recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Македонско-германските врски и односи** започнуваат да се развиваат преку работата на светите Кирил и Методиј во Моравија и Панонија (IX в.) и претставниците на цар Самуил (X в.) кај германскиот цар Отон I во градот Kведлинбург (X в.) во мисија за обезбедување признавање на македонската држава. Во втората деценија од XI в. во времето на крстоносните војни, дел од германските крстоносци кои поминуваат преку македонската територија остварува контакти со македонското население. Од XII до XVII в. германски рудари – Саси работат во кратовските рудници. Во 1777 г. во Солун постои Вицеконзулат на Прусија. Германската политика кон Балканот е протурска.

Германската дипломатија со внимание го следи избувнувањето и текот на Илинденското востание и преку амбасадорот во Цариград му сугерира на султанот со енергични мерки да ја задуши македонската револуција. Врз основа на Мирцштешкиот договор, Германија учествува во организирањето на жандармериското училиште во Солун што го раководи мајорот Фон Алтен. Претставник на Германија учествува во работата на Финансиската комисија за Македонија. Во времето на Балканските војни зазела неутрален став и ја прифатила поделбата на Македонија со Букурешкиот договор. Потпишала таен Договор за Сојуз со Бугарија (1915) и гарантирала да ја окупира и да ја анектира целата територија на Македонија под власта на Србија, а во случај на војна со Грција и целиот Егејски дел од Македонија под власта на Грција. Кон крајот на 1916 г. и во почетокот на 1917 г. иницирала, со ВМОРО на Александров и на Протогеров, да се прогласи создавање автономна македонска држава. Водачите не го прифатиле тоа, за нив Македонија била слободна и национално обединета во единствена бугарска држава. Пред почетокот на Втората светска војна на Балканот Германија се обврзала кон Jугославија, при пристапување кон Tројниот пакт, да го добие Солун.

По превратот во Jугославија и по откажувањето од Tројниот пакт донела одлука за уништување на Jугославија и со Италија договорила поделба на Македонија меѓу Бугарија и Италија, односно Албанија. Пред капитулацијата на Бугарија (летото 1944) Германија го активирала планот да прогласи создавање независна држава Македонија со ВМРО на Иван Михајлов.

По прогласувањето на државната самостојност и на независноста Германија ја поддржала Грција за спречување на признавањето и за прием во ОН под уставното име. Tаа ја призна РМ како ПJРМ. СР Германија ја признава РМ на 8 април 1993 г. Дипломатските односи се воспоставуваат на 16 јули 1993 г. и со тоа (1992) се отвора конзулат на СР Германија во Скопје. Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на СР Германија во РМ е Ханс Лотар Штефан. Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на РМ во СР Германија е Срѓан Керим.
Ајнхард како писар на животописот на Карло Велики.
**Биографија** или **животопис** — опис на животот на некоја личност. Поимот *биографија* (грчки *bios* = жив, живот + *graphos* = пишува), се одомаќинил во речиси сите европски јазици. Означува животопис, или опис на нечиј животен пат. Соодветниот збор на латински е *Curiculum Vitae* — текот на животот. Биографијата е литературно-документарна творба создадена врз основа на веродостојни документи и податоци за животот и работата на некоја личност. Автобиографија е сопствена биографија, опис на сопствениот живот, сопствен животопис.

Биографијата како тема во уметноста
-----------------------------------

* „Пишување на биографијата" - песна на полската поетеса Вислава Шимборска.

Наводи
------

1. ↑  „биографија" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „животопис" — Дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  Vislava Šimborska, *Izabrane pesme*. Beograd: Treći trg, 2014, стр. 242-243.
**Маслинките** (науч. *Oleaceae*) се фамилија на растенија со 24 рецентни родови и околу 600 видови на мезофитни грмушки, дрвја и ретко трнови.

Опис
----

### Листови

Фамилијата се одликува со наспрамни листови кои може да се прости или сложени (или пинатни или тернатни), без прилисници. Најизменичниот (спирален) распоред на листовите е редок, но највоочлив е кај јасминот (*Jasminum sp.*). Лиската е со пинатна венација и може да е рассечена или со целокрајни рабови. Кај одредени таксони се среќаваат домации, односно комори во кои се заробуваат различни членконоги. Листовите може двегодишни или зимзелени, при што зимзелените видови се најчести во топлите умерени и тропски региони, додека видовите со двегодишни листови се предоминантни во поладните региони.

### Цветови

Цветовите се најчесто хермафродитни и актиноморфни, заземаат форма на метличка или грозд, и обично се фрагрантни. Чашката може, но и не мора да е присутна, додека венчето е синсепално и четириделно. Андрецеумот има два прашника вметнати во перигинската зона и алтернираат со деловите на венчето.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
|  |
| --- |
| Дел од темата
**Ислам**

**Историја на исламот** |
| **Верувања и обичаи** |
| Божје единство  Вероисповед  Молитва • Пост  Аџилак • Добротворност |
| **Главни дејци** |
| Мухамед 
Али • Абу Бакр
Дружината на Мухамед 
Семејството на Мухамед
Исламски пророци |
| **Текстови и Закони** |
| Куран • Хадис • Шеријат  Исламско право • Теологија  Мухамедовите биографии |
| **Гранки на исламот** |
| Сунизам • Шиизам • Суфизам  |
| **Социополитички аспекти** |
| Академци • Филозофија  Уметност • Науки  Архитектура • Градови  Календар • Празници  Жените во исламот • Водачи  Политика • Џихад • Либерализам  |
| **Поврзано** |
| Исламски лексикон 
Индекс на статии за исламот  |

**Минаре** (арапски: منارة ) претставува вид на кула во исламската архитектура која се наоѓа околу џамијата. Една од главните му функции е местото од каде мујезинот ги повикува верниците на молитва. Честопати минарето во исламот се нарекува „врата помеѓу небото и земјата".

Историја
--------

Врвот на минарето на џамијата во селото Долни Дисан
Минарето не постоело во почетниот период на исламот. Се знае дека првата Џамија на Пророкот во времето кога била изградена, немала минаре. Во некои од најстарите џамии, како што е Големата џамија во Дамаск, минарињата служеле за посматрање и истите биле осветлени со факли. Од овде произлегло и името, на арапски нур значи светлина.

Во подоцнежни времиња основната функција на минарето била служи како место од кое муезинот се обраќал до верниците повикувајќи ги за молитва. Според хадиските преданија,верскиот повик на намаз го учел Билал (رضى الله عنه‎), еден од истакнатите асхаби и првите муезини, кој имал јак глас, кого требале да го слушнат повеќе луѓе на што поголема далечина. Поради тоа дури од тогаш се употребувал поиздигнат простор како гласот на муезинот би допирал што подалеку.

Во тек на времето, многумина се обидувале на минарето да му доделат бројни значења, така минарите се претставени како капии помеѓу земјата и небото, како елиф – арапската буква, која изгледа како вертикална линија, и стреми кон небесите, или како прстот на тевхидот - односно испружениот прст со кој муслиманите '*со ишарет*" ја прикажуваат едноста на Алах (سبحانه وتعالى‎).

Во денешно време музеинот повикот не го упатува од минарињата, туку од мусалата, како главна просторија за молитва, преку микрофон и звучници. Од таа причина улогата на минарето во денешно време е повеќе традиционална и декоративна отколку практична.

Највисокото мунаре на светот е минарето на џамијата на Хасан II, во Казаблнка, Мароко. Високо е 210 m.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85085477
* GND: 4239510-0
* SUDOC: 027853330
* BNF: cb11980610g (податоци)
* NKC: ph412782

 |

 |
**Тритикале** — вид на житарка која е настаната како хибриден спој помеѓу пченица и ’рж.

Потекло
-------

Тритикалето настаноло со вкрстување на пченица и ’рж, и претставува хибрид на пченицата. Настанал на крајот на 19-от век во Шкотска и Германија. Тритикале е синтетичка билна сорта, алополиплоид, и денес постојат две форми: хексаплоидна со 42 хромозоми и октоплоидна со 56 хромозоми. Овој хибрид ги содржи сите хромозоми на вулгара пченица (-{2n-42}-), и сите хромозоми од ’рж (-{2n-14}-). Хексаплоидната форма има два генома на дурум пченицата, ама и покрај тоа што дурум пченицата има квалитетно зрно од вулгара пченица, хибридот од оваа комбинација има зрно од полош квалитет и низок принос од октоплоидното тритикале. Билките на октоплоидот се интерметиарни во градба и висина на билката, формата и класата, квалитетот и структура на зрното, додека по боја на класата и стебленцата се послични на ’ржта.

Галерија
--------

* Класови на тритикалеКласови на тритикале
* Класови на тритикалеКласови на тритикале
* Класови на тритикалеКласови на тритикале
* Нива со тритикале во СтрумичкоНива со тритикале во Струмичко
* Нива со тритикале во СтрумичкоНива со тритикале во Струмичко
* Нива со тритикале во СтрумичкоНива со тритикале во Струмичко
* Нива со тритикале во СтрумичкоНива со тритикале во Струмичко


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Житарки и псевдожитарки |
| --- |
|  |
| 
* див ориз
* елда
* јачмен
* кањива
* квиноја
* чија
* овес
* ориз
* пиреј
* просо
* пченица
* пченка
* ’рж
* сирак
* солзички
* теф
* тритикале
* фонио
* штир

 |

 |

Наводи
------


1. ↑  „Poreklo tritikalea".
**Слѝво Полè** (бугарски: *Сливо поле*) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Сливо Поле во Русенската Област. Има население од околу 3.323 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Сливо Поле се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина само на 5 километри од реката Дунав. Градот се наоѓа на 21 километри североисточнп од регионалниот центар Русе и на 346 километри од главниот град Софија.

Историја
--------

Во 1952 година се пронајдени траги од тракиска античка населба при копање на каналите за систем за наводнување на 2 километри североисточно од денешната локација на населбата.

Во 1656 година, Сливо поле се споменува под името **Сливолик**, во Русенскиот вилает. На почетокот на 19 век, по епидемија на чума, неговите жители се населиле на денешното место и новата населба се викала **Коселер Махале**. По завршувањето на Кримската војна, во селото се населиле Кримските Татари, а по 1863 година се населиле и Бугари од градот Русе и Романија. Во тоа време селото почнало да се вика **Бујук Ислепол**, а подоцна станало само **Ислепол** и **Слепово**. Во 1912 година селото бил преименуван во **Сливо Поле**. 

На 18 мај 2011 година селото Сливо Поле било прогласено за град.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  Е. Грозданова. „Българската народност през 17 век"
3. ↑  Решение № 782 на Министерски Съвет от 18.05.2011 г.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Сливо Поле
Тракиско богатство од Борово
**Боровското богатство** (бугарски: *Боровско съкровище*) е тракиско богатство од 4 век п.н.е. откриено случајно во 1974 година. Античкото богатство денес се чува во Националниот историски музеј во Софија.

Се состои од 5 сребрени садови со позлата — 3 ритони, бокал со ритон и тас. На садовите се пронајдени натписи поврзани со тракискиот одриски цар Котис I (383 -359 п.н.е.). Богатството припаѓа на т.н. „Одриски царски дарови", подарок од Котис I на анонимен гетски владетел. Некои од садовите се изработени како единечен сет — некои од нив (ритонот со протома на сфинга, големиот тас и самиот бокал со ритон) се прикажани на фигуралната композиција на бокалот. Предметите се украсени со слики на животни и митолошки сцени и се од исклучителна вредност за проучување на тракиското верување и ритуал.

Боровското богатство е случајно откриено од Трајчо Стоев во 1974 година во земјиштето на Борово, Русенско, во месноста „Сиври Тепе". При орање, тракторите ги извадиле античките предмети на површина, оштетувајќи ги, но реставраторите подоцна ги реставрирале.

Наводи
------

1. ↑  Регионален исторически музей – Русе. „Боровско съкровище". *museumruse.com* (бугарски). Посетено на 11 март 2022.
2. 1 2  Пенкова, Елка. „Боровско съкровище". *europeana.eu* (бугарски). Посетено на 11 март 2022.
3. 1 2  „Тракийската изложба в Лувъра". *bnt.bg* (бугарски). Посетено на 9 март 2022.

Библиографија
-------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Боровско богатство" на Ризницата ? |

* Венедиков, Иван. Медното гумно на прабългарите. София, „Наука и изкуство", 1983 г.
* Маразов, Иван. Митология на траките. София, ИК Сектор, 1994 г.
* Маразов, Иван. Художествени модели на древността. София, Монографии МИФ 2. Департамент „История на културата", НБУ, 2003 г.
* Маразов, Иван. Боговете на Самотраки. София, изд. Стандарт, 2010 г.
**Селма Риза**(турски: Selma Riza, 5 февруари 1872 – 5 октомври 1931) била првата турска новинарка. Таа исто така била една од првите романописци на Турција. По нејзината смрт, нејзините роднини го презеле презимето *Фераџели*  (турски: Feraceli) па понекогаш е позната и како *Селма Риза Фераџели*.

Животопис
---------

Таа е родена на 5 февруари 1872. Нејзиниот татко бил Али Риза, дипломат на Отоманското Царство во Австроунгарија, а нејзината мајка се викала Наиле кој била потурчена Австријка.

По нејзиното образование кај приватни учители во Цариград, таа отпатувала за Париз, Франција во 1898 година за да се придружи на нејзиниот постар брат Ахмет Риза, кој бил член на Младотурското, движење. Таа студирала на Универзитетот Сорбона во Париз, и била член на Комитетот за унија и прогрес (КУП). Селма Риза била единствената жена која активно членувала во оваа партија.

Во Париз, пишувала во два весници објавени од страна на КУП во Париз и тоа во *Мечверет* на француски и *Шурај Химет*на турски. Во 1908, Риза се вратила во Истанбул, каде што пишувала во два весници, "Весник за жени" (турски: *Hanımlara Mahsus Gazete*) и "Женски свет" (турски: *Kadınlar Dünyası*). Таа воедно била и генерален секретар на Турската црвена полумесечина помеѓу 1908-1913. Во текот на последните години од Отоманското Царство, напорно работела за да ја трансформира палатата Адиле Султан, кралска палата во Истанбул, во женско училиште. Со помош на нејзиниот брат, успеала во намерата и палатата се користела како женска гимназија сè до 1986 година, кога делумно изгорела во пожар.

Селма Риза починала на 5 октомври 1931 година.

Во 1892, на 20 годишна возраст, напишала еден необјавен роман со наслов "Пријателство" (турски: *Uhuvvet*). Тоа бил објавен во 1999 година, долго после нејзината смрт, од страна на Министерството за култура на Република Турција.

Наводи
------

1. ↑  Women's movement page (in Turkish)(турски)
2. ↑  [„Adile sultan palace page (in Turkish)(турски)" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2016-08-28. Посетено на 2018-03-21. Adile sultan palace page (in Turkish)(турски)]
3. ↑  [„Writers of turkey page (in Turkish)(турски)". Архивирано од изворникот на 2019-03-31. Посетено на 2018-03-21. Writers of turkey page (in Turkish)(турски)]
4. ↑  „Women's Museum page". Архивирано од изворникот на 2019-03-27. Посетено на 2018-03-21.
**Риба Мекентајр** (англиски јазик *Reba McEntire*; родена на 28 март, 1955) - американска кантри пејачка и артист.

Таа ја започнала нејзината музичка кариера откако почнала да пее со своите браќа и сестри на локалните радио станици и на околните родеа. Како соло артист, таа била поканета да изведува во Оклахома Сити, каде го привлекла вниманиетно на кантри артистот Ред Стегал. Тој ја однел во Нешвил, Тенеси, каде таа потпишала договор со „Mercury Records" во 1975 година. Првиот соло албум го издала во 1977 година и издала уште пет дополнителни студиски албуми под истата издавачка куќа до 1983.

Пеејќи со MCA Nashville Records, Мекентајр презела креативна контрола врз нејзиниот втор албум под издавачката куќа MCA, наречен *„My Kind of Country"* (1984), кој имал потрадиционален кантри звук и од него произлегле сингловите: „How Blue" и „Somebody Should Leave". Албумот ѝ донел голем успех. носејќи и потоа серија од успешни албуми и број еден синглови во 80-тите и 90-тите.

Мекентајр има издадено 26 студиски албуми, 35 број еден синглови и 28 нејзини албуми добиле златна, платинска или мултиплатинска сертификација од Снимачката Индустриска Асоцијација на Америка.

Во февруари 2020 година, пејачката се врати во музичката корпорација **Universal Music Group.** Истата година, таа заедно со Мелиса Питерман започна свој поткаст насловен како „Живеење и учење".

Дополнителна литература
-----------------------

* Bufwack, Mary A. (1998). "Reba McEntire". In *The Encyclopedia of Country Music*. Paul Kingsbury, Editor. New York: Oxford University Press. p. 339 (birth year listed as 1954).
* Reba McEntire, Tom Carter. (2015). Reba: My Story, Random House Publishing Group.

Надворешни врски
----------------

* Риба Мекентајр на Ризницата
* Матична страница
* Reba McEntire на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 64192617
* LCCN: n91026900
* ISNI: 0000 0001 1446 2319
* GND: 119086743
* SUDOC: 158363094
* BNF: cb13897299z (податоци)
* MusicBrainz: 3ec17e85-9284-4f4c-8831-4e56c2354cdb
* NKC: xx0071596

 |

 |
Теа Ендрјус
**Теа Ендрјус** (англиски: *Thea Andrews*, р. 4 октомври 1973

 година во Торонто, Онтарио, Канада) е македонско-канадска новинарка и телевизиска водителка за спортски и естрадни вести. Таа исто така била водител на реалити шоуа и утрински програми. Меѓу октомври 2003 и ноември 2006 година, Ендрјус била водител за неколку ESPN емисии како „Ладна пица" (2003-2005), „Доручек кај Черчил Даунс" (2004-2006), „Доручек кај Пимлико" (2004-2006), „ESPY шоу на црвениот тепих" (2005-2006), „ESPN Холивуд" (2005-2006) и „Спортот и Холивуд" (2006). Таа известувала за трки со коњи, универзитетски натпревари по кошарка и американски фудбал. Во сабота навечер ја водела програмата „Телевизија за момци" на TSN во примарниот термин, како и канадската верзија на „Готвење со љубов". Ендрјус била известувач и водител на „Естрадата вечерва" меѓу ноември 2006 и октомври 2009 година. Била прв водител на „Маестро Шеф Канада", како и на натпреварот во кантри пеење „Следната суперѕвезда" на CMT. Меѓу јануари 2013 и јули 2015 година, Ендрјус ја водела емисијата „Инсајдер".

Наводи
------

1. ↑  „THEA ANDREWS WOLF | Leadership | Visionary Women". *www.visionarywomen.com* (англиски). Посетено на 2020-07-11.
**Пругав мунгос** (*Mungos mungo*) е животно со долго тело, остра и кратка муцка и кратки уши.

Особености
----------

Опашката му е долга, подебела во коренот, а се стеснува кон врвот. Има кратки петпрсни нозе со канџи што не може да ги вовлекува. Покриено со остро, кратко, сивокафеаво крзно. Телото е долго околу 53 cm, а опашката околу 45 cm. Живее во области обраснати со шума и грмушки. Главно е ноќно животно, но често е активен дење. Многу е брз и вешт. Се храни ловејќи инсекти и змии, мали птици и нивните јајца. Се пари во почетокот на годината и окотува до 4 младенчиња кои стануваат самостојни по 3 месеци, а полово зрели се по 9 месеци. Живее во Индија, Блискиот Исток, Северна Африка, јужна Шпанија, а на Јадранските острови Млет и Корчула каде е пренесен 1909 година за да ги истреби отровните змии. Денес на тие острови не се среќава често.
**Рекламирањето преку Интернет**, познато и како **онлајн маркетинг**, **Интернет огласување**, **дигитално рекламирање** или **веб-рекламирање** е форма на маркетинг и рекламирање што го користи Интернетот за промовирање производи и услуги на публиката и корисниците на платформата. Рекламирањето преку Интернет вклучува маркетинг преку е-пошта,маркетинг пребарувач (SEM), маркетинг на друштвените мрежи ,многу видовите рекламирање на екранот(вклучувајќи рекламирање на веб-банери) и мобилно рекламирање.Рекламите се повеќе се доставуваат преку автоматизирани софтверски системи кои работат на повеќе веб-локации, медиумски услуги и платформи, познати како програмско рекламирање.
**Скадарското Езеро** е најголемо езеро во Црна Гора и на Балканскиот Полуостров. Површината на езерото изнесува 369,7 км2 (од тоа на Црна Гора и припаѓаат 221,8 км2, а на Албанија 147,9 км2). Должината од Врањина до Скадар изнесува 40 километри, а ширината на некои места изнесува 14 километри. Длабочината изнесува од 4 до 6 метри, а што повеќе се оди кон западниот брег се вдлабочува повеќе. Езерото спрема годишните времиња ја менува својата величина, а вода прима од многу реки. Од езерото истекува реката Бојана во Јадранското Море.

Езерото е полно со острови и полуострови на кои се наоѓаат траги од историјата и културното богатство: Жабљак (15 век) - престолнина на некогашната држава Зета, Лесендро - тврдина која што се наоѓа на стените до езерото, тврдината Грможур. Бистрата вода и зачуваниот амбиент го овозможуваат доста богатиот еко-систем. Ова е единствено живеалиште на пеликани на југот на Европа.

На бреговите на езерото се наоѓа малиот град Рјека Црнојевича. Во близина се остатоците од градот Обод каде што биле сместена печатницата во која во 1494 година била испечатена првата книга во овој дел на Европа - Октоихот.

Галерија
--------

* Скадарско Езеро на разгледница од 1920. годинаСкадарско Езеро на разгледница од 1920. година
* Островот и тврдината ГрможурОстровот и тврдината Грможур
* ЛесендроЛесендро
* Езерска парохија од XI век. Езерска парохија од XI век.
* Диоклитиското Езеро во XI век. Диоклитиското Езеро во XI век.

Надворешни врски
----------------

* Скадарско Езеро Архивирано на 27 октомври 2016 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Скадарско Езеро" на Ризницата ? |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Национални паркови во Црна Гора |
| --- |
|  |
| 
* Биоградска Гора (1952)
* Дурмитор (1952)
* Ловќен (1952)
* Проклетие (2009)
* Скадарско Езеро (1983)

 |

 |
**Сапунска опера** или **сапуница** е заеднички наслов за радио и телевизиска серија од драмски тип во која се одликува непостојан класичен расплет, односно неограничено траење на број на епизоди.

Сапуниците на почетокот обично имаат главни заплети и ликови, но во текот на развивањето на приказната, се додаваат нови ликови како и нови содржини, кои, после што главниот заплет на овој или оној начин завршува, стануваат главни заплети. Со тоа би требало да се гарантира контуирано траење на приказната, односно на серијата.

Изразот сапунска опера за првпат почнал да се користи во САД во 1930те години за жанр кој тогаш се појавил на сѐ уште ново медиумско радио. Во 1940те сапуниците почнале да се произведуваат на телевизијата, и станале еден од неговите најпопуларни жанрови.

Во Латинска Америка почнал да се развива посебен облик на сапуница кој се нарекува теленовела. Тој од крајот на 1980те стекнал голема популарност во светот и истиснал класичен формат на сапунска кога користи американската ТВ мрежа.

Видови на сапуница
------------------

Често како сапуница во смисол се подразбира таканаречена дневна сапуница (daytime soap), која се емитира претпладне или попладне во добата кога во куќите воглавно се домаќинките. Епизодите обично траат од 30 мин. до 60 мин, и се емитуваат по една секој работен ден.

Почнувајќи со Градот Пејтон за американската телевизија почнале да се прават сапуници кои се емитувале во вечерниот елитен термин и тоа по една епизода неделно. Таа форма - вечерна сапуница - подоцна стекнала голема популарност околу сериите како што се Далас и Династија.

Од крајот на 1980те на американската телевизија исто така почнале да се прават и тинејџерски сапуници, чии најпознат претставник е Беверли Хилс 90210.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh2008003360
* GND: 4181712-6

 |

 |
**Бантоидните јазици** се гранка на бенуе-конгоанската група на нигер-конгоанските јазици. Поимот се појавил во 1895 и подразбирал јазици кои имаат сличности во лексиконот со банту-јазиците. Подоцна, во „Јазиците на Африка" (1963), американскиот јазичар Џозеф Гринберг ги дефинира како групата во која припаѓаат потесните банту-јазици заедно со ним најблиските околни јазици. Денес поимот се употребува во овој смисла.

Во 1989 е предложена поделба на бантоидните јазици на северни и јужни. Според предлогот, мамбилоидните и дакоидните јазици ја сочинуваат северната, а сите останати влегуваат во јужната група. Оваа класификација ја користи и *Ethnologue*. Исправноста на северната група е под прашање, а дакоидните денес во многу дела не се сметаат за бантоидни јазици. Јужната група е неоспорлива генетска целина. Во неа спаѓа познатото и многубројно потсемејство банту.

Наводи
------

1. ↑  Williamson, 1989 врз основа на Blench [1987]

Надворешни врски
----------------

* Бантоидни јазици - *Ethnologue* (англиски)
* Бантоидни јазици Архивирано на 2 март 2012 г. - Списание на западноафриканските јазици (англиски)
Аниме стилизирано окоАниме стилизирано око
**Шонен** или **шонен-манга** (јапонски: 少年 漫画) — манга наменета за младата машка публика. Старосната група се менува во зависност од поединечните читатели и различните списанија, но првенствено е наменета за момчиња на возраст од 8 до 18 години. Комплетниот израз значи „момчешки стрип", или едноставно „детски стрип". **Шонен-манга** е најпопуларната форма на манга, а женскиот еквивалент е шоџо манга.

Резиме
------

Шонен-манга обично се одликува со многу акции , честопати смешни дејствија со машки протагонисти. Другарството помеѓу момчиња или машките во спортските екипи, борбени одреди и слично. Атрактивните женски ликови со претерани одлики се исто така чести, како што е Сакура Харуно од Наруто или Нами од ( наречен и сервис за обожаватели ). Главните ликови честопати имаат желба да се унапредат  .

Таквите Манги честопати претставуваат предизвик за способностите, вештините и зрелоста на протагонистите истакнувајќи го совршенството, строгата самодисциплина, жртвувањето поради должноста, како и чесната услуга на општеството, заедницата, семејството и пријателите 

Ниту една од наведените одлики не е услов како што се гледа во шонен-мангата, која ја карактеризира главната женска улога и скоро е без сервис за обожавателите или дејството; она што најмногу одредува дали е или не серијата шонен се работи како списанието кое ја серијализира или терминот во кој се емитува на телевизија. По случајот на Кутому Мијазаки, описите на насилството и сексуалните работи станале многу регулирани во мангите генерално, а особено во шонен. Уметничкиот стил на шонен е генерално помалку „цветен" во однос на шоџо, иаку варира од цртач до цртач, некои цртале и шонен и шоџо.

Различни приказни во шонен можат да имаат различни теми, како што се боречки вештини, роботи, научна фантастика, спорт, терор и митолошки суштества  .

Некои од популарните шонени
---------------------------

* Змејска топка
* Наруто
* Вилината опашка
* Мојата херојска академија
* Напад на титаните

Наводи
------

1. ↑  „What you need to know about the Shonen genre". Jappleng University. 23. 2. 2009. Архивирано од изворникот на 08. 04. 2014. Посетено на 9. 3. 2015. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=, |archive-date=` (help)
2. ↑  Aoki, Deb. „What is Shonen Manga?". *About.com*. Посетено на 23. 8. 2015. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. 1 2 3  Kamikaze Factory Studio (2012). *Shonen Manga*. HarperCollins. стр. 8. ISBN 9780062115478. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)
4. ↑  „Short anime glossary [Краткий анимешно-русский разговорник]". *anime\*magazine* (3): 36. 2004. ISSN 1810-8644.
5. ↑  Schodt, 1986, *op. cit.* chapter 3. стр. 68-87.
6. ↑  Brenner, 2007, *op. cit.* pp. 31.
7. ↑  <br[*мртва врска*] />"*Један од резултата новог режима само-регулације међу манга продуцентима и дистрибутерима који су започели владавину насилних и сексуалниг слика које су карактерисале жанр, нарочито шонен.*"
**Јулија Думанска** (родена на 15 август 1996) е романска ракометарка, голман на Рамнику Валча и на романската репрезентација.

Биографија и кариера
--------------------

Јулија Думанска е родена во Городенка, Украина, во семејство на спортисти. Таа почнала да игра ракомет во 2007 година на 11 години во нејзиниот роден град. Во 2011 година таа била откриена од брачниот пар Јон и Јоана Марта кој ја довеле во ЧС "Марта" Баја Маре, клуб кој, меѓу другото, има за цел да открие и да тренира нови таленти. Во 2013, Думанска била позајмена во ЧСУ Нептун Констанца, каде што била забележана на 7 јануари 2014 година, во натпревар од Лига Национала против Рамнику Валча. За сезоната 2014-2015, Думанска се вратила во Баја Маре. Откако следните две сезони била стандардна на голот на Баја Маре, во 2016 година по распаѓањето на клубот таа се преселила во СЧМ Крајова. Во сезоната 2017-2018, Думанска со Крајова го освоила Купот на ЕХФ и второто место во романското првенство. Во летото 2018 година, потпишала за СЧМ Рамнику Валча. Во август 2018, го освоила со клубот Суперкупот на Романија победувајќи го ЧСМ Букурешт.

На 5 мај 2016 година, на настанот организиран во седиштето на Министерството за млади и спорт, Јулија Думанска добила романско државјанство. Таа оттогаш е член на романската репрезентација, и досега била повикана за Европското првенство 2016 и Светското првенство 2017.

Титули
------

#### Романија Баја Маре

* **Суперкуп на Романија** (1) : 2015

#### Романија СЧМ Крајова

* **Куп на ЕХФ** (1) : 2017-2018

#### Романија Рамнику Валча

* **Суперкуп на Романија** (1) : 2018

Наводи
------

1. ↑  „Yuliya Dumanska Profile". European Handball Federation. Посетено на 17 July 2018.
2. ↑  „CS Marta Baia Mare". baiamare.ro. Посетено на 22 јули 2014.
3. ↑  Marius Huțu (7 јануари 2014). „Un portar de 17 ani din Ucraina, handbalista zilei în România! Ea și-a depus actele pentru a juca pentru națională". ProSport. Посетено на 7 јануари 2014.
4. ↑  Sorin Mihalache (9 јануари 2014). „Iulia Dumanska, decisivă în victoria Neptunului". Cuget Liber. Посетено на 9 јануари 2014.
5. ↑  Ministerul Tineretului și Sportului. „Acordarea cetățeniei române sportivei de înaltă performanță Yulya Dumanska". Архивирано од изворникот на 2018-12-06. Посетено на 6 мај 2016.
6. ↑  „Naționala de tineret s-a reunit luni la Ploiești! Ion Crăciun și Cristi Preda au convocat 19 jucătoare". HandbalVolei. 9 јуни 2016. Архивирано од изворникот на 2016-06-13. Посетено на 11 јуни 2016.
**Шумската треперка** (науч. *Anthus trivialis*) е мала врапчевидна птица од семејството на тресиопашките (*Motacillidae*), родот на треперките (*Anthus*); која се размножува низ умерена Европа и Азија, и северозападна Африка. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница што зимува во тропска Африка и Азија.

Опис
----

Шумска треперка
Оваа мала треперка е слична на ливадската треперка. На земја е незабележлива заради нејзините бои, прошарани со кафеаво одозгора и црни ленти, бел стомак и кремави гради со потемни вертикални линии. Се разликува од ливадската по тоа што е малку поголема, по потешкиот клун и посилниот контраст меѓу кремавите гради и белиот стомак. Шумската треперка почесто се перчи на гранките од дрвјата. 
Повикот ѝ е силно *спик*. Песната при летот ѝ е непогрешлива. Птицата полетува на кратко растојание нагоре од дрвото, а потоа со вкочанети крилја полека се спушта надолу, кога песната со приближувањето станува сè поразвлечена.

Поведение
---------

Живеалиштето на шумската треперка се шумите и грмушките. Претпочитаат пустари, или брезови шуми, со ниски грмушки, со треви и во близина да има потоци.
Таа е птица преселница која се размножува од почетокот на мај до август, а се сели во Африка на почетокот од септември.

Гнезди на земја, во тревата и несе 4-8 јајца.

Се харанат со безрбетници кои ги пронаоѓаат пасејќи во тревата, но исто така, јадат и семиња.

Систематизација
---------------

Видот *Anthus trivialis* има 4 подвида:

* *A. t. haringtoni*
* *A. t. schueteri*
* *A. t. sibiricus*
* *A. t. trivialis*

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* Cuculus canorus canorus + Anthus trivialis - Museum specimen*Cuculus canorus canorus* + *Anthus trivialis* - Museum specimen

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Anthus trivialis*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.

Надворешни врски
----------------

* Возраст и пол (PDF; 1.7 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze Архивирано на 3 октомври 2011 г.
* Anthus trivialis на Avibase
* *Anthus trivialis* на Flickr: Field Guide Birds of the World

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Шумска треперка" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
|  | „Anthus trivialis" на Викивидовите ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4242033-7

 |

 |
Долината на Длабока Река со Корапскиот Водопад во позадина
**Длабока Река** (албански: *Proi i Fel*) — река во западна Македонија, лева притока на Рибничка Река, која пак е десна притока на Радика. Буковите шуми во нејзиното течение се прогласени за светско наследство на УНЕСКО. Извира под високите врвови на Кораб, образувајќи стрмна долина која претставува единственото место со алпска клима во Македонија.

На неа се наоѓа познатиот Корапски Водопад, највисокиот водопад во Македонија од 136 метри, кој се јавува под врвот Мал Кораб во пролетните месеци со топењето на снегот.

Реката тече покрај напуштеното село Жужње, па во клисурата под селата Нистрово и Бибање и потоа се влева во Рибничка Река.

Светско наследство
------------------

На седницата на УНЕСКО во 2021 г. буковите шуми во долината на Длабока Река се прогласени за светско наследство поради нивната недопреност како дел од целината „Букови прашуми во Карпатите и други региони на Европа". Предлагач на ова подрачје биле Министерството за животна средина и просторно планирање и Националниот парк Маврово.

Галерија
--------

* Поглед на долината на Длабока РекаПоглед на долината на Длабока Река
* Поглед на Корапскиот Водопад и Длабока РекаПоглед на Корапскиот Водопад и Длабока Река
* Брзаци на Длабока РекаБрзаци на Длабока Река
* Поглед на Мал Кораб (лево) и Малокорапска Стена (десно) над долината на Длабока РекаПоглед на Мал Кораб (лево) и Малокорапска Стена (десно) над долината на Длабока Река

Наводи
------

1. ↑  Апостолски, Михаило (1984). *Природни и социо-географски одлики на зоните на номадските и полуномадските сточарски движења во Македонија*. МАНУ.
2. 1 2  „УНЕСКО ги призна буковите шуми на Длабока Река како светско природно богатство". Република. 29 јули 2021. Архивирано од изворникот на 2023-01-23. Посетено на 30 јули 2021.
3. ↑  *Зиков, Михаило. Клима и климатска регионализација во Република Македонија, „Географски разгледи", бр. 30, Скопје, 1995*
**Член** е математички израз кој може да образува посебен дел од една равенка, низа или друг поголем израз.

Дефиниција
----------

Во елементарната математика, членот може да биде поединечен број или променлива, или пак производ од неколку броја или променливи, одделен од другите членови со знаците + или −. На пример, во

3 + 4*x* + 5yzw
3, 4*x* и 5*yzw* се членови.

друг пример би бил

3x+4x-2x 

што се членови поврзани со горенаведениот пример
Во контекст на полиномите, „член" понекогаш значи моном со коефициент: to 'collect like terms' in a polynomial is the basic операција of making it a линеарна комбинација на засебни мономи.

Една низа честопати се претставува како збир од нејзините членови.

Но во општа математичка смисла, поимот „член" не е ограничен на собирање.
Поединечните чинители во еден израз што претставува производ се членови на множењето.

Видови членови кај операциите
-----------------------------

собирањесобироци
одземањенамаленик и намалител
множењемножител и множеник (чинители).
делење и дропкигорниот член е броител (деленик), а долнот е именител (делител).

Поврзано
--------

* Израз (математика)
* Математичка операција

Наводи
------

* Schwartzman, Steven (1994). *The words of mathematics: An etymological dictionary of mathematical terms used in English*. The Mathematical Association of America. стр. 219. ISBN 0-88385-511-9.
**Хаџидимово,**  

Бугарија**Бугарија**



|  |  |
| --- | --- |
| Област | Благоевградска |
| Општина | Хаџидимово |
| Население | 2.906(според 2008) |
| Регистарска ознака | **E** (BG) |
| Градоначалник | Людмил Терзиев |
| Надморска височина | 485 м |
| Портал | Нема |
| Координати: |  С, И |



Остатоци од црквата „Св. Димитар"
**Хаџидимово** (*на буг. Хаджидимово*) е град во Пиринска Македонија, Република Бугарија, во југозападниот дел на државата. Центар на Општина Хаџидимово. За град е прогласен во 1996 година.

Географија
----------

Хаџидимово се наоѓа во долината на р. Места, меѓу Родопите и Пирин планина. Тој се наоѓа на 215 км од главниот град Софија, на 118 км од Благоевград и на 17 км од бугарско-грчката граница.

Историја
--------

Поранешни имиња на градот се Горна Сингартија и Долна Сингартија Жостово (според името на генералот Константин Жостов од селото Гајтаниново, во општина Хаџидимово. Градот бил разделен на две села – Горна Сингартија и Долна Сингартија, кои во 1934 година се обединиле под името Жостово. Во 1951 година градот е преименуван во Хаџидимово, во чест на Димо Хаџи Димов.

Религија
--------

Во градот отсекогаш имало само христијани. Во поново време има населено и некои муслимани (Турци и помаци).

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Пиринска Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во Општина Хаџидимово |
| --- |
|  |
| 
* Абланица
* Беслен
* Блатска
* Гајтаниново
* Копривлен
* Л’ки
* Лески (Н. Лески)
* Либјахово (Илинден)
* Нова Ловча
* Парил
* Петралик (Петрелик)
* Садово
* Теплен
* Тешово
* **Хаџидимово** 1

 |
|  |
| Иселени | 
* Љалево
* Перица

 |
|  |
| *во загради се дадени денешните имиња на местата сменети од бугарската држава*  **·**  1 *создадено од селата Горњани и Долна Сингартија* |

 |
**Библиотека Јагелонска** (полски: *Biblioteka Jagiellońska*) — главната библиотека на Јагелонскиот Универзитет која заедно со Медицинската Библиотека Колегиум Медикум и другите помали библиотеки е во состав на информативниот систем на Јагелонскиот Универзитет во Краков. Библиотеката е една од најголемите во Полска.

Библиотечниот фонд изнесува 6,603,824. Библиотката има сопствена колекција на стари ракописи. Задача на библиотеката е и документацијата и средувањето на нелегалните текстови од времето на социјализмот.

Историја
--------

Поглед кон градбата
Историјата на библиотеката е директно поврзана со историјата на Јагелонскиот Универзитет, па од таму за датум на нејзино основање се смета 1364 година. До денес се зачувани кодексите користени во XIV век. Долг период даровите од професореите и учениците библиотеката ги собираше во посебни оддели и колегиуми. Најголемиот дел од нив, пред сè од областа на теологијата и слободните уметности, се наоѓање во Колегиум Мајус. Таму исто така по реновирањето во XV и XVI век библиотеката доби посебни соби. До 1940 година зградата Колегиум Мајус беше седиште на Јагелонската Библиотека.

Во XVI фондот на библиотеката постојано се зголемуваше сè до XVII и XVIII век кога се појави криза. На спас на библиотеката и на универзитетот им дојде Хугон Колонтај од Народната Комисија за Образование. По негова иницијатива целиот фонд на библиотеката беше собран на едно место и библиотеката пеше претворена во јавна и универзитетска. Исто така на библиотеката и беше доделена парична помош за одржување на фондот од 1926 ракописи и 32 000 книги во тоа време.

Периодот на поделбата на Полска не беше добар ни за библиотеката. Но и покрај тоа се успеа да се доградат нови простории и да се уреди библиотечниот фонд. Подемот на библиотеката во XIX и XX век е заслуга на Карол Естрајхер, творецот на Полската Библиографија, кој се грижеше пред сè за зголемување на бројот на книги на полски јазик.

Наводи
------

1. 1 2  Website of the library, „Archived copy". Архивирано од изворникот на 2011-07-18. Посетено на 2010-08-20.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link), last accessed August 20, 2010
2. ↑  Visiting the Biblioteka Jagiellonska (Jagiellonian Library) in Cracow Архивирано на 8 септември 2005 г.. Last accessed on 4 May 2007.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на библиотеката

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 135493691
* LCCN: n82138171
* ISNI: 0000 0001 2375 281X
* GND: 4073761-5
* SUDOC: 027307980
* BNF: cb11871409k (податоци)
* NLA: 36493632
* NKC: ko2002102935
* BNE: XX130420

 |

 |
*Си играле коњи врани* (1938) пред Домот на Националното собрание на Србија
**Тома Росандиќ** (крстен како Томазо Винченцо, 22 јануари 1878 — 1 март 1958) — српски и југословенски вајар, архитект и педагог за ликовна уметност. Заедно со Иван Мештровиќ (1883 — 1962), бил најистакнат од југословенските вајари за неговото време.

Биографија
----------

Росандиќ е роден во далматинскиот град Сплит, Австроунгарија. Презимето Росандиќ потекнува од Цетинска Крајина, во далматинскиот Хинтерленд. За време на раните години во Сплит, Росандиќ научил да резба во дрво, како и камен и бил многу инспириран од помладиот Мештровиќ кој се преселил таму од Отавице. Двајцата вајари студирале во странство пред да се вратат во Сплит.

Тој ги изложи своите уметнички дела како дел од павилјонот на Кралството Србија на Меѓународната изложба на уметност од 1911 година.

Нешто од нивниот паралелен развој и основното соперништво може да се разбере од нивните соодветни проекти за комбинирање на скулптурата и архитектурата. Двајцата изградиле мавзолеј, Росандиќ за семејството Петриновиќ (Супетар, на островот Брач во близина на Сплит) и Мештровиќ на семејството Рачиќ (Цавтат, јужно од Дубровник). Секој од нив го покажал влијанието на далматинската историја, но додека мавзолејот на Мештровиќ се заснова на принципот на едноставност, Росандиќ богато ја украсил својата зграда со мешавина од готски и ренесансни мотиви за да изрази понационален карактер.

 Статуа на фрлач на камења (1935), Национален музеј на Србија
Со избувнувањето на Првата светска војна, Росандиќ заминал за Лондон каде изложувал во галериите Графтон во 1917 година, а подоцна и во Брајтон и Единбург. За време на Втората светска војна, Росандиќ се населил во Белград. За време на војната бил регрутиран од германските окупаторски сили, но подоцна бил ослободен со интервенција на Драгомир Јовановиќ. Росандиќ подоцна сведочел на Белградскиот процес.

Росандиќ бил член на Српската академија на науките и уметностите од 1948 година. Тој основал истакната школа во Белград позната како „Магистерска работилница". Меѓу многуте уметници и јавни личности кои ја посетуваа работилницата бил и Хенри Мур. Тоа се случило за време на неговата изложба во Белград во март 1955 година.

Во својата зрелост, Росандиќ извршил две од неговите најголеми ремек-дела: пар камени статуи на човек кој се борел со коњ, што е настрана од влезот на зградата на Федералниот парламент во Белград (денес Парламент на Србија) и огромен камен фриз од фигури за споменик во Суботица, Војводина, Србија (1952). Многу од неговите бронзени проекти во тоа време биле фрлени во леарницата Вождовац, а други негови дела може да се најдат во Меморијалниот музеј Тома Росандиќ и Музејот на современа уметност Белград.

Росандиќ се вратил во Сплит пред неговата смрт во 1958 година.

Користена литература
--------------------

1. ↑  Elezović, Zvezdana (2009). „Kosovske teme paviljona Kraljevine Srbije na međunarodnoj izložbi u Rimu 1911. godine". *Baština*. **27**.

Надворешни врски
----------------

* Биографија (*хрватски*)
* Биографија и дела Архивирано на 20 април 2021 г.
* Росандиќ меѓу познати домородци во Хрватска Архивирано на 28 март 2019 г.
**Џорџ Робертсон** (роден на 12 април 1946 година) е британски лабуристски политичар кој бил десеттиот Генерален секретар на северноатлантската алијанса од 1999 до 2004 година. Тој служел како Секретар за одбрана на Велика Британија од 1997 до 1999 година, пред да се вклучил во НАТО.

Животопис
---------

Се родил во Порт Елен на островот Ислеј во Шкотска, тој бил син на полицаец. Тој кога имал 15 години бил вклучен во протести против паркирањето на Американските јадрените подморници во Шкотска.

Робертсон се женел со Сандра Валас на 1 јуни 1970 година. Тие имаат два сина и една ќерка.

Робертсон преживеал несреќа во јануари 1977 година, поради што му се скршиле колената и скршила вилицата.

Тој прв се вклучил во Дом на комуни како лабуристски пратеник во 1978 година, откако победил на изборите во Хамилтон во мај истата година, предизвикано од смртта на последниот лабуристски пратеник Алекс Вилсон во март од таа година. Тој бил против кандидат на Марго Макдоналд. Робертсон добил 51% од вкупните гласови. Тој бил повторно избран во собранието на следните пет генерални избори, бил претседател на Лабуритската партија во Шкотска, и бил назначен во држаниот совет. Тој бил назначен за Генерален секретар на НАТО од кога германскиот министер на одбрана Рудолф Шрапинг одбил да биде номиниран за таа позицијата.

Наводи
------

1. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 25 July 2011. Посетено на 3 April 2008.
**Битката кај Саграхаз**, позната и како *Битката кај Залага* (арапски: معركة الزلاقة) — битка одиграна на 23 октомври 1086 година помеѓу Алморавидите предводени од Јусуф ибн Ташфин на една страна и Кралство Кастиља предводено од Алфонсо VI. Оваа битка односно бојно поле е познато и како аз-Залагах (во превод значи лизгав терен) поради огромната количина крв која била пролеана тој ден.

Битката започнала во петокот во самите мугри со нападот предводен од Кастиља. Јусуф ибн Ташфин неговата војска ја поделил во три целини. Првата дивизија била предводена од Абад III ел-Мутамид, втората од Јусуф ибн Ташфин, а третата се состоела од африкански војници. Абад III ел-Мутамид и неговата дивизија војувале со Алфонсо цело попладне, а потоа Јусуф ибн Ташфин со неговата група се приклучиле на битката и го опкружиле Алфонсо VI и неговите војници. Алфонсо и нговата војска во паника започнале да го губат теренот, а потоа по наредбата на Јусуф била испратена и третата група на војници.

Христијаните доживеале тежок пораз. Се смета дека само околу 500 витези успеале да се вратат во Кастиља. Кралот Алфонсо се здобил со тешка повреда на ногата. Со оваа битка било спречено ширењето на христијанските територии кон јужните делови на Пиринејскиот Полуостров.

Наводи
------

1. ↑  Dupuy, R. Ernest and Trevor N. Dupuy, *The Harper Encyclopedia of Military history*, (HarperCollins Publishers, 1993), 324.
2. ↑  Lewis, David Levering, *God's Crucible*, (New York: W & W Norton Inc, 2008), 364.
3. ↑  Lewis, *God's Crucible*, 361.