**Жан Батист Дувил** (1794–1837), француски патник, е роден во Хамби, во департманот Манш. Откако на рана возраст наследил богатство, решил да го задоволи својот вкус за патување во странство. Според сопствената професија ги посетил Индија, Кашмир, Хорасан, Персија, Мала Азија и многу делови од Европа. Во 1826 година заминал во Јужна Америка, а во 1827 година го напуштил Бразил во португалските поседи на западниот брег на Африка, каде неговото присуство во март 1828 година се докажува со споменувањето на него во писмата на Кастело Бранко, генералниот гувернер на Луанда.

Во мај 1831 година тој повторно се појавил во Франција, тврдејќи дека ги турнал своите истражувања во срцето на централна Африка. Неговата приказна била лесно прифатена од Париското Сосиете де Географија, кое побрзало да ги препознае неговите услуги со доделување на големиот златен медал и назначувајќи го за нивен секретар за 1832 година. При објавувањето на неговиот наратив, *Voyage au Congo et dans l'interieur de l'Afrique Equinoxiale*, кое зафаќало три тома и било придружено со разработен атлас, ентузијазмот на јавноста се зголемил.

Илустрација од Дувиловото "Atlas du Voyage au Congo"
Сепак, пред да излезе 1832 година, било утврдено дека патувањето на Дувил било романса, а не вистинито. Веројатно бил инспириран од појавата на приказната на Рене Каиље за неговото патување до Тимбукту и сакал да добие дел од славата што им ја придавала на африканските истражувачи. Дувил залудно се обидуваше да ја утврди вистината на својата приказна во „ *Ма одбрана* "(1832), и „*Тренте Моис де ма Вие, оу Квинзе Моис avant et Quinze Mois aprés ma Voyage au Congo"* (1833).

Мајл Одрун, дама со која што требаше да се ожени, се самоуби од тага поради срамот; а авантуристот се повлекол во 1833 година во Бразил и продолжил да истражува во басенот на Амазон. Според д-р Г. Гарднер, во неговите *Патувања во внатрешноста на Бразил* (1846), тој бил убиен во 1837 година на бреговите на реката Сао Франциско поради превисока наплата за неговата медицинска помош. Дувил можеби истражувал дел од провинцијата Ангола, а Сер Ричард Бартон тврдел дека описите на Французинот за земјата Конго биле реални; дека неговите набљудувања за антропологијата, церемониите, обичаите и болестите на луѓето биле извонредно точни; и дека дури и мајчините зборови употребени во неговиот наратив биле „во најголем дел дадени со необична коректност". Сепак, се покажало дека главниот извор на инспирација на Дувил биле голем број необјавени португалски ракописи до кои имал пристап.

Библиографија
-------------

Неговите објавени списанија вклучуваат:

* *На патување во Конго, 1827-1828: les tribulations d'un aventurier en Afrique équinoxiale.* édition établie et presentée par Chantal Edel. Париз: La Table ronde, c1991. (ISBN 2-7103-0463-5 )
* *Патување au Congo et dans l'interrieur de l'Afrique équinoxiale, fait dans les années 1828, 1829 и 1830 година.* Париз: Chez J. Renouard, 1832. (3 тома)

Наводи
------

1. 1 2   Една или повеќе речениците пред наводов вклучуват текст од дело кое сега е во јавна сопственост: Chisholm, Hugh, уред. (1911). „Douville, Jean Baptiste". *Encyclopædia Britannica*. **8** (11. изд.). Cambridge University Press. стр. 451.CS1-одржување: ref=harv (link)