**Бум** (78°14′S 162°48′E﻿ / ﻿78.233° ЈГШ; 162.800° ИГД﻿ / -78.233; 162.800Координати: 78°14′S 162°48′E﻿ / ﻿78.233° ЈГШ; 162.800° ИГД﻿ / -78.233; 162.800) е мала котлина на северната страна на Радијан Риџ, веднаш западно од котлината на Ледник за чистење на цевки и Radian Glacier, Royal Society Range.

Процесите на седиментација под влијание на динамиката на ледената покривка од доцниот кенозоик и активноста на дното-струја може да се извлечат од сеизмичкиот стратиграфски запис на континенталниот наклон и подем на Росовото Море, каде што се зачувани повеќе континуирани седиментни сукцесии во споредба со континенталниот гребен. Во оваа студија, презентираме сеизмичка стратиграфска анализа на Централниот басен што се наоѓа во северозападното Рос Море, користејќи новостекнати и постоечки податоци за сеизмичка рефлексија на наследство кои се во корелација со соседните научни локации за вежбање. 
Хроностратиграфијата на сеизмичките секвенци на Росовото Море кои лежат над границата на низата од средината на миоценот (RSU4, околу 16,5–15,5 Ma) се заснова на поранешниот проект за стратиграфија на антарктикот (ANTOSTRAT). Длабочински контури и изопах мапи на седиментни секвенци ограничени со две главни несообразности на RSU4 и RSU2 (границата на доцниот плиоцен, околу 4,0-2,8 Ma) и денешното морско дно беа произведени за да се илустрира еволуцијата на морфологијата на палео-морското дно, на седименти и депоцентрална миграција во западното Рос Море надворешната маргина. 
Резултатите од сеизмичката стратиграфска анализа покажуваат дека процесите на седиментација на гравитацијата доминирале во полнењето на Централниот басен до средината на миоценот, а потоа снабдувањето со седимент од надолната падина постепено се намалувало низ доцниот миоцен и квартерниот, веројатно рефлектирајќи промена кон поладна, помалку ерозивна промена на глацијалниот режим. 
Од доцниот плиоцен, во горниот континентален клин се развил глацијален проградувачки клин, кој се развил во горната континентална падина на устието на басенот Joides и депоцентарот на седиментот бил поместен од дното на котлината на горната падина, што укажува на попостојана појава на заземјени ледени плочи на надворешниот континентален гребен. Во меѓувреме, постојаните процеси на дното-струја по должината на падините формираа контури на падините и над врвовите на бреговите што го опкружуваат Централниот басен од средината на миоценот. Во доцниот плиоцен, контурите што се формирале од устието на басенот Џоид биле прекриени со текови на глациогени отпадоци, додека растот на контурите продолжил над и долж крилата на бреговите, подалеку на север.

Ова сугерира дека процесите на долната струја по должината на падините во близина на устието на басенот Џоид биле намалени или доминирани од ледникчото празнење до работ на континенталниот гребен. Шемите на натрупување на седиментот се разликуваат помеѓу басенот Joides/Central и Drygalski/Adare басенот сместен на најзападната маргина на Росовото Море, што сугерира дека карактеристичното глацијално/меѓуглацијално однесување на поранешните заземјени ледени струи и резервите на седимент во коритата што ги хранеле овие басени биле во голема мера контролирани. според морфологијата на палео-морското дно на западниот континентален гребен Рос Море.

Научниците од Универзитетот во Единбург, кои работат со колегите од Абердин, Ексетер и Јорк, открија котлина со големина на Велс, блиску до работ на ледената покривка на Западниот Антарктик, што може да има влијание врз тоа како се движи.

Суб-глацијалниот басен - речиси 1,2 милји длабок на некои места - беше откриен за време на радарското мапирање на пределот покриен со мраз во Веделското Море.

Котлината е со димензии 62 милји на 124 милји и сугерира дека областа е „на прагот на промена", рече водачот на проектот.

Професорот Мартин Зигерт, раководител на Факултетот за геонауки на Универзитетот во Единбург, рече: „Ова е значајно откритие во регион на Антарктикот за кој во моментов знаеме малку.

„Областа е на работ на промена, но невозможно е да се предвиди какво влијание може да биде оваа промена без понатамошна работа што ќе овозможи подобро разбирање за тоа како се однесува ледената покривка на Западниот Антарктик".

Во сродниот труд објавен во списанието Nature, моделите откриваат дека регионот на Веделското Море може да доживее потопли океански услови на крајот на 21-от век, што би можело да обезбеди поттик за промена на ледената покривка.

Студијата, објавена во Nature Geoscience, беше спроведена во соработка предводена од Универзитетот во Единбург со British Antarctic Survey и универзитетите во Абердин, Ексетер и Јорк.

Работата беше поддржана од Советот за истражување на природната средина.

Фаусто Ферачоли, од Британското Антарктичко истражување, рече: „Проектите за истражување на воздухот, како што е оној што го завршивме над ледените потоци на Институтот и Молер, ја откриваат топографијата на основата под ледената покривка на Западниот Антарктик, што може да влијае на тоа како се движи мразот.

„Потрагата да се предвиди одговорот на поранливите области на ледената покривка на климата и затоплувањето на океаните сега може да има корист од новите податоци и модели".

Силен експлозивен бум слушнаа членовите на теренската забава на Геолошкиот институт на Нов Зеланд што работеше во областа на 3 декември 1977 година. Тие го предложија името. Изворот на бучавата остана мистерија.

Наводи
------

1. ↑  Central Basin