recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
|  **Успение на Пресвета Богородица** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Струмичка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°44′08.5″N 22°50′46.6″E﻿ / ﻿41.735694° СГШ; 22.846278° ИГД﻿ / 41.735694; 22.846278Координати: 41°44′08.5″N 22°50′46.6″E﻿ / ﻿41.735694° СГШ; 22.846278° ИГД﻿ / 41.735694; 22.846278 |
| **Место** | Смојмирово |
|  **Општина** | Берово |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Успение на Пресвета Богородица |
|  **Завршено** | средина на 19 век |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабна |
|

**Успение на Пресвета Богородица** — главна селска црква во малешевското село Смојмирово. Црквата се наоѓа на крајот од селото и има доминантна позиција во однос на остатокот од селото.

Историја
--------

Црквата била изградена во средината на 19 век, а била обновена во 1907 година од страна на доселеници од Рибница, Пиринска Македонија.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата е трикорабна, со четиристрана апсида. Таа во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди. Кон нејзината јужна страна е доградена припрата. Црквата е оградена со камена ограда, при што влезната порта се наоѓа во нејзниот средиштен дел. Влезната порта всушност се наоѓа на предната страна од четириделната камбанарија со квадратна основа. Камбанаријата е во бела боја и на секоја страна има по три хоризонтални затворени прозорци, од кои најголеми се оние на последниот четврт дел. Покриена е со пирамидален кров од ќерамиди над кој има крст.

Во внатрешноста на црквата се сочувани 10 икони кои биле дел од иконостасот на првобитната црква. Дрвениот иконостас бил изработен од локални резбари, додека зографските работи се дело на мајстори од Банско и Разлог.

Поврзано
--------

* Струмичка епархија
* Смојмирово

Наводи
------

1. 1 2 3  Илиевска-Арсова, Весна (2011). „Пијанец-Малеш, изобилство од сонце и насмевки!" (PDF). Штип: Центар за развој на Источен плански регион. стр. 40. Посетено на 27 јануари 2017.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Црква „Успение на Пресвета Богородица" - Смојмирово на Ризницата ?
**Чарлс Лајл**
Барон **Чарлс Лајл** (14 ноември 1797. – 22 февруари 1875.) бил шкотски адвокат, геолог, и промотор на униформитаризмот.

Чарлс Лајл е роден во Кинорди, (денес Ангус), Шкотска, како најстар од десетте деца. Татко му, исто така Чарлс, бил адвокат и ботаничар.

Научен придонес
---------------

Интересирањата на Лајл за геологијата се движеле од вулканите и геолошките динамики преку стратиграфијата, палеонтологијата и глациологијата, до теми кои денeс би можеле да се сместат во раноисториската археологија и палеоантропологијата. Сепак, најпознат е по својата улога во популаризацијата на доктрината за униформитаризам.

Униформитаризам
---------------

Од 1830. до 1833. објавени се неговите томови ‘Принципи на геологијата‘ (анг. Principles of Geology). Работниот поднаслов бил ‘Обид да се објаснат поранешните промени на Земјината површина врз основа на данешните случувања‘ (анг. An Attempt to Explain the Former Changes of the Earth's Surface by Reference to Causes now in Operation), и ова го објаснува силното влијание на Лајл врз науката. Заедно со својот претходник Џон Плејфер (енгл. John Playfair), тој бил главен заговорник на тогаш контроверзната идеја за униформитаризам, дека земјата е обликувана со бавни движења како резултат на сили кои дејствуваат многу долг период.

Ова било спротивно од катастрофизмот, геолошка идеја која се поклопувала со староста на земјата која ја наметнала библиската хронологија. Во различни ревизии на изданието (вкупно дванаесет, во текот на 1872 г.),‘ Принципите на геологијата‘ бил највлијателниот геолошки труд во средината на 19. век, и многу направил геологијата да го добие сегашниот облик. За овие напори промовиран е во витез во 1848 г. а потоа и во барон во 1864 г.

Надворешни врски
----------------

* Дела од Чарлс Лајл на проектот „Гутенберг"
* Чарлс Лајл во NNDB: Notable Names Database

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 68999334
* LCCN: n82000959
* ISNI: 0000 0001 2281 3369
* GND: 118575538
* SUDOC: 033715459
* BNF: cb12327353g (податоци)
* BIBSYS: 90179941
* NLA: 35714557
* NDL: 00768989
* NKC: jn20020102063
* BNE: XX1349488
* CiNii: DA07759080

 |

 |
|  |
| --- |
|  **Свети Димитриј** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Кукуречанска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°1′57″N 21°15′49″E﻿ / ﻿41.03250° СГШ; 21.26361° ИГД﻿ / 41.03250; 21.26361Координати: 41°1′57″N 21°15′49″E﻿ / ﻿41.03250° СГШ; 21.26361° ИГД﻿ / 41.03250; 21.26361 |
| **Место** | Дихово |
|  **Општина** | Битола |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Димитриј Солунски |
|  **Завршено** | 1830 |
|  **Живопис** | 1931 |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабна |
|

**Свети Димитриј** — главна селска црква во битолското село Дихово.

Локално е позната како Горна Црква и градена е како патријаршистичка за време на грчката пропаганда во селото.

Опис
----

Црквата претставува мала трикорабна градба со интересно обликувана камбанарија прилепена на западната фасада. Апсидната конха од надворешната страна е карактеристична по високиот прозорец во средината и дванаесетте плитки ниши, поставени по шест лево и десно од него. На јужната фасада од црквата оставени се два посебни влезови од кои едниот комуницира со наосот а другиот, оној источниот, служи за дирекно влегување во олтарниот простор. Над влезот во наосот, во полукружна ниша, постои сликана претстава, со допојасјето на Свети Димитриј. Во подножјето на овој простор, насликан во поново време испишана е годината 1830. Според внатрешниот изглед на црквата, може да се заклучи дека и таа најверојатно настрадала во периодот на Првата светска војна. На ѕидовите од наосот и олтарниот простор не постојат траги од ѕидно сликарство. Иконостасот во храмот е составен од три реда на икони, кои потекнуваат од периодот помеѓу двете светски војни. На поголемиот дел од нив, испишана е 1931 годината. Сепак, како сведоштво дека црквата егзистира од постар датум се неколкуте сочувани икони од 18 и 19 век. Значајна е претставата на Распетието Христово од 1785 година, дело на познатиот корчански мајстор Константин Зограф, кој заедно со неговиот брат и близок соработник Атанас, оставиле како сведоштва на својата работа, многу насликани ансамбли и икони на териториите на денешна Албанија, Света Гора, северна Грција а присутни биле и во неколку цркви во потпелистерскиот дел, како Дихово, Велушина и Претор.

Галерија
--------

* Влезната врата на цркватаВлезната врата на црквата
* Икона во дел од фасадатаИкона во дел од фасадата
* Поглед на цркватаПоглед на црквата

Поврзано
--------

* Битолско архијерејско намесништво
* Кукуречанска парохија
* Дихово

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Димитриј" - Дихово на Ризницата ?
Унгарци во Скореновац, Војводина играат чардаш 
Унгарци во Дорослово, Војводина играат чардаш 
**Чардаш** (унг. *Csárdás*) е традиционален унгарски народен танц. Настанал во Унгарија, а бил популаризиран од циганските оркестри во Унгарија, а и во соседна Војводина, Словачка, Словенија , Хрватска, Карпатска Рутенија, Трансилванија и Моравија, како и меѓу банатските Бугари, меѓу кои и оние од самата Бугарија.

Историја
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Чардаш

"Чардаш" (1904) од Виторио Монти, во изведба на оркестарот на Военото воздухопловство на САД

---

 |
| *Проблеми со пуштањето? Помош.* |

Танцот води потекло од унгарскиот *вербункош* од XVIII век, кој се користел при регрутирање на војници за во унгарската војска.

Чардашот се одликува со варијабилен темпо: почнува бавно (*лашу*), а завршува во многу брзо темпо (*фриш*). Постојат и други темпови варијации наречени *ритка чардаш*, *шуру чардаш* и *шекош чардаш*. Музиката е во 2/4 или 4/4 такт. Танцувачите се машки и женски, со тоа што жените се облечени во традиционални широки црвени здолништа, кои се при вртењето на танчерките се шират на специфичен начин.

Чардашот е присутен како тема и во класичната музика, особено кај композиторите: Имре Калман, Франц Лист, Јоханес Брамс, Јохан Штраус, Пабло де Сарасате, Петар Илич Чајковски и други. Веројатно најпознатиот чардаш е епонимната композиција на Виторио Монти за виолина и пијано. Ова виртуозно дело има 5 темпови варијации.

Поврзано
--------

* Марк Рожавелѓи
* Виторио Монти
* *Монти Чардаш*

Библиографија
-------------

* Sárosi, Bálint, *Zigeunermusik* (Циганска музика), 1977

Наводи
------

1. ↑  Кауфман, Николай (2002). „Песните на банатските българи". *Регионални проучвания на българския фолклор. Том 4. Северозападна Българија: общности, традиции, идентичност* (бугарски): стр. 36. ISSN 0861-6558.

Надворешни врски
----------------

* Чардаш во изведба на Најџел Кенеди
Женскиот центриран приказ на Христовото раѓање
**Христијанскиот феминизам** е еден аспект на феминистичката теологија кој има за цел да ја унапреди и разбере рамноправноста меѓу мажите и жените морално, социјално и духовно од христијанска перспектива. Христијанските феминисти тврдат дека придонесите од страна на жените се неопходни за целосно разбирање на христијанството. Христијанските феминисти веруваат дека Бог не дискриминира врз основа на биолошки утврдени одлики како што се полот и расата. Проблемите кои тие ги опфаќаат се ординацијата на жените, машката доминација во христијанскиот брак, признавањето на еднаквите духовни и морални способности, репродуктивните права, и потрагата по женското божество. Христијанските феминисти често ги имаат предвид учењата на другите религии и идеологии како и библиските докази.

Терминот Христијански егалитаризам често се користи од страна на оние кои се залагаат за полова еднаквост и правичност меѓу христијаните, но не сакаат да имаат врски со феминистичкото движење.

Наводи
------

1. ↑  Harrison, Victoria S. "Modern Women, Traditional Abrahamic Religions and Interpreting Sacred Texts." *Feminist Theology: The Journal of the Britain & Ireland School of Feminist Theology* 15.2 (2007):145-159.
2. ↑  McPhillips, Kathleen. "Theme: Feminisms, Religions, Cultures, Identities." *Australian Feminist Studies* 14.30 (1999).
3. ↑  Daggers, Jenny. "Working for Change in the Position of Women in the Church." *Feminist Theology: The Journal of the Britain & Ireland School of Feminist Theology* 26 (2001)
4. ↑  McEwan, Dorothea. "The Future of Christian Feminist Theologies--As I Sense It: Musings on the Effects of Historiography and Space."
5. ↑  McIntosh, Esther. "The Possibility of a Gender-Transcendent God: Taking Macmurray Forward." *Feminist Theology: The Journal of the Britain & Ireland School of Feminist Theology* 15 (2007): 236-255.
6. ↑  Polinska, Wioleta. "In Woman's Image: An Iconography for God." *Feminist Theology* 13.1 (2004):40-61
7. ↑  Clack, Beverly. "Thealogy and Theology: Mutually Exclusive or Creatively Interdependent? *Feminist Theology: The Journal of the Britain & Ireland School of Feminist Theology* 21 (1999):21-38.
8. ↑  Groothuis, Rebecca M. Ronald Pierce and Gordon Fee eds. "Feminism Goes to Seed."www.christianethicstoday.com/CET/CET/CETJournal.pdf Feminism Goes to Seed]
**Шарл де Гол** (Лил, 22 ноември 1890

 - Коломбе-ле-Дез-Еглиз, 9 ноември 1970

) бил француски генерал и државник, претседател на Петтата Француска Република од 1959 година, голем светски политичар и борец против фашизмот.

Животопис
---------

Политичка кариера
-----------------

Како претседател на Франција, де Гол му го признал правото на алжирскиот народ на самоопределување и со спогодбата во Евијан (во 1962 г.) ја завршил седумгодишната војна. Истовремено со стабилизацијата на економската политика во земјата, ја поведол Франција по патот на самостојна надворешна политика и ги повлекол француските сили од НАТО.

Значење и влијание
------------------

Во книгата „Болка", француската писателка Маргерит Дирас остро го критикува де Гол, пишувајќи дека „во него има нешто застрашувачко, ужасно". Притоа, таа го обвинува де Гол го дека во своите говори никогаш не ги спомнал концентрационите логори и француските граѓани депортирани во нацистичка Германија за време на Втората светска војна. Според неа, како водач на десницата, де Гол ѝ се обраќал само неа во своите говори и посакувал народот да биде слаб и да му верува, односно посакувал буржоаски народ, а неговата одбојност кон народот била поврзана со стравот да не се намали неговата улога и значење во војната.

Наводи
------

1. ↑  Marguerite Duras, *Bol*. Sarajevo: Svjetlost, 1988, стр. 51.
2. ↑  Marguerite Duras, *Bol*. Sarajevo: Svjetlost, 1988, стр. 38.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 27064969
* LCCN: n79041762
* ISNI: 0000 0001 2125 1165
* GND: 118537849
* SELIBR: 188027
* SUDOC: 026884410
* BNF: cb11904345m (податоци)
* BIBSYS: 90154609
* MusicBrainz: f80b63b4-99a1-4b15-8444-82ad51ce501d
* NLA: 36142989
* NDL: 00437451
* NKC: jn19990002580
* Léonore: C/0/18
* RLS: 000083109
* BNE: XX1101615
* CiNii: DA00531109

 |

 |
Замокот Шарлоттенборг Мотала ШведскаЗамокот Шарлоттенборг Мотала Шведска
**Шарлотенборг** (*Charlottenborgs slott*) е велепоседнички дом во Мотала на брегот на Мотала во округот Естерјетланд, Шведска.

Замокот бил изграден во средината на 17 век од грофот Лудвиг Вирих Левенхаупт (1622-1668) и именуван во чест на неговата сопруга, Шарлот фон Хоенлохе-Нојштајн (1626-1666). Шарлотенборг била поранешна резиденција на генералот Адам Лудвиг Левенхаупт (1659-1719) и инженерот Даниел Фрејзер (1787-1849). Куќата од средината на седумнаесеттиот век, е прикажана со гравирање во топографијата *Suecia antiqua et hodierna* од Ерик Далберг (1625-1703), таа била изградена на помодерен начин во осумнаесеттиот век.

Од 1959 година, дворецот е во сопственост на Општина Мотала. Денес во Шарлотенборг се наоѓа Музејот Мотала, со изложби за локалната историја. Музејот исто така изложува и уметност од 17 век до 20 век. Меѓу застапените уметници има дела од Бруно Лиjeфорс (1860–1939) и Јохан Крутен (1858–1932).

Наводи
------

1. ↑  „History". Motala Museum. Архивирано од изворникот на 27 August 2008. Посетено на 16 May 2012.
2. ↑  „Erik Jönsson Dahlberg". *Treccani*. Посетено на December 1, 2019.
3. ↑  Robert Ekinge. „Lewenhauptarna på Charlottenborg" (шведски). Архивирано од изворникот на 18 September 2012. Посетено на 16 May 2012.
4. ↑  „Adam Ludwig Lewenhaupt". *Svenskt biografiskt lexikon*. Посетено на December 1, 2019.
5. ↑  „Charlottenborgs slott". *motala.se*. Архивирано од изворникот на 2019-12-19. Посетено на December 1, 2019.
6. ↑  „Bruno Andreas Liljefors". *Svenskt biografiskt handlexikon*. Посетено на December 1, 2019.
7. ↑  „Johan Krouthén". *linesandcolors.com*. Посетено на December 1, 2019.
**Шарлот хорнетс** — американски професионален кошаркарски тим со седиште во Шарлот, Северна Каролина. Хорнетс се натпреваруваат во Националната кошаркарска асоцијација (НБА), како член на Источната конференција во Југоисточна дивизија на лигата. Тимот е во сопственост на членот на Кошаркарската куќа на славните Мајкл Џордан, кој се заинтересирал за тимот во 2010 година. Хорнетс своите домашни натпревари ги играат во Спектрум центарот во Аптаун Шарлот.

Оригиналниот тим на Хорнетс бил основан во 1988 година, од страна на Џорџ Шин. Во 2002 година, седиштето на тимот се преместува во Њу Орлеанс и стануваат Њу Орлеанс Хорнетс. Во 2004 година, НБА го основал тимот **Шарлот Бобкетс**, кој во тоа време се сметал за нов и неискусен тим. Во 2014 година, Бобкетс биле преименувани во Шарлот Хорнетс и се здобиле со официјалната историја и рекордите на оригиналните Хорнетс (кои се протегаат од 1988 до 2002 година), додека тимот на Њу Орлеанс бил преименуван во Пеликанс.

Наводи
------

1. ↑  „Michael Jordan becomes Bobcats Majority Owner". *Bobcats.com*. NBA Media Ventures, LLC. March 17, 2010. Посетено на May 1, 2016.
2. ↑  Ozanian, Mike (June 12, 2014). „Michael Jordan Is A Billionaire After Increasing Stake In Hornets". *Forbes*. Посетено на June 12, 2014.
3. ↑  "Charlotte Bobcats Become NBA’s 30th Team" *NBA.com*
4. ↑  „Jordan: Bobcats changing name to Hornets". *NBA.com*. Turner Sports Interactive, Inc. May 21, 2013. Архивирано од изворникот на June 8, 2013. Посетено на May 21, 2013.
5. ↑  Spanberg, Erik (April 29, 2014). „End of an era: With Charlotte Bobcats out of the playoffs, Hornets return". Charlotte Business Journal. Within two weeks, the Charlotte franchise plans to flip the switch and become the Hornets, adopting the nickname used by the city's original pro basketball team from 1988 to 2002.
**Ерих фон Фалкенхајн** (германски: *Erich von Falkenhayn*; Бург-Белхау, 11 ноември 1861 — Потсдам, 8 април 1922) бил германски војсководец и началник на генералштабот на германската војска од 1914 до 1916 година за време наПрвата светска војна.

Кариера
-------

Од 1896 година до 1903 година служел како офицер во Кина во текот на „Боксерското востание". После тоа, тој служел во Брауншвајг, во Мец и во Магдебург, секој пат со поголем ранг. Пред војната во1913 година, бил назначен за пруски Министер на војната. Како и повеќето, не мислел дека ќе има сеопшта војна, но бил во групата која го убедувала царот да објави војна.

По Битката кај Марна, на 14 септември 1914 година, станал началник на генералштабот наместо Молтке. Соочен со неуспехот на Шлифеновиот план, Фалкенхајн се обидел во „Трка до морето"  да маневрира со британските и француските сили со серија на конфликти во северна Франција и Белгија, а со цел да стигне до брегот на Северното Море. Французите ги престигнале Германците во првата битка на Ипра. Фалкенхајн сакал да продолжи со офанзивна стратегија на Западниот фронт, а во исто време да води ограничена кампања на Источниот фронт, надевајќи се дека Русија полесно ќе прифати примирје, ако не е понижена. Поради ова, тој дошол во судир со Хинденбург и Лудендорф кои сакале масовен напад на Исток. Фалкенхајн ја започнал Верденската битка со надеж дека масакрот ќе ги наведе политичките водачи од Европа да стават крај на војната, а од друга страна сметал дека губитоците се поголеми за Франција отколку за Германија. Поради неуспех во Битката кај Верден и неколку неуспеси на Исток, Фалкенхајн бил разрешен од местото началник на генералштабот, и на негово место бил поставен Паул фон Хинденбург.

Подоцнежна кариера
------------------

По смената од местото началник на генералштабот, Фалкенхајн ја презел командата на Деветтата армија во Трансилванија, и во август 1916 тргнал во офанзива со Мекензен против Романија.

Силите на Фалкенхајн го освоиле Букурешт за помалку од 4 месеци. По овој успех, Фалкенхајн ја презел командата над турските сили во Палестина, но не успеал да ги спречи Британците да го заземат Ерусалим во декември 1917 година.

Во февруари 1918 година, Фалкенхајн станал командант на Десеттата армија во Белорусија. Во пензија заминал во 1919 година, кога се повлекол на својот имот, каде напишал неколку книги за војната, за стратегијата и автобиографија.

Наводи
------

1. ↑  Falkenhayn 2009, стр. 96. sfn error: no target: CITEREFFalkenhayn2009 (help)
Дело на Љубов Попова, 1920-1921, дел од колекцијата на Костаки
**Збирката на Костаки** е уметничка колекција на дела од уметници на руската авангарда, собрани од страна на колекционерот, Џорџ Костаки. Собирањето на делата започнало во 1946 година, а содржи дела изработени од почетокот на 20 век до крајот на меѓувоениот период. Колекцијата вклучува 1.275 дела (масла, проекти, керамика и друго), со што претставува најголема збирка на руската авангарда надвор од Русија. Од страна на грчката држава овие дела се откупени во 1997 година, кога министер за култура бил Евангелос Венизелос. Државниот музеј на современа уметност е основан паралелно со преземањето на колекцијата, а еден дел од оваа колекција е постојана поставка во музејот.

Џорџ Костаки (1913 - 1990), кој работел како возач во грчката амбасада во Москва, ги откупувал делата на руските авангардни уметници. Се смета дека за купување се потрошени околу 40 милиони евра, а за складирање дополнителни 200.000 евра.

Наводи
------

1. ↑  *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 37, σελίδα 153*. Αθήνα: Πάπυρος Λαρούς. 2000.
2. 1 2  „Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης". Посетено на 7/09/2015. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. ↑  New York Times, *George Costakis, 77, collector of Soviet Artworks. 3 Μαρτίου 1980*
4. ↑  „SOS για τη Συλλογή Κωστάκη". *Η Αυγή*. 8 Φεβρουαρίου 2014. Архивирано од изворникот на 2014-03-30. Посетено на 2015-10-07. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
Збигњев Бјењковски
**Збигњев Бјењковски** (полски: *Zbigniew Bieńkowski*; 31 август 1913, Варшава - 23 февруари 1994) - полски поет.

Творештво
---------

Иако Бјењковски се појавил на сцената пред Втората светска војна, како следбеник на авангардата, објавувајќи ги своите песни по списанијата, тој ѝ припаѓа на повоената полска поезија. Првата година по ослободувањето на Полска ја објавил збирката „Проблемот на фантазијата" со која веднаш се вброил меѓу најважните полски поети. Речиси 15 години подоцна ја објавил својата втора поетска збирка „Три поеми" (1959), која не само што е една од највредните остварувања во современата полска поезија, туку е значајна и во европски размери. Уште со својата прва книга Бјењковски покажал дека мислите за војната можат да се искажат во вид на мисловна лирика која, исто така, е еден вид борба и непокор. Делото „Три поеми" е обид за поезијата да се размислува со помош на средствата на лирската поезија. Песните во неа се еден вид философски есеи за принципите на поетското творештво, но изразени со поетска постапка, а не со философска. Тие се истовремено поеми, поетски трактати и химни на поезијата како уметност на зборот, како и најлирски песни што може да се напишат. За Бјењковски, зборот е сè, зашто предметот постои само откако ќе се именува, а името може да открие нови особини на нештата и појавите. Неговата фантазија е творечка и тој се задлабочува не само во проблемот на создавањето на поезијата, туку и во механиката и психологијата на секое творење. Иако е далеку од описот на интимните чувства, Бјењковски ги поставува проблемите на својата поезија како најопшти проблеми, им дава личен тон, ги збогатува со чувства и со фантазија и го принудува читателот да тргне на едно големо патување кон непознатото.

Наводи
------

1. ↑  *Savremena poljska poezija*. Beograd: Nolit, 1964, стр. 153-154.
**Што направи Џек?** (англиски: *What did Jack do?*) - американски краток филм од 2017 година, во режија на Дејвид Линч, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: мајмунот Џек Круз, Дејвид Линч и кокошката Тутотабон.

Синопсис
--------

Во железничка станица, полициски детектив (го игра Линч) го испрашува мајмунот Џек (го игра Круз) во врска со можното убиство на еден орангутан, а во врска со кокошката Тутотабон. Низ разговорот се открива врската на мајмунот со кокошката, а кога се појавува таа, мајмунот потрчува по неа. Тогаш, детективот им наредува на полицајците да го фатат Џек и да го уапсат, обвинувајќи го за убиството.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, What Did Jack Do? (2017) (пристапено на 22.6.2020)
**Штит**
**Поле**
**Штитодржач**
**Штитодржач**
**Девиза (борбен повик)**
**Челенка**
**Венец**
**Плашт**
**Шлем**
**Круна**
**Подножје**
**Орден**
**Чесни фигури**
**обични**
**фигури**
**Девиза**
Грб
Елементи на грбот
На кралскиот грб на Обединетото Кралство стоел мал штит на кралството Хановер во периодот помеѓу 1801 и 1837 г. кога британскиот монарх исто така ја имал и титулата „Крал на Хановер"
Во хералдиката, **штитот** е претставува главен елемент на еден грб. Неговиот облик датира од средновековните штитови на витезите кои ги носеле во битка, па така тие се разликуваат од регион до регион. Бидејќи овој облик претставува воинствена алатка, во Британија жените користеле лозанж (ромбоиден облик), додека свештените лица и жените во континентална Европа користат кружен или овален штит. Се среќаваат и други облици како ронделата, која честопати се доделува на истакнати членови на домородното население во Канада.

**Малиот штит** е помал штит кој е поставен врз (во) главниот штит. Овој се користи за звања, како да речеме за претенденти, или пак со слична намена, за означување на територијални претензии (т.е. повикување на право), но може да се користи и едноставно како фигура. Во англиската хералдика сорпугот на хералдичка наследничка (жена која нема браќа) може да го постави грбот на нејзиниот татко во средиштето на неговиот сопствен грб како *претензија* дека тој е глава на семејството на нејзиниот татко. Потоа следното поколение овој аранжман го преуредува со накрсна поделба.

Точки
-----

Примери за штитови: 1: варјашки (или старофранцуски), 
2: француски, 
3: овален, 
4: лозанж, 
5: квадратен, 
6: италијански, 
7: швајцарски, 
8: италијански, 
9: германски, 
10: полски, 
11: португалски или шпански.
Ова се местата на штитот (на македонски и англиски) кои се употребуваат во блазони со цел да се опише каде (и како) треба да се нацрта фигурата:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * A - Чело (*Chief*)
* B - Десно (*Dexter)*
* C - Лево (*Sinister*)
* D - Основа (*Base*)
* E - Десно чело (*Dexter Chief*)
* F - Средно чело (*Middle Chief*)
* G - Лево чело (*Sinister Chief*)
 |  | * H - Почесно место (*Honour Point*)
* I - Повез (*Fess Point*)
* J - Папок (*Nombril Point*)
* K - Десна основа (*Dexter Base*)
* L - Лева основа (*Sinister Base*)
* M - Средна основа (*Middle Base*) (ретко употребувано)
 |

Наводи
------

1. ↑  Boutell, Charles (1914). Fox-Davies, A.C. (уред.). *Handbook to English Heraldry, The* (XI. изд.). London: Reeves & Turner. стр. 33.
Шандор Тар
**Шандор Тар** (унгарски: *Tar Sándor*), (1941, Хајдушамшон, Унгарија - 2005, Дебрецин, Унгарија) бил современ унгарски писател.

Животопис
---------

Шандор Тар е роден во 1941 година во Хајдушамшон. Матурирал во инженерското средно училиште во Дебрецин, каде работел во фабриката за медицински инструменти. Од 1991 до 1999 година бил дел од уредувачкиот тим на "Holmi".
Тар умрел во 2005 година во Дебрецин.

Творештво
---------

Шандор Тар е автор на поголем број поетски и прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: англиски, француски, германски, фински, чешки и руски. Исто така, неговиот расказ "*Имаме нешто проживеано*" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "*Сецирање на живо*", во издание на издавачката куќа "Темплум".

Негови поважни дела се:

* *Патничкиот број 6714* (кратки раскази), 1981 година
* *Зошто е добро да се биде пајак?* (раскази), 1989 година
* *Толку беше* (раскази), 1993 година
* *Сè е многу далеку* (роман), 1995 година
* *Нашата улица* (роман), 1995 година
* *Сивиот гулаб* (роман), 1996 година
* *Нора доаѓа* (раскази), 2000 година
* *На крајот на географската карта* (кратки раскази), 2003 година
* *Договор* (кратки раскази), 2004 година

Наводи
------

1. 1 2  *Сецирање на живо - Антологија на унгарскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2009, стр. 236.
2. ↑  *Сецирање на живо - Антологија на унгарскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 117287253
* LCCN: nr91004777
* ISNI: 0000 0001 1780 4900
* GND: 121284808
* SUDOC: 034574972
* BNF: cb12531707h (податоци)
* NKC: mzk2005282403

 |

 |
Шанон во своето устие во Лимерик
**Шанон** (ирски: *an tSionainn / an tSionna*, англиски: *Shannon*) — најдолгата река во Ирска со течение од 360,5 км. Сливното подрачје зафаќа површина од 16.865 км2, — една петтина од површината на Ирска.

Го дели западниот дел на Ирска (претежно покраината Конахт) од источниот и јужниот (Ленстер и најголемиот дел од Манстер). Исклучок од ова е грофовијата Клер, која е на запад од реката, но управно е дел од покраината Манстер. Шанон е значајна физичка препрека помеѓу источниот и западниот дел на островот и има помалку од триесет места на премин помеѓу градот Лимерик на југ и селото Даура на север.

Реката е наречена по келтската божица Шона.

Шанон играла важна улога во водниот сообраќај уште во стариот век, за што сведочи нејзиното присуство на картите на Птоломеј (I век). Тече во јужен правец, од изворот Шанон Пот (Легнашина) во грофовијата Каван, па свртува на запад и се влева во Атлантскиот Океан преку устие долго 102,1 км, на чиј крај се наоѓа градот Лимерик.. Источно од Лимерик реката добива плима и осека, која се задржува сè до основата на браната Арднакруша.

Стопанско значење
-----------------

Шенон во Атлон, Вестмит
Иако е долга 360,5 км, Шанон се издига само 76 м во надморска височина, и затоа е лесна за пловидба со малку преводници. Кај месноста Арднакруша е изградена хидроелектрана.

Сообраќајот на стоки по реката е развиен во голема мера во 1980-тите години, со вложувања вредни преку 2,5 милијарди евра. Има поголем терминал за танкери кај Гојнс, како и помало нафтено пристаниште кај аеродромот „Шанон".

Поврзано
--------

* Шанон (град)
* Аеродром Шанон
* Список на реки во Ирска

Наводи
------

1. ↑  „Primary Seniors - Mountains, Rivers & Lakes". Ordnance Survey Ireland. Посетено на 28 May 2014.
2. ↑  Biology and Management of European Eel
(Anguilla anguilla, L) in the Shannon Estuary, Ireland  Архивирано на 7 септември 2014 г.
3. ↑  Mícheál O Súilleabháin. „Listening to difference: Ireland in a world of music". Во Harry Bohan and Gerard Kennedy (уред.). *Global aspirations and the reality of change*. Архивирано од изворникот на 2012-04-04. Посетено на 2015-03-07.
4. ↑  „Facts". Ordnance Survey Ireland. Посетено на 2014-09-09.
5. ↑  „Going through Ardnacrusha" (PDF). *Inland Waterways News*. IWAI (Summer 2001 - Volume 28 Number 2). Архивирано од изворникот (PDF) на 2016-03-04. Посетено на 2015-03-07.

Надворешни врски
----------------

* Шанон (река) на Ризницата ?
* Информации, карти и др. за течението на Шанон и пловидбата по неа Архивирано на 4 декември 2005 г. — Здружение за внатрешна пловидба на Ирска (англиски)
* „река Шанон". *Енциклопедија „Британика"*. (англиски)
A: врежани знаци од Дупјачката таблица. B: примероци од натписи на линеарното писмо А. C: примероци од знаци на други палеоевропски глинени таблици.
Модел на таблицата
**Дупјачка таблица** — дрвена таблица со врежани натписи од 5202 (± 123) г. пр.н.е. Нејзината старост е утврдена со радиојаглеродно датирање и претставува многу рано сведоштво за писменоста на подрачјето на Македонија. Откриена е во 1993 г. во неолитската населба на брегот на Костурското Езеро  кај селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија и напишана е на сè уште недешифрирано писмо.

Откривање
---------

Самата езерска населба е откриена зимата 1932 г. кога нивото на водата се смалило, откривајќи ги остатоците. Во 1935 г. Антониос Керамопулос направил првичен увид. Ископувањата почнале во 1992 г. предводени од Георгиос Хурмузијадис, професор по праисториска археологија на Солунскиот универзитет. Местото било населено мошне долго време, од средниот неолит (5600–5000 г. пр.н.е.) па сè до крајот на неолитот (3000 г. пр.н.е.). Ископани се разни предмети како керамика, дрвени градежни елементи, остатоци од дрвени структурни елементи, семки, коски, фигурини, накит, свиралки и дрвена таблица со непознати писмовидни знаци од обете страни.

Откриената таблица е претставена во февруари 1994 г. на симпозиум во Солунскиот универзитет. Наодите од наоѓалиштето се неформално опишани во напис од 2000 г. и од Хормузијадис во 2002 г.

Самата таблица е делумно оштетена кога била изложена на свеж воздух, извадена од бескислордната средина во која лежела многу долго време. Потоа била конзервирана ѝ се уште се изучува.

Поврзано
--------

* Неолитот во Македонија
* Винчанско писмо
* Дупјачка неолитска населба

Наводи
------

1. ↑  Facorellis, Yorgos; Sofronidou, Marina; Hourmouziadis, Giorgos (2014). „Radiocarbon dating of the Neolithic lakeside settlement of Dispilio, Kastoria, Northern Greece". *Radiocarbon*. **56** (2): 511–528. doi:10.2458/56.17456. S2CID 128879693.
2. ↑  Whitley, James. "Archaeology in Greece 2003–2004". *Archaeological Reports*, No. 50 (2003, pp. 1–92), p. 43.
3. ↑  OWENS, GARETH A.. "BALKAN NEOLITHIC SCRIPTS" , vol. 38, no. 1-2, 1999, pp. 114-120
4. ↑  *Eptakyklos: literary and archaeological magazine*, June 2000

Надворешни врски
----------------

* „Анаскама" — стручно списание на археолозите што работат во Дупјак (грчки)
Цитохром *c* со хем *c*.
**Цитохромите** се клеточни хембелковини (односно пигменти). Тие се наоѓаат во клетките на сите аеробни организми, врзани за митохондриите или слични структурни елементи на клетката. Нивната простетична група е со металопорфирински карактер (Fe-протопорфирин, цитохемин итн.). Таа овозможува пренесување на електрони во респираторната низа при што металот (обично железо) повратно преминува од повисок на понизок оксидационен степен.

Видови
------

Цитохромите имаат карактеристични апсорпциони спектри, врз основа на кои се и откриени во 1882 година. Така, првите испитувања на цитохромот од миокардот (срцевиот мускул) покажале дека, според апсорпционите спектри, постојат најмалку три видови на цитохроми: *a*, *b* и *c*. По тоа, во различен биолошки материјал, утврдено е постоење на повеќе видови на цитохроми *a*, *b* и *c*, на пример: *a*, *a3*, *b*, *b5*, *c*, *c1*, *c2* итн.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на биологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh87005369
* GND: 4148701-1
* BNF: cb12267063m (податоци)
* NDL: 00573115
* NKC: ph669538

 |

 |
Структура на цитозом-пероксизом
**Цитозомите** или **микротелца** се органели својствени за животинските и растителните клетки. Тие се субмикроскопски структури кои можат да имаат јајцевиден, сферен или друг неправилен облик со единечна мембрана и матрица. Во матрицата на цитозомите често доааѓаат аморфни нуклеоиди и кристални инклузии.

Се делат на:

* пероксизоми

Тие се наоѓаат во клетките на асимилациониот паренхим на листот. Содржат ензими кој учествуваат во разградувањето на водородниот пероксид, од каде и доаѓа името пероксизоми.

* глиоксизоми

Ги има кај семиња што содржат резервни материи (рицинус, сончоглед и др.)
Во нив се наоѓаат ензими кој за време на 'ртењето и растењето на никулецот имаат важна улога во хидролиза на масните матери, односно преопразувањето на липидите до јаглехидрати.
Проглас на Грчко-македонската тупаница за забрана за користење на македонскиот јазик
**Грчко-македонска тупаница** *(грчки: Ελληνική Μακεδονική Πυγμή)* била грчка националистичка и терористичка организација во Егејскиот дел на Македонија во периодот меѓу двете светски војни. Формирана била во 1926 година по Грчко-турската војна, а дејствувала во Костурско, Леринско, Воденско, Кајларско итн.

Дејствување
-----------

Организирани групи ги крстосувале македонските села и го тероризирале македонското население за „доброволно" да се иселува во Бугарија или во прекуокеанските земји (Канада, САД и Австралија). Со прогласи ги предупредувале Македонците (од 2 до 80 години) дека е строго забрането користењето на македонскиот јазик.

Наводи
------

1. 1 2  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 138. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
2. ↑  Во оригиналниот документ во склоп на грчката пропаганда да го негира македонскиот народ и јазик, македонскиот јазик го нарекува бугарски јазик.
3. 1 2  *Хр. Андоновски, Вистината за Егејска Македонија, Скопје, 1971*
4. ↑  *С. Киселиновски, Грчката колонизација во Егејска Македонија (1913–1940), Скопје, 1981* - во оригиналниот документ не се зборува за македонскиот јазик, туку за бугарски што е нормално за грчката националистичка омаловажувачка политика.
Воведна фаза на војната.
Персија 490. п. н. е.
**Грчко-персиските војни** биле серија на воени конфликти помеѓу неколку грчки градови-држави и Персија, кои започнале околу 499 г.п.н.е. а завршиле околу 448 г.п.н.е. Но не сите грчки градови-држави војувале против Персијанците, некои од нив биле неутрални а некои биле и сојузници со Персијанците.

Она што денес е познато за овој конфликт речиси целосно потекнуваат од грчки извори. Пред сè од записите на Херодот од Халикарнас кој во петтиот век пред нашата ера патувал низ средоземните земји, од Скитија до Египет. Неговите записи се собрани во неговата книга Ιστοριης Απόδειξη. Тукидид Атињанинот на некој начин продолжил со работата на Херодот. Неговата збирка на записи е позната како Ξυγγραφη (Пелопонеската војна). Се верува дека умрел пред да ја заврши оваа книга. Подоцна се појавуваат записи од Ефор, како и од Диодор од Сицилија.

Постојат и оскудни персиски извори, како на пример материјалите на Кнедус, личен лекар на Артаксеркс Мнемон.

Добар дел од овие записи не се сочувани. Фрагменти од записите биле чувани во мириобиблон. Подоцна биле преработени од страна на Фотеј кој пак станал Екуменски Патријарх во Цариград во деветтиот век од нашата ера. Но во книгата Еклогај од императорот Константин VII Порфирогенит (913 0 919 г.) и во Суда речникот од десеттиот век стои дека овие записи најверојатно биле изгубени после уништувањето на царската библиотека на Светата столица на Цариград од страна на крстоносците на Четвртата крстоносна војна во 1204 година.

Наводи
------

1. ↑  
Kagan, Donald (1989). The Outbreak of the Peloponnesian War. Cornell University Press. ISBN 0-8014-9556-3.
**Штефан Конрад Раб** (германски: *Stefan Konrad Raab*) (роден на 20 октомври 1966) е Германски забавувач, комичар, музичар и поранешен водител на телевизија. Раб ја започна

својата телевизиска кариера како домаќин на комедијата „Вивазија" во 1993 година. Тој стана добро познат во 1994 година, откако состави хит сингл, кој го измами тренерот на националниот фудбал, Берти Вогтс. Од 1999 до 2015 година, тој беше домаќин на синоќешната шоу на комедија ТВ Тотал и исто така создаде голем број други телевизиски емисии, како што се Beat the Raab и Bundesvision Song Song Contest. Во раните 2010-ти, Раб се сметаше за најмоќната германска телевизиска програма.  
Раб е толку познат по неговата повторлива улога како продуцент, писател и изведувач на германски записи на Евровизија на почетокот од 1998 година. Тој беше starвезда на националното претселективно шоу Беше утврден победничкиот влез на Германија на натпреварот 2010 година во Осло.
**Флавиј Домник** — византиски воен службеник и патрикиј, активен во периодот на владеењето на Јустинијан I (527–565). Не треба да се поистоветува со неговиот современик Домник, преторијански префект на Илирија (мандат 535–540).

Животопис
---------

Домник првпат се споменува во 536 година. Тој бил член на византискиот сенат. Прокопиј запишал дека Домник бил исптатен во Африка, заедно со Герман и Симах. Тројцата биле задолжени со справувањето на воениот бунт на Стоцас. Домник ја презел командата на пешадијата во таа област, наследувајќи го Јован Драчки. Тој бил војсководач на пешадијата за време на Битката кај Скал Ветерес (537). Во битката победа извојувал Герман со неговите сили. Герман, Домник, И Симах биле повикани назад во Цариград во 539 година.

Документите од 540 година укажуваат на титулите кои ги користел Домник: доместик, поранешен конзул (почесен конзул), и патрикиј. За време на своето служење во Африка, Домник најверојатно бил магистер милитум. Но очигкедно е дека во 540 година не имал никакви воени титули. Таа година, царот Јустинијан I ги назначил Домник и Максимин како негови нови пратеници во дворецот Витигес (536–540) во Равена. Домник исто така испорачал писмо од царот Јустинијан до папата Вигилиј (537–555). Се вратил во Цариград, носејќи писма од Вигилиј до царот Јустинијан и Мина. Во писмата се разговарало за работи поврзани со верата. Домник го додал својот сопствен потпис на писмата „како начин на одобрување".

Писмата на Вигилиј се зачувани. Тие ги поддржуваат одлуките на Цариградскиот собор од 536 година. Донесените одлуки биле во согласност со правилата од Четвртиот вселенски собор (451) и спротивни на монофизитството. Одобрувањето на нивната содржина од страна на Домник укажува на фактот дека тој бил следбеник на халкидонското христијанство. Нема други идни спомнувања на Домник.

Извори
------

* Bury, John Bagnell (1958). *History of the Later Roman Empire: From the Death of Theodosius I to the Death of Justinian, Volume 2*. Mineola, New York: Dover Publications Incorporated. ISBN 0-486-20399-9.
* Martindale, John Robert; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, J. уред. (1992). *The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: A.D. 527–641*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.


1. 1 2 3 4 5 6  Martindale, Jones & Morris 1992, стр. 415–416 harvnb error: no target: CITEREFMartindaleJonesMorris1992 (help).
2. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, стр. 415 harvnb error: no target: CITEREFMartindaleJonesMorris1992 (help).
3. ↑  Bury 1958, стр. 144–145 harvnb error: no target: CITEREFBury1958 (help).
**Доминик Лакатош** (роден на 8 април 1997 г.) е Чешки професионален играч на хокеј на мраз. Моментално настапува за ХК Витковица од Шешката Екстралига (ЕЛХ). Тој бил избран од Њујорк Ренџерс во шестото коло, вкупно 157-ми севкупно, на нацртот за влез во НХЛ 2017 година.

Играчка кариера
---------------

Лакатош го направил своето деби во Чешката Екстралига играјќи со HC Bílí Tygři Liberec за време на Сезоната 2014-15 во Чешката екстралига.

Во сезоната 2018-19, Лакатош не можел да го репродуцира својот претходен офанзивен резултат со Либерец пред да биде позајмен од колегата од ЕЛХ, ПСЖ Берани Злин, до крајот на кампањата на 14 ноември 2018 година  Во неговиот ангажман во Злин, Лакатош го вратил својот резултатски допир и собрал 4 гола и 13 поени во 20 натпревари пред да биде отповикан од неговата позајмица од Либерец пред истекот на рокот за тргување на ЕЛХ на 31 јануари 2019 година

На 7 мај 2019 година, Лакатош го напуштил Либерец за да потпише двегодишен договор со колегата од ЕЛХ, ХЦ Витковице.

Статистика за кариера
---------------------

### Редовна сезона и плеј-оф

### Меѓународни

Личен живот
-----------

Тој е со Ромско (циганско) потекло.

Наводи
------

1. ↑  „Dominik Lakatoš" (Czech). hockej.cz. Посетено на 2016-08-22.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
2. ↑  „Dominik Lakatoš" (Czech). hcbilitygri.cz. Посетено на 2016-08-22.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3. ↑  „Dominik Lakatos from Liberec joins Zlin on loan" (Czech). HC Zlin. 2018-11-14. Архивирано од изворникот на 2019-02-14. Посетено на 2018-11-14.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
4. ↑  „Trade deadline summary" (Czech). hokej.cz. 2019-01-31. Посетено на 2019-01-31.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  „Dominik Lakatos is moving to Vitkovice" (Czech). HC Vítkovice. 7 May 2019. Посетено на 7 May 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
6. ↑  Romský hokejista Lakatoš: Pro všechny je hrdina, tohle mu lidé vzkazují!

Надворешни врски
----------------

* Biographical information and career statistics from Eliteprospects.com, or Eurohockey.com, or The Internet Hockey Database
Поклоничката црква во Штајнхаузен (1728-31)
Внатрешност на Поклоничката црква во Вис
**Доминикус Цимерман** (германски: *Dominikus Zimmermann*; 30 јуни 1685 - 16 ноември 1766) — германски архитект и штукатор во стилот рококо.

Живот
-----

Цимерман е роден во 1685 г. во Гајспоинт, близу Весобрун, Баварија. Станал градежен мајстор и штукатор. Неговиот постар брат Јохан Баптист Цимерман бил архитект и фрескописец. Браќата твореле заеднички, изработувајќи ремек-дела како црквата Штајнхаузен. Доминикус Цимерман потекнувал од семејство на уметници и занаетчии од таканаречената „Весобрунска школа". Работел најпрвин како штукатор, а потоа станал градежен мајстор и архитект. Живеел во Ландсберг на Лех и служел како негов градоначалник од 1748 до 1753 г. Починал близу Поклоничката црква во Вис кај Штајнгаден во 1766 г.

Поважни дела
------------

* опатиската црква во Мединген (1716-1725) во округот Дилинген
* старата градска куќа (1719) и црквата Св. Јован (1752) во Ландсберг на Лех
* Поклоничка црква Штајнхаузен, близу Бад Шусенрид (1728-1733)
* Богородичната црква во Гинцбург (1735-1740)
* Поклоничка црква во Вис, близу Штајнгаден (1745-54)

Надворешни врски
----------------

* Доминикус Цимерман на Ризницата ?
* Доминикус Цимерман на archINFORM (англиски)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 54941611
* LCCN: n85127320
* ISNI: 0000 0000 6677 6806
* GND: 118636928
* SUDOC: 158723600
* BNF: cb11983702v (податоци)
* ULAN: 500006492
* RKD: 86435

 |

 |
**Христо Бојаџиев**  (Битола, 1948) – македонски фотограф.

Животопис и творештво
---------------------

Основното и средното образование го завршил во родниот град и низ целата своја кариера работел во Битолскиот народен театар како музички и уметнички илустратор.

Од 1970 година се занимава со уметничка фотографија и дизајн на театарски плакати.

Бојаџиев имал четири самостојни изложби а учествал на групни изложби во Македонија и во странство.

Тој е автор на фотографиите, а соавтор со Владо Ѓорески на плакатот и целокупниот дизајн на III и V Меѓународно графичко триенале во Битола, на целокупниот рекламен материјал за Охридско лето 97 и 98 исто така во соавторство со Владо Ѓорески.

Тој е автор на многу плакати за филмски фестивали и театарски претстави, за Мајските оперски вечери - Скопје, Битолско културно лето, филмскиот фестивал „Браќа Манаки "– Битола исто така во соавторство со Владо Ѓорески..

Добитник е на првата награда за дизајн на уметнички плакат и специјално признание на Меѓународната изложба на уметничка фотографија во Загреб, награда за плакат на претставата за „Калугерички тишини", награда за плакат за претставата „Полковник птица "– Народен театар – Прилеп исто така во соавторство со Владо Ѓорески, Награда за уметничка фотографија на конкурсот на Советот на Европа, награда „4 ноември "на градот Битола за проектот „Од македонската ризница", на Стерина наградата во Нови Сад, за музика на претставата „Подземна Република ", Народен театар Битола.

Неговиот фотографски опус е суптилен, поетичен со исклучително импресионистичко присуство на природата како и одредени апстрактни и рефлексивни експерименти.
Целокупниот негов богат фотографски опус не е објавен ниту доволно проучен во рамките на македонското фотографско и уметничко творештво.

Наводи
------

1. ↑  „/ Христо Бојаџиев". Архивирано од изворникот на 2014-10-07. Посетено на 2020-08-15.
2. ↑  Институт за театрологија[*мртва врска*]
3. ↑  Институт за театрологија[*мртва врска*]