recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Сеинен е аниме и манга наменети за млади мажи на возраст од 18 години и постари. Манга од овој вид се објавува во посебни списанија сеинен (публиката ја одредуваат самите издавачи). Во ретки случаи, дело во жанрот сеинен е наменето за категоријата стопанственици помлади од 40 години. Иако е релативно неодамнешна појава во светот на мангата, списанијата сеинен сочинувале 37 % од трговиштето од 2007 г.

Списанија
---------

Список на врвни јапонски сеинен-манга списанија по тираж во временскиот распон од 1 октомври 2009 до 30 септември 2010 г

| Наслов | Тираж |
| --- | --- |
| *Weekly Young Magazine* | 807.871 |
| *Weekly Young Jump* | 768.980 |
| *Big Comic Original* | 729.750 |
| *Weekly Manga Goraku* | 500.000 |
| *Big Comic* | 454.000 |
| *Comic Kairakuten* | 350.000 |
| *Weekly Morning* | 340.209 |
| *Weekly Manga Sunday* (defunct) | 300.000 |
| *Business Jump* (defunct) | 285.334 |
| *Super Jump* (defunct) | 277.500 |
| *Big Comic Spirits* | 260.024 |
| *Comic Shitsurakuten* | 250.000 |
| *Young Champion* | 250.000 |
| *Comic Ran* | 207.350 |
| *Big Comic Superior* | 204.125 |
| *Manga Action* | 200.000 |
| *Young King* | 200.000 |

Наводи
------

1. ↑  *Brenner, Robin E.* Understanding manga and anime. 1997. — С. 13.

Надворешни врски
----------------
**„Најдобриот човек"** (англиски: *The best man*) — филм на режисерот Френклин Џ. Шафнер (Franklin J. Schaffner) од 1964 година, според сценариото на Гор Видал (Gore Vidal). Главните улоги ги играат: Хенри Фонда (Henry Fonda), Клиф Робертсон (Cliff Robertson), Ли Трејси (Lee Tracy) и Еди Адамс (Edie Adams). Ли Трејси бил номиниран за „Оскар" за најдобар спореден глумец, а ова бил неговиот последен филм.

Синопсис
--------

Државниот секретар Вилијам Расел (го игра Фонда) е принципиелен човек чија вонбрачна авантура може да му ги загрози бракот и политичката кариера. Сенаторот Џо Кентвел (го игра Робертсон) се претставува како човек од народот, но неговата решеност да победи на изборите по секоја цена истовремено е неговата најголема маана. Тие двајца се главните кандидати на претседателските избори при што се борат за поддршката од тековниот претседател (го игра Трејси). Во борбата за победа, тие ги користат сите оружја, вклучувајќи ги и јавните навреди кон противникот...

Наводи
------

1. ↑  Najbolji čovjek, američki film (пристапено на 12.12.2023)
**Евабрит Страндберг** (родена на 7 април 1943 година)  е шведска глумица и пејачка.

Евабрит Страндберг припаѓа на семејството богато со уметници Страндберг. Таа е полусестра на Шарлот Страндберг и внука на Оле Страндберг .

Таа била во брак со Свен Волтер (тие ја имаат ќерката Лина Волтер)  и со Ларс-Ерик Беренет (тие го имаат синот Мати Беренет ).

Страндберг сакала да биде ветеринар, но нејзините оценки по математика, физика и хемија не биле доволно добри. Наместо тоа, таа сакала да работи во театар; студирала на Драматенс елевскола 1962–65.

Страндберг работела во Кралскиот драмски театар 1965–67 и во Рикстетерн 1967–68. 1968–83 таа била ангажирана во Градскиот театар во Гетеборг.

Како пејачка, Страндберг го издала своето ЛП *En sång ett vapen* во 1965 година. Има интерпретирано песни од Жак Брел, Едит Пјаф, Ларс Форсел и Корнелис Вресвијк. Во 1995 година, таа добила Корнелис Vreeswijk стипендии со мотивот "En sångkonst av Stor bärighet och styrka, РА och sovrad intensitet som kongenialt gestaltar tillvarons GLADE och sorg, en formulering som резервирате кан räcka Хенес skådespeleri" ( *"Песна-уметноста на големо пловност и сила, суров и просејуван интензитет кој пригодно ги прикажува среќните и тажните во животот, формулација која исто така може да биде доволна нејзината глума* ").

Филмографија
------------

### Филм

| година | Наслов | Улога | Белешки |
| --- | --- | --- | --- |
| 1965 година | *Љубов 65* | Самата |  |
| 1988 година | *Вистински винтер* | Карина |  |
|

### Телевизија

| година | Наслов | Улога | Белешки |
| --- | --- | --- | --- |
| 1981 година | *Stjärnhuset* | Предлошка:NA |  |
| 1982 година | *Polisen som vägrade svara* | Ерика Јохансон |  |
| 1985 година | *Lösa förbindelser* | Клер |  |
| 1991 година | *Sanning och konsekvens* | Елизабет |  |
| 1991 година | *Розенхолм* | Луиз де Вит |  |
| 1995 година | *Радиоскуга* | Пиштол |  |
| 2000 година | *Барн на Луна* | Бабата на Торстен |  |
| 2001 година | *Густав III:с äktenskap* | Луиза Улрика |  |
|

Наводи
------

1. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 21 July 2012. Посетено на 2012-03-30.
2. ↑  „"Han är bättre morfar än farsa"". *Aftonbladet*.
3. ↑  „Stiftelsen Cornelis Vreeswijks Minne | Cornelis Vreeswijk". *www.cornelis.se*.

Надворешни врски
----------------

* Евабрит Страндберг на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Евабрит Страндберг на Riksipedia (Riksteatern) Архивирано на 11 август 2014 г.
* Евабрит Страндберг на базата на податоци за шведски филм
**Стамболијски** (бугарски: *Стамболийски*) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Стамболијски во Пловдивската Област. Има население од околу 11.282 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот се наоѓа во Пазарџичко-Пловдивското Поле во близина на реката Марица. Стамболијски се наоѓа на 20 километри западно од регионалниот център Пловдив и 135 км од главниот град Софија.

Историја
--------

Населбата настанала во 1873–1875 година как железничка станица, по поставувањето на железничката линија од Цариград до Белово. Линијата минува покрај селото Полатово (денес населба на градот), но новата населба се нарекувала **Гара Кричим**, бидејќи најголема населба во нејзината економска близина било селото Кричим, кое се наоѓа на 14 километри југозападно од станицата.

Првите доселеници биле од Перуштица, Брестовица, железничари по линијата до Пештера, трговци со жито, овошје и зеленчук, комисионери, гостилничари. Вака настанала населбата северно од пругата. До 1926 година, станицата Гара Кричим имала 224 жители.

Во периодот 1926 –1928 година овде дошле нови доселеници од Тракија и Македонија, а на пописот од 1934 година, населението во стационарската населба изнесувало 554 луѓе.

Подоцна започнала изградбата на фабрики, особено во пресрет на Втората светска војна, кога конзервната индустрија била насочена кон германскиот пазар. Први пристигнале браќата Тевекелиеви (1933-1934) од градот Елена. Градат фабрика на површина од 15 декари. Земјиштето го добиле бесплатно од општината. По нив дојдоле големите пловдивски капиталисти, браќата Алкалај, кои својата фабрика ја нарекле „Алка". Браќата Маринови изградиле фабрика за вакуум, а со италијански капитал била основана фабриката за ладилници „Родина". Населбата постојано се развивала и станула важен индустриски и транспортен центар.

Назив и статус
--------------

Со закон донесен на 11 септември 1964 година, населбата добила статус на град со нејзиното име **Гара Кричим**, но обично се нарекувала само *град Кричим*, испуштајќи ја придавката *Гара*.

Со Указ 828 на Народното собрание од 27 август 1969 година, кога селото Кричим било исто прогласено за град, градот **(Гара) Кричим** бил преименуван во град **Нови Кричим**.

Со Указ 256 на Државниот совет на НРБ од 26 февруари 1979 година Нови Кричим бил преименуван во **Стамболијски** во чест на бугарскиот политик Александар Стамболијски

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  Справка за гр. Стамболийски, общ. Стамболийски, обл. Пловдив към 19.09.1964 г. – Национален регистър на населените места
3. ↑  Справка за гр. Стамболийски, общ. Стамболийски, обл. Пловдив към 29.08.1969 г. – Национален регистър на населените места
4. ↑  Справка за гр. Стамболийски, общ. Стамболийски, обл. Пловдив към 03.03.1979 г. – Национален регистър на населените места

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Стамболијски
**Елена-Марија Смон Волеј** (родена на 23 април 1986 година) е шведска забавна личност, диџеј, танчерка во кабаре , блогер и развивач на концепти на ноќни клубови .

Елена Волај пораснала во Јеншепинг кај родители од Еритреја .

Таа е задолжена за развивање концепти за ноќни клубови за 'Berns', една од попознатите установи во Стокхолм плус служење како афтерворк резидент-диџеј во хотелот со пет ѕвезди *Reisen*  и водење на џез клуб меѓу другите проекти.

Смон Волеј, исто така, учествувала на гала премиерата *на шведскиот Секс и градот 2* , музичкиот фестивал Way Out West, свадбата на Јан Бенгтсон (наследник на компанијата за облека H&M ) и *Cirkusprinsessan*, меѓународно светско првенство во циркус само за жени. Таа, исто така, се *занимала со манекенка во* списанието Nöjesguiden.

Наводи
------


1. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на December 13, 2009. Посетено на November 23, 2010.
2. ↑  „Elena Smon Wolay & Maria Lindèn Startar Jazzklubb På Restaurang... - Stockcity Music". *Mynewsdesk.com*. 2010-06-02. Посетено на 2016-05-21.[*мртва врска*]
3. ↑
4. ↑  „Page Three". *Nöjesguiden* (шведски). Посетено на 2016-05-21.
**Сашо Мацановски - Трендо** (Скопје, 7 јули 1967

 година) — македонски автор, новинар и телевизиски водител.

Животопис
---------

По неговите родители, Трендо води потекло од Велес.

Основно училиште и гимназија завршил во Скопје. Дипломирал и магистрирал на Институтот по социологија при Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј". Докторира на Школата за социологија при Универзитетот Кембриџ. 

Работел како уредник на вести во телевизиите Сител и Канал 5. Заедно со Логин Кочишки во периодот 1995-1998 ја создал емисијата „*Балкан Експрес*" на ТВ Сител, која продолжила под името „*Валкан експрес*" (1998-2000) на Канал 5. 

Корицата на збирката „*Трендоленд: слободна територија*".
Од 2000-2004 година објавувал неделни колумни во додатокот „*Антена*" на дневниот весник „Дневник" и во неделникот „Фокус". Тие се објавени на 680 страници во збирката „*Трендоленд: слободна територија*" од издавачката куќа Табернакул во 2011. Напишани низ критичка и сатирична призма, колумните претставуваат неофицијална хроника на едно турбулентно време во историјата на Македонија. 

Сашо Мацановски стапил во врска со Зорица Црношија во 2000 година, а со неа се оженил во 2006 година. Сашо и Зорица имаат две деца: Мате (роден во 2006 година) и Бела (родена во 2010 година).

Од 2000 до 2012 го водел мрежното место on.net.mk, еден од првите интернет портали во Македонија. Основач или творец е на уште неколку дигитални сервиси: дигиталната телевизија БумТВ, блог платформата Блогерај, интернет порталот за телевиско емитување Зулу, а кратко време бил и директор на маркетинг во компанијата на операторот ОНЕ. 

Познат е и како неколкугодишен водител на македонската верзија на квизот „*Кој сака да биде милионер?*" (2004-2009). Поради водењето на квизот, тој ја добил Наградата за најдобар телевизиски водител за 2010 година при Златната бубамара на популарноста.

Во март 2012 година, го основал порталот офф.нет.мк.

Наводи
------

1. ↑  „Димитријо, сине Митре". off.net.mk. 5 март 2012. Архивирано од изворникот 2012-03-07. Посетено на 7 јули 2023.
2. ↑  „СЕМЕЈНА ИДИЛА: Запознајте го семејството на Сашо Мацановски Трендо! (фото)". vistina.mk. 17 декември 2015. Архивирано од изворникот на 2016-04-22. Посетено на 27 ноември 2016.
3. ↑  Сашко Коцев, Љупчо Бубо Каров, Сашо Мацановски - Трендо. (2010). *Zlatna Bubamara 2010 Bubo Karov i Trendo*. Универзална сала, Скопје: Златна бубамара на популарноста. Се случува во 02:25-04:35. 7U4gN90v1-k. .
4. ↑  Сашо Мацановски Трендо (5 март 2012). „Добро ве најдовме". off.net.mk. Архивирано од изворникот 2012-03-07. Посетено на 7 јули 2023.

Надворешни врски
----------------

* Видео на You Tube - настап на Трендо, со Гоце Арнаудов, на Златната бубамара на популарноста 2006
* Видео на You Tube - учество на Трибина Аргумент, 2012 - *Религијата (не) го унапредува општеството*

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Ферагус"** (француски: *Ferragus*) е роман на францускиот писател Оноре де Балзак. Романот, напишан во февруари 1833 година, е посветен на Хектор Берлиоз.

Содржина
--------

Огист де Моленкур е гардиски офицер кој е вљубен во убавата Клеманса, но љубовта е само платонска, зашто таа е омажена за берзанскиот посредник Жил Демаре. Нивниот брак е пример за среќа и љубов и ним им завидува целокупното високо општество во Париз. Еден ден, шетајќи низ улиците на сиромашниот дел на Париз, тој ја здогледува како влегува во една неугледна куќа. Мислејќи дека Клеманса има љубовник, офицерот започнува да ја следи. Еден ден, де Моленкур случајно среќава еден сиромашен, стар човек за кого дознава дека има љубовница со име Ида. По тоа откритие, на де Моленкур му се случуваат неколку „несреќни" настани во кои тој едвај останува жив. Подоцна, де Моленкур откирва дека зад сето тоа стои Ферагус, некогашниот водач на ѕидарите, кој бил осуден на долгогодишна затворска казна, но успеал да избега од затворот, по што со години успешно бега од полицијата.

Најпосле, тој му ја соопштува тајната на господинот Жил, сопругот на Клеманса, ветувајќи му дека ќе му ја докаже неверноста на неговата сопруга. Жил разговара со Клеманса, но таа не сака да му ја открие тајната. Тогаш, и Жил започнува своја истрага и го открива местото каде се крие Ферагус, кој се мачи во болки по операцијата со која треба да го скрие својот вистински идентитет. Така, Жил дознава дека неправедно се сомневал во својата сопруга, бидејќи Ферагус не ѝ е љубовник, туку тој е нејзиниот татко. Имено, Клеманса долго време не го познавала својот татко, а за него дознала пред смртта на мајка ѝ и оттогаш започнала да одржува тајни односи со него. Истовремено, Ферагус цело време финансиски ја поддржува својата ќерка, овозможувајќи му на Жил да се збогати.

Сепак, по обвинувањата на Жил, Клеманса се разболува и набргу умира. Татко ѝ организира величествен погреб, а Жил, столчен од болката кон саканата сопруга, посакува да го откопа нејзиното тело, но не може да добие дозвола за тоа. Истовремено, откако добива потврда за верноста на сопругата, Жил го посетува де Моленкур со намера да го предизвика на двобој, но офицерот е речиси мртов, совладан од некоја непозната болест. Романот завршува така што Ида умира така што се фрлила во реката Сена, Жил добива една тајна пратка со пепелта на Клеманса, а стариот Ферагус продолжува да живее потполно скршен од болката поради смртта на Клеманса.

Наводи
------

1. ↑  Onore de Balzak, *Tajne kneginje de Kadinjan - Feragus*. Beograd: Bigz, 1975.
**Кристијан Пецолд** (германски: *Christian Petzold*; 1677 - пред 2 јуни 1733) — германски композитор и оргулар. Роден е во Кенигштајн во 1677 г. а починал во 1733 г. во Дрезден, каде работел како оргулар.

Пецолд се смета за автор на две композиции од збирката „Тетратка за Ана Магдалена Бах": познатиот „Менует во г-дур" (BWV Anh.II.114) и неговото придружно дело, „Менует во г-мол" (BWV Anh.II.115). Порано се мислело дека нивен автор е Јохан Себастијан Бах, но денешната музикологија, преводена од Ханс-Јоахим Шулце, смета дека тие се дела на Пецолд. Ментуетот во г-дур е каталогизиран како BWV Anh. бидејќи сѐ до денес, дали неговиот вистински композитор е Пецолд или Бах.

Неговите дела можат да се најдат во многу книги, од рекреативна пијанистика, па сѐ до испитни дела.

Наводи
------

1. ↑  Wolff, Christoph. „Bach. III. 7. Johann Sebastian Bach. Works", *Grove Music Online*, ed. L. Macy (посет. 21 декември г 2006), grovemusic.com (со претплата).
2. ↑  Williams, Peter F.. 2007. *J.S. Bach: A Life in Music*, p. 158. Cambridge University Press.
3. ↑  Schulenberg, David. 2006. 
The Keyboard Music of J.S. Bach*, p. 448 and elsewhere.*

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за композитор е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 198409
* LCCN: n82039528
* ISNI: 0000 0000 8349 3883
* GND: 123594804
* BNF: cb139236765 (податоци)
* MusicBrainz: 435c4a1f-7e51-4279-98bd-5cbcf01c8526
* NKC: xx0109890
* BNE: XX1567916
* CiNii: DA12251835

 |

 |
Бројот на моторот заведен во регистрацијата на возилото, НР Кина.
**Број на мотор** може да се однесува на идентификациски број означен на моторот на возилото или, во случај на локомотиви, на патниот бројо на локомотивата. Бројот на моторот е одделен од Идентификацискиот број на возилото.

Автомобили
----------

Секој мотор на возило е означен со број на мотор од фабриката. Бројот на моторот вклучува кодирани информации, кои може да бидат декодирани за да бидат откриени, на пример, годината на производство, земјата на производство и видот на моторот.

Возови
------

Поимот е користен и во терминологијата за возови. Во овој пример, тој се однесува на патниот број доделен на движечката моќ од страна на операторот, наспроти бројот на конструктор или градител (еднаков на идентификацискиот број на возилото).

Поврзано
--------

* Број на положба на авионски мотор
* Градителска плочка
* Регистарски таблички

Наводи
------

1. ↑  Clymer Repair Manuals (1991). *Small Diesel Engine Service Manual, Edition 3*. Intertec Publishing Corporation, Primedia Business Directories & Books, Intertec Publishing. стр. 113. ISBN 978-0-87288-448-9.
2. ↑  Seume, Keich (1996). *Aircooled VW Engine Interchange Manual: The User's Guide to Original and Aftermarket Parts...* MotorBooks/MBI Publishing Company. стр. 11. ISBN 978-0-7603-0314-6.
3. ↑  „Engine Number Guide" (PDF). Perkins Engines Company Limited. 2009.
4. ↑  *Brotherhood of Locomotive Firemen and Enginemen's magazine, Volume 60*. 1916. стр. 428, 435. Посетено на 28 декември 2023.
Спомен плоча за композиторот Фридрих Вилхелм Цахов во пазарната црква на Пресвета Богородица во Хале (Зале)
**Фридрих Вилхелм Цахов** или **Цахау** (герм. *Friedrich Wilhelm Zachow*) (1663 - 1712) бил германски музичар и композитор. Бил учител по музика на Георг Фридрих Хендл. Го учел да свири на виолина, органа, обоа и чембало, како и компонирање.

Надворешни врски
----------------

* Биографија на Фридрих Вилхелм Цахов (англиски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | *Оваа статија за композитор од Германија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 71579827
* LCCN: n82155096
* ISNI: 0000 0001 0985 9119
* GND: 118772147
* SUDOC: 142277266
* BNF: cb14827179r (податоци)
* BIBSYS: 90388913
* MusicBrainz: 8fe37bfe-e3a7-4ca4-aae3-7c9af042c2df
* NLA: 35209254
* NKC: jn19990009375
* CiNii: DA11374658

 |

 |



 |
**Крис Балдо** (роден **Кристијан Балдауф**; 24 јуни 1943 - 24 јануари 1995) ― луксембуршки пејач. Тој е роден од мајка Французинка, а татко Луксембурец, во Луксембург.

На 16-годишна возраст, тој снимил албум како дуо со еден пријател, наречен „The Youngsters". Учествувал на полскиот фестивал Сопот во 1967 година. Во 1968 година тој го претставувал Луксембург, на Евровизија 1968, во дует со француско-алжирската пејачка Софи Гарел, со песната „*Nous vivrons d'amour*", пласирајќи се на единаесеттото од седумнаесетте со пет поени. Тој исто така бил водител на емисијата на RTL, „*Les Nocturnes*", ноќно емитување на музика од САД, пред да му ја предаде на Жорж Ланг.

Наводи
------

1. 1 2
2. ↑  „Archived copy". Архивирано од изворникот на 17 февруари 2011. Посетено на 23 мај 2021.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
Плакатот на македонски
**Осмиот патник** (англиски: *Alien,* буквално: *Вонземјанин*) — филм од жанрот „научнофантастичен хорор". Тој е првиот филм од франшизата, режиран од Ридли Скот, започнал да се прикажува во 1979 година, а во главните улоги настапувале: Сигурни Вивер (како поручникот Рипли), Том Скерит и Џон Херт. Филмот постигнал голем успех, донел многу новини во жанрот и станал дел од популарната култура, а добил и еден „Оскар" за најдобри визуелни ефекти.

Сценарист Ден О'Бенон
Второто продолжение се појавило во 1986 година, а како режисер се јавил Џејмс Камерон. Во филмот глумеле Сигурни Вивер, Мајкл Бин, Ланс Хенриксен итн. Филмот имал дури седум номинации за „Оскар", а добил две награди: за визуелни ефекти и за звучна монтажа.

Пејсли опатија „Вонземјанин" гаргојл (ок. 1990) во Пејсли, Шкотска
Третиот „Осми патник" се појавил во 1992 година во режија на Дејвид Финчер, познат по филмовите „Седум" и „Боречки клуб". Во 1997 година следувало четвртото продолжение, дело од Жан Пјер Жене, режисерот на филмовите „Амелија Пулен" и „Продавница за деликатеси", а во него, покрај Сигурни Вивер, глумела и Винона Рајдер.

Режисер Ридли Скот
Џери Голдсмит ја компонираше музиката за „Alien".
Во февруари 2015 година било објавено дека ќе се снима петто продолжение на серијалот, во режија на Нил Бломкамп, кој претходно ги режирал научно-фантастичните филмови „Елисеум" и „Дистрикт 9", а Ридли Скот ќе биде во улога на продуцент. За главната улога, повторно, била најавена Сигурни Вивер. Режисерот Бломкамп ги најавил првите скици за филмот, според кои тој ќе се потпира врз приказната од филмот „Прометеј 2", т.е. ќе ја обработува приказната за почетоците на култните филмски чудовишта.

Сигурни Вивер стана ѕвезда на филмовите „Вонземјани", повторувајќи ја нејзината улога како Рипли во три продолженија помеѓу 1986 и 1997 година. Таа не се појави во ниту еден од кросоверите „Вонземјанин против предатор" на 2000-тите, но изрази интерес да го направи петтиот филм „Alien".

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Враќање на омиленото филмско чудовиште", *Утрински весник*, година XVI, број 4720, четврток, 26 февруари 2015, стр. 15.
**Северо Бонини** (23 декември 1582 – 5 декември 1663) ― тоскански композитор, оргулист и писател на музика.

Роден е во Фиренца и станал бенедиктински монах. Студирал пеење кај Џулио Качини. Служел како органист во Форли од 1613 година и имал голем број други функции пред да се врати во Фиренца во 1640 година, каде што бил капелски мајстор (*maestro di cappella*) и оргулист во црквата „Св. Троица" до неговата смрт. Починал во Фиренца.

Објавил неколку музички книги, вклучувајќи мотети и мадригали. Пишувал музика во новиот монодичен стил. Неговиот трактат „*Прв дел од говорите и правилата за музиката*" (изворно: *Prima parte de' discorsi e regole sovra la musica*) (1649–1650) е важен извор на информации за современите композитори и подемот на монодијата и операта.

Надворешни врски
----------------

* Слободни партитури од Северо Бонини од проектот „Меѓународна библиотека на партитури"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 76373611
* LCCN: n87107024
* ISNI: 0000 0000 8156 289X
* GND: 134333268
* SUDOC: 163691592
* BNF: cb138916659 (податоци)
* MusicBrainz: c10eb3ff-a0fd-4e7d-8b3e-bf5d41cba63c
* NKC: jn20040106023
* BNE: XX4431891
* CiNii: DA06008016

 |

 |
**Свен Фредрик Јуханес Сикстен** (роден: 21 октомври 1962 година, Скавде, Шведска) е шведски композитор, оргулист и диригент.

Во 1989 година, Фредрик Сикстен дипломирал на Кралското средно музичко училиште во Стокхолм, каде студирал композиција кај Свен-Дејвид Сандстром. Во 1997-2001 година работел како диригент во Гетеборг. Од 2001 година, Фредрик Сикстен е главен организатор на катедралата Хернесанд.

Како композитор, тој првпат бил застапен во песните на црквата во Шведска во 1990-тите и 2000-тите. Неговото најголемо дело е *шведскиот Шведска страст за Свети Марко* (2004), кој е првата страсна музика на Шведска, и Реквием (2007). Двете композиции делумно се базирани на текстови на Бенгт Похјанен.

Фредрик Сикстен имал снимено неколку ЦД-а. Еден од неговите пет дискови станал златен. Неговата музика е изведена на Шведското радио, како што е неговиот шведски Шведска страст за Свети Марко за два хора, камерен оркестар и солисти (2004). На шведската телевизија било прикажано видео од *џез -мисата* во 1999 година.

Некои пишувања
--------------

* 1984 - „Света Луција" за хор, солисти и камерен ансамбл
* 1985 - Виолончело Соната за виолончело и пијано
* 1997 година - миса во џез стил
* 2001 - Миса за човештвото за женски хор капела
* 2002 - Марија апартман за женски хор а капела
* 2004 - шведски „ Шведска страст за Свети Марко "за два хора, солисти и камерен ансамбл
* 2004 - Триптих за соло на орган
* 2006 година - Соната за оргули (премиера во катедралата Визби )
* 2007 година - „ Исправено тело "за а капела хор, снимен за 70-годишнината од Стокхолмскиот машки хор
* 2007 година - Стабат Матер за соло виолончело и женски хор (премиерно на SRP2)
* 2007 - Чакон за гудачки квартет
* 2007 година - Три свети танци за пијано, гудачки квартет и хор (SSAA)
* 2007 година - „Реквием" за хор, солисти и оркестар
* 2009 - Шведски божиќен ораториум за соло сопран, два хора и оркестар

Надворешни врски
----------------

* Официјален сајт(шведски) )
* филм
***Легендата за Паул и Паула*** ( на англиски јазик : *Легендата на Павле и Пола)* е трагикомедија од 1973 година во режија на Хајнер Каров. Еден од романите на Улрих Пленздорф е заснован на овој филм.

Филмот бил исклучително популарен по објавувањето и привлекол 3 294 985 гледачи  (ГДР имала население во тоа време од околу 17 милиони). Меѓутоа, поради политичките прилози во филмот речиси и тој не бил објавен. Источногерманскиот водач Ерих Хонекер лично одлучил да се дозволи да биде прикажан. Денес овој филм е еден од најпознатите источногермански филмови.

Наводи
------

1. ↑  „Archived copy". Архивирано од изворникот на 2013-04-25. Посетено на 2013-04-23.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
2. ↑  List of the 50 highest-grossing DEFA films.
Руска православна калуѓерка облечена во апостолник.
**Апостолник** или **епимандилион** ― дел од свештеничка облека што ја носат православните и источнокатоличките монахињи. Тоа е платнен превез што ја покрива главата, вратот и рамената слично на химарскиот облик на хиџаб што го носат муслиманките, обично црни, но понекогаш и бели. Понекогаш е носено со скуфија.

Монахињата обично го прима апостолникот кога ќе стане новицијат. Додека обично е заменет со епанокамелавкион[] кога монахињата ќе стане расофор, многу монахињи ќе продолжат да носат апостолник заради погодност, исто како што монахот ќе продолжи да носи скуфија наместо клобук кога не присуствува на литургија.

Во некои обреди, новицијатите ќе носат црна шамија што ја покрива главата и ќе ја врзува под брадата. Таа потоа ќе го прими апостолникот на нејзиниот постриг. Во оваа практика, епанокамелавкион може да биде резервиран за игуманијата и за монахињите на схимата.

Поврзано
--------

* Кукулион
* Скуфија
* Клобук

Наводи
------

1. ↑  „Photographic image". *Sestry.ru*. Архивирано од изворникот (JPG) на 2005-12-20. Посетено на 19 февруари 2023.
2. ↑  „Photographic image". *Sestry.ru*. Архивирано од изворникот (JPG) на 2005-04-16. Посетено на 19 февруари 2023.
3. ↑  „Photographic image" (JPG). *Manastir-lepavina.org*. Посетено на 19 февруари 2023.
4. ↑  „Archived copy". Архивирано од изворникот на 22 февруари 2006. Посетено на 19 февруари 2023.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
**Лоик Перен** (роден на 7 август 1985 година, во Сент Етјен) — француски поранешен фудбалер, играч од одбраната.

Тој ја поминал целата своја кариера во екипата од неговиот роден град, Сент Етјен, за која настапувал во периодот 2003-2020. Перен одиграл вкупно 470 натпревари за зелените, со кои во моментов го држи третото место по бројот на настапи за клубот.

Клупска кариера
---------------

Перен се приклучил во младинските категории на Сент Етјен на 12 годишна возраст, во 1997 година. Своето деби за првиот тим го направил на 15 август 2003 година, во натпреварот од Лига 2 против Лорјан, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Стефан Ернандес. Во неговата дебитантска сезона одиграл 7 натпревари за првиот тим помагајќи Сент Етјен да се врати во Лига 1.

Својот прв гол во кариерата го постигнал на 1 октомври 2005 година, против Ле Ман, со што придонел за победа на неговиот тим (3-0).

Од сезоната 2012-2013, тој бил капитен на Сент Етјен сè до завршувањето на кариерата. Својот последен настап го имал во финалето на Купот на Франција, загубено од Париз Сен Жермен со 1-0; Перен го започнал натпреварот во почетната постава на Сент-Етјен, меѓутоа по само 31-минута бил исклучен со директен црвен картон за опасен старт над Килијан Мбапе.

Со вкупно 470 настапи за Сент-Етјен, Перен е трет на списокот по бројот на настапи за клубот и се наоѓа единствено зад Рене Доминго и Рене Ербен.

Репрезентативна кариера
-----------------------

Перен има 4 настапи за француската репрезентација под 21 година во периодот 2004-2005.

Тој бил повикан неколкупати во сениорската репрезентација од селекторот Дидје Дешан, но никогаш не одиграл натпревар.

Титули
------

#### Франција Сент Етјен

* **Лига куп на Франција Лига куп на Франција** : 1

2012-2013

Наводи
------

1. ↑  „Entreprise Club 42 Indoor à Andrézieux-Bouthéon (42160)" [Company Club 42 Indoor in Andrézieux-Bouthéon (42160)]. *Figaro Entreprises*. 19 September 2019. Посетено на 12 October 2019.  
„Loic Perrin". *BFM Business*. Посетено на 12 October 2019.
2. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 2016-03-06. Посетено на 2017-06-14.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Лоик Перен" на Ризницата ? |

* Лоик Перен на soccerway
* Лоик Перен на transfermarkt
**„Раскази за мали деца"** — збирка раскази од американската писателка Перл Бак.

Содржина
--------

Книгата содржи 13 раскази:

* Петте деца
* Гром
* Сонце
* Облаци
* Виножито
* Што прават децата лете
* Снег
* Ѕвезда
* Стапалки во снегот
* Што се случува во пролетта
* На вечера
* Петар и верверичката
* Мрак

Технички податоци
-----------------

Како задолжителна лектира за учениците од прво одделение во основните училишта во Македонија, збирката „Раскази за мали деца" била повеќепати објавувана. Изданието од 1980 година било остварено во соработка со неколку издавачки куќи, и тоа: „Култура", „Наша книга", „Мисла", „Македонска книга" и „Детска радост". Преводот го извршиле Васил Куноски, Видое Подгорец и Ванчо Николески, јазичната редакција била дело на Тодор Димитровски, а коректори биле Ружа Димишковска и Павлина Пиперовска. Автор на корицата и на илустрациите во книгата бил Младен Туниќ. Книгата била отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија" во тираж од 30.000 примероци. Книгата, која има 24 страници, не е каталогизирана и не ја содржи меѓународната ознака ISBN.

Наводи
------

1. ↑  Перл Бак, *Раскази за мали деца*. Скопје: Култура, Наша книга, Мила, Македонска книга и Детска радост, 1980.
2. ↑  Перл Бак, *Раскази за мали деца*. Скопје: Култура, Наша книга, Мила, Македонска книга и Детска радост, 1980.
**Радомир Раде Верговиќ** (1939) бил српски сликар и глумец.

Биографија
----------

Роден е во Ужице во 1939 година. Во младоста бил одличен гимнастичар, а потоа и талентиран глумец. Како животна определба го избрал сликарството. Дипломирал на Вишата педагошка школа, а потоа и на Академијата за применета уметност во Белград.

Работел во Ужице „Вести" како уметнички и технички уредник, бил директор на печатницата „Рујно". Добитник е на најважната еснафска награда УЛУПУДС за животно дело. Публиката се запозна со делата на Верговиќ во 40 самостојни и околу 200 колективни изложби.

Српската и југословенската публика го паметат од филмот „Вратата останува отворена" од 1958 година, во режија на Франтишек Чап. Ја играше главната улога со Милена Дравиќ, на која тоа и бил прв филм во кариерата. Имаше уште една епизодна улога во филмот Наш автомобил, по што целосно се посветил на сликарството. Во јуни 2018 година одржал ретроспективна изложба на која беа опфатени околу 300 експонати, масла на платно, цртежи, графики, карикатури, графички решенија за книги и весници, создадени од 1960 до 2018 година.

Поврзано
--------

* Список на српски сликари

Наводи
------

1. ↑  „Радомир Верговић: Милена Дравић и ја били смо пар". *Вечерње новости*. 27. 10. 2018. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
2. ↑  „Живот од филмског до сликарског платна". *Политика*. 23. 4. 2018. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
3. ↑  „Миленин партнер из првог филма". *РТВ БН*. 24. 11. 2018. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
4. ↑  „Prvi užički filmski glumac". *uzicanstveno.rs*. 21. 12. 2017. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
5. ↑  „On je bio PRVI PARTNER Milene Dravić na filmskom platnu i doživeo je da mu zbog toga KLIČU POD PROZOROM". *Блиц*. 6. 1. 2018. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
6. ↑  „Slikar boje, lepote i dobrote". *Данас*. 6. 6. 2018. Посетено на 26. 4. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Портал: Биографија

* Раде Верговиќ - Филмографија - МојТВ
На **Махетскиот Ансамбл** беше латино џез бенд чија 21-година организација заврши со нејзиниот последен концерт на 12 ноември, 2006 година, со завршниот концерт во 2006 година, Сан Франциско Џез Фестивал. KQED Вестите, истакнаа дека "се чинеше дека секој кој некогаш беше дел од Латинска џез сцена во Сан Франциско беше при рака да понуди адиос на Махетскиот ансамбл на Џон Сантос."

Дел од главниот персонал на Сан Франциско Беј Ареа музичари беа Јован Сантос,директор,конги,ударни инструменти,композитор;Орестес Вилато,тимбалес,бонго;Јован Каловеј, флејта,композитор/аранжер
; Вејн Валас,тромбон,композитор/аранжер;Мелецио Магдалуио
,саксофон,кларинет,флејта;Рон Сталлингс,саксофон,кларинет;Дејвид Белове,бас;Пол Ван Вагенинген,комплет тапани
;Мареј Ниска,сопијано;Орландо Торриенте,вокали,ударни инструменти.

Наводи
------

1. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 2007-01-03. Посетено на 2006-12-18.
2. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 2006-10-01. Посетено на 2006-12-18.
3. ↑  „KQED Public Media for Northern CA – KQED Arts". *KQED Arts*. Архивирано од изворникот на 2012-09-29. Посетено на 30 October 2015.
**You're a Woman** е песна на Bad Boys Blue, објавена во април 1985 година како втор сингл од нивниот деби студиски албум, *Hot Girls, Bad Boys* (1985). Беше хит низ Европа, достигнувајќи го 8-мото место во Западна Германија, 1 во Австрија и 2-то во Швајцарија.

Следете списоци и формати
-------------------------

* **Европски 7-инчен сингл**

A. "You're a Woman" – 3:57
B. "You're a Woman" (Инструментална) – 4:40
* **Европски 12-инчен макси-сингл**

A. "You're a Woman" (Долга верзија) – 5:19
B. "You're a Woman" (Инструментална) – 3:49
### Табели и позиции

| Списоци (1985) | Највисокапозиција |
| --- | --- |
|  Германија | 8 |
|  Австрија | 1 |
|  Франција | 47 |
|  Холандија | 19 |
| Предлошка:SUE | 6 |
|  Швајцарија | 2 |

Наводи
------

1. ↑  Предлошка:Cite AV media notes
2. ↑  Предлошка:Cite AV media notes
3. ↑  German Charts
4. ↑  Austrian Charts Consultado el 2 de abril de 2011.
5. ↑  Les Charts Consultado el 2 de abril de 2011.
6. ↑  Dutch Charts Consultado el 2 de abril de 2011.
7. ↑  Swedish Charts Consultado el 2 de abril de 2011.
8. ↑  Swiss Charts Consultado el 2 de abril de 2011.
*За луѓе со истото име и презиме видете тука*

**Александар Поповски** — македонски поет, романописец и автор за деца.

Животопис
---------

Поповски е роден 1932 година во Ново Косово, Приштина, денес Косово. 
Основно образование и гимназија завршил во Кавадарци и во Скопје. Студирал книжевност на Филозофскиот факултет во Скопје и светска книжевност на Универзитетот во Љубљана. Работел како новинар во Радио Скопје, „Трудбеник" и „Вечер", како и во „Детска радост", како главен и одговорен уредник на „Развигор". Потоа бил главен и одговорен уредник на издавачката дејност „Александар и Александар" во Скопје.

Член на ДПМ од 1962 година. Автор е на дваесетина дела за деца и возрасни, како и на три антологии. Добитник е на две награди на РТВ Скопје 4 и на признанието „Младо поколение". За 2016 година бил награден со книжевната награда за деца и млади Ванчо Николески.

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели/Macedonian writers, Друштво на писатели на Македонија, 2004, стр. 210 - 211.
2. ↑  *Наградата „Ванчо Николевски" за Александар Поповски*[*мртва врска*]
**Доминик Дарбоа** (5 април 1925 – 6 септември 2014 година) била француска фоторепортер и авторка, позната по нејзините хуманистички студии за егзотични места, артефакти, деца и примитивни народи.

Дарбоа е родена во Париз и за време на Втората светска војна била активна во Слободните француски сили. Таа била затворена две години во станбениот имот Cité de Muette во Дранси во близина на Париз, кој станал логор за интернација. На ослободувањето во 1944 година го добила Крстот на Гер за нејзината работа со францускиот отпор.

Во 1946 година Дарбоа започнала да фотографира професионално, почнувајќи со новинарската работа во Камбоџа. Од 1949 година до крајот на нејзиниот живот, таа работела низ целиот свет, вклучувајќи ги Лаос, Индонезија, СССР, Австралија, Мексико, Гватемала, Алжир, Иран и Конго. Во 1952 година, таа ја добила наградата „Prix Exploration" од претседателот на Француската Република. Во текот на нејзините многубројни патувања, Дарбоа често изјавувала дека е изнервирана од „le colonialisme européen" и се вклучила во „антиколонијалистички борби" во Индокина, Алжир и во Куба. За време на алжирскиот период, таа се вклучила во мрежата на Réseau Jeanson.

Од 1952 до 1978 година, таа завршила 20 книги за збирката Les Enfants du Monde [Деца на светот], со издавачката група Фернанд Натан во Париз. Овие книги се типично преголеми кварто томови со искрени црно-бели фотографии на деца од различни раси и националности, често голи или слабо облечени. Насловите вклучуваат „Agossou, le petit Africain" („Агосу, малиот Африканец", објавен на англиски како „Agossou, a Boy of Africa" и „Agossou: Неговиот живот во Африка");  „Parana, le petit Indien", „Faouzi: Boy of Egypt", „Natacha, Girl of Russia" и „Nick in Tahiti". Надвор од пазарот за малолетници, таа има објавено книги за Индијанците од Амазон, африканската скулптура, кинеското пејзажно сликарство, египетската уметност и ориенталните теписи. Во доцните 1960-ти, таа направила голем број публикации на нејзината работа за уметноста во Авганистан, вклучително и уметноста L'Afghanistan et son (изданија Cercle d'Art, Париз, 1968) и Авганистан и Сена Кунст (Artia Press, Прага, 1968).

Дарбоа ја имала својата прва самостојна изложба во 1951 година во Париз. Од 1984 година, таа одржала бројни изложби на нејзината африканска фотографија и нејзината работа на жени од различни култури. Во доцните 1990-ти, таа направила голема изложба за жени наречена Regards de Femmes.

Дарбоа починала на 6 септември 2014 година на 89-годишна возраст.

Наводи
------

1. ↑  „Archived copy". Архивирано од изворникот на 2011-07-26. Посетено на 2010-12-04.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
2. ↑  Darbois, Terre d'enfants, 2004
3. ↑  „FotoFest Archive". Архивирано од изворникот на 2010-07-03. Посетено на 2022-03-14.
4. ↑  „Les journalistes se livrent – Jeune Afrique".
5. ↑  ↑ Mémoires de la guerre d'Algérie Par Martin Evens ; Page 74
6. ↑  „+agossou by Darbois+ - AbeBooks".
7. ↑  „FotoFest Archive". Архивирано од изворникот на 2010-07-03. Посетено на 2022-03-14.
8. ↑  „Décès de la photographe Dominique Darbois". rfi.fr. 8 September 2014.
**Понтеведра** ― покраина во Шпанија долж атлантскиот брег на земјата во југозападна Европа. Покраината го обликува југозападниот дел од автономната заедница Галисија. Се граничи со покраините Ла Коруња, Луго и Оренсе, државата Португалија и Атлантскиот Океан. Службени јазици на покраината Понтеведра се шпанскиот и галисискиот. Постои јавна установа наречена Покраински совет на Понтеведра (Diputación Provincial of Pontevedra), чие седиште е во градот Понтеведра, која обезбедува директни услуги за граѓаните како техничка, финансиска и технолошка поддршка на советите на 62 општини во покраината Понтеведра. 

Населението на покраината е 942.665 (2019), од кои 9% живеат во главниот град, градот Понтеведра и 28% во Виго.

Географија
----------

Покраината Понтеведра.
Понтеведра е пресечена на два дела од реката Лерез. Повеќето од главните туристички знаменитости во Понтеведра се на југ од реката. Понтеведра има многу историски градби, споменици и цркви.

Голем дел од винската ознака Ријас Баисас се наоѓа во покраината. Покраината на сличен начин го дели Националниот парк на Атлантските Острови на Галисија со соседната покраина Ла Коруња. Овој регион ги содржи галисиските острови Онс, Сиес, Салвора и Кортегада.

Езерото Ненос.

Клима
-----

Покраината има океанска клима со топли и релативно суви лета и свежи и многу влажни зими.

Демографија
-----------

Главниот град на покраината, Понтеведра, со население од 83.029 (2019) не е најголемиот град во нејзината провинција, најголемата општина е индустрискиот Виго со население од 295.364. Покрај тоа, во покраината има 62 општини. Други релевантни општини, врз основа на нивното население, се Вилагарсија де Ароса (37.456), Редондела (29.218), Кангас (26.542), Марин (24.319), Понтеареас (22.877), Ла Естрада (20.479), Лалин (20.218) и О Порињо (19.848).

Население во минатото| Година | Нас. | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1900 | 457.262 | —     |
| 1930 | 568.011 | +24.2% |
| 1950 | 671.609 | +18.2% |
| 1981 | 859.897 | +28.0% |
| 2004 | 930.931 | +8.3% |
| 2013 | 955.050 | +2.6% |
| 2019 | 942.665 | −1.3% |

Окрузи
------

* О Баисо Мињо
* Калдас
* О Кондадо
* О Деза
* О Моразо
* Ла Параданта
* Понтеведра
* О Салнес
* Табеирос – Тера де Монтес
* Виго

Поврзано
--------

* Галисиско вино

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Понтеведра (покраина) на Ризницата ?

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| 
	+ п
	+ р
	+ уПокраини во Шпанија |
| --- |
|  |
| 

	+ Авила
	+ Алава
	+ Албасете
	+ Аликанте
	+ Алмерија
	+ Астурија
	+ Бадахос
	+ Балеарски Острови
	+ Барселона
	+ Бискаја
	+ Бургос
	+ Валенсија
	+ Ваљадолид
	+ Гвадалахара
	+ Гипускоа
	+ Гранада
	+ Жирона
	+ Кадис
	+ Кантабрија
	+ Касерес
	+ Кастељон
	+ Кордоба
	+ Куенка
	+ Ла Коруња
	+ Лас Палмас
	+ Ла Риоха
	+ Леон
	+ Луго
	+ Љеида
	+ Мадрид
	+ Малага
	+ Мурсија
	+ Навара
	+ Оренсе
	+ Паленсија
	+ Понтеведра
	+ Саламанка
	+ Самора
	+ Санта Крус де Тенерифе
	+ Сарагоса
	+ Севиља
	+ Сеговија
	+ Сиудад Реал
	+ Сорија
	+ Тарагона
	+ Теруел
	+ Толедо
	+ Уелва
	+ Уеска
	+ Хаен
 |

 |
**Европски центар за правата на Ромите** (скратено: **ЕЦПР**) — меѓународна организација предводена од Роми којашто е вклучена во бројни активности во насока на борба против ромофобијата и злоупотребата на човековите права на Ромите. Пристапот на ЕЦПР во суштина вклучува стратешко вештачење, меѓународно застапување, истражување и развој на политики, објавување вести за правата на Ромите и обучување ромски активисти. ЕЦПР е членка на Хелсиншкиот комитет за човекови права, а има советодавен статус во Советот на Европа, како и на Економскиот и социјален совет на ООН. Организацијата била основана во 1996 година во Будимпешта, а нејзиното седиште е сместено во Брисел.

Наводи
------

1. ↑  Member committees Архивирано на 26 септември 2008 г.//Archived IHFHR site
2. ↑  „Archived copy". Архивирано од изворникот на 9 мај 2011. Посетено на 3 мај 2010.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)

Надворешни врски
----------------

* Службено мрежно место
* Проучување на Светска банка Архивирано на 25 мај 2006 г.
**Придружна галаксија (или сателитска галаксија)** е помала придружна галаксија која патува по врзани орбити во гравитацискиот потенцијал на помасивната и посјајна галаксија домаќин (позната и како примарна галаксија). Придружните галаксии со нивните составни делови се врзани за нивната галаксија домаќин на ист начин како што планетите во нашиот сопствен сончев Систем се гравитациски врзани за Сонцето. Додека најголемиот број придружни галаксии спаѓаат во видот џуџести галаксии, придружните галаксии на големите јата галаксии можат да бидат многу помасивни. Млечниот Пат го орбитираат педесетина сателитски галаксии, од кои најголема е Големиот Магеланов Облак .

Покрај тоа, придружните галаксии не се единствените астрономски објекти кои се гравитациски врзани за поголеми галаксии домаќини (види збиени ѕвездени јата). Како последица на тоа, галаксиите се дефинирани како гравитациски врзан збир на ѕвезди кои покажуваат својства што не можат да се објаснат преку комбинација на барионска материја (т.е. обична материја ) и Њутновиот закон за гравитација. На пример, мерењата на орбиталната брзина на ѕвездите и гасот во рамките на спиралните галаксии покажуваат крива на брзината што значително отстапува од теоретското предвидување. Ова поттикнало разни објаснувања, како што се теоријата на темната материја и измени на Њутновата динамика. Затоа, и покрај тоа што се сателити на галаксии домаќини, збиените ѕвездени јата не треба да се мешаат со придружни галаксии. Придружните галаксии не само што се попроширени и порассеани во споредба со збиените ѕвездени јата, туку се опфатени и со масивни ореоли од темна материја, за кои се смета дека им биле дадени за време на процесот на формирање.

Поврзано
--------

Наводи
------

1. 1 2  1950-, Binney, James (2008). *Galactic dynamics*. Tremaine, Scott, 1950- (2. изд.). Princeton: Princeton University Press. ISBN 9781400828722. OCLC 759807562.CS1-одржување: бројчени имиња: список на автори (link)
2. ↑  „What Is a Satellite Galaxy?" (англиски). NASA Spaceplace. Посетено на 10 April 2016.
3. ↑  „Dwarf Galaxies". *www.cfa.harvard.edu*. Посетено на 2018-06-10.
4. ↑  Willman, Beth; Strader, Jay (2012-09-01). „"Galaxy," Defined". *The Astronomical Journal*. **144** (3): 76. arXiv:1203.2608. Bibcode:2012AJ....144...76W. doi:10.1088/0004-6256/144/3/76. ISSN 0004-6256.
5. ↑  Forbes, Duncan A.; Kroupa, Pavel; Metz, Manuel; Spitler, Lee (2009-06-29). „Globular Clusters and Satellite Galaxies: Companions to the Milky Way" (PDF). *Mercury*. **38** (2): 24–27. arXiv:0906.5370. Bibcode:2009arXiv0906.5370F.
**Демократскиот Фронт на Македонија „Илинден 1903"** била конспиративна политичка организација во Народна Република Македонија, основана да дејствува за остварување на илинденскиот идеал за самостојна независна македонска држава. Дејствувала во периодот од 1945 до 1946 година. Пред одржувањето на Париската мировна конфернција, Организацијата подготвила Меморандум (во 1946 година) со кој од владите на големите Сојузнички сили: САД, Велика Британија и Советскиот Сојуз барала на македонскиот народ, сојузник во антифашистичката коалиција, кој дал свој придонес во Антифашистичката војна, да му се признае правото на слобода, обединување и создавање независна македонска држава.

Наводи
------

1. ↑  *Михајло Миноски, Тајна политичка организација во Н/С РМ, Сто години ВМРО, златна книга, Скопје, 1993*
2. ↑  *Д-р Стојан Ристески, Судени за Македонија (1945–1985), Скопје, 1993*
3. ↑  *Иван Катарџиев, Сто години од формирањето на ВМРО, Скопје, 1993*
**Еврејка со портокали** е слика во стил реализам со елементи на импресионизам од полскиот сликар Александер Гјеримски, која прикажува повозрасна Еврејка со овошни корпи на заднината на градскиот крајолик. Платното е насликано во 1880-1881 година и е маслен живопис со големини 66 х 55 см.Во мигов се чува во Националниот музеј во Варшава.

Опис
----

Уметничкото дело прикажува една повозрасна Еврејка што се занимава со продажба на овошје. Облечена е во излитена облека, носи качулка на главата и шамија обвиткана преку нејзините раменици. Држејќи корпи, од кои едната содржи портокали, лицето на жената е обележано со свечен израз. Нагласените јаболчници и видливите брчки го засилуваат целокупното чувство на тага и ранливост. Имено, сликарот го доловува истиот модел во две други слики: „Еврејка со лимони" и за жал изгубеното парче „Еврејка што продава овошје". Заднината на композицијата ги прикажува покривите на градските куќи. Во долниот лев агол, сликарот оставил и потпис и името на градот каде што е создадена сликата.

Наводи
------

1. ↑  „Jewess with Oranges". Lost Museum. Архивирано од изворникот на 24 December 2013. Посетено на 22 December 2013.
2. ↑  Elżbieta, Rogowska (June–September 2011). „ŻYDÓWKA Z POMARAŃCZAMI" (PDF). *Cenne, Bezcenne, Utracone* (Polish). Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów. **3** (64): 3–5. ISSN 1428-6467. Архивирано од изворникот (PDF) на 24 December 2013. Посетено на 22 December 2013.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)

Надворешни врски
----------------

* Еврејка со портокали