recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Проглас за воспоставување воена состојба во колонијата Вирџинија, 14 ноември 1775 г.
**Воена состојба** — посебен, високоограничен режим на правни односи воведен во одредена земја или дел од нејзината територија, кој е наменет да обезбеди живост на државата и заштита на граѓаните во одредени прекумерни услови. Најчестата причина за воведување на оваа мерка е надворешна агресија или граѓанска војна. Во повеќето современи земји, шефот на државата е одговорен за воведување воена состојба. Сепак, за неговиот чин треба задолжително одобрение од парламентот. Во некои случаи, законодавецот целосно презема иницијатива за воведување таков посебен режим.

Воената состојба може да ја користи владата за да ја потврди својата моќ над општеството. Ова може да се случи по државен удар, под закана од народни протести, за да се потисне политичката опозиција или да се стабилизираат бунтовите. Воената состојба може да се применува и за време на вооружени судири и за време на окупација, кога отсуството на каква било граѓанска влада доведува до нестабилност меѓу населението. Честопати, воведувањето воена состојба е придружено со полициски час, ограничувања на граѓанските права, а непослушните граѓани можат да се соочат со воен суд.

Наводи
------

1. ↑  „Martial law | Definition & Facts | Britannica". *www.britannica.com* (англиски). Посетено на 2023-03-30.
2. ↑  „What Is Martial Law? Meaning, History In the U.S. and Example". *Investopedia* (англиски). Посетено на 2023-03-30.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Воена состојба" на Ризницата ? |

* „Воена состојба" во енциклопедија Британика

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* NDL: 00564546
* NKC: ph165760

 |

 |
**Милош Биковиќ** (Белград, 13 јануари 1988) е српски филмски, телевизиски и театарски глумец.

Животопис
---------

Милош Биковиќ има 17 години постар брат Михаил, игуман во манастирот Јовања. Кога бил многу млад родителите му се развеле, а татко му се преселил за Германија. Завршил во Четрнаеста белградска гимназија, зборува српски јазик, англиски јазик и руски јазик. Посетувал училиште по глума и зборување „ДАДОВ". Дипломирал на Факултет за драмски уметности во Белград во класата на Драган Петровиќ заедно со Нина Јанковиќ , Јелисавета Орашанин, Тамара Драгичевиќ, Ања Алач. Асистент е на Факултетот за драмски уметности (ФДУ).

### Филм и телевизија

Милош Биковиќ својата прва улога со која остварил малку поголема популарност ја остварил со телевизиската серија Стигаат долари (2004 — 2005), каде го играл ликот на Небојша, улогата му донела голема популарност. Поголема популарност стекнал со играње во серијата Бела лаѓа (2006 — 2011), а најголема популарност достигнал со главната улога во филмот на Драган Бјелогрлиќ, Монтевидео, Бог те видео. Уште една улога добива во филмот/серијата 'Кад Кога љубовта доцни/Самец во брак', каде глуми заедно со својата тогашна девојка, Бранкица Себастијановиќ. Се прославил и во руската кинематорафија, во филмот *Сончаница* од режисерот Никита Михалков.

### Театар

Глумел во неколку претстави меѓу кои: „Збогум СФРЈ" во Ателјето 212 ; „Дамата со камелии" во Народниот театар (на Србија) исто така глумел и во „Син ми побавно оди" и „Кога тиквите цветаа" во неговиот матичен театар, Белградскиот драмски театар.

Театарски претстави
-------------------

Збогом СФРЈ - Атеље 212

Мој син мало спорије хода - Белградскиот драмски театар

Дама са камелијама - Народниот театар во Белград

Кад су цветале тикве - Белградскиот драмски театар

Приватен Живот
--------------

Милош Биковиќ има делумно македонско потекло. Неговиот дедо е роден во Берово во источна Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „Милош Биковиќ: Се борам со самиот себе". story.rs. Архивирано од изворникот на 2013-10-05. Посетено на 2 октомври 2013.
2. ↑  „ТВ лица: Милош Биковиќ". rts.rs. Посетено на 2 октомври 2013.
3. ↑  „Милош Биковиќ: Оваа слава знае баш не омами". pulsonline.rs. Посетено на 2 октомври 2013.

Надворешни врски
----------------

* Портал: Биографија

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Милош Биковиќ" на Ризницата ? |

* Милош Биковиќ: „Монтевидео" повеќе од фудбалот („Вечерње новости", 30 јануари 2011)
* („Вечерње новости", 25 август 2013)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 308179018
* LCCN: no2016102688
* GND: 1048753476
* SUDOC: 241432588
* MusicBrainz: f742ccea-5dff-45e1-b40a-9b846c1e7e6c

 |

 |
**Лидо**, или **Лидо ди Венеција** (италијански: *Lido di Venezia*) — 11 километарски долг остров кој се наоѓа во Венеција, северна Италија. На островот живеат околу 20.000 луѓе. Венецијанскиот филмски фестивал се одржува во Лидо секој септември.

Географија
----------

Островот е дом на три населби. Во самиот Лидо, на север, се наоѓа местото каде се одржува Филмскиот фестивал, Гранд Хотел дес Бинс, Казино Венеција и Хотел Екселсиор Венеција Лидо. Маламоко, е дел од првата и долго време единствена населба на Лидо, и денес се наоѓа на самиот плоштад на Лидо. Лидо во минатото бил и седиште на Венецијанскиот Дужд. Во Алберони, кој се наоѓа на јужниот крај има терен за голф. Честите јавни автобуси ја извршуваат својата работа по должината на островот по главната улица.

Најмалку половина од Јадранската страна на островот е песочна плажа, поголемиот дел од која припаѓаат на разните хотели во кои се сместени летните туристи. Тука спаѓаат реномираниот *Хотел Екселсиор* и *Гранд Хотел де Бенс*, кој во моментот е во процес на реновирање. Овие плажи се приватни, иако кон северните и јужните краеви на островот постојат две огромни јавни плажи. Јадранското Море е прилично чисто и топло, идеално за деца, со само повремени медузи кои го нарушуваат пливањето.

Срцето на островот е *Санта Марија Елизабета*, широка улица долга околу 700 метри, која води од лагуната и вапорето (воден автобус) на едната страна од морето до другата страна. Во неа се сместени хотели, продавници и туристички ресторани.

Венеција Лидо, јавен аеродром погоден за помали авиони, се наоѓа северно од Лидо ди Венеција. Има пистата од 1000 метри.

Историја
--------

Во 1177 година, царот Фридрих Барбароса и папата Александар III го потпишале Венецијанскиот договор тука по поразот на Фредерик во Битката кај Легнано во 1176 година.

Во 1202 година, на почетокот на Четвртата крстоносна војна, островот бил користена како камп со десетици илјади крстоносци, кои таму биле блокирани од страна на Венецијанците кога не можеле да платат за венецијанските бродови што им биле потребни за транспорт.

Во 1857 година, било основано првото поморско капење. Ова било првпат што во Европа било видено такво слично нешто.

Лидо, исто така, бил познат по своите бордели во првата половина на 20 век. Во 1960-тите години, подобрувањето на повоената италијанска економија создало бум од продажбата на недвижен имот на островот, а многу Венецијанци се преселиле во Лидо за да имаат корист од својата модерна инфраструктура.

Наследство
----------

Терминот Лидо, кој првично доаѓа од овој остров, се однесува на одредени видови на отворени базени, особено во Велика Британија, како и на вид на брод за крстарење.

Наводи
------

1. ↑  Hughes, Holly (Jan 14, 2010). „Frommer's 500 Extraordinary Islands". John Wiley & Sons. стр. 5. Посетено на 1 December 2013.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Википатување има туристички водич за ***Lido***. |

* Лидо ди Венеција на Ризницата
* Satellite image of the Venetian Lido from Google Maps
* Venice Lido Beaches
* Lido di Venezia
* The Venice Lido by Robin Saikia
Маргарита Пешевска (род. Прилеп 1949) — македонски историчар и универзитетски професор во пензија на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" при Филозофскиот факултет во Скопје на Катедрата за Историја.

Животопис
---------

Основното образование го завршува во Прилеп, а потоа завршува средно гимназиско образование во Скопје. Дипломирала на групата за Историја на Филозофскиот факултет во Скопје. Асистент била од 1973 до 1984 година по Општа историја – најнов век на Инситутот за историја на Филозофскиот факултет. Магистерската дисертација „Француската политика кон Македонија од Берлинскиот конгрес до 1903 година" ја одбранила во 1979 година. Предавач по Општа историја – најнов век е од 1984 година. Докторската дисертација ја одбранила во 1986 година. Од 1987 година е доцент, од 1992 вонреден професор, а од 1997 година редовен професор. Престојувала повеќе пати во странство (Братислава, Краков и др.) со предавања пред студентите и професорите. Учествувала во последипломските студии, како и во менторството за изработка на магистерски и докторски дисертации. Во два мандата била раководител на Институтот за историја, како и раководител на последипломски студии.

Ја обработува новата и најновата историја. Учествувала на повеќе научни собири во земјава и во странство, како и во организационите одбори за подготовка на научните собири. Од учеството на симпозиумите можат да се издвојат: Меѓународен симпозиум „Битола и Кемал Ататурк", Бугарско-македонска конференција во Софија „Историјата и образованието", Меѓународен симпозиум организиран од Унијата на Власите и Институтот за национална историја во 2001 година. Учествувала со реферати на повеќе собири организирани од меѓународната манифестација „Гоцеви денови". Била член на Претседателството на меѓународната манифестација „Гоцеви денови", член на Претседателството на Сојузот на Друштвата на историчарите на Македонија и др.

Библиографија
-------------

Напишала повеќе статии, прилози и публикации од кои се позначајни:

* „Француската политика кон Македонија", Студентски збор, Скопје, 1998;
* „Меѓународните односи по Втората светска војна", Менора, Скопје, 1999
* „Светот во транзицијата", Менора, Скопје, 2001.
Урна со пепел.
**Урна** - сад што се користи за чување на пепел на кремирано починато лице.

Историја
--------

Најстарите познати урни што се користеле за чување на пепелот на кремиран покојник датираат од околу 7000 г. пр. н. е. на територијата на археолошкото наоѓалиште Џјиаху во Народна Република Кина, каде се пронајдени 32 примероци. Римјаните ставале урни со посмртните останки на покојникот во групни гробници, колумбариуми. Во Стара Грција постоеле т.н. дипилонски вазни, во Етрурија мали глинени саркофази со ликови на покојникот на капакот, а во околината на Бихаќ, камени јаподски урни со фигурални претстави. Со заживувањето на обичајот на спалување на мртвите, урните повторно стапиле во употреба од 19 век.

Поврзано
--------

* Јаподски урни
* Крематориум
* Ковчег
* Питос

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Урна" на Ризницата ? |


1. ↑  Hu, Yaowu. "Elemental Analysis of Ancient Human Bones from the Jiahu Site," in *Acta Anthropologica Sinica*, 2005, Vol. 24, No. 2:158–165. ISSN 1000-3193, p. 159.
2. ↑  Urna, Hrvatska enciklopedija, pristupljeno 22. lipnja 2020.
Замокот Валдемарс, Тасинге
**Замокот Валдемар** е замок лоциран на островот Тасинге во близина на Свендборг во јужна Данска.

Историја
--------

Замокот Валдемар бил нарачан од кралот Кристијан IV (1588–1648) и изграден помеѓу 1639 и 1644 година според плановите дизајнирани од архитектот Ханс ван Стинвинкел ди (1587–1639). Тоа не било утврдување, туку голем велепоседнички дом. Кралот Кристијан бил добро познат по неговиот интерес за градење. Тасинге, островот на кој Кристијан планирал да го изгради Валдермаровиот дом, и припаѓал на неговата баба Елен Марсвин. Тој имал намера новата палата да стане дом на неговиот син Валдемар Кристијан (1622–1656), чија мајка била Кирстин Манк. Валдемар Кристијан никогаш не го земал имотот, бил убиен за време на една битка во Полска во 1656 година. Во 1678 година, поморскиот херој, адмирал Нилс Јуел (1629–1697) ја добил титулата на замокот и земјата на Тасинге по неговата победа над Шведска во битката кај Коге. Имотот му бил пренесен како исплата за шведските бродови заробени во битката.

Денес
-----

Керолин Флеминг (родена 1975 година како *бароница Каролина Елизабет Ада Иуел-Брокдорф*, во замокот Валдемар) е данска благородничка, претприемач, модел и ТВ лице; таа е моментална сопственичка на замокот Валдемар од 2003 година. Таа е 11-та генерација на семејството Џуел.

Претходна сопственост
---------------------

Претходниот сопственик, баронот Нилс Крабе Иуел-Брокдорф, кој е 10-та генерација на семејството Џуел, го презел својот дом од својот татко во 1971 година и живеел во замокот со сопругата и семејството до неговата смрт на 20 јануари 2017 година. Замокот Валдемар е отворен за јавноста од 1974 година. Замокот е отворен од мај до октомври и на државни празници. Се одликува со голема капела, музеј на играчки, голема колекција трофеи од дивеч на семејството Иуел-Брокдорф и локален поморски музеј. Тој е блиску до брегот, и многу посетители патуваат од Свендборг користејќи го ветеранскиот ферибот Хелге.

Галерија
--------

* GateПорта
* Tea pavilionПавиљон за чај
* Garden behind churchГрадина зад црквата
* Drawing from 1872Цртеж од 1872 година

Панорами
--------

|  |
| --- |
|  Замокот Валдемар |

|  |
| --- |
|  Замок и порта |

|  |  |
| --- | --- |
|  Пристаниште за траект |  Поглед од пристаништето |

Наводи
------

1. ↑  „Valdemars Slot". *Danske Herregaarde*. Посетено на 1 August 2020.
2. ↑  „Hans van Steenwinckel d.y.". *Den Store Danske*. Посетено на 1 August 2020.
3. ↑  „Valdemar Kristian". *Nordisk familjebok*. Посетено на 1 August 2020.

Надворешни врски
----------------

* Valdemars слот Официјална почетна страница
**Валахади** — етнички Македонци со исламска вероисповед, живеејќи во Егејска Македонија. Народот денеска не е признает како свој посебен народ во Грција.

Историја
--------

Германска етничка карта на Македонија од 1892 г. Валахадите се обележани во жолто
Се смета, дека Валахадите се потомци на Македонски христијани, кој што го прифатиле исламот околу XVIII век. Во почетокот на XX век тие традиционално живеат во најјужните делови на Егејска Македонија – регионите на Лапчишта и Гребен по средниот тек на Бистрица. Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика") во 1900 година во Македонија има 14.373 Валахади. Според грчка статистика од 1904 година во Населица и Гребен на Серфиџенски санџак живеат 16.070 Валахади. Околу втората половина од 20ти век, бројот на Валахади беше околу 17.000.

Валахадите се иселуваат од Грција во Турција по силата на Лозански договор од 1923 година, размена, којшто предвидува на населението меѓу двете страни по религиозен признак. Валахадите зборуваат вид на јазик што е мешавина на Турски, Грчки и Македонски нарекуван *ромеика*. Денеш ден бројот на Валахади се претежно во Источна Тракија – во градовите Кумбургас, Ќучук Чекмеџе, Чаталџа.

За краток период во бугарија имало едно Валахадичко село под името Љалево во Пирин но заради предрасудата на Бугарија кон Македонскиот народ во 1960 беше избришан од Бугарски рекорди и не беше класифициран како село.

Организации за Валахадите
-------------------------

Вие се организации што се борат за правата на Валахадите

* Партија за Пријателство, Еднаквост и Мир, политичка партија во Турција што се бори за правата на Валахадите.
* Културно-солидарно Здружение Помак, политичка партија во Бугарија што се бори за правата на Помаци, Валахади и други муслимански народи во Балканот.
* Грчкиот Хелсинки монитор, организација во Грција што се бори за правата на луѓе во Грција што не се од Грчко потекло.

Видете исто
-----------

* Помаци
* Бошњаци
* Торбеши

Наводи
------

1. ↑  Според последниот попис на грчката влада во 2021 година, населението на Западна Тракија, каде што живеат повеќето Валахади, изнесувало приближно 150.000 луѓе. Сепак, тешко е да се одреди точниот број на Валахади бидејќи грчката влада не собира податоци врз основа на етничка или верска припадност. Проценките за населението на Валахади се движат од неколку илјади до над 100.000 луѓе. Важно е да се забележи дека Валахадите, како и многу други малцински групи, се соочуваат со различни социјални, економски и политички предизвици, вклучувајќи дискриминација и ограничен пристап до ресурси.
2. ↑  Institut za istorii͡a︡ (Bŭlgarska akademii͡a︡ na naukite) (1990). *Исторически преглед Книги 7 - 12*. Българско историческо дружество. стр. 25.
3. ↑  Кѫнчовъ, Василъ (1900). *Македония. Етнография и статистика*. София: Българското книжовно дружество. стр. 289. ISBN 954430424X.
4. ↑  Κωνσταντίνος Σπανός. *Η απογραφή του Σαντζακίου των Σερβίων*, in: *Ελιμειακά*, 48 – 49, 2001.
**Васил Божинов Тодоровски** ( 1925
 во Дебар —  1945

 во Срем, Србија) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од многу сиромашно семејство. Основното и граѓанското училиште ги завpшил со одличен успех. Во 1939 година се населил во Скопје. Учел во Втората машка гимназија, каде во 1941 година се запознал со напредното движење и активно соработувал во народно-ослободителната борба против окупаторот. Учествувал во сите акции на средношколската младина. Активно дејствувал во редовите на младината за придобивање на нови приврзаници за оружената борба на македонскиот народ. Растурал илегално летоци и собирал народна помош. Бил уфрлен во бугарската фашистичка организација „*Браник"*, со цел да ја известува организација за секоја акција на фашистичката младина. Во септември 1944 година стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил учесник во сите борби на Бригадата. Подоцна со Петнаесеттиот македонски корпус заминал на Сремскиот фронт. Како искусен борец бил поставен за политички комесар на заштитната чета во Четириесет и втората дивизија. По пробивот на германско-усташкиот фронт, во април 1945 година, храбро загинал во Срем. По завршетокот на војната, неговите посмртни останки биле пренесени и закопани на партизанските гробишта во Скопје.

Наводи
------

1. ↑  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 145. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Белово** (бугарски: *Белово*, до 1945 г. *Бѣлово*) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Белово во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 3.567 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот се наоѓа во планинска област помеѓу бугарските планини Рила, Родопи и Средна Гора. Реката Јаденица, минувајќи низ центарот на градот, ја дели Рила од Родопите. Реката Марица го дели градот по должина.

Белово се наоѓа на 30 км западно од регионалниот центар Пазарџик и околу 90 км југоисточно од главниот град Софија.

Историја
--------

Белово бил основан во 1869 година со поставувањето на железничката пруга до Цариград. Тоа првично била привремена населба за работниците на баронот Хирш, кои ископувале дрва во оваа област за изградба на железницата. Линијата била отворена за работа во 1873 година,a Гара Белово билa најголемиот центар за сеча и преработка на дрво. Во врска со тоа постојано се појавувале магацини и анови, а доселеници пристигнувале од околните села и од подалечните делови на Бугарија. Првата куќа била изградена во 1884 година од страна на Хаџи Кузо Хаџиангелов. Неговиот пример го следеле многу жители на селото Гољамо Белово, кои поради брзиот раст на индустријата околу железничката станица, тука нашле одлични услови за живот.

Од 1873 до 1875 година, апостолот на бугарската слобода Тодор Каблешков бил телеграф и раководител на станицата во Гара Белово. Во 1874 година го основал читалиштето „Искра" во влиското село Гољамо Белово и ги подготвил жителите за идната револуција. Населението во Белово активно учествувало во Априлското востание од 1876 година. Во Белово повеќе од 20 луѓе се приклучиле на четата на Георги Бенковски. За време на востанието Белово дало неколку десетици жртви.

До 1966 година се викало **Гара Белово** и била населба од градски тип. **Белово** било прогласено за град со Указ бр. 828 од 27 август 1969 година, кога кон него било додадено блиското селото Малко Белово.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Општина Белово
**Дрско црвен кармин** — расказ на Јагода Михајловска-Георгиева.

Концепт
-------

Самото дело е поделено на три дела од по девет раскази. Сите опфаќаат теми од секојдневниот, современ живот, а секој расказ е миниуниверзум, заокружена приказна за конкретни луѓе, на конкретни места, со конкретни судбини. Тоа се истите ликови тие што може секој да ги познава, или токму себеси во нив се препознава. И без оглед дали дејствието се одвива во некоја домашна средина или во некоја далечна земја, основната авторска линија останува непроменета: длабоко нуркање низ емотивно- психолошкиот свет на јунаците, здогледување на деталите и финесите што на прв поглед се недогледливи, суптилно нијансирање и остро, проникливо засекување на ткивото што е предмет на нејзинато набљудување.

Наводи
------

1. 1 2  „Дрско црвен кармин". kupikniga.mk. Посетено на 24 мај 2020.
2. ↑  Марија Арнаудовска. „Дрско црвен кармин - Јагода Михајловска-Георгиева". sakamknigi.mk. Посетено на 24 мај 2020.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Sakamknigi.mk Архивирано на 26 октомври 2019 г.
**Санде Петков Јовановски** ( 1927
 во Црешево, Скопско — 6 ноември 1944

 во Бањани, Скопско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од сиромашно селско семејство. Зaвршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Со доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, во септември 1944 година, тој стапил во нејзините редови. Учествувал во борбите против балистичките банди, кои вршеле притисок од кај Качаник на терените на Скопска Црна Гора. Бил учесник и во ноќните акции против германските моторизирани колони во Качаничката Клисура. Во една битка против балистичките банди на 6 ноември 1944 година, храбро загинал кај Бањански Рид. Неговите останки биле пренесени и закопани во родното село Црешево.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 201. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Стојан Танасков Стојаноски** ( 1922
 во Кичево —  1944
 во Велмеј, Охридско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од градско сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште не продолжил да се школува, туку бил принуден да бара работа. Пред војната се доселил во Скопје. Прво работел во магацините на железницата, а подоцна во пиварата. Во 1941 година организирано се вклучил во борба против окупаторот, преку партиската организација на железницата. Учествувал во разни акции на работничката класа. Собирал народна помош за потребите на ослободителната борба, учествувал во штрајковите на железничарите како и во саботажите со кои бил попречуван железничкиот сообраќај. Ги одржувал врските со илегалците и им правел разни услуги. Кога неговата активност била откриена, бил принуден да зaминe со партизаните. Стапил во редовите на Тиквешкиот партизански одред во 1943 година. Како дел од Првата македонско-косовска ударна бригада, учествувал во славниот Богомилски поход. Во борбите бил храбар, а по карактер бил скромен, додека во борбената активност важел за крајно конспиративен. Меѓу партизаните бил познат како весел, ведар и дружељубив. На враќањето од Егејска Македонија, Бригадата водела тешка борба против бугарската фашистичка војска и полиција кај местото Велмеј, Охридско. Како пушкомитралезец дал голем придонес убивајќи повеќе бугарски војници. Во текот на борбата бил тешко ранет, но продолжил да се бори, сè додека храбро не загинал. Фашистичките единици имале големи загуби. На самото боиште оставиле околу 60 мртви бугарски војници.

Наводи
------

1. 1 2  *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј на Западна Македонија во НОВ - Кичево. 1982. стр. 131 и 166. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
2. 1 2 3  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 138. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Благоја Н. Сиљаноски** ( 1926
 во Заград, Порече — 30 ноември 1944

 во Гостивар) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.

Животопис
---------

Благоја Н. Сиљаноски бил роден во 1926 година во селото Заград кај Македонски Брод. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил доброволно во 15та Поречка бригада на НОБ и загинал во борбите против балистите на 30 ноември 1944 година кај Гостивар.

Наводи
------

1. 1 2  *Порече низ историјата*, Милан Ристески, НИО „Студентски збор", Скопје, 1982, стр.211

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на МакедонијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Френк Вилијам Џорџ Лојд** (2 февруари 1886 – 10 август 1960) — филмски режисер, сценарист и продуцент. Тој бил еден од основачите на Академијата за филмски уметности и науки, и бил нејзин претседател во периодот 1934-35.

Лојд е роден во Глазгов, Шкотска. Неговата мајка Џејн била шкотланѓанка а неговиот татко Едмунд бил велшанец. Тој е првиот шкот во историјата кој добил Оскар. Лојд бил награден со Оскар за најдобар режисер на второто доделување на наградите за неговата работа на немиот филм *Божествената дама*, а на истото доделување бил номиниран и уште двапати за филмовите *Уморна река* и *Тежина*. Тој повторно го добил Оскарот во 1933 година за филмот *Кавалкада* и добил уште една номинација за Оскар за најдобар режисер за веројатно неговиот најуспешен филм, *Побуна на бродот Баунти*.

На 8 февруари 1960 година, Лојд добил своја ѕвезда на Холивудската патека на славните за неговиот особен придонес кон филмската индустрија.

Наводи
------

1. 1 2
2. ↑  Pawlak, Debra. „The Story of the First Academy Awards". The Mediadrome. Архивирано од изворникот на 2005-03-15. Посетено на 23 April 2007.
3. ↑  „Frank Lloyd | Hollywood Walk of Fame". *www.walkoffame.com*. Посетено на 2016-06-27.
4. ↑  „Frank Lloyd". *latimes.com*. Посетено на 2016-06-27.

Надворешни врски
----------------

* Френк Лојд на Ризницата
* Френк Лојд на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 14975229
* LCCN: n85151571
* ISNI: 0000 0001 1745 5958
* GND: 141025565
* SUDOC: 077186206
* BNF: cb140506352 (податоци)
* NKC: xx0182286
* BNE: XX4722085

 |

 |
**Ти, што живееш** (анг. You, the Living) е филм на шведскиот режисер Рој Андерсон од 2007 година. Премиерата ја доживеа на Канскиот филмски фестивал во 2007 година во изборот Un Certain Regard.

Филмот е истражување на „величественоста на постоењето". Поставен околу животите на повеќе ликови како на пример: жена со проблеми со тежината, разочаран психијатар, групи-девојка со скршено срце, столар, бизнис консултант, наставник од основно училиште со емоцоинални проблеми и неговиот сопруг кој продава теписи.

Сниман на невообичаен начин, филмот се состои од 50 флуентно поврзани кракти сцени, секоја снимана во еден кадар. Повеќето од нив имаат трагикомична нота.

Филмот ја доби наградата од публиката на филмскиот фестивал во Гетеборг во 2008.

Некои од приказните во филмот се поврзани, но вистинската врска е во тоа дека функцијата на сите ликови е човечка и дека се развиваат теми за животот, постоењето и среќата.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Визир од Bronica ETR серија, за апарати од среден формат. Бројченикот се користи за прилагодување на вградениот експозиметар.
Поглед низ визирот на аналоген рефлексен фотоапарат
Во фотографијата, **визир** или **барало** е отворот низ кој гледа фотографот при композиција и фокусирање на сликата. Највеќето визири се засебни и се подложни на паралакса, додека посложените рефлексни фотоапарати му овозможуваат на визирот да го користи главниот оптички систем. Визирите се користат во најразлични уреди за снимање: фотоапарати, видеокамери, филмски камери, како аналогни, така и дигитални. Зум апаратите обично го приближуваат (зумираат) визирот истовремено со објективот, со исклучок на далечиномерот (телеметарот).

Визирот може да биде оптички или електронски. Оптичкиот визир е практично обратен телескоп поставен да гледа тоа што го гледа апаратот. Тој има многу недостатоци, но има и две големи предности; не троши струја, и има „полна резолуција" (т.е. резолуцијата на окото на фотографот). Електронскиот визир е приказен уред на принцип на катодна цевка (CRT), течнокристален екран (LCD) или органска светлечка диода (OLED), иако првоспоменатиот денес се користи ретко заради неговата тежина. Покрај оваа главна намена, електронскиот визир се користи за прегледување на претходно снимен материјал, и за прикажување на екрански испис за прегледување на менијата.

Неретко се случува еден апарат да има два визира. На пример, еден дигитален фотоапарат може да има оптички визир, покрај електронскиот. Електронскиот може да се користи за прегледување на снимен материјал, за гледање на екрански испис, и може да се исклучи за да се заштеди струја. Една видеокамера може да има два визира, обата електронски. Првиот се гледа увеличен низ прозорче, и бидејќи е обрабен со гума, низ него се гледа совршено, дури и при силно светло. Вториот визир е поголем, со повисока резолуција, и може да биде поставен странично на камерата. Бидејќи троши повеќе струја, овој визир има копче за исклучување како би се заштедило на батерии.

Извесни специјализирани камери воопшто немаат визир. Вакви се веб-камерите и камерите за видеонадзор. Тие користат надворешни монитори кои играат улога на визир.

Поврзано
--------

* Електронски визир
* Екран
* Монитор

Наводи
------

1. ↑  „Viewfinder Definition - What is a Viewfinder".
|  |
| --- |
|  **Рождество на Пресвета Богородица** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Новачка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°02′42.5″N 21°26′19.7″E﻿ / ﻿41.045139° СГШ; 21.438806° ИГД﻿ / 41.045139; 21.438806Координати: 41°02′42.5″N 21°26′19.7″E﻿ / ﻿41.045139° СГШ; 21.438806° ИГД﻿ / 41.045139; 21.438806 |
| **Место** | Новаци |
|  **Општина** | Новаци |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Богородица Марија |
|  **Завршено** | 2006 |
|  **Осветување** | 13 јуни 2009 |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабна |
|

**Рождество на Пресвета Богородица** – манастирска црква на Новачкиот манастир.

Историја
--------

Црквата била изградена во 2006 година. Осветувањето на храмот било извршено на 13 јуни 2009 година, на празникот Педесетница, од страна на Митрополит Преспанско-пелагониски и администратор Австралиски и Новозеландски г. Петар во сослужение со Епископот Хераклејски г. Климент, а на настанот присуствувал и говор одржал македонскиот премиер Никола Груевски.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата е трикорабна и претставува крстокуполен храм со осум куполи. Над средишниот дел од храмот се издигаат една голема и четири помали цилиндрични куполи, а секоја од нив има по осум монофори и е покриена со бакарна плоча. Црквата има и три странични куполи на западната, јужната и северната страна коишто исто така се покриени со бакарни плочи. Влезот се наоѓа на западната страна и над него има ниша со полукружен мозаик на којшто е претстсавена Богородица со Исус. На источната страна на црквата има полукружна апсида. Внатрешноста на црквата е зографисана, а мермерниот иконостас содржи икони само на ѓаконските порти и дрвените царски двери. На дел од мермерниот под во внатрешноста на црквата е насликана Ѕвездата од Кутлеш.

Галерија
--------

* Поглед на цркватаПоглед на црквата
* ВлезотВлезот
* КуполитеКуполите
* АпсидатаАпсидата
* ВестибулотВестибулот
* Живопис во вестибулотЖивопис во вестибулот
* Натпис над влезот од внатрешната странаНатпис над влезот од внатрешната страна
* ВнатрешностаВнатрешноста
* ИконостасотИконостасот
* ЛустеротЛустерот
* Ѕвездата од Кутлеш на подотЅвездата од Кутлеш на подот

Поврзано
--------

* Новачки манастир
* Црква „Св. Атанасиј" - Новаци
* Новаци
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Новачка парохија

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. стр. 13. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. 1 2  „Новаци". *Мој Роден Крај*.
3. ↑  „Осветен нов манастирски храм посветен на Пресвета Богородица во с. Новаци". *МПЦ*. 13 јуни 2009.

Надворешни врски
----------------

* 

* Црква „Рождество на Пресвета Богородица" - Новаци на Ризницата ?
**Роман Безпалкив** (украински: *Рома́н Безпа́лків*) – (15 април 1938, село Хлушин, Лавовско – 19 ноември 2009 година, Лавов) – украински сликар. Невовите жанрови биле сликарството и сакрална уметност. Тој бил член на Националниот сојуз на уметници на Украина (1988). Бил Почесен уметник на Украина (1998).

Во 1962 година, дипломирал на Медицинскиот институт при Лавовскиот национален медицински универзитет. Во 1965 година се запишал на Лавовската национална академија за уметности и ја завршил во 1971 година.

Автор е на многу сценски и сакрални дела, меѓу кои и филозофски портрети на личности од украинската култура како Тарас Шевченко, Бохдан Ихор Антонич, Маркијан Шашкевич, Иван Вишенски, Катерина Билокур и други. Учествувал на лични, национални и меѓународни изложби.

Починал по долго боледување на 19 ноември 2009 година и бил погребан на Личакивските гробишта, Лавов.

Наводи
------

Книжевност
----------

* украински: *Яців Р. М. Безпалків Роман Михайлович // С. 382.* ISBN 966-02-2681-0.

Надворешни врски
----------------

* *Олја Малерик*. Портрети-притчи від Романа Безпалківа (на украински)
* Роман Безпалків – мандрівник од Академічної (на украински)
* Роман Безпалков
* Во Львові виставкою-реквіємом пом'януть «Адмірала» – Романа Безпалківа, який помер 20 листопада Архивирано на 22 август 2014 г. (на украински)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 4493147907530879210004
* LCCN: no2016147246

 |

 |
**Ѓорѓи Богданцалијата** (грчки: *Γιώργος Καραϊσκάκης Βογδαντσιώτης*) — гркомански ајдутин, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Грчката вооружена пропаганда во Македонија.

Животопис
---------

Богданцалијата е роден во Богданци, тогаш во Османлиското Царство. Дејствувал како ајдутин, пред и по Руско-турската војна, со чета составена од Гркомани, Србомани и свесни Македонци во реонот меѓу Меглен, Тиквеш, Мариово, Лерин и Костур.

Со започнувањето на грчката вооружена пропаганада во Македонија, Богданцалијата се придружил на Елиномакедонскиот комитет и води борби со четите на Македонската револуционерна организација во областите околу Богданци, Гевгелија, Струмица и Ругуновец, а особено меѓу езерата Арџанско и Аматовско.

По Младотурската револуција, Богданцалијата се населил во Струмица каде во 1910 година бил убиен од страна на ВМРО .

Извори
------

1. ↑  Ο Βόρειος Ελληνισμός κατά την πρώιμη φάση του Μακεδονικού Αγώνα (1878-1894) - Απομνημονεύματα Αναστάσιου Πηχεώνα, Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος, Εκδοτικός οίκος Αντώνιου Σταμούλη, Θεσσαλονίκη 2004, σσ. 421, 422
2. ↑  Παιονία και Παίονες από τα μυθικά χρόνια ως την τουρκοκρατία, Χρήστος Ίντος, Γουμένισσα 1983
3. ↑  Κέντρα Οργάνωσης, Δράσης και Αντίστασης των Ελλήνων στο Ν. Κιλκίς κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, Χρήστος Ίντος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Επιστημονικό Συνέδριο «Μακεδονικός Αγών», 100 χρόνια από το θάνατο του Παύλου Μελά, 12-13 Νοεμβρίου 2004 Μακεδονική Βιβλιοθήκη, Αρ. 100, Θεσσαλονίκη 2006
4. ↑  Ο ένοπλος αγώνας στη Μακεδονία 1904-1908, Κωνσταντίνος Αποστόλου Βακαλόπουλος, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1999
**Ламбринос Вранас** (Λαμπρινός Βρανάς) е андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Вранас е роден во Каликратис на островот Крит. На 13 јули 1903 година ја минал грчко-турската граница и влегол во Македонија со чета која била екипирана од страна на Георгиос Цондос. Во оваа чета покрај Вранас влегле: Георгиос Перос, Евтимиос Каудис, Георгиос Диконимос, Георгиос Сејменис, Горгиос Зауридис, Георгиос Стратинакис, Енатратиос Бонатос, Маноусос Катунатос и Николаос Лукакис .

Оваа чета со помошта на грчкиот костурски митрополит Германос Каравангелис почнала да дејствува во Костурско и Леринско. По избувнувањето на Илинденското востание оваа андартска чета имала судир кај Клисура со чета на Македонската револуционерна организација, а подоцна учествувала во палењето на Косинец. Потоа сите Критјани со исклучок на загинатиот Георгиос Сејменис се повлекле од Македонија, но следната 1904 година повторно се вратиле .

Ламбринос Вранас учствува во борбата кај Статица во која на 13 октомври 1904 година бил убиен Павлос Мелас.

На 17 мај 1905 година на патот за Мариово четата на Вранас била сочекана од турски аскер. Андартите сакале да се предадат но дошло до борба во која Вранас и речиси сета негова чета биле убиени, со исклучок на Антонис Цитурас кој ранет успеал да се засолни .

Извори
------

1. ↑  „Κακουδάκης, Ιωάννης, „Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ"". Архивирано од изворникот на 2008-05-12. Посетено на 2010-12-27.
2. ↑  Трайкова, Весела, „НАЧЕНКИ НА АНДАРСКОТО ДЕЛО В МАКЕДОНИЯ ­ КАРАВАНГЕЛИС, ЙОН ДРАГУМИС И ДЕСЕТИНАТА КРИТЯНИ", списание "Македонски преглед", Година ХХІV, 2001, кн. 1, 45-60 с[*мртва врска*]
3. ↑  „„ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ: ΗΡΩΑΣ ΠΡΟ-ΚΑΤ. Η ΣΦΑΙΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ"". Архивирано од изворникот на 2007-10-31. Посетено на 2007-10-31.
4. ↑  „„0 ένοπλος αγώνας στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία κατά το 1905", преземено од http://clubs.pathfinder.gr на 13.07.10 г.". Архивирано од изворникот на 2012-08-24. Посетено на 2010-12-27. Надворешна врска во `|title=` (help)
Слика од Ел Кинди
**Абу Јусуф Јакуб ибн Исак аш-сабах Ел-Кинди** (**Ел-Кинди** арапски: أبو يوسف يعقوب إبن إسحاق الكندي) бил арапски муслимански филозоф, полимат, математичар, лекар и музичар. Ел-Кинди бил првиот од муслиманските перипатски филозофи и е едногласно поздравен како "татко на арапската филозофија" за неговата синтеза, адаптација и промоција на грчката и хеленистичката филозофија во муслиманскиот свет.

Животопис
---------

Ел Кинди е роден во Куфа, а живел во Басра и се образувал во Багдад. Тој станал истакнат лик во Домот на мудроста, а голем број на Абасид Калиф го назначија да го надгледува преводот на грчките научни и филозофски текстови на арапски јазик.

Овој контакт со "филозофијата на древните" (како што се нарекуваше грчката филозофија од страна на муслиманските научници) имаше големо влијание врз неговиот интелектуален развој и го натерала да напише стотици оригинални трактати за голем број теми кои се движат од метафизиката, етиката, логиката и психологијата, до медицината, фармакологијата, математиката, астрономијата, астрологијата и оптика, а понатаму до повеќе практични теми како парфеми, мечеви, накит, стакло, бои, зоологија, плимата, огледалата, метеорологијата и земјотреси.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ел Кинди" на Ризницата ? |

* Ел Кинди Архивирано на 30 декември 2015 г.
**Основно училиште „Гоце Делчев"** (официјално: **Подрачно основно општинско училиште „Гоце Делчев" - Пирава**; скратено: **ПООУ „Гоце Делчев"**) — подрачно основно училиште во селото Пирава, претставува единка на училиштето „Јосип Броз Тито" од градот Валандово.

Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Гоце Делчев.

Местоположба
------------

Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Пирава, скоро меѓу последните куќи од селото, во близина главната селска црква „Св. Ѓорѓи".

Историја
--------

Училиштето било изградено во 1931 година.

Градба
------

Објектот е делумно обновен. Површината на објектот е 1095 метри квадратни и се загрева со нафта.

Настава
-------

Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.

Галерија
--------

* Кошаркарско игралиштеКошаркарско игралиште
* ВлезотВлезот
* Поглед на училиштетоПоглед на училиштето
* ЛетниковецЛетниковец
* Бистата на Гоце ДелчевБистата на Гоце Делчев

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Годишна програма за учебната 2023/24 г. ООУ „Јосип Броз Тито" - Валандово". *ОУ „Јосип Броз Тито" - Валандово*. август 2023 г. Посетено на 20 јануари 2024. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  „За нас". *ООУ „Јосип Броз Тито"*. Посетено на 20 јануари 2024.

Надворешни врски
----------------

* ПУ „Гоце Делчев" - Пирава на Ризницата ?

Координати: 41°19′19″N 22°31′48″E﻿ / ﻿41.32194° СГШ; 22.53000° ИГД﻿ / 41.32194; 22.53000
**Христос Дремлис** (грчки: *Χρήστος Δρεμλής*) е андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Христос Дремлис е роден во солунското гратче Лагадина, Македонија. Заедно со Илијас Георгиадис го уредува месниот грчки клуб „Анагениси" (Преродба) - тајна организација за борба со четите на ВМОРО, под маска на култура дејст.

Христос Дремлис станал контакт на Јанис Рамналис и доставувал оружје за селото Равна. МАлку подоцна се приклучил кон четата на Раманлис и со неа ги обиколувал Кукушко, Серско и Лагадинско.

Дремлис подоцана формирал своја чета и со неа дејствувал во околината на Кукуш, Круша и Богданска Планина, Нигрита, како и при Бешичкото и Лагадинското Езеро .

Извори
------

1. ↑  Αρχείο Διεύθυνσης Εφέδρων Πολεμιστών Αγωνιστών Θυμάτων Αναπήρων (ΔΕΠΑΘΑ), Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα, φ. Δ-190
2. ↑  Επετηρίς Αγωνιστών Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, αύξων αριθμός 935
3. ↑  Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 58
4. ↑  Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Λαγκαδά: από την Οθωμανική κυριαρχία στον Ελληνικό μεσοπόλεμο, Μεταπτυχιακή εργασία, Κρεασίδης Γεώργιος, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2008, Σελ. 109
**Ана Багрјана** (украински: *Анна Багряна*) — украинска писателка, поет, драматург и преведувач.

Јевген Букет и Ана Багрјана на споменикот на Тарас Шевченко во Скопје

Животопис
---------

Таа е родена на 24 март 1981 година во Фастов, Киевската област. Завршила украински јазик и литература на *Институтот за филологија на Киевскиот национален универзитет „Тарас Шевченко"*. Работела како новинар во телевизија, радио и во печат. Од 2007 до 2009 година била Секретар на Советот на Националниот сојуз на писателите на Украина за работа со млади автори и главен уредник на списанието „Гранословие".

Член е на Националниот сојуз на писателите на Украина и на Здружението на украинските писатели.

Книжевно творештво
------------------

Автор е на поетските книги „Соцветие од зборови" (2000), „Сред виолетовите соништа" (2002), „Меѓу боговите и нас" (2005), „Прошетка по јаже" (2008), „Другите линии" (2009), „Баење од љубов" (2011); романите „Етимологија на крвта" (2008), „Толку необична љубов" (2010), „Дошкуљака" (2012); книга раскази за деца „Животи на истакнати деца" (2010); низа драмски дела, раскази и критички статии објавени во антологии, алманаси и литературни списанија. Изведени се претстави со пиеси и либрето на Ана Багрјана во Украина, САД и Македонија.

Преведува од словенски јазици. Составител и преведувач на „Антологија на современна поезија на Македонија" на украински јазик.

Наградена е со повеќе украински и меѓународни книжевни награди: „Рукомесло", „Коронација на зборот", „Смолоскип„, Меѓународна украинско-германска награда „Олес Гончар", „Сребрено перо" (Бугарија), награда „Марусја Бек" (Канада), повелбата „Академија на Медитеранот" (Струга, Македонија) и др.

Нејзини дела се преведени на полски, азербајџански, бугарски, руски, македонски, француски, англиски, латвиски, ерменски, албански, српски, хрватски и други јазици. Книгите на Ана Багрјана се објавени во Белгија, Полска, Азербајџан, Бугарија, Србија и Македонија.

Поврзано
--------

* Украинска книжевност

Надворешни врски
----------------

* 
* 
* Архивирано на 17 ноември 2011 г.
* 
* 
* 
* Архивирано на 10 јануари 2011 г.
* 
* 
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 198119405
* LCCN: n2002043417
* ISNI: 0000 0003 5743 4267
* GND: 1178438589
* SUDOC: 150181507
* NKC: js2010566125

 |

 |
**Замкова Гора** (украински: *Замкова Гора*) ― рид и историска знаменитост во средиштето на Киев, Украина. Тој е дел од градскиот географски релјефен комплекс познат како Киевски Планини (или Киевски Ридови). Местото се вика „Замкова" затоа што Витаутас Велики тука имал свој замок. Други имиња: Хоревица, Киселивска, Фроловска, Лиса Гора. Некои важни настани од украинската историја се случиле на ридот.

 Поглед кон населбата Подил со Замкова Гора во позадина.
Според некои истражувачи, Замкова Гора има и мистична праисторија, наводно една од лисите гори („ќелави планини") - местата на собирите на вештерки. Географски навистина е „ќелава" (недостигаат дрвја) од повеќе страни.

Во 18 век на ридот биле основани гробишта (сега напуштени).

Сега е мал пејзажен парк во Подолски реон кој сè уште содржи интересни гробни споменици. Замкова Гора е исто така еден од двата рида што се граничат со Андријивскиот Спуст.

Враќајќи ја мистичната суштина на ридот, месните сатанистички групи ги спроведуваат своите церемонии таму од крајот на 1980-тите. Мали обредни структури биле тајно изградени на местото.

Поврзано
--------

* Лиса Гора (Киев)
* Флоривски манастир

Надворешни врски
----------------

* (на украински и руски) *Zamkovagora* Project Архивирано на 22 октомври 2020 г. (именуван според ридот, со цел да ја изучува и зачува не само неа, туку и други знаменитости на стар Киев)

50°27′45″N 30°30′39″E﻿ / ﻿50.46250° СГШ; 30.51083° ИГД﻿ / 50.46250; 30.51083
**Љубомир Гајдов** (роден на 14 март 1943 година во Скопје) — новинар, долгогодишен дописник, уредник и надворешно политички коментатор на МРТ, стручњак и предавач од областа на корпоративното управување, етика, меѓународните односи, образованието и филозофијата.

Животопис
---------

Потекнува од интелектуално семејство. Неговиот татко е познатиот македонски композитор Стефан Гајдов, а неговиот дедо по мајчина линија студирал заедно со австроунгарскиот крал и бил 20 години претседател на Хрватскиот сабор. Студирал на Градежниот и Филозофскиот факултет во Скопје, каде завршил и Магистерски студии по философија на менаџерството, а докторирал на универзитетот Беркли во САД. Бил меѓу главните иницијатори за изградба на првиот европски музеј на холокаустот во Скопје.

Работен век
-----------

Својата новинарска кариера ја започнал во тогаш новоформираниот дневен весник „Вечер" непосредно по големиот скопски земјотрес во 1963 година. Бил известувач и коментатор од големи светски настани, кои ја смениле светската историја особено крајот на Студената Војна и стекнувањето на независноста и приемот на Македонија во ООН, долгогодишен новинар на МТВ и Радио Скопје, направил голем број интервјуа и учесник на голем број дебати во текот на својата шеесетгодишна новинарска кариера. Во 2018 година станал добитник на наградата за животно дело на Здружението на новинарите на Македонија. Покрај новинарството, професионално е активен и како предавач по предметите Корпоративно управување, Корпоративна етика, Новинарство и Меѓународни односи на Правните факултети во Скопје и Штип, a е потпретседател и на Македонското филозофско друштво и е активен во шахот, при што бил Секретар на Шаховски сојуз на Македонија каде бил со-организатор на 20. Шаховска олимпијада (машка и женска) во Скопје каде бил и комесар на Конгресот на
Маѓународната шаховска федерација (ФИДЕ), и со-организатор на Меѓународен шаховски турнир „*Средби на солидарноста*".

Покрај новинарството, долги години и сѐ уште активно работи и како менаџерски консултант за Организациски развој и трансформација, управување со промените, парадигма и нејзината промена, школа за лидери и менаџери, лидерски процес, развој на мисија, визија и систем на вредности, деловна/корпоративна етика, организациска култура, развој на човечкиот талент, тимска работа, градење комплементарни лидерски тимови, препознавање и решавање проблеми, управување со времето, преговарање, наградување, ефикасни состаноци, развој на бизнис план, развој на маркетинг и медиски планови.

Наводи
------

1. ↑  [„Код", Атанасова Точи и Љубомир Гајдов добитници на наградите на ЗНМ (mkd.mk) „Импресум / Редакција"] Проверете ја вредноста `|url=` (help). Архивирано од изворникот 2018-02-28. Посетено на 2023-11-03.