recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Кристина Каприоли** (родена на 22 октомври 1953 година) е уметник и академик родена во Италија, кој е истакнат кореограф во Шведска.

Критичарите ја истакнале Каприоли за јасноста, строгоста и прецизноста на нејзината работа, таа работела со сценски изведби, инсталации, видеа, предмети и публикации. Таа одиграла значајна улога во развојот на критичкиот дискурс во шведското поле на танцот и кореографијата.

Како независен уметник и како професор на Универзитетот за танц и циркус ( DOCH ) во Стокхолм, Каприоли има развиено методи и формати за уметничко истражување.

Биографија
----------

Каприоли е родена и израсната во Северна Италија. Студирала танц во рана возраст и набрзо развила особен интерес за модерниот танц. Работела како професионална танчерка во Њујорк, Шведска, Германија и Австрија. Во 1983 година се преселила во Стокхолм каде сè уште живее и работи.

Во средината на 1990-тите, Каприоли започнала со кореографија. Во 1998 година ја основала CCAP, независна организација за одржување на кореографијата, каде што има произведено повеќе од 30 дела. Преку CCAP, Каприоли произведува сценски изведби, инсталации, видеа, објекти, публикации и кореографија и води долгорочни интердисциплинарни истражувачки проекти.

Во 2008 година, Каприоли била назначен за професор по кореографија на Универзитетот за танц и циркус ( DOCH ) во Стокхолм. Во 2004 година таа го основа c.off, непрофитна независна локација за развој и размена на интердисциплинарни кореографии, сместена во Стокхолм.

Каприоли ги курирала и продуцирала фестивалите Talking Dancing (1997)  и Movement is a Woman (2002), истражувачките проекти t.lab (2004) и потоа насловната страница (2009-2011). Таа, исто така, била уредник на антологиската антологија „ *Кореографии"* (2008) и го курирала и продуцирала симпозиумот „ТКАЈНА ПОЛИТИКА" (2012).

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* в.исклучи Архивирано на 28 ноември 2021 г.

1. ↑  „Tours 2009". *Dansnät Sverige* (англиски). Посетено на 2018-03-10.
2. ↑  „Cristina Caprioli (A Line\_up) | Dansens Hus". *dansenshus.se*. Посетено на 2018-03-10.
3. 1 2  „Notes on a Pebble". *Fabbrica Europa* (англиски). Посетено на 2018-03-10.
4. ↑  „Cicadaremix – CODA Oslo International Dance Festival". *www.codadancefest.no* (англиски). Архивирано од изворникот на 2018-03-11. Посетено на 2018-03-10.
5. ↑  „ccap". *ccap.se* (шведски). Посетено на 2018-03-10.
6. ↑  „DOCH, Dans och Cirkushögskolan". *Open graph site name &* (шведски). Посетено на 2018-03-10.
7. ↑  „c.off – site for interdisciplinary choreographies". *www.coff.se* (англиски). Архивирано од изворникот на 2018-03-11. Посетено на 2018-03-10.
8. ↑  *Reinventing dance in the 1960s : everything was possible*. Banes, Sally. Harris, Andrea. Baryshnikov, Mikhail, 1948-. Madison: University of Wisconsin Press. 2003. ISBN 9780299180140. OCLC 50810126.CS1-одржување: друго (link)
Кристин Гириш.
**Кристин Гириш** (германски: *Kristin Gierisch*, Цвикау 20 август 1990) е германска атлетичарка, специјалист за троскок и скок во далечина.

Спортска биографија
-------------------

Во 2007, таа станала германски шампион У-18, а на Светското првенство за млади во Остравазазела шесто место. Во 2009 година таа ги освоила германските У-20 и У-23 првенства. Таа скокнала 14,02 метри, што е германски младински рекорд. На Европското јуниорско првенство во Нови Сад завршила како петта. На германското јуниорско првенство во 2010 во Регенсбург била втора и 2011 година на Европското јуниорско првенство во Острава морала да се откаже од финалето заради повреда.

Во 2012 таа повторно била прва на првенството У-23 на Германија. Таа година го подобрила својот личен рекорд со 14,19 метри. Кратко потоа, таа учествувала на светското првенство во Истанбул, каде што била елиминирана во квалификациите. На Европското првенство во салатна 2015 година во Прага зазела четврто место, а најголемо нејзино достигнување досега било на 34-то Европско првенство во сала во 2017 година, освојувајќи златен медал.

Поважни резултати
-----------------

| Год. | Конкуренција | Град | Плас. | Рез. | Врска |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| [Германија |
| 2007 година. | Светско првенство U-18 | Острава, Чехија | 6. | 12,70 м |  |
| 2009 година. | Европско првенство У-20 | Нови Сад, Србија | 5. | 13.42 m |  |
| 2011 година. | Европско првенство U-23 | Острава, Чехија | 10. (kv) | 13,23 m |  |
| 2012. | Светско првенство во сала | Истанбул | 17. | 13,67 м |  |
| 2014. | Европско првенство | Цирих, Швајцарија | 4. | 13,76 м |  |
| 2015. | Европско првенство во сала | Прага, Чехија | 4. | 14,46 м |  |
| Светско првенство | Пекинг, Кина | 8. | 14,25 м |  |
| 2016 година. | Светско првенство во сала | Потемн, САД |  | 14.30 м |  |
| Европско првенство | Амстердам, Холандија | 8. | 14.03 |  |
| Олимписки игри | Рио де Жанеиро, Бразил | 11. | 13.96 |  |
| 2012. | Европско првенство во салата | Белград |  | 14,37 м |  |

Лични рекорди
-------------

* Троскок - 14,31 Улм 2013.
* Троскок (сала) - 14.46 Прага 2015

Наводи
------

1. ↑  Профил Кристин Гириш на сајти ИААФ

Надворешни врски
----------------

* Профил и сите резултати на tilastopaja.org
Лајош Зилахи во 1935 година
**Лајош Зилахи**, (Наѓсалонта, Трансилванија, 1891 - Нови Сад, Србија, 2 декември 1974

 еден од водечките, ако не и најчитаниот прозен унгарски поет од дваесеттиот век.

Студирал во Будимпешта пред да замине на фронт во текот на Првата светска војна. За своите искуства од боиштатат потресно сведочи во романот *„Заробеници"* (унгарски јазик:Két fogoly). Негово најпознато дело е *„Арарат"*, дел од трилогија.

Во неговите дела провејува духот на аристократска Унгарија, односно Аустроунгарија.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Грофот Лајош Батјани де Неметујвар** (10 февруари 1807 - 6 октомври 1849) бил првиот премиер на Унгарија. Роден е во Позони (денешна Братислава) на 10 февруари 1807 година, а бил убиен со стрелање во Пешта на 6 октомври 1849, истиот ден како и 13-те маченици од Арад.

Кариера
-------

 Владата на БатјаниНеговиот татко бил грофот Јозеф Шандор Батјани (1777-1812), неговата мајка Борбала Скерлец (1779-1834). На рана возраст, тој се преселил во Виена со својата мајка и својот брат по разводот на неговите родители. Батјани имал приватен учител, но неговата мајка го испратила во интернат и Батјани ретко ја гледал неговата мајка повторно.

### Животопис

На возраст од 16 години Батјани ги завршил студиите во интернат и присуствувал на Академијата во Заграб (сега Универзитет во Загреб , Хрватска).[1] Во 1826 година тој служел војска во Италија четири години, каде што бил унапреден во поручник и добил диплома по право .

Во 1830 година тој станал наследник во Горниот дом во Унгарија и го зазел своето место во Парламентот, но во тоа време Батјани по природа не бил политичар.

### Батјани, политичар на реформата

Батјани станал повеќе вклучен по собранието во Позони од 1839-1840 и бил водач на опозицијата. Тој изготвил реформски план за нив. Батјани препорачувал веќе вработените стенографи да ги запишуваат буквално постапките на Горниот дом, почнувајќи од 1840 година.

Наводи
------

1. ↑

Надворешни врски
----------------

* Семејството Батјани
**Кунинао Дате** (伊達 邦直code: ja is deprecated , *според јапонскиот систем на презиме-име: Дате Кунинао*, 2 ноември 1834 - 12 јануари 1891) бил јапонски самурај од доцниот период Едо. Десеттиот главник на огранокот од кланот Иваде-Дате на кланот Дате, Кунинао служел како платеник на Сендај хан. По Меиџиевото возобновување, Кунинао заминал во Хокаидо и помогнал во повраток на земјиште. Помеѓу разните други придонеси до основањето на современиот Хокаидо, Кунинао го испланирал тоа што станал современиот град Тобецу.

Белешки
-------

Амблемот на кланот Дате

1. ↑  伊達家外伝 Архивирано на 1 април 2008 г.; retrieved 30 август 2020.
**Куните** (латински: *Mustelidae*) се семејство на месојадни цицачи од редот на ѕверови. Таа е меѓу семејствата најбогати со видови. Куните се појавиле пред 40 милиони години и тие се мали грабливи животни (во споредба со другите грабливци). Во ова семејство припаѓаат куната, норката, видрата, јазовецот, ласицата и други животни. Куните се способни да се прилагодат на различни услови, што им овозможило да се распространат во сите делови на Земјата.

Физички опис
------------

Припадниците на ова семејство се разликуваат меѓусебно по градбата на телото, забалото и обликот на нозете, и тоа многу повеќе одошто е случај со останатите семејства на ѕверови.

Претставниците се средно големи до мали животни. Најмали се малите ласици (со должина до 20 cm), а најголеми се џиновските видри кои можат да израснат и до 1,8 m и да се тешки повеќе од 30 кг.

Овие животни имаат издолжено, витко и свитливо тело со многу ниски нозе на кои имаат 4-5 прсти со нокти кои не можат да се вовлечат. Забалото е потполно, има 38 заби, при што песјаците се многу силни.

Распространување
----------------

Куните се широко распространети. Отсуствуваат само на Антарктикот, Фокландските и Галапагоските острови, потоа Мадагаскар, Исланд и на некои острови на Карибите, Северноледениот Океан и Тихиот Океан. Тие се интродуцирани во Австралија и Нов Зеланд.

Исхрана
-------

Куните се исхрануваат со различен вид на плен. Јазовецот се храни најчесто со дождовни црви и полжави, кои чинат делче од неговата телесна тежина. Хермелинот лови и зајци кои можат да бидат и до десет пати потешки од него. Освен наведеното, се хранат и со разни мали и средно големи цицачи, птици со големина на гуски, јајца, инсекти, бобинки, овошје и буклинки.
**Рождество на Пресвета Богородица** грчки: *Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου*) или **Богородица Гумера** (*Παναγία Γουμερά*) — женски манастир кај селото Матница, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Местоположба
------------

Манастирот се наоѓа на 1 км северно над селото, во јужните пазуви на Беласица.

Историја
--------

Основан е на Педесетница, 6 јуни 1971 г. од доселеничкиот понтски собор во Атина и митрополитот Јован Валовишки. Наречен е по истоимениот историски манастир „Пресв. Богородица Гумера" (X век) во понтското место Халдија. Во него се пренесени вредните предмети од тој манастир — евангелие, пренослива икона на Богородица и мошти. Манастирската црква е еднокорабна куполна базилика.

Поврзано
--------

* Валовишка епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Σύναξη της Παναγίας Γουμερά στην Μακρυνίτσα". Ορθόδοξος Συναξαριστής. 22 септември 2010. Посетено на 21 март 2020.
2. ↑  Δούκα, Κωνσταντία (8 септември 2015). „Παναγία Γουμερά "Αροθυμία σ'θα τρώει με"". Τόποι και Τρόποι. Посетено на 21 март 2020.
**Западен Берлин** — името кое го носел западниот дел на Берлин помеѓу 1949 и 1990 година. Тој се состоел од Американски, Британски и Француски окупациски сектор воспоставени во 1945. За разлика од тоа, Источен Берлин бил окупациската зона на СССР и тој го опфаќал поголемиот дел од градот и главните објекти: Музејскиот Остров, Рајхстагот, железничките станици, и други.

Во 1961 СССР го изградиле Берлинскиот ѕид, со што и физички го изолирале Западен Берлин од остатокот на Источна Германија. Западните сили продолжиле да трошат огромни средства за да го одржат функционирањето на Западен Берлин како симбол на западниот капитализам и демократија.

Со повторното обединување на Германија, на 3 октомври 1990, престанала да постои и поделбата на Берлин. 

Поделбата на Берлин на окупациони зони
 *Оваа статија поврзана со историјата на Германија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

Поврзано
--------

* Берлин
* ГДР
* Студена војна

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 122530980
* LCCN: n79013828
* GND: 4069304-1
* SUDOC: 031278736
* BNF: cb15328381c (податоци)
* NLA: 36559094
* NKC: ge134014

 |

 |
Карта на картвелските јазици.
**Занските јазици** или понекогаш наречени **занурски јазици** се подгрупа на јужнокавкаските јазици кои се зборуваат во Абхазија, Грузија и покрај црноморското крајбрежје на Турција. Во оваа група спаѓаат само два јазика, и тоа: мегрелски јазик и ласки јазик. Според одреден број јазичари, овие јазика се дијалект на самиот зански јазик, но сепак двата јазика не се сосема разбирливи.

Празанскиот јазик се зборувал во Калхида, кралство покрај брегот на Црното Море. Поради овој факт, некои јазичари, како што е Акако Шаниѕе, го предложиле терминот „колхидски јазик". Зборот „зан" доаѓа од грко-римското име за едно од племињата на Колхида.

Историја
--------

Занските јазици се одделиле како посебни од пракартвелскиот јазик во 8 век п.н.е. и продолжиле да се зборуваат на денешната територија па сè до Транзон во Турција. Во 7 век, Заните биле поделени со навлегувањето на Грузијците на територијата, кои пак биле нападнати од Арапите.

Користена литература
--------------------

* Amerijibi-Mullen, Rusudan (ed. 2006), *K’olxuri (megrul-lazuri) ena: Colchian (Megrelian-Laz) language*. ICGL (Universali: Tbilisi, Georgia), www.icgl.org. (see also the review of this book by Andrew Higgins. Архивирано на 1 март 2012 г.)
* Jost Gippert/Irakli Dzocenidze/Svetlana Ahlborn, The Zan language. Архивирано на 1 март 2012 г. *Armazi Project: Georgian Academy of Sciences (Chikobava Institute of Linguistics)*.

Поврзано
--------

* Јужнокавкаски јазици
* Ласки јазик
* Мегрелски јазик

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија кавкаските јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Територијата на денешната држава Чиле е населена уште пред 10.000 години. Ова се должи главно поради своите плодородни долини кои се наоѓаат по бреговите на земјата. Во текот на 16 век, португалецот Фернандо Магелан го открил т.н. Мегеланов проток. Во 1531 година Шпанија завладеала со Империјата на Инките во денешно Перу. Еден од конквистадорите за овој регион бил Диего де Алмагро, но тој не оставил скоро никакви остатоци од тоа време. Шпанското присуство започнало да се чувствива во времето на Педро де Валдивија (1540–1541). Тој успеал да основа поголем број на градови и села на јужниот дел од крајбрежјето. На 12 февруари 1541 година ја основал денешната престолнина Сантјаго де Чиле. И покрај тоа што Шпанците не откриле злато во регионот, сепак поради својата стратегиска положба земјата станала дел од Вицекралство Перу. Така територијата на Чиле до 1810-тите била под контрола на Шпанија за да во 1818 година добие независнот. Карактеристично за Чиле е тоа што станала една од поразвиените земји во регионот со развиена морска флота и силна армија. Оваа надмоќ и дозволило на земјата да стапи во конфликт со Перу и Боливија во 1879-1883 година, да окупира Лима и да и ги одзеде крајбрежните области на Боливија. Во 1925 година бил изгласен нов устав според кој претседателот станал највлијателен во републиката. Во 1970 година на чело на земјата застанал Салвадор Аљенде, за да по само три години со воен удар на власт дошол генералот Аугусто Пиноче. По неговата смрт во 1990 година бил спроведен референдум по кој бил ставен крај на милитаристичкото управување на земјата.

  



|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Историја на Јужна Америка |
| --- |
|  |
| Суверени држави | 

Аргентина **·** 
Боливија **·** 
Бразил **·** 
Венецуела **·** 
Гвајана **·** 
Еквадор **·** 
Колумбија **·** 
Панама1 **·** 
Парагвај **·** 
Перу **·** 
Суринам **·** 
Тринидад и Тобаго1 **·** 
Уругвај **·** 
Чиле
 |  |
|  |
| Зависни и други територии | 

Обединето Кралство (Фолкландски Острови  **·**  Јужна Џорџија и Јужни Сендвички Острови 2) **·** 
Франција (Француска Гвајана)  **·**  
Холандија (Аруба1  **·**  Бонер1  **·**  Курасао1)
 |
|  |
| 1 Има и територии во или често се смета за дел од Северна Америка и/или Средна Америка.  2 Има и територии во или често се смета за дел од Антарктикот. |

 |
**Ице Беличев** (роден на 17 мај 1982

 во Струмица) — македонски поет и текстописец.

Животопис
---------

Ице Беличев е роден на 17 мај 1982

 во Струмица. Основното училиште завршил во с. Муртино, Струмичко, а средно медицинско училиште во СОУ „Јане Сандански" во Штип. Високото образование го продолжил на Филолошкиот факултет „Блаже Конески" во Скопје и дипломирал на катедрата за македонска книжевност и јужнословенски книжевности. Денес работи како професор по македонски јазик и литература во СОУ „Никола Карев" во Струмица. 

Освен професор тој е поет, текстописец и голем поддржувач на секакви поетски и културни манифестации ширум земјата, но и надвор од неа.
Со поезија се занимава уште од најрана возраст, а неговите први творби се забележани во некои списанија. Денес учествува на голем број поетски и литературни конкурси и манифестации како и на повеќе поетски фестивали, меѓу кои, „*Литературни искри*", Гостивар, „*Збор*", Кочани, „*Лирични гласове*", Софија, Р. Бугарија, „*Мелнички вечери на поезија*" во Мелник, Р. Бугарија и многу други. Дел од неговите песни се наградувани не само во Македонија, туку и надвор од неа.

Творештво
---------

1. „Гледач во небото" – стхозбирка, објавена 2015 година
2. „Чекор помеѓу" – стихозбирка, објавена 2019 година, која била избрана за поетска книга на годината на манифестацијата „*Планетопија*"
3. „Стариот жетвар" – стихови објавени во стихозбирката „*Скршнување*"

Освен тоа, Беличев е:

* застапен со поезија во поетскиот алманах „100 илјади поети за промена" во 2017 и 2018 година
* Застапен со поезија во повеќе списанија, меѓу кои: „*Зенит*", „*Современи дијалози*", „*Раст*" и други
* застапен во бугарскиот алманах за литература, „*Огниште*" во 2019 година

- Застапен со поезија на голем број електронски портали

Ице Беличев како текстописец се јавува како автор на повеќе народни фестивалски песни, за кои има добиено награди. Тој е автор на првонаградената песна на Фолк Фест Валандово во 2018 година „Горда мајка", изведена од Благица Калева. Освен тоа, Беличев се јавува и како автор на поголем број песни за детски фестивали.

Награди
-------

Во 2019 година ја добил годишната награда како признание на Општина Струмица во областа на културата и книжевноста.

Наводи
------

1. ↑  Гордата мајка Благица Калева победи на Фолк Фест „Валандово 2018" - strumicanet.com[*мртва врска*]

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ице Беличев" на Ризницата ? |
Ич Оглан од книгата за костими Раламб, 17 век
Терминот ***Ич оглан*** („Момче од внатрешната палата") се однесува на момчињата слуги или страници кои биле земени од христијански родители на Балканот и преобратени, според системот *данок во крв* во рамките на Отоманското Царство, и кои работеле во *Ендерун* односно Внатрешната палата, еден од трите дела на палатата Топкапи во Истанбул. Со други зборови, тие биле слугите на Внатрешната палата, персоналот што служел во приватните станови на султанот и неговото семејство.

Истиот термин се користел и за одредени членови на јаничарите.

Тие биле обучени да бидат дворјани при што многумина по потекло биле Албанци.

Наводи
------

1. ↑  Skendi, Stavro (1967). *The Albanian national awakening*. Princeton: Princeton University Press. стр. 21. ISBN 9781400847761.
**Мадарскиот коњаник** е прабугарски релjеф, кој се наоѓа во североисточна Бугарија во близина на селото Мадара во Шуменската област. Од 1979 година е во Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО. Како пример за карпеста уметност од раниот Среден век нема аналогии во Европа. Релjефот е на 23 метри висина над теренот на карпа, висока скоро 100 метри. Составен е од обрнат кон десно коњаник, кој прободува лав со своето копје, а позади коњот оди пес. Бил изграден во почетокот на 8 век од бугарските канови во близина на првата бугарска метропола Плиска. Недалеку од коњаникот е изграден и пагански центар, за кој се претпоставува дека бил верскиот центар на Првото Бугарско Царство во претхристијанскиот период. Околу релjефот бугарските канови Тервел (695-721), Крум (796-814) и Омуртаг (814-831) ставиле натписи со историска содржина.

На 29 јуни 2008 г. 25,44% од 1.058.473 вкупно гласачи го избраале за бугарски симбол, кој би бил ставен на идните бугарски монети на еврото.

Наводи
------

1. ↑  Веселин Бешевлиев, "Първобългарски надписи", Издателство на Българската академия на науките, София, 1979, стр. 94.
2. ↑  Страница на Националната кампания Българските символи Архивирано на 20 јуни 2008 г..

Поврзано
--------

* Мадарски натписи

Надворешни врски
----------------

* Мадарскиот коњаник во списокот на УНЕСКО

Бугарија *Оваа статија поврзана со историјата на Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**Свети Дух** (грчки: *Ιερά Μονή Αγίου Πνεύματος*) — манастир кај селото Везник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.

Манастирот се наоѓа на 2 км северно од Везник, на јужните падини на Сминица. Подигнат е во 1857 г. за време на митрополитот Јаков Серски (подоцна александриски патријарх), крај изворот посветен на Светото Тројство. Според месната легенда, везничките Турци решиле да го преземат изворот, кој го анрекувале Али Блема, за таму да изградат џамија и амам. Мухтарот на Везник повикал кадија ид Сер, кој во присуство на христијаните и муслиманите решил дека изворот им припаѓа на муслиманите. Турците изградиле базен и свечено го отвориле, но на свеченоста една млада турска танчерка паднала во него и се удавила. Турците ги срушиле градбите и им дозволиле на христијаните да направат црква. Хамот е подигнат од жителите на Везник и околните села исклучително брзо, при што селаните направиле редица долга 2 км за пренесување на камења од Сминица од рака на рака. Поради оваа брзина, црквата е мала и има архитектонски недостатоци.

Храмот е камена базилика со дрвен покрив и ѕидови дебели 1,1 м. Има должина од 7,85 м и ширина од 4,70 м. Апсидата на исток однадвор е полукружна. Црквата има втора ниша — жртвеник. Под чесната трпеза е светата вода, која тука дотекува од извор неколку метри северозападно од храмот. Наосот е мал и затоа подоцна е проширен со притвор со димензии од 8,3 × 5,6 м и женска црква над него. Покривот на припратата е завршен во 1935 г. Подоцна женската црква е срушена.

За подигањето на храмот сведочат три натписи на мермерни плочи. Два се вградени во јужниот ѕид. Третиот натпис е над главниот влез. Овој натпис ги повторува информациите од претходните и додава дека храмот бил живописан, но дека фреските биле повредени и се одново пресликани во 1939 г. за време на митрополитот Константин Серски. Фреските во наосот и нартексот се конзервирани во 2001 г.

Црквата е живописана. Во неа има неколку вредни икони: „Свети Архангел Михаил", „Света Троица" (дело на довишкиот зограф Георгиос Николау), втора икона на Света Троица, „Света Богородица Патеводителка", „Успение на Пресвета Богородица", „Исус Христос", како и „Свети Јован Претеча" на иконостасот лево од Христос датирана во 1859 г.

Конакот на манастирот е изграден или подновен во 1865 г. според гравираната плоча на него.

Во манастирскиот двор има многувековен чинар широк 11 м, како и три чешми — од 1866, 1876 и 1878 г. Првоспоменатата чешма има вградена римска стела со тракиски коњаник, три женски и две машки глави.

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Παπακυριάκος, Κυριάκος. „Ίδρυση της ιεράς Μονής Αγίου Πνεύματος". Δαρνακοχώρια. Архивирано од изворникот на 2017-10-01. Посетено на 31 декември 2017.
2. 1 2 3  „Διακοπές". In.gr. Архивирано од изворникот на 2018-01-02. Посетено на 1 јануари 2018.
3. ↑  „Μνημεία της Κοινότητας Αγίου Πνεύματος". Δαρνακοχώρια. Архивирано од изворникот на 2014-01-28. Посетено на 1 јануари 2018.
**Колибри** (науч. *Trochilidae*) — семејство птици кои се блиски со сродните вистинските чиопи (*Apodidae*) и на чубастите чиопи (*Hemiprocinidae*), сите заедно влегуваат во заеднички ред на чиопите (Apodifoemes).
Одредени автори ги издојуваат колибрите во сопствен ред. Семејството на колибрите има повеќе од 100 родови и околу 330-340 видови.

Изглед и градба на телото
-------------------------

Колибрите се многу мали птици. Најмалите колибри кои истовремено се најмал вид на птици воопшто, Mellisuga helenae, заедно со клунот и пердувите на опашката се долги само 6 cm. Најголем вид е Patagona gigas, а големи се околу 25 cm. Поголемиот број колибри имаат шарени пердуви, по правило со метален сјај.

Особености
----------

Колибри
Колибрите имаат многу голема честота на замавнување со крилјата, дури до 80 замавнувања во секунда. Тоа им овозможува лет на страна и на назад, а может да лебдат во воздухот во едно место. Уште една особина на колибрите е што имаат осум пара ребра, другите птици имаат по шест. Срцето им работи од 400 до 500 удари во минута, дури и кога одмараат, а највисокиот отчукај на срцето е измерен на 1260 удари во минута. Бројот на вдишувања во минтуа им е 250. Додека спијат, драстично им се смалува честотата на удари на срцето.

Наводи
------

1. ↑  Altshuler, D. L.; Dudley, R (2002). „The ecological and evolutionary interface of hummingbird flight physiology". *The Journal of Experimental Biology*. **205** (Pt 16): 2325–36. PMID 12124359.
Биста на Коле Канински пред Судот во Битола
**Никола Тодоровски** (попознат како *Коле Канински*) (село Канино, Битолско, 18 јануари 1914 - село Буринец, Струшко, 22 јули 1944) — македонски комунист, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Споменикот на местото на кое загинал Коле Канински, заедно со други борци во 1944 година на патот помеѓу селата Буринец и Локов
По професија бил правник. Основното и средното образование ги заврши во Битола. Во октомври 1933 г. заминал на студии по право во Белград. Тука се истакнал со делувањето во прогресивното комунистичко движење. Стана член на КПЈ во 1936 г. По завршувањето на факултетот во 1938 г. се врати во Битола и продолжил со својот политички ангажман. Во 1940 г. стана член на Месниот комитет на КПЈ во Битола.

По окупацијата на Македонија во Втората светска војна, во септември 1941 г. станал член на првиот битолски месен воен штаб. Поради својата револуционерна активност во време на окупацијата неколкупати бил затворен. Во есента 1942 се приклучил на партизанските единици. Во април 1943 г. стана началник на штабот на Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев". По формирањето на Партизанскиот одред „Гоце Делчев" на 20 мај 1943 г. станал негов командант. Подоцна бил именуван за политички комесар на Вториот баталјон на Третата оперативна зона, познат и како Битолско-мариовски баталјон на Втората македонска бригада. Бил избран за делегат на Првото заседание на АСНОМ. Загинал како политички комесар на Првата македонско-косовска ударна бригада, во несреќен случај на 22 јули 1944 г. при испробувањето на минофрлач кај селото Буринец на планината Караорман, заедно со Трифун Пановски и и уште тројца нивни соборци.

Во негова чест, едно од основните училишта во Битола го носи неговото име.

Поврзано
--------

* Иван Јанески
* Трифун Пановски
* Наум Божиновски
* Марјан Лазевски

Наводи
------

1. ↑  Александар Литовски, „Споменици и спомен-обележја во Битола и Битолско", Завод и Музеј Битола, Битола, 2012, 51 стр.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Кралот и јас"** (англиски: *The King and I*) - американски филм од 1956 година, во режија на Валтер Ланг (Walter Lang), според сценариото на Фред Фрејбергер (Fred Freiberger), Вилијам Танберг (William Tunberg) и Френк Фентон (Frank Fenton). Главните улоги ги граат: Дебора Кер (Deborah Kerr), Јул Бринер (Yul Brynner), Рита Морено (Rita Moreno), Мартин Бенсон (Martin Benson), Карлос Ривас (Carlos Rivas), Патрик Адиарте (Patrick Adiarte), Рекс Томпсон (Rex Thompson) итн. Филмот бил голем хит благодарение на филмските ѕвезди Јул Бринер (кој осовил „Оскар" за својата улога) и Дебора Кер (која била номинирана за „Оскар"). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар" во девет категории, а победил во пет.

Синопсис
--------

Во 1882 година, вдовицата Ана Леонвенс со својот син Луис доаѓа во Бангкок, каде ја чека работа како гувернанта на сијамскиот крал (го игра Бринер). Иако ѝ била ветена посебна куќа во која ќе живее со синот, поради недоразбирање, таа е сместена во кралската палата. На почетокот, таа не е задоволна, но подоцна се согласува, откако ги запознава децата на кралот. Набрзо, Ана почнува да ги подучува и жените на кралот и да ја теши несреќната Туптим, која му е подарена на кралот, но е вљубена во друг маж. За време на престојот на кралскиот двор, Ана му се спротивставува на кралот и наскоро ја освојува неговата доверба. Кога кралот ќе дознае дека кралицата Викторија го смета за дивјак, со помош на Ана, тој приредува прием за англискиот амбасадор. Приемот е успешен и кралот и Ана го слават успехот, но тогаш дознаваат дека Туптим е заробена а нејзиниот сакан Лун Та е убиен...

Наводи
------

1. ↑  HRT, Kralj i ja, američki film (пристапено на 22.2.2020)
2. ↑  HRT, Kralj i ja, američki film (пристапено на 22.2.2020)
**Кралска академија на земјоделството и шумарството** (швед. *Kungliga Skogs- och Lantbruksakademien*), порано **Кралска земјоделска академија** (*Kungliga Lantbruksakademien*) е една од кралските академии во Шведска. Основана е во 1813 по иницијатива на принцот-престолонаследник Карл. Првично била осмислена како помошна установа на централната администрација. Денес академијата е самостојна организација која има за цел да го унапредува земјоделството, шумарството и сродните полиња со поддршка од науката и практичното искуство, а во интерес на општеството.

Надворешни врски
----------------

* Кралска академија на земјоделството и шумарството (шведски) (англиски)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Кралски академии и друштва во Шведска |
| --- |
|  |
| Академии | 
* Шведска академија
* Уметности
* Музика
* Книжевност, историја и старини
* Науки
* Инженерски науки
* Земјоделство и шумарство
* Воени науки
* Поморски науки

 | Голем (кралски) грб на Шведска |
|  |
| Друштва | 
* Научно друштво - Упсала
* Физиографско друштво - Лунд
* Научно-книжевно друштво - Гетеборг

 |

 |

Координати: 59°20′25″N 18°03′16″E﻿ / ﻿59.34028° СГШ; 18.05444° ИГД﻿ / 59.34028; 18.05444
Езерце на реката Копкол, Крим
**Копкол** е нисководна река ( балка ) на Крим, на територијата на областа Белогорски, десната притока на реката Тонас. Должината на водотекот е 6,2 километри, сливното подрачје на реката е 11,5 км².

Географија
----------

Изворот на реката се наоѓа источно од селото Алексеевка, според книгата на Николај Рухлов во близина на планината *Куба-Бурун*. Во горниот тек, деловите на реката се нарекуваат *Хабурка-дере* (на картите *на Кбурка-дере*  ) и *Коп-Кал*. Изворите што ја хранат реката се плитки, во средишниот дел долината станува доста рамна, обрасната со грмушки, со стрмна десна падина, составена од конгломерат, на чиј врв е лапоресна црна почва.

Во близина на реката, според прирачникот „Површински водни тела на Крим", има 1 неименувана притока , која Рухлов ја нарекол *Енишкал* , а на современите карти е потпишан како *Јар* . Има моќен извор во долината, неименуван на картата од 1890 година , Рухлов има „ Џаничка "(задолжително на почетокот на 20 век 48.600 кофи дневно) , сега позната како „Сартанскаја Криница"  5]. Водозаштитната зона Копкола е поставена на 50 m. Реката се влева во Тонас на 9 километри од устието , северно од селото Головановка.

Наводи
------

1. 1 2  „Горный Крым". ЭтоМесто.ru. 2010. Посетено на 2018-01-11.
2. 1 2
3. ↑  Н.В. Рухлов. „Карта. Караби-яйла и бассейн Карасу". Обзор речных долин горной части Крыма. Архивирано од изворникот на 2018-01-13. Посетено на 2018-01-16. Занемарен непознатиот параметар `|dead-url=` (help)
4. ↑  „Подробная топографическая карта Крыма". ЭтоМесто.ru. 1987. Посетено на 2018-01-11.
5. ↑  „Верстовка Крыма от Военно-топографического Депо". ЭтоМесто.ru. 1890. Посетено на 2018-01-11.
6. ↑  „Топографическая карта Крыма". ЭтоМесто.ru. 1989. Посетено на 2018-01-11.
7. ↑  „Топографическая карта Крыма". ЭтоМесто.ru. 1989. Посетено на 2018-01-11.
8. ↑  „Предложения по охране окружающей природной среды и улучшению санитарно-гигиенических условий, по охране воздушного и водного бассейнов, почвенного покрова, организации системы охраняемых природных территорий". ОАО «Гипрогор». Архивирано од изворникот на 2018-01-20. Посетено на 2018-01-11. Занемарен непознатиот параметар `|dead-url=` (help)
9. ↑
10. ↑  „Туристическая карта Крыма. ЮБК". ЭтоМесто.ru. 2007. Посетено на 2098-01-11. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
’Ртот Мадона, најјужната точка на заливот.
**Коперски Залив** (словенечки: *Koprski zaliv*, хрватски: *Koprski zaljev*, италијански: *Golfo di Capodistria*) — залив во северниот дел на Јадранското Море во Словенија. Дел е од поголемиот Трстјански Залив.

Преглед
-------

Заливот го носи името на градот Копер и претставува дел од Словенечкиот брег. Сместен е целосно на територијата на Словенија и во него се влева реката Рижана. Зафаќа површина од 18 км2, протегајќи се од ’ртот Дебели Ртич крај границата со Муџа (Миље) од италијанска страна, па до ’ртот Мадина во градот Пиран, најсеверната точка на Пиранскиот Залив.

На Коперскиот Залив излегуваат градовите Копер, Анкаран, Изола, Пиран (северниот брег), како и селата Бертоки, Јагодје, Добрава, Струњан и месноста Фиеса.

Поврзано
--------

* Пирански Залив
* Венецијански Залив
* Трстјански Залив
* Словенечки Брег

Наводи
------

1. ↑  Rt Madona at sea-seek.com

Надворешни врски
----------------

* Карта на Коперскиот Залив — iTouchMap

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Словенија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Места на Словенечкиот брег |
| --- |
|  |
| Градови | 
* Анкаран
* Копер
* Изола
* Пиран

 |
|  |
| Села | 
* Бертоки
* Добрава
* Јагодје
* Луција
* Парецаг
* Порторож
* Сеча
* Сечовље
* Струњан
* Фиеса

 |
|  |
| Заливи | 
* Коперски
* Пирански

 |
|  |
| Друго | 
* Дебели Ртич
* Фиеса

 |

 |
**Крунислав Стојановски** (14 мај 1969, Скопје) - хрватски сликар и фотограф.

Животопис
---------

Стојановски дипломирал во 1998 година на Академијата за ликовни уметности во Загреб. Во 1997 година се запишал на Државната уметничка школа при Летната академија во Салцбург, во класата на Агнес Денес. Во 1998 година професионално се усовршувал во „Капели", во Хелсинки. Во 1997 година станал член на Хрватското друштво на ликовни уметници. Од 1990 до 2001 година работел како новинар и се занимавал со реставрација на ѕидни слики. Стојановски живее и работи во Загреб.

Творештво
---------

Стојановски се занимава со сликарство, амбиентални инсталации, видео и фотографија, а исто така и пишува. Чести теми во неговите дела се оние со социјална, хуманистичка и еколошка конотација, со посебен акцент на поединецот и неговата улога и можностите.

Наводи
------

1. 1 2  55 Охридско лето/ Ohrid Summer Festival – 12 July -20 August 2015.
**Којник** е едно од најстарите и најпознатите маала на градот Велес. Се наоѓа на десната страна на реката Вардар високо на ридот Вршник. Во целост е населено само со Македонци. Препознатливо е по своите тесни и криви улички и високи убави куќи. Во рамките на Којник постои и мало пазарче. Од ова велешко маало потекнуваат поетот и револуционер Кочо Рацин и глумецот Петре Прличко. Во маалото се наоѓа родната Спомен-куќата на Кочо Рацин.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населби и маала во Велес |
| --- |
|  |
| 
* Бабуна
* Бузаана
* Влашка Чешма
* Дворови
* Долни Дуќани
* Дорутовец
* Јурија
* Којник
* Поток
* Превалец
* Порцеланка
* Прцорек
* Рамина
* Речани
* Сар Маале
* Солено Чешмиче
* Трпезица
* Тунел
* Црна Џамија
* Ќерамидна

 |  |

 |
Плакатот за филмот „Крстарицата Потемкин"
**„Крстарицата Потемкин"** (руски: *Бронено́сец Потёмкин*) — советски филм од 1925 година, во режија на Сергеј Ејзенштајн според сценариото на Нина Агаџанова, а во продукција на „Мосфилм". Главните улоги ги играат: Александар Антонов, Владимир Барски и Григориј Александров. Филмот е снимен според вистинит настан - бунтот на морнарите од крстарицата „Потемкин" со кој започнала руската револуција од 1905 година. Филмот бил снимен по порачка на советската власт, по повод дваесетгодишнината од неуспешната револуција при што власта цензурирала некои делови од филмот, меѓу кои и зборовите на Лав Троцки. Според многу филмски критичари, филмот претставува недвосмислена пропаганда, но и исклучително остварување кое донело голем број иновации во кинематографијата. Притоа, тој се смета за еден од најдобрите и највлијателните дела во историјата на филмот. Така, на Светскиот саем одржан во Брисел во 1958 година (*Expo 58*), тој бил прогласен за најдобар филм на сиte времиња, а во 2012 година, Британскиот филмски институт го избрал на 11. место на списокот на најдобрите филмови на сите времиња.

Синопсис
--------

*Крстарицата Потемкин*
Дејствието на филмот се одвива во 1905 година. На морнарите од воениот брод „Потемкин" им расипано месо и во знак на протест тие ја одбиваат храната. Утредента, командантот на бродот ја повикува стражата, одделува група морнари и им наредува на стражарите да пукаат во нив. Морнарот Вакулинчук (го игра Антонов) ги запира стражарите кои одбиваат да пукаат во нивните другари. Тогаш започнува борба меѓу морнарите и офицерите. Морнарите фрлаат неколку офицери во морето, но во борбата погинува Вакулинчук. Неговото мртво тело го носат во Одеса каде целиот народ му оддава почит. Притоа, народот им дава поддршка на морнарите од „Потемкин", но војската почнува да пука во луѓето при што има голем број мртви. На веста за масакрот врз цивилите, топовите на „Потемкин" го гранатираат театарот во Одеса каде се наоѓа штабот на генералот. Адмиралот испраќа ескадрон бродови кон „Потемкин", но во последен миг, морнарите се солидаризираат со „Потемкин" кој минува низ ескадронот без борба.

Наводи
------

1. ↑  РТС (пристапено на 1.2.2019)
2. ↑  What's the Big Deal?: Battleship Potemkin (1925). Retrieved March 10, 2017.
3. ↑  „Battleship Potemkin by Roger Ebert". Архивирано од изворникот на 22 ноември 2010. Посетено на 28 ноември 2010.
4. ↑  „Top Films of All-Time". Посетено на 2010-11-28.
5. ↑  „The 50 Greatest Films of All Time". *British Film Institute*. Sight & Sound. September 2012. Посетено на January 1, 2018.
Крстот на Свети Ѓорѓи
**Крстот на Свети Ѓорѓи** — црвен крст на бела позадина, кој од доцниот среден век се поврзува со Свети Ѓорѓи, воен светец, кој честопати бил прикажан како крстоносец.

Поврзуван со Крстоносните војни, црвено-белиот крст има потеклото во 10 век. Се користел од страна на Република Џенова можеби уште во текот на 10 век. Симболот бил усвоен од Швапскиот сојуз во пред-реформското Свето Римско Царство. Црвено-белиот крст бил широко користен користен низ Северна Италија како симбол на Болоња, Падова, Реџо Емилија, Мантова, Верчели, Алесандрија, и наместо името Свети Ѓорѓи, се користело името „Крст на Свети Амброзије", усвоен од Комуната на Милано во 1045 година.

Свети Ѓорѓи е „заштитник на Англија" по Англиската реформација. Од раниот модерен период, неговото знаме се идентификува како национално знаме на Англија. Свети Ѓорѓи е покровител на Каталонија, Шпанија, како и на Грузија. Националното знаме на Грузија (2004) претставува комбинација од крстот Свети Ѓорѓи и Ерусалимскиот крст.

Наводи
------

1. ↑  Official site of Commune of Milan. Historical background Архивирано на 11 август 2020 г.. The chronicles say it was chosen as a combination of the ancient white flag of Milanese plebs, attested in 1038 during Conrad II's siege of Milan, and the red cross pattée that was an ancient symbol of Lombard nobility. It is also attested, in this older version, in a diplomatic letter dated 1155. See also: Evolution of Milan's flag.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Христијански крст |
| --- |
|  |
| Крстови | 
* Крст на Папата Свети Климент
* Ерменски крст
* Болнишки крст
* Византиски крст
* Калварија
* Каролиншки крст
* Келтски крст
* Крст на Свети Петар
* Крст на распетието
* Crux gemmata
* Коптски крст
* Крст на Евангелистите
* Крст на Свети Ѓорѓи
* Крст на Света Нина
* Грчки крст
* Хугенотски крст
* Крст на Апостол Јаков
* Ерусалимски крст
* Латински крст
* Македонски крст
* Малтешки крст
* Руски православен крст
* Папски крст
* Андреин крст
* Српски крст

 |  |
|  |
| Икона за портал Портал: „Христијанство" |

 |
Хаџи-Рувимовиот заветен крст од 1799 година
**Крстот на Хаџи-Рувим Ненадовиќ** — христијански крст изработен со копаничарска техника.
Изработен е во 1799 година, од дрво, со димензии 38 х 20 см.
Крстот е изработен со исклучителни стилизирани линии и елементи.
Спореден со другите копаничарски крстови, крстот е изработен во релативно поголеми димензии.
За разлика од другите крстови, кои се изработувани во работилници од анонимни автори, крстот е изработен од мајсторот Хаџи-Рувим Ненадовиќ и е еден од ретките со авторски потпис.
Можеби, еден е од најубавите работени во оваа техника.
На самиот крст со прецизни линии, вешт цртеж и сложена композиција се претставени сцените: распетие, влезот во Ерусалим, оплакувањето на Богородица, симнувањето од крстот, вознесението, благовестите, воскресението, симнувањето од крстот.
Всушност крстот ги опфаќа главните сцени кои се претставени преку фрески во ентериерот на секоја црква.

Крстот поседува уметнички вредности кои најмногу се забележуваат во ликовната постапка која е професионална, без никаква наивност, па дури и целосно поддржување на каноните. Мајсторот бил растоварен од низата ограничувања, при што создал уметничко дело од сакрален вид кое може слободно да се најде во витрините на истакнати музеи како извонреден примерок на копаничарската уметност во европски размери
Денес овој крст се наоѓа во Народен музеј на Србија во Белград.

Наводи
------

1. ↑  Бојана Радојковиќ - „Ситната пластика во старата српска уметност", Издавачки завод Југославија, Белград, 1977/ Ситната пластика

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Христијански крст |
| --- |
|  |
| Крстови | 
* Крст на Папата Свети Климент
* Ерменски крст
* Болнишки крст
* Византиски крст
* Калварија
* Каролиншки крст
* Келтски крст
* Крст на Свети Петар
* Крст на распетието
* Crux gemmata
* Коптски крст
* Крст на Евангелистите
* Крст на Свети Ѓорѓи
* Крст на Света Нина
* Грчки крст
* Хугенотски крст
* Крст на Апостол Јаков
* Ерусалимски крст
* Латински крст
* Македонски крст
* Малтешки крст
* Руски православен крст
* Папски крст
* Андреин крст
* Српски крст

 |  |
|  |
| Икона за портал Портал: „Христијанство" |

 |
**Кристина Раденковиќ** (Нови Сад, 5 декември 1980) — српска глумица и ТВ водителка.

Животопис
---------

Кристина Раденковиќ е родена во Нови Сад , каде што израснала и живеела до крајот на студиите. Во детството, на барање на родителите кратко трениралатенис, а се занимавала и со џез балет до 16 години. По тоа, запишала гимназија, а потоа станала член на француската драмска секција, каде што започнала глумечка работилница кај Милан Плетан - Пленџе. Присуствоо во оваа секција значително влијаела на нејзината одлука за подоцна да се занимава со глума. На инсистирање на нејзината мајка, таа се запишала на Природно-математички факултет, а по првата година и Академија на уметности. Двата факултета успешно ги завршила. По дипломирањето, таа се преселила во Белград во потрага на работа. Бидејќи таа била помеѓу четири избрани кандидати на натпреварот *Европско лице*  така била една од новинарите од*Песни за Евровизија во 2008 година*. Подоцна водела уште неколку емисии на Радио-телевизија на Србија, вклучувајќи и избор за *Детска песна Евросонг*. Конечно станала водителка на ТВ Загатка во 2012 година.

Прва забележана телевизиска улога е достигната во серијата Она како љубов, во која ја глумеше Сашка. Исто така, во серијата Дојди поблиску ја глумеше професорката Миљана Цветиќ.

Во врска е со правникот Никола Радојевиќ, со кого има ќерка Тара, родена во март 2016 година, и син Роган, роден во ноември 2019 година.

Наводи
------

1. ↑  Bošnjak-Draganović, Biljana (20 декември 2012). „Kristina Radenković, glumica i voditeljka - Fudbal je trauma iz mog detinjstva!". ekapija.com. Посетено на 1 јуни 2020.
2. ↑  „Kristina Radenković, voditeljka Slagalice - Biografija 2017, Visina, Težina, Instagram". sveopoznatima.com. Посетено на 1 јуни 2020.
3. ↑  „Kristina Radenković". biografija.org. 19 јули 2017. Посетено на 1 јуни 2020.
4. ↑  Дедић, М. (3 март 2012). „Кристина Раденковић - нова водитељка "Слагалице"". Вечерње новости. Посетено на 1 јуни 2020.
5. ↑  Грбић, Ј. (13 ноември 2012). „Шта возе познати: Кристина Раденковић". Вечерње новости. Посетено на 1 јуни 2020.
6. ↑  Đukić, Deana (6 септември 2014). „Kristina Radenković: Konačno sam shvatila šta mi je zaista potrebno u vezi". hellomagazin.rs. Посетено на 1 јуни 2020.
7. ↑  „PRE ČETIRI GODINE DOŽIVELA JE VELIKU TRAGEDIJU: Kristina Radenković iskreno o gubitku bliske osobe!". Курир. 25 септември 2017. Посетено на 1 јуни 2020.
8. ↑  Đukić, Deana (6 септември 2014). „Kristina Radenković: Konačno sam shvatila šta mi je zaista potrebno u vezi". hellomagazin.rs. Посетено на 1 јуни 2020.
9. ↑  „PRE ČETIRI GODINE DOŽIVELA JE VELIKU TRAGEDIJU: Kristina Radenković iskreno o gubitku bliske osobe!". Курир. 25 септември 2017. Посетено на 1 јуни 2020.
**Лајне** (герм. *Leine*) — река во сојузните покраини Тирингија и Долна Саксонија во Германија. Долга е and 281 км и е
лева притока на реката Алер (а со тоа и на реката Везер).

Извира близу местото Лајнефелде во Тирингија. Четириесет километри низводно реката преминува во Долна Саксонија и потоа тече на север.

Поважни места по течението на реката се Гетинген, Ајнбек, Алфелд и Гронау, и потоа навлегува во Хановер, кој е најголемиот град на нејзините брегови. Околу четириесет километри северно од Хановер (кај Швармштет), реката се влева во поголемата река Алер, па во Северното Море преку Везер, со кој се сврзува и тече крај пристанишните градови Бремен и Бремерхафен.

Иако реката повремено се прелива, причинетата штета е занемарлива. Само северното (долно) течение е пловно за најмалите шпедитери, но во минатото, пред постоењето на железничкиот транспорт, играла значајна улога како пловна магистрала во превозот на стока со товарни баржи сè до Гетинген.

Денес мештаните практикуваат спортски риболов од брегот и од помали чамци, иако уловот обично е мал.

Извори
------

* Uwe Schmida: *Die Leine - Eine fotografische Reise*. ISBN 3000205675
* Gerd Lüttig: *Neue Ergebnisse quartärgeologischer Forschung im Raume Alfeld-Hameln-Elze.* In: *Geologisches Jahrbuch* Band 77, Seite 337–390. Hannover, јуни 1960.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Лајне" на Ризницата ? |

* Сојузна служба за заштита на природата: Особености на пределот „Долина на Лајне-Илме" Архивирано на 28 јуни 2007 г. (германски)
* Сојузна служба за заштита на природата: Особености на пределот „Низина на Лајне" Архивирано на 28 јуни 2007 г. (германски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 248959794
* GND: 4035192-0

 |

 |