**Симфонија бр. 88** во Г-дур (Хобокен I/88) ― симфонија напишана од Јозеф Хајдн, за оркестарот во дворецот Естерхаза под добродушниот принц Николаус Естерхази. Тоа е особено првата од неговите симфонии напишани по завршувањето на шесте париски симфонии во 1786 година.

Симфонијата била завршена во 1787 година, исто како и неговата 89-та симфонија. Тоа е едно од најпознатите дела на Хајдн, иако не е една од париските или лондонските симфонии и нема описен прекар. Понекогаш се нарекува *Буква V*, што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн.

Движења
-------

Делото е во стандарден облик на четири става и во партитура за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани, континуо (чембало) и жици.

1. Адаџо - Алегро
2. Ларго
3. Менуето: Алегрето
4. Финале. Алегро кон спирито

Првото движење започнува со краток вовед кој брзо се вметнува на доминантниот акорд за да се подготви за главното тело на движењето. Жиците го отвораат алегрото наведувајќи ја главната тема и остатокот од ставот се развива од таму, со речиси секоја изјава што произлегува од претходната идеја. Изложувањето е монотематско и развојот продолжува да ја користи таа единствена мелодична идеја. Во рекапитулацијата, првичната изјава на темата е украсена со соло флејта.

Бавното движење во Д-дур главно се состои од украси на темата легато обоа и соло виолончело што ја отвора, иако честопати е испрекината со акорди свирени од целиот оркестар. Откако го слушнал ова бавно движење, се вели дека Јоханес Брамс спомнал: „Сакам мојата Деветта симфонија да звучи вака". Тоа е втора од симфониите на Хајдн што користат труби и тимпани во бавниот став, а првата е Симфонијата бр. 60 „Il Distratto" од 1774 година. Моцарт претходно користел труби и тимпани во бавниот став на неговата Линцка симфонија од 1783 година.

Менуетот е во Г-дур. Триото има една необичност: по преставувањето на една прилично едноставна тема, квинтите кои ги држат фаготите и виолите се поместуваат надолу во паралелни кварти, движење кое вообичаено го избегнуваат класичните композитори и се смета за неправилно движење.

Финалето е соната-рондо, со темата рондо прво претставена во бинарен облик. Првиот дел од овој став е забележлив по завршувањето на необична каденца на медијантот. „Финале со вечни движења", се смета за едно од највеселите што Хајдн некогаш ги напишал.

Наводи
------

1. ↑  Brown, A. Peter, *The Symphonic Repertoire* (Volume 2). Indiana University Press (ISBN 025333487X), pp. 227-230 (2002).
2. ↑  Classical CDs of the week: Borrowed Time, Haydn, Brahms and more... *The Daily Telegraph*, 15 септември 2007.
3. ↑  HC Robbins Landon, *Haydn: Chronicle and Works*, 5 vols, (Bloomington and London: Indiana University Press, 1976-) v. 2, *Haydn at Eszterhaza, 1766-1790*
4. ↑  Ethan Mordden, *A Guide to Orchestral Music: The Handbook for Non-Musicians*. New York: Oxford University Press (1980): 83
5. ↑  Peter Gammond, *Bluff Your Way in Music*. London: Ravette Books (1985): 38. "Perhaps only a really heartless man could have written anything so incredibly happy as the finale of Symphony No. 88."

Надворешни врски
----------------

* Бесплатна снимка од Оркестарот на Универзитетот Колумбија.
* Целосна партитура во Проектот за меѓународна библиотека за музички партитури

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 293507801
* LCCN: n82099704
* GND: 300808267
* BNF: cb14844649w (податоци)

 |

 |