recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Предлошка:Јазик

**Бразилски португалски јазик** — севкупно име за варијациите на португалскиот јазик кој се говори во Бразил. Бразислки португалски јазик го користат 180 милиони жители на Бразил, а и неколку милиони на бразилски имигранти кои најповеќе се во Канада, САД, Португалија, Парагвај и Јапонија. Бразилскиот португалски јазик можеме да го поделиме на:

* формална пишувана верзија
* колоквијална верзија
* дијалектална верзија

Поврзано
--------

* Јазик
* Португалски јазик

Врски
-----

* Razlike u riječima na portugalskom Wječniku.
* Gramatička pravila
* Pravopis brazilskoga portugalskoga
* Talking Brazilian
* Brazilski jezik
* Brazilski ili portugalski? Архивирано на 28 септември 2007 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 7503060-3

 |

 |
**„Венера во крзно"** (француски: *La Vénus à la fourrure*) – филм на режисерот Роман Полански од 2013 година, снимен по сценариото на Дејвид Ив (David Ives) и Полански, засновано врз истоимената драма на Ив. Главните улоги ги играат: Емануел Сење (Emmanuelle Seigner) и Матје Алмарик (Mathieu Amalric). Во 2013 година, на Канскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за „Златната палма", а следната година Полански ја освоил наградата „Цезар" за најдобар режисер.

Синопсис
--------

Откако по целодневната аудиција, останува сам во еден париски театар, Тома се јавува на телефон и некому му се жали дека не може да најде главна глумица за претставата која сака да ја режира, зашто ниедна од кандидатките не е доволно добра. Штотуку се подготвува да си оди дома, во театарот се појавува Ванда, бесрамна и дрска, но многу одлучна жена. Таа е олицетворение на сето она што го мрази Тома: таа е примитивна, глупава и не бира средства за да ја добие улогата. Бидејќи нема избор, Тома решава да ѝ ја додели улогата, а потоа е воодушевен од нејзината преобразба...

Наводи
------



1. ↑  Venera u krznu, francusko-poljski film (пристапено на 25.4.2022)
**Деми Мур** (англиски: *Demi Moore*) ― американска глумица. Својата популарност ја стекнала со учество во филмовите: Дух, Непристојна понуда и Стриптиз. Таа била омажена за глумецот Брус Вилис, со кој имаат три ќерки. Во 2005 година, по разводот со Вилис, се омажила со шеснаесет години помладиот глумец Ештон Качер.

*Оваа статија за глумец/глумица од САД е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 49413175
* LCCN: no92009167
* ISNI: 0000 0001 1472 2301
* GND: 119527898
* SUDOC: 058940251
* BNF: cb139443164 (податоци)
* BIBSYS: 97039766
* MusicBrainz: 34ee9e81-e8e5-4e5a-91cb-815e7e36ad02
* NLA: 42351438
* NDL: 00724362
* NKC: xx0011593
* BNE: XX1264946
* CiNii: DA10058244

 |

 |
**Венецијански Залив** (италијански: *Golfo di Venezia*, словенечки: *Beneški zaliv*, хрватски: *Venecijanski zaljev*) — залив во северниот дел на Јадранското Море помеѓу делтата на По (Пад) во северна Италија и полуостровот Истра во Хрватска. Неговата територија е управно поделена меѓу Италија, Словенија и Хрватска.

Географија
----------

Заливот е широк 90 км Просечната длабочина на заливот изнесува 34 метри, и во него се влеваат реките Таљаменто (Тилмент), Пијава, Адиџе, Соча, Драгоња и Брента. Поважни градови на бреговите на Венецијанскиот Залив се Венеција, Трст, Копер, Кјоџа и Пула. Заливот го опфаќа и островот Албарела, кој е популарно туристичко место.

Историја
--------

Во стариот век, заливот бил јужен крај на Килибарниот пат. Името го добил за време на Венецијанската Република, која во врвот на својата моќ го опфаќала речиси сиот северен Јадран.

Поврзано
--------

* Трстјански Залив
* Венето

Наводи
------

1. ↑  Венецијански Залив (Венецијански Залив — GeoNames)
2. ↑  „Gulf of Venice". *Encyclopædia Britannica Online*. Посетено на 18 January 2018. Text "gulf, Europe "ignored (help); Text "Britannica.com" ignored (help)

Надворешни врски
----------------

* Венецијански Залив на Ризницата ?
* Венецијански Залив — GeoNames
Во академската средина, **визитинг научник**, **визитинг истражувач**, **визитинг колега**, **визитинг предавач** или **визитинг професор** е научник од институција што посетува универзитет домаќин за да предава, предава или врши истражување на тема за која посетителот е ценет. Во многу случаи, позицијата не е платена затоа што посетителот е платен од нивната матична институција (или делумно платен, како во некои случаи на одмор од американските универзитети). Некои гостински позиции се платени.

Вообичаено, визитинг научник може да остане неколку месеци или дури една година, но престојот може да се продолжи. Вообичаено, во институцијата-домаќин е поканет научник на посета и не е невообичаено за нив да обезбедат сместување. Таквата покана често се смета за признавање на истакнатоста на научникот во областа. Посетата на истакнати визитинг научници често им овозможува на постојаните факултети и дипломирани студенти да соработуваат со истакнати академици од други институции, особено странски.

Во Обединетото Кралство, научник или академичар кој го посетува обично треба да плати таканаречена *такса за клупа* на универзитетот, што ќе овозможи пристап до заеднички канцелариски простор и други универзитетски капацитети и ресурси (како што е библиотеката). Надоместоците за клупи се разликуваат низ универзитетите во ОК.

Целта на програмите за визитинг научници е генерално да се доведе до предметниот универзитет или образовна институција исклучителен висок научник кој може да придонесе за интелектуалните и истражувачките напори на заедницата и меѓународната проекција. Оттука, покрај спроведувањето на сопственото истражување, од посетителите често се очекува да учествуваат во продуктивни институционални активности, како што се:

* Одржувајте формално предавање до институцијата-домаќин
* Вклучете се во формални или неформални дискусии со дипломирани или постдипломски истражувачки студенти
* Преземете заедничко истражување со факултетот или персоналот
* Презентирајте гостински предавања или семинари на факултетот
* Презентирајте труд како дел од семинарската програма на универзитетот

Поврзано
--------

* Почитуван визитинг професор
* Професор, за визитинг професор, поконкретно и визитинг професор во САД
* Научен соработник, за визитинг истражувач

Наводи
------

1. ↑  HLS. "Visiting Scholar and Researcher (VS/VR) Program". Harvard Law School
**Делтата Ориноко** е огромна речна делта на реката Ориноко, сместена во источна Венецуела.

Локација
--------

Делтата Ориноко е еден од осумте природни региони на Венецуела. Ја опфаќа целата држава Делта Амакуро и неколку квадратни километри од државата Монагас и државата Сукре, сочинувајќи ги сите устија на Ориноко. Поделен е на два дела: главен, на најсеверниот дел од системот, сместен помеѓу Кано Манамо и левиот брег на Кано Арагуао, каде што се основани мнозинството села, вклучувајќи ја и главниот град на државата Тукупита, и секундарното, помеѓу десниот брег на Кано Арагуао и Рио Гранде.

Народот Варао живее во регионот.

Хидрологија
-----------

Делтата е во облик на вентилатор, формирана од реката Ориноко додека се разделува на бројни дистрибутери, наречени *кањос*, кои навиваат низ делтата на патот кон морето. Главниот дистрибутер е наречен Рио Гранде, кој се испразнува на југ-југоисток преку јужниот дел на делтата, а вториот голем дистрибутер е Кано Манамо, кој тече кон север по западниот раб на делтата. Површината на овој регион е приближно 43.646 км2. Делтата Ориноко се одликува со тоа што не е центрична, нема лагуна и е океанска, нешто слична на делтата на реката Нигер. Секојдневните плими и осеки ја носат морската вода нагоре во „кањос", предизвикувајќи „макарео" или порока и го менуваат правецот на проток на вода, барем на површината.

Животна средина
---------------

Преовладувачката вегетација е во екорегионот на мочуришните шуми Делта Ориноко.  По должината на крајбрежјето и речните маргини има делови од мангрови Амазон-Ориноко-Јужна Кариба, поточно екорегионот мангрови на Гвајана.   На запад, и поблиску до крајбрежјето, има закрпи на екорегионот на мочуриштата Ориноко.

Наводи
------

1. ↑  Schipper. sfn error: no target: CITEREFSchipper (help)
2. ↑  Amazon-Orinoco ... Myers. sfn error: no target: CITEREFAmazon-Orinoco\_...\_Myers (help)
3. ↑  Tognetti, Burdette & Schipper. sfn error: no target: CITEREFTognettiBurdetteSchipper (help)
4. ↑  WildFinder – WWF. sfn error: no target: CITEREFWildFinder\_–\_WWF (help)

Надворешни врски
----------------

* Директориум за туризам во Венецуела
* Гео-еколошка карактеризација на Делта дел Ориноко (Универзитет во Тексас)
**Венигзен** (службено познат како: **Венигзен (Дајстер)**; германски: *Wennigsen* или *Wennigsen (Deister)*) — општина во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во близина на ридскиот масив Дајстер, околу 15 километри југозападно од покраинскиот главен град Хановер.

Географија
----------

### Местоположба

Општината Венигзен (Дајстер) се наоѓа на ридскиот масив Дајстер. Сместена е на околу 15 километри југозападно од покраинскиот главен град Хановер и припаѓа на историската област Каленбершки крај, која се наоѓа помеѓу Дајстер и реката Лајне. Највисока точка на подрачјето на општината, но и на целиот регион Хановер, е на 405 метри на Брен. Најниската точка изнесува 69 метри, на вливот на потоците Венигзер Милбах и Бреденбекер Бах во местото Ефешторф.

### Соседни општини

Венигзен се граничи со следниве градови (од север надесно): Герден, Роненберг, Шпринге и Барзингхаузен.

### Градски единици

Од општинската реформа во 1972 година, општината Венигзен се состои од следниве осум единици:

* Аргесторф (321 жител)
* Бреденбек со Штајнкруг (3.401 жител)
* Дегерзен (2.128 жители)
* Ефешторф (322 жители)
* Холтензен (1.299 жители)
* Зорзум (590 жители)
* Венигзен со Валдкатер (5.899 жители)
* Венигзер Марк (1.204 жители)

Историја
--------

Датумот на основање на Венигзен е непознат. Можно е да е населен помеѓу V и VIII век. Првиот документ каде се споменува градот е списа од бискупот Хартберт од Хилдесхајм. Во тоа време постоела населба на Бернхард, кмет на Попенбург, во Венигзен. На неговиот грб имал три рози секоја со по пет ливчиња. Денес, Венигзен има една од нив на својот грб.

Во текот на Триесетгодишната војна, Венигзен бил скоро целосно уништен.

Војводата Георг Вилхелм од Хановер го поделил округот Каленберг и основал нов Амт Каленберг, чиј суд се наоѓал во Венигзен. Судот и денес постои.

Познати луѓе
------------

* Адолф Фрајхер Книге (1752-1796) — писател
* Хајнц Ерхарт (1909-1979) — комедијант, музичар и глумец
* Гезине Мајснер (р. 1952) — политичар
* Ханс-Георг Венцел (1949-1999) — геодет, геофизичар и универзитетски професор
* Кристоф Мајнеке (р. 1979) — градоначалник

Панорамски поглед од манастирската црква во август 2011 г.

Галерија
--------

* Старата царинарницаСтарата царинарница
* Манастирот ВенигзенМанастирот Венигзен
* Старото училиште во БреденбекСтарото училиште во Бреденбек

Наводи
------

1. ↑   „Населеност на окрузите, општините и месните заедници во Долна Саксонија на 31 декември 2020". *Служба за статистика и комуникациска технологија на Долна Саксонија*. јули 2021. (германски)

Надворешни врски
----------------

* Венигзен на Ризницата ?
* Официјална страница (германски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Хановер |
| --- |
|  |
| 
* Барзингхаузен
* Бургведел
* Бургдорф
* Ведемарк
* Венигзен
* Вунсторф
* Гарбзен
* Герден
* Зелце
* Зенде
* Изернхаген
* Ице
* Лангенхаген
* Лацен
* Лерте
* Нојштат на Рибенберге
* Патензен
* Роненберг
* **Хановер**
* Хеминген
* Шпринге

 | ГрбГрб |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 248973663
* GND: 4065507-6

 |

 |
Персонализација на Сенатот. Од конзуларен диптих на Теодор Филоксенус, 525 AD
**Византискиот сенат** или **Сенатот на Источото Римско Царство** (грчки: Σύγκλητος, Synklētos, или Γερουσία, Gerousia) го поседува континуитетот на Римскиот сенат. Основан e во IV век од страна на Константин Велики.

Сенатот на источното Римско Царство изворно се состоел од римски сенатори, кои живееле на истокот на царството, или од оние што се преселиле во Цариград и од бирократи кои биле назначени во Сенатот. Константин Велики им нудел бесплатно земјиште на римските сенатори кои биле подготвени да се преселат на Исток. Кога Константин го основал сенатот во Византиум, тој првично наликувал на советите на поголемите градови како Антиохија, наместо на Римскиот сенат.[] Неговиот син Констанциј II ја подигнал позицијата на Сенатот на ниво на царски сенат кој во Цариград ограничена моќ, исто како во и Сенатот во Рим. Констанциј II го зголемил бројот на сенаторите до 2000 вклучувајќи ги тука и неговите пријатели, дворјани и разни провинциски официјални лица.

Состав на Сенатот
-----------------

Овластувања и функции
---------------------

Конфронтации со царот
---------------------

Опаѓање на моќта
----------------

Mоќта на Сенатот постепено се намалувала во текот на историјата, иако тој опстојувал сѐ до XIII век. Многу од неговите овластувања биле одземени во текот на правните реформи спроведени од страна на императорите Василиј I и Лав VI. Сенатот сѐ уште го задржал својот престиж, особено во XI век, кога по смртта на Василиј II неговата моќ дошла до полн израз. Со финалниот триумф на воена фракција со доаѓањето на престолот на Алексеј Комнин Сенатот почнал да го губи своето значење, а титулата сенатор можела да се купи од царот.

Последниот познат акт за кој се знае дека бил донесен од Сенатот бил изборот на Никола Канава како император наспроти Исак II Ангел и Алексиј IV Ангел, во текот на Четвртата крстоносна војна. Во времето на династијата Палеолог титулата на сенаторот сѐ уште постоела, но во кризи од средината на XIV век оваа институција конечно изчезнала.

Местоположба на Сенатот
-----------------------

Во Цариград постоеле две градби каде заседавал Сенатот. Едната била изградена од изградена од страна на Константин Велики, а подоцна била реставрирана од Јустинијан и се наоѓал на источната страна на Аугустеум, во близина на Царскиот дворец. Другата се наоѓала на северната страна на Форумот на Константин. Започнувајќи од VI век Сенатот заседавал во Големата Палата од Цариград.
Грб на Аландските Острови
**Грбот на Аландските Острови** се состои од син штит, крунисана баронска круна на која се наоѓа златен елен.

На островите, кои биле Шведска покраина, грбот е даден пред погребот на кралот Густав I во 1650 година.

Грбот првобитно наменет за островите прикажувал два поинкави елени на поле со девет бели ружи, симболички поврзани со грбот на Финска. Меѓутоа грбот кој на крајот бил направин бил со европски елен на сино поле, што е необично затоа што фауната никогаш не го вклучувал овој вид.

Канцеларијата на Шведската државна хералда открила грешка во делењето на грбовите на островите. Грбот даден на Аландските Островите бил наменет фсушност за Оланд, остров познат по ловиштата на елени. Оланд го добил грбот со бели ружи наменет за Аландските Острови, иако никакви врски немал со Финска. На Оланд е подоцна даден грбот што му одбговара, сличен на грбот на Аландските Острови.

Поврзано
--------

* Знаме на Аландските Острови

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Грб на Европа |
| --- |
|  |
| Суверени  држави | 
* Австрија
* Азербејџан
* Албанија
* Андора
* Белгија
* Белорусија
* Босна и Херцеговина
* Бугарија
* Ватикан
* Германија
* Грузија
* Грција
* Данска
* Ерменија
* Естонија
* Ирска
* Исланд
* Италија
* Казахстан
* Кипар
* Латвија
* Литванија
* Лихтенштајн
* Луксембург
* Македонија
* Малта
* Молдавија
* Монако
* Норвешка
* Обединето Кралство
	+ Англија
	+ Велс
	+ Северна Ирска
	+ Шкотска
* Полска
* Португалија
* Романија
* Русија
* Сан Марино
* Словачка
* Словенија
* Србија
* Турција
* Украина
* Унгарија
* Финска
* Франција
* Холандија
* Хрватска
* Црна Гора
* Чешка
* Шведска
* Швајцарија
* Шпанија

 |
|  |
| Делумнопризнаени | 
* Абхазија
* Јужна Осетија
* Косово
* Нагорно-Карабах
* Приднестровие
* Северен Кипар

 |
|  |
| Зависни  и др. територии | 
* Гернзи
* Гибралтар
* Ман
* Оланд
* Фарски Острови
* Џерси
* Шпицбершки Острови

 |
|  |
| Други целини | 

 |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Beatboxing

Бит-боксер демонстрира разноликос на звуци.

---

 |
| *Проблеми со пуштањето? Помош.* |

**Битбокс** (анг: *Beatbox*) e создавање музика со помош на устата. Целта e да се создаде звук кој е сличен на тој што го произведува инструмент или да се создаде ритамот на некоја песна. Способноста на уметникот за битбокс се одликува со произведување што повеќе спектри на звукови така што што повеќе би бил сличен на песната. Во битбоксот понекогаш се користи и усна хармоника. Битбоксот е дел од хип-хоп културата.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за музика е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Статијата е напишана на македонски.
**Битката кај Ѓаково** се одвила на 9 октомври 1537 година како дел од Османлиско-хабсбуршката војна (1526-1552). 

По неуспешната опсада на Виена, во 1533 година бил потпишан договор според кој Џон Саполај бил признат за крал на Унгарија како вазал на Османлиското Царство, од страна на Хабсбуршката монархија. Од друга страна, Османлиите пак ја признале хабсбуршката власт над Краство унгарија.

Сепак, ова не ги задоволило посакувањата на Фердинанд I, чии војсководачи започнале чести престрелки по должината на границата. Главно поради ова, Фердинанд одлучил да зададе одлучувачки удар во 1537 година кога испратил околу 24.000 војници составени од Австријци, Унгарци, Германци, Италијанци и Хрвати, под команда на Јохан Кацианер, да го заземат градот Осиек, а со тоа и да го прекршат договорот.

Лошите подготовки и лошата организација не дала големи резултати. Опсадата била неуспешна и христијанската армија се повлекла. По повлекувањето, Османлиите извршиле противнапад каде биле престигнати кај Џаково. Околу 200.000 луѓе биле или заробени или убиени, вклучувајќи ги и генералите Лудвиг Лодрон и Павел Бакиц.

Оваа кампања на христијаните претставува една од најголемите неуспеси, често споредувана со Мохачката битка. По оваа војна, во 1538 година бил потпишан нов договор.

Наводи
------

1. ↑  Tony Jaques: *Dictionary of Battles and Sieges:* 
A Guide to 8,500 Battles from Antiquity Through the Twenty-First Century*, Greenwood Publishing Group, 2007, ISBN 0313335397, page 1061.*

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| Османлиско-хабсбуршки војни |
| --- |
|  |
| Мохачка битка – Унгарска  кампања  – Алжир (1529) – Форментера  – Балкан – Виена (1529) – Малата  војна (1530-52) – Кесег – Корон – Тунис (1534) – Тунис(1535) – Осиек – Превеза – Диу – Кастелнуово – Алборан – Буда  – Алжир (1541) – Ница  – Унгарија (1543) – Аден  – Махдија – Гоцо – Триполи  – Егер – Понца  – Маскат  – Корзика  – Беџаја – Мостаганем – Балеарски острови – Џерба – Оран  – Мерс ел-Кебир – Малта  – Ачех – Сигетвар – Лепанто  – Тунис (1574) – Фез  – Ксар ел-Кебир – Триесетгодишна војна – Керестес – ’рт Килидонија – Свети Готард – Виена (1683) – Мохачка битка (1687) – Сланкамен  – Сента – Петроварадин – Грочка
видете исто:Османлиско-унгарски војниОсманлиско-венецијански војни (појаснување)Австро-венецијански војни (појаснување)Список на градови освоени од Османлиите |

 |
**Денот на Свети Кнут** или **празникот на Свети Кнут**, е традиционален фестивал кој се слави во Шведска и Финска на 13 јануари. Не се слави на овој датум во Данска (денот на Кнут бил преместен во Шведска, а не во Данска) и покрај тоа што е именуван по данскиот принц Кануте Лавард, а подоцна исто така се поврзува со неговиот вујко, Светиот Кануте, заштитникот на Данска.

Божиќните елки се симнуваат на дваесеттиот ден од Божиќ , а се јадат бонбоните и колачињата кои го украсиле дрвото. Во Шведска, празникот што се одржува за време на овој настан се нарекува забава на Кнут ( буквално „Пљачкање на новогодишна елка").

Потекло
-------

Кануте Лавард (*Кнут Левард* на шведски) бил дански војвода кој бил убиен од неговиот братучед и ривал Магнус Нилсон на 7 ми јануари 1131 година за да може да го езурпира данскиот престол. После неговата смрт имало граѓанска војна, што довело до тоа Кнут подоцна да биде прогласен за светец.

Бидејќи неговиот именден приближно се совпаѓа со Богојавление („тринаесеттиот ден од Божиќ"), Денот на Кнут и Богојавление биле изедначени до одреден степен. Во 1680 година, Денот на Кнут бил поместен на 13 јануари и станал познат како („дваесеттиот ден на Кнут/Божиќ").

Финска
------

Забележана е традиција која е донекаде аналогна на модерниот Дедо Мраз, каде млади мажи се облекувале како кози. Обично фустанот бил превртена крзнена јакна, маска од кожа или кора од бреза и рогови. За разлика од Дедо Мраз, Нутипуки бил застрашувачки лик (сп. Крампус). Мажите облечени како нутипуки талкале од куќа до куќа, влегувале и обично барале храна од домаќинството и особено остатоци од алкохолни пијалоци.

Во Финска Нутипуки традицијата сè уште е жива во областите на Сатакунта, Југозападна Финска и Остроботна. Меѓутоа, во денешно време ликот обично го играат деца и сега вклучува среќна средба.

Шведска
-------

Во Шведска, Денот на Свети Кнут го означува крајот на сезоната на Божиќ и празниците. Се слави со вадење на елката и танцување околу неа. Во денешно време празникот е главно за деца.

Наводи
------

1. ↑  „St. Knut's Day definition of St. Knut's Day in the Free Online Encyclopedia". Encyclopedia2.thefreedictionary.com. Посетено на 13 January 2014.
2. 1 2  „Tjugondag Knut" [St. Knut's Day]. *www.nordiskamuseet.se*. Nordic Museum. 2013-02-26. Посетено на 10 January 2016.
3. ↑  Henrikson, Alf (2013). *Svensk Historia* [*Swedish History*] (шведски). Albert Bonniers Förlag. ISBN 978-9100136567.
4. ↑  „Knut kör julen ut" [Knut drives out Christmas]. *www.firajul.nu*. FiraJul. Архивирано од изворникот на 2017-12-24. Посетено на 14 January 2016.
5. 1 2  „Julgransplundring: Rocking around the Christmas Tree". Your Living City. 3 January 2014. Посетено на 10 January 2016.
6. ↑  Bricka, Carl Frederik (1897). *Dansk Biografisk Lexikon*. **XI**. Maar – Müllner. стр. 45.
7. 1 2  af Klintberg, Bengt (2001). *Namnen i almanackan* [*The Names of the Calendar*] (шведски) (1. изд.). Stockholm: Norstedts ordbok. ISBN 91-7227-292-9. Предлошка:LIBRIS.
8. ↑  YLE: Nuutinpäivä korjaa joulun pois (in Finnish)
9. ↑  „Satakunnan Kansa". Satakunnankansa.fi. 13 January 2011. Архивирано од изворникот на 13 January 2014. Посетено на 13 January 2014.
**Берзаска** ( *Брзаска*, романски: *Berzasca* ) е населба и седиште на општина со исто име, која припаѓала на округот Караш-Северин во Романија .

Историја
--------

Според „Романската енциклопедија", местото за првпат се појавило во документи во 1692 година. По ослободувањето на Банат од Турците, била изградена првата православна црква во 1722 година, која ја заменила новата осветена црква на архангелите Михаил и Гаврил, од цврст материјал во 1836 година. Во 1777 година, во населбата биле запишани 115 семејства, претежно Власи.

Империјален ревизор Ерлер 1774 година забележува дека *Persaska* била милитаристичка населба во округот Ракаждија во областа Новопаланац, населена со мнозинство Власи.

Купувачот на српска книга бил во 1864 година од Виктор Станисављевиќ, поручник и полковник-граничар од Брзаска.

Население
---------

Според пописот од 2002 година, имало 1.490 жители. Најголем дел се 87,8% Романци, следуваат Чесите со 10,3% и Србите со 0,8% од населението.

Наводи
------

1. ↑  Ј.Ј. Ерлер: "Банат", Панчево 2003. године

Надворешни врски
----------------

* Комуна Берзаска (језик: румунски)
**Битката кај Анхијал** се одвила во 763 година во близина на Анхијал, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Византијците.

Оваа победа е една од најголемите на византискиот цар Константин V Копроним во текот на неговиот воен поход против Бугарија.

Позадина
--------

По големата победа на Бугарите во Битката кај Ришкиот превој во 759 година, Константин V започнал нов воен поход против Бугарија. Во самата Бугарија по Битката кај Ришкиот превој имало меѓусебни конфликти кои завршиле со победа на бојлите од родот Угаин. Иако имал успех против Византија, бугарскиот хан Винех бил убиен, а на негово место застанал Телец од родот Угаин.

Новиот владетел презел катастрофални напади во Тракија. Ова го принудило на византискиот цар да преземе повторен поход против Бугарите. Во јуни 763 година византиските војници на чело со Константин V се доближиле по копно до Анхијал, во непосредна близина на Стара Планина и бугарските граници. Посебна армија од скоро 10.000 коњаници била испратена против Бугарија по море со флота од 800 бродови..

Конфликт
--------

Во очекување на византиска офанзива, Телец собрал 20.000 борци од сојузните племиња (најверојатно Словени) и зазел позиција околу денешниот Ајтос. Од непознати причини, бугарскиот владетел решил да ги напушти утврдените позиции и да ги нападне византиските војници. Тоа се случило на 30 јуни 763 година. Сместена меѓу Поморијското Езеро и Црното Море, византиската армија била заштитена од заобиколување.

Битката била долготрајна со големо крвопролевање. Конечно Телец бил принуден да се спасува со бегство. Византијците исто така имале големи загуби..

Последици
---------

Веднаш по победата Константин V се вратил во Цариград. Големиот број убиени, кои ги имала византиската армија, и фактот што сојузничките словенски племиња на Телец ја продолжиле заштитата на превоите на Стара Планина, го принудиле на Константин да се откаже од влегување во внатрешноста на Бугарија.

По поразот при Анхијал во Бугарија продолжиле меѓусебните конфликти. Следен марш по копно и по море против Бугарите Константин V презел во 765 година, но овој потфат бил неуспешен заради бура, која ја уништила византиската флота.

Наводи
------

1. ↑  Златарски, I/1: 276, 281
2. 1 2  Златарски, I/1: 282
3. ↑  Златарски, I/1: 283
4. ↑  Жеков, Военната тактика Архивирано на 25 април 2009 г.
5. ↑  Бешевлиев, 90
6. ↑  Златарски, I/1: 283-287
**Берил Фаулер**, родено **Мери Берил Менцис** (1881 - 1963) била англиски сликар. Нејзините слики во масло често го прикажуваат руралниот живот во Ескдејл, Камбрија во Англија.

Биографија
----------

Мери Берил Менцис е родена во 1881 година во Њукасл на Тајн. Нејзиниот татко бил инженер. Таа беше во брак со сликарот и учител Френсис „Френк" Хју Фаулер (1878–1945) од Рептон.Таа и нејзиниот сопруг студирале со германскиот уметник Хуберт фон Херкомер во Уметничката школа на Херкомер во Буши, Хертфордшир.

Нејзината работа е вклучена во различни музејски збирки, вклучувајќи ги Музејот и уметничката галерија Буши, музејот и библиотеката Армит, музејот Бикон во Вајтхавен и уметничката галерија Лејнг.

Поврзано
--------

* Список на музеи во Камбрија

Наводи
------

1. 1 2 3  „FOWLER Beryl 1880-1963". *Artist Biographies UK*. Посетено на 2021-01-29.
2. 1 2 3  Harland, Gail (2016-06-15). *Snowdrop* (англиски). Reaktion Books. стр. 99. ISBN 978-1-78023-628-5.
3. ↑  „FOWLER Frank 1879-1945". *Artist Biographies UK*. Архивирано од изворникот на 2021-02-03. Посетено на 2021-01-29.
4. 1 2  „Bushey Artists". *Bushey Museum & Art Gallery*. Архивирано од изворникот на 2020-09-24.
5. ↑  „Fowler, Beryl, 1881–1963 | Art UK". *artuk.org* (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-02-03. Посетено на 2021-01-29.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* RKD: 28817

 |

 |
**Битката кај Ан** (кинески: 鞍之战; пинјин: Ān zhī Zhàn) ― битка водена за време на Пролетниот и есенскиот период во 589 п.н.е. на ридот Хуа во областа на денешниот град Чинан, Шандонг помеѓу државите Ќи и Чин. Завршила со победа на државата Чин и на крајот резултирало со сојуз меѓу двете држави.

Два од трите преживеани коментари на пролетните и есенските анали, Цуо Чуан и Гулијанг Чуан го опишуваат настанот што довел до битката како навреда што ја претрпел чинскиот емисар во ќискиот двор, но двата извори се разликуваат по природата на навредата. Според Цуо Чуан, војводата од Ќи им дозволил на жените да ја следат посетата на емисарот од преградена страна, жени кои потоа го навредиле емисарот со нивната смеа. Гулијанг Чуан тврди дека војводата од Ќи ги навредил емисарите на четири држави во посета со тоа што на секоја од нив и доделил служител кој ги споделувал нивните соодветни физички дефекти.

Наводи
------

1. 1 2 3  Jiang Yike, The Battle of An, Between Jin and Qi, For Hegemony Архивирано на 1 мај 2012 г.
2. ↑  Burton Watson: The Tso chuan: selections from China's oldest narrative history, Columbia University Press, 1992
**Денотат** е израз што најчесто се употребува во разговорниот стил. Го има и во научниот, административниот и публицистичкиот стил. Претставува израз што не развива нови асоцијации кај читателот, односно израз со единствено значење.

  

Пример.

* „*Во зоолошката се родија нови **лисици***."

Зборот *лисици* во овој случај претставува денотат, зашто има само едно значење - шумското животно лисица.

  

Конотат пак претставува спротивното (двозначни изрази)

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на лингвистиката е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Вир"** (француски: *Le Trou*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 9 ноември 1886 година.

Содржина
--------

Тапетарот Леополд Ренар е обвинет за убиство и за време на судењето ја изложува својата одбрана: Тој и неговата сопруга често оделе на риболов при што имале свое омилено место кое го почитувале сите други риболовци. Еден ден, тие заминале на риболов подоцна од вообичаеното и нивното место веќе го зафатило еден брачен пар. Леополд бил мирен човек и воопшто не реагирал на тоа, но неговата сопруга цело време се жалела и го карала. Најпосле, двете жени се скарале за местото и меѓу нив почнала остра тепачка. Кон тепачката се приклучил и непознатиот натрапник, а бранејќи ја жена си, Леополд го турнал човекот во реката. Потоа, додека Леополд се мачел да ги раздели двете жени, човекот веќе се удавил. По завршувањето на својот исказ, сведоците ја потврдуваат неговата приказна и Леополд е ослободен од обвинението.

Наводи
------

1. ↑  „Вир" во: Гиј де Мопасан, *Изабране новеле* (друга књига). Култура, Београд, 1950, стр. 169-178.
Нападот на Германија врз Грција
**Германска инвазија на Грција**, позната и како **Битка за Грција** или **Операција Марита** — инвазија на сојузничка Грција од страна на фашистичка Италија и нацистичка Германија за време на Втората светска војна. На германската инвазија во април 1941 година ѝ претходела италијанската инвазија во октомври 1940 година, која е позната и како Грчко-италијанска војна.

По италијанската инвазија од 28 октомври 1940 година, Грција го одбила првичниот италијански напад и контранападот во март 1941 година. Кога започнала германската инвазија, позната како операција „Марита", на 6 април 1941 година, поголемиот дел од грчката армија била на грчката граница со Албанија, тогаш вазал на Италија, од каде што нападнале италијанските трупи. Германските трупи нападнале од Бугарија, создавајќи втор фронт. Грција добила мало засилување од австралиските, британските и новозеландските сили во пресрет на германскиот напад. Грчката армија била помалкубројна во обидот да се одбрани и од италијанските и од германските трупи. Како резултат на тоа, одбранбената линија Метаксас не добила соодветно воено засилување и брзо била освоена од Германците, кои потоа ги нападнале грчките сили на албанската граница, принудувајќи ги да се предадат. Австралиските, британските и новозеландските сили биле принудени да се повлечат, со крајна цел евакуација. Неколку дена сојузничките трупи играле важна улога во ограничувањето на германскиот напредок на позицијата Термопили, овозможувајќи подготовка на бродови за евакуација на единиците што ја бранат Грција. Германската армија стигнала до престолнината Атина на 27 април и јужниот брег на Грција на 30 април, заробувајќи 7.000 австралиски, британски и новозеландски персонал и завршувајќи ја битката со решителна победа. Освојувањето на Грција завршило со освојување на Крит еден месец подоцна. По падот, Грција била окупирана од воените сили на Бугарија, Германија и Италија.
Карта на флористички царства
**Бореалното** (или **холарктичко**) **флористичко царство** ги опфаќа умерените до арктички делови на Северна Америка и Евроазија. Неговата флора е наследена од древниот надконтинент Лауразија, за што зборуваат и сличностите на флората од денешните континенти. Меѓутоа, поголем дел од ова царство бил под влијание на глацијацијата за време на плеистоценот, па затоа лауразиската флора делумно исчезнала, а дел еволуирала во нова. Терциерните реликти нашле засолниште во јужните планински делови од царството, особено во Источноазискиот регион и северноамериканскиот атлантски регион.

Бореалното царство е поделено на три флористички потцарства и девет флористички региони:

* Бореално потцарство
	+ Циркумбореален регион
	+ Источноазиски регион
	+ Северноамерикански атлантски регион
	+ Регион на Карпестите Планини
* Тетиско потцарство
	+ Макаронезиски регион
	+ Средоземни регион
	+ Сахаро-арапски регион
	+ Ирано-турански регион
* Мадреанско потцарство
	+ Мадреански регион.
**ГРАВЕ** (германски: *Grazer Wechselseitige Versicherung AG*, *GRAWE*) - австриско акционерско друштво за животно осигурување и неживотно осигурување, со седиште во Грац.

Историја
--------

Друштвото ГРАВЕ е основано во 1828 година од надвојводата Јохан од Австрија, како регионален осигурител од пожари со седиште во Грац.

Активности
----------

Групацијата ГРАВЕ е составена од 18 подружници за осигурување во 13 земји во Европа. Покрај нив, групацијата е сопственик и на подружници во секторот на недвижностите и во финансиските услуги. Во 2020 година, по тринаесетти пат ГРАВЕ ја добил наградата „Recommender Award" која ја доделува Здружението на финансиски маркетинг на Австрија (*FMVÖ*).

ГРАВЕ се вбројува помеѓу најголемите австриски осигурителни друштва, со годишен прилив од премии од над 720 милиони евра и со околу 3,8 милиони договори за осигурување. Финансиската стабилност на GRAWE концернот се отсликува преку сопствениот капитал, кој е далеку над пазарниот просек, како и конзервативниот пристап и политиката на вложување. Средствата на клиентите најчесто се вложуваат во обврзници, државни записи и депозити во банки. И покрај тоа што може да применува поедноставна проценка на активата, ГРАВЕ ја проценува по строгиот принцип на пониска вредност.

ГРАВЕ во Македонија
-------------------

Во 2007 година била основана првата подружница на австриската група ГРАВЕ во Македонија, под името „ГРАВЕ Скопје". ГРАВЕ осигурување а.д. Скопје е осигурително друштво кое работи со дозвола добиена од Министерство за финансии на Република Македонија, со решение број 11-18652/3од 15.01.2007 година и со регистрација од Централен регистар на РМ број 30120070001886 од 14.02.2007 година.

Во 2019 година, групата ГРАВЕ го купила друштвото „ЕУРОСИГ" АД Скопје кое било интегрирано во групата под името „ГРАВЕ Неживот Скопје". Во март 2020 година, групата ГРАВЕ го презела друштвото Еуролинк осигурување.

Наводи
------

1. ↑  „Осигурувањето ги штити најважните работи во животот", *Економија и бизнис*, година 22, број 267, ноември 2020, стр. 10.
2. ↑  „Осигурувањето ги штити најважните работи во животот", *Економија и бизнис*, година 22, број 267, ноември 2020, стр. 10.
3. ↑  „Историја на концернот Grawe". Архивирано од изворникот на 2018-09-02. Посетено на 2020-12-15.
4. ↑  „Историја на Grawe а.д. Скопје". Архивирано од изворникот на 2018-09-02. Посетено на 2020-12-15.
5. ↑  „Осигурувањето ги штити најважните работи во животот", *Економија и бизнис*, година 22, број 267, ноември 2020, стр. 12.
Црквата „Св. Кирил и Методиј" каде е сместена галеријата.
Вознесение на Св. Илија од крајот на 18 век од неидентификуван аврот. Потекнува од Црквата „Св. Богородица" во Јелошник
**Галеријата на икони** во црквата „Св. Кирил и Методиј" во Тетово е една од најраните поставки на икони во црковен галериски простор во Македонија. Постари од неа се само новоселската (во црквата „Успение на Богородица" во Ново Село, Штип) и Штипската (црквата „Св. Никола"). Збирката содржи 111 икони од различен формат и 1 слика на платно. Изборот на иконите и автор на концепцијата на поставката е историчарот на уметноста Коста Балабанов во соработка со Музејот на тетовскиот крај и Македонската православна црква со Полошко-кумановската епархија и Тетовското архијерејско намесништво. Иконите потекнуваат од повеќе цркви во градот Тетово (Св. Никола, Св. Богородица, Св. Димитриј и Св. Кирил и Методиј) и од поширокиот тетовски регион (црквите и капелата на Лешочкиот манастир, Св. Петка во Вратница, Св. Богородица во Беловиште, црквата Св. Богородица во Јелошник, Св. Теодор Тирон во Јанчиште, Св. Мина и Св. Ѓорѓи во Волковија, Св. Ѓорѓи во Отуње и др). Оваа збирка икони дава одличен увид во развојот на иконописот во Македонија низ целиот XIX и почетокот на XX век. Ја сочинуваат дела од познати/потпишани зографи и зографски работилници, како и од неколку неидентификувани автори. Само две икони од збирката датираат од крајот на XVIII век. Најголемиот број зографи се домашни мајстори и потекнуваат главно од Велешкиот, Тетовскиот, Крушевскиот, Дебарскиот и Малореканскиот крај. Тоа се: Јане Шишич (1856) од Тетово, Дичо Крстев (1855, 1860, 1861) и Аврам Дичов (1873) од Тресонче), Михаил Ѓурчинов од Галичник (1879), Јосиф и неговиот брат Јаков Мажовски од Лазарополе (1866, 1884, 1896, 1897), Константин Јаков (Бундовски) од Галичник (1884, 1886), Евгениј Поп Кузманов од Галичник (1882, 1888), Крсто и Константин Николиќ и Русалим Крстиќ од Лазарополе, и најмладиот меѓу нив, Димитриј Андонов Папрадишки од Папрадиште (1927). Со дополнителната стилската анализа на повеќе икони од збирката, идентификувани се уште тројца автори, Јереј Петар, Дамјан од Крушево и Анастас од Крушево, кои не оставиле потписи врз своите дела. Освен икони од домашни автори во Галеријата се изложени и икони од тројца зографи со руско потекло, Николај Јосиф, Константин Апостолович и Георги Авраамович, кои живееле и твореле во Ерусалим. Само за мал број икони со мошне препознатлив иконографски концепт може да се претпостави дека е грчки импорт. Најстарите икони во галеријата датираат од крајот на XVIII век.

Наводи
------

1. ↑  *К. Балабанов, Постојна галерија на икони во црквата Успение на Св. Богородица во Ново Село - Штип, Штип, 1972*
2. ↑  *н. Панзов, Галерија на икони, црква Св. Никола, штип 1991*
3. ↑  *К. Балабанов, Галерија на икони во црквата Св. Кирил и Методиј Тетово, Тетово 1990*

Надворешни врски
----------------

* Галерија на икони (Тетово) на Ризницата ?
Бунраку кукла
**Театарот бунраку** 文楽, исто така познат како *Нингјо Јорури* (јапонски јазик 人形浄瑠璃), се јавува на почетокот на XVII век за да постепено достигне степен на уметничкото совршенство и зрелост во текот на XVIII век.

Бунраку е еден од трите главни форми на уметност во Јапонија кои и денес опстојуваат. Други се Кабуки театарот и Хаику поезијата. Овие три форми Јапонците ги развиле во текот на Едо периодот (1600—1868 година), кога нивната земја била свет за себе, виртуелно изолирана од страна на другите народи.

Поврзано
--------

* Кабуки театар

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Бунраку театар" на Ризницата ? |
**Виртуелно влакно** е безжичен начин на пренос на податоци споредливо со протокот на податоци со оптичкото влакно. Терминот бил измислен во Салвадор, Средна Америка за да се опише услугата за комуникациска мрежа обезбедена од „Five Nines Communications, SA de CV". Безжичен пренос на податоци се користи за мобилна телефонија, мобилен интернет сервис, мониторинг и безбедносни апликации за да наведе неколку.

Тековните апликации за Виртуелни влакна (или „Fibra virtual", како што е познато на шпански јазик) се развиваат со владините агенции во Салвадор со цел да ги сервисираат образовните центри кои во моментов немаат пристап до жичен Интернет или телефонска услуга. Инсталациите со виртуелни влакна ја избегнуваат потребата од инсталирање скапи влакна или кабелски мрежи со цел пристап до области кои во моментот не се опфатени со постојните мрежи и се поефикасна опција за традиционалните безжични или тврдожични инсталации. Друга предност на Виртуелно Влакно е фактот дека тој може да носи огромна низа на сигнални протоколи во рамките на електромагнетниот спектар и не е ограничена со наследни проблеми.
**Густав Малер** (Калиште, 7 мај 1860 - Виена 18 мај 1911) — австриски композитор. Напишал 9 симфонии, меѓу кои се истакнува осмата под името „Симфонија илјади", а тоа име го добива по тоа што Малер предвидел илјада изведувачи, вокални и инструментални. Исто така компонирал и поголем број соло песни.
Спаѓа во композиторите на романтизмот од втората половина на 19 век.

Животопис
---------

Роден е во еврејско семејство во местото Калиште во тогашната Австроунгарија (денес се наоѓа во Чешка), како второ од вкупно 12 деца кои ги имале неговите родители, од таткото Бернард (1827-1889) и мајка Мари Херман Малер (1837-1889).

Многу негови браќа и сестри, рано умреле. Најстариот брат Конрад Малер, роден во 1858, починал веќе следната година 1859. Набрзо по раѓањето на Малер, неговото семејство се преселило во гарнизонскиот град Иглау (денес тој град се наоѓа во Чешка под името Јихлава). Од најмала возраст го интересирало музиката, а веќе по доселувањето во Иглау, дојдол во допир со воената музика.

Образованието го започнал во Иглау, продолжил во Прага, така што истовремено завршил и гимназија и конзерваториум (кај Антон Брукнер) во Виена, до 1878 година. После завршувањето гимназија студирал филозофија и историја, а кај Брукнер хармонија и контрапункт.

Многу работи влијаеле на него, и набрзо уште во студентските денови почнал да компонира.
Многу читал, особено Достоевски кој многу го сакал, додека музички идоли му биле Рихард Вагнер, Антон Брукнер и Волфганг Амадеус Моцарт.

После завршувањето на студиите, почнал да диригира во летниот театар во Халеу, каде диригирал од 1880 до 1881 година. Потоа диригирал оперски изведби во Љубљана од 1881 до 1883 година.

Во 1888 година, станал директор на кралската опера во Будимпешта и на ова место останал до 1891 година (три сезони).

Бронзена биста на **Густав Малер** од Огист Роден , 1909
 Портрет на **Густав Малер** , изработен 1902 од Емил Орлик

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 61732497
* LCCN: n80067106
* ISNI: 0000 0001 2135 8915
* GND: 118576291
* SELIBR: 211728
* SUDOC: 027001830
* BNF: cb13896959d (податоци)
* BIBSYS: 90058308
* MusicBrainz: 8d610e51-64b4-4654-b8df-064b0fb7a9d9
* NLA: 35322466
* NDL: 00448526
* NKC: jn19990009922
* BNE: XX1012260
* CiNii: DA00362409

 |

 |
Витрувиев човек
**Галеријата на академијата** (италијански: *Gallerie dell'Accademia*) — музеј и галерија во градот Венеција, Италија. Музејот се наоѓа на јужниот брег од Големиот канал, во населбата Дорсодуро, кај истоимениот мост.

Музејската колекција опфаќа дела од XIV век до XVIII век. Денеска оваа галерија е една од најголемите туристички атракции во градот. Во текот на 2008 година, галеријата имала 356.191 посетители.

Историја
--------

Венецијанската уметничка академија *(L'Accademia di Belle Arti di Venezia)* била основана во 1750 година од страна на венецијанскиот сенат како венецијанско училиште или академија за сликарство и архитектура. Прв претседател на академија бил сликарот Џамбатиста Пјазета.

Целта на создавањето на академијата била да се носи со веќе отворените уметнилки училишта кои опстојувале во останатите италијански градови, како Рим (Свети Лукина акадмеија), Фиренца (Ликовна академија), Милано и Болоња. Венецијанската академија била првата уметничка школа која од 1777 година започнала со реставрирање на уметничките дела. Тој сектор бил раководен од страна на Пјетро Едвардс. Професори на самата академија биле едни од најпознатите сликари од ова време како Џовани Батиста Тјеполо, Франческо Ајец, Алберто Вијани, Карло Скарпа.

Името на училиштето било променето во 1807 година во „Кралска уметничка академија", со налог на Наполеон Бонапарт, кој ја окупирал Венеција и време кога академијата била пренесена на местото каде се наоѓа и денес. Во времето на наполеонското владеење на градот, голем дел од институциите биле преименети. Наполеон конфискувал голем број на имоти, а објектите како Скола дела Карита, Конвенто деи Каноничи Латеранеси и црквата Санта Марија дела Карита станале простории на самата академија.

Колекција
---------

Музејот денеска поседува најголама колекција од венецијанското сликарство на светот, но поседува и некои дела од останатите големи италијански сликари.

Напознати дела кои се наоѓаат во галеријата се делата на Џовани Белини и Џентиле Белини, Бернардо Белото, Пацина ди Бонакида, Џовани Батиста Тјеполо, Андреа Мантења, Тицијан Вечели, Паоло Веронезе, Џорџо Вазари и други.

Едно од најпопуларните дела кој се наоѓа во галеријата е „Витрувиев човек" на Леонардо да Винчи.

Наводи
------

1. ↑  „Touring Club Italiano - Dossier Musei 2009" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2012-09-22. Посетено на 2011-03-18.

Венецијански знаменитости

|  |
| --- |
| Галерија на академијата | Арсенал | Голем канал | Дуждова палата | Ил Реденторе | Ка' д'Оро | Ка' Пезаро | Кa' Рецонико | Ка' Фоскари | Мост на воздишките | мост Ријалто | Санта Марија Глориоза деи Фрари | Санта Марија дела Салуте | Сан Марко | Санти Џовани е Паоло | Сан Џорџо Маџоре   |
**Буплеурум** (*Bupleurum*) се вид едногодишни и повеќегодишни голи растенија т.е. локални ендемски видови растенија во Националниот парк Галичица.

Опис
----

Листовите им се прости, целокрајни. Брактеите им се присутни, но кај некои отсуствуваат; брактеолите секогаш им се присутни. Чашката отсуствува. Венечните ливчиња се речиси исклучиво ѓолти, поретко бели или црвени, а терминалниот јазиковиден дел е свртен кон внатрешноста на цветот, до средината, па дури, речиси и до основата.

### Плод

Плодот е јајцевиден или долгнавест, со пет не многу јасни ребра и со појасно или послабо изразени многу тесни крилца, што кај некои тие се речиси незабележливи. Површината на плодот е мазна или брадавичеста.

Наводи
------


1. 1 2  Micevski, Razprave IV razreda Slov. Akad. Znan. Umet. 31 (12): 181 (1990)
**Галеацо I Висконти** (роден на 21 јануари 1277

 - починал на 6 август 1328

) бил владетел на Милано во периодот од 1322 до 1327 година.

Животопис
---------

Тој бил син на Матео I Висконти. На 24 јуни 1300 година се оженил со Беатриса Де Есте. Следната година бил принуден да го напушти Милано и живеел во прогонство неколку години.

Во 1322 година бил именуван за *capitano del popolo* во Милано, но набргу морал да го напушти градот поради бунтот на неговиот роднина Лодрицио Висконти. Со поддршка на Луј IV тој ја победил армијата испратена против него од страна на папата. Во 1328 година бил затворен во Монца од страна на царот поради обвинување дека го предал својот брат Марко и дека го убил Стефано Висконти. Во 1328 година бил ослобоен а по неколку месеци починал.

Неговиот син Ацоне Висконти го наследил во Милано.

Наводи
------

1. ↑  Tolfo, Maria Grazia; Colussi, Paolo (February 7, 2006). „History of Milan::: The Visconti". *Storia di Milano* (италијански). Milano: Storiadimilano. Посетено на September 3, 2011.

  


|
|  |
| Претходник**Матео I Висконти** | **Владетел на Милано**1322–1327 | Наследник**Ацоне Висконти** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 87122579
* ISNI: 0000 0001 1879 0248
* GND: 143971107
* BNE: XX1352562

 |

 |
Руски поштенска марка од 1992 година со илустрација на Буратино
**Буратино** (руски: *Буратино*) — главниот лик на книгата Златниот клуч, или Авантурите на Буратино (1936) од Алексеј Николаевич Толстој, кој се заснова на италијанскиот роман "Авантурите на Пинокио" од Карло Колоди од 1883 година. Буратино потекнува како лик во Комедија дел арте. Името Буратино е изведено од италијанскиот буратино, што значи дрвена кукла или кукла. Книгата била објавена во 1936 година, а Буратино брзо станал многу популарен меѓу децата во Советскиот Сојуз и останува така до ден-денес (Со други зборови, Буратино е еден од најпопуларните ликови на руската детска литература). Приказната е направена во неколку филмови, меѓу кои и анимираниот филм од 1959 година и филмот од 1975 година

Наводи
------

1. ↑  Dictionary Translation of Burattino