recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Горан Алачки** — познат македонски хармоникаш и композитор претежно на фолк-музика. Роден е во Пожаревац (Србија) во македонско семејство. Почнал да свири хармоника од својата 7. година. Тој има многу компонирани авторски песни и хитови (Дојди ми Лено на перниче бело, Драган Мијалковски — Валандово фолк-фест 1989), Што за светот што за децата, Меланхолија, Парче од Европа (Тоше Проески — Национален евросонг 2004), и многу ора и други композиции.

Горан Алачки бил член и на групата на Драги Митев (познат кларинетист) „Драги Митев", а има свирено со многу познати естрадни уметници како што се Влатко Стефановски, Стинг, Елтон Џон, Оливер Драгојевиќ, Џибони, Луис, Адријана и Ирена, и многу други.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за музика е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Запорошки козак (Константин Маковски, уље на картону, 1884) од Константин Маковскиј (1884)
**Козачките песни** се народни песни создадени од Козаците.

Регионот Днепропетровск, Украина
--------------------------------

 Група „Миклухо Маклај"
Днепропетровските козачки песни, односно запорошките козачки песни од Днепропетровска Област, се наведени како нематеријално културно наследство на кое му е потребна итна заштита. Козачките песни традиционално вклучуваат машко пеење. Козачките песни во денешно време често се изведуваат и од жени, но ретко во мешани групи. Списокот на УНЕСКО споменува хорски групи.

### Нематеријално културно наследство

Во 2014 година во регионот Днепропетровск започнал иницијативната група за номинација за вклучување на козачки песни во списокот на нематеријално наследство на УНЕСКО. На 28 ноември 2016 година, Комитетот за заштита на списокот на нематеријално културно наследство вклучил козачки песни од регионот Днепропетровск на списокот на нематеријално културно наследство на кои им е потребна итна заштита. Според комитетот, овие дела, испеани од козачките заедници во регионот, зборуваат за трагедијата на војната и личните искуства на војниците. Текстовите одржуваат духовни врски со минатото, но се и забавни.

### Истражување

Првиот транскрибиран комплекс на козачки песни бил објавен во 1997 година од играчот на бандура, Виктор Кириленко. Во раните 2000-ти, експедиции во регионот на Днепропетровск за транскрипција на повеќе од овие народни песни биле спроведени од персоналот на Националниот универзитет во Днепропетровск.

Наводи
------

1. 1 2  Cossack’s songs of Dnipropetrovsk Region
2. ↑  „Traditions from Portugal, Uganda and Ukraine inscribed on the List of Intangible Cultural Heritage in Need of Urgent Safeguarding". *UNESCO*. November 29, 2016.
3. ↑  „Козацькі пісні Дніпропетровщини вже в охоронному списку ЮНЕСКО. Що це змінить?". *Радіо Свобода*.
4. ↑  Marina, Zoia; Romashko, Oleksandra (July 21, 2022). „Cossack antiquities of Dnipropetrovsk region according to the research of the DNU expedition". *Universum Historiae et Archeologiae*. **4** (2): 168–173–168–173. doi:10.15421/26210428. Архивирано од изворникот на 2023-03-19. Посетено на 2023-09-23 – преку uha.dp.ua.
5. ↑  THE "IMPERIAL" AND THE "COSSACK" IN THE SEMIOTICS OF EKATERINOSLAV-DNIPROPETROVSK. The Controversies of the Foundation Myth, by Andrii Portnov and Tetiana Portnova
6. ↑  „Cossack songs of Dnipropetrovsk region".

Надворешни врски
----------------

* Козачки песни од регионот Днепропетровск
**R-L2** е хаплогрупа на ДНК на човечки Y-хромозом, карактеристична за дел од жителите на Италија и воопшто на Западна Европа. Се смета дека R-L2 потекнувал околу Алпите или јужна Рајна, дополнително, поради тоа што R-L2 се разделил од R1b-U152 релативно рано и бил главна гранка, R-L2 носачите биле во голема мера современи со R-U152 носачите што доведува до R-L2, исто така, со повеќе големи и разновидни гранки, од кои некои се соодветно поврзани со Етрурците, старите италски народи и Алпските Келти.

Надворешни врски
----------------

* Хаплогрупата R-L2 и нејзините потомци на YTree.net Архивирано на 9 март 2021 г.

Наводи
------
*Ехо и Нарцис* (1903), пред-Рафаелитско толкување од страна на Џон Вилијам Вотерхаус
*Нарцис* од Караваџо
**Нарцис** (старогрчки: Νάρκισσος) — лик од старогрчката митологија. Тој бил ловец од Беотија, кој бил познат по својата убавина. Тој бил исклучително горд, и ги омаловажувал оние што го сакале. Немезида го забележала ова однесување и го привлекла Нарцис кај реката, каде што тој го видел својот одраз во водата и се вљубил во него, не сфаќајки дека тоа е само слика. Не можејќи да ја остави убавината на својот одраз, Нарцис се удавил. Нарцис е потеклото на терминот *нарцизам*, фиксација со себеси.

Антички извори
--------------

Има многу антички верзии на овој мит. Класичната верзија е таа на Овидиј, напишана во книга 3 од *Метаморфози;* ова е приказна за Нарцис и Ехо. Еден ден Нарцис одел во шумата кога Ехо го видела, длабоко се заљубила и тргнала по него. Нарцис насетил дека е следен и извикувал "Кој е таму?". Ехо повторила "Кој е таму?". Таа на крајот го открила својот идентитет и се обидела да го фати. Тој отстапил и и рекол да го остави на мира. Срцето и било скршено и го поминала остатокот од својот живот осамена и само ехото на звукот останал од неа. Немезида, божицата на одмаздата, слушнала за ова и одлучила да го казни Нарцис. Едно лето враќајќи се од лов, богинката го намамила до реката каде тој се наведнал над водата и се видел во неа. Тој не сфаќајки дека тоа е само слика се вљубил во неа. Тој на крајот сфатил дека неговата љубов не може да се оствари и извршил самоубиство.

Претходната верзија се припишува на поетот Партениј од Никеја, составена во околу 50 година п.н.е.. Како во верзијата на Овидиј, таа завршува со самоубиството на Нарцис. Како и во верзија на Конон, современик на Овидиј (*Нарации*, 24). Во неа, еден млад маж по име Аминиас се вљубил во Нарцис, кој веќе одбил повеќе машки додворувачи. Нарцис, исто така го одбил и Аминиас и му даде меч. Аминиас извршил самоубиство пред домот на Нарцис. Тој се молел на боговите да го казнат Нарцис за сите маки што ги предизвикал. Крајот е ист како и во другите верзии.

Нарцис како тема во уметноста
-----------------------------

* „Нарцис и розата" - песна на италијанскиот писател и режисер Пјер Паоло Пазолини.

Надворешни врски
----------------

* Papyrology UK

Наводи
------

1. 1 2  Greek Myths & Greek Mythology
2. ↑  David Keys, "Ancient manuscript sheds new light on an enduring myth", *BBC History Magazine*, Vol. 5 No. 5 (May 2004), p. 9 (accessed April 30, 2010);
3. ↑  Pjer Paolo Pazolini, *Put i nebo*. Beograd: Mali vrt, 2016, стр. 34-35.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 67257842
* LCCN: nb2016002049
* GND: 118586467
* SUDOC: 027724417

 |

 |
**Константинос Гарефис** (Κωνσταντίνος Γαρέφης), е андартски капетан, деец на Елиномакедонскиот комитет и учесник во Борбата за Македонија.

Биография
---------

Константинос Гарефис е роден 1874 година во Милиес на планината Пелион.

Во 1905 станал заменик на андартскиот капетан Константинос Мазаракис кој десјтвувал во планината Каракамен до Негуш. Поради меѓународниот притисок, Константинос Мазаракис како грчки офицер бил отстранет, а неговото место го зазел Герефис.

Андартската чета на Герефис ја нападнала четата на Македонската револуционерна организација предводена од војводата Лука Иванов. Војводата и неговиот помошник Кара Ташо од здобиените рани на 25 август 1906 година починале.

Константинос Гарефис во текот на овој напад на 24 август бил убиен .

Во 1922 година Црнешево, во чест на Константинос Гарефис било преименувано во *Гарефи* .

Извори
------

1. ↑  Христо Силянов, Освободителните борби на Македония, Том II, стр. 175
2. ↑  Καπετάν Γαρέφης
3. ↑  „Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971". Архивирано од изворникот 20 јуни 2012. Посетено на 20 јуни 2012.
**Универзитетот во Рим Унителма Сапиенца**, порано познат како **Универзитетот Унителма Сапиенца**, често едноставно скратено како „Унителма Сапиенца", е приватен универзитет основан во 2004 година во Рим, Италија. Унителма - Сапиенца е единствениот он-лајн италијански универзитет што го одржува конзорциум составен од јавни универзитети и претпријатија. Од 2010 година е поврзан и во сопственост на еден од врвните италијански јавни универзитети. Универзитетот Сапиенца во Рим, еден од најголемите универзитети во Европа по упис, има над 130.000 студенти и персонал од 4.000 наставници и истражувачи. Сапиенца и Унителма Сапиенца, кои се заеднички сместени во Рим, нудат повеќе заеднички дипломи со факултет кој често предава на двата универзитета.

Начин на учење
--------------

Универзитетот обезбедува курсеви за онлајн учење, за студенти ширум светот и во оддалечени центри низ Италија. Тој на студентите им нуди неколку курсеви на англиски, италијански или шпански јазик. Универзитетот генерално бара испитите да се завршат во кампусот во Рим, додека стажирањето може да се заврши на било која меѓународна истражувачка локација.

Мисија и историја
-----------------

Унителма Сапиенца, преку употреба на напредна информатичка технологија и методологии во учењето на далечина, го промовира пристапот до високото образование на студентите кои не се во можност да посетуваат редовни образовни активности. Универзитетот посветува особено внимание на развојот на истражувањето, особено во научните и економските сектори, како и во управувањето со информатичката технологија.

Посебен фокус е посветен кон туторството. Универзитетот нуди тутори кои се занимаваат со академски активности, студентска мотивација и постигнување на целите на студентската кариера. Универзитетот има цел да ги комбинира фокусите за да ја зголеми интерактивноста со студентите за покооперативна средина за учење.

Академици
---------

Универзитетот има неколку факултети кои се фокусираат на специјализирани курсеви и на до-дипломски и на пост-дипломски нивоа и настава на повеќе јазици.

Организација
------------

### Канцелар

Проф. Антонело Фолко Бјаџини (италијанска Википедија)

### Ректор

Проф. Франческо Авалоне

Надворешни врски
----------------

* Веб-страница на Универзитетот „Унителма Сапиенца" (почетна страница) (*на италијански*)
* Веб-страница на англиски јазик на Универзитетот Unitelma Sapienza (Почетна страница) ( *на англиски јазик* )
* Сапиенца Универзитетот во Рим за соработка (*на англиски*)
**Ведат Далокај** (роден на 10 ноември 1927

 - починал на 21 март 1991

) бил познат турски архитект и поранешен градоначалник на Анкара.

Рани години
-----------

Далокај е роден во Елазиг, Турција во 1927 година. Тој завршил основно и средно образование во истиот град. По ова заминал за Истанбул, а дипломирал на Техничкиот универзитет во Истанбул во 1949 година. Во 1952 година завршил пост-дипломски студии на Институтот за урбанизам на универзитетот во Париз, Франција.

Кариера
-------

Тој има добиени неколку награди за своите проекти во Турција. Едно од најпознатите дела на Далокај е џамија Шахџахан која се наоѓа во Исламабад, Пакистан и е една од најголемите во светот. 

Во времето кога започнал конкурсот за изградба на џамија Коџатапе во Анкара, тој се пријавил на истиот и победил. Но, како резултат на контроверзни критики, неговиот проект бил повлечен.

Смрт
----

Ведат Далокај починал во сообраќајна несреќа, заедно со неговата сопруга и неговиот син.

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2018-11-23. Посетено на 2011-03-08.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 79156487
* LCCN: no95017865
* ISNI: 0000 0000 7837 7482
* GND: 12001873X
* SUDOC: 052618366
* BNF: cb13569075r (податоци)
* RKD: 300477

 |

 |
**Владимир Георгиевски** (Скопје, 1 јуни 1942

 - Скопје, 25 мај 2017

) — македонски сликар.

Животопис
---------

Георгиевски е роден е на 1 јуни 1942 во Скопје, од татко Ефтим и мајка Фотка. По завршувањето на средното уметничко училиште во Скопје се запишал на Академијата за ликовни уметности во Белград. Диполимирал во 1968 година. Постдипломските студии ги завршил на истата Академија во класата на професор Младен Србиновиќ.

Работел и како професор на Архитектонскиот факултет и Факултетот за драмски уметности во Скопје.

Починал на 25 мај 2017 во Скопје.

Творештво
---------

Во целокупното творештво на Владимир Георгиевски, човекот и неговата судбина се постојана тема, естетска провокација и креативна преокупација. Георгиевски има поминато низ неклку фази на уметничко изразување, но секогаш успешно сочувувајќи ја нагласената оригиналност. Во неговите слики, цртежи, релјефи, скулптури, театарски костимографии и сценографии се редат глумци од сите слоеви на цивилизацијата: шпанскиот благородник Дон Кихот, Достоевски, Бах, Бетовен. Адам и Ева се исто така живи во опусот на Георгиевски, како и светото тројоство, драмата на распнувањето и оплакувањето. Мотивите на старите чевли, лебот, камењата, сувите лисја потсетуваат на трагите на човековото постоење.

Владимир Георгиевски исто така создал сценографски и костимографски решенија за преку 30 театарски претстави во Македонија и во земјите на поранешна Југославија.

Реализирал студиски патувања во Италија, Франција, Русија, Велика Британија, САД, Белгија и Холандија.

Самостојни излагања имал во Скопје, Белград, Истанбул, Виена, Рим, Киев, Софија и Санкт Петербург.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место
* Cooltura.mk: Интервју со Владимир Георгиевски[*мртва врска*] (македонски)
* Изложба 'Страдањата на Дон Кихот' во Музејот на Град Скопје, 2016[*мртва врска*] (македонски)
* Во музејот на Достоевски претставена изложба на уметникот Владимир Георгиевски (руски)
* Изложба на македонскиот сликар Владимир Георгиевски (бугарски)
* Изложба на Георгиевски во Софија (бугарски)
* М-р Владимир ГЕОРГИЕВСКИ (1942), сценограф, костимограф, академски сликар и педагог Архивирано на 13 ноември 2018 г.
**Армандо Алемдар Ара** или **Армандо Бајрактари** (роден воСкопје, роден на 1972) - сликар и историчар на уметноста од Македонија со турско потекло со живеалиште во Лондон. Тој е соосновач на новото движење неомодернизам.

Животопис
---------

Роден е во Скопје во 1972 година во семејство на родители Турци. Неговиот уметнички стил е многу автентичен, прикажувајќи слики кои се и привлечни и мистериозни. Неговите дела се во збирките на Националниот центар за култура во Македонија, како и во приватни збирки во САД, Франција, Велика Британија, Грција, Италија, Шпанија и други. Армандо бил првиот уметник чии дела биле изложени во Националната уметничка галерија на Македонија, а истовремено држел предавања по филозофија и уметност.

Наводи
------

1. 1 2  „Armando Alemdar Ara. Artist information". Архивирано од изворникот на 21 октомври 2010. Посетено на 16 септември 2017. Занемарен непознатиот параметар `|dead-url=` (help)
**Музејот Сакап Сабанџ** (турски: *Sakıp Sabancı Müzesi*) се наоѓа во Истанбул, Турција. Музејот е посветен на исламската калиграфија, религиозни и некои државни документи како и фотографии од османлиската ера. Музејот бил основан од страна на Сакип Шабанџи Меркез, и официјално бил отворен во јуни 2002 година.

Историската зграда припаѓала на неколку високо рангирани семејства, на египетски гувернери, од 1848 до 1884 година, кога била купена од страна на Отоманскиот трезор по наредба на султанот Абдул Хамид II и даден како подарок на кралот Никола I од Црна Гора. Зградата во следните 30 години служела како царска резиденција и амбасадата на Црна Гора. Во 1913 година, објектот станал дом на внуката на Султан Мехмед V. По основањето на Турската Република, принцот Мехмед Али Хасан, внук на Исмаил Паша, ја купил тогаш напуштената куќа и ја реновирал.

Во 1951 година, Хачи Омер Шабанџи, татко на Сакип Шабанџи Меркез и основач на Шабанџи Меркез групацијата, го купил овој дворец и главно го користел како летна резиденција. Во внатрешноста на дворот тој поставил статуа на коњ, кој ја добил на некој тендер. Куќата станала популарно позната како *Атли Коск*. Тој и неговото семејство живееле во дворецот сè до неговата смрт во 1966 година.

Освен постојаните изложби, музејот исто така е домаќин на домашните и странските привремени изложби од различни културни настани. Неодамна, во музејот биле изложени дела од Пабло Пикасо и Огист Роден. Изложбата на Пикасо била посетена од страна на 250.000 луѓе.

Поврзано
--------

* Универзитет Сабанџ
* Сакап Сабанџ

Наводи
------

1. ↑  „Sakıp Sabancı Museum Web Site - Past Exhibitions - Picasso in Istanbul". Архивирано од изворникот на 2010-06-11. Посетено на 2010-01-03.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Музеј Сак'п Сабанџ" на Ризницата ? |

* Музеј Сакап Сабанџ Архивирано на 25 ноември 2010 г. (англиски)
* Музеј Сакап Шабанџ Архивирано на 5 септември 2006 г. (турски)
* Универзитет Сабанџ Архивирано на 16 април 2008 г.
Прослава на независноста на Естонија во Талин на 24 февруари 1919 година
**Естонската декларација за независност**, исто така позната како **Манифест на народите на Естонија** (естонски: *Manifest Eestimaa rahvastele*) — основачки акт на Република Естонија од 1918 година. Се прославува на 24 февруари, како национален ден или Денот на независноста на Естонија.

Декларацијата била изготвена од Комитетот за спас на Естонија, избран од старешините на Провинцискиот парламент на Естонија. Првично требало независноста да биде прогласена на 21 февруари 1918 година, но итото било одложено до вечерта на 23 февруари, кога бил објавен манифестот и јавно се прочитал во Перну. Наредниот ден, 24 февруари, манифестот бил отпечатен и дистрибуиран во главниот град Талин.

Историски контекст
------------------

За време на Првата светска војна, по повлекувањето на руските војници и приближувањето на германските сили до Естонија, Комитетот за спас на Естонскиот национален совет, ја прогласил независноста на Естонија на 24 февруари 1918 година. Германското Царство не ја признала новата Република Естонија. Сепак, по поразот на Централните сили во Првата светска војна во ноември 1918 година, Германија ги повлекла своите војници од Естонија и формално ја предала власта во Естонија на Естонската привремена влада на 19 ноември. Во следниот период следела руската болшевичка инвазија и Естонската војна за независност. На 2 февруари 1920 година, Тартскиот договор бил потпишан од Република Естонија и болшевичката Русија. Република Естонија добила меѓународно признание и станала членка на Лигата на народите во 1921 година..

Наводи
------

1. ↑  Arjakas, Küllo (23 February 2008). „23. ja 24. veebruar 1918: kuidas iseseisvust kuulutati". Postimees. Архивирано од изворникот на 26 February 2008. Посетено на 24 February 2008. (естонски)
2. ↑  Vahtre, Lauri (23 February 2007). „89 aastapäeva – sinimustvalgega ja ilma". Postimees. Архивирано од изворникот на 2 March 2007. Посетено на 24 February 2008. (естонски)
3. ↑  Rosenthal, Reigo (3 октомври 2012). „World War I". *Estonica*. Архивирано од изворникот на 27 јуни 2017. Посетено на 24 февруари 2017.
4. ↑  Rosenthal, Reigo (3 октомври 2012). „Estonian War of Independence". *Estonica*. Архивирано од изворникот на 12 мај 2017. Посетено на 24 февруари 2017.
5. ↑  Pajur, Ago (3 октомври 2012). „Years of parliamentarian democracy". *Estonica*. Архивирано од изворникот на 31 мај 2017. Посетено на 24 февруари 2017.

Надворешни врски
----------------

* Estonian Declaration of Independence, 24 February 1918 at www.president.ee
„Библиотекар" од Џузепе Арчимболдо, 1556 г.
**Библиотекар** (ж. р. **библиотекарка**), познат и како **специјалист(ка) за информации** — професионалец првенствено вработен во библиотеки низ различни сектори, вклучувајќи ги и јавните, истражувачките, основните и средношколските библиотеки. Библиотекарите играат клучна улога во управувањето со библиотечните ресурси и обезбедувањето услуги на посетителите. Нивните одговорности опфаќаат широк опсег на задачи, вклучувајќи организирање, пристап и проценка на книги и други материјали, одржување на архивски збирки и помагање при прашања.

Покрај традиционалните библиотечни вештини, библиотекарите мораат да поседуваат и стручност во информатичката технологија за успешно да управуваат со цифрените ресурси, да обработуваат податоци и да обезбедуваат семрежни услуги за корисниците. Обуката за библиотекарите опфаќа различни теми како што се стекнување материјали, системи за каталогизација, маркетинг, буџетирање и прилагодување на растечките потреби на корисниците на библиотеката и технолошкиот напредок.

Од доаѓањето на компјутеризацијата и дигитализацијата во 1960-тите, библиотекарите се соочуваат со нови предизвици поврзани со управувањето со електронските ресурси, зачувувањето на цифрените материјали и прилагодувањето на библиотечните услуги на цифрената епоха. И покрај овие промени, основната мисија на библиотекарите останува сосредоточена на олеснување на пристапот до информации, подобрување на писменоста и зачувување на културното наследство во рамките на нивните заедници.

Наводи
------

1. ↑  „библиотекар" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „библиотекар" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „What does a librarian do? - CareerExplorer". *www.careerexplorer.com*. Посетено на 2024-02-19.
4. ↑  „Library - Collection, Preservation, Access | Britannica". *www.britannica.com* (англиски). Посетено на 2024-02-19.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Библиотекар" на Ризницата ? |

* ALIA: Careers in Library and Information Management
* U.S. Department of Labor Occupational Outlook Handbook: Librarians
* SLA's Competencies for Information Professionals
* Library and Information Science Wiki
* *Some Old Egyptian Librarians*
Тосканска палата во Прага
**Палата**, **дворец** или **двор** — станбена зграда од луксузен тип, вообичаено населена со членови на аристократијата.

Историја
--------

Трговска палата во Прага
Зборот палата доаѓа од францускиот збор и од латинското име на еден рид на кој се наоѓал Стариот Рим, каде живееле богати луѓе и некои од римските цареви. Подоцна, зборот палата го означувала станбениот дел од градот. Во средниот век, благородништвото и владетелите биле населени во замоците кои биле утврдени со различни системи на утврдувања, како со ѕидови, така и со утврди. Кога во 19. век важноста на благородништвото ослабела, палати биле нарекувани згради кои се јавни, како и големи комерцијални објекти.

Палатата како тема во уметноста и во популарната култура
--------------------------------------------------------

* „Мали палати" (*Little Palaces*) - песна на британскиот рок-музичар Елвис Костело (*Elvis Costello*) од 1986 година.

Наводи
------

1. ↑  „палата" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „палата" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „дворец" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „дворец" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
5. ↑  „двор" — Дигитален речник на македонскиот јазик
6. ↑  „двор" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
7. ↑  DISCOGS, The Costello Show Featuring The Attractions And Confederates\* ‎– King Of America (пристапено на 26.3.2018)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Алексеј после нападот со боја во Москва (2017)
**Алексеј Анатолиевич Навални** (4 јуни 1976

 - 16 февруари 2024

) — руски опозициски активист, адвокат, активист против корупција и политичар.

Животопис
---------

Од 2009 година станал познат по критиките за корупција на рускиот претседател Владимир Путин. Бил организатор на големите протести против политичката корупција, Путин и неговите коалициони партнери. На 27 април, 2017 година Навални бил нападнат од група непознати лица во близина на канцеларијата на неговата Анти-корупциска фондација. Нападот бил извршен со мешавина од Брилијантно зелена боја. Тој наводно изгубил 80% од видот на десното око.
На 7 јули, бил ослободен од затворот каде што бил 25 дена.
Пред тоа тој бил уапсен во Москва за учество на протести и бил затворен 30 дена за организирање нелегални протести.

Смрт
----

На 16 февруари 2024 година, Федералната казнено-поправна служба објави дека Навални починал во затворот во Јамало-ненец, по прошетка се почувствувал лошо. Во изјавата на затворот се тврди дека „Сите неопходни мерки за реанимација беа извршени, но не дадоа позитивни резултати... Болничарите ја потврдија смртта на осуденикот". Портпаролката на Навални на директен пренос рече дека неговиот тим не може да ја потврди неговата смрт додека неговиот адвокат не го посети затворот, но веруваат дека Навални е мртов.

Наводи
------

1. ↑  Navalny Accuses Police Of Failing To Investigate Attack, by RFE/RL
2. ↑  Zelyonka: The Green 'Weapon Of Choice'.
3. ↑  „Russian opposition leader Navalny released from prison". Politico. 7 July 2017.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница Уредете го ова на Википодатоците
|  |
| --- |
| „**Страната**" |
|  |
|  |
| **Местоположба** | 41°28′35″N 22°36′39″E﻿ / ﻿41.47639° СГШ; 22.61083° ИГД﻿ / 41.47639; 22.61083Координати: 41°28′35″N 22°36′39″E﻿ / ﻿41.47639° СГШ; 22.61083° ИГД﻿ / 41.47639; 22.61083 |
| Основни податоци |
| **Место** | Ангелци |
| **Општина** | Василево |
| **Тип** |  населба

 |
| **Период** | неолитско време |
| **Портал „Археологија"** |

 

**Страната** — археолошко наоѓалиште во атарот на селото Ангелци во општина Василево, каде што се откриени остатоци од неолитски и римски населби. Теренот е блага падина, седлесто вдлабена на средината, свртена кон исток, со површина од 3 хектара. Западната страна ја заштитува ритчето Чаушев Камен, а северната и дел од источната страна се опкружени со коритото на малата река Сушица.

Целата површина е обработена и поделена на парцели во кои хумусниот слој е испревртен со земјоделските работи, така што се среќаваат голем број неолитски предмети од керамика, коска и камен, куќен лепеж, а спорадично тегули и друг градежен материјал од римското време.

Во 1985 година, во организација на Музејот на Македонија и музејот од Струмица било извршено пробно ископување. Биле откриени остатоци од населба со културен слој дебел 1,80 м, во кој се разграниќуваат два хоризонта на живеење, настанати во рамките на доцниот неолит. Постариот хоризонт (Ангелци И) покажува материјална култура во која се присутни елементи блиски до оние од населбите во културните групи Зелениково, со што во извесна смисла ја означува јужната граница на рефлексиите од винчанската култура во Источна Македонија.

Што се однесува до населбата од помладиот хоризонт, културно е посамостојна, но истовремено и многу блиска до доцнонеолитските населби од реонот на Долна Струма.

Поврзано
--------

* Список на археолошки наоѓалишта во Струмичко;

Наводи
------

1. ↑  Коцо, Димче (1996). *Археолошка карта на Република Македонија*. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со археологијата на Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Археолошки наоѓалишта во Општина Василево |
| --- |
|  |
|  | 
Страната (Ангелци)  •  Градиште (Варварица)  •  Пилат (Висока Маала)  •  Русевица (Владиевци)  •  Вадата (Градошорци)  •  Блок на ЗИК (Доброшинци)  •  Крсла (Доброшинци)  •  Тумба (Доброшинци)  •  Градиште (Дукатино)  •  Калата (Дукатино)  •  Селиште (Дукатино)  •  Чуј Петел (Дукатино)  •  Пашаларка (Едрениково)  •  Готен (Кушкулија)  •  Грамада (Нова Маала)  •  Мангала (Нова Маала)  •  Тарласи (Пиперево)  •  Грамади (Радичево)  •  Киров Рид (Седларци)  •  Граница (Сушево)  •  Манастир (Сушево)  •  Дервен (Требичино)  •  Дрибол (Требичино)  •  Требичино  (археолошко наоѓалиште)  •  Градиште (Чанаклија)  •  Мездра (Чанаклија) |  |
|  |
| Дел од темата: *Археолошки наоѓалишта во Струмичко* |

 |
**Атинско метро** (грчки: *Μετρό Αθήνας*) — систем за брз транзит во Грција кој служи на главниот град на Грција, Атина и делови од Источна Атика. Линија 1 била отвори како конвенционална железничка пруга во 1869 година и електрифицирана во 1904 година. Во 1991 година, *Атико Метро С.А.* ги конструирал и ги продолжил линиите 2 и 3. Метрото во Атина дополнително го олеснил сообраќајот во градот, намалувајќи ги гужвите кои се појавувале низ патниот сообраќај а довел и до намалување на загадувањето на воздухот во градот. Во тек е изградбата на продолжување на линијата 3 кон Пиреја, а исто така се разгледуваат и други проширувања на постојните линии, како и новата Линија 4. Атинското метро е активно поврзано со другите средства за јавен превоз, како што се автобуси, трамвај и приградската железница. Атинското метро е поздравено за својата модерност и на многу од нејзините станици се претставени уметнички дела, и изложби на археолошките остатоци пронајдени за време на неговата изградба. Фотографијата и снимањето видео е дозволено низ целата мрежа, а уличните фотографи честопати работат во Атинското метро.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Homepage - The Company - Attiko Metro S.A.". Attiko Metro S.A. Архивирано од изворникот на 3 December 2010. Посетено на 2014-06-02.
2. ↑  „Homepage - Construction of the Athens Metro - Projects in Operation - Base Project". Attiko Metro S.A. Посетено на 2014-06-02.
3. ↑  „AttikoMetro Inside – Base Project". Attiko Metro S.A. 9 September 2012. Посетено на 3 October 2012.
4. ↑  „synigoros.gr" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 14 March 2016.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Атинско метро" на Ризницата ? |

* Athens Metro Map on Google earth with geolocation Архивирано на 24 мај 2019 г.
* Urban Rail Transport Company (STASY S.A.)
* Attiko Metro Company (Construction and Infrastructure)
* Athens Urban Transport Organisation (OASA S.A.)
* Hellenic Ministry of Public Works page on the Attiko Metro
* UrbanRail.Net – Athens Metro
* CityRailTransit – Athens railway map (real distance)
**Доспат** (бугарски: *Доспат*) — вештачко езеро на реката Доспат во Западните Родопи, Бугарија. Сместено е на надморска височина од 1.200 м и зафаќа површина од 18,3 км2 — едно од најголемите во земјата.. Изградено е на истоимената река Доспат, во Пазарџичката и Смољанската област, во непосредна близина на границата со Неврокопско, Пиринска Македонија. Во езерото се застапени крапот, пастрмката, ципалот, кострешот, црвеноперката и карашот.

Каскадата „Доспат – В’ча" е најголемиот хидроенергетски комплекс во Бугарија. Езерото е изградено како втора акумулација по големина во земјата, и почнало да се полни во 1967 г. што траело две години. Кон езерото се насочени водите од сливот на Осинска Река, благодарение на кои езерото добива дополителни 10 милиони м3 вода годишно, покачувајќи ја делотворноста на сите централи по каскадата за 10 % или 10 гигаватчаса годишно. Водата од Доспат се пренасочува кон ХЕЦ „Тешел" и надолу по каскадата „Доспат-В’ча".

Пред изградбата на езерото, површините под него биле плодна долина во која се сееле житни култури. Жителите на селата од целиот крај се најмувале како жетвари кога се прибирала реколтата. Со исполнувањето на долината се евакуирани селата Орлино (Бозалан/Бозилан), сместено на западниот брег на реката и Брдуче (Бардакчи) и делумно Крушата (Армутчук/Арнудли), сместени на источниот.

Езерото се протега во насока северозапад – југоисток, во должина од 19 км и ширина од околу 3 км, По североисточниот брег минува живописен пат меѓу градовите Срница и Доспат.

Слики
-----

* Браната на ДоспатБраната на Доспат
* Срница преку езеротоСрница преку езерото
* Езерото зимеЕзерото зиме
* Шумовито место пред езеротоШумовито место пред езерото

Поврзано
--------

* Доспатска Котлина

Наводи
------

1. ↑  Язовир Доспат, статия в Journey.bg
2. ↑  Груев, Михаил; Кальонски, Алексей. *Възродителният процес. Мюсюлманските общности и комунистическият режим*. София: Институт за изследване на близкото минало; Фондация „Отворено общество"; Сиела. стр. 59. ISBN 978-954-280-291-4.
3. ↑  Орлино в GeoNames
4. ↑  Бърдуче в GeoNames

Надворешни врски
----------------

* Доспат (езеро) на Ризницата ?
* Езерото Доспат во порталот на НЕК Архивирано на 28 април 2019 г. (бугарски)
**Македонски крвопис** македонска народна песна на Ванчо Тарабунов, изведена на Гоце Фест.

Текст
-----

Крвопис ни е војската
Ослепената самоилова
Тука се и гробовите
На јунаците Илинденците

  

*реф*
Душмани едно запаметете
Сме постоеле и ќе постоиме
Нашата мила Македонија
Не одгледала за да ја браниме

Крвопис е и Ваташа
За момчињата дванајсмината
Другари што загинаа
Од ѕверовите по затворите

*реф*
Душмани едно запаметете
Сме постоеле и ќе постоиме
Нашата мила Македонија
Не одгледала за да ја браниме

Крвопис е и Пиринот
неослободен до ден денешен
истото е и со Егејот
беломорскиот Македонскиот

*реф*
Душмани едно запаметете
Сме постоеле и ќе постоиме
Нашата мила Македонија
Не одгледала за да ја браниме

Надворешни врски
----------------
Позиција на маалото во рамките на Скопје во 1899 година.
**Хаџи Таџедин** (турски: *Hacı Taceddin)* — старо скопско маало.

Местоположба
------------

Маалото се протегало северно од основниот кривичен суд-Скопје. На југ од него било маалото Ибни Коџаџик, на север маалата *Мурадије*, *Џами Атик* и *Хаџи Касим*, а на исток маалото *Кебир Мехмед Челеби*. Од плоштадот Македонија било оддалечено 860 метри североисточно.

Историја
--------

Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, маалото било муслиманско, со 39 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 77 мажи муслимани, со 16 новороденчиња. Исто така имало и 12 мажи муслимани коишто скоро се доселиле. Се проценува дека маалото во тој период имало 182 жители.

Сегашност
---------

Денес целото маало е во рамките на Универзитетот „Свети Кирил и Методиј" и Правниот факултет „Јустинијан Први".

Наводи
------

1. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на муслиманското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2020.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Стари скопски маала |
| --- |
|  |
| 
* Булбул Заим
* Гази Ментеш
* Дервишан
* Дубаг Шахин
* Егит Паша
* Емир Хоџа
* Ибни Коџаџик
* Ибни Меџри
* Ибни Мухтесеб
* Ибни Омер
* Ибни Пајко
* Ибни Чини
* Ибни Шахин
* Ине Бег
* Исакие
* Искендер Гази
* Исмаил Војвода
* Кади Чаирли
* Капуџи Хамза
* Кара Капуџу
* Карадаг Маало
* Касим Гази
* Кебир Мехмед Челеби
* Маџир Маало
* Мурадије
* Мухидин Челеби
* Ново Маало
* Пазар Баши
* Суќутли
* Топхане
* Ќатиб Шахин
* Уруч Паша
* Хазнедар Исмаил
* Хамидије
* Хараџи Салахедин
* Хатунџиклер
* Хаџи Балабан
* Хаџи Јонус
* Хаџи Касим
* Хаџи Лала
* Хаџи Мудидин
* Хаџи Таџедин
* Хаџи Хајредин
* Хоџа Шемс
* Худаверди
* Џами Атик
* Џедид Иса-Бег со шеик Рамазан

 |

 |
Позиција на маалото во рамките на Скопје во 1899 година.
**Кебир Мехмед Челеби** (турски: *Kebir Mehmed Çelebi)* — старо скопско маало.

Местоположба
------------

Ова некогашно големо скопско маало се протегало од левата страна на реката Вардар. Западно од него се наоѓале маалота Ибни Коџаџик и Хаџи Таџедин, северно било маалото Хаџи Касим, додека пак источно биле маалата Искендер Гази и Хаџи Лала. Од Камениот мост било оддалечено само 700 метри.

Историја
--------

Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, маалото било муслиманско, со неколку христијански домаќинства. Имало 85 муслимански и 7 христијански домаќинства. На овој попис биле забележани 175 мажи муслимани, со 18 новороденчиња, како и 11 мажи христијани со едно новороденче. Исто така имало и 34 мажи муслимани и 6 мажи христијани, коишто скоро се доселиле. Се проценува дека маалото во тој период имало 490 жители, што го правело едно од поголемите скопски маала.

Минаре - Џамија Кебир Мехмед Челеби
Во рамките на маалото се наоѓала и истоимената џамија.

Сегашност
---------

Денес голем дел од ова маало е урбанизирано, а единствен остаток од некогашното маало е џамијата Кебир Мехмед Челеби. Други институции коишто се наоѓаат тука денес се: МАНУ, МКЦ, МРТ, МВР (одделение за управни работи), како и дел од Филозофски Факултет.

Наводи
------

1. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на муслиманското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2020.
2. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на христијанското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2021.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Стари скопски маала |
| --- |
|  |
| 
* Булбул Заим
* Гази Ментеш
* Дервишан
* Дубаг Шахин
* Егит Паша
* Емир Хоџа
* Ибни Коџаџик
* Ибни Меџри
* Ибни Мухтесеб
* Ибни Омер
* Ибни Пајко
* Ибни Чини
* Ибни Шахин
* Ине Бег
* Исакие
* Искендер Гази
* Исмаил Војвода
* Кади Чаирли
* Капуџи Хамза
* Кара Капуџу
* Карадаг Маало
* Касим Гази
* Кебир Мехмед Челеби
* Маџир Маало
* Мурадије
* Мухидин Челеби
* Ново Маало
* Пазар Баши
* Суќутли
* Топхане
* Ќатиб Шахин
* Уруч Паша
* Хазнедар Исмаил
* Хамидије
* Хараџи Салахедин
* Хатунџиклер
* Хаџи Балабан
* Хаџи Јонус
* Хаџи Касим
* Хаџи Лала
* Хаџи Мудидин
* Хаџи Таџедин
* Хаџи Хајредин
* Хоџа Шемс
* Худаверди
* Џами Атик
* Џедид Иса-Бег со шеик Рамазан

 |

 |
Позиција на маалата во рамките на Скопје во 1899 година.
**Џедид Иса-Бег со шеик Рамазан** (турски: *Cedid İsâ Bey - Şeyh Ramazan)* — стари скопски маала. Станува збор за маалата Џедид Иса-Бег и Шеик Рамазан, кои османлиската администрација ги водела како една единица.

Местоположба
------------

Маалата се протегале северно од „Пластичарска". На југ било маалото *Ибни Омер*, на север маалото *Топхане*, а на исток маалото *Хазендар Исмаил*. Од плоштадот Македонија биле оддалечени 1300 метри североно.

Историја
--------

Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, маалата биле муслимански, со 52 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 92 мажи муслимани, со 18 новороденчиња. Исто така имало и 37 мажи муслимани коишто скоро се доселиле. Тука живееле и само 6 христијански домаќинства, со 8 мажи христијани, без новороденчиња. Се проценува дека двете маала заедно во тој период имале 310 жители.

Сегашност
---------

Денес тука се наоѓа џамијата „Иса Бег". Целата околина и денес е под куќи, а улиците коишто се наоѓаат тука се наречени „Кримска" , „Исмаил Кадаре" и „7 Јули".

Наводи
------

1. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на христијанското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2021.
2. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на муслиманското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2020.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Стари скопски маала |
| --- |
|  |
| 
* Булбул Заим
* Гази Ментеш
* Дервишан
* Дубаг Шахин
* Егит Паша
* Емир Хоџа
* Ибни Коџаџик
* Ибни Меџри
* Ибни Мухтесеб
* Ибни Омер
* Ибни Пајко
* Ибни Чини
* Ибни Шахин
* Ине Бег
* Исакие
* Искендер Гази
* Исмаил Војвода
* Кади Чаирли
* Капуџи Хамза
* Кара Капуџу
* Карадаг Маало
* Касим Гази
* Кебир Мехмед Челеби
* Маџир Маало
* Мурадије
* Мухидин Челеби
* Ново Маало
* Пазар Баши
* Суќутли
* Топхане
* Ќатиб Шахин
* Уруч Паша
* Хазнедар Исмаил
* Хамидије
* Хараџи Салахедин
* Хатунџиклер
* Хаџи Балабан
* Хаџи Јонус
* Хаџи Касим
* Хаџи Лала
* Хаџи Мудидин
* Хаџи Таџедин
* Хаџи Хајредин
* Хоџа Шемс
* Худаверди
* Џами Атик
* Џедид Иса-Бег со шеик Рамазан

 |

 |
Статуата на Зевс е едно од Седумте чуда на светот, посветена на врховниот бог на Старите Грци, во која чест се одржувале Олимписките игри, и која се наоѓала на самата планина Олимп по која и игрите го добиле називот свој. Олимп била важен религиозен центар на Древна Грција. Имено таму Зевс го победил Кронос. Во текот на 5 век пр.н.е. граѓаните на Олимп решиле да изградат храм на Зевс. Тој бил 64 метри на должина и 28 на ширина. Височината била 20 метри. Статуата на Зевс била поставена во дното на храмот. Според изворите таа била висока околу 12 метри и постоело некое предание дека доколку Зевс се крене би можел да го разруши таванот.

**Статуата на Зевс**
Задачата за изработка на Статуата на Зевс,му била доделена на атинскиот скулптур Фидиј. Со изградба на храмот, во наредните години храмот привлечел многу посетители и верници од целиот свет.

Оваа градба била изработена од дрво, кое било покриено со тенок слој од слонова коска, а облеката на Зевс била покриена со златни лисја. Во десната си рака Зевс држал златна статуа која била висока околу 5 метри на божицата на победата Нике.
Во 2 век п.н.е. изградената статуа била успешно реновирана а во 1 век п.н.е. римскиот цар Калигула пробал статуата да биде пренесена во Рим. Но оваа шанса на императорот пропаднала кога скелињата кои ги поставиле неговите војници се срушиле.

Во 394 година од н.е. односно околу 800 години од нејзиното градење таа била пренесена во Цариград, метрополата на Византија. И покрај тоа што христијанството во тоа време доживувало голем подем како религија, статуата на Зевс никој не ни помислувал да ја разруши, поради нејзината професионална изработка. Кога Олимписките игри биле забранети во 391 година по наредба на императорот Теодосиј II , како пагански обичај било наредено овој храм да биде затворен. Историчарите сметаат дека изгорела за време на пожар во дворецот на императорот Теодосиј II во 492 година.

Статуата на Зевс е едниствената од седумте чуда која се наоѓала на европска почва.
Корицата на „Лажна веридба", 1920 г.
**Милан Марковски** (Берово,  1895
 -  1961
) — македонски просветен деец од време на првата половона на XX век.

Животопис
---------

Марковски е роден во 1895 година во Берово. Во 1922 година пристигнал во Преспа и започнал да работи како учител во селото Јанковец, а подоцна и во Ресен. Пишувал научни трудови за падагогијата. Истовремено пишувал драми и скечови, кои ги поставувал на сцена. По иницијатива на група млади ресенчани, меѓу кои и Марковски на 10 јули 1919 година било основано спортското друштво „Преспа" во Ресен и истоимениот фудбалски клуб како прва екипа-член на друштвото и еден од најстарите фудбалски клубови во Македонија. Го создал ансамблот „Разпејани ресенчани" и Културно-уметничкото друштво „Таше Милошевски". Автор е на драмите „Овчарот народен јунак од село Златари", „Партизани", „Лихвари" и много други. Марковски има и голем принос за развојот на овоштарството во Преспа. За време на бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна, Марковски бил во Србија. Во почетокот на 1945 година се вратил. Во 1952 година бил осуден на 6 месеци затвор и целиот имот му бил конфискуван.

Марковски починал во 1961 година. Во 2003 година бил рехабилитиран.

Наводи
------

1. 1 2 3  *Галерија на заслужните – Милан Марковски*
2. ↑  *96 години од основањето на спортското друштво "Преспа" – Ресен*
**Националниот парк Швајцарија** (реторомански: *Parc Naziunal Svizzer*, германски: *Schweizerischer Nationalpark* , италијански: *Parco Nazionale Svizzero*, француски: *Parc National Suisse*) се наоѓа во западните раетски Алпи, во источна Швајцарија. Тоа е во рамките на кантонот од Граубунден, меѓу Зернез, С-шанф, Скуол и Фуорн Пас во Енгадин долината на границата со Италија.

Тој е дел од светските Бисферни резервати на УНЕСКО.

Опис
----

Основана е на 1 август 1914 година, национален празник на Швајцарија. Тој бил еден од најраните национални паркови во Европа.

Од 2009 година, тој е единствениот Национален парк во Швајцарија, иако има планови да се создадат повеќе.  Има површина од 174.2 км² и е најголемото заштитено подрачје на земјата.

Во паркот, не е дозволено: да се остават обележани патеки, да се запали оган или да се спие надвор од *Камана Клуоза,* планинската колиба сместена во паркот. Исто така е забрането да се вознемируваат животни или растенија или да се носи дома што било пронајдено во паркот. Кучињата не се дозволени, дури и на поводник. Поради овие строги правила, Швајцарскиот национален парк е единствениот парк на Алпите што е категоризиран од страна на **МСЗП** како строг природен резерват, највисоко ниво на заштита.

Центар за посетители се наоѓа во градот Ерненез. Патот низ паркот води преку превојот Фуорн (или *Офенсап*) до Јужен Тирол во Италија.

Покрај Швајцарскиот национален парк, Швајцарија има и шеснаесет регионални паркови за природа.

Забележителни врвови
--------------------

* Пиз Писоц, 3.173 м.
* Пиз четиримесечија, 3.165 м.
* Пиз да ла Аква, 3.126 м.
* Пиз Часхауна, 3.071 м.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  Parc Suisse Biosphere Reserve
2. ↑  „Pioneer nature park marks centenary". Архивирано од изворникот на 2014-02-27. Посетено на 2021-04-24.
3. ↑  Overview of the Swiss parks, Federal Office for the Environment (page visited on 27 July 2016).

Поврзано
--------

* Паркови на природата во Швајцарија
* Про Натура
* Список на национални паркови

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб страна
* Факти за швајцарскиот национален парк
* Martin Bundi: „Национален парк Швајцарија" на реторомански, германски, француски и италијански во „Историски речник на Швајцарија".
* Stephanie Summermatter: „Protection of nature" на германски, француски и италијански во „Историски речник на Швајцарија".
**Институт за старословенска култура** — јавна научна установа, придружна членка на универзитетот „Св. Климент Охридски", единствена од ваков тип во Македонија.

Историја
--------

Институтот за старословенска култура е формиран на 15 јули 1979 година во Прилеп, а својата работа ја започнал 1 јули 1980 година. Со својата научноистражувачка дејност од областа на општествените и хуманистичките науки, институтот, уште во самиот почеток, станал познат научен центар за мултидисциплинарно проучување на културната историја на македонскиот народ во контекст на целокупното словенско културно-историско милје. Во неговото досегашно постоење Институтот успеал да обезбеди претставителна систематизирана граѓа од истражувањата на планот на археологијата, историјата на уметност, историјата, лингвистиката, како и етнологијата.

Организационата структура опфаќа
* Сектор за научноистражувачка работа којшто во својот состав ги има следниве одделенија:
* Одделение за археологија,
* Одделение за историја на уметноста,
* Одделение за историја,
* Одделение за етнологија и етногенеза,
* Одделение за помошни историски науки (дипломатика, палеографија), како и:
* Сектор за документација и информатика и
* Сектор за општи, правни, административно-технички и сметководствено-финансиски работи.

Директор на институтот е д-р Александар Василески (сос. 2022).

Наводи
------

1. ↑  *Одлука на Собранието на општата самоуправна заедница на научните дејности, Скопје, бр. 14-101/1*
2. ↑  *Придружни членки на УКЛО*
Солт Беј во 2018 г.
**Нусрет Ѓокче** (турски: *Nusret Gökçe*; р. 9 август 1983 г.), попознат по прекарот **Salt Bae** (се чита: *Солт Беј*, salt — „сол"; и bae — „душо, бебе") — турски месар, готвач и угостител, кој стекнал слава на семрежјето во јануари 2017 г. поради неговиот исклучителен начин на подготовка и зачинување месо, што довело до создавање на семрежен мем. Тој е основач на Nusr-Et, низа раскошни установи за бифтеци. Од 2021 г. Nusr-Et има претпријатија во Турција, Грција, САД, Обединетото Кралство, Обединетите Арапски Емирати, Катар и Саудиска Арабија. Името на ланецот ресторани е изведено од неговото име и „Et", што во превод значи „месо" на турски.

Ран живот
---------

Нусрет Ѓокче е роден во Пашала, село во областа Шенкаја во покраината Ерзурум, во курдско семејство. Неговиот татко, Фаик, бил рудар. Финансиите на семејството го принудиле да го напушти училиштето во шесто одделение (на возраст од 11–12 години) за да работи како чирак на месар во областа Кадиќој во Истанбул.

Наводи
------

1. ↑  „Who the Hell is Salt Bae?". *TheWrap* (англиски). 2017-02-06. Архивирано од изворникот на 2017-02-11. Посетено на 2017-02-24.
2. ↑  „Salt Bae Owner in Talks to Delay Repayments on Restructured Debt". 6 October 2020. Посетено на 3 November 2023.
3. ↑  „Read the story behind: Salt Bae (Nusr-ET)". *en.qred.dk* (англиски). Архивирано од изворникот на 2023-12-04. Посетено на 2023-12-04.
4. ↑  „Nusret memleketine bakın ne yaptırdı!". *www.cumhuriyet.com.tr* (турски). Посетено на 2023-01-05.
5. ↑  „Rudaw, Nusret'in ailesiyle röportaj yaptı". *Ensonhaber.com*. 12 June 2017. Архивирано од изворникот на 15 November 2017. Посетено на 7 August 2017.
6. ↑  *Kurdê Erzîromê Nûsret di cîhanê de deng vedaye* (англиски), Посетено на 2021-11-30
7. ↑  „Nusret hayat hikayesi". *Aksam.com.tr*. 7 February 2017. Архивирано од изворникот на 17 February 2018. Посетено на 20 March 2018.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Нусрет Ѓокче" на Ризницата ? |

* Матична страница
* It’s All About the Elbow