recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Свети Кирик и Јулита** (грчки: *Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας Βέροιας*) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Дел е од парохијата „Св. Јован Милостив".

Храмоте е изграден во XIV век од епископот Макариј Берски според керамопластичниот натпис на надворешниот ѕид на конхата на жртвеникот. Според писмо на патријархот Антониј IV од 1395 г. црквата била главен храм на на ставропигијален манастир и подоцна е претворена во парохиска црква. Ова се случило во 1589 г. кога Костис станал ктитор на новото живописување на црквата.

Првичната црква била крстокуполна со впишан крст — единствен пример за манастирска црква со тој облик. Веројатно во XVI век куполата паднала и е направен дрвен покрив. Од исток има три керамопластично украсени апсиди. Во жртвеникот има остатоци од фрески од средината на XIV век, а на надворешниот западн и јужен ѕид има остатоци од XV век. Според надвратниот натпис на западниот влез, во 1589 г. Костис платил за повторно живописување на храмот. Тогаш се зографисани апсидата и северниот и јужниот ѕид на жртвеникот. Од истиот период се и фреските во наосот, кои се распоредени во три подрачја. Во најниското се светци во полн раст, во втората има сцени од животот на Пророкот Илија и други теми, како на пр. молитвата на Јоаким, Благовештението на Ана, Јоаким и Ана, Свети Игнатиј, и на крај во третото подрачје се Дванаесетте празници. Во XVII век е довршено зографисувањето на храмот со фрески на Исус Христос и Богородица на престол.

Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

* Поглед од исток Поглед од исток
* „Архангел Михаил", II половина на XIV век „Архангел Михаил", II половина на XIV век
* Фреска Фреска
* Фреска на Свети Кирик и Света Јулита, 1589 г. Фреска на Свети Кирик и Света Јулита, 1589 г.

Поврзано
--------

* Берско-негушко-камбаниска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  Πέτκος, Αντώνης. „Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας Βέροιας". Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Архивирано од изворникот на 2022-07-02. Посетено на 17 мај 2014.
2. 1 2 3  „Άγιοι Κύρηκος και Ιουλίττα". Discover Veria. Посетено на 30 јули 2016.
3. ↑  „Ενορίες". Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Посетено на 30 јули 2016.
4. ↑  „Ναός Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας, Βέροια". Greek Orthodox Religious Tourism. Посетено на 24 октомври 2016.
5. ↑  „ΠΔ 3-11-1924 - ΦΕΚ 279/Α/6-11-1924". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Посетено на 9 јули 2018.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Кирик и Јулита" - Бер на Ризницата ?
Столбовите од синагогата во Градскиот парк
**Синагога Португезе** — храм на португалските Евреи во Битола изграден во XVI век..

Местоположба
------------

Синагогата се наоѓала на местото од денешниот хотел „Гранд централ", на аголот меѓу улиците „Филип II Македонски" и „Св. Нектариј Битолски".

Историја
--------

Евреите доселени од Португалија на почетокот за молитва се собирале во синагогата Арагон, а по 1580 години изградиле своја која се наоѓала спроти веќе постојната.

Во Првата светска војна при бомбардирањето на Битола (1917) синагогата била погодена и изгорела до темел. Не била обновена. Два столба од португалската синагога и денес се наоѓаат во Градскиот парк, кои во првите години по ослободувањето послужиле како постаменти за мермерните статуетки на пионерот и пионерката во Пионерското игралиште.

Опис
----

Патник ја опишал синагогата како конструкција со три реда столбови што ја потпираат градбата одвнатре и дванаесет величествени куполи на нејзиниот кров, што на зградата и дава изглед на џамија или турски амам.

Наводи
------

1. ↑  „СИНАГОГА ПОРТУГЕЗЕ". Архивирано од изворникот на 2022-10-22. Посетено на 2022-10-23.
2. 1 2 3  Ѓоргиев, Зоран (31.01.2023). „Битолски хотел ги крепи темелите на познатата синагога Ил Кал Португал во Битола". Бабам Битола. Посетено на 28 декември 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
3. ↑  Стерјовски, Александар (2020). *Градби*. Конзулат на Република Македонија во Република Македонија. стр. 165. Укажано повеќе од еден `|pages=` и `|page=` (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)
**Свети Архангели** (грчки: *Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών*) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Претставува катедрала на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.

Историја
--------

Икона на Архангел Михаил од храмот (XVII век), денес во Серскиот црковен музеј.
Времето на изградба на првобитниот храм не е познато. Се знае дека црквата постоела во византиско време на истото место, на околу 100 м од портата на тврдината. Летописецот на Сер, попот Синодин Попсидеров раскажува како на 23 февруари 1631-1632 г. Турците ја срушиле црквата на Архангелите со сите икони и опрема, и набргу ја претвориле во џамија. По 10 години храмот е возобновен. Црквата наполно изгорела во големиот серски пожар на 28 јуни 1849 г. Обновена е во 1850 г. за време на митрополитот Јаков Серски. Храмот повторно е изгорен на 28 јуни 1913 г. за време на Втората балканска војна, овојпат од Бугарската армија. Откако градот потпаднал под грчка власт, во 1914 г. „Св. Архангели" била прва обновена, со намера да стане катедрален храм. Подоцна е срушена за да се подгине нова катедрала.

На 21 јануари 1950 г. камен-темелникот на црквата е осветен од митрополитот Константин Серски. Мермерниот иконостас, владичкиот престол и амвонот се богато украсени со крстови, растителни и животински мотиви и се дело на браќата вајари А. и Н. Скарис. Забележителни се и мернерните проскинитари, дело на вајарот Н. Милонас. Жртвеникот е живописан во 1979 г. К. Котикостас и Димитриос Јанакудис. Оваа работа прекинала, па продолжила во 1984 г. од браќата Јоанис и Димитриос Јанакудис.

Во северозападниот дел на црквата се наоѓа параклисот „Пресв. Богородица", во кој има копија на иконата Богородица Ерусалимска. Параклисот е осветен на 2 февруари 2005 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски.

Поврзано
--------

* Серско-нигритска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών". Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Посетено на 30 октомври 2014.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Архангели" - Сер на Ризницата ?
Никодим Царкњас
**Архимандритот Никодим Царкњас** — македонски монах и поборник за македонскиот народ во Егејска Македонија. Со својата упорна и посветена борба за признавање на правото на сопствен јазик и црква на Македонците во Егејска Македонија, Отец Никодим Царкњас е една од водечките фигури и симбол на движењето на Македонците од Егејска Македонија за остварување на националните и политичките права.

Роден е во 1942 г. во селото С’ботско, Мегленско/Воденско. Во 1973 бил замонашен како член на грчката православна црква. Во 1991, на позиција архимандрит, бил протеран од Црквата во Грција. Причините за неговото исклучување се спорни. Грчката Црква го обвинува за сериозно нарушување на етиката, и по одлуката на Светиот Синод бил доведен пред црковното правосудство и на 11 март 1992 година бил исфрлен од грчката црква.

Самиот бил иницијатор и носител на градбата на црква во родното село, која е осветена во 2001 година и во која проповеда на македонски јазик.

За својата упорност морал да лежи затвор, бил спречуван и понижуван. Еден од иницијаторите е на постапката пред Судот во Стразбур против државата Грција за да овозможи постоење на законски регистрирана црква која ќе богослужи на македонски јазик и озаконување на сите црковни и духовни активности. Постапката е во тек (2008).

Добитник е (2006) на признанието „Духовен воин", што го доделува културната манифестација „Македонски духовни конаци" за смиреноста и истрајноста во заложбата за проповед на македонски јазик.

Извори:
-------

1. ↑  СМК: Предлог за избор на Отец Никодим Царкњас за владика на МПЦ[*мртва врска*]
2. ↑  Народна Волја бр.2050: Архимандрит Никодим Царкњас

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Стара византиска чешма со поило во село Винце
Поило во село Тремник
Брадавичести прасиња на поило во Сенегал
Начело на работа на поилката
**Поило** или **водопој** — ограден простор или корито крај чешма каде што се пои добиток, како и место крај вода каде што се пои добиток или дивеч.

Поилка
------

Посебна направа за напојување домашни животни. Таа се состои од затворен сад со чиста вода кој е затворен и до него животните немаат пристап, и отворен помал сад со ограничена количина вода од кој животните пијат. Поилката го користи начелото на сврзани садови за да обезбеди постојано ниво на вода во отворениот сад. Поилката често е наменета за птици (живина, гулаби итн.). Нејзината вообичаена зафатнина се движи од 3 до 20 литри. Често се изработува од пластика, емајлиран челик или топло галванизиран челик. Цинк оксидот има фунгицидни и антисептички својства, па овој материјал е особено погоден за оваа намена. Водата во ваквите поилки останува чиста и бистра подолго време. На фармите, поилките се поставуваат на земја или на триножници.

Поврзано
--------

* Јасли

Наводи
------

1. ↑  „водопој" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „водопој" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „поило" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „поило" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
5. ↑  „поилка" — Дигитален речник на македонскиот јазик
6. ↑  „поилка" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
**Ирена Колесар** била југословенска глумица. Ирена Колесар е 22 ноември 1925

 година во Словенски Брод.

Биоггафија
----------

Кога била на деветгодишна возраст со своите родители се преселила во во Загреб. На свој 17 години се приклучила на партизаните и станала борец ма Тринаесеттата пролетерска бригада "Раде Кончар ". Глумецот Јожа Грегорин ја вклучил во театарската група на таа бригада,а потоа и во театарот на народното ослободуваче на Хрватска. Таму го запознала глумецот Шиму Шиматовиќ со кои се венчала во јуни 1944 година на конгресот за културни работници во Топуска. По ослободувањето се вратила во Загреб каде што е примена во ансамблот на Хрватскиот народен театар.

Значаен дел од глумачката кариера ја посветила на театарот. Има постигнати значаини улоги како Лаура во "Стаклена менажерија "и Хидвига во "Дивата патка ", неприкосновено станала прва дама на загребовата театарска сцена. Бојан Ступица, тогашен управник на Југословенскиот драмски театар успеал да ја донесе Ирена Колесар во Белград и да ја ангажира за својот театар. Нејзината прва улога била Јулија во во Шекспировата трагедија "Ромео и Јулија ". Во Југословенскиот драмски театар Ирена Колесар работела сè до 1973. Во тој период оставила голем број значајни улоги една од нив е улогата како Офелије во филмот "Хмелут ". 1973 година се пензионирала и се вратила во Загреб. По заминувањето во пензија учествувал во неколку телевизиски и театарски проекти. Филмската и театарската слава во тоа време не носела материјални придонеси. Починала на 3 септември 2002 во старечки дом "Ксавер "во Загреб.

Наводи
------
Поглед кон скулптурата
**Жена со гитара** претставува мермерна скулптура на жена со гитара. Споменикот се наоѓа на на Кејот „13 ноември" во центарот на Скопје. Автор на оваа скулптура е Синиша Новески. Скулптурата била поставена во април 2009 година.

Оваа скулптура е дел од проектот на Министерството за култура за поставување 36 скулптури во центарот на Скопје.

Наводи
------

1. ↑  „Скулптурата ќе им го разубавува денот на минувачите". Вечер. 6 мај 2009. Посетено на 2011-08-14.
2. ↑  „ИЗБРАНИ 40 РЕШЕНИЈА ОД КОНКУРСОТ НА МИНИСТЕРСТВОТО ЗА КУЛТУРА". Премин. Посетено на 2011-07-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија споменик во Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Засилувач на сопирачките од автомобилот Гео Сторм.
 Делот за кочење на вакуумското серво.
**Вакуумско серво** ― дел што ее користен кај моторните возила во нивниот систем за сопирање, за да му се помогне на возачот со намалување на напорот при сопирање.

Вакуумското серво, исто така познат како засилувач на моќност или единица за моќно сопирање, користи вакуум за да го умножи напорот на педалата на возачот и да го примени тој напор на главниот цилиндар. Не може да биде користено кога моторот е исклучен, најчесто по неколку обиди.

Поврзано
--------

* Список на автоделови

Наводи
------

1. ↑  „Brakes - Hydraulic - EduMech". *www.edumech.co.uk*. Архивирано од изворникот на 2016-04-25. Посетено на 28 декември 2023.

Надворешни врски
----------------

* Што е засилувач на сопирачките?
* „Како функционираат моќните сопирачки", (основен водич од 4 страници, со илустрации и анимација) на HowStuffWorks.com
**„Ноќта на свети Лоренцо"** (италијански: *La notte di San Lorenzo*) - италијански филм од 1981 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован на сеќавањата од детството на режисерите и врз раскажувањата на селаните за вистинските настани од Втората светска војна. Главните улоги ги толкуваат: Омеро Антонути (Omero Antonutti), Маргарита Лозано (Margarita Lozano), Масимо Бонети (Massimo Bonetti), Норма Мартели (Norma Martelli), Енрика Марија Модуњо (Enrica Maria Modugno) и Клаудио Бигаљи (Claudio Bigagli).

Синопсис
--------

На 10 август, во ноќта на св. Лоренцо, паѓаат ѕвезди кои на луѓето им ги исполнуваат желбите. Една жена го заспива своето дете и му раскажува за своето доживување за време на последните денови на Втората светска војна, кога германската војска ја напушта Италија. Тогаш, во селото Сан Мартини, жителите се затвораат во локалниот средновековен дворец, зашто нивните куќи се обележани дека се минирани. Тие се гладни и исплашени, чекајќи ги ослободителите. Тогаш, свештеникот им ја пренесува наредбата дека сите жители мора да се соберат во црквата, зашто Германците ќе им ги уништат куќите. Жителите се поделени во две групи: едните одат во селото, а другите бегаат во текот на ноќта обидувајќи се да стапат во контакт со американската армија. По некое време, тие пристигаат во близината на едно село каде топло ги прифаќаат. Меѓутоа, за време на жетвата, тука доаѓаат фашистите и започнува вооружена пресметка меѓу селаните и фашистите во која има голем број жртви на двете страни. Утредента, селаните дознаваат дека во нивното место поминала американската армија и среќно се враќаат дома.

Наводи
------

1. 1 2  HRT, Noć svetog Lovre, talijanski film - Filmski boutique (пристапено на 26.5.2019)
Тенгџоу во рамките на КинаТенгџоу
Местоположбата на Тенгџоу во Кина

**Тенгџоу** (кинески: 滕州, пинјин: *Téngzhōu*) — градска околија во состав на Цаоџуанг во покраината Шандунг, НР Кина. Во во Пролетно-есенскиот период, на ова место се наоѓала феудалната вазална држава Тенг.

Зафаќа површина од 1.485 км² и има 1.577.806 жители (2005). Градоначалник е Ду Јунггуанг, а партиски начелник е Ниу Чиџунг.

Административно е поделен на 21 месна единица.

Тенгџоу е родно место на истакнатиот филозоф Мо-це (470-391 п.н.е.)

Наводи
------

1. ↑  „滕州市２００６年国民经济和社会发展统计公报". Архивирано од изворникот на 2007-03-20. Посетено на 2013-11-04.

Надворешни врски
----------------

* Управен портал на Тенгџоу

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Кина е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 35°05′N 117°09′E﻿ / ﻿35.083° СГШ; 117.150° ИГД﻿ / 35.083; 117.150
Тахос крај ѕидните на замокот Алмоурол
**Тахо** (шпански: *Tajo*) или **Тежо** (португалски: *Tejo*) — најдолга река на Пиринејскиот Полуостров. Долга е 1.038 км, од кои 716 км се во Шпанија, 47 км долж шпанско-португалската граница и 275 км во Португалија, каде се влева во Атлантскиот Океан близу Лисабон. Сливот зафаќа површина од 80.100 км2 (втор по големина на полуостровот, по оној на Дуеро). Најголемиот дел од течението на реката е добро искористено за стопански цели. Постојат неколку брани и свртници што служат за водоснабдување за средна Шпанија (со Мадрид) и Португалија, како и десетици хидроелектрани за електростопански потреби. Помеѓу браните, течението е мошне стеснето, но по Алмоурол, реката влегува во огромна наносна долина што често ја поплавува. Устието на вливот во океанот е во Лисабон.

Реката извира во Фуенте де Гарсија, како и од посебни водотеци на Универзалните, Ибериските и Албарасинските Планини. Сите поважни притоки се влеваат во реката од десниот брег. Тахо минува низ градовите Аранхуес, Толедо, Талавера де ла Реина и Алкантра во Шпанија и Абрантес, Сантарем, Алмада и Лисабон во Португалија.

Течение
-------

### Во Шпанија

Првото позначајно населено место на реката Тахо е Саседон. Под Аранхуес во реката заедно се влеваат притоките Енарес и Тахуња. Под Толедо ѝ се придружува и реката Гвадарама. Над Талавера де ла Реина се приклучува притоката Алберче. Кај Валдевердеха се наоѓа горниот крај на хидроакумулацијата „Валдекањас", по која доаѓаат други: ХЕЦ „Торехон", каде се влева Тјетар, и ХЕЦ „Алкантра", во чиј долен крај истекува реката Алагон.

### Во Португалија

Откако ќе протече низ пределите што ја образуваат државната граница, Тахо влегува во Португалија (под името „**Тежо**") и минува низ Вила Велја де Родао, Абрантес, Констансија, Ентронкаменто, Сантарем и Вила Франка де Шира на почетокот на долг и тесен естуар, на чие устие е сместен градот Лисабон. Ова подрачје е заштитено како Природен резерват „Устие на Тахо". Тука се наоѓа и најдолгиот мост во Европа — „Васко де Гама" со распон од 17,2 км.

Регионите Алентежо и Рибатежо во Португалија се наречени по реката.

Геологија
---------

Долното течение на Тахо се наоѓа на геолошки расед. Пролизгувањата (смолкнувања) долж него се причинител за поголем број на земјотреси, од кои особено историско значење имаат оние во 1309, 1531 и 1755 г. (познатиот Лисабонски земјотрес).

Поврзано
--------

* Тахо на Ризницата ?
* Список на реки во Шпанија
* Список на реки во Португалија

Наводи
------

1. ↑  Во антиката: латински: *Tagus*; старогрчки: *Τάγος*, *Тагос*.
2. ↑  Hobbs, William Herbert (1907). *Earthquakes: An Introduction to Seismic Geology*. NewYork: D. Appleton and Company. стр. 142–144. На Google Книги

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4105749-1
* NKC: ge1088207
* BNE: XX451175

 |

 |

Координати: 40°19′11″N 1°41′51″W﻿ / ﻿40.31972° СГШ; 1.69750° ЗГД﻿ / 40.31972; -1.69750
Башиговачко Езеро во рамките на Босна и Херцеговина<div style="position: absolute; z-index: 2; top: **Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „["**%; left: **Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „["**%; height: 0; width: 0; margin: 0; padding: 0;"><div style="position: relative; text-align: center; left: -**Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „["**px; top: -**Грешка во изразот: Непрепознаен интерпункциски знак „["**px; width: Предлошка:ПолКарта Боснаpx; font-size: Предлошка:ПолКарта Боснаpx; line-height: 0; z-index:100;" title="">[[File:Предлошка:ПолКарта Босна|Предлошка:ПолКарта БоснаxПредлошка:ПолКарта Боснаpx|Башиговачко Езеро|link=|alt=]]Башиговачко Езеро
Местоположба на Башиговачкото Езеро во БиХ (44°25′3″ СГШ 18°41′21″ ИГД)

**Башиговачкото Езеро** е вештачко езеро во Босна и Херцеговина. Се наоѓа во југоисточниот дел на општината Живинице и е оддалечено 6 км од градот Живинице. Езерото се наоѓа во дупка која настанала со вадење на руда, наполнета во 1984 по сопирањето на експлоатацијата. Долго е 400 м, широко 350 м и има максимална длабочина од околу 40 м во средината. Длабочината на езерото во крајбрежниот појас се движи од 2,5 до 5 м во источниот и северниот дел, додека јужниот и западниот дел има брег со благо продлабочување. Плиткиот дел на езерото е обраснат со трски и рогоз, а на поединечни места се наоѓаат мочуришта со барска трева во вода. Мала количина на вода се добива од падовините, а поголемиот дел вода се снабдува од подземски извори. Вишокот вода од езерото се претвора во потоци од кои почнува да тече реката Спреча. Во езерото има разновидни рибни видови од кои: штука, сом, деверика, шаран, бабушка, лињак, коштра, црвенперка и други ситни риби. На езерото е развиен риболовот.

Надворешни врски
----------------

* За Башиговачкото Езеро Архивирано на 21 јуни 2008 г. - „Бистро БиХ" (бошњачки)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа географска статија за Босна и Херцеговина е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Дриста** (грчки: *Γέφυρα «Ντρίστας»*) — камен аквадукт во Нигритско, Егејска Македонија.

Се наоѓа кај селото Гајдарохор (Ајдонохори). Изграден е со сложена камена ѕидарија. Има два лака и служи како аквадукт.

Во 2005 г. е прогласен за споменик на културата заедно со мостот „Геруксалис" како „*посебни дела на на техничката традиција, складно интегрирани во природниот предел на тој крај*".

Наводи
------

1. 1 2 3  „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΔΝΣΑΚ/Γ/14692/441/7-4-2005 - ΦΕΚ 532/Β/21-4-2005". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-04-03. Посетено на 20 март 2022.
**Невролиза** - медицинска постапка за отстранување на болката кај пациентите заболени од злоќудни болести. Невролизата започнала да се применува во 1914 година.

Опис
----

Еден од најчестите симптоми на болните од злоќудни заболувања (особено, оние сместени во абдоменот) е неподносливата, постојана болка во горнито дел на грбот и во во горниот дел од стомакот. Болката се јавува како резултат на зафаќање на нервните влакна кои одат од паренхимните органи во абдоменот (панкреасот, црниот дроб, бубрезите, надбубрежните жлезди) кон целијачниот плексус. Бидејќи болката е хронична и не престанува ниту со примена на високи дози на наркотични аналгетици, таа го нарушува квалитетот на животот на пациентите. За третман на оваа болка се применува постапката наречена „невролиза". Невролизата се применува особено при езофагијален малигном, при злоќудни тумори на желудникот и на панкреасот или злоќудни тумори сместени во лимфните јазли. Таа не треба да се применува во случај на некорактибилна коагулопатија или намален број тромбоцити, заради големиот ризик од крвавење, како и при анавризма на аортата или невообичаен излез на целијачните артерии.

Постапката се изведува со претходна подготовка и со анатомска студија на регијата што треба да се пунктира, а тоа се прави со помош на компјутерска томографија. Исто така, позицијата на иглата се проверува со компјутерска томографија. Како терапевтско невролитичко средство се користи апсолутен алкохол, во количество од 20 до 80 милиграми. Пред да се аплицира терапиското средство се дава контраст за лекарот да биде сигурен каде се наоѓа иглата. Притоа, со тенка игла се влегува во анатомската регија меѓу целијачните крвни садови, мезептеричните крвни садови и пред аортата. Претходно, пациентот треба да биде гладен и да не прима антикоагулантна терапија. Местото се обезболува и се набљудуваат виталните функции. Интервенцијата може да се изведе со преден и заден пристап за пункција. Ефектот од интервенцијата се чувствува веднаш.

По интервенцијата, пациентот треба да лежи во кревет од осум до 12 часа при што постојано се набљудуваат виталните функции (срцевата и респираторната функција) и крвниот притисок. Можноста од компликации е помала од 2%, а најчеста компликација е појава на привремена болка која се регулира со аналгетици што се даваат веднаш по интервенцијата. Исто така, може да дојде до пад на крвниот притисок. Инаку, успешноста на оваа метода се движи од 70% до 90%. Третманот се изведува еднаш, а ефектот е траен.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Невролиза - Контрола на болката кај злоќудни болести", *Здравје*, понеделник, 13 февруари 2017, стр. 18.
**Средна Река** (во долниот тек нарекувана и **Прострањчица**) — река во Македонија, извира од Илинска Планина. Реката поминува низ селото Прострање, поради што во долниот тек од селото па сѐ до нејзиното влевање во Беличка Река го носи името Прострањчица.

Извор и тек
-----------

Извира високо на масивот Бигла, односно Илинска Планина (тука наречена Пространска Планина) од составувањето на неколку извори непосредно под врвот Ветерница и уште неколку помали изворчиња под соседните врвови Штирни Камен и Лиска, при што својот главен тек го започнува во шумовитиот предел на ридот Средно Брдо, поради што најверојатно го носи и името Средна Река, по кое што е позната во целото свое течение сѐ до селото Прострање.

Оттука течејќи во североисточен правец во својата долина има неколку помали водопади - слапови и неколку извори и чешми како светата вода Св. Петка, Гандиева Чешма, Ѓурчев Кладенец чии води се влеваат во неа, а во самото село Прострање ја прима единствената своја поголема лева притока, потокот Раброец.

Напуштајќи го селото Прострање веднаш под него течението на реката свртува кон северозапад и течејќи во проширена долина покрај магистралниот пат Кичево - Демир Хисар - Битола достигнува до селото Белица каде се соединува со Беличка Река кој потоа се влева во Бржданската која пак се влева во Треска.

Некаде на половина растојание помеѓу селата Прострање и Белица реката тече низ теснината (клисурата) Скакало, за која македонскиот револуционер Ѓорче Петров во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија запишал дека тоа е дол кој се нарекува Скакало и е со многу стрмно карпесто дно и со уште пострмни падини, при што името на тоа место е приложено на целиот дол, кој е познат под називот Скакалото, а поради тоа што реката подолу поминува крај с. Белица, таа се именува како Беличка Река.

Околу еден час продолжение долот Скакало е тесен во дното и по него силно тече Беличката Река, а поради силниот пад и многуте слапови на водата, најверојтно теснината и го носи името Скакало.

Над селото Прострање на реката постои стара воденица.

Галерија
--------

* Средна Река над селотоСредна Река над селото
* Мост на реката над селотоМост на реката над селото
* Средна Река над селотоСредна Река над селото

Наводи
------

1. 1 2  Петров, Ѓорче (1896). превод: Марио Шаревски (уред.). *Материјали по изучувањето на Македонија* (2016. изд.). Скопје: Единствена Македонија. стр. 185. ISBN 978-608-245-113-8.

Поврзано
--------

* Прострање
* Беличка Река
**Васил Докев** (бугарски: Васил Докев; 22 мај 1938 - 23 јуни 2017 година) ― бугарски уметник. Работел на полето на апстрактното сликарство, бугарската фолклорна сценографија и костимографска уметност, театарска сцена и костимографија и графички дизајн.

Животопис
---------

Васил Докев е роден во Софија, а дипломирал на Националната академија за уметности во Софија во 1971 година.

На почетокот на својата кариера работел главно во областа на дизајнот на плакати, дизајнот на лого и калиграфијата. Најголем дел од неговите дела од овој период се за Националниот музички театар во Софија, каде што работел како графички дизајнер од 1971 до 1980 година. Во тие години Докев започнал да работи како костимограф и сценограф за Националниот музички театар и Националната опера и балет во Софија. Тој, исто така, создал сцени и костими за многу други театри и балетски друштва во Бугарија, како што е друштвото за современ танц Арабеск Архивирано на 10 септември 2018 г.. Во 1973 година бил поканет да го создаде својот прв фолклорен сценски дизајн за фолклорниот ансамбл „Пирин". Тоа го означило почетокот на неговиот интерес за етно-уметноста и фолклорот што влијаел на неговата работа до крајот на неговиот живот.

Во последните децении на неговиот живот, Докев работел воглавно во полето на сликарството. Докевите слики се апстрактни и симболични. Тие се исто така засновани на уметнички начека присутни во бугарската и современата етнолошкауметност. Тој учествувал во во групни и самостојни изложби во многу држави. Неговите слики се сега во збирката на Софиската градска ликовна галерија и во приватни збирки во Бугарија, Италија, Франција, Швајцарија, Белгија, Данска, Соединетите Држави, и други земји.

Наводи
------

1. ↑  Article "Vasil Dokev — father: The 1980’S to Today", Etud gallery, Sofia, Bulgaria, 2016
2. ↑  "Bizart Gallery" about Vasil Dokev's art, Geneva, Switzerland, 1990
3. ↑  „La Liste des Exposants - La Mansarde de Veyrier". *www.lamansardeveyrier.ch* (француски). Посетено на 1 јули 2023.
**Денот на народните просветители** (бугарски: *Ден на народните будители*) е официјален бугарски празник, кој се слави секоја година на 1 ноември. На него се почитува споменот на бугарските просветни дејци и револуционери. Како празник, за првпат бил предложен во 1922 година и тогаш се предложило 1 ноември да биде *Ден на бугарските народни просветители*. Пловдив бил првиот бугарски град кој го прославил Денот на народните будители на 1 ноември 1909 година.
По нов стил тоа е денот на кој се слави Свети Јован Рилски , за кого се смета дека е заштитник на бугарскиот народ, кој е и патрон на бугарските будители.

Од 1945 година празникот е укинат и повторно станал државен празник на 28 октомври 1992 година. За најпопуларни бугарски народни просветители се сметаат Свети Паисиј Хилендарски, Григориј Цамблак, Константин Костенечки, Владислав Граматик, Матеј Граматико, Свети Јован Рилски, Васил Левски, Христо Ботев, Иван Вазов, Неофит Бозвели, Неофит Рилски, Георги Раковски, Љубен Каравелов, Петар Берон, Добри Чинтулов и други.

Наводи
------

1. ↑  Народните будители

Надворешни врски
----------------

* Бунтoт на бугарскиот дух Архивирано на 2 ноември 2010 г. од Велиана Христова.
* Народни бугарски просветители Архивирано на 16 декември 2009 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Бугарија |  
*Оваа статија поврзана со Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
Ахил Боки
**Ахил Боки** (**Achille Bocchius**) (1488 – 6 ноември 1562), од Болоња, бил италијански хуманист писател, амблемист, историчар и лектор по грчки јазик, поезија и „човечка литература" на Универзитетот во Болоња. Тој е најпознат по неговата амблемна книга *Симболични прашања за целиот жанр* од 1555 година, која „го зема за тема целото универзално знаење: физика, метафизика, теологија, дијалектика, Љубов, живот и смрт, спакувајќи ги под превезот на басните и митовите". Позајмено од Франческо Колона. Насловната страница го ставила во традицијата на *serio ludere*. Боки бил пријател на Џовани Пјерио Валериано Болзанио, а неговата работа е поврзана со *Хиероглификата* на Валеријано.

Боки бил водач на неформалната академија, *Академија Бочијана*, под заштита на кардиналот Алесандро Фарнезе, внук на фарнескиот папа Павле III. За Боки Џакомо Бароци да Вињола, неодамна вратен од Фонтенбло, ја дизајнирал **Палатата Боки**, во Болоња, околу 1545 година (изграден 1545-55) ; за фасадата Боки направил два натписи, едниот на латински, другиот на хебрејски, кои се протегаат по рустикализираната основа на предната страна.

Наводи
------

1. ↑  she-philosopher.com: Gallery exhibit (The Athenian Society)
2. ↑  John Manning, *The Emblem* (2002) p.114.
3. ↑  Manning p.73 refers to *Bocchi's wholesale pillaging of one of Colonna's hieroglyphic fragments*.
4. ↑  "Playing seriously" (Manning p. 154).
5. ↑  It was engraved in 1555. Wolfgang Lotz, "Architecture in the Later 16th Century" *College Art Journal* **17**.2 (Winter 1958, pp. 129-139) fig. 4.
6. ↑  The emblematic nature of the inscriptions, turning the whole façade into an emblem of the *Accademia Bocchiana*, is discussed in Marcus Kiefer, *Emblematische Strukturen in Stein: Vignolas Palazzo Bocchi in Bologna* (Freiburg: Rombach) 1999. For another point of view and a different analysis, see Anne Rolet, « L'*Hermathena Bocchiana* ou l'idée de la parfaite académie », *in* M. Deramaix, P. Galand-Hallyn, G. Vagenheim, J. Vignes (dir.), *Les Académies dans l'Europe humaniste. Idéaux et pratiques* Genève, Droz, 2008, p. 295-338

Понатамошно читање
------------------

* Elizabeth See Watson (1993). *Achille Bocchi and the Emblem Book as Symbolic Form*
* Anne Rolet (2015). *Les* Questions symboliques *d'Achille Bocchi. (*Symbolicae Quaestiones*, 1555)*, Presses Universitaires François-Rabelais/Presses Universitaires de Rennes, 2015, 1610 pages ; ISBN 978-2-86906-380-8. Ова е првото критичко издание на амблемите на Боки.
* Anne Rolet (2019). *Dans le cercle d’Achille Bocchi : culture emblématique et pratiques académiques à Bologne au XVIe siècle*, Presses universitaires François-Rabelais, 2019, ISBN 978-2-86906-705-9. Ова е прво критичко издание, со вовед, превод и белешки, на три оригинални неолатински текста напишани во во ренесансната Болоња.

Надворешни врски
----------------

* (на италијански) Biography
* 1555 edition of 'Symbolicarum Quaestionum de Universo Genere' at Internet Archive
* 1574 edition of 'Symbolicarum Quaestionum de Universo Genere' at Internet Archive
**Владимир Милчин(ов)** (роден во  1879
 во Прилеп - починал во  1939
 во Софија) — македонски револуционер, глумец и учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонскиот комитет.

Животопис
---------

Роден во Прилеп со татко револуционерот Христо Милчинов. Во 1900 година во *Славјанска Беседа*, Софија во праизведбата на Македонска крвава свадба ја играл улогата на Осман бег. Тогашните критичари најдобрите зборови ги напишале за Милчин. На гостувањата на претставата во некои помали места, низ Бугарија, као Пловдив, Милчинов толку бил убедлив, во улогата на на Осман бег што публиката фрлала по него со столови и му правеле разни инциденти затоа што тој ја грабнал Цвета.

Во Горноџумајското востание е четник во четата на ген. Иван Цончев, а во текот на 1903 година е притворен во затворот во Битола како агент на Македонскиот комитет во Албанија. Умира во Софија, 1939 година .

Негови потомци се Илија Милчин и Владимир Милчин .

Извори
------

1. ↑  Розалин, Димитър. Страданията на 323 македонски затворници в Дијарбекир, през 1903-1904, Спомени от бившия заточеник Георги Т. Ачков, София, 1923 , печ. „Розова долина", стр. 10.
2. ↑  Илюстрация Илинден, бр. 115, стр. 5
3. ↑  Тофор Кузманов, Тетарот низ збор и мисла, Маска, 2004
**Ристо Борисов Кантарџиев** (Струмица, 13 мај 1917 – Скопје, 27 мај 2001) — македонски педагог, историчар и универзитетски професор.

Животопис
---------

Кантарџиев е роден е на 13 мај 1917 година, за време на Првата светска војна, во градот Струмица, кој тогаш се наоѓал во границите на Царството Бугарија, а по војната бил предаден на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, подоцна Кралство Југославија. Кантарџиев учел педагошко училиште, кое го завршил во 1938 година. Високото образование го стекнал по Втората светска војна. Дипломирал педагогија на Филозофскиот факултет во Белград во 1949 година. Докторирал на Филозофскиот факултет во Скопје во 1960 година на тема „*Школството во Македонија од крајот на XVIII до 70-те години на XIX век (со особен осврт на македонското преродбенско училиште)*". Работел како учител во гевгелискиот крај. Од 1950 година работел на Филозофскиот факултет во Скопје, каде што од 1972 година бил редовен професор. Предавал општа и национална историја на педагогијата. Од 1973 до 1975 година бил декан на Филозофскиот факултет во Скопје. Од 1967 до 1979 година раководел со Катедрата за педагогија. Неговата научно-истражувачка дејност главно се однесува на школството во Македонија во 19 век, во периодот на преродбата. Тој бил главен уредник на македонското списание „Просветно дело" 25 години, од 1951 до 1977 година. Кантарџиев се пензионирал во 1983 година. Починал на 27 мај 2001 година во Скопје.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Кантарџиев*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 668. Text "series
" ignored (help)
2. ↑  „Школството во Македонија од крајот на XVIII до 70-те години на XIX век (со особен осврт на македонското преродбенско училиште)". *Репозиториум на трудови на УКИМ*.
**Џејмс (Џими) Олдакер** е американски рок, блуз-рок и кантри музичар, а исто така и тапанар.

Роден е на 5 септември, 1951 во Талса, Оклахома.

По престојот во бендот на Боб Сиџер, во 1974, Олдакер му се придружил на Ерик Клептон додека се снимал албумот 461 Ocean Boulevard. Олдакер останал член на студиото на Клептон и со него патувал на турнеите во 1980, кога и целиот бенд ќе се распадне. Олдакер се вратил во бендот на Клептон во 1983, а повторно заминал во 1986 година. Тој се појавува на блуз делот во снимката во живо од 24 Nights од 1990 до 1991. После напуштањето на Клептон, Олдакер на кратко се појавува како член во проектот „Frehley’s Comet" на Ејс Фрихли, гитаристот на Kiss, појавувајќи се во 1998 во албумот „Second Sighting". Олдакер е еден од основачите на алтернативниот кантри бенд „The Tractors" во 1994 година.
Олдакер свирел и на снимки со музичари како што се „The Bellamy Brothers", „Asleep at the Wheel", Питер Фрамптон, Стефен Стилс, Лион Расел, Ејс Фрехли, Фреди Кинг и „the Bee Gees".
Во август, 2005, Олдакер го издаде албумот „Mad Dogs & Okies", колекција од звукови кои ја прославуваат музиката и музичарите од Оклахома. Соработката на Олдакер ги вклучува: Ерик Клептон, Винс Џил, Џ. В. Кејл, Вили Нелсон, Рони Дан, Бони Бремлит и Џои и Елен.

Наводи
------

1. 1 2  Jamie Oldaker[*мртва врска*] at Allmusic
2. ↑  „The Tractors | Boy Rocking Records". Архивирано од изворникот на 2008-04-21. Посетено на 2011-04-18.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 79638517
* LCCN: n2007088971
* ISNI: 0000 0000 5684 0923
* GND: 134476603
* MusicBrainz: 3bbbe72f-43d3-4e9a-b7ae-8761de45c6a4

 |

 |
Податотека:DufyRaoul RegattaAtCowes.jpgРаул Дифи, Регата код Кова 1934 година Вашингтон- Национална галерија на уметностаi
 Гроб на Раул Дифи
**Раул Дифи** (француски: *Raoul Ddufy*; Авр, 3 јуни 1887 година — Форкалкје, 23 март 1953 година) бил значаен Француски сликар, графичар, керамичар индустријски уметник.

На почетокот ја посетувал вечерната уметничка школа во Авр додека не добил стипендија од својот роден град за паришка академија во Екол де бозар (јазик француски|École des Beaux-Arts|el), а потоа бил во атељето Леона Воната. Во првите почетоци своите дела ги работел под влијание на импресионисти. Прешол од импресионистички почетоци во фозизам, а потоа и во кубизам и го изградил својот стил на модерен реалистички израз.

Една слика на Анри Матис го окренула и го заинтересирала за фовизам. 1909 година со својот пријател и колега го посетил Емил Отон Фриком Минхен и западнал под влијание на Пол Сезан.

Бидејќи не можел да живее од сликарството, се занимавал и со керамика, дрворези и предлагал таписерии. Само кога од средината на 1920 година и после 1937 година го променил својот стил и прешол од еден лесен и елегантен стил во еден впечатлив и монументален стил тој се доживувал со признание и уживање. Тој за Париската светска изложба 1937 година за павиљонот на светлоста и електрицитетот (-{Paviljion de la Lumiere}-) изработил и насликал слика од големина од 600 –{m²} и тогаш најголема слика на светот.

Дифи е сликар од сончевиот југ, плажи, борови и убавините на женското тело, и како декоратер се прославил со предлозите за декорација на момументални јавни објекти. После неговата смрт 1953 година неговите слики биле прикажувани на Документа Касел (докимент 1, документ 2 и документ 3) и во Германија.

Дела
----

* 14.јул во Авр, 1907 година Приватна збирка - Париз,
* Jedlilice u Sent Andersi 1912 година Музеј на модерната уметност - Њујорк
* Во част на Mocart (akvarel), 1915 година, Уметничката академија Албреј т- Буфало
* Портрет на Мишел Бинјун, 1934 година, Збирка на Мишел Бинју - Париз
* Регате во Довил, збирка на Пјер Лерви-Троа
* Askout (akvarel), [[1931] година. Збирка на др Рудинска - Париз
* Концерт на Моцарт, 1948 година Приватна збирка - Швајцарија
* Црн карго, 1952 година Приватна збирка - Париз

Надворешни врски
----------------

* Hommage à Mozart Архивирано на 25 октомври 2007 г. (Web Gallery Private Art Collection)
* Le 14 juillet au Havre, rue pavoisée Архивирано на 17 декември 2007 г. (1906, Web Gallery Private Art Collection)ul\_dufy.htm Raoul Dufy - His life, His paintings]
* О стваралаштву Дифија на српском Архивирано на 12 октомври 2009 г. Раул Дифи
Во една расправа, **премиса** е тврдење кое е причина (или елемент на множество причини) за, или приговор против, некое друго тврдење. Со други зборови, тоа е исказ кој се зема за вистинит во контекст на расправата со цел на аргументирање кон заклучок. Премисите некогаш се изразуваат експлицитно со појаснување или за нагласок, но почесто се оставаат како неискажано очигледни или подразбирливи, или кои не служат кон концизноста на расправата. На пример, во аргументот:

Сократ е смртен, бидејќи сите луѓе се смртни
тука очигледно и подразбирливо е тврдењето дека Сократ е човек. Наполно искажано, ова би било:

Бидејќи сите луѓе се смртни, а Сократ е човек, следи дека Сократ е смртен.
Во овој пример, првите две независни реченици пред запирката (имено, „сите луѓе се смртни" и „Сократ е човек") се премиси, додека „Сократ е смртен" за заклучок.

Во контекст на секојдневната аргументација, рационалната прифатливост на спорен заклучок зависи и од вистината на премисите, и од правилноста на умувањето од премисите до заклучокот.

Поврзано
--------

* Теорија на аргументацијата
* Копремиса
* Логика
* Тврдење
* Исказ во математичката логика и филозофијата
* Валидност
Фолк Бенд Пандемонио. Од лево кон десно: Кристоф Шмуцигер, Марко Гиаи-Левра, Џакомо Сера, Виторино Гајо, Рикардо Шарф
**Пандемонио** е фолк бенд од Ломбардија. Од 2000 година тие обновуваат и преуредуваат традиционални италијански народни песни со елементи од други звучни светови, како блуграс, кантри и ирската музика. Звукот е заснован на акустични гитари, мандолини, флејти и псалтерија обоена со полифонични гласови.

Биографија
----------

Групата Пандемонио била формирана во 2000 година од Виторино Гајо (акустична гитара, мандолина, вокалист), Марко Гиаи-Левра (акустична гитара, мандолина, вокалист) и Кристоф Шмузигер (акустична гитара, мандолина, вокалист), кои сите биле поранешни студенти на добро познатите Бепе Гамбета (флетпик гитарист) и Карло Аонзо (мандолина). Уште од раните поччетоци групата го нашла својот пат во прекрасната акустична народна музика. Главниот интерес на групата била да го врати и репродуцира репертоарот, главно популарниот, додавајќи аранжмани и звучност на типични флетпик инструменти. Во 2004 година на бендот му се придружиле Џакомо Сера (флејта и вокалиат) и Рикардо Шарф (псалтерија). Конечно групата се комплетирала и стана квинтет. Нивниот репертоар вклучува инструментални и вокални аранжмани со користење на придружба на акустични инструменти кои се движат од традиционалната италијанска до келтска/ирската и американската кантри музика. Групата Пандемонио го издала своето прво ЦД во 2006 година и имале бројни настапи во италијанските ТВ канали како на Телеломбардија, Канале 6, Антена 3 и Канале 5. Во 2006 година го објавиле својот прв албум.

Членови на бендот
-----------------

* Марко Гиаи-Левра свири гитара, мандолина и вокалист.
* Кристоф Шмуцигер свири гитара и вокалист.
* Виторино Гајо свири гитара, мандолина и вокалист.
* Џакомо Сера свири флејта и вокалист.
* Рикардо Шарф со псалтир и вокалист.

Албуми
------

* *il raccolto* -жетвата- (2006)

Надворешни врски
----------------

* Официјалната веб-страница на Pandemonio
Масивот Цугшпице — највисока планина во Германија
**Баварски Алпи** (германски: *Bayerische Alpen*) — планински венец во североисточниот дел на Алпите.

Географија
----------

Поимот „Баварски Алпи" во поширока смисла се однесува на делот од Алпите што се наоѓа на територијата на сојузната покраина Баварија, Германија. Меѓутоа, повообичаено е под поимот да се подразбираат планините што се протегаат помеѓу реките Лех и Залах во Германија. Според оваа потесна смисла, во Баварските Алпи не се вбројуваат Алгојските Алпи (кои се во Баварија од релативно поново време) и Берхтесгаденските Алпи.

Одлики
------

Баварските алпи се одликуваат со земјишни облици како циркови, езера и типични леднички долини создадени од ледници кон крајот на на последното ледено време. Наносите на реките од тоа време оставиле благ терен во предалпските висорамнини со езера и тресетишта.

Позначајни врвови
-----------------

Планините во поширока смисла ги опфаќаат долунаведените планински венци. Наведените врвови се највисоките што се наоѓаат во Баварија, но не и во целата група. На пример, највисоката планина во Алгојските Алпи е Гросер Кротенкопф (2.657 м) се наоѓа во австриската покраина Тирол и затоа не е наведена тука.

Највисок врв на Баварските Алпи и во цела Германија е Цугшпице. Се наоѓа во западниот дел на венецот Ветерштајн и висок е 2.962 м. Има два мали ледника. Венците се подредени по висина.

| Венец | Германски | Опфат | Највисок врв(во Баварија) | Висина(м) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Алгојски Алпи | *Allgäuer Alpen* | делумен | Хохфротшпице | 2.649 |
| Амергауански Алпи | *Ammergauer Alpen* | претежен | Кројцшпице | 2.185 |
| Ветерштајн | *Wettersteingebirge* | делумен | Цугшпице | 2.962 |
| Баварски Предалпи | *Bayerische Voralpen* | делумен | Кротенкопф | 2.086 |
| Карвендел | *Karwendel* | делумен | Естлихе Карвенделшпице | 2.538 |
| Кимгавски Алпи | *Chiemgauer Alpen* | претежен | Зонтагсхорн | 1.961 |
| Берхтесгаденски Алпи | *Berchtesgadener Alpen* | претежен | Вацман | 2.713 |
|

Поврзано
--------

* Баварски Предалпи

Наводи
------

1. ↑  Баварските Предалпи се делат на: Естерски Планини, Валхенски Планини, групата Бенедиктенванд и Мангфалски Планини
2. ↑  Карвендел: поголемиот дел од венецот се наоѓа во сојузната покраина Тирол, Австрија

* DAV: Alpenvereins-Jahrbuch "Berg '84": Die Einteilung der Ostalpen
* Bogner Franz X. (2011). Die deutschen Alpen aus der Luft. Rosenheimer Verlag, ISBN 978-3475540752.

Надворешни врски
----------------

* Опис на Баварските Алпи за планинари (германски)
Оваа статија се однесува на селото во Бугарија.  За за градот во Македонија, погл. Охрид.  

**Охрид** (бугарски: *Охрид*) — село во северозападна Бугарија, во општината Бојчиновци во Монтанската Област. Има население од околу 349 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Селото се наоѓа на 4 километри од железничката станица Бојчиновци на линијата Видин – Софија. Куќите му се наоѓаат на двата брега на реката Ботуња. Над селото се издига висината П’стрина.

Историја
--------

Според историчарите, во местото на селото имало живот уште во антиката. Во римско време низ него минувал главен пат од денешните Лом и Орјахово до Враца.

Во 1861 година во селото била изградена црквата „Свети Димитар". По ослободувањето на Бугарија, селаните ја подигнале црквата која била вкопана во земјата и таа се надвивала над куќите со своите камени ѕидови. За да знаат кога се наближува празник, селаните нарачиле да им се одлее камбана дури во Грузија. Бронзеното „ѕвоно" со брод по Дунав било доставено до пристаништето во Лом и оттаму со количка пристигнало во селото. Легендата вели дека камбаната всушност била одлеана за македонскиот град Охрид, но по грешка била испратена во селото Охрид. Тоа е побиено со тоа што на камбаната има лиен натпис „Село Охрид". Денес, грузинската камбана е само вреден експонат. Пред неколку години се пукна и беше симната. На нејзиното место е поставена нова камбана, нарачана од Емил Живков.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  "Кметът на Охрид отказа виното заради храм", вестник Труд, автор Любомир Любенов, 01.03.2019 г. посетен на 18 ноември 2023 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на општина Бојчиновци

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |