**Индигирка** ( Russian  ; јакутски: *Индигиир* ) е река во Репулика Саха во Русија помеѓу Јана на запад и Колима на исток. Таа е долга 1,726 kiloметарs (1,072 ми). Површината на неjзиниот слив изнесува 360,000 км2

Историја
--------

Изолираното село Руско Устие, сместено на речната делта на Индигирка, е познато по уникатната традиционална култура на руските доселеници чии предци дошле таму пред неколку векови. Некои историчари претпоставуваат дека селото Руско Усти било населено од Поморс на почетокот на 17 век.

Во 1638 година истражувачот Иван Ребров стигнал до Индигирка. Во приближно исто време, Позник Иванов се искачил на притоката на долна Лена, го преминал опсегот Верхојанск до горна Јана и потоа го преминал опсегот Черски до Индигирка. Во 1642 година, Михаил Стадухин стигнал до копно преку Индигирка од Лена.

Зашиверск на Индигирка бил важен колонијален форум за време на раните денови на руската колонизација. Последователно било напуштено во 19 век. Други историски населби, сега веќе долго време напуштени, биле Подшиверск и Ујандинско Зимовје.

Во 1892–94 година, баронот Едуард Фон Тол извршил геолошки истражувања во сливот на Индигирка (меѓу другите далечно-источни сибирски реки) во име на Руската академија на науките. Во текот на една година и два дена експедицијата поминала 25,000 kiloметарs (16,000 ми), од кои 4,200 kiloметарs (2,600 ми) биле одење по реките, правејќи геодетски истражувања на патот.

Курс
----

Потекнува од сливот на 251 kiloметарs (156 ми) долгата река Туора-Јурјах (позната и како Хастах, Калкан или Калкан)  и 63 kiloметарs (39 ми) долгата Тарин-Јурјах, и двете потекнуваат од северните падини на опсегот Калкан .

Во својот повисок тек, реката тече северозападно долж најнискиот дел на висорамнината Ојмјакон. Свртувајќи се кон север, пресекува неколку подружници на опсегот Черски. На местото каде што го преминува опсегот Чемалгин, реката се стеснува и се влева во длабока клисура, формирајќи водопад. Свртувајќи се кон север, Индигирка длабоко преминува низ опсегот Мома и тече североисточно со меандрирање преку низината Аби и се проширува до 500 м. Понатаму на север, каде што теренот станува целосно рамен, Индигирка се дели на гранки на 130 км од устата, формирајќи делта со ширина од 5.500 км2. Нејзините води завршуваат во заливот Колима, во Источносибирското Море.

Индигирка замрзнува во октомври и останува под мразот до мај-јуни.

### Притоки

Главните притоки на Индигирка се:

Пристаништа, населби и економија
--------------------------------

Главни пристаништа на реката се:

* Хонуу
* Дружина
* Чокурдак
* Табор

Постои потрага по злато во сливот на Индигирка.

Индигирка изобилува со разни риби. Меѓу највредните се неколку видови на бела риба, како што се венце, чир, муксун, инконну ( *нелма* ), омул итн.

Усти
----

Индигирка формира голема делта, која се состои од голем број потоци (секој е означен на руските мапи како *фото ка* ( речна рака )) и острови. Околу 100 kiloметарs (62 ми) пред да стигне во Источно Сибирско Море (70°48′45″ N; 148°54′58″ E﻿ / ﻿70.8126° СГШ; 148.9162° ИГД﻿ / 70.8126; 148.9162 ), реката се дели на два големи текови на североисток. Левата (најзападна) рака е позната како *Руско-Устинскаја Протока* ; десната рака, *Средњаја протока* (руски за „средната рака"). Понатаму низводно, третата голема рака, *Колимскаја протока се* дели од *Средњаја протока.*

Додека *Средњаја Протока* значи „средна рака", имињата на главните западни и источни краци ја означуваат и нивната релативна локација. *Колимската протока* или *Колимское устје* е раката што се наоѓа на источната страна, т.е. „страната на Колима" на делтата (раката најблиску до Колима, источниот сосед на Индигирка). *Руско-устинскаја протока*, очигледно порано позната како едноставно *Руское устие*  е онаа рака што се наоѓа на западната страна, т.е. „руската страна" на делтата (што значи, страната најблиску до (европската) Русија). Деновиве името на *Руско-Устинскаја Протока се* појавува како да е формирано од името на старото руско село Руское Устие сместено таму, но најверојатно тука имало спротивност, селото го носело името на реката ( *рускоее устие* ) до кое се наоѓало.

Неколку рамни острови се формираат од каналите на делтата. Наведени од исток кон запад, главните се:

* **Усун-Ари**71°23′13″ N; 151°15′18″ E﻿ / ﻿71.387° СГШ; 151.255° ИГД﻿ / 71.387; 151.255 лежи надолжно по должината на брегот источно од устата на Средњаја. Тоа е 12 kiloметарs (7 ми) и 2.7 kiloметарs (1.7 ми) широк.
* **Опаровски остров**71°34′55″ N; 151°11′46″ E﻿ / ﻿71.582° СГШ; 151.196° ИГД﻿ / 71.582; 151.196 лежи целосно одвоен на 11 kiloметарs (7 ми) крајбрежје од устата Средњаја. Тоа е околу 2 kiloметарs (1.2 ми) долг и 1 км ширина.
* **Остров Плоски**71°28′48″ N; 150°53′24″ E﻿ / ﻿71.480° СГШ; 150.890° ИГД﻿ / 71.480; 150.890 е најоддалечениот крајбрежје на еден куп острови на устието Средњаја. Тој е во форма на Ц и е околу 3 долг км.
* **Бо Bolшој Федоровски**71°31′59″ N; 150°30′36″ E﻿ / ﻿71.533° СГШ; 150.510° ИГД﻿ / 71.533; 150.510 лежи помеѓу двете усти на Индигирка. Тоа е 6 км долга и има максимална ширина 4 км.
* **Островите Вкодној** и **Олени** лежат точно на Прот. Уста Руско устинскаја71°32′46″ N; 150°15′58″ E﻿ / ﻿71.546° СГШ; 150.266° ИГД﻿ / 71.546; 150.266. Двете се со иста големина, околу 4 км во должина.
* **Остров Крестови**71°26′49″ N; 149°45′58″ E﻿ / ﻿71.447° СГШ; 149.766° ИГД﻿ / 71.447; 149.766 лежи тивко изолиран директно на југ од полуостровот Лопатка, на 10 kiloметарs (6 ми) крајбрежје на северозапад од главните усти на Индигирка. Тоа е 6 км долга и 1,6 км ширина.

Користена литература
--------------------

1. ↑  Tatyana Bratkova "Russkoye Ustye". *Novy Mir,* 1998, no. 4 (руски)
2. ↑  Lantzeff, George V. and Richard A. Pierce (1973). *Eastward to Empire: Exploration and Conquest on the Russian Open Frontier, to 1750*. Montreal: McGill-Queen's U.P.
3. ↑  Russian State Water Register - Река Хастах (Торо-Юрях, Туора-Юрях, Калкан)
4. ↑  Russian State Water Register - Река Тарын-Юрях
5. ↑  Google Earth
6. ↑  Indigirka in Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary

* Indigirka
* Локација на острови Архивирано на 9 јануари 2008 г.
* Вилијам Бар, последната експедиција на баронот Едуард Фон Тол. Арктик, септември 1980 година.