupek, Günther, Backhaus, Jürgen and Framback, Hans A. (editors); *On the Economic Significance of the Catholic Social Doctrine. 125 Years of Rerum Novarum*; pp. 73-75 ISBN 3319525441
2. ↑  Ryschka, Birgit (1 January 2008). *Constructing and Deconstructing National Identity: Dramatic Discourse in Tom Murphy's The Patriot Game and Felix Mitterer's In Der Löwengrube*. Peter Lang. ISBN 9783631581117 – преку Google Books.
3. ↑  Hoppe, Hans-Hermann (1997). „The Meaning of the Mises Papers". *mises.org*.
4. ↑  Berger, Peter (2003). *The League of Nations and Interwar Austria: Critical Assessment of a Partnership in Economic Reconstruction*. New Brunswick: Transaction Publishers. стр. 90.
5. ↑  Maddison, Angus (1982). *Phases of Capitalist Development*. Oxford: Oxford University Press. стр. 206.

Повеќе
------

* Стефан Нојхаузер: *„Wir werden ganze Arbeit leisten" - Der austrofaschistische Staatsstreich 1934 година* ,ISBN 3-8334-0873-1
* Емерих Талос, Волфганг Нојгебауер: *Austrofaschismus.* *Politik, Ökonomie, Kultur. 1933–1938 година*. 5-то издание, Минстер, Австрија, 2005 година,ISBN 3-8258-7712-4
* Ханс Шафранек: *Sommerfest mit Preisschießen*. Die unbekannte Geschichte des NS-Putsches im Juli 1934 година. Czernin Publishers, Виена 2006 година.
* Ханс Шафранек: *Hakenkreuz und Rote Fahne.* *Die verdrängte Kooperation von Nationalsozialisten und Linken im legalen Kampf gegen die Diktatur des 'Austrofaschismus'*. Во: *Bochumer Archiv für die Geschichte des Widerstandes und der Arbeit*, бр.9 (1988), стр. 7-45.
* Џил Луис: *Австрија: Хајмвер, НСДАП и Христијанско-социјалната држава* (во Калис, Аристотел А.: Читачот на фашизмот. Лондон/Њу Јорк)
* Lucian O. Meysels: *Der Austrofaschismus – Das Ende der ersten Republik und ihr letzter Kanzler*. Амалтеја, Виена и Минхен, 1992 година
* Erika Weinzierl : *Der Februar 1934 und die Folgen für Österreich*. Picus Publishers, Виена 1994 година
* Манфред Шеуч: *Der Weg zum Heldenplatz.* *Eine Geschichte der österreichischen Diktatur 1933–1938*. Издавачка куќа Kremayr & Scheriau, Виена 2005 година,ISBN 978-3-218-00734-4
* Андреас Новак: *Салцбург hört Hitler atmen: Die Salzburger Festspiele 1933–1944.* ДВА, Штутгарт 2005 година,ISBN 3-421-05883-0 .
* Дејвид Шнајтер: *Цвиска руска револуција и Република Ерстер.* *Die Tiroler Arbeiterbewegung gegen Ende des "Großen Krieges".* Грин Верлаг, Равенсбург (2007).ISBN 3-638-74233-4ISBN 3-638-74233-4 ,ISBN 978-3-638-74233-7