recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Земјотресот во Петриња во 2020 година** бил со јачина од 6,3 степени на скалата на моментна магнитуда, на околу 40 километри југоисточно од Загреб, во близина на градот Петриња, на 29 декември 2020 година во 12.19 часот по месно време.

Одлики
------

Земјотресот во Банија се случи во областа во близина на тектонската граница меѓу Динарската и Панонската плоча. Подрачјето на Петриња и неговата околина е повремено сеизмички активно. Сепак, овој земјотрес, како и последователните земјотреси, донекаде ги изненадиле сеизмолозите.

Последици
---------

Интензитетот на земјотресот во Петриња бил VIII–IX степени според меркалиевата скала, што го става во група посилни земјотреси. Земјотреси од тој интензитет ги чувствуваат сите луѓе, зградите претрпуваат сериозни оштетувања, дрвјата се кршат, а постарите и трошни куќи се рушат.

Тешко оштетени биле градовите Петриња, Глина, Сисак и Хрватска Костајница, а големи материјални штети претрпеле општините Доњи Кукурузари, Суња, Мајур, Двор, Топушко, Вргинмост, Лекеник и Мартинска Вес .

Земјотресот оштетил голем број приватни куќи, згради, помошни и верски објекти, за кои се проценило дека не се безбедни за понатамошен престој и користење. Луѓето кои останале без своите домови биле привремено сместени во контејнери за домување, шатори на хрватскиот Црвен крст... Околу 30 лица биле повредени, а 7 лица починале.

Штета
-----

Вкупната материјална штета се уште се проценува. Досега е познато дека се оштетени вкупно 8.928 објекти, од кои 20% или 2.688 се целосно уништени или неупотребливи, 24% од објектите ќе бидат дополнително проверени, а 54% од објектите ќе можат нормално да се користат.

Поврзано
--------

* Земјотрес во Загреб 2020 година
* Земјотрес во Загреб 1880 година

Наводи
------

1. ↑  „Potres razorio Petrinju i Glinu, 7 mrtvih, puno ozlijeđenih". Посетено на 30. 12. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. ↑  „Seizmolog o rupama kod Petrinje: Za nas je ovo nešto novo". Посетено на 05.02.2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. 1 2  „Zemljotres u Hrvatskoj uništio ili oštetio 8.928 objekata". Посетено на 03. 01. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
**Герда Аника Линде** (родена на 26 февруари 1948 година) — шведски лекар, вирусолог и пензиониран државен службеник. Од 2005 до 2013 година служела како државен епидемиолог во Шведскиот институт за контрола на заразни болести.

Животопис
---------

Линде е родена во Скавде и пораснала таму. Таа била инспирирана од романот „ *Егзодус"* од Леон Урис за да студира медицина. Линде се запишала на Универзитетот во Гетеборг во 1968 година, студирајќи медицина и социологија, стекнувајќи се со медицинска диплома во 1974 година. По стажирањето во болницата Дандерид, таа продолжила да работи како специјалист за инфективни болести во моментално непостоечката болница Рослагстул во Стокхолм. Во 1979 година започнала да работи на вирусолошкиот оддел во Шведската национална бактериолошка лабораторија, а докторирала клиничка вирусологија во 1987 година Во 1993 година станала шеф на шведскиот центар за грип на СЗО и започнала да работи за Одделот за вирусологија на Шведскиот институт за контрола на заразни болести, каде што во 2002 година станала шеф на одделот. Во 2005 година станала шеф на Одделот за епидемиологија и истата година била назначена за државен епидемиолог. Таа служела во оваа улога сè до нејзиното пензионирање во 2013 година.

Истражувањето на Линд е главно насочено кон прилагодување на основните резултати од истражувањата кон нивна клиничка апликација. Таа ја истражувала реакцијата на човечкото тело на различни видови вируси и правела евалуација на дијагностичките методи. Најпрво се фокусирала на херпес вирусите, но на крајот својата работа ја насочила претежно на вируси на грип и респираторни органи. Таа има објавено повеќе од 200 рецензирани научни трудови.

Наводи
------

1. ↑  Örn, Peter. „Annika Linde varnar för fortsatt virushot". Läkartidningen. Посетено на 12 April 2020.
2. ↑  „Annika Linde". Swedish Institute for Communicable Disease Control. Архивирано од изворникот на 10 May 2008. Посетено на 12 April 2020.
3. ↑  „Annika Linde utsedd till statsepidemiolog". Dagens Medicin Sverige. Архивирано од изворникот на 2014-06-15. Посетено на 2014-06-15.
4. ↑  „SFVH:s studiedagar 19-21 april 2010 på Hotell Skogshöjd i Södertälje". Svensk Förening för Vårdhygien. Посетено на 2014-06-15.
Реката Сава во Белград заедничка во средниот дел на низината од јужниот обод
Авала, островска планина во Панонска Низина
**Панонската Низина** е многу важна област на модерна Србија. Таа ја зазема Војводина, северен рамничарски, дел од Србија и тесен појасјужно од реката Дунав и Сава. Најголем дел од Панонската низина, лежи под 200 надморска висина, а „рамничарската идила" ја попречуваат островските планини, алувијалната рамнина, лесна зарамнина и песочишта.

Островски планини
-----------------

Островски планини претставуваат остатоци од долниот дел стара маса, односно внатрешноста на Динаридите. Се протега од запад кон исток. Тие се изградени од камен од различни возрасти: палеозојски шкрилци, мезозојски варовник итн.. Падините наФрушка Гора и Вршачки планини изградени се од органски неогени седименти и плеистоцени наслаги на шумата. Островски планини на Панонскиот Басен во Србија се : Фрушка Гора, Вршачки планини, Цер, Авала, Космај, Букуља, Венчац, Рудник, Гледички планини, Јухор.

Алувијални рамнини
------------------

Тиса кај Сента со изразена алувијална рамнина
Алувијалните рамнини  на Дунав, Tиса, Морава и Сава се карактеристични за Панонскио басен. Тоа се најниските и најмладите облици на оваа област на Србија. Се состои од речни наноси: глина,песок и дрвја. Преклопени се со ридски шуми и трски. Поради честите поплави во алувијалните рамнини се спроведуваат процесите на мелиорација.

Лесни зарамнини
---------------

Црквата во Ириг, положена на Сремска лесна зарамнина
СРП „Горна Подунавља", едно од останатите мочуришта
Лесните зарамнини се еолски елементи ирелјефот на дното на Панонскиот басен. Настанале за време на плеистоценот, преносната сила на ветрот. Во басенот, Србија се појавува повеќе зарамнини. Тоа се:

* **Сремска лесна зарамнина**- од Земун до Вуковар, ги опфаќа јужните падини на Фрушка Гора;
* **Бачка лесна зарамнина** - јужно од Бачкото Песочиште, помеѓу Дунав, Тиса и Бачки канали;
* **Тителска лесна зарамнина** - на југоистокот од Бачка, северно одТиса во Дунав;
* **Банатска лесна зарамнина** - од сите страни е опколена од Банатските песоци.
**Ји Селинг** (родена на 6 мај 1989 во Гуангдунг) е кинеска натпреварувачка во стрелаштво, која го освоила првиот златен медал на Летните олимписки игри 2012 во Лондон, победувајќи во дисциплината воздушна пушка од 10 m.

Животопис
---------

Ји Селинг живее во родниот град. Со стрелаштво се занимава од 2003 година, а на меѓународните натпреварувања учествува од 2009 година. Уште во својата прва сезона има постигнато врвни резултати, освојувајќи го второто место на натпреварот од светскиот куп во Пекинг и петтото место во финалето на светскиот куп во Вусји. Првата значајна победа, Селинг ја остварила на светското првенство во Минхен во 2010 година, каде што била најуспешна во дисциплината воздушна пушка од 10 m. Истата година, таа победила на меѓународниот натпревар во Форт Бенинг и повторно го зазела второто место на светскиот куп во Пекинг. Во текот на следната 2011 година ја повторила победата од Форт Бенинг една година претходно, а победиал и во финалето на светскиот куп во Вроцлав.

Во 2012 година започнала, исто така, со доста добри резултати, победувајќи во натпреварот од светскиот куп во Минхен, завршувајќ на второто место во Лондон и на третото во Милано. Својот најголем успех го постигнала на Летните олимписки игри 2012, каде што го освоила златниот медал во дисциплината воздушна пушка од 10 m. Во квалификациите остварила резултат од 399 бода, што било доволно за второто место и обезбедено учество во финалето, во коешто победила со освоени 103,9 бода.

Таа е леворака стрелачка, којашто кон метата цели со своето десно око, а нејзин тренер е Лунг Шоу Бо.

Наводи
------

1. ↑  London 2012 Website Profile
2. ↑  „China's Yi Siling Wins First Gold Medal of 2012 London Olympic Games". Архивирано од изворникот на 2012-07-30. Посетено на 2012-07-28.
Пејзаж покрај *Белата патека* и највисоката планина Маглиќ во Босна и Херцеговина.
Карта на патеката
 *Белата патека* започнува во Раздрто, Словенија во подножјето на платото Нанос (во позадина).
**Виа Динарика** е мрежа на пешачки патеки на долги растојанија во Динаридите и се состои од *Белата патека*, *Сината патека* и *Зелената патека*. Преку Динарица ги поврзува земјите Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Србија, Косово и Албанија.

Проектот Виа Динарица бил започнат во 2010 година со цел да се промовира и развива туризмот во Западен Балкан. Зелените и сините патеки сè уште се во развој (2020 година).

Белата патека
-------------

Белата патека (1.260,8 км) е главната рута во Виа Динарика и го следи главниот гребен на Динаридите. По оваа рута се највисоките планински врвови во секоја од земјите (освен Словенија). Маршрутата започнува во Раздрто во подножјето на висорамнината Нанос во Словенија и приближно ги следи хрватските планини Велика Капела, Велебит и Динара. Во Босна и Херцеговина патеката минува низ регионот на Херцеговина, а потоа и низ планините на Централна Црна Гора. Трасата завршува во долината Валбона во албанските Алпи во Северна Албанија.

Сина патека
-----------

Сината патека се фокусира на брегот на Јадранското Море, островите, полуостровите и малку пониските планини овде.

Зелена патека
-------------

Зелената патека минува низ зелената и бујна внатрешност (на пример, регионот Лика во Хрватска и централните босански региони) на источните падини на Динаридите. Последниот дел од рутата оди и до западните делови на Србија и Косово.

Наводи
------

1. ↑  „The Via Dinarica". Via Dinarica Alliance. Посетено на 10 May 2020.
2. ↑  „Via Dinarica Trail". Via Dinarica. Посетено на 10 May 2020.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
**Чеченска Република Ичкерија** (чеченски: *Нохчийн Пачхьалкх Нохчийчоь*, руски: *Чеченская Республика Ичкерия*) е име за централниот дел од Чеченија.

Републиката била прогласена кон крајот на 1991 година од страна на Џохар Дудаев. Во времето кога бил признаена независноста, рускиот претседател Борис Елцин одбил да ја признае чеченската независност, како и сите останати земји во светот. Државата од тогаш била де факто независна, до Првата чеченска војна во 1994 кога земјата била окупирана од страна на руските војски до 1996 година, а Дудаев бил убиен. По повлекувањето на руските сили до почетокот на Втората чеченска војна, Чеченија и понатаму уживала техничка независност, сè до нападот на чеченските сили под раководство на Шамил Басајев во соседната руска република Дагестан. Во нападот, Русија одговорила со воена сила и ја започнала Втората чеченска војна. Чеченскиот претседател Аслан Масхадов и неговите сепаратисти побегнале по планините, каде се кријат до денес.

Поранешниот претседател на Грузија, кој бил соборен со воен удар во 1991 година и учествувал во граѓанската војна, ја признал независноста на Ичкерија во 1993 година. Дипломатските односи биле воспоставени од делумно признаениот исламски емирар на Авганистан на владата на Талибанците на 16 јануари 2000 година. Ова признавање било поништено по падот на Талибанците во 2001 година. Сепак и покрај признавањето, Масхадов го отфрлил нивното признавање и изјавил дека за оваа работа Талибанците биле нелегитимни. Ичкерија исто така добила отворена поддршка од страна на балтичките земји, група на украински националисти и Полска. Естонија еднаш гласела за признавање, но чинот никогаш не бил проследен бидејќи следувал притисокот од Русија и про-руските елементи во рамките на ЕУ.

Наводи
------

1. ↑  in 1993, ex –President of Georgia Zviad Gamsakhurdia recognized Chechnya ` s independence.. Архивирано на 21 август 2013 г.
2. ↑  Are Chechens in Afghanistan? --By Nabi Abdullaev, Dec 14, 2001 Moscow Times
3. ↑  Kari Takamaa and Martti Koskenneimi. *The Finnish Yearbook of International Law*. p147
4. ↑  Kuzio, Taras. "The Chechen crisis and the 'near abroad'". *Central Asian Survey*, Volume 14, Issue 4 1995, pages 553-572
**Стариот Амстердам** е бренд на сирењето гауда од Вестланд во Хуизен. Брендот постои од 1985 година. Телевизиските реклами на компанијата, во кои старото име на Амстердам е ставено на улица, требало да создаде атмосфера околу брендот на старомоден квалитет. Меѓутоа, сирењето не доаѓа од Амстердам, и дали навистина се однесува на старото сирење (сирење од околу една година), се сомневаат професионалци.  Компанијата Вестланд изјавила дека Стариот Амстердам е зрело сирење на 8 месеци.

Историја
--------

Стариот Амстердам е роден од бескомпромисна потрага по најдобар вкус, во кој иновациите и претприемништвото се огромни. Од семејството Вестланд било побарано од независен истражувачки институт за невозможна задача: да развие рецепт за најубаво старо сирење. Сирење со зрели кристали и ароматизиран вкус, кој е мазно и сече. Тоа резултирало со патентиран процес во кој знаењето преку националните граници било комбинирано со холандската трезвеност.

Вкус, според нашите сопствени правила.

Наводи
------

1. ↑   Маркетинг сирење , *De Volkskrant* , 1 мај 2010 година
2. ↑   Природна зрела , *инспекциска служба со вредност* , 12 октомври 2017 година
3. ↑  „Over Old Amsterdam". *Old amsterdam* (холандски). Посетено на 2019-03-02.
**Германија** била претставувана од Маргот Хиелшер со песната "Für zwei Groschen Musik "на конкурсот за песна на Евровизија во 1958 година, што се одржал на 12 март во Хилверсум, Холандија. "Für zwei Groschen Musik" била избрана на германскиот национален натпревар кој се одржал на 20 јануари. Ова бил втор последователен настап на Евровизија за Хиелшер за Германија.

На Евровизија
-------------

Ноќта на финалето Хиелшер настапила осма во ред, по Белгија и пред Австрија. Перформансот на Хиелшер во 1957 година, кога таа пеела во телефонски приемник, се смета за прв перформанс што воведува елемент на визуелна изведба во Евровизија, а таа истото тоа го прави и во 1958 година, појавувајќи се на сцената облечена во тијара и појас. На крајот од гласањето "Für zwei Groschen Musik" добила 5 бода и со тоа Германија завршила на седмото место од вкупно десет учесници. Германското жири 5 од можни 10 бода ги доделила на Белгија.

### Гласање

Секоја држава имала жири составено од десет луѓе. Секој член на жирито требало да даде по еден бод на неговата или нејзината омилена песна.

Поврзано
--------

* Германија на натпреварот за песна на Евровизија
* Евровизија 1958 година


1. ↑  „ESC History - Germany 1958". Архивирано од изворникот на 2021-01-17. Посетено на 2019-05-11.
Сет за чајна церемонија на *таке-даису*.
***Чагама*** (茶 釜, "чај котел") — јапонски израз што значи метален сад или котел што се користи во јапонската чајна церемонија. *Кама* се направени од леано железо, и се користи за загревање на водата што се користи за правење чај.

Опис
----

Во чајната соба, *камата* се загрева над преносен мангал (炉 炉 - *фуро*) или во потонато огниште (*ро*) вградено во подот на чајната просторија, во зависност од сезоната.

*Камите* се често кружни или цилиндрични, а на секоја страна имаат куки, за вметнување метални рачки наречени *кан*. Тие се користат за извршување на *Кама* и/или да се висат над *ро.* Инаку кога се користи мангал, може да се користи статив за држење на котелот над изворот на топлина (Sen, 1979, стр. 22) Постојат и комплети за мангали во кои *камата* е дизајнирана да се користи без статив. *Кама* (釜) е јапонски израз што значи метален сад или котел. Специфичен израз за кама што се користи во јапонската церемонија на чај е *чагама* (茶 釜, "чај котел"). *Кама* се направени од леано железо или бакар и се користат за загревање на водата што се користи за правење чај.

*Ро* (потонато огниште) се користи за време на есен и зима кога е ладно. Во подот „Татами" во просторијата за чај, се создава дупка за да се стави камата, над огнот. Оваа дупка е опкружена со рамка слична на кутија наречена *робучи* (炉 縁, *рам рамка*). *Кама* во таква дупка ќе се загрее побрзо и ќе остане топол подолго време. Покрај тоа, таа обезбедува слика на топлина за време на постудените сезони. Во случај на *ро*, користениот темјан се нарекува *Нерико* (練 香), кои се мали замесени топчиња од мешавина на зачини и билки, наместо темјан од *Кубоку* (香木) направен од ароматично дрво, користен во пролет и лето.

*Фуро* (преносен мангал) се користи во текот на пролетта и летото. Тие имаат најразлични форми и најраните се изработени од бронза, но подоцна се зачестиле железо и глина. Незастаклениот глинен *фуро* обложен со црн лак бил најпосакуван за формална употреба. Се става на лакирана табла за да се спречи оштетување на топлината. Железото се поставува на поплочена табла. Претходно се поставува кревет од пепел, наречен *хаи* (灰), и се пали *суми* поставен одозгора. На работ на *фуро*, огнен прозорец или отсечен отвор го обезбедува потребниот нацрт за одржување на правилното горење на *сум*и (јаглен). Тогаш *камата* се поставува директно на бронзениот или железен мангал, но се користи тривет за мангал од глина. *Камите* за *фуро* се малку помали од оние што се користат за *ро* (Сен, 1979, стр.22).

Ритуалот на подготвување е малку поинаков кога се користи *ро* или *фуро*, но основата е иста.

Поврзано
--------

* Бунбуку чагама

Наводи
------

1. ↑
2. ↑  Sen, Soshitsu. *The Japanese Way of Tea*, New York/Tokyo: Weatherhill, 1979
**„Да се стигне пред разденување"** (српски: *Стићи пре свитања*) — југословенски филм од 1978 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Велимир Бата Живојиновиќ, Радош Бајиќ, Злата Нуманагиќ и Бранко Ѓуриќ.

Синопсис
--------

Во пресрет на Втората светска војна, 32 комунисти планираат да избегаат од затворот во Сремска Митровица. Затоа, тие почнуваат да копаат тунел, но работата оди бавно поради неколку причини: разни пречки, појава на подземна вода, преместување на затворениците во друга зграда, појава на предавници и тешко комуницирање со соработниците надвор од затворот. Најпосле, благодарение на помошта на една илегалка и група младинци, затворениците успеваат да побегнат, а потоа се префрлаат во планините и земаат учество во основањето на Првиот фрушкогорски одред.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Стићи пре свитања (пристапено на 22.11.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Вајгач** (руски: *Вайга́ч*; ненецки: *Хэбиди*) — остров во Северноледениот Океан помеѓу Печорското и Карското Море.

Одделен е од Југорскиот Полуостров на копното со Југорскиот Теснец, и од Нова Земја протокот Карска Врата. Островот административно влегува во состав на Ненецкиот автономен округ во состав на Архангелската област, Русија.

* Површина: 3.383 км2
* Должина: ~ 100 м
* Ширина: до 45 км
* Прос. температура: -20 °C (февруари), 5 °C (јуни)
* Највиска точка: 170 м

Островот геолошки се состои претежно од агрилитни шкрилци, песочник и варовник. Има многу реки, долги по 20-40 км, мочуришта и помали езера. Во пределите преовладува тундрата, а долж подолгата страна се издигаат мали карпести сртови, наместа со ниски карпести возивишенија. На карпите често се забележува мраз, кој е веројатно морски, а не леднички. Денес е населено само местото Варнек (106 жители).

Флора и фауна
-------------

Вајгач изобилува со треви, мовови и арктички ветни растенија. Нема дрвја, освен по некоја џуџеста врба. Повремено се забележуваат лисици и леминзи. Многу позастапени се птиците, како што се of патките и блатните кокошки по мочуриштата и езерата.

Природен резерват
-----------------

Во 2007 г, Светскиот фонд за природа (WWF) и владата на Русија одвоиле дел од островот како природен резерват. Водите околу островот се живеалиште на разни морски животни како моржови, фоки и загрозени китови.

Етнографија
-----------

Сè до XIX век, островот претставувал важно светилиште за домородните Ненци и на него стоела култна статуетка на бог со повеќе глави, обоена со крв од свети животни, претежно од ирваси. На него имало жртени клади од пловно дрво, еленски рогови и черепи од мечки и елени. И покрај тоа што денес се православни, Ненците сè уште негуваат вакви суеверни верувања.

Поврзано
--------

* Нова Земја
* Ненци
* Југорски Полуостров
* Карско Море
* Баренцово Море

Наводи
------

1. ↑  ТВ „Култура" (руски)
2. ↑  „New Nature Reserve For The Russian Arctic". *ScienceDaily*. Светски фонд за природа. 6 јули 2007. Посетено на 29 април 2008.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вајгач" на Ризницата ? |

* Вајгач — „Велигденскиот Остров" на Арктикот (англиски)
* Месна заедница „Јушарски селски совет" (руски)
* Вайгач: от идолов до спутниковых тарелок Архивирано на 29 мај 2019 г.
Руанда (црвена) и Уганда (зелена).
**Мисијата за набљудување во Уганда-Руанда на Обединетите нации *(UNOMUR)*** била мировна мисија основана од Советот за безбедност на Обединетите нации со Резолуцијата 846 и траела од јуни 1993 до септември 1994 година. Мисија се состоела од „следење на границата помеѓу Уганда и Руанда и да потврди дека не се обезбедува воена помош преку неа". Со седиште во Кабале, Уганда мандатот покривал граница од 310 километри. Земјите кои придонеле за *УНОМУР* се Бангладеш, Боцвана, Бразил, Унгарија, Холандија, Сенегал, Словачка и Зимбабве.

Мандат
------

Главниот воен набљудувач на мисијата од јуни до октомври 1993 година бил бригадир генералот Ромео Далер од Канада, кој подоцна станал славен како командантот на силите на Придружната мисија во Руанда на Обединетите нации за време на геноцидот во Руанда. Далер пристигнал во Уганда на почетокот на октомври 1993 година, каде офицерот за врска од Армијата на националниот отпор *(АНО)* го известил дека мора да биде информиран за сите патроли на *УНОМУР* најмалку дванаесет часа однапред и дека сите патроли ќе имаат придружба на *АНО*. Кога Далер протестирал дека целата поента на Мисијата е да се открие сомнителна активност со „елемент на изненадување", службеникот на *АНО* сепак инсистирал на тоа. Исто така, и покрај фактот дека Уганда се согласила дека областа на верификација ќе се движи 100 км навнатре во границата со Уганда, кој го вклучувал и транспортниот центар на Мбарара, *АНО* инсистирале на 20 км ограничување, ставајќи ја Мбарара вон границите.

Далер забележал:

> Границата беше сито, преполна со мали планински патеки што беа таму со милениуми. Со оглед на мојата мала сила од осумдесет и еден набудувач и фактот дека немавме хеликоптери со можност за ноќно гледање, задачата да се задржи границата под надзор беше во најдобар случај симболична.
> 
> 

Далер наскоро бил назначен за шеф на новата мисија во Руанда и ја напуштил Уганда на 21 октомври. Неговата замена за главен воен набљудувач бил поранешниот команден полковник Бен Мативаза од Зимбабве, а подоцна полковникот Асрарул Хаке од Бангладеш.

*UNOMUR* подоцна ќе биде ставена под команда на *UNAMIR*. По геноцидот и избувнувањето на граѓанската војна во Руанда, мандатот на мисијата завршил на 21 септември 1994 година.

Наводи
------

1. ↑  „UNITED NATIONS OBSERVER MISSION -UGANDA-RWANDA". United Nations.
2. ↑  Dallaire, Roméo (2003). *Shake Hands with the Devil*. Carroll & Graf: New York. ISBN 0-7867-1510-3, pp. 93-96
3. ↑  Dallaire 2003, p. 95

Надворешни врски
----------------

* Веб станица
Хунзи
**Хунзи** (наречени и **Буруши** или **Бурушо** или *Хунзакути*) — народ кој живее во Хунза, Северен Пакистан и во Индија. Не постои официјален консензус за нивното етничко потекло, но според недоволно проучени тврдења тие имаат „македонска крв" и се потомци на Античките Македонци, па затоа самите и од Македонците се сметани како дел од македонскиот народ. Хунзите се претежно муслимани, но во историјата практикувале шаманизам. Го зборуваат бурушаскиот јазик кој е изолиран јазик, т.е. несроден на ниеден друг јазик. Постојат околу 300 говорници на овој јазик и живеат во Сринагар, Индија.

Хунзите и воопшто регионот Хунза, ја имаат највисоката стапка на писменост во Пакистан. Хунза е голема туристичка атракција во Пакистан, и многу Пакистанци и странски туристи доаѓаат за да го уживаат живописниот пејзаж и за да го посетат овој древен народ. Овој реон е многу современ на секој план и е многу напреден за азиски стандарди.

Исто така, во 2001 година е преведена студијата *„Основни бурушаски етимологии, индоевропските и палеобалканските афинитети на бурушаскиот јазик"* од Илија Чашуле, напишана на англиски јазик во 1998 година. Студијата обработува 80 бурушаски зборови со нагласено евро-индиско потекло. 64 збора, односно 80 отсто од приложените во дадената студија, своето етимолошко (фонетско и семантичко) потекло го имаат во античкомакедонскиот јазик, од тоа повеќето од половината наполно идентични и неизменети денеска се во активна употреба на територијата на Македонија.

Поврзано
--------

* Хунза
* Гоџал

Надворешни врски
----------------

* Принцот на Хунзите горд што е во земјата на предците (македонски)
* Принцот и принцезата од Хунза од денес во Македонија (македонски)
* Музиката на Хунзите (англиски)
* Историја на Хунза (англиски)

Наводи
------

1. ↑
2. ↑   Би-Би-Си *„Во чекорите на Алексндар Велики"*
3. ↑
4. ↑  Посетата на кралот и кралицата на Хунзите и нивна средба со премиерот Груевски[*мртва врска*]
5. ↑  Делегација на Хунзите во Македонија - при посетата на кралот и кралицата на Хунза во Скопје, тие се изјасниле дека Бурушите се Македонци и дека Македонија е нивна татковина.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Хунзи" на Ризницата ? |
**Мисијата за набљудување во Либерија *(UNOMIL)*** била мировна мисија на Обединетите нации во Либерија. Основана е со Резолуцијата 866 (1993 година), а седиштето и било во главниот град Монровија.

Мандат
------

*УНОМИЛ* е создадена како дел од Договорот од Котону за поддршка на напорите на Економската заедница на западноафриканските држави *(ECOWAS)* во Либерија за време на Првата либериска граѓанска војна (1989 – 1996). Првичниот мандат на мисијата била да го следи спроведувањето на мировните договори помеѓу либериските партии, да ги испитува кршењата на примирјето, да помогне во одржување на местата за собирање и демобилизација на борците, да ја олесни хуманитарната помош, да ги испита кршењата на човековите права и да го следи изборниот процес. За време на својот мандат, *УНОМИЛ* извршила логистичка работа додека Групата за набудување на Економската заедница на западноафриканските држави овозможила безбедност и преземала кампања за информирање на јавноста со цел едукација на гласачите.

Била заменета од Мисијата на Обединетите нации во Либерија, основана во септември 2003 година.

Наводи
------

1. ↑  Adibe, Clement E. (1997). „The Liberian conflict and the ECOWAS-UN partnership". *Third World Quarterly*. **18** (3): 471–488. doi:10.1080/01436599714821.
2. ↑  United Nations Dept. of Public Information (1998). *UN peacekeeping, 50 years, 1948-1998*. United Nations Dept. of Public Information. стр. 33.
3. ↑  Francis, David J. (2005). *Dangers of co-deployment: UN co-operative peacekeeping in Africa*. Ashgate Publishing, Ltd. стр. 128. ISBN 978-0-7546-4027-1.
**Христо Стоичков** (бугарски: *Христо Стоичков*, роден на 8 февруари 1966 година) — бугарски поранешен фудбалер кој во моментов е фудбалски коментатор за *Univision Deportes*. Како плоден напаѓач, тој се смета за еден од најдобрите играчи на неговата генерација и широко се смета за најголемите бугарски фудбалери на сите времиња. Тој бил второпласиран за наградата ФИФА Светски Играч на Годината во 1992 и 1994 година, и ја добил златната топка во 1994 година. Во 2004 година, Стоичков бил именуван од страна на Пеле во ФИФА 100 списокот на најголемите живи играчи.

На клупско ниво, Стоичков поминал шест години во Цска од Софија и во 1990 година, со кој ја освоил наградата за европската Златна Копачка. Во 1990 година, тој се приклучил на Барселона, при што тој го заработил шпанскиот прекар "*Ел Pistolero*" ("човек кој носи пиштол и стрела добро"), и бил дел од "Дрим тимот", на Јохан Кројф, кој освоил четири последователни Ла лига титули и една Лига на Шампиони. Во негово време во клубот, било формирано „смртоносно" напаѓачко партнерство со Ромарио. Кројф во голема мера бил инволвиран во неговото донесување во Барселона, каде што тој брзо се развил во еден од најплодните напаѓачи во светот.

Стоичков бил член на фудбалската репрезентација на Бугарија која го освила четвртото место во 1994 година Светското Првенство во САД. На тоа светско првенство, Стоичков ја освоил златната копачка со постигнати 6 гола. Тој бил рангиран како трет најдобар играч на Светското Првенство, после Ромарио и Роберто Баџо, со што ја добил бронзената топка. За разлика од неговиот фудбалски талент, тој бил познат по неговиот темперамент на теренот. Во неговата играчка кариера тој исто така бил наречен Dagger (Камата).

Наводи
------

1. ↑  Stoichkov: A gifted bad boy Архивирано на 17 јуни 2018 г.. FIFA.com
2. ↑  „HRISTO STOICHKOV - FCBarcelona.cat". Fcbarcelona.com. Архивирано од изворникот на 3 January 2013. Посетено на 10 June 2013.
3. ↑  \*\*\* Bulgarian Sport : HRISTO STOICHKOV \*\*\* – Catalog for Bulgarian sport. Visittobulgaria.com. Посетено на 10 June 2013.
4. ↑  Football Legend Stoichkov Backs Bulgaria Ruling Party Presidential Hopeful Архивирано на 4 март 2016 г.. Novinite.com – Sofia News Agency (17 September 2011). Посетено на 10 June 2013.
5. ↑  „Pele's list of the greatest". BBC Sport. 4 March 2004. Посетено на 15 June 2013.
6. ↑  "Stoichkov: A gifted bad boy" Архивирано на 17 јуни 2018 г.. FIFA.com. Retrieved 18 March 2015
**Робер Пенже** (19 јули 1919

 — 25 август 1997

) — француски авангарден писател со швајцарско потекло, кој пишувал романи и други прозни дела на стил кој потсетувал на Семјуел Бекет и други писатели од модернизмот. Го поврзуваат со книжевното движење „нов роман". Роден на 19 јули 1919 во Женева, Робер Пенже по завршување на студиите по право работел една година како приправник во родниот град. Во 1946 заминал во Париз, каде ја проучувал префинетата уметност.

Своето прво дело *Помеѓу Фантина и Агапа* го објавил во 1951, а првиот роман *Маху или материјалното* една година подоцна. Ален Роб Грије и особено Бекет, добар пријател на Пенже, го советувале да оди кај издавачот Џером Линдон, сопственик на *Éditions de Minuit*, откако бил одбиен од издавачката куќа Галимар за делото *Грал фибист* во 1956. Неговиот роман *Некој* ја освоил наградата „Фемина" во 1965. Во 1966 се здобил со француско државјанство и се преселил во градот Турењ, каде ги напишал повеќето од своите книги. Кратко по симпозиумот одржан 1997 во Тур во негова чест, починал од срцев удар на 25 август истата година.

Дела
----

|  |  |
| --- | --- |
| Романи
* *Entre Fantoine et Agapa*, (1951)
* *Mahu ou le matériau*, (1952)
* *Le Renard et la boussole*, (1953)
* *Graal flibuste*, (1956)
* *Baga*, (1958)
* *Lettre morte*, (1959)
* *Le Fiston*, (1959)
* *La Manivelle*, (1960)
* *L'Inquisitoire*, (1962)
* *Autour de Mortin*, (1965)
* *Quelqu'un*, (1965)
* *Le Libera*, (1968)
* *Passacaille*, (1969)
* *Fable*, (1971)
* *Cette Voix*, (1975)
* *L'Apocryphe*, (1982)
* *Monsieur Songe*, (1984)
* *Le Harnais*, (1985)
* *Charrue*, (1985)
* *L'Ennemi*, (1987)
* *Du Nerf*, (1990)
* *Cette Chose*, (1990)
* *Théo ou le temps neuf*, (1991)
* *L'Affaire Ducreux et autres textes*, (1995)
* *Tâches d'encre*, (2000)
* *Mahu reparle*, (2009)
* *La Fissure, précédée de Malicotte-la-Frontière*, (2009)
* *Jean Loiseau*, (2010)

 | Драми
* *Clope au dossier*, (1961)
* *Ici ou ailleurs*, (1961)
* *Architruc*, (1961)
* *L'Hypothèse*, (1961)
* *Identité*, (1971)
* *Paralchimie*, (1973)
* *Nuit*, (1973)
* *Abel et Bela*, (1987)
* *Un Testament bizarre*, (1989)

 |

Наводи
------

1. ↑  Jean-Louis de Rambures, "Comment travaillent les écrivains", Paris 1978 (interview with R. Pinget, in French)
2. ↑  *Robert Pinget: The Novel as Quest*, by Robert Henkels, 1977

Надворешни врски
----------------

* Изданија за и од Робер Пенже in the catalogue Helveticat of the Swiss National Library
* Официјално мрежно место на Робер Пенже Архивирано на 19 јануари 2000 г.
* Архивирано на 19 јануари 2000 г.
* Биографија на француски Архивирано на 8 јули 2004 г.
* Мрежно место на француски
**Астрид Линдер** - шведски инженер и истражувач за безбедност на моторни возила. За нејзиниот придонес во оваа област, Линдер беше наградена на натпреварот за ЕУ Шампиони во истражувања за транспорт и добила награда од Владата на САД за безбедносна инженерска извонредност.

Кариера
-------

Линдер го завршила докторатот по машинско инженерство од областа на безбедноста во сообраќајот во 2002 година. Таа работеше на безбедноста и на мажите и на жените за време на сообраќајни несреќи, но нејзината пионерска работа се фокусира на решавање на безбедноста на жените во сообраќајни несреќи, кои се двојно изложени на ризик во споредба со возачите мажи. Линдер постигнала еднаква проценка на безбедноста кај мажите и жените, бидејќи тест-куклата што често ја користи индустријата (заснована на машка морфологија) не претставува распределба на тежината и динамичките одговори на жените. Како решение, Линдер, заедно со нејзините колеги, развија EvaRID - антропометриски соодветна женска тест-кукла за проценка на безбедноста на жените во возилата. EvaRID има потенцијал да биде инструментална алатка за проценка на безбедноста на женските возачи во автомобилите.

Нејзината експертиза вклучува биомеханика, кинематика на патници, превенција од повреди на несреќи со возило, математички симулации и динамично тестирање. Таа моментално ја извршува позицијата директор за истражување на Шведскиот национален институт за истражување на патишта и транспорт и дополнителен професор на Технолошкиот универзитет во Чалмерс.

Користена литература
--------------------

1. ↑  „Dr Astrid Linder (GS6AP) - Gender Summit". *gender-summit.com*. Архивирано од изворникот на 2019-09-30. Посетено на 2019-09-30.
2. ↑
3. ↑  Dale, Henrietta (October 7, 2014). „EvaRID: A 50th Percentile Female Rear Impact Dummy FE Model". *www.genderportal.eu*.
4. ↑  „EvaRID". *www.vti.se*.[*мртва врска*]
5. ↑  „Docent Lecture - Astrid Linder | SAFER – Vehicle and Traffic Safety Centre at Chalmers". *www.saferresearch.com*.
6. ↑  „Astrid Linder". *www.vti.se*. Архивирано од изворникот на 2020-09-22. Посетено на 2020-10-07.
7. ↑  „Astrid Linder – Ny adjungerad professor på Chalmers | Chalmers". *www.chalmers.se*.
Елза Ешелсон.
**Елза Олава Кристина Ешелсон** (шведски: *Elsa Olava Kristina Eschelsson*; 11 ноември 1861

 — 10 март 1911

) — првата жена што се стекнала со титулата доктор на законите *(juris utriusque doctor)* и првата жена што се здобила со академската позиција доцент на шведски универзитет, но ѝ било ускратено правото да служи како професор поради нејзиниот пол.

Ешелсон била прва жена адвокат во Шведска. И покрај нејзините извонредни успеси на академијата, таа во текот на нејзината кариера постојано наидувалa на отпор затоа што била жена. Академскиот суд се погрижил граѓанското право, кое било една од главните специјалности на Елза, да не биде вклучено во уставниот амандман со кој им се дозволува на жените адвокати да работат и во својство на професорки.

Наследството што Елза го оставила, во износ од повеќе од 3 милиони денешни шведски круни, било наменето за фонд за стипендии за жени студенти по право. Секоја година, во нејзина чест правниот факултет на Универзитетот во Упсала го слави денот на Елза Ешелсон.

Починала во 1911 годин  од предозирање со прашок за спиење.

Наводи
------

1. ↑  „Women in Uppsala University history". *Упсалски универзитет*. Архивирано од изворникот на October 24, 2017. Посетено на October 24, 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 39346517
* ISNI: 0000 0000 5311 0861
* GND: 1246238659
* SELIBR: 185643
* SUDOC: 251114171
* BIBSYS: 98003459
* BNE: XX1259920

 |

 |
Бонгар, Франција
**Бонгар** е населба и општина во југозападна Франција во областа Аквитанија, во департманот Ланд што припаѓа на префектурата Дакс. 

Според податоците од 2011 г. Во општината живееле 298 жители, а густината на населеност била 30,82 жители км². Општината зафаќа површина од 9,67км². Се наоѓа на просечна надморска височина од 170 метри (максимум 131 и минимум 49).

Демографија
-----------

*График на промена на населението во последните години*

Поврзано
--------

* Список на општини во Одделот за земјиште

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* База на податоци:
* Bonnegarde на веб-страницата на Националниот географски институт на Франција
* Bonnegarde на страницата на организацијата
* Најблиски населени места (километража, правец и координати)[*мртва врска*][*мртва врска*]</link>
* План за населба Бонегард на мапата ()
**Саламбо** (француски: *Salammbô*) — роман од 1862 година на францускиот писател Гистав Флобер.

Во романот дејствието се одвива во времето на Востанието на платениците во Либија во 3 век п.н.е. каде варварите учествуваат во Првата пунска војна но не ги добиваат претходно договорените финансиски средства.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Саламбо" на Ризницата ? |

ВикиизворВикиизвор
Викиизворот на француски има изворна содржина поврзана со оваа статија:
***[[:s:fr:{{{2}}}|{{{2}}}]]***

* +

* *Salammbô* на Проектот „Гутенберг"
	+ Jolly Roger: *Salammbô* Gustave Flaubert Архивирано на 3 јануари 2013 г.
	+ ClassicReader.com *Salammbô*
	+ Arthur's Classic Novels: *Salammbô* by Gustave Flaubert Архивирано на 8 март 2005 г.
	+ World Wide School: *Salammbô* by Gustave Flaubert Архивирано на 8 април 2005 г.
* The famous sculpture *Salammbô* at the Lady Lever Art Gallery
Дворецот Сануси
**Сансуси** (*Sanssouci*, француски: *sans souci*, Без грижи) — познат рококо-дворец во периодот 1745-1747, во близина на градот Потсдам, во Германија. Зградата е изградена по желба на Фридрих Велики, кралот на Прусија и лично дал предлози за време на изградбата. Архитектот бил Георг Венцлаус фон Кнобелсдорф. 

Дворецот е изграден по образец на Версај, но е многу пома и поинтимен, замислен како место за одмор за кралскиот празник. Познат е по терасирани градини, стакленици и мали разонодни градби (фонтани, кинески кули, храм на пријателството). 

Филозофот Волтер честопати ја посетувал ата. Една од собите го носела неговото име. 

Телото на Фридрих Велики бил погребано во паркот на овој дворец 1990 година, како што била неговата желба.

Галерија
--------

* 
* 
* 
*

Надворешни врски
----------------

* (англиски)
* Панорамски поглед на коморите на Сансуси Архивирано на 23 март 2008 г. (германски)
**Марго Хертруј Херитсен** (холандски: Margot Geertrui Gerritsen, р. во Клотинге, Зеланд, Холандија) е холандско-американски научник. Таа е професор по инженерство на енергетски ресурси и постар продекан за образовни иницијативи при Школата на науки за Земјата, енергетика и животна средина при Стенфордовиот универзитет.

Живот и кариера
---------------

Марго Херитсен е родена во Холандија, каде и ги поминува раните години од својот живот. По магистрирањето во областа на применетата математика при Универзитетот за технологија во Делфт во 1990 година, таа ја напушта својата родна земја и работи низ северна Европа, Колорадо и Џорџија. Во 1997 година, докторира на Стенфордовиот универзитет во областа на бројчена математика и научни бројчени методи. Нејзин ментор за време на докторатот е професорот Џозеф Олиџер. По докторирањето, Херитсен кратко време е дел од наставно-истражувачкиот кадар при Оклендскиот универзитет во Нов Зеланд. Во 2001 година се враќа како професор на универзитетот „Стенфорд." 

Херитсен моментално живее во Скотс Вали, Калифорнија со својот партнер и син.

Нејзиното истражување е поврзано со компјутерската динамика на флуиди и бројчени симулации за производство на енергија од обновливи извори или фосилни горива. Професор Херитсен исто има работено на проблематики од областа на океанска динамика и дизајн на едреници.

Признанија
----------

Марго Херитсен е добитник на бројни награди и признанија за нејзината наставна и научно-истражувачка дејност. Меѓу најбитните се вбројуваат:

* Награда „Ричард В. Лајман" на Стенфордовата алумни асоцијација (2014)
* Избрана за член на Друштвото за индустриска и применета математика (2018)
* Почесен докторат од Упсалскиот универзитет, Упсала, Шведска (2019)

Библиографија
-------------

1. 1 2 3  „Margot Gerritsen's Profile | Stanford Profiles". *profiles.stanford.edu* (англиски). Посетено на 2019-07-20.
2. 1 2 3  „About Margot | Margot Gerritsen". *gerritsn.people.stanford.edu*. Архивирано од изворникот на 2019-07-20. Посетено на 2019-07-20.
3. ↑  „Margot Gerritsen - The Mathematics Genealogy Project". *www.genealogy.math.ndsu.nodak.edu*. Посетено на 2019-07-20.
4. ↑  University, Stanford (2015-01-20). „Margot Gerritsen to receive 2014 Richard W. Lyman Award". *Stanford News* (англиски). Посетено на 2019-07-20.
5. ↑  „SIAM Announces Class of 2018 Fellows". *SIAM News* (англиски). Посетено на 2019-07-20.
6. ↑  Naylor, David. „New honorary doctors at Uppsala University - Uppsala University, Sweden". *www.uu.se* (англиски). Посетено на 2019-07-20.
**Анастасија Абрамова** (17.06.1902 - 26.06.1985). била руска балерина на Московската балетска школа.

Била сестра на рускиот балетски критичар Александар Абрамов (алијас Трувит).

Животопис
---------

Абрамова е родена во 1902 година во Руската Империја, во Москва. Таа започнала да ја посетува балетската школа „Бољшој" во 1910 година. Во Бољшој, таа била обучувана од Екатерина Гелцер, Екатерина Вазем и Василиј Тихомиров. Абрамова дипломирала во 1917 година..

Кариера
-------

По дипломирањето, таа работела во балетот Бољшој. Таа настапила со Валентин Кудријавцев, Љубов Банком и Нина Подгорецкаја (таа била првата невенчана сопруга на Игор Мојсејев) - тие биле четирите ѕвезди на московскиот балет во 1920-тите и нивните животи биле многу слични.

Анастасија Абрамова била професионален партнер на Асаф Месерер. Таа работела со режисерите Александар Алексеевич Горски и Василиј Тихомиров. Нејзиното деби било во 1922 година, се појавила како Лиза во *Слабо чувана девојка*. Други значајни дела вклучуваат *Црвениот афион* (како Тао-Хоа), *Пепелашка* и *Париски пламен* (како Џејн). Таа исто така настапила во „ *Малиот грбав коњ",* Мали нешта на *Александар Горски, Кореографија на* Новер *(1922),* Крчко Орашиќ (како Маша), Петрушка (како танчерка), Фудбалер (како чистач на улици), главна улога, 1930).) итн.

Таа се пензионирала во 1948 година.

Во тоа време, во рускиот балет имало две балетски школи - Санкт Петербург (Ленинград) и Москва. Балетското училиште во Санкт Петербург развило високо грациозно танцување, а московското училиште било познато по класичниот балет. Но, во 1930-тите, под наредба на Сталин, група ленинградски танчери пристигнале во Москва за да ги заменат московските танчери. После тоа, московското училиште престанало да постои. Многу московски танчери и кореографи го напуштиле Бољшој театарот. Оние кои не можеле да најдат нова работа, продолжиле да работат во Бољшој театар, но немале улоги. Таква судбина го снашла и Аврам. Четирите ѕвезди на Московскиот балет - Анастасија Абрамова, Валентина Кудријавцева, Љубов Банком и Нина Подгорецкаја - немале учество во претставите.

Во 1947 година, во исто време, тие добиле титула „Почесен уметник" од РСФСР (ru: Почесен уметник на РСФСР) и веднаш биле отпуштени.

Користена литература
--------------------

1. 1 2  „ru: Encyclopedia of Russian ballet". Архивирано од изворникот на 2013-09-07. Посетено на 2021-02-09.
2. 1 2 3  „Abramova, Anastasia (b. 1902)". *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*. Gale Research Inc. Архивирано од изворникот на 15. 11. 2018. Посетено на 8. 1. 2013.. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)(бара претплата)
3. 1 2  Messerer & Briansky 2007 harvnb error: no target: CITEREFMessererBriansky2007 (help)
4. ↑  *Igor Moiseyev.* The memories // ru: Игорь Александрович Моисеев
5. ↑  *Solomon Volkov* Solomon Volkov at the Liberty (radio); ru: СПб. Консерватория в США: Музыка двух столиц

* 
*

Надворешни врски
----------------

* Руски напис
**Библиотека „Страшо Пинџур" - Неготино** — библиотека во градот Неготино. Основана е во 1945 година и денес располага со библиотечен фонд од 70.000 изданија и депониран фонд од 2.000 изданија. Библиотечниот фонд содржи стручна литература, лектири, белетристика, документарна и енциклопедиска литература. Покрај основната дејност, библиотеката спроведува проекти и организира настани, како што се промоции на книги, изложби, литературни натпревари, културни настани и активности за поттик и развој на креативноста, уметноста, филантропијата и екологијата. Активностите на библиотеката се извршуваат преку стручна и административно-помошна служба.

Библиотеката е именувана во чест на македонскиот народен херој и учесник во НОБ Страшо Пинџур.

Историја
--------

Библиотеката е основана во 1945 година и сè до 1953 година дејствувала како самостојна градска библиотека. Во 1953 година, дејноста на библиотеката влегла во склоп на Работничкиот универзитет, а во 1969 година установата се стекнала со статус на самостојна организација за вршење на библиотечна дејност.

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница Архивирано на 7 март 2016 г.

Координати: 41°29′2″N 22°05′21″E﻿ / ﻿41.48389° СГШ; 22.08917° ИГД﻿ / 41.48389; 22.08917
**Хокеарскиот клуб Вестервик** е хокеарски клуб од Вестервик, Шведска.

Опис
----

Клиубот е основан во 1971 година. Хокеарскиот тим на Вестервик е професионален тим од градот Вестервик, Шведска. Моментално настапува во втората шведска лига (Алсвенскан лига). Своите натпревари ги игра во хокеарската сала во градот Вестервик со капацитет од 2.500 места. Боите на клубот се црвена и бела. Овој клуб никогаш во својата историја нема настапувано во првата најсилна лига на Шведска во хокеј.

Наводи
------

1. ↑  „50 år i dag: Det glada 90-talet blev kostsamt för VIK – Västerviks-Tidningen". *www.vt.se* (шведски). Посетено на 2021-04-29.

Надворешни врски
----------------

* Службено мрежно место
* Профил на *Eliteprospects.com*

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на спортот е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Ким Ламерс
**Ким Ламерс** (родена на 21 април 1981 година) била холандски хокеар на трева, која играла како напаѓач за холандскиот клуб Ларен. Таа играла и за репрезентацијата на Холандија. Таа била дел од холандскиот тим кој станал светски шампион на Светскиот куп во хокеј за жени во 2006 година и дел од холандскиот тим кој го освоил златниот медал на Летните олимписки игри 2012 година.

Во 2021 година, таа се појавила во телевизиското шоу *De Verraders*.

Наводи
------

1. ↑  „Kim LAMMERS". *Olympics.com*. Посетено на 2022-01-11.

Надворешни врски
----------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  Преглед на поврзани статии |
| --- |
|  |
| 
 |

 |
**Петр Чех** (роден во П’лзен, 20 мај 1982) — чешки фудбалски голман и репрезентативец.
Од 2004 година, брани за Челзи во Англиската премиер Лига.
Покрај Челзи, Петр Чех бил голман и на Чмел, Спарта Прага и Рен.
Во три сезони по ред (2004-2005, 2006-2007, 2007-2008) Чех е прогласуван за најдобар голман во Лигата на шампионите.
Во сезоната 2004-2005, Чех поминал 1.025 минути без да прими гол, со што постигнал рекорд во ФА Премиер лигата. Подоцна, Едвин ван дер Сар од Манчестер Јунајтед поставил нов рекорд на 27 јануари 2009 година. Чех исто така ја освоил и златната ракавица во сезоната 2004-2005 и 2009-2010.

Во сезоната 2014-2015, по враќањето на голманот Тибо Куртоа во „Челзи", Чех го загубил местото во тимот и претежно седел на клупата. Поради тоа, во ноември 2014 година, тој потпишал договор со „Арсенал", за сума од седум милиони фунти.

Во јуни 2019 година, Чех ја завршил фудбалската кариера, Чех почнал да работи како советник во „Челси" а подоцна потпишал договор со екипата на „Глифорд Финикс" која се натпреварува во втората британска хокеарска лига.

Наводи
------

1. ↑  Hugman, Barry J. уред. (2005). *The PFA Premier & Football League Players' Records 1946–2005*. Queen Anne Press. стр. 113. ISBN 1-85291-665-6.
2. ↑  „Player Profile". *Premier League*. Архивирано од изворникот на 2014-01-07. Посетено на 28 April 2011.
3. ↑   (англиски)
4. ↑  „Арсенал и Челси се договориле за Чех", *Дневник*, година XVIII, број 5623, петок, 21 ноември 2014, стр. 25.
5. ↑  „Петр Чех стана хокеар", *Слободен печат*, година VII, број 1783, стр. 23.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 84243109
* NKC: js20051226032

 |

 |