recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Жолтонога пупавка** (науч. *Amaníta flavípes*) — вид печурки кои припаѓаат на родот пупавка (Amanita) семејство пупавки.

Опис
----

Шапката е со пречник од 3-12 см, хемисферично, отворена конвексна и скоро рамна, со влакнест, но не ребрест раб. Површината е жолтеникава, жолто-кафеава, понекогаш со сивкаста нијанса, потемна во центарот. Кај младите печурки, таа е покриена со прекривка, која потоа останува во форма на тенки жолтеникави брадавични снегулки, лесно се одделуваат и се измиваат со вода.

Порите се чести, и ослободени од стеблото, бели или бледо жолтеникави, има многубројни пори.

Дршката достигнува 4-15 см со висина и 0,5-2 см во пречник, цилиндрична или истенчена нагоре, во основата со лушпесто задебелување, бело или жолто, покриено со жолти грануларни скали. Остатоци од обична покривка во форма на неколку ленти во горниот дел на булбата. Прстен на врвот на стеблото, мембранозен, жолтеникав до крем одозгора и жолт од долниот дел.

Пулпата е бела или белузлава.

Спорите се во бел прав. Спорите се со големина 7-9 × 5,5-7 мм, елиптични до широко јајцовидни, амилоидни.

Печурка што може да се јаде, честопати се укажува дека не се јаде, поради можноста да се помеша со отровни видови.

Екологија
---------

Формира микориза со четинари, ретко расте во мешани шуми.

Таксономија
-----------

Жолтонога пупавка
Според молекуларните филогенетски студии во 2004 година, името *Amanita flavipes* се подразбира како цела група на видови кои се разликуваат и на молекуларно и на макроскопско ниво (на пример, во бојата на шапката). Понатамошно истражување за идентификација и разграничување на овие видови не е извршено.

### Синоними

* Amanita bella S.Imai ex E.-J.Gilbert, 1940
* Amanita pulchella S.Imai, 1933, nom. illeg.
* Amanita watlingii Ash.Kumar & T.N.Lakh. 1990
* Amplariella bella (S.Imai ex E.-J.Gilbert) E.-J.Gilbert, 1940
* Amplariella flavipes (S.Imai) E.-J.Gilbert, 1940

Надворешни врски
----------------

* R.E. Tulloss. „Amanita flavipes" (англиски). amanitaceae.org. Архивирано од изворникот на 2015-02-03. Посетено на 2015-02-03.
**Оља Ивањицки** (Панчево, 10 мај 1931 – Белград, 24 јуни 2009) — српска и југословенска сликарка, вајарка, поет и член на УЛУС (Здружение на ликовни уметници на Србија).

Животопис
---------

Наследството на Ивањицки во Историскиот музеј на Србија, 2017 год.
Оља Ивањицки (вистинско име – Олга) е родена во Панчево, во руска болница. Нејзините родители, таткото, Василиј Васиљенко Ивањицки, и мајката, Вероника Михајловна Пјотровска, биле бегалци од Русија по Октомвриската револуција. Живееле во Крагуевац од каде се преселиле во Белград, каде таа студирала вајарство на Академијата за ликовни уметности. Иако запишала друга насока, сепак од самиот почеток се занимавала со сликарство. Дипломирала во 1957 година, во класата на професорот Сретен Стојановиќ. По завршувањето на магистериумот во 1962 година, таа добила посебно признание и стипендија од Фордовата фондација за студии во САД, а во 1978 година добила можност да учествува во програмата на Фулбрајтова фондација.

Таа била еден од основоположниците на Ниш Арт фондацијата и салонот Музеј Медијале, а во 2007 г. го основала Фондацијата на Оља Ивањицки, со цел да тој го основа Музејот на Оља Ивањицки.

Во 1957 г. таа со група на сликари (Леонид Шејка, Владимир Величковиќ, Љубомир Поповиќ, Миодраг Ѓуриќ) ја основала групата Медијала, која ја претставувале млади сликари, писатели, филозофи, архитекти и композитори. Заедничка цел на сите членови на Медијала била единствената идеја: бескрајна љубов кон уметноста и бескрајно верување во нејзината севкупна моќ.

Таа имала над деведесет самостојни изложби и учествувала на бројни национални и меѓународни групни изложби. Ивањицки како сликарка била под влијание на симболизмот, надреализмот, поп-артот и фантастичната уметност. Во текот на нејзината кариера, таа ја добила Вуковата награда во 1988 г. Седмојулската награда (1988 год.) и Наградата на Кариќ.

Наводи
------

1. ↑  Biography by Olga Ivanjicki Foundation, Посетено на 2017-05-06.
2. ↑  Olga Ivanjicki (PDF) by Čitajteo Project, Посетено на 2017-05-06.
3. ↑  Kako žive beogradski slikari - Mediala (1964), TV-documentary on YouTube, Посетено на 2017-05-06.
4. ↑  Karić Award Laureates 2008 Архивирано на 9 февруари 2017 г. Посетено на 2017-05-21.
5. ↑  Olga Ivanjicki in COBISS.SR Архивирано на 15 август 2019 г. Посетено на 2017-05-06.

Надворешни врски
----------------

Официјално мрежно место на Фондацијата на Оља Ивањицки
***Bondarzewia berkeleyi***, попозната како **полипор на Беркли**, или **цветови на трупецот**, е вид на полипорна габа од фамилијата Russulaceae. Тоа е паразитски вид кој предизвикува гниење на задникот кај дабовите и другите дрвени предмети. Распространета габа, ја има во Африка, Азија, Европа и Северна Америка.

Елиас Магнус Фрис го опишал видот како *Polyporus berkeleyi* во 1851 година. Таа била преместена во родот *Bondarzewia* во 1941 година.

Капаците во облик на вентилатор или полица растат во преклопени грутки од основите на дабовите дрвја, секој способен да порасне до 25,5 см (10 во) пречник. Тие се различни нијанси на бело до бледо сиво, крем, беж или жолто. Површината на порите е бела, како и отпечатокот на спори. Тркалезните спори се 7-9 на 6-8 Мм и имаат означени амилоидни гребени. Цврстото бело месо може да биде до 3 см (1,2 во) дебел и има благ вкус, кој може да биде горчлив кај постарите примероци. Надворешните рабови кои лесно се сечат со нож се прилично нежни. Иако *Bondarzewia berkeleyi* е споредувана со јадење кожа од чевли, некои теренски водичи ја наведуваат како јадење. Можеби ќе може да се користи за зајакнување на други вкусови во јадењата, слично како тофу. Наводно, може да се користи и како замена за месо. Други теренски водичи го наведуваат како нејадлив.

Во Кина е снимен од провинциите Гуангдонг и Хунан.Овошните тела се појавуваат во текот на јули до октомври во САД. Истражувањето на дрвјата домаќини во Северна Каролина покажа дека речиси секогаш расте на дабови, забележани од белиот даб (*Quercus alba*), шарлахот (*Q. coccinea*), јужниот црвен даб (*Q. falcata*), дабот костен ( *Q. prinus* ) и источен црн даб (*Q. velutina*), како и птичја цреша (*Prunus pensylvanica*).

Поврзано
--------

* Најголемите габични овошни тела

Наводи
------

1. ↑  Phillips, Roger (2010). *Mushrooms and Other Fungi of North America*. Buffalo, NY: Firefly Books. стр. 297. ISBN 978-1-55407-651-2.
2. ↑  Miller Jr. Orson K.; Miller, Hope H. (2006). *North American Mushrooms: A Field Guide to Edible and Inedible Fungi*. Guilford, CN: FalconGuides. стр. 420. ISBN 978-0-7627-3109-1.

Надворешни врски
----------------

* Bondarzewia berkeleyi — *Index Fungorum* (англиски)
* 

* *Bondarzewia berkeleyi* на Ризницата ?
**Мелехеј** (дански: *Møllehøj*) — рид во состав на Ајерските Ридови (*Ejerbjerge*). во општината Скандерборг, Среден Јитланд. Со 170,86 м, ова е највисока природна природна точка во Данска. Врвот е означен со мелнички камен — останка од ветерницата на ридот која работела од 1838 до 1917 г. Имала осум страни и покрив во облик на луковица.

Сè до премерот во 2005 г. се сметало дека највисоко место во земјата е ридот Идинг Сковхеј (172,66 м со могила со бронзено време или 170.77 м без неа) во општината Хорсенс, и на второ место, Ајер Бавнехеј во непосредна близина на Мелехеј. Со премерот е утврдено дека највисоките природни точки на ридовите се сепак за 9 односно 51 см пониски од Мелехеј. Истата година Мелехеј е прогласен за највисока точка во Данска.

Мелничкиот камен на Мелехеј

Поврзано
--------

* Слатаратиндур, Фарски Острови — највисока точка во поширока Данска
* Среден Јитланд
* Јитланд
* Географија на Данска

Белешки
-------

1. ↑  За споредба, највисокиот вештачки објект во Данска (предавателот „Томеруп") е висок 321.

Наводи
------

1. ↑  „Møllehøj, Denmark". Peakbagger.com. Посетено на 2014-08-02. (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Данска е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Плоча колумбаријума во Алеја на заслужни граѓани на Новите гробишта во Белград.
**Душица Жегарац** (Белград, 15 април 1944 - 24 мај 2019) била српска и југословенска глумица.

Животопис
---------

Душица Жегарац студирала медицина, но ги прекинала студиите за да се посвети на глумата. Во последните години од животот, таа живеела во Португалија.

Филмска кариера
---------------

Уште како средношколка, Жегарац била ангажирана да ја игра главната улога во успешниот филм на Франце Штиглиц, „Деветтиот круг", а за оваа улога била наградена на Филмскиот фестивал во Пула. Жртвувајќи ги студиите по медицина, таа продолжила да игра слични улоги, како оние во филмовите „Скалите на храброста" (1961), и „Саша" (1962), а во 1962 година се запишала на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. По долгиот период без ангажмани, најпосле во 1966 година настапиал во филмот „Топли години" на Драгослав Лазиќ, по што изградила стабилна кариера. Зрела, темнокоса и привлечна, со голема сила на оживување, Жегарац толкувала главни и повеќе споредни улоги во бројни филмови, како што се: „Будење на стаорците" (1967) и „Испрати човек во еден и половина" (1967). За главната улога игра во филмот „Облог" (1971) била наградена со „Златна арена" на Филмскиот фестивал во Пула. Осум години подоцна, ја псвоила истата награда, овој пат за епизодна улога, за ликот на алкохоличарка на лечење во филмот на Горан Паскаљевиќ, „Посебен третман" (1980). Исто така, Жегарац играла многу улоги во ТВ серии, како: „Од секој кој го сакав" (1971), „Микеланџело" (1982), „Боите на слепилото" (1991) и други. Во 1999 година, на 34. филмски состаноци во Ниш, на Душица Жегарац ѝ била врачена наградата, „Павле Вуисиќ" за исклучителен придонес во југословенскиот филм. Една година подоцна, на истиот фестивал била презентирана монографијата „Душица Жегарац или црна дама со ѕвездена сенка" на авторот Ранко Мунитиќ и бил прикажан дел од документарниот филм за неа, дело на режисерот Здравко Рандиќ.

Надворешни врски
----------------

* Душица Жегарац на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

(англиски)

* Прегратка брат и сестра по 66 години ("Вечерни новости", 21. Септември 2013)
Дел анти-тенковски мини.
Неколку противпешадиски мини.
Поимот **мина**  го означува секое средство ставено под површината на земјата или во земјата или во близина на земјата или други површини чија цел е да експлодираат од присуство, близина или контакт со човек или возило. Оваа дефиниција ги вклучува различни видови на мини и тие обично се класифицирани спрема целта за која тие се наменети. Во нашата војна терминологија постојат  противпешадиски и противтенковски мини.
Со доаѓањето на црниот барут, мините се нарекуваат *подземни комори со минско полнење* (за уривање фортификација и создавање на премин).

Во 19 век мините се  нарекувале и *подводни* и *сувоземни торпеда*, *бомби* и *полнење за уривање*. Во Првата светска војна, мините се познати како големи подземни експлозивни полнења за да ја крене во воздух непријателскиот линиски фронт.

Појавата на специјалните сили не може да го запре експлозивно полнење, поимот на мините во Втората светска војна почнува да се користи за изразени експлозивни полнења со вградени средства за палење фабрика, за дејствија против луѓе и возила.

Главните компоненти на мината
-----------------------------

Главните компоненти на рудникот се:

* телото
* запалка и
* експлозивно полнење.

Телото е куќиште во кое се става склопот на мината. Обликот и големината на телото се од големо значење, како и материјал од кој е направен. Тоа мора да ја заштити содржината во внатрешноста на мините и да биде доволно цврста за поставување. Најчест материјал за телото е *антиперсонална мина*, тоа е пластика, метал и дрво во стара конструкција. Запалката е механизам со кој мината ја познава целта зад него, и тој го испраќа имплусот за активирање на детонаторот. Главниот експлозивен систем е начин да се поведе иницијација преку  бустер на експлозивно полнење, кој делува на целите. Ефектот може да се постигне со хемиска енергија во облик на полнење и кинетичка  енергија .

Наводи
------

1. ↑  „Land mine". *Random House Dictionary*. Random House, Inc. 2012. Архивирано од изворникот на 2012-03-10.  
„Land mine". *Collins English Dictionary*. HarperCollins. 2009. Архивирано од изворникот на 2012-03-10.
2. ↑  Радић Владо (2007), Мине : врсте и карактеристике, детекција: разминирање: заштита од мина : уништавање : касетирање и разбацивање. Београд: Војноиздавачки завод

* ICBL: International Campaign to Ban Landmines Архивирано на 10 февруари 2023 г.
* Needham, Joseph (1986). *Science and Civilization in China: Volume 5, Part 7*. Taipei: Caves Books Ltd.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Мина" на Ризницата ? |

* Мини и меѓународно право
* Детектирање мини: нова технологија
**Абдурахман Алити** (албански: *Abdurahman Aliti*, Желино, Тетовско,  1945
 - Тетово, 27 јуни 2013

) — македонски политичар, пратеник, правник и амбасадор на Македонија во Република Бугарија.

Животопис
---------

Алити е роден во тетовското село Желино во 1945 година. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1969 година. Се вработил во Градскиот совет и подолго време останал на работа во Собранието на Општината во Тетово (1969 - 1988). Како претседател на Комитетот за здравство и социјална политика, поради залагање за поголеми политички права на Албанците во СРМ, бил отпуштен од работа. Бил водач на ПДП во времето кога беше водечка партија на Албанците во Македонија. На првите демократски парламентарни избори беше избран за член на Парламентот во 1991 година. Како пратеник на ПДП од вторите парламентарни избори (1994), заедно со Тито Петковски од СДСМ и Киро Поповски од СП, бил избран за заменик-претседател во Парламентот. По долго и тешко боледување, починал во Тетово на 27 јуни 2013 година.

Наводи
------

1. ↑  „Абдурахман Алити нов амбасадор на РМ во Бугарија". А1. 30 јуни 2005. Посетено на 2009-10-30.
2. ↑  „ЦЕНТРАЛНО СОБРАНИЕ НА ПАРТИЈАТА ЗА ДЕМОКРАТСКИ ПРОСПЕРИТЕТ Абдурахман Алити нов водач на ПДП". Дневник. 18 март 2006. Посетено на 2009-10-30.
3. ↑  „АБДУРАХМАН АЛИТИ". Собрание на Република Македонија. Посетено на 2009-10-30.
4. ↑  „*Почина Абдурахман Алити* (Утрински Весник)". Архивирано од изворникот на 2013-06-29. Посетено на 2013-06-27.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Живорад Митровиќ - Жика** (Белград, 30 септември 1921

 - Белград, 29 јануари 2005

) бил еден од најплодните филмски режисери и сценаристи во СФРЈ. 

Завршил Архитектонски факултет во Белград. Со филм почнува да се занимава од 1946 година. Тој ѝ припаѓа на првата генерација повоени југословенски синеасти. Во неговиот опус има повеќе од 20 играни филмови, во коишто најчесто се јавува и како сценарист. Жанровската определба на Митровиќ е акционен филм, а по филмовите Капетанот Леши и Пресметка, станува познат како творец на таканаречениот југословенски вестерн. 

За својата работа на филм добива голем број признанија и награди. Меѓу наградените филмови се вбројуваат: Невесинска пушка, Маршот на Дрина, Ужичка република, Тимочка буна, Мис Стон и други.

Награди
-------

* 1961 Специјално признание за негување на акциониот жанр во домашниот филм за „Солунските атентатори"
* 1961 Фестивал на Југословенскиот игран филм - Пула, „Елен" награда од публиката за „Солунските атентатори"

Филмографија
------------

* 1958 : Мис Стон (режија)
* 1961 : Солунските атентатори (режија)
* 1966 : До победата и по неа (режија)

Надворешни врски
----------------

* Жика Митровиќ на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Рајко Ѓуриќ** (српски: *Рајко Ђурић*, ромски: Raiko Juric), (Мало Орашје, 3 октомври 1947

 - Белград, 2 ноември  2020

) — српски и ромски писател, политичар и претседател на Унијата на Ромите на Србија.

Животопис
---------

Рајко Ѓуриќ е роден на 3 октомври 1947 година во Мало Орашје, Смедерево. Студирал филозофија на Филозофскиот факултет во Белгарад (1967—1972). Во 1986 година докторирал социологија на тема *Културата на Ромите во СФРЈ*. Во 1991 година се преселил во Берлин каде живеел во текот на деведесеттите години на 20 век.

Напишал повеќе од 500 статии и до заминувањето од Југославија бил главен уредник на културната рубрика на дневниот весник „Политика". Напишал 34 книги и учествувал во продукцијата на филмот Собирачи на перја од Александар Петровиќ и бил косценарист на филмот Дом за бесење од Емир Кустурица
Бил претседател на Меѓународната ромска унија и генерален секретар на Ромскиот центар Меѓународен ПЕН центар.

Творештво
---------

* *Bi kheresko-Bi limoresko*, 1975
* *Purano svato o dur themestar*, 1980
* *A i U - A thai U*, 1982
* *Kultur der Roma und interkulturelle Beziehungen*, 1988–1990
* *Paradigmen in der Kultur der Roma*, 1992
* *Die Kultur der Roma und Sinti*, 1993
* Драма „Да се убие Зоран Ѓинѓиќ" по која настанала истоимената претстав во режија на Златко Паковиќ.

Наводи
------

1. ↑  Преминуо Рајко Ђурић („Политика", 3. новембар 2020)
2. ↑  Ђурић, Rajko. *Доба недоба = Kal akalesko*. Смедерево : Међународни фестивал поезије Смедеревска песничка јесен = Smederevo : International Festival of Poetry Smederevo's Poet Autumn, 2015. стр. 74–75. ISBN 978-86-6255-044-6.
3. ↑  „O nama : Predsednik URS: Dr. Rajko Đurić". *www.unijaromasrbije.org* (српски). Site officiel de l'Union rom de Serbie. Архивирано од изворникот на 2008-02-08. Посетено на 2 February 2008..

Надворешни врски
----------------

* Поема Архивирано на 8 октомври 2007 г.
* Интервју

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 111192349
* LCCN: n80041483
* ISNI: 0000 0001 2147 8263
* GND: 123639581
* SUDOC: 070375348
* BNF: cb12162668m (податоци)
* NDL: 00465914
* NKC: jx20090205005
* BNE: XX5169219

 |

 |
|  |
| --- |
| „**Сретсело**" |
|  |
| 
 |
| **Местоположба** | 42°2′20″N 21°38′58″E﻿ / ﻿42.03889° СГШ; 21.64944° ИГД﻿ / 42.03889; 21.64944Координати: 42°2′20″N 21°38′58″E﻿ / ﻿42.03889° СГШ; 21.64944° ИГД﻿ / 42.03889; 21.64944 |
| Основни податоци |
| **Место** | Мршевци |
| **Општина** | Илинден |
| **Тип** |  населба

 |
| **Период** | младо камено време |
| **Портал „Археологија"** |

 

**Сретсело** — археолошко наоѓалиште во скопското село Мршевци. Наоѓалиштето претставува населба од младото камено време.

Опис
----

Старото селско јадро „Сретсело" лежи на издолжена тераса, со површина од 3 хектари, која на западната страна е засечена со суводолица, на јужната е отворена кон полето, а на другите две страни е поткрената и поврзана со околните височинки. Куќите на овој дел на селото се подигнати на теренот од некогашната младо камена населба. Првите информации за нејзиното постоење потекнуваат од двајца мештани кои во текот на 1987 година, при копање на темели за новоградби, оддалечени околу 100 м една од друга, откриле интересен керамички материјал. Интервентното ископување покажало дека се работи за останоци од населба со два хоризонта на живеење. Во постариот хоризонт биле откриени две огништа направени од глина врз подлога од камен и керамички делови, делови од куќен лепеж, голем број делови од керамички садови, култни предмети и орудија од кремен и камен. Временски и културно овие наоди се идентични со наодите од Тумба од Маџари, што кажува дека населбата од овој хоризонт му припаѓа на средното младо камено време од културната група Анзабегово-Вршник (II-IV). Керамиката од помладиот хоризонт е разновидна и мошне квалитетна и кај неа се издвојуваат садови од двоконусн профилиран стомак, украсувани со канелури и врежување и со држалки во облик на рокче, кршало или петлица. Типолошки е слична со керамиката од Зелениково II, што значи дека овој слој од населбата е од времето на доцното младо камено време.

Поврзано
--------

* Мршевци;
* Список на археолошки наоѓалишта во Скопско.

Наводи
------

1. ↑  Коцо, Димче (1996). *Археолошка карта на Република Македонија*. **II**. Скопје: Македонска академиjа на науките и уметностите. стр. 379-380. ISBN 9989649286.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со археологијата на Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Археолошки наоѓалишта во Општина Илинден |
| --- |
|  |
|  | 
Карабаир (Бујковци)  •  Јазбине (Бунарџик)  •  Градиште (Бучинци)  •  Ограда (Бучинци)  •  Илинден (Илинден)  •  Тумба (Миладиновци)  •  Турски Гробишта (Миладиновци)  •  Сретсело (Мршевци) |  |
|  |
| Дел од темата: *Археолошки наоѓалишта во Скопско* |

 |
**Јелена Томашевиќ** (српски: *Јелена Томашевић*, р. 1 ноември 1983

 во Неготин) — српска поп-пејачка. Таа има добиено голем број награди за нејзините песни, но најголемата слава ја стекна со тоа што ја претставуваше Србија на Евровизија 2008 и го достигна одличното шесто место со песната „Оро".

Кариера
-------

Јелена го започнала нејзиниот пат кон славата уште на 8 години кога победина на детски фестифавл во нејзиниот град Крагуевац. Таа подоцна се приклучила на фолклорниот клуб во Крагуевац „Куд Абрашевиќ" со кого патувале низ цела Европа и добиле голем број награди, а и Јелена добила доста награди за нејзините вокални способности. Таа била главен вокалист во фолклорната играорна група. Во 1994 година учествувала на „Југословенскиот Детски фестивал" во Крагуевац и победила.

Томашевиќ на Беовизија во 2005.
Од тогаш таа настапувала на неколку меѓународни фестивали во Чешката Република, Белорусија и Бугарија. Таа подоцна се натпреварувала во шоу наречено „3К дур" кое било режирано според светски познатиот Идол. Во 2005 ја започнала професионалната кариера со познатиот српски пејач Жељко Јоксимовиќ. Тој ја компонирал песната „Јутро" (Утро) за неа и со таа песна Јелена учествуваше на Европесма 2005. Но, сепак на фестивалот победија црногорската група No Name и тие ја претставуваа Србија и Црна Гора на Евровизија во 2005.

Во 2007 година Томашевиќ потпиша договор со *Minacord Records*, а веќе во 2008 нејзиниот дебитен албум *Panta Rei* беше издаден. Најпознати песни од албумот се „Кошава" и „Океани".

Во 2008 година Жељко Јоксимовиќ за неа ја напиша песната „Оро" и со оваа песна Томашевиќ ја претставуваше Србија на Евровизија 2008 која се одржа во Белград. Со оваа песна го достигна одличното 6 место за Србија.

Приватен живот
--------------

Јелена го има завршено средното училиште во Крагуевац во 2002. Истата година се запиша на „Факултетот во Крагуевац" на студии по англиски јазик. Поради музичките ангажмани го оставила факултетот, но сепак планира да го заврши.

Дискографија
------------

### Албуми

* *Panta Rei* (2008)

### Песни

* „Кад не буде твоје љубави" (2004)
* „Јутро" (2005)
* „Нема Кога" (2006)
* „Оро" (2008)
* „Кошава" (2008)
* „Океани" (2008)
* „Time To Pray" (2009)

Надворешни врски
----------------

* Jelena Tomašević RTS page Архивирано на 19 декември 2009 г.
* More Jelena Tomasevic's music Архивирано на 2 јануари 2010 г.

Наводи
------

1. ↑  JELENA TOMAŠEVIĆ FAVORIT[*мртва врска*]
2. ↑  Jelena Tomašević Архивирано на 1 април 2008 г.]
3. ↑  „PREMIJERA SPOTA JELENE TOMAŠEVIĆ ZA PESMU „KOŠAVA"". RTS. Архивирано од изворникот на 2009-03-14. Посетено на 2008-03-29.
**Натурум Сомен** е центар за посетители и природонаучен музеј сместен на островот Торпон во езерото Сомен во јужните шведски висорамнини. Зградата е моделирана по традиционална бродска куќа. Идејата за музеј Натурум првпат била замислена во 1996 година, а музејот бил отворен во 2002 година  Од самиот почеток, музејот бил поддржан од локалното историско друштво на Торпен ( шведски: *Torpöns hembygsförening* ). Кон крајот на 2013 година Натурум Сомен се затворил како локалното историско друштво на Торпен и Фондацијата Сомен ( шведски: *Stiftelsen Sommen* ) кои не биле во можност да ја продолжат својата поддршка, но повторно во 2014 година музејот бил отворен.

Од 2017 година, општината Идре раководи со работата во Сомен Натурум.

Наводи
------

1. ↑  „Hitta till naturum". *naturvardsverket.se* (Swedish). Environmental Protection Agency. January 3, 2019. Архивирано од изворникот на 2019-04-26. Посетено на April 22, 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
2. 1 2 3  „Om naturum". *sommen-naturum.se* (Swedish). Naturum Sommen. Посетено на April 20, 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3. ↑  „Anna räddade naturum Sommen". *naturvetarna.se* (Swedish). Naturvetarna. April 20, 2016. Посетено на April 20, 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
4. ↑  „Naturum Sommen läggs ner". *Corren* (Swedish). Посетено на April 22, 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)[*мртва врска*]
5. ↑  Ahl, Fredrik (February 27, 2014). „Naturum Sommen räddas". *SVT* (Swedish). Посетено на April 21, 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**Венера-3** била советска автоматска научно-истражувачка станица (вештачки сателит) наменета за истражување на планетата Венера. Лансирана е на 16 ноември 1965 година.

Текот на мисијата
-----------------

Лансирана е на 16 ноември 1965 година заедно со апаратот Венера-2. За време на летот кон венера биле испитувани далечинските радио врски, магнетното поле, космичкото зрачење, честичките со мала енергија, сончевата плазма и нејзиниот спектар, и микрометеорите.

По три и пол месеци од летот, на 1 март 1966 година, на Венера се спуштила советската „Венера-3", првиот вселенски брод кој слетал на некоја друга планета.

Венера-3 била конструирана да издржи високи атмосферски притисок, но по влегувањето во атмосферата на Венера изгубила секаков контакт со контролниот пункт на Земјата.

Основни податоци за летот
-------------------------

* Датум на лансирање: 16 ноември 1965 година
* Ракета носач:
* Мјесто лансирања: Тјуратам, Бајконур
* Маса на сателитот (kg): 960

Галерија
--------

* Комеморативна марка на летот.Комеморативна марка на летот.

Поврзано
--------

* Венера-2
* Венера-4
* Венера (програм)
* Венера

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Венера-3" на Ризницата ? |

* Советското истражување на Венера

Користена литература
--------------------

* NASA каталог на космички летала

|  |
| --- |
| Сателити од серијата „Венера" |
| Венера-1 • Венера-2 • Венера-3 • Венера-4 • Венера-5 • Венера-6 • Венера-7 • Венера-8 • Венера-9 • Венера-10 • Венера-11 • Венера-12 • Венера-13 • Венера-14 • Венера-15 • Венера-16 |
**Венера-6** била советска автоматска научно-истражувачка станица (вештачки сателит) наменет за истражување на планетата Венера. Лансирана е на 10 јануари 1969 година.

Текот на мисијата
-----------------

Намената на леталото била атмосферското истражување на Венера. Било слично на апаратот Венера-4 оаиако била изменета така што би издржала поголем атмосферски притисок. Кога Венера-6 пришла на планетата Венера на 17 мај 1969 година, бил исфрлен одсекот за спуштање со маса од 405 кг од главното тело на леталото. За време на спуштањето кон површината на планетата, бил испуштен и падобран со цел да би бил забавен падот. За време од 51 минута додека капсулата паѓала, атмосферските податоци биле собрани преку сензори, и праќани на Земјата со помош на радио-врска.

Капсулата го носела грбот на СССР и гравура на Ленин.

Основни податоци за летот
-------------------------

* Датум на лансирање: 10 јануари 1969.
* Ракета носач:
* Место на лансирање: Тјуратам, Бајконур
* Маса на сателитот (kg): 1130

Галерија
--------

* Почесната марка.

Поврзано
--------

* Венера-5
* Венера-7
* Венера (програма)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | „Венера-6" на Ризницата ? |

* Советското истражување на Венера

Користена литература
--------------------

* NASA каталог на космички летала


|  |
| --- |
| Сателити од серијата „Венера" |
| Венера-1 • Венера-2 • Венера-3 • Венера-4 • Венера-5 • Венера-6 • Венера-7 • Венера-8 • Венера-9 • Венера-10 • Венера-11 • Венера-12 • Венера-13 • Венера-14 • Венера-15 • Венера-16 |
EPROM
**ROM** (англиски: ***R***ead-**O**nly **M**emory*) **меморијата**, е компјутерска меморија од која може само да се чита. Основна одлика на оваа меморија е дека таа не ги губи податоците и по исклучувањето на компјутерот, а невозможноста за изменување е последица на технички ограничувања и потреба за заштите на содржината.*

ROM меморијата обично се користи за фирмвер - инструкции или податоци кои се потребни за уредот веднаш по вклучувањето и/или без можност за вчитување од некој друг извор (пр. секундарна меморија).

Ќелиите се групирани најчесто по 8. Броевите се меморираат во Персоналниот Компјутер изразени во бинарна форма.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа информатичка статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85111639
* GND: 4121596-5
* BNF: cb119903445 (податоци)

 |

 |
**стeвицa Кузмaнoвcки** (11 ноември 1962

 година во Тетово) — македонски поранешен фудбалер и моментален тренер на ерменскиот состав на ФК Бананц.

Како фудбалер играл на позицијата одбрана. Својата кариера ја започнал во ФК Тетекс. Во 1982 година преминал во ФК Партизан од Белград, со кој станал шампион на Југославија и носител на купот. Тој играл и за екипите на ОФК (Белград), Рад (Белград), ФК Коџаелиспор, ФК Галатасарај, ФК Анталијаспор и ФК Ескишехирспор.

Својата тренерска кариера ја започнал во 2000 година како помошен тренер на Ѕвонко Варга во ОФК (Белград). По ова, тој станал прв тренер на ОФК, ФК Беласица од Петрич, ФК Славија од Софија, ФК Монтана, за да во сезоната 2010/2011 се префрли во престолнината на Ерменија, Ереван, раководејќи со екипата на ФК Банантс.

Наводи
------

1. ↑   Stevica Kuzmanovski in TFF

Надворешни врски
----------------

* Профил на Worldfootball
* Профил на Playerhistory
**Драги Сетинов** (Скопје, 13 февруари 1961

) — поранешен македонски фудбалер и фудбалски тренер.

Кариера
-------

Во сезоната 1981/82 играл за Победа од Прилеп, за која одиграл 27 натпревари и постигнал еден гол. Во 1982 година преминува во скопски Вардар, каде останал до 1986 година. За овој клуб одиграл 117 натпревари и постигнал 14 гола. Во 1986 година преминал во сплитски Хајдук. За Хајдук одиграл 106 натпревари и го освоил последното издание на Купот на Маршал Тито во 1991 година. Во 1988 година го освоил *Трофејот Били* како најдобар играч избран од Слободна Далмација. Во 1991 година заминал во грчкиот Етникос Астерас. Кариерата ја завршил во овој клуб во 1992 година.

Бил репрезентативец на Југославија.

Наводи
------

1. ↑  ’Bili’ živi vječno
2. ↑  Za i protiv regionalne nogometne lige
Глава на инканскиот буржуј со љаута и маскапаича (симболи на моќта)
**Љауто** (шпански: *llauto*, кечуански: *llawt'u*) е украсна облека кој се носел на главите од страна на најугледните членови на Инките. Поимот настанал од кечуанскиот збор *љауту* што значи „капа", те. „украсен предмет за глава".

Општи одлики
------------

Според историчарите на култура и археолозите, овој украсен предмет претставува мезоамериканска варијанта на турбан, капа од фино платно чија должина изнесува до десетина метри. Се опишува како серија на волнените плетки. Носен е обоен со боите на Тавантинсују (Империјата).

Како и турбанот, љауто е ткаен предмет, традиционално од волна на локалната дива лама. На основниот облик се додавале плетенки во три инкански бои. На челниот дел се наоѓала волнена трака маспаича, симбол на моќта. На предниот дел се наоѓале и други симболи, првенствено птицата планинска каракара. Спрема легендата, со цел на довикување на добра среќа, под овој предмет за облекување се држеле мали сушени жаби.

Корисници
---------

Најзапазениот корисник на љаутата, поточно неговиот најскап и најраскошен примерок, бил Сапа Инка, инканскиот крал и „детето на Сонце". На повеќето илустрации на владарите на овој народ од Средна Америка, на овај предмет за облекување може да се видат главите на регнантите. Од посебните случаи, познато е дека последниот цар на Атавалпа нарачак љауто направен од кожа од вампирски лилјаци за секој член за поширокото семејство.

Овој предмет за облекување најчесто го носеле машките, но постојат записи дека го носеле и жени, посебно кралицата. Љауто, кој конкистадорите од Шпанија првобитно го нарекле *барлас*, бил еден од првите асоцијации за Инките. После официјалниот пад на инканското царство од 1533, обичниот народ почнал да носи капи и туники слични на царските.

Наводи
------

1. ↑  *Diccionario Quechua - Español - Quechua*. Cusco: Academía Mayor de la Lengua Quechua. 2005.
2. ↑  *Diccionario Bilingüe Iskay simipi yuyayk'ancha*. La Paz: Teofilo Laime Ajacopa. 2007.
3. ↑  „llautu, llawtu". Inca Shamanic Glossary. Посетено на 1 септември 2013.
4. ↑  Senchyshyn Trever, Lisa (2005). *Slithering Serpents and the Afterlives of Stones* (PDF). College Park: University of Maryland.
5. ↑  „The Incas of Peru >> The Inca's life". Inka Wasi Travel. Архивирано од изворникот на 12 ноември 2013. Посетено на 1 септември 2013.
6. ↑  Pollard Rowe, Ann; A. Meisch, Lynn (2011). *Costume and History in Highland Ecuador*. Austin: University of Texas Press. ISBN 978-0292725911.
**Момчило Богданов** (Крива Паланка, 15 февруари 1932

) — македонски електроинженер, д-р на технички науки, редовен професор, продекан на ЕТФ во Скопје. Раководител на Катедрата за теоретска електротехника и на Институтот за електроника и сметачкиот центар. Работел на Универзитетот во Белград (Србија), Монс (Белгија) и Оран (Алжир). Тој е автор/соавтор на трудови од примената на банки на филтри и бранчиња, а најзначајни му се трудовите од областа на синтезата на активните филтри.

Библиографија
-------------

* „*Дигитално процесирање на сигнали*" (универзитетски учебник, соавтор Софија Богданов),
* „*Теорија на електричните кола I и II*"

Наводи
------

1. ↑  *„Билтен на Универзитетот Св. Кирил и Методиј & Скопје", бр. 520, мај 1989*
**Диме Бојановски - Дизе** (Прилеп, 12 август 1909 - Скопје, 11 февруари 2002) — македонски комунист, борец, правник, историчар, универзитетски професор, публицист и преведувач.

Како член на КПЈ (1932), самоиницијативно го издава илегалниот весник „Ударник" (декември 1932 – мај 1933) како „орган на КПЈ", поради што бил осуден на шест години. Казната ја одлежува во Сремска Митровица и во Лепоглава. По излегувањето од затвор, во 1939 година е исклучен од партијата поради поддршка на фракционерските активности на Петко Милетиќ. Непосредно пред Втората светска војна бил интерниран во Ивањица (Меѓуречје).

Во времето на НОВ работел во Агитпроп при Главниот штаб на НОВ и ПОМ.

По ослободувањето го завршил Правниот факултет и бил министер за трговија и снабдување во владата од 1946 година, а потоа и министер за правда во Владата на НРМ (1949-1958). Бил и професор по политичка економија на Економскиот факултет во Скопје (од основањето до 1956), директор на Економскиот институт (1950-1955), претседател на Трговската комора на Македонија (1962-1967), член на Извршниот совет на СРМ и др. Ги превел на македонски делата од Карл Маркс „Капиталот" (I-III) и „Увод во критиката на политичката економија".

Извори
------

1. ↑  Страхил Гигов „Сеќавања", „Наша книга", Скопје, 1975, 150-151 стр.

Извор
-----

* „Македонска енциклопедија", МАНУ, Скопје, 2009, 209 стр.
**Крум Тошев** (Прилеп, 16 февруари  1912

 – Скопје  1976
) — македонски славист, македонист и универзитетски професор.

Животопис
---------

Крум Тошев завршил гимназија во Битола, а потоа дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград (1937). Работел како професор во Даниловград, Струмица и Слатина. Бил член на Комисијата за кодификација на македонскиот литературен јазик и на првиот редакциски совет на новооснованото *Државно книгоиздателство на Македонија*. Како професор, го одржал првиот студентски час на новооснованиот Филозофски факултет во Скопје. Бил раководител на Одделот за народна книжевност при Институтот за фолклор и прв директор на Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков". Бил уредник на сп. „Македонски јазик" и „Литературен збор". Соавтор е на првиот „Македонски правопис со правописен речник". Освен тоа, автор е на повеќе учебници и читанки по македонски јазик и литература за основно и средно образование, како и поголем број научни и стручни трудови за основните одлики нав фонолошкиот и граматичкиот систем на македонскиот литературен јазик.

Наводи
------

1. 1 2  *Македонска енциклопедија*. **II** (прво. изд.). Скопје: МАНУ. стр. 1500. ISBN 978-608-203-024-2 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).

Поврзано
--------

* Список на македонисти
**Владимир Јаневски** е роден 1969 година во Скопје. Во периодот од 1996 г. до 2002 г. студира на додипломски студии на Институтот за етнологија и антропологија при Универзитетот „Св.Кирил и Методиј" во Скопје, Македонија. Во јули 2002 г. се стекнува со степен **дипломиран етнолог** на тема: *Народната носија во Овче Поле*. Во Јуни 2011 г. се стекнува со степен **магистер по етнолошки науки**, на тема: *Етнолошки и етнокореолошки одлики на македонските традиционални народни ора - по избрани примери*. Од 2011 г. е запишан на докторски студии во Институтот за фолклор Марко Цепенков – Скопје (тема: *Етнокореолошка класификација на ората во Македонија*).  

Своето професионално искуство го започнува во периодот од 1986 г. до 2001 г. како играч и пејач во професионалниот Ансамбл за народни игри и песни на Македонија *„Танец"* од Скопје. Во периодот од 2001 г. до 2007 г. е професор во ДМБУЦ „Илија Николовски-Луј" на насоката за традиционална музика и игра. Од 2007 г. до 2010 г. се вработува како асистент на Одделот за етнокореологија при Факултетот за музичака уметност, Универзитет „Гоце Делчев" – Штип. Во јули 2010 г. е избран за доцент на Одделот за етнокореологија при Факултетот за музичака уметност при Универзитетот „Гоце Делчев" во Штип. Денес ја извршува финкцијата на продекан на Факултетот за музичака уметност при Универзитетот „Гоце Делчев" во Штип.

Учествува на многу концерти и гостувања надвор од државата како ментор на учениците од ДМБУЦ и како пејач и играч во „Танец".

Добитник е на повеќе награди:

* 2003 Награда за посебен придонес во презентацијата на народната култура, Во организација на „Модест", Скопје.
* 2004 Прва награда на меѓународниот фестивал за етнографски филм во организација на Етнографскиот музеј од Белград за филмот Пишање на невеста.
* 2010 Нграда за особен придонес во популаризацијата на етнологијата и етнолошкото културно наследство, Македонско етнолошко друштво.

Членство:

* Од 1996 Член на Македонското етнолошко друштво, Скопје, Македонија.
* Од 2003 Член на International Dance Council, УНЕСКО, Париз, Франција.
* Од 2011 Член на Здружението на етнокореолози на Македонија, Скопје Македонија (позиција: Претседател).

Изложби:

* Народните носии од Штип и штипско, Завод и Музеј Штип, мај 2010 г. (автор).
* Young Brides, Old Treasures, Museum of International Folk Art, Santa Fe, New Mexico, септември 2011 г. (концепција и реализација).

  

* **Објавени научни и стручни трудови**

Наводи
------

1. ↑  Мрежно место на доц. м-р Владимир Јаневски
2. ↑  „Официјално мрежно место на Факултет за музичка уметност - „Наставници"". Архивирано од изворникот на 2012-12-21. Посетено на 2013-06-06.
3. ↑  „Официјално мрежно место на Факултет за музичка уметност - „За факултетот"". Архивирано од изворникот на 2012-12-21. Посетено на 2013-06-06.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на доц. м-р Владимир Јаневски
* Универзитет „Гоце Делчев" - Штип
* Официјално мрежно место на Факултет за музичка уметност Архивирано на 25 јуни 2011 г.
* Репозиториум на УГД
* Електронска библиотека на УГД
**Основно училиште „Јонче Смугрески"** (официјално: **Основно општинско училиште „Јонче Смугрески" - Обршани**; скратено: **ООУ „Јонче Смугрески"**) — централно основно училиште во селото Обршани.

Името на училиштето е во чест на Јонче Смугрески.

Местоположба
------------

Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото, на патот кон Пашино Рувци.

Настава
-------

Во училиштето наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик. Има вкупно 13 паралелки од прво до деветто одделение со вкупно 163 ученици.

Подрачни училишта
-----------------

Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:

* ПУ „Јонче Смугрески" - Бела Црква, подрачно училиште на македонски наставен јазик; и
* ПУ „Јонче Смугрески" - Боротино, подрачно училиште на македонски наставен јазик.

Галерија
--------

* ВлезотВлезот
* ИгралиштеИгралиште
* Детско игралиштеДетско игралиште
* Старото училиштеСтарото училиште
* Поглед на училиштетоПоглед на училиштето

Наводи
------

1. ↑  „За нас". *ОУ „Јонче Смугрески" - Обршани*. Посетено на 2022-01-04.

Координати: 41°16′43″N 21°21′51″E﻿ / ﻿41.27861° СГШ; 21.36417° ИГД﻿ / 41.27861; 21.36417
**Душко Златковски** (роден на 21 декември 1931

 година во Куманово) — македонски градежен инженер, редовен професор на Градежниот факултет во Скопје од 1981 до пензионирањето во 1996 година по групата предмети Железници. Бил директор на градежниот погон на „Македонски железници", а на Факултетот работел од 1972 година, успешно продолжувајќи го активното учество во развојот и изградбата на железничката и патната мрежа во Македонија. Напишал учебник по предметот „*Горен строј на железници*". Бил декан на Градежниот факултет (1993–1995).

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Златковски*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 572. Text "series
" ignored (help)
**Одбрана на древните - Дота** (англиски: *Defense of the Ancients*; *DotA*) — мод за повеќекорисничка онлајн борбена арена (MOBA) за видео играта *Warcraft III: Reign of Chaos* и нејзината експанзија, *The Frozen Throne*. Целта на играта е секој тим да ја уништи „главната" (Ancient), силно чувана структура на противникот, на спротивниот агол на картата, која е заснована на картата „Aeon of Strife" за *StarCraft*. Играчите користат моќни единици познати како херои, а им помагаат сојузни соиграчи и борци контролирани од вештачка интелигенција. Како и во игрите за играње улоги, играчите ги левелираат своите херои и користат злато за да купат опрема за време на мисијата.
Хеликоптер 1922
Хеликоптер Bell 206 на полицијата на САД
**Хеликоптер** или **вртолет** — вид летало што се крева и спушта со помош на вртечки перки. Тие му овозможуваат на хеликоптерот да полета и да слета вертикално, да лебди и да лета нанапред, наназад и странично. Овие атрибути им овозможуваат на хеликоптерите да бидат користени во тешко достапни и изолирани места. Хеликоптерите се класифицирани како авиони со вртежни крила, за разлика од класичните авиони со фиксни крила. Зборот „хеликоптер" е настанат од старогрчките зборови „хеликс" (спирала) и „птерон" (крило). Хеликоптерот е еден вид *rotorcraft*, коjшто е подвид на авионите.

Историјат
---------

Како далечни основачи на хеликоптерот се сметаат Кинезите, кои во 4. век п.н.е. развиле мала играчка за летањe, направенa од бамбус, во форма на хеликоптер.

Хеликоптерот како тема во уметноста и во популарната култура
------------------------------------------------------------

* „Хеликоптер" - кус расказ на македонскиот писател Митко Маџунков од 1984 година.
* „Хеликоптер" (*Helicopter*) - песна на американската рок-група „Батхол сурферс" (*Butthole Surfers*) од 1989 година.
* „Синиот гром" (англиски: *Blue Thunder*) – американски филм од 1983 година, во режија на Џон Бедхем.

Наводи
------

1. ↑  Митко Маџунков, *Међа света*. Београд: Просвета, 1984, стр. 99-100.
2. ↑  YouTube, Butthole Surfers - Helicopter (пристапено на 20.3.2017)
3. ↑  „HRT – Официјално мрежно место (пристапено на 20.4.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-06-21. Посетено на 2017-10-03.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85060007
* GND: 4025993-6
* BNF: cb119320092 (податоци)
* NKC: ph127253

 |

 |
Шематска карта на Рим со седумте рида.
**Седумте римски рида** источно од Тибар се дел од срцето на Рим. Седумте рида на биле: Cermalus, Cispius, Fagutal, Oppius, Palatium, Sucusa и Velia. Тие честопати се споменуваат во римската митологија, религија и политика. Се смета дека првобитниот Рим го изградил Ромул на ридот Палатин (*Collis Palatinus*). Останатите шест од седумте рида на подоцнежниот Рим се Авентин (*Collis Aventinus*), Капитол (*Collis Capitolinus*), Квиринал (*Collis Quirinalis*), Виминал (*Collis Viminalis*), Есквилин (*Collis Esquilinus*) и Целијан (*Collis Caelius*).

Во почеток на седумте рида имало неколку населби кои не се сметале за дел од градот Рим. Жителите на овие ридови почнале да учествуваат во религиозни игри и така почнале да се организираат. Градот Рим настанал со здружување на овие одделни населби и сушење на мочварното земјиште во долината меѓу ридовите, претварајќи го во пазари и форуми.

Денес познатиот Ватикански Рид (италијански: *Vaticano*, од латинскиот: *Collis Vaticanus*) е северозападно од Тибар и не е дел од седумте рида на Рим. Исто така ни ридот Пинцијан (италијански: *Pincio*, од латинскиот: *Mons Pincius*), на север, и Јаникулум (италијански: *Gianicolo*, од латинскиот: *Ianiculum*), на запад, не се сметаат во седумте рида.

Од седумте рида на доцнежен Рим, пет од нив (Авентин, Целијан, Есквилин, Квиринал и Виминал) се населени подрачја со споменици, згради и паркови, Капитол денес е седиште на општината Рим, а Палатин е археолошко подрачје.

Седумте рида
------------

Тука, по азбучен ред накратко се набројани седумте рида на Стариот Рим, заедно со нивните латински оригинали:

* Авентин (*Aventinus*)
* Виминал (*Viminalis*)
* Есквилин (*Esquilinus*)
* Капитол (*Capitolinus*)
* Квиринал (*Quirinalis*)
* Палатин (*Palatinus*)
* Целијан (*Caelius*)
**Александар Илиевски** (роден на 24 декември 1938

 година во село Сулдурци, Радовишко) — македонски педагог и универзитетски професор.

Животопис
---------

Александар Илиевски завршил учителска школа и Филозофски факултет во Скопје (1964). Постдипломските студии ги започнал на Филозофскиот факултет во Белград, а магистрирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1993), каде што и докторирал (1995). Работел како библиотекар на Институтот за педагогија при Филозофскиот факултет (1971–1995). По докторирањето бил избран за доцент, а потоа за редовен професор на Педагошкиот факултет во Скопје по предметот Дидактика. Објавил повеќе трудови на андрагошки теми.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Илиевски*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 597. Text "series
" ignored (help)
**Проф. д-р Јован Ананиев** е професор на Правен факултет при Универзитетот „Гоце Делчев" – Штип. Роден е на 21 јануари 1978 година. Во 2000 година дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје на Катедрата за политички науки и меѓународни односи. Магистрирал на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје во 2004 година. Доктор е по политички науки, а својата докторска дисертација ја одбранил на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, 2006 година.

Професор е во наставни области: политички системи и човекови права.
Од јануари 2013 година е комесар во ЕКРИ (Европска комисија против расизам и нетолеранција) во Советот на Европа во Стразбур.
Од јануари 2011 година е комесар во Комисијата за заштита од дискриминација на Република Македонија.
Во периодот 2000 – 2006 година работи како научен соработник и проектен асистент на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје.

Од 2006 година е доцент на магистерски студии по политички науки на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, како и доцент на Факултетот за јавна администрација и менаџмент со информациски системи при Универзитетот „Св. Климент Охридски" во Битола. Од септември 2006 до јули 2007 година е раководител на Секторот за анализа, оценување и стратешко планирање и управување со кризи при Владата на Република Македонија. Од 2007 година работи како доцент на Правниот факултет на Универзитетот „Гоце Делчев" – Штип, а од 2011 година ја извршува функцијата декан на Правниот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев" – Штип.

* **Објавени научни и стручни трудови**

Наводи
------

1. ↑  „Официјално мрежно место на Превен факултет - „За факултетот"". Архивирано од изворникот на 2013-07-10. Посетено на 2013-05-17.
2. ↑  „Официјално мрежно место на Превен факултет - „Наставници"". Архивирано од изворникот на 2013-06-14. Посетено на 2013-05-17.

Надворешни врски
----------------

* Објавени научни и стручни трудови
* Универзитет „Гоце Делчев" - Штип
* Официјално мрежно место на Правен факултет при УГД Архивирано на 23 септември 2008 г.
* Репозиториум на УГД
* Електронска библиотека на УГД