recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Жан Огист Доминик Енгр** (француски: *Jean-Auguste-Dominique Ingres*; 29 август 1780 - 14 јануари 1867) бил француски сликар, претставник на академската уметност.

Животопис
---------

Енгр е роден во јужниот дел на Франција, во семејство на сликари, вајари и писатели. Најпрвин студирал на Факултетот за религија во родниот град, а потоа учел во уметничкото училиште во Тулуза (1791-1797). Таму, Енгр се запознал со делата на италијанската ренесанса (особено, Рафаел) и со делата на неговиот следен професор, Жак-Луј Давид. Во август 1797 година, Енгр заминал во Париз, каде што првично учел во училиштето во Лувр, а во 1799 се префрлил во *École des Beaux-Arts* (Школата за убави уметности). Првично, Енгр сликал стандардни теми од антиката, но наскоро сфатил дека не е доволно само да го копира античкиот свет, и покажал жив интерес за природата. Енгр починал на 14 јануари 1867 година од пневмонија.

Творештво
---------

Енгр првично бил под силно влијание од неговиот учител, Жак-Луј Давид. Од овој период се сочувани неколку слики, претежно машки актови. Но, подоцна, Енгр станал зрел уметник и неговите портрети спаѓаат меѓу исклучителни остварувања на францускиот портрет од 19 век. Меѓу неговите најпознати дела се:

* Мадона со дете
* Едип и Сфингата
* г-ѓа Ривиер

Значење и влијание
------------------

Една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич се вика „Енгровата одалиска".

Галерија
--------

* Јупитер нимфата (1811)Јупитер нимфата (1811)
* Едип и Сфингата (1808)Едип и Сфингата (1808)
* принцот Гурјев (1821)принцот Гурјев (1821)
* Смртта на Леонардо Да Винчи (1818)Смртта на Леонардо Да Винчи (1818)
* La Grande Odalisque (1814)La Grande Odalisque (1814)
* Извор (1856)Извор (1856)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Жан Огист Доминик Енгр" на Ризницата ? |

* Site de l'exposition Ingres au musée du Louvre
* Dominique Ingres sur Artcyclopedia
* Biography, Style and Artworks
* Biography and Selected Works of Dominique Ingres
* Jean Auguste Dominique Ingres.org
* Gallery of Ingres Paintings Архивирано на 16 декември 2011 г.
* *A Closer Look at the portrait of Louis-François Bertin by Ingres* (Louvre Museum)
* NEW ADVENT article on Ingres
* Memorial Page at FindaGrave

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 76327826
* LCCN: n81047807
* ISNI: 0000 0001 2140 0757
* GND: 11855560X
* SELIBR: 208917
* SUDOC: 02727330X
* BNF: cb12015522j (податоци)
* BIBSYS: 90237078
* ULAN: 500028037
* MusicBrainz: 220c7a73-bc8e-4a12-b6f3-a0e3aa2b1b05
* NLA: 35222301
* NDL: 00444253
* NKC: jn19990003898
* The Léonore id LH//1335/27 is not valid.
* BNE: XX976852
* CiNii: DA02012689
* KulturNav: id
* RKD: 41067

 |

 |





1. ↑  Tadeuš Ruževič, *Izabrane pesme*. Beograd: Treći trg / Čigoja štampa, 2013, стр. 312-313.
**Валтер Рутман** (герм. *Walter Ruttmann*, (28 декември 1887 – 15 јули 1941) — германски режисер, ран режисер на ескпериментални филмови заедно со Ханс Рихтер и Викинг Егелинг.

Рутман е роден во Франкфурт на Мајна; учел архитектура и сликарство и работел како графички дизајнер. Започнал со филмската кариера во раните 1920-ти години. Неговиот прв краток апстрактен филм е „Опус I" (1921), проследен од „Опус II" (1923), како експерименти со новите форми на филмскиот израз. Влијанието на овие апстрактни филмови е особено воочливо во делото на Оскар Фишингер во 1930-тите. Рутман и неговите колеги од авантгардното движење го збогатиле филмскиот јазик како медиум со нови техники и форми.

Рутман бил истакнат претставник на авантгардниот филм, но и музика. Рано во кариерата, Рутман се стекнал со меѓународни признанија за неговите апстракции прикажани на Баден-Баденскиот фестивал во 1929 иако биле стари речиси осум години. Заедно со Ервин Пискатор работел на експерименталниот филм „Мелодија на светот" (1929).

За време на нацистичкиот период работел како асистент на режисерката Лени Рифенштал во филмот „Триумф на волјата" (1935).

Починал во Берлин, во 1941 година.

Одбрана филмографија
--------------------

*Lichtspiel Opus I* (1921)
*Lichtspiel Opus II* (1922)
* „Игра на светлината: Опус I" (*Lichtspiel: Opus I*) (1921)
* „Игра на светлината: Опус II" (*Lichtspiel: Opus II*) (1922)
* „Игра на светлината: Опус III" (*Lichtspiel: Opus III*) (1924)
* „Игра на светлината: Опус IV" (*Lichtspiel: Opus IV*) (1925)
* „Берлин: Симфонија на еден велеград" (*Berlin: Die Sinfonie der Großstadt*) (1927) во соработка со Алберто Кавалканти
* „Мелодија на светот" (*Melodie der Welt*) (1929)
* „Викенд" (*Wochenende*) (1930) [експериментален филм само со звук, без слика]
* „Ачајо" (*Acciaio*) (Stahl, 1933)
* „Старогерманска селска култура" (*Altgermanische Bauernkultur*) (1934)
* „Брод во нужда" (*Schiff in Not*) (1936)
* „Манесман" (*Mannesmann*) (1937)
* „Дршка, германско дело во својата работа" (*Henkel, ein deutsches Werk in seiner Arbeit*) (1938)
* „Арсеналите на Германија" (*Waffenkammern Deutschlands*) (1940)
* „Германски тенкови" (*Deutsche Panzer*) (1940)
* „Рак" (*Krebs*) (1941)

Надворешни врски
----------------

* Валтер Рутман на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 54246262
* LCCN: no90021074
* ISNI: 0000 0001 2133 5748
* GND: 119053500
* SUDOC: 073916420
* BNF: cb12466357m (податоци)
* ULAN: 500112601
* MusicBrainz: 86c81926-3b2e-4be7-ab9f-dec8f718e9ed
* NKC: pna2010573571
* BNE: XX1649034
* RKD: 324438

 |

 |


  


|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ГерманијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Германија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Швентине** (германски: *Schwentine*) — река во северна Германија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн. Долга е околу 62 километри и извира од врвот Бунгсберг, највисоката точка во покраината, близу селото Каседорф во Источен Холштајн. Потоа тече од нејзиниот извор до Кил, каде се влева во Килскиот Фјорд, залив на Балтичкото Море. Поминува низ неколку езера, вклучувајќи го Големото Пленско Езеро, најголемо езеро во Шлезвиг-Холштајн, како и низ градовите Ојтин, Маленте, Плен, Прец и Кил.

Управување со водата
--------------------

Швентине има големо значење во снабдувањето со питка вода. Водоводот Швентинетал (*Wasserwerk Schwentinetal*) се наоѓа во близина на Клаусдор од 1900 година.

Иако долината на Швентине дава извонредни природни пејзажи долж целата нејзина должина, таа е поврзана со индустријализацијата на градот Кил. Две хидроелектрани, сега прогласени за споменици на културата (едната на Розенското Езеро) биле изградени од бродоградителот Бернхард Ховалт, и денес сè уште работат.

Некогашната значајна воденичка индустрија, денес повеќе не постои. На старото бродоградилиште Ховалт (кое било споено со претпријатието HDW), од кое останала само старата метална леарница, му се дало нов живот како индустриски музеј. Благодарение на различни програми, областа околу естуарот на Швентине постепено го изгубил својот карактер како индустриски отпад.

Освен во почетната област на естуарот, никакви товарни бродови не пловат по Швентине. Наместо нив, дозволени се само рекреативни бродови.

Природна заштита
----------------

Стариот ракав на Швентине (*Altarm der Schwentine*) е дел од Швентине, кој бил прогласен како природен резерват од 1984 година. Го добил овој статус поради тоа што областа останала близу до нејзиниот природен изглед поради стрмните речни брегови и е станиште за бројни ретки растенија и животни. Покрива област од 19 хектари.

Историја
--------

Поврзано: Вагрија
Името Швентине доаѓа од словенскиот збор *Свентана* или балтичкото *швента*, што означувало „светата" (*die Heilige*); поврзано: Балтословенски јазици.

Првичниот извор на Швентине не бил на Бунгсберг, туку во близина на Борнхефед. Изворот на денешната Алте Швентине е сметан од историчарите, приронаучниците и јазичарите како првичен извор на Швентине. Во текот на раниот среден век малата река ја обележувала границата помеѓу германската и саксонската област.

Галерија
--------

Устието на реката Швентине кај Рибарскиот пазар во Кил
* Изворот на Алте Швентине близу БорнхефедИзворот на Алте Швентине близу Борнхефед
* Швентине близу Бад МалентеШвентине близу Бад Маленте
* Швентине во областа помеѓу Прец и Розенското Езеро близу РајсдорфШвентине во областа помеѓу Прец и Розенското Езеро близу Рајсдорф

Наводи
------

1. ↑  Landesamt Schleswig Holstein, p. 13
**Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби** (англиски: *Lady Emily Charlotte Mary Ponsonby*, 1817–1877) била англиска писателка.

Живот
-----

Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби е родена во Лондон во 1817 година. Нејзин татко бил Џон Понсонби, 4-ти гроф од Бесбороу, кој бил министер за внатрешни работи во 1834 година. Нејзина тетка била Лејди Каролин Ламб, чиј сопруг ќе стане премиер.

Ракописот на нејзиниот татко бил лош дури и пред да доживее несреќа со возење што го влошила проблемот. Емили била неговата најстара немажена ќерка и таа служела како негова секретарка.

Понсонби напишала голем број романи кои раскажувале приказни поставени во повисоките класи. Овие романси биле објавени анонимно. Починала на 3 февруари 1877 година во нејзиниот дом во Лондон.

Дела
----

* *The Discipline of Life* (1848)
* *Pride and Irresolution* - a sequel
* *Mary Gray, and other Tales and Verses* (1852)
* *Edward Willoughby* (1854)
* *The Young Lord* (1856)
* *Sunday Readings, Consisting of Eight Short Sermons Addressed to the Young* (1857)
* *A Mother's Trial* (1859),
* *Katherine and her Sisters* (1861)
* *Sir Owen Fairfax* (1866)
* *A Story of Two Cousins* (1868)
* *Olivia Beaumont and Lord Latimer*

Наводи
------

1. 1 2 3  Maria Luddy, ‘Ponsonby, Lady Emily Charlotte Mary (1817–1877)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004 accessed 29 March 2015
2. 1 2  Sutherland, John (2014). *The Longman Companion to Victorian Fiction*. стр. 514. ISBN 9781317863335.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Општински бањи Хамбург
Финансиска агенција (Finanzbehörde) Хамбург
Музеј за историјата на Хамбург во 1930
**Фриц Шумахер** (4 ноември 1869 - 5 ноември 1947) бил германски архитект и урбан дизајнер.

Шумахер е роден во дипломатско семејство во Бремен. Семејството Шумахер живееле таму од 15-от век.

Тој го поминал неговото детство во Богота, Колумбија (1872–74) и во Њујорк (1875–83). По студирањето во Минхен и Берлин, во 1901 Шумахер станал професор за внатрешен дизајн на Техничкиот универзитет во Дрезден. Таму проектирал многу општински згради, шесто со поранешниот студент и архитектонски вајар Рихард Куел.

Во 1908, на возраст од 39, ја прифатил понудата како градежен директор на градот Хамбург. Неговите достигнувања за градежниот развој во Хамбург од тоа време до неговото повлекување во 1933, го промениле лицето на градот кон уметничкото и архитектонското движење *Neue Sachlichkeit* и ставил акцент на локалниот градежен материјал „циглата". Наследството на неговите достигнувања се сè уште видливи во многу окрузи на Хамбург и денес, а многу често и основа за сегашните урбанистички проблеми на градот. Шумахер умрел во 1947, во болница во Хамбург.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фриц Шумахер (архитект)" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 37709294
* LCCN: n81071084
* ISNI: 0000 0001 0964 9226
* GND: 118611585
* SUDOC: 074346032
* BNF: cb162645347 (податоци)
* ULAN: 500019652
* RKD: 71370

 |

 |
**Шведското женско лоби** е непартиска организација за политичко застапување и чадор организација за шведските женски права и женски организации. Основана е на иницијатива на Владата на Шведска во 1997 година, врз основа на моделот на Европското женско лоби (EWL) на ниво на Европската Унија и има 40 организации членки. Нејзин претседател е Ана Јотас Сендквист. Целта на организацијата е „да ги интегрира женските перспективи во сите политички, економски и општествени процеси, локално како и меѓународно", врз основа на Конвенцијата на Обединетите нации за елиминација на сите форми на дискриминација врз жените и Пекингската платформа за акција .

Шведското женско лоби е шведска координација на Европското женско лоби. Ева Фагер од Шведското женско лоби служи како потпретседател на EWL.

Претседатели
------------

* Гунвор Нгарамбе 1997–2009 година
* Гертруд Астром 2009–2015 година
* Клара Берглунд 2015–2016 година
* Ана Јотас Сендквист 2016 –

Поврзано
--------

* Норвешко женско лоби

Наводи
------

 

1. ↑  Beijing Platform for Action, United Nations
2. ↑  Swedish Women's Lobby, European Women's Lobby

Надворешни врски
----------------

* Шведско женско лоби
Теодор Обанел
**Теодор Обанел** (француски: *Théodore Aubanel*, 1829-1886) - француски поет и драматург од Прованса.

Животопис
---------

Обанел е роден во Авињон.

Творештво
---------

Обанел е еден од основачите на движењето „Фелибриж" (*Felibrige*), кое се залагало за промоција на провансалкиот јазик. Книжевните класификатори го сметаат за Петрарка во кругот на Фелибристите, како што Мистрал бил споредуван со Хомер. Неговото дело „Венера од Арле", химна на светлата голотија, предизвикало голем гнев кај свештенството, така што еден примерок кој паднал во рацете на бискупот од Авињон, веднаш бил уништен.

Наводи
------

1. ↑  Alphonse Daudet, *Pisma iz mog mlina*. Zagreb: Znanje, 1986, стр. 14.
2. ↑  Alphonse Daudet, *Pisma iz mog mlina*. Zagreb: Znanje, 1986, стр. 16.
**Флоренс Гудинаф** (на англиски: Florence Laura Goodenough) (родена 1886, почината 1959) била американски психолог и професор на Универзитетот во Минесота (University of Minnesota). Позната е по создавањето на Минесотската скала за претшколски деца (Minnesota Preschool Scale) и тестот "Нацртај човек" (Goodenough Draw-A-Man test, сега Goodenough-Harris Draw-A-Person Test). Автор е на учебник по детска психологија (Handbook of Child Psychology, 1933). Во 1942 година, станала претседател на Националниот совет на жени-психолози на Америка, а позната е и по тоа што ѝ била инструктор на Рут Хауард, втората Афроамериканка која станала доктор на науки по психологија.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 39740130
* LCCN: n50035045
* ISNI: 0000 0001 1057 5762
* GND: 1055122834
* SUDOC: 071520589

 |

 |
Научен труд за фотографија.
**Шарл Кро** (Фабрезан, 1 октомври 1842 — Париз, 9 август 1888) е француски пронаоѓач и поет. Шарл Кро го поставил теоретското решение на Палеофон и решавање на проблемите за фотографиите во боја. Сепак, тој умрел во сиромаштија и никогаш не бил признат, поради повлијателни и повеќе финансирани конкуренти. Со својата теориска работа, тој многу придонел за употребата на звучното снимање. Во Франција постои академија и музеј во чест на овој пронаоѓач.

Животопис
---------

Роден бил во 1842 година во Фабрезан, Пиринеи, од татко филозоф и правник. Шарл имал двајца постари браќа, Антони кој бил доктор и Хенри, по струка вајар. Уште од детството покажал интересирање за различните области на знаења. Работел како учител за музика и сликарство, студирал медицина и проучувал теологија. Од 1863 година се занимавал со книжевност и технички пронаоѓања. Шарл го сакал боемскиот, париски живот и во тоа време се сретнал со девојката на која и посветил голем дел од својот живот - Нина де Виар. Во 1867 на светската изложба во Париз претставил автоматски телеграф. На 27 години, Чарлс објавил научна работа под името „Генерално решавање на проблемите за фотографии во боја" и „Преглед на можните врски со планетите". Во 1877 тој го испратил палеофонот во Академијата на науките во Франција - еден од претходните уреди за грамофон. Оваа идеја ја смислил пред Томас Алва Едисон. После раскинувањето со Нина, се оженил со Мери Хиардемал, со која је имал двајца синови. Умрел во Париз во 1888 година.

Поезија
-------

* Le Coffret de santal (1873 and 1879)
* Plainte (1873)
* Le Fleuve (1874)
* La Vision du Grand Canal des Deux Mers (1888)
* Le Collier de griffes (posthumous, 1908)
**Марио Прада** (роден во Милано, починал во 1958 година) бил основач и оригинален дизајнер на модната етикета Прада, компанија специјализирана за многу производи од висока мода за мажи и жени, вклучувајќи чевли, чанти, багаж и кожни производи. Прада била основана во 1913 година.

Основање на Прада
-----------------

Прада била основана во 1913 година од Марио Прада и неговиот брат Мартино како **Фратели Прада**. Компанијата првично била со седиште во Милано, Италија. Продавницата продавала кожни производи и увезувала сандаци и чанти од англиски пароброд. Марио Прада не верувал дека жените треба да имаат улога во бизнисот, па ги спречил женските членови на семејството да влезат во неговата компанија. Синот на Марио не се интересирал за бизнисот, па ќерката на Марио, Луиза Прада го превзела кормилото на Прада како негов наследник и го водела речиси дваесет години. Нејзината ќерка, Миуча Прада, се приклучила на компанијата во 1970 година, на крајот преземајќи ја нејзината мајка во 1978 година.

Поврзано
--------

* Прада
* Миуча Прада

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Хајнрих Шлиман** (германски Heinrich Schliemann}}; Нојбуков, 6 јануари 1822 — Неапол, 26 декември 1890) бил германски археолог кој целото свое богатство кое го стекнал во младоста со трговија го потрошил на археолошки истражувања. Во 1868 година ја открил Троја, користејќи ги податоците од Хомеровите „Илијада" и „Одисеја", а вршел ископувања и во Микена, Орхомен и во Итака.

Животопис
---------

По дванаесет дена патување со брод кој потонал, а кој пловел во Јужна Америка, преживеал со чамец за переживување и стигнал до Холандија. На 25 години станал успешен самостоен трговец, научил 11 јазици. На археологијата и се посветил во својата 36 година. По бракот со една русинка која не сакала да го напушти домот, се оженил со една многу млада гркинка. Почнал да живее во Атина. Својот дом го нарекувал Белерефонт, своите деца Андромаха и Агамемнон и своите слуги Теламон и Пелоп.

Во 1870 отишол во Троада убеден дека под брегот Хосарлик ќе ја најде Пријамовата Троја. После година дена со 80 работници и со огромен ентузијазам започнал со ископување на тоа наоѓалиште. Трудот му се исплател. Откриен бил голем бакарен сад во кој се наоѓале окулу 9.000 златни и сребрени предмети. Во Европа пратил порака дека е најдено Пријамовото богатство. Подоцна со ископувањето продолжиле архиолозите и учениците Дерпфелд, Вирхов и Бирнуф.

Наводи
------

1. ↑  Stefan Lovgren. „National Geographic News". National Geographic Society. Посетено на 2012-12-18.
Тристан Цара, портрет на Роберт Делонеј, 1915
Потрет на Тристан Цара
**Тристан Цара** — романски поет и есеист, значајна врска во француската книжевност.
Роден е во Монешти, Бакау, Романија, во семејството на романски Евреи. Неговото вистинско име било Сами Розенсток. Како млад човек со напредни ставови, тој отишол во Париз, каде што станал дел од заедницата на авангардни уметници во областа Монпарнас. Првите дела се објавиле додека Првата светска војна (1916 и 1918) продолжила, а главното дело "Седумте манифести на дадаизмот" било објавено во 1924 година. Со ова, тој станал водач на авангардното движење наречено Дадаизам.
Според една теорија, дадаизмот бил именуван по зборот дада, што всушност е зборот "да, да" на романски. Сепак, според друг извор, Тристан го избрал зборот Дада од речникот на француски и германски. Зборот дада тука означува детска играчка во форма на дрвен коњ за занишанство. Надреализмот произлегол од Дадаизмот. Ова движење го сочинувале Андре Бретон, Луј Арагон, Филип Супо, и други.
Подоцна станал лирски поет, достапен за луѓето. Тој објавил серија колекции, како што се "Приближно човекот", "Говорејќи" и други.
Француската комунистичка партија станала институција која е уморна од нихилизам и уништување. Кога избувнала Втората светска војна, тој се приклучил на француското движење на отпорот. Тој ја напуштил партијата во 1956 година, протестирајќи на овој начин за советското осиромашување на унгарската револуција. Починал на Божиќ во 1963 година и бил погребан на гробиштата Монпарнас.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Иван Јастребов** (руски: *Иван Степанович Ястребов*) (1839—1894) бил руски историчар, етнограф и дипломат. Се школувал во Астрахањската богословија и во Казањската духовна академија.

Дипломатската кариера ја започнал во 1864 година кога стапил на служба во Министерството за надворешни работи. Работел во руското дипломатско претставништво во Цариград, потоа во рускиот конзулат во Скадар, бил руски вицеконзул во Призрен и Јанина. Бил руски генерален конзул во Солун (1886-1894).

Со собирање етнографски и културно-историски материјали започнал по одењето во Скадар како службеник во Рускиот конзулат, а оваа дејност ја продолжил и како руски вицеконзул во Призрен. Објавува голем број прилози во „Гласник" на Српското учено друштво, поврзани со историјата на српската црква, а дава и податоци за населението, за разни легенди и преданија. Етнографски материјал има и во „Стара Србија и Албанија" (објавена посмртно). Негово најзначајно дело со србофилска ориентација е зборникот Обычаи и песни турецкихЪ СербовЪ, во која фолклорниот материјал од Дебарско е запишан од Васил Апостолов Икономов (подоцна објавен во збирката од 1893 г.). Објавениот материјал од Македонија предизвикува долга и остра српско-бугарска дискусија во периодичните изданија во Русија и на Балканот за историското минато, етно-културниот и јазичниот карактер на населението во Македонија.
На **Летните олимписки игри 1896 година** бил присутен само еден натпреварувач од **Шведска,** Хенрик Сјобер**.** Тој се натпреварувал во атлетика и гимнастика, со 5 пријави во 5 дисциплини. Шведска била една од четирите присутни нации кои не освоија медали (Италија, Чиле и Бугарија).

Атлетика
--------

Скокот во височина бил најуспешниот настап на Шеберг, во оваа дисциплина го освои 4тото место. Го освои 4-то или 5-тото место на трката на 100 метри, а му било потребно второ место за да се пласира во финалето. Во скок во далечина, тој се пласирал помеѓу 5-то и 9-то, со скок нешто пократок од 5,74 метри. Тој повторно бил некаде помеѓу 5-то и 9-тото место во фрлањето диск, со растојание помало од 25,2 метри.

Тркачки дисциплини

| Атлетичар | Настани | Топлина | Конечно |
| --- | --- | --- | --- |
| Резултат | Ранг | Резултат | Ранг |
| Хенрик Шеберг | 100 м | *Непознат* | *Непознат* | Не напредувал |

Настани на терен

| Атлетичар | Настани | Конечно |
| --- | --- | --- |
| Резултат | Ранг |
| Хенрик Шеберг | Скок во височина | 1.60 | 4 |
| Скок во далечина | 5,80 | 6 |
| Фрлање диск | Непознат | 5–9 |

Гимнастика
----------

Шеберг не се пласираше во конкуренцијата за скокање.

| Атлетичар | Настан | Резултат | Ранг |
| --- | --- | --- | --- |
| Хенрик Шеберг | Трезор | Непознат | 4–15 |

Надворешни врски
----------------

* Lampros, S.P.; Polites, N.G.; De Coubertin, Pierre; Philemon, P.J.; Anninos, C. (1897). *The Olympic Games: BC 776 – AD 1896*. Athens: Charles Beck. (Digitally available at )
* Mallon, Bill; Widlund, Ture (1998). *The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary*. Jefferson: McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. (Excerpt available at )
* Smith, Michael Llewellyn (2004). *Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games*. London: Profile Books. ISBN 1-86197-342-X.
**Луис Дорис Адамс** (англиски: *Louise Doris Adams*; почината во 1966 година) била британски наставник по математика и училиштен инспектор (ХМИ), која во 1953 година ја напишала книгата "Позадината на математиката во основното училиште" (Оксфорд Јуниврзити Прес) и станала претседател на Математичката асоцијација за 1959 година.

Л.Д. Адамс

Живот
-----

Адамс се стекнала со диплома од колеџот Бедфорд, Лондон, со почести од второ одделение по математика во 1911 година. Нејзината работа како инспектор била сместена во центарот на Западната земја, а особено во Бристол.

Таа се приклучила на Математичката асоцијација приближно во 1915 година и станала членка на наставниот под-комитет на Математичкото здружение во 1946 година. Кога станала претседателка на Математичката асоцијација во 1959 година, таа станала втора жена што ја држела таа канцеларија од основањето на асоцијацијата во 1871 година, по Мери Картрајт во 1951 година, и втора ХМИ, по В.С. Флечер во 1939 година.

Починала во 1966 година.

Придонеси
---------

Адамс имала "значително искуство како наставник и инспектор" и нејзината книга "Позадината на математиката во основното училиште "(1953), ја напишала врз основ на тоа искуство. Таа била доделена кај наставниците по математика во основното училиште и користела студиски случаи од приближно 80 студенти, за да се заложи за поврзување на наставата по математика кон поединечните искуства на студентите. Нејзината книга "инспирирала многу наставници" и сугерирала кон поголемиот акцент во играње со математички алатки над учењето напамет.

Како членка на наставниот под-комитет на Математичката асоцијација, Адамс помогнала да се префрли фокусот на асоцијацијата "од настава кон учење", како и од она што треба да се предава, кон тоа како тоа треба да се предава. И нејзината книга и нејзината претседателска адреса во Математичката асоцијација биле главен поттик за реформата на математичкото образование во Обединетото кралство.

Наводи
------
**Добри Колев Терпешев** е деец на БРП(к). Бил учесник во комунистичкото движење на отпорот за време на Втората светска војна. Бил командант на Народноослободителната востаничка армија (НОВА).

Животопис
---------

Добри Терпешев е роден на 15 мај 1884 г. во с. Изворово. Завршил основно образование. Бил член на Бугарската работничка социјалдемократска партија од 1903 г. Бил мобилизиран за време на Балканските војни. За антивоена дејност бил осуден на смрт во 1912, но подоцна бил помилуван.

Добри Терпешев говори на Второто заседание на АСНОМ во Скопје, 22 декември 1944
Во 1924 – 1925 г. е политички раководител на Хасковската комунистичка чета „Христо Ботев". За време на априлските настани во Бугарија во 1925 година бил осуден на смрт. Во затвор лежи до 1937 г. Во 1938 г. станал член на ЦК на БРП(к).

По соборувањето на владата на Иван Багрјанов води преговори со кабинетот на Константин Муравиев за мирно предавање на власта во рацете на Отечествениот фронт. Добри Терпешев е меѓу главните фигури при заземањето на власта на 9 септември 1944 г. Бил член на владината комисија која официјално ја предал административната власт во Егејска Македонија на партизаните од ЕЛАС во октомври 1944 г. Учествувал во делегацијта за потпишување на т.н. Московско примирие истиот месец. Бил учесник во делегацијата која присуствувала на второто заседание на АСНОМ во Скопје во декември. Бил унапреден во чин генерал.

Во 1961 г. му е одземена пензијата, а во 1964 г. бил протеран од Софија во Плевен. Умира во 1967 г. на 83 години.


1. ↑  Бутовски, Иван. „Добри Терпешев - най-простият ни държавник". *168 Часа | By Иван Бутовски*. Посетено на 2021-10-21.
Бикот кој Седи
**Бикот кој Седи** (англ. Sitting Bull, лакота: Tȟatȟáŋka Íyotake; околу 1831 — 15 декември 1890) бил водач на народот Лакота, поглавица на Сијуксите, под чие водство тие се обединиле во својата броба за опстанок.

Водел околу 3.500 воини од различни племиња до победа во Битката кај Литл Биг Хорн на 25 јуни 1876 година. После таа победа, го одвел својот народ во Канада каде што останале до 20 јули 1881 година, кога и се предале, па се помилувани. Некое време бил во циркусот на Бафало Бил.

Движењето Танц на духовите го привлекувало, иако никогаш не бил следбеник.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ливањско сирење** (босански: *Livanjski sir/Ливањски сир*) — сирење за прв пат произведено во 19 век во областа Ливно, Босна и Херцеговина.

Сирењето *ливно* се произведува врз основа на француската технологија за правење на сирењето гријер. Првобитно се правело од овчо млеко, а во денешно време главно се прави од мешавина од овчо и кравјо млеко. Неговото созревање е помеѓу 60 и 66 дена во контролирана средина. Вкусот е робустен, а кај постарите сирења вкусот е малку лут. Најголеми производители се Млекара Ливно и Млекара Лура Ливно, со годишно производство кое надминува 500 метрички тони.

Наводи
------

1. ↑  „Traditional Livno Cheese - Arca del Gusto". *Slow Food Foundation* (англиски). Посетено на 2022-04-05.



  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со сирење е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Едвард VII** (англиски: Edward VII) бил крал на Велика Британија и Ирска, император на Индија (1901-1910), прв крал од династија Сакс-Кобург-Гота, која подоцна била преименувана како Виндзорска династија.

Едвард бил син на кралица Викторија и принцот Алберт фон Сакс-Кобург-Гота. Поради фактот што неговата мајка долго време се задржила на престолот, тој за крал бил прогласен кога имал 59 години, кое пак означува дека тој најдолго се задржал на функцијата Принц на Велс од сите други британски монарси. Денот на неговото крунисување било одложено поради тоа што тој добил апендицит, па морал да оди на операција. Неговата политика довела до создавање на пријателски односи со Франција и Русија. Тој одиграл голема улога при создавањето на Антантата. Тој бил првиот британски монарх кој ја посетил Русија.

Неговото управување, аналогно на неговата мајка, се познати како Едвардска ера. Со исклучок на Бурските војни (1899-1902), кои биле започнати во времето на неговата мајка, тој водел мирна политика. Големиот број на патувања надвор од границите на островот, на кралот Едвард го претвориле во еден од најпочитуваните водачи во светот. Голем дел од европските владетели му биле роднини, кое дополнително му дозволувало да води успешна надворешна политика. Често бил нарекуван *Чичко на Европа*.

Наводи
------

1. ↑  He was heir apparent for 59 years, 2 months and 14 days. The current heir apparent, Charles, Prince of Wales, could surpass this on 21 April 2011. He was Prince of Wales for 59 years, 1 month and 13 days; Charles could surpass this on 9 September 2017.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Британски монарси |
| --- |
|  |
| *За монарсите пред 1707, видете Список на англиски монарси и Список на шкотски монарси.* |
|  |
| 
* Ана
* Џорџ I
* Џорџ II
* Џорџ III
* Џорџ IV
* Вилијам IV
* Викторија
* Едвард VII
* Џорџ V
* Едвард VIII
* Џорџ VI
* Елизабета II
* Чарлс III

 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 265340794
* LCCN: n79039821
* ISNI: 0000 0003 8269 6461
* GND: 118528955
* SELIBR: 207197
* SUDOC: 031976077
* BNF: cb12309317p (податоци)
* BIBSYS: 90595219
* ULAN: 500023438
* NLA: 35057316
* NDL: 001123056
* NKC: jn20030212003
* BNE: XX954611
* CiNii: DA15749253
* KulturNav: id
* RKD: 25504

 |

 |
**Марсел Еме** (француски: *Marcel Aymé*) (1902-1967) бил француски писател, кој пишувал романи, раскази, драми, есеи, сценарија итн.

Животопис
---------

Гробот на Еме во Париз.

Творештво
---------

Марсел Еме во 1929 г.
Творештвото на Еме е богато и разновидно: Тој е автор на 17 романи, седум збирки раскази; единаесет театарски пиеси, два есеи, сценарија и дијалози за филмови (како, на пример, за филмот "Злосторство и казна", на режисерот Шенал, снимен во 1935 година), голем број новинарски текстови итн. Четири негови романи и два расказа се филмувани, од кои, најпознати се филмот направен според расказот "Низ Париз", во режија на Клод Отан-Лар, со Жан Габен и Луј де Фин во главните улоги, како и филмот снимен според расказот "Низ ѕидот", со Бурвил во главната улога. Збирка раскази на Марсел Еме, под насловот Париски приказни, е објавена на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа "Темплум". Преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска

Еме е еден од ретките француски писатели од XX век кои целосно го офрлиле наследството на романтизмот, што се гледа во неговата лексика, јасната синтакса и јасните мисли. Неговиот стил се одликува со расиновска сталоженост и декартовска аналитичност која не ја исклучува метафизиката. Неговата фантазија на наследува едноставноста на бајките на Шарл Перо, а во неговите раскази, животните зборуваат со детска наивност и суровост, како кај Ла Фонтен. Самиот Еме, себеси се поврзувал со реализмот, веројатно, под влијание на Флобер. Исто така, како одраз на традицијата на средновековната француска книжевност, во делата на Еме често се среќаваат библиски содржини. Најпосле, Еме бил под влијание и на Достоевски и на Чехов, па туј дури напишал и предговор на избраните раскази на Чехов. Најпосле, иако честопати бил премолчуван и оспоруван, а неговите дела наидувале на недоразбирање, Еме важи за современ класик на француската литература. Во чест на неговото творештво, во 1950-тите, на ѕидот од куќата во која живеел Еме на Монмартр, во Париз е подигната биста со неговиот лик.

Негови поважни дела се:

* Зелената кобила (роман, 1937)
* Лисцена и месарот (драма, 1947)
* Птиците на месечината (драма, 1956)
* Интелектуална удобност (есеј)

Наводи
------

1. 1 2  Милош Константиновиќ, "Белешка за авторот", во: Марсел Еме, *Париски раскази*, Темплум, Скопје, 2008, стр. 182.
2. ↑  Милош Константиновиќ, "Белешка за авторот", во: Марсел Еме, *Париски раскази*, Темплум, Скопје, 2008, стр. 181-188.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 9842427
* LCCN: n50029791
* ISNI: 0000 0001 2120 0683
* GND: 118651293
* SELIBR: 232176
* SUDOC: 026698544
* BNF: cb118897113 (податоци)
* BIBSYS: 90272508
* MusicBrainz: cbe5bf16-c912-4907-9c86-0809589cea7b
* NLA: 35011342
* NDL: 00431963
* NKC: jn19990000334
* BNE: XX1165228
* CiNii: DA01881911

 |

 |
Спасе во четничка облека
**Спасе Павлов (иќ) - Гарда** бил србоман и деец и војвода на Српскиот комитет на четничката акција .

Животопис
---------

Тој е роден 1880 година во селото Станча. По влегувањето на првите српски чети се приклучил на Српскиот комитет на четничката акција.

Учествувал во сите главни борби на левата страна на реката Вардар против Македонската револуционерна организација.

Во Првата балканска војна зедно со војводата Вук бил во редовите на српската војска. Бил рануван неколкупати. Кон крајот на 1912 година со својата чета влегол во Прилеп при што загинал на местото Бакарно Гумно.

Тој е закопан во градот Прилеп.

Извори
------

1. ↑  Пешић, Миодраг Д. Стари четници. Крагуевац: Нови Погледи, 2000
Александра Фјодоровна 
**Александра Фјодоровна** (рус. *Александра Фёдоровна*, гер. Viktoria Alix Helena Luise Beatrice Prinzessin von Hessen und bei Rhein) била руска царица, сопруга на последниот руски цар Николај II Александрович.

Животопис
---------

Родена е на 6 јуни 1872 годсина во Дармштат во Хесен, а умрела на 17 јули 1918 година во Екатеринберг. За рускиот цар се омажила на 26 ноември 1894 година ва Санкт Петерберг.

Била ќерка на Лудвиг IV, голеиот војвода од Хесен и Рајна, а мајка и, принцезата Алиса од Велика Британија, била ќерка на кралицата Викторија.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Татјана Николаевна Романова** (руски: *Великая Княжна Татьяна Николаевна*, 29 мај 1897– 17 јули 1918) била втора ќерка на царот Николај Втори, последниот монарх на Русија и на царицата Александра. Родена е во Петерхоф, Санкт Петербург.

Биографија
----------

Татјана била помала сестра на Големата војвотка Олга и постара сестра на Големата војвотката Марија, Големата војвотката Анастасија и принцот Алексеј. Таа била позната меѓу нејзините браќа и сестри како „гувернантата" по нејзиниот доминантен, но и мајчински однос. Татјана била најблиска од сите деца со нејзината мајка царицата Александра, често минувајќи многу часови читајќи ѝ. За неа се смета дека е најубава од сите нејзини сестри и дека имала аристократски изглед. За време на Првата светска војна, таа тренирала да стане медицинска сестра (заедно со нејзината постара сестра војвотката Олга). Периодот во кој таа била медицинска сестра завршил со апсењето на неа и на нејзиното семејство во 1917 година по февруарската револуција. Нејзиниот живот како и животите на сите членови на семејството Романов завршиле на 17 јули 1918 година, кога биле убиени од страна на комунистчките револуционери.
**Всеволод III Јурјевич** бил руски средновековен владетел, владимирско-суздаљски велики кнез од 1177 до 1212 година.

Животопис
---------

Всеволод III бил син на кнезот Јуриј Долгорукиј и внук на кнезот Владимир Мономах. Тој бил првиот кнез од владимирската лоза кого го нарекле „Велики кнез". Исто така бил наречен и „Бољшое Гњездо". За време на своето владеење, тој жестоко се борел против болјарите, ја зацврстувал својата власт и го развил градителството. Всеволод Јурјевич и брат му, Андреј Богољупски, не ја продолжиле политиката на нивниот татко, кој настојувал да завладее со Киев. Како што сведочат Ипатиевскиот и Лаврентиевскиот летопис, во 1182 или 1184 година, Всеволод III им нанесол тежок пораз на Болгарите кои живееле во околината на Волга. Притоа, неговата војска била толку голема, што војниците можеле со своите шлемови да ја исцрпат водата од реката Дон.

Наводи
------

1. ↑  „Коментари", во: *Слово за походор Игорев*. Скопје: Наша книга, 2002, стр. 62.
**Ричард Вилијам „Рик" Рајт** (англиски: *Richard William Wright*; Лондон, 28 јули 1943 — Лондон, 15 септември 2008) бил клавијатурист на групата Пинк Флојд.

Животопис
---------

Бил единствен музички образован член на бендот, бидејќи едно време студирал музика, откако ги напуштил студиите по архитектура кои ги следел заедно со басистот на Пинк Флојд Роџер Вотерс и со тапанарот Ник Мејсон. Сепак Рајт не ги завршил ни едните ни другите студии.

Иако не бил толку продуктивен автор како останатите чланови на бендот, односно Дејвид Гилмор, Сид Барет или Роџер Вотерс, значајно придонел со музичките класици на Пинк Флојд, како што се албумите *Meddle*, *The Dark Side of the Moon* и *Wish You Were Here* како и на последниот албум *The Division Bell*. Рајтовите богато исткаени делови на клавијатурите секогаш биле витален дел и изразена одлика на звукот на Пинк Флојд. Бил соавтор на некои од најпознатите песни на бендот, како што се *Shine On You Crazy Diamond*, *Us And Them* и *Time*.

Починал на 15 септември 2008 година во својата куќа во Лондон, од брзорастечки рак чија форма неговото семејство никогаш не соопштила во јавноста. По неговата смрт Роџер Вотерс и Дејвид Гилмор официјално потврдиле дека до повторно обединување на Пинк Флојд никогаш нема да дојде.

Дискографија
------------

### Со Пинк Флојд

* *The Piper at the Gates of Dawn* (1967)
* *A Saucerful of Secrets* (1968)
* *More* (1969)
* *Zabriskie Point* (1970)
* *Ummagumma* (1969)
* *Atom Heart Mother* (1970)
* *Meddle* (1971)
* *Relics* (1971)
* *Obscured by Clouds* (1972)
* *The Dark Side of the Moon* (1973)
* *Wish You Were Here* (1975)
* *Animals* (1977)
* *The Wall* (1979)
* *A Momentary Lapse of Reason* (1987)
* *Delicate Sound of Thunder* (1988)
* *The Division Bell* (1994)
* *P.U.L.S.E.* (1995)

### Соло албуми

* *Wet Dream* (1978)
* *Broken China* (1997)

### Останато

* *Identity* (1984 – со групата Zee
* *On An Island* (2006 – албум на Дејвид Гилмор
* *Remember That Night* (2007 - концерт на Дејвид Гилмор
* *Live In Gdansk* (2008 - албум на Дејвид Гилмор

Занимливости
------------

* Рајт го напуштил Пинк Флојд за време на снимањето на албумот "The Wall", поради несогласувањата со Роџер Вотерс. Меѓутоа, останатите членови на бендот го ангажирале како придружен музичар на турнејата која го следела албумот.
* На албумот "A Momentary Lapse Of Reason" од 1987 година исто така бил ангажиран како придружен музичар. Официјално станал полноправен член на бендот на турнејата која го следела овој албум.
* Последниот басист на Пинк Флојд, Гај Прат оженет е со рајтовата ќерка Гаја.

Наводи
------

1. ↑  Erlewine, Stephen. „Biography". Allmusic. Посетено на 16 септември 2008.

Надворешни врски
----------------

* The Richard Wright Archives
* Пинк Флојд Архивирано на 18 март 2009 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 901550
* ISNI: 0000 0001 1585 1885
* SUDOC: 034128395
* BNF: cb12491764d (податоци)

 |

 |
**Свети Теодор Тирон и Теодор Стратилат** или **Свети Тодор** (грчки: *Αγιοι Θεόδωροι*) — црква во селото Височани, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.

Историја и архитектура
----------------------

Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото. Според ктиторскиот натпис во слепит свод над јужниот влез, црквата е завршена на 15 март 1815 г. за време на митрополитот Партениј Драмски.

Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, женска црква, трем на западната страна и многуаголна апсида на исток. Храмот има димензии 15 × 10,60 м.

На покровителската икона лево од јужниот влез на иконостасот, непосредно по силно оштетената икона „Пресв. Богородица со Младенецот", во долниот десен агол има грчки натпис во четири реда: „διά σινδρоμής κάι δα / πάνης τоυ τιμη[ό]τάτоν / βγλτζо ρωίδо και τσή(κ)νη(ν) / αγγελ γηώργη γήνη... / ...17...", тоест „Со помошта и трошоците на почитуваниот Вулчо Ројдо и Ци(к)ни(н)... Ангел Ѓорѓи Гини..." "

Поврзано
--------

* Драмска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ιστορία Πλεύνας-Πετρούσας. Η Παλαιά Εκκλησία Πλεύνας και άλλες 32 Μεταβυζαντινές Εκκλησίες στο Νομό Δράμας". Τα Νέα της Πετρούσας. Посетено на 14 ноември 2014.
2. ↑  Митринов, Георги (2018). „Българското възрожденско църковно-историческо наследство в Беломорието. ΙΙ. Надписи на икони и плащаници" (PDF). *Известия на Института за български език „Проф. Любомир Андрейчин"*. София: Българска академия на науките. **XXXI**: 150.
3. ↑  Митринов, стр. 151
**Роман Осипович Јакобсон** (1896-1982)
**Роман Осипович Јакобсон** (1896-1982) е руски мислител и е еден од најзначајните лингвисти на XX век.

Јакобсон е роден во Русија, во богата фамилија од еврејско потекло, каде уште од млади години развива интерес за јазикот. Во времето на неговите студентски години преовладуваат младограматичарите според кои единственото прецизно проучување на јазикот е да се проучуваат историјата и развојот на зборовите низ времето. Јакобсон, од друга страна, доаѓа во допир со работата на Фердинанд де Сосир, и развива приод кој е фокусиран на начинот на кој структурата на јазикот и служи на основната функција на јазикот - размена на информации помеѓу говорниците.

1920 е година на политички немири во Русија, па така Јакобсон се преселува во Прага каде што продолжува со своите докторски студии. Таму, тој е еден од основачите на „Прашката школа" на јазичаричката теорија. Исто така, таму неговите многубројни студии за фонетиката помагаат тој да продолжи да ја развива теоријата за структурата и функцијата на јазикот.

На почетокот на Втората светска војна Јакобсон ја напушта Прага и се сели во Скандинавските земји. Како што војната се проширува и на запад, тој е приморан да се пресели во Њујорк каде што го запознава и соработува со Клод Леви-Строс, кој исто така ќе стане еден од клучните претставници на структурализмот.

Во 1949 Јакобсон доаѓа на универзитетот во Харвард, каде што останува до крајот на својот живот. Во раните 60-ти Јакобсон става акцент на еден поопширен поглед на јазикот и почнува да пишува за науките за комуникацијата како целина.

Јакобсон издвојува шест комуникациски функции, секоја поврзана со еден аспект од процесот на комуникација:

```
                                         Содржина
                                     (референцијална)
                                             |
            Испраќач   ________________   Порака    ______________    Примач
           (емотивна)                    (поетска)                  (конативна)
                                             |
                                           Канал
                                         (фатичка)
                                             |
                                            Код
                                    (метајазична)
```

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 59084146
* LCCN: n78078780
* ISNI: 0000 0001 2134 787X
* GND: 118711598
* SELIBR: 64136
* SUDOC: 026934329
* BNF: cb119085187 (податоци)
* BIBSYS: 90060349
* MGP: 176931
* NLA: 35241388
* NDL: 00444474
* NKC: jk01050675
* RLS: 000046236
* BNE: XX1032821
* CiNii: DA00238319

 |

 |
**Џон Винстон Ленон**, МБЕ (подоцна **Џон Оно Ленон**) (9 октомври 1940 — 8 декември 1980) — познат како пејач, композитор и гитарист на Битлси. Неговата креативна кариера содржи и епизоди во кои Ленон може да се опише како политички активист, уметник, глумец и писател. Дел е од тимот Ленон-Мекартни, можеби најуспешното кант-авторско дуо во историјата на рок-музиката. Истовремено, во својата соло-кариера, Ленон останува запамтен и како автор на *Imagine* и *Give Peace A Chance*, две од најпознатите песни на дваесеттиот век. Тој е една од големите музички икони на дваесеттиот век.

Негова жена била Јапонката Јоко Оно од 20 март 1969 година до 8 декември 1980 година, кога Ленон е застрелан од еден негов психички пореметен обожавател, Марк Дејвид Чепмен, во Њујорк.

Во 2002 година, според анкетата *100 најголеми Британци* на *Би-Би-Си* Ленон бил рангиран на осмото место. Во 2004 година, списанието *Rolling Stone* го прогласило Ленон за 38. најголем музичар на сите времиња на својата листа „Бесмртните: Педесетте најголеми уметници на нашата епоха". На истата листа, *Битлси* го зазеле првото место.

Во 1969 година, заедно со другите членови на „Битлси", Ленон го добил Орденот на Британската Империја, но четири години подоцна го вратил орденот, наведувајќи неколку причини: вмешаноста на Британија во војната во Нигерија, поддршката што Британија ѝ ја давла на САД во војната во Виетнам и лошиот комерцијален успех на неговата песна „Студена мисирка" (*Cold Turkey*).

Надворешни врски
----------------

 Викицитат има збирка цитати поврзани со: ***Џон Ленон*** 

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Џон Ленон" на Ризницата ? |

* Официјалната страна на Џон Ленон
* Страница на *Би-Би-Си* за Џон Ленон
* Џон Ленон на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Џон Ленон како уметник
* ФБИ документи за Џон Ленон
* Дискографија на Џон Ленон Архивирано на 21 ноември 2007 г.
* "Кој го уби Џон Ленон", песна на Елис Пол.

Наводи
------

1. ↑  „Боуви одби да стане витез, Брандо ги бојкотира Оскарите", *Дневник*, година XX, број 6224, петок, 25 ноември 2016, стр. 22.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 196844
* LCCN: n80017868
* ISNI: 0000 0001 2117 4585
* GND: 118571575
* SELIBR: 270366
* SUDOC: 026983230
* BNF: cb13896546z (податоци)
* BIBSYS: 90060592
* ULAN: 500106615
* MusicBrainz: 4d5447d7-c61c-4120-ba1b-d7f471d385b9
* NLA: 35300092
* NDL: 00447356
* NKC: jn19990004993
* BNE: XX841545
* CiNii: DA02421702
* RKD: 49374

 |

 |
Жофроа Вилардуен
**Жофроа Вилардуен** (околу  1150
 - околу  1212
) ― француски великодостојник, историчар, главен извор за Четвртиот крстоносен поход, дипломат и маршал на Латинското Царство.

Печатот на Жофроа Вилардуен - репродуциран од Луј Ле Клер
***Историја*** - издание од 1585 година со оригинален текст и превод на француски од 16 век.Актвно учествувал во Четвртиот крстоносен поход (1202-1204 година) и во формирањето на Латинското Царство. Во 1208 година го напишал делото „Освојувањето на Константинопол", во кое ги опишал настаните од почетокот на 1198 година, па сè до 1207 година, кога бил убиен маркизот Бонифациј Монфератски, главниот водач на походот.

Во споематиот труд дал драгоцени податоци за формирањето и за првите години од егзистирањето на Солунската крстоносна држава, основана од Бонифациј Монфератски.

Наводи
------

1. 1 2 3  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 103. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)