recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Јусуф Р. Реџепи** (*алб.: Jusuf Rexhepi;* Тетово, 15 јуни 1922

 - Тетово, 28 ноември 2004

) бил македонски лекар кардиолог и универзитетски професор на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Приштина.

Животопис
---------

Реџепи е роден во Тетово во 1922 година. Завршил втори клас во Тетовската реална гимназија „Кирил Пејчиновиќ" во 1940 година. Летото во 1941 кога имал 17 години се вклучил во ОВРА (*Контраразузнавачка служба на Италија*) и во есента во Приштина ги завршил и преостанатите два класа од гимназијата, а потоа бил испратен на тримесечен разузнавач ки курс на ОВРА во Падова, Италија. Завршил и курс
во Римскиот отсек на ОВРА во 1942 година. Притоа му било овозможено да се запише и на прва година студии на Медицинскиот факултет во Падова. Во 1943 година се вратил во Тетово и му пристапил на Самостојниот баталјон „Алтоном Љуботени" од
Тетово како подофицер, по три месеци бил унапреден во потпоручник и поручник на известителната служба на Албанија во 1944, вработен во квестатурата во Тетово за борба против комунистите. По Ослободувањето заминал на студии на Медицинскиот факултет на Белградскиот универзитет и по дипломирањето во 1952 се вработил како лекар во Тетово. Тетовските албански политички структури го кандидирале и бил избран за пратеник во Собранието на СРМ (1968-1971). Го добил и чинот резервен поручник на ЈНА во 1975 година. Во 1977 година докторирал на Медицинскиот факултет во Приштина на тема *„Епидемиолошке студије о факторима ризика коронарне болести у индустријских радника САП Косова"*. Бил
шеф на Катедрата за интерни заболувања на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Приштина (од 1981), а подоцна лекар по општа практика во Медицинскиот центар во Тетово (1986). По предлог на Општинската конференција
на СРВС на Приштина на 24 март 1987, Општинскиот секретаријат за народна одбрана во Приштина покренал постапка против него за изведување пред Судот на честа. Во 1987 неговиот избор за член на РК на ССРНМ предизвикал силна реакција во јавноста и во печатот. Кога се формирање втората албанска политичка партија во Македонија, НДП, на 23 јули 1990 година за нејзин прв претседател беше избран Јусуф Реџепи.

Наводи
------

1. ↑  „In Memoriam Prof.dr.Jusuf Rexhepi (15.06.1922 – 28.11.2004)" (албански). 27 ноември 2005. Архивирано од изворникот на 2016-03-05. Посетено на 2009-11-01.
2. ↑  *Квислиншко минато на д-р Реџепи, „Вечер", XXV, 7463, Скопје, 24. VII 1987, 3.*
3. ↑  Реџепи, Зеќирја. „ОПШТЕСТВЕНО-ПОЛИТИЧКИТЕ НАСТАНИ КАЈ АЛБАНЦИТЕ ВО МАКЕДОНИЈА 1990-2001". Посетено на 2009-11-01.
**Унијата на бранители на Македонија** е сојуз на 11 здруженија на бранители, т.е. припадници на безбедносните сили на Република Македонија (АРМ и МВР) за време на воениот конфликт од 2001 година.1. Претседател на Унијата е г-дин Ацо Стојановски.2.Потпреседател на Унијата е Г-дин Борче Ивановски.

Членство
--------

Унијата е формирана на 30 јули 2007 година во град Прилеп од страна на петте здруженија основачи, имено: „Карпалак" од Прилеп, „Тиквешијата" од Кавадарци, „Достоинство" и „Бранители на Македонија" од Скопје и здружението „Бранител" од Битола.

Цели и задачи
-------------

Како приоритетни цели на унијата се издвоени решавањето на проблемите на бранителите и на нивните семејства, доследно спроведување на Законот за посебните права на бранителите и окончување на судските процеси против државата за барање отштета се приоритетните цели на оваа асоцијација.

На денот на формирањето на Унијата на бранители, претседателот на организацијата изјави дека неколку години по воениот конфликт во 2001 има одредени донации од невладини организации, но државата воопшто не покажува интерес за спроведување програма за ресоцијализација и вработување на резервистите и доброволците. Исто така е наведено дека недостасуваат проекти од државата за рехабилитација на сите што ги имаат траумите по конфликтот.

Во Унијата се опфатени околу 11.000 бранители.

Наводи
------

1. 1 2 3  „"Бранителите формираа унија". Дневник. 30 јули 2007". Архивирано од изворникот на 2020-09-01. Посетено на 2012-06-11.
**Пежо** (француски: *Peugeot*) — франуско претпријатие за производство на моторни возила, во сопственост на Стелантис (*Stellantis*). Почетоците на Пежо датираат од 1810 година, кога бил основан семејниот бизнис кој е претходник на сегашното претпријатие, поради што Пежо се смета за најстарото автомобилско претрпијатие во светот. На 20 ноември 1858 година, Емил Пежо го поднел логото со лавот за регистрација, а Арман Пежо (1849-1915) го направил првиот автомобил на Пежо — трицикл со мотор на пареа. Во 1886 година, тие се здружиле со Леон Серполе и во 1890 година направиле автомобил на погон со внатрешно согорување, кој го користел моторот на Дајмлер.

Семејството и претпријатието Пежо потекнуваат од градот Сошо, каде и денес постои голема фабрика на Пежо, а таму се наоѓа и Музејот на Пежо. Во февруари 2014 година, акционерите го усвоиле планот за рекапитализација на Групата ПСА со кој француската влада и кинеското претпријатие Донгфенг Моторс купиле по 14 % од акциите, со што семејството Пежо ја загубило контролата врз претпријатието.

Галерија
--------

* Пежо 1007Пежо 1007
* Пежо 205 SXSПежо 205 SXS
* Пежо 106Пежо 106
* Пежо 206Пежо 206
* Пежо 306 (седан)Пежо 306 (седан)
* Пежо 307Пежо 307
* Пежо 208Пежо 208
* Пежо 308Пежо 308
* Пежо 508Пежо 508
* Пежо БиперПежо Бипер
* Пежо ПартнерПежо Партнер

Наводи
------

1. ↑  Chaudhary, Utkarsh (17 Oct 2023). „Peugeot 408 GT, our 7th car in Dubai: Initial ownership experience". *Team-BHP.com*. Посетено на 20 Jan 2024.
2. ↑  „PEUGEOT Appoints Accenture Song as Global Creative Agency of Record". *Newsroom*. 6 Nov 2023. Посетено на 20 Jan 2024.
3. ↑  Wood, Tom (19 Jan 2024). „Autonomous Peugeot E-Legend concept is the car of the future". *Supercar Blondie*. Посетено на 20 Jan 2024.
4. ↑  „History of the Peugeot family, pioneers of the french industry". *www.peugeot.com*. Архивирано од изворникот на 5 June 2017. Посетено на 1 May 2018.
5. ↑  „9 Oldest Car Companies in the World". Oldest.org. 25 October 2017. Посетено на 20 September 2023.
6. ↑  Darke, Paul. "Peugeot: The Oldest of Them All", in Ward, Ian, executive editor. *World of Automobiles* (London: Orbis, 1974), Volume 15, p.1683.
7. ↑  „Dongfeng, French Government to Invest in Peugeot". *TIME*. Архивирано од изворникот на 19 February 2014. Посетено на 19 February 2014.
8. ↑  Gough, Neil; Jolly, David (18 February 2014). „"Chinese Firm and France to Buy Stakes in Peugeot" 18 February 2014". *The New York Times*. Архивирано од изворникот 11 November 2014. Посетено на 14 September 2014.
9. ↑  Jolly, David (19 February 2014). „After two centuries, Peugeot family cedes control". *The New York Times*. Архивирано од изворникот 11 November 2014. Посетено на 14 September 2014.
Австриски граѓани се собираат на Хелденплац за да ја слушнат објавата на анексија на Хитлер
**Аншлус** (германски *Anschlussⓘ*, во превод: припојување, сојуз) — поим што ја означува анексијата на Австрија од страна на Нацистичка Германија на 12 март 1938 година. Германскиот правопис на зборот, до германската правописна реформа од 1996 година, бил *Anschluß*.

Пред Аншлус и во двете земји постоела силна поддршка од луѓето од сите средини, не само нацисти, за сојуз на двете земји.. Желбата за унија била составен дел од движењето на нацистичкиот *Heim ins Reich*. Претходно, Нацистичка Германија обезбедила поддршка за Австриската националистичка партија во обидот да ја преземе власта од владата на Австрофашизамите.

Идејата за Аншлус (обединета Австрија и Германија која ќе формира Голема Германија), започнала откако обединувањето на Германија ја исклучило Австрија и Германските Австријци од Германското Царство во која доминирала Прусија во 1871 година. По крајот на Првата светска војна, со падот на Австроунгарија во 1918 година, новоформираната Република Германска Австрија се обидела да формира унија со Германија, но договорите од Сен Жермен (10 септември 1919) и Версај (28 јуни 1919) го забраниле тоа.

Наводи
------

1. ↑  "Anschluss". *Britannica*. Retrieved 2014-21-05.
2. ↑  Anschluss Архивирано на 21 мај 2013 г. PONS Online Dictionary
3. ↑  Bukey 2002, стр. 11. sfn error: no target: CITEREFBukey2002 (help)
4. ↑  Shirer 1984. sfn error: no target: CITEREFShirer1984 (help)
Жена без градник
**Еротика** (грчки: *ερως* = „Ерос, бог на љубовта") *—* жанр на книжевност, уметност и забава што се сосредоточува на теми на сексуална желба, страст и интимност. За разлика од порнографијата, која првенствено има за цел да стимулира сексуална возбуда, еротиката често става поголем нагласок на развојот на карактерот и раскажувачкото и емоционалното поврзување, додека сè уште ги истражува чувствените и сексуалните доживувања. Може да има различни облици, вклучувајќи романи, раскази, поезија, филмови, фотографија и уметнички дела.

Низ историјата, еротиката била дел од човечката култура, со примери што потекнуваат од древните цивилизации како што се Грците и Римјаните. Со текот на времето, таа се развила за да ги одразува промените во општествените ставови кон сексуалноста и еротизмот. Додека некои еротски дела можат да бидат изразити и видливи во нивните описи на сексуалните средби, други можат да бидат пофини и упливи, насочувајќи се на исчекувањето и истражувањето на желбите.

Еротиката игра улога во истражувањето на човечката сексуалност, фантазиите и сложеноста на врските. Може да им понуди на читателите и гледачите безбеден простор за истражување на нивните желби и фантазии, како и да ги оспори општествените норми и правила околу половиот однос и блискоста. Меѓутоа, како и секој вид медиум, еротиката може многу да се разликува по квалитет и содржина, и важно е поединците да ја користат одговорно и заемно, со почит кон себе и кон другите.

Еротиката може да значи и „љубовна страст, љубовен занес".

Наводи
------

1. 1 2  „еротика" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. 1 2  „еротика" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  "Erotica Is Not Pornography" Архивирано на 27 јули 2017 г.. William J. Gehrke. *The Tech*. December 10, 1996.
4. ↑  Hudson, Grant P. (2019-08-14). „The Difference Between Erotica and Pornography". *clarendonhousebooks* (англиски). Посетено на 2024-03-14.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Еротика" на Ризницата ? |

* "What Distinguishes Erotica from Pornography?
**Драган Б. Костиќ** — македонски музички новинар.

Драган Б. Костиќ ја започнал својата кариера во Македонското радио. Тој е најпознат како водител на радио-емисиите "Диско селектор" и "Заборави ако можеш". Емисијата "Диско селектор" започнала да се емитува на 29 јуни 1974 година, додека во 1991 година започнало емитувањето на "Заборави ако можеш". На 31 октомври 2013 година, оваа емисија го доживеало 4 500 издание. Во јуни 2004 година, по повод 30-годишнината на емисијата "Диско селектор", Драган Б. Костиќ организирал голема забава, одржана на лизгалиштето во Скопје, при што биле продадени 6 500 влезници. Исто така, тој е автор и на неколку други радио-проекти, како што се: "Радиоурнебес", "Пријатели, добар ден", квизот "Јас ли сум на ред" итн. Најпосле, тој е познат и како страсен колекционер на музика, поседувајќи огромна колекција од над еден милион аудио записи.

Наводи
------

1. ↑  Андријана Андова, "Немам автомобил, пари трошам за книги и музика", *Антена*, бр. 802, 8.11.2013, стр. 8-9.
**„Три јаблани"** (српскохрватски: *Tri Jablana*) — југословенски тв-филм од 1976 година, во режија на Јоаким Марушиќ, кој ја направил ТВ-адаптацијата, заедно со Зора Дирнбах. Филмот е снимен според расказите на Марино Зурл, водителот на хуманата акција на списанието Арена, кој од 1963 до 1971 година ги барал најблиските роднини на децата кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одведени во логори и во прифатилишта. Директор на фотографијата е Илија Вукас. Улогите ги играат: : Мустафа Надаревиќ, Бисерка Ипша, Божидар Орешковиќ, Нева Рошиќ, Власта Кнезовиќ, Игљеша Којадиновиќ и Бранка Цвитковиќ.

Синопсис
--------

Тројцата главни ликови во филмот се Ана (ја игра Ипша), Ненад (го игра Нафаревиќ) и Тома (го игра Орешковиќ), кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одраснале по домови или во семејства. Секој од нив се однесува на поинаков начин кон минатото и кон можноста да ја откријат тајната на своето семејно потекло и да сретнат некого до своето семејство...

Наводи
------

1. ↑  Marino Zurl: Tri Jablana (1976.), hrvatski film (пристапено на 18.3.2023)
**Свети Јован Рилски** — пештерна црква во селото Малки Цалим, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

Историја
--------

Црквата е сместена во пештера на 1 км источно од селото. Според преданието, во пештерата живеел Св. Јован Рилски. Месното население го сметале за волшебник и го избркале, а тој ги проколнал со зборовите: „Сега сте триста, да останете триесет!".

Наводи
------

1. ↑  „Нови 4 маршрута водят туристи в пирински села". kmeta.bg. Посетено на 18 март 2024.
**PlayStation** е семејство на Играчка конзола развиени од јапонската компанија Sony во раните 1990-ти. Конзолата беше пуштена во продажба на 3 декември 1994 година во Јапонија за 387 долари (37.000 ¥). Конзолата беше официјално објавена во Хрватска во јули 1997 година.

До 2006 година, конзолата продаде 100 милиони копии. Стана синоним и модел за други конзоли кои се појавија на крајот на 20 век.

Потеклото
---------

Nintendo му пристапи на Sony за да развие додаток за Компактен диск „PlayStation" за конзолата за игри SNES. Кодното име на конзолата беше PSX. Откако беше развиен додатокот, Sony побара 60% од профитот од сите продажби на „PlayStation", како и истиот процент за која било игра објавена во формат „CD-ROM" за SNES. Откако договорот беше раскинат, наместо да се откаже од проектот, Sony го продолжи развојот за на крајот да развие полноправна конзола за игри.

По овие настани, Нинтендо поднесе жалба до Федералниот суд во САД да ја спречи продажбата на новата конзола. Основата на тужбата на Nintendo беше дека името „PlayStation" е нивна сопственост и дека Sony ги прекршил условите од договорот. Судијата кој го водеше овој случај ја отфрли тужбата и не ја одобри забраната за продажба на гејмерската конзола PlayStation.

Наводи
------

1. ↑
**Ники Филипс** (родена 1983 година) е модел, блогер и телевизиски водител на Нов Зеланд.

Филипс е родена во Окленд. Таа започнала да се занимава со моделирање на 14 години и се преселила во Австралија во 2002 година. Таа се појавила како специјален судија-гостин во првата серија на „*Следниот топ модел на Нов Зеланд*" во 2009 година. Во декември 2015 година таа започнала да го води „Garage Movie Block", телевизиска емисија во Нов Зеланд.

Филипс во 2013 година
Филипс се омажила за нејзиниот сопруг Дејн Рамбл во Бали во 2014 година.

Наводи
------

1. 1 2  Parker, Lou (31 мај 2016). „Bali bliss: A glimpse into Nikki and Dane's romantic anniversary escape". *The Daily Telegraph (Sydney)*. Посетено на 3 октомври 2020.
2. 1 2  Simich, Ricardo (6 декември 2015). „Kiwi catwalk queen shows her wild side". *The New Zealand Herald*. Посетено на 2 октомври 2020.
3. ↑  „West is best for festival host Phillips". *The West Australian*. 10 септември 2015. Посетено на 2 октомври 2020.[*мртва врска*]
4. ↑  Thomson, Owen (8 декември 2011). „Star and car: Nikki Phillips". Fairfax Media. Посетено на 2 октомври 2020.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
Шилинг, Обединето Кралство, кралицата Викторија, 1853 г. Сребро, тежина 5,64 г.
**Шилинг** — општо име на голем број западноевропски монети, како и парична единица на голем број земји од XX век. Монета од 1 шилинг, искована во Германија во XIV век, тежела 1,39 г сребро. Во Виртемберг, ковањето на шилингот било запрено по Триесетгодишната војна, во Вирцбург во 1803 г. во Либек во 1789 г. во Хамбург во 1855 г. (1/48 од талирот, од 1725 г. — со апоен од 1 „шилинг"). Во XVII-XIX век се ковале повеќе шилинзи: 32, 16, 12, 8 и 4 шилинзи.

Во Англија, кралот Хенри VII првпат ковал шилинг (тогаш наречен тестун) во 1502 г.. Монетата го добила своето последно име за време на владеењето на Едвард VI. Шилингот останал во употреба во Англија до 1971 г. (како мала промена еднаква на 1/20 од фунтата или 12 пени). Биле исковани и монети од 2 шилинзи: првично сребро, од 1947 г. - бакар-никел (некое време монетата од 2 шилинзи се нарекувала флорин). 

Од XX век, шилингот е монетарна единица на голем број земји: Австрија (пред воведувањето на еврото во 2002 г.), како и Британска Источна Африка (од 1921 г.) и подоцна прогласената независност на Кенија, Сомалија, Сомалиленд, Танзанија и Уганда.

Наводи
------

1. ↑  Renders, Marleen (2012-01-27). *Consider Somaliland: State-Building with Traditional Leaders and Institutions*. BRILL. стр. 134. ISBN 978-90-04-22254-0.
2. ↑  „Britannica Money". *www.britannica.com* (англиски). 2024-03-18. Посетено на 2024-03-19.

Надворешни врски
----------------

* Британски монети
* Историјата на шилингот
Примероци од германски и австриски талири. Под средината е монета од 1/4 долар за споредба.
**Талир** — стара европска сребрена монета широко користена во XVi-XIX век во различни области на Светото Римско Царство на германскиот народ. При неговото создавање, талирот имал пречник од 42 мм и тежел 27,2 грама - една унција во тоа време. Во почетокот, 10 талири правеле една марка сребро - околу 235 грама чисто сребро или 30 сребрени гроша. Во различни земји и во различно време се ковале талири со различна тежина и видови, но секогаш имало повеќе од една серија (15 г). До 1750 г. печатот веќе се состоел од 14 талири. Талирот во тоа време бил заменет за 24 сребрени гроша.

Талирите од сребро сè уште се правеле до XX век. Се користеле во монети како мексиканското песо до 1914 г. монетата од пет швајцарски франци до 1928 г. американскиот сребрен долар до 1935 г. и австрискиот талир на Марија Терезија. Во денешно време, сребрените монети со големина на талир повеќе не се користат во секојдневните трансакции. Но некои влади сè уште ги прават за собирачи или како вреден метал, а не за купување работи. Зборот „долар", кој доаѓа од „талир", сега се користи во различни валути низ светот, како американскиот долар и други.

Библиографија
-------------

* Duve, Gebhard (1966). *HISTORY OF THE REDEEMABLE, MULTIPLE AND MINING TALERS OF BRUNSWICK-LUNEBERG*. Johannseburg: Duve.

Наводи
------

1. ↑  „талир" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „талир" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик

Надворешни врски
----------------
**Сушичка Река** — река во Горноџумајско (Општина Симитли), Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 20 км. Ги одводнува најјужните делови планината Влаина и најсеверните делови Малешевските Планини (Крупничка Планина).

Реката извира до самата граница со Р Македонија под името *Голема Река* на надморска височина од 1.753 м. од источната страна на врвот Џами Тепе (Иљов Врв, 1.803 м), највисока точка на Малешевските Планини. Тече низ слабо пошумена долина, која во пониските делови е соголена. По оваа долина оди границата помеѓу Влаина на север и Крупничка Планина на југ. Реката прави големи завои по течението; првите 3 км тече на исток, следните 5 км на север, па 5 км повторно на исток; оттука до с. Долна Сушица (Полена) тече во правец на север-североисток за на крај да сврти на исток низ Симитлиската Котлина. Завршува како десна притока на Струма, 400 м југоисточно од с. Черниче.

Сливот на реката зафаќа 83 км2, што претставува 0,48 % од вкупниот слив на Струма.

Главни притоки се Љубишевска Река, Ѓорѓевска Река и Потока (најголема), сите леви.

Сушичка Река се напојува претежно од дожд; најполноводна е во март, а најслабоводна во август. Средниот годишен истек во устието изнесува 1 м3/с.

По течението на реката има 4 села: Сушица, Долна Сушица (Полена), Крупник и Черниче, сите во Општина Симитли.

Во најдолното течение, на подрачјето на Симитлиската Котлина дел од водите се користат за наводнување.

Поврзано
--------

* Малешевски Планини
* Симитлиска Котлина

Карта
-----

* Лист од карта K-34-83. Размер: 1 : 100 000

Наводи
------

1. ↑  Мичев, Николай и др. (1980). *Географски речник на България*. София: Наука и изкуство. стр. 484.
Илустрација на западна концертна флејта
**Флејта** или **флаута** е дувачки музички инструмент. Во поширока смисла на зборот, флејтата е цела серија на дувачки инструменти кои постоеле и постојат низ целиот свет. Музичарот што свири на флејта се вика *флејтист*. Звукот на флејтата настанува како резултат на струењето на воздухот низ отворите.

По држењето, разликуваме два основни вида на флејти: *вертикална флејта* (*блок флејта)*, и *хоризонтална флејта*. Кај хоризонталните флејти, влезниот отвор не се наоѓа на врвот на цевката, туку нешто пониско, на странична страна, и во него се дува откосо за да се образува писка, бидејќи овој тип ја нема (за разлика од вертикалните флејти), и се дува во т.н. *прозорче*. Изведувачката техника е многу развиена и ова е еден од најфлексибилните и највиртуозните инструмент. Исто така, флејтата и експресивен инструмент, со благ и светол, идиличен звук.

Флејтите се изработуваат од најразлични материјали: коска, дрво, камен, метал, пластика, итн.

Потеклото на флејтата може да се бара во праисторијата.

Флејтата како мотив во уметноста
--------------------------------

* „Флејта ’рбет" (*Флейта-позвоночник*) - поема на рускиот поет Владимир Мајаковски од 1915 година.
* „Волшебната флејта" - опера на австрискиот композитор Волфганг Амадеус Моцарт.

Наводи
------

1. ↑  Владимир Мајаковски, *Песме и поеме*. Нови Сад: Академска књига, 2015, стр. 218-228.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85049452
* GND: 4154647-7
* BNF: cb16269444g (податоци)
* NDL: 00576136
* NKC: ph170434
* BNE: XX529964

 |

 |
Ану Валба во 2011 година.
**Ану Валба** (роден на 14 мај 1974 година) е естонски ТВ и радио водител. 

Дипломирала телевизиска режија на Универзитетот во Талин во 1998 година, но наместо тоа работи како водителка. Нејзините заслуги ги вклучуваат утринската програма на ТВ „Теревизион", неделникот „Паар", „Хоммик Ануга" и дневниот „Рингвааде", сите до еден заедно со Марко Реикоп. Таа, исто така, била вклучена во Изборот за песна на Евровизија 2002 година, каде што монтирала надвор од екранот на видео-разгледниците прикажани помеѓу конкурентните песни.

На радио, таа има работено за програмите на Викеррадио и радио 2 .

Наводи
------

1. ↑  „Anu Välba muutuste aeg" (Estonian). Naistemaailm. Архивирано од изворникот на 4 March 2010. Посетено на 13 Feb 2010.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**Нада Богданова - Икономова**, Нада Миланова (псев. Стојна) (3 август 1914

 во Солун, Егејска Македонија — 20 март 1987

 во Скопје, Македонија) — правник, комунистички деец, првоборец, новинар. 

Сопруга на Ѓорѓи Икономов, македонски фармацевт и поранешен градоначалник на град Скопје.

Животопис
---------

Како студент во Белград, во 1940 година станала член на КПЈ. Во времто на НО-АВМ била член на МК на КПЈ во Скопје (1942), врска на ПК на КП за Македонија со партиските комитети во внатрешноста, со ЦВ на БРП(к) и со Јужна Србија и Косово. Како инструктор на ЦК на КПМ (ок. 12 јуни 1943 година), двапати била апсена од бугарската полиција во Скопје (1943), а потоа интернирана (мај 1944 година) во Симитли и Горна Џумаја. По враќањето била борец во четериесет и втората (македонска) дивизија на НОВЈ (септември 1944). По ослободувањето била член на АФЖ на Македонија, соработиник, а и потоа главен уредник на списанието „Македонка". Носител е на партизанска споменица од 1941 година.

Наводи
------

1. ↑  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 80. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
2. ↑  „Македонска енциклопедија" (PDF).
Момче со личка капа.
**Личка капа** - облека и важен културен симбол на Лика, дел е од националната носија.

Капата има облик на цилиндар со рамен врв во црвена боја, а страните се црни. Црни реси висат низ грбот.

Според Супичиќ и Иванчевиќ, личката капа е модерна верзија на покривка за глава што се користела во времето на Јаподите. Во текот на бронзеното време, Јаподите користеле бронзена плоча како подлога на капата, која била обложена со текстил или кожа и прицврстена со бронзен раб. Словените усвоиле дел од автохтоната јаподска култура и облека како што е капата. Од сите кратки тркалезни капи, личката е најблиску до оние што ги гледаме на илирските бронзени огради.

Во Кордун, дел од Воена Краина, австриската воена облека подоцна станала дел од националната носија, но личката капа ја заменила австриската воена капа. Личките ајдуци ја носеле во борбите против Турците.

Има сличности со другите динарски капи, како што се црногорските и шибенските капи. Некои лички капи го имаат хрватскиот грб на врвот. Се носат главно како дел од националната носија.

Наводи
------

1. ↑  Supičić, Ivo (1999). Croatia in the Early Middle Ages. London: Philip Wilson. p. 58. ISBN 9780856674990.
2. ↑  Ivančević, Radovan (1986). Art Treasures of Croatia. Motovun: IRO Motovun. p. 26. OCLC 18052634.
3. ↑  Historijski arhiv u Karlovcu (1973). Zbornik. 5. pp. 206–207.
**Босански планински коњ** (босански: Bosanski brdski konj / Босански брдски коњ) - единствената автохтона пасмина на домашен коњ во Босна и Херцеговина, каде што сочинува околу 70% од популацијата на коњи. Тој е мал коњ и се користи и како товарно и за јавање. Бројот животни од оваа пасмина бил сериозно намален за време на Босанската војна од 1992 до 1995 година и, за разлика од популациите на други домашни животни, продолжил и по војната.

Историја
--------

 На државното ергеле Борика
Селективно одгледување на босанскиот планински коњ започнало во ергелето Горажде во 1908 година. Главни средишта за селекција на сојот биле ергелињата на Борика, во општина Рогатица и Хан Пијесак. Биле воспоставени три линии на пастуви – Аган, Барут и Мишко – и девет линии на кобили. Линијата Аган е изгубена, а линиите Барут и Мишко се силно измешани. За подобрување на босанскиот планински коњ во ергелето Борика биле користени арапски пастуви.

Постојат два вида во пасмината. Гласиначкиот вид има значително арапско влијание, именуван е по висорамнината Гласинац на планината Романија, во источниот дел на Република Српска.Помал вид, подвелешки, се среќава во Херцеговина.

Популациите на коњи - како и оние на другите фарми - претрпеле големи загуби за време на Босанската војна од 1992 до 1995 година. Во Федерацијата на Босна и Херцеговина, вкупниот број на коњи паднал од 46.268 во 1990 година на 16.080 во 1995 година, а до 2002 година дополнително паднал на 7.014 или околу 15% од предвоениот број. И во Република Српска, бројот на коњи паднал, иако не толку стрмно. Севкупно, бројот на коњи во Босна и Херцеговина паднал за 68% помеѓу 1990 и 2002 година.

Пасмината не е значително засегната од увозот на странски коњи. Во некои области тоа е главното, па дури и единственото превозно средство.

Особини
-------

Истражувањето на 3.800 коњи во 1950-тите покажал дека најчести по боја се доратите, со 38% од вкупниот број, проследено со сивците (28%), вранците (18%), костен (13%), пина и пруги (3%) и изабелин (0,13%).

Наводи
------

 


1. ↑
2. 1 2 3 4
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Криста Ару
**Криста Ару** (родена на 1 август 1958 година во селото Пагари, округот Ида-Виру ) е естонска историчарка на новинарството, музеолог, политичар. Била член на XIII Риигикогу.

Во 1981 година дипломирала новинарство на Универзитетот Тарту. Во 2010 година завршила докторски студии на Универзитетот во Талин.

Од 1995 до 2005 година била директорка на Естонскиот книжевен музеј. Од 2006 до 2012 година била директор на Естонскиот национален музеј.

Таа е неповрзан член на Естонската слободна партија.

Награди
-------

* 2000: Орден на Белата ѕвезда, класа III
* 2005: Годишна награда за културен донација на Естонија
* 2012: Граѓанин на годината
* 2018: Медал на Балтичкото собрание

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „101\_biographies\_2019" (PDF). *riigikogu.ee*. Посетено на 4 February 2021.
**ФК Хоризонт Турново** — македонски фудбалски клуб од село Турново, Струмичко.

Историја
--------

ФК Хоризонт Турново во својата историја важел како еден реномиран клуб во струмичката општина и пошироко. Постоењето датира од далечната 1950 година од група ентузијаисти како здружение на граѓани. Во периодот кој следува „Хоризонт Турново" се натпреварува најчесто во Македонската лига на поранешна Југославија. Од осамостојувањето на Р Македонија е член на Втората македонска лига, а во 2008 година го бележи најголемиот успех како клуб од мало место со 1.000 жители се пласира во Првата македонска фудбалска лига.

Со преземањето на клубот од страна на компанијата „Хоризонт" на чело со Орце Тодоров (1995 г.), ФК Хоризонт Турново бележи постојан напредок на сите категории во кои се натпреварува.

Во сезоната 2017/18, Хоризонт Турново бил исфрлен од Втората лига - Исток бидејќи не платил котизација за тековната сезона.

Турново во Европа
-----------------

Турново дебитираше на европската сцена во квалификацискиот натпревар од Лига Европа на 4 јули против ФК Судува кој заврши 2-2. Реванш натпреварот се одигра на Арената Филип 2 во Скопје, на 11 јули. На десетина минути пред крајот на натпреварот, Турново имаше негатива од 2-1, меѓутоа Блажевски реализираше од белата точка и обезбеди продолженија и шанса за Турново за пласман во второто коло. Македонските вицешампиони ја искористија шансата, откако беа поуспешни во пенал рулетот, односно голманот Димовски го одбрани шестиот пенал и им донесе голема победа на Хоризонт Турново. На 16 јули, Турново во второто коло од квалификациите се соочи со ФК Хајдук Сплит.

Раководство
-----------

* Претседател: Орце Тодоров
* Финансиски директор Чавков Митко
* Директор: Митров Ванчо
* Тренер: Али Ѓунеш
* Помошен Тренер: Ванчо Стојанов
* Тренер на голмани: Петров Станиш
* Секретар: Томислав Тимовски
* Клупски Лекар Манчев Кирил
* Физиотерапевт Хаџи-Мојсов Илија
* Кабинер Георгиев Георге
* Стадион: Кукуш - Турново
* Тел: 0038934348600 , 0038934358875
* Фах: 0038934348600 , 0038934358875
* Клупска боја: Бела
* e-mail: turnovo\_kukus@yahoo.com

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на ФК Хоризонт Турново Архивирано на 9 јуни 2013 г.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Екипи во Првата фудбалска лига на Македонија сезона 2014/2015 |
| --- |
|  |
| Брегалница Штип •  Вардар •  Металург •  Пелистер •  Работнички Ренова •  Силекс •  Тетекс •  Хоризонт Турново •  Шкендија |

 |



1. ↑  „Поранешниот хит во ПМФЛ и Лига Европа исфрлен од Втората лига". gol.mk. 7 октомври 2017. Посетено на 13 јуни 2018.
**Музејот на злато Калима** е археолошки музеј посветен на културата Калима лоциран во историскиот центар на Сантијаго де Кали, Колумбија. Златниот музеј Калима бил деветтиот музеј создаден од Банката на Република Колумбија со цел да ги прикаже уметничките и културните изрази на предхиспанското население. Тој е исто така еден од шесте златни музеи на Банката лоцирани низ Колумбија, а нивниот главен е Музејот на злато во Богота.

Музејот содржи 615 предхиспанско предмети од злато, керамика, камен, дрво, школка и други материјали создадени од општествата Лама, Јотоко и Сонсо, кои историски живееле во регионот. Археолошките парчиња создадени од четвртото друштво познато како Малагана може да се најдат во музејот за злато во Богота. Овие дела не биле вклучени во овој музеј поради ограничувањата на складирање.

Влезот во еднособен музеј е бесплатен за сите посетители и е отворен од вторник до сабота. На барање е достапна опција за турнеја со водич. Музејот се наоѓа во дел од зградата на Банката на Републиката.

Историја
--------

Музејот бил отворен на 9 мај 1991 година со цел да се зачува, истражи и дисеминира археолошкото наследство на регионот, познато под генеричкото име на културата Калима, и кое се однесува на различни човечки групи кои ја населувале Вале дел Каука во различни периоди од времето.

Тој е еден од шесте златни музеи во сопственост и управувани од Колумбиската банка на Републиката. Останатите пет музеи се во Ерменија, Богота, Картагена, Пасто и Санта Марта.

Поврзано
--------

* Музеј на злато (Богота)

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* 

* Музеј на злато Калима на Ризницата ?
* Official website


1. ↑  „Bienvenidos al Museo del Oro Calima". *Bank of the Republic of Colombia*. Посетено на 11 July 2019.
2. ↑  Leonard, Christan (3 April 2013). „Calima Gold Museum in Cali". Colombia Reports. Посетено на 11 July 2019.
Централна зграда на комплексот Рудник Тои
„Тои златен музеј" (土肥黄金館code: ja is deprecated , *Тои Кинзокукан*) е музеј на тема ископување злато во античка и модерна Јапонија, кој се наоѓа веднаш до рудникот за злато „Тои" во градот Изу, Шизуока, Јапонија. 

Музејот прикажува реконституција на процесот на производство на злато за време на Едо (период), антички артефакти од тој период, објаснувачки изложби за обработка на злато и изложба на разни златни руди од различни места низ Јапонија. 

Музејот добил одредена слава за сместување на најголемата златна прачка во светот, тешка 250 кг,  и претставува вредност во 2016 година од околу 1,1 милијарди јени (9,7 милиони американски долари). Шипката добила официјален Гинисов рекорд за „Најголемата произведена прачка од чисто злато":

* Tokugawa coinage Токугава кованица
* Relative sizes of an 860-kilogram (1,900 lb) rock ore, and the 30 grams (1.1 oz) of gold that can be extracted from itРелативни големини од 860 кг. камена руда и 30 гр. злато што може да се извлече од него
* The world's largest gold bar, at 250 kg, can be seen and touchedМоже да се види и допре најголематазлатна шипкаво светот, тешка 250 килограми
* Explanations about gold foilОбјаснувања зазлатна фолија

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница (на јапонски)



1. ↑  *The Japan Times*: "Mitsubishi makes record-size gold bar" (17 January 2005). Retrieved on 18 August 2009
2. ↑  Guinness World Records certificate at Toi Mine Museum
Вирџинија Апгар
**Апгар-тест** е едноставна метода за брза проценка на здравствената состојба на новородено дете веднаш по раѓањето. Тестот бил измислен од Вирџинија Апгар, анестезиолог, со цел да се утврди ефектот на акушерската анестезија врз бебињата.

Резултатот од Апгар-тестот (т.н. **Апгар скор**) е одреден преку оценување на новороденото за пет едноставни критериуми на скала од нула до два, а потоа со собирање на добиените пет вредности. Резултатот може да биде од 0 до 10. Почетните букви од критериумите, на англиски јазик, го даваат името АПГАР: (**A**ppearance: изглед или боја на кожата, **P**ulse: пулс, **G**rimace: гримаса или рефлексна раздразливост, **A**ctivity: активност или мускулен тонус, **R**espiration: респирации, односно дишење). На бебињата со збир меѓу 4 и 6 им е потребна реанимација, која најчесто вклучува вшмукување на содржината од дишните патишта и примена на кислород. На оние со збир помал од 4 им се неопходни подрастични акции за спасување на животот.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа медицинска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Наводи
------

1. ↑  Apgar, Virginia (1953). „A proposal for a new method of evaluation of the newborn infant". *Curr. Res. Anesth. Analg*. **32** (4): 260–267. PMID 13083014. Архивирано од изворникот на 2018-07-02. Посетено на 2012-08-06.
2. ↑  Finster M; Wood M. (2005). „The Apgar score has survived the test of time". *Anesthesiology*. **102** (4): 855–857. doi:10.1097/00000542-200504000-00022. PMID 15791116.
**„Смртоносни сопатници"** (француски: *L'as des as*) — филм на режисерот Жерар Ури (Gérard Oury) од 1982 година. Ури е автор и на сценариото, заедно со Даниел Томпсон (Danièle Thompson). Главните улоги ги играат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Мари-Франс Писје (Marie-France Pisier), Рашид Фераш (Rachid Ferrache) и Франк Хофман (Frank Hoffmann).

Синопсис
--------

Жо Каваље е тренер на францускиот боксерски тим кој учествува на Олимписките игри во Берлин. Тој случајно се запознава со детето Симон Розенблум, кое исто така патува во Берлин. Дознавајќи дека детето е Еврејче-сираче кому му се заканува прогонство, Жо се откажува од можноста да учествува на игрите за да им помогне на Симон и неговото семејство да пребегаат во Австрија. Во тој потфат нему му помага само еден германски генерал, кој е негов добар пријател...

Наводи
------

1. ↑  Ciklus filmova Jean-Paula Belmonda: As nad asovima, francuski film (пристапено на 26.3.2024)
**Александар Чомовски** (р.  1948
, Скопје) — македонски новинар и аналитичар.

Кариера
-------

Чомовски кариерата ја започнува во далечната 1966 година, кога се вработува во Радио Скопје, како новинар. Подоцна преминува во Македонската Телевизија. Има работено и за порталот "Фокус". Во 1993 година, преминува во тогашната А1-телевизија како новинар и уредник на вести и емисии, каде беше и одреден период главен и одговорен уредник на истата. По згаснувањето на А1-телевизија во 2011 година, по подолга пауза во 2015 година преминува во ТВ Телма во емисијата "Топ Тема" како уредник и водител, каде останува 3 години. Во 2018 година се вработува во "1ТВ", каде останува до затворањето на телевизијата во 2019 година. Во период од 2019 до 2022 година работи во "Слободна ТВ" во емисијата "Утрински брифинг" каде заедно со Сашо Ордановски и други колеги новинари се уредници на истата. Тој одреден период работеше и беше дописник од Македонија за Дојче Веле.

Награди
-------

* Награда за животно дело "Крсте Петков Мисирков" (2021)

Наводи
------

1. ↑  „Сите ми забележуваат за гаснењето на светлото, но никој не памети што кажав јас тогаш". 1.6.2021. Посетено на 9 јануари 2024. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  „Новинарот Александар Чомовски добитник на наградата за животно дело Крсте Петков Мисирков". 5.3.2021. Посетено на 7 јануари 2024. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
3. ↑  „Новинарот Александар Чомовски добитник на наградата за животно дело Крсте Петков Мисирков". 5.3.2021. Посетено на 7 јануари 2024. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
Дрон видео на Перну 2022
**Перну** (шпански: *Pärnu*, руски: *Пярну или Пернов*, германски: *Pernau*) – град во југозападниот дел на Естонија, петти по големина. Градот е и најголем град и административно средиште на истоимениот округ Перну. Името на градот потекнува од естонскиот збор за липа.

Природни услови
---------------

Перну се наоѓа во југозападниот дел на Естонија, оддалечен 130 км јужно од главниот град Талин.  
 
Релјеф: Градот е сместен во североисточниот дел на Ришкиот Залив на Балтичкото Море. Градот се формирал како пристаниште околу устието на истоимената река Перну во морето. Околу градот се наоѓа рамничарско подрачје на приближно 10 метри надморска висина.  

Клима: Климата во Перну е континентална. Градот спаѓа во градовите со поблага клима во Естонија.  

Води: Перну се формирал на стратешки важното место каде истоимената река (по која го добил името) која го дели градот на јужна (стара) и северна (нова) половина.

Историја
--------

Градот Перну првпат се споменува во 1251 година во текот на германската управа над ова подрачје. Во следните векови градот прво се наоѓа во рацете на Ханза, а потоа на Шведска и Русија.

Во 1919 година Перну станал дел на независната Естонија, а во 1940 година бил приклучен кон СССР во рамките на Естонската Советска Република. Кога Естонија се осамостоила во 1991 година, градот повторно се нашол во нејзините граници.

Население
---------

Перну денес има околу 44.000 жители, што е значително помалку отколку пред две децении (1989 година – 54.000 жители).
Околу 75% од градското население се етнички Естонци, значително малцинство се Русите (15%), а останатите се други народи од бившата СССР (Украинци, Белоруси). Естонскиот јазик преовладува во градот и е мајчин јазик на поголемиот дел од градското население.

Стопанство
----------

Главна стопанска гранка на градот е туризмот. Благодарение на бањските извори, Перну е најзначајното излетничко место во Естонија. Во градот постојат бројни хотели, ресторани, кафулиња и одморалишта

Галерија
--------

* Стариот Перну ноќеСтариот Перну ноќе
* Лутеранска цркваЛутеранска црква
* Руска православна црква во ПернуРуска православна црква во Перну
* Градска плажаГрадска плажа

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Перну" на Ризницата ? |

* Официјална страница на градот Перну Архивирано на 28 јуни 2009 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 248073965
* GND: 4045214-1
* NKC: ge332238

 |

 |
**Ацо Кабранов** (р. 21 декември 1953

, Скопје) — македонски новинар и уредник.

Кариера
-------

Кабранов својата кариера ја почнува во Радио Скопје, како новинар. Потоа се вработува во А1-телевизија каде беше 12 години главен и одговорен уредник. Одреден период бил главен и одговорен уредник и на Канал 5 Телевизија 6 години и Телевизија Алфа 3 години. Од 2012 година работи во Либертас.мк каде е главен и одговорен уредник на порталот. Во 2018 година се вработува во 1ТВ како новинар и главен и одговорен уредник, каде останува до 2019 година.

Надворешни врски
----------------

* libertas.mk
**Афранчи** - поранешен француски правен термин што означува ослободен или еманципиран роб. Исто така бил термин што се користел со пејоративно значење и се однесувал на мулатите. Се користи во англискиот јазик за да се опише општествената класа на слободни луѓе во Сан-Доминго и други француски територии кои држат робови, и кои имале законски права меѓу оние на слободните белци и поробените Африканци. Во Сан-Доминго, приближно половина од *афранчите* биле мулати, слободни обоени луѓе, а другата половина африкански робови.

Наводи
------

1. ↑  Daniel, Yvonne (15 December 2011). *Caribbean and Atlantic Diaspora Dance: Igniting Citizenship*. ISBN 9780252036538. Посетено на 18 March 2014.

Надворешни врски
----------------

* *Афроамериканци во Њу Орлеанс: „Les gens de couleur libres" (Слободни луѓе со боја)* Архивирано на 14 јуни 2020 г. онлајн изложби, јавна библиотека Њу Орлеанс, 1999 година
**Саше Ивановски Политико** (28 август 1980

 во Шопско Рударе, Кратовско) — македонски новинар и уредник на електронскиот медиум Мактел. Ивановски дипломирал на електротехничкиот факултет во Скопје, а потоа заминал на печалба во странство како работник на брод и келнер во угостителските објекти во Њујорк. Новинарската кариера ја започнал во Наша ТВ со емисијата „Политико" која се емитувала во периодот 2011–2012. Во 2013 го основал порталот Мактел каде работел како негов уредник. Бил основач и на дневниот весник „Политико" кој згаснал една седмица по неговиот прв број. Ивановски бил носител на пратеничката список на партијата Народно движење за Македонија (НДМ) во третата изборна единица на парламентарните избори во 2014 каде освоил 619 гласови и не успеал да стане пратеник. Во мај 2013 се оженил со скопјанката Марина Лазаревска со која има еден син. Во 2014 година го основа неговиот портал "Мактел" maktel.mk.

Наводи
------

1. ↑  „www.maktel.mk". Посетено на 22 јануари 2024.
2. ↑  Саше Политико: Да Латасе, јас сум од Кратово, а сега да ти раскажам за мојата биографија и образование Бриф.мк (20.11.2013)
3. ↑  Биографија на Саше Ивановски Политико Архивирано на 20 јули 2016 г. MediaPedia (12.10.2013)
4. ↑  Саше Политико закана за Јанко Бачев[*мртва врска*] Република (28.04.2014)
5. ↑  Фото: Се ожени Саше Политико Архивирано на 25 февруари 2017 г. Press24 (13.05.2013)

Надворешни врски
----------------

* Саше Политико во емисијата „Еден на Еден"[*мртва врска*]
* maktel.mk
* nasatv.com.mk
**Сашо Ордановски** (р. 11 јули 1964

 во Скопје) — македонски новинар и политички аналитичар. Завршил студии по новинарство на универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје. Со новинарство почнал да се занимава во почетокот на 1980–тите, а првиот новинарски текст го објавил 1984 во „Млад борец". По згаснување на „Млад борец" во раните 1990-ти, Ордановски преминал во неделникот „Пулс". Во својата професионална кариера бил директор и главен уредник на МТВ (1994–1996), главен уредник на списанието „Форум" (1997–2007), како и директор на телевизијата Алсат М (2008–2011). Одредено време бил и претседател на невладината организација „Транспарентност Македонија". Има направено интервјуа со повеќе светски политичари, меѓу кои и американскиот претседател Бил Клинтон. Бил еден од продуцентите на холивудскиот филм „Миротворец" од 1997 со Џорџ Клуни и Никол Кидман во главните улоги. Од 2018 до 2019 година работел во 1ТВ како водител и уредник. Во период (2019-2022) бил главен и одговорен уредник на емисијата "Утрински брифинг" и Слободен печат. Од 2023 година, заедно со својот колега новинарот "Борјан Јовановски" се уредници на емисијата "Политиканти".мк која се емитува на "Слободна ТВ".

Наводи
------

1. ↑  „Трибина „Студентските медиуми"". Култура. 26 март 2013. Посетено на 14 октомври 2013.
2. ↑  Македонска енциклопедија (втор том), МАНУ, Скопје, 2009, стр. 1081
3. ↑  „Сашо Ордановски нов директор на Транспарентност Македонија". ИдиВиди. 14 септември 2006. Посетено на 14 октомври 2013.
4. ↑  „Канал 5 остана без главен и одговорен уредник". Кајгана. 3 јули 2008. Посетено на 14 октомври 2013.
5. ↑  „Сашо Ордановски нов претседател на „Транспарентност Македонија"". Утрински Весник. 16 октомври 2006. Посетено на 14 октомври 2013.

Надворешни врски
----------------

* Сашо Ордановски во „Патот до успехот"
* Полемика на „Утрински Весник" за електронското новинарство. Латас контра Ордановски[*мртва врска*]
**Снежана Лупевска Созен** (родена 1973 година во Скопје, Македонија) — македонска новинарка и продуцентка.

Животопис
---------

Снежана Лупевска Созен дипломирала на Интердисциплинарни студии по новинарство на Правниот Факултет во Скопје 1996 година и посетувала магистерски студии по
Криминологија при Правниот факултет во 2013 година. Од 1994 работи како новинарка во А1 Телевизија и репортерка за внатрешна политика, криминал и корупција. Од 1997 година е уредничка на вестите во оваа телевизија.

Новинарска и продуцентска дејност
---------------------------------

Од 2007 година Снежана Лупевска Созен е продуцентка и авторка на емисијата КОД која беше прикажувана на А1 Телевизија. Во 2009 година преминува во телевизијата Канал 5 и ја основа својата продукција Тринити плус. Освен КОД, која е единствената емисија во Македонија со истражувачки карактер која третира теми од корупција и криминал, Тринити плус од 2009 година па наваму ги бележи проектите „Агенти на промените" - серијал емисии за ПР и менаџмент водачи во светот, „Добра идеја" - промоција на иновативни бизниси во Македонија, „Калдрма" - емисија за децантрализацијата во Македонија,„Запознај ме" - емисија за маргинализирани групи, „Еднакви" - емисии за правата на ЛГТБ заедницата во Македонија. Сите емисии се емитуваат на локалните и националните телевизии во Македонија. Од 2015 година емисијата "Код" се емитува на ТВ Телма. Лупевска од 2015 година е главен и одговорен уредник на ТВ Телма, каде ја извршува функцијата до 2020 и повторна е од 2021 година.

Киднапирање во селото Танушевци
-------------------------------

На 16 февруари 2001 година Снежана Лупевска Созен е киднапирана, а потоа ослободена заедно со телевизиската екипа во селото Танушевци на северната граница со Косово од страна на припадниците на ОВК. Следниот ден во Македонија почнува вооружен конфликт меѓу припадниците на ОВК, кои се откриени од страна на Лупевска и македонската војска и полиција.

Награди и признанија
--------------------

* награда од Американската амбасада за извонредни постигнувања и промоција на демократијата Во Македонија (2004)
* награда од Здружението на Новинарите на Македонија „Јашер Ербара" за истражувачко новинарство (2012)
* пофалници за најдобра емисија КОД од Македонскиот институт (2009, 2010)