recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Златното мочуриште на Кален** е археолошко наоѓалиште сместено во округот Типерари, Ирска. Откриена во 18 век, таа е опишана како „едно од најважните и најплодните места" во Ирска; билo откриенo пред современите методи на зачувување и собирање, а речиси сите наоди биле стопени.

Локација
--------

Златното мочуриште се наоѓа на 650 м југозападно од Кулен, округот Типерари, 1км источно од Лонгстон Рат. Ова било дел од античката галска територија на Уи Куанах (Кунах)[][  ]

Артефакти
---------

Најраното забележано откритие датира од 1731 година, месинг сад од два галони (9 литри) со четири ногарки.[][  ]

Во 1744 година, златар од Лимерик купил од продавач на Кулен златна круна тешка 190 грама, металот бил со многу висока чистота.[]  ]

Предметите пронајдени на локацијата вклучувале 300 месингани мечеви, златен конус (опишан како „гради на дрвен идол "), прачки од чисто злато и златни клисури.

Бидејќи повеќето од предметите биле откриени пред современите методи на зачувување и собирање на антички артефакти, предметите генерално биле продавани на златари за нивната вредност од шипки. Познато е дека преживеал само еден златен предмет, прицврстувач за фустани или терминал, кој моментално се чува во Музејот и уметничката галерија Бирмингем.

Историја
--------

Јуџин О'Кари шпекулирал дека Богот првично бил пошумена долина, која ја користеле златарите поради близината на изворите на дрво за јаглен, како и веројатно златен рудник. Тој го поврзал со древното Чердраиги, галско племе чие име потекнува од *церд*, староирски термин за вешт мајстор, особено работник во злато и сребро. Тој, исто така, го забележува градот Балинагард кој се наоѓа на 8 километри на запад: на ирската, „населба на златарите".

Нивното сместување во блато е веројатно форма на ритуално таложење. Се смета дека културата која ги произвела и депонирала овие предмети датира во в. 2000–400 п.н.е. за време на атлантското бронзено доба.

Поврзано
--------

* Депозити на мочуришта во Скандинавија
* Ирско злато

Наводи
------

1. ↑  Wallace, J. N. A. (12 September 1936). „The golden bog of Cullen, Co. Tipperary, being an account of antique curiosities found there". *sources.nli.ie*.
2. ↑  Wallace, J. N. A. (1938). „The Golden Bog of Cullen" (PDF). *North Munster Antiquarian Journal*. **1**.
3. ↑  Kaminski, Jaime (2016). „A Gündlingen type sword from the Polesfleet Stream in Crawley" (PDF). *Sussex Archaeological Collections*. **154**: 103–112.
4. ↑  Cahill, Mary. „A gold dress-fastener from Clohernagh, Co Tipperary and a catalogue of related material" – преку www.academia.edu. Наводот journal бара `|journal=` (help)
5. ↑  „eDIL - Irish Language Dictionary". *dil.ie*.
6. ↑  „Baile na gCeard/Ballynagarde". *Logainm.ie*.
7. ↑  O'Curry, Eugene (12 September 1873). „On the Manners and Customs of the Ancient Irish: Lectures and appendix". Williams and Norgate.
Советска поштенска марка со ликот на Валентина Терешкова.
Валентина Терешкова во 2015.
**Валентина Владимировна Терешкова** (7 март 1937

), советска космонаутка, првата жена што летнала во вселената со вселенскиот брод „Восток 6" на 16 јуни 1963 година и до 19 јуни 1963 година ја обиколи Земјата 48 пати, поминувајќи 1.960.000 километри.

Социјална активност
-------------------

Во 2011 година, таа била избрана во Државната дума на Русија од партијата Единствена Русија на регионалната листа на Јарослав. Терешкова, заедно со Елена Мизулина, Ирина Јароваја и Андреј Скоч , е член на меѓуфракциска заменичка група за заштита на христијанските вредности; во ова својство, таа го поддржа воведувањето амандмани на рускиот Устав, според кои, „Православието е основа на националниот и културниот идентитет на Русија". Заменик-претседател на Комитетот на Државната дума за федерална структура и локална самоуправа од 21 декември 2011 година.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 2788147967352384200001
* LCCN: n94025495
* ISNI: 0000 0000 7835 6307
* GND: 119207710
* SUDOC: 099275856
* BNF: cb12890135m (податоци)
* MusicBrainz: c2c9d67d-581a-4b96-9673-70e8d1050017
* NKC: mzk2004175572
* BNE: XX1135142

 |

 |






1. ↑  Андрей Владимирович Скоч — депутат Госдумы, меценат и общественный деятель. (dp.ru)
2. ↑  Скоч Андрей Владимирович — депутат Государственной думы Российской Федерации шести созывов. (stories-of-success.ru)
3. ↑  Биография депутата и руководителя фонда «Поколение» Андрея Скоча (theperson.pro)
**Комитетот за помош на Грците од Мала Азија** (1917–1921) била организација за помош основана за време на Првата светска војна како одговор на геноцидот врз Грците во Отоманската империја. Комитетот бил познат и како едноставно *Грчки комитет за помош* .

Извршен одбор
-------------

* Претседавач: Френк В. Џексон
* Почесен претседавач: Џејкоб Гулд Шурман
* Заменик-претседател: Базиле Д. Дугунџи
* Секретар: Џон П. Ксенид
* Благајник: Абрахам Е. Казан (поднел оставка во ноември 1917 година), Ролин П. Грант

Операции
--------

ГРЦ работела преку мрежа на странски конзули, мисионери и хуманитарни работници сместени на различни точки во Отоманската империја. Притоа, нивните работни методи биле слични на оние на Американскиот комитет за ерменско и сириско помош (ACASR), кој исто така биле активни за време на Првата светска војна. Тие, исто така, соработувале со американските дипломатски институции во Атина и Солун за да им помогнат на бегалците од Турција.

Наводи
------

1. ↑  Nikolaos Hlamides, "The Greek Relief Committee: America's Response to the Greek Genocide[*мртва врска*]," *Genocide Studies and Prevention* 3, 3 (December 2008): 375–383
**Викторија Алексанјан** (родена 1987 година во Ереван, Ерменија) е ерменски филмски режисер и ко-основач на Независна заедница на филмски работници на Ерменија ЗНФР. Алексанјан има напишано, режирано и продуцирано голем број кратки филмови.

Образование
-----------

Алексанјан магистрирала ликовни уметности по филм на Универзитетот Колумбија и економско новинарство на Руско-ерменскиот универзитет. Таа добила стипендија за пост-продукција од Филмакадемија Баден-Виртемберг.

Кариера
-------

Алексанјан ја започнала својата кариера како новинар, работејќи во голем број културни списанија во Ерменија. По дипломирање на Руско-ерменскиот универзитет и магистерската диплома по новинарство, професионалниот пат на Алексанјан добил уметничка насока. Се приклучила на проект за театар на отворено во Норвешка како блогер и изведувач и набргу потоа се преселила во Њујорк за да студира филм на Универзитетот Колумбија.

Во ноември 2018 година, Алексанјан имплементирала Лабораторија за учење филм за Тумо Центар за креативни технологии во Ѓумри и одржала едномесечна интензивна едукативна филмска работилница која резултирала со продукција на колаборативен краток филм, создаден од студентите на Тумо, наречен „Ѓумри, љубов моја."

Таа служела и во Независниот филмски комитет за Националниот кино центар, прегледувајќи и судејќи ги филмските проекти и сценаријата за Конкурсот за државно финансирање 2018 година.

Сега, Алексанјан е ко-основач, собирач на средства и член на одборот на ЗНФР, Независна заедница на филмски работници на Ерменија.

Филмографија
------------

### Режисер

* *Божји човек* 2016
* *Негуватели* 2014

### Продуцент

* *Не размислувај за тоа* 2016 година
* *Професорот: Таи Чи западно патување* 2016 година
* *Ризично пиење* 2016 година
* *Вистинскиот Американец* 2015 година
* *Крштевањето на Џошуа Коен* 2014 година
* *Скршена значка* 2014 година

### Режисер на втора единица

* *Багаж* 2016 година
* *Дупката за црви на г-ѓа Небиле* 2016

### Оддел за уметност

* *Горчливи шеснаесет* 2014

Награди и номинации
-------------------

Номинација за најдобар филм на МФФ „Златна кајсија" „Ерменска панорама" 2014 година.

Награда за најдобар странски филм на филмскиот фестивал Сансет, Лос Анџелес во 2015.

Наводи
------

1. ↑  „Golden Apricot". *www.gaiff.am*. Посетено на 2019-09-23.
2. ↑  „Thick Dramatic Juice". *Creative Armenia* (англиски). Посетено на 2019-09-02.
3. ↑  „National Cinema Center of Armenia". *ncca.am*. Посетено на 2019-09-23.
4. ↑  „10 Women Ruling Armenia's Art Scene". *TheArtGorgeous* (англиски). 2019-05-21. Посетено на 2019-09-02.
5. ↑  „Man of God". *IMDb*.
6. ↑  „Caregivers". *IMDb*.
7. ↑  „Don't Think About It". *IMDb*.
8. ↑  „The Professor: Tai Chi's Journey West". *IMDb*.
9. ↑  „Risky Drinking". *IMDb*.
10. ↑  „The Real American". *IMDb*.
11. ↑  „The Baptizm Of Joshua Cohen". *IMDb*.
12. ↑  „Broken Badge". *IMDb*.
13. ↑  „Baggage". *IMDb*.
14. ↑  „Mrs. Nebile's Wormhole". *IMDb*.
15. ↑  „Bittersweet Sixteen". *IMDb*.
**Градското собрание на Нарва** е историска општинска зграда во градот Нарва, Естонија. Зградата се наоѓа на плоштадот во Градското собрание веднаш до Нарва колеџот на Универзитетот во Тарту.

Историја
--------

Градското собрание било еден од ретките елементи на градската архитектура од барокната ера што бил обновен по Втората светска војна. Сега е опкружен главно со сталинистички дизајни и Хрушчовка од советската ера. Проектот за реновирање на градското собрание на Нарва од 7 милиони евра бил завршен во 2023 година. Зградата се вратила во првобитната функција како седиште на градската управа на Нарва и исто така располагале со туристички информативен центар и ресторан. 

 Градското собрание на Нарва пред Втората светска војна

Поврзано
--------

* Градското собрание на Тарту

Наводи
------


1. ↑  ERR News. *Renovation of Narva Town Hall begins.* Retrieved 22 July 2021
2. ↑  ERR News. *Newly renovated Narva Town Hall building ready to house city government.* Retrieved 5 April 2023
**Џордан Галтие** (роден на 22 март 1989 година во Вилнев-д'Аск) бил поранешен француски професионален фудбалер. Сега тој работи како помошник тренер на Карлес Мартинез Новел во францускиот клуб Тулуз ФК, од Лига 1.

Кариера
-------

Галтие претходно играл професионално за ФК Жирондинс де Бордо, Етоил Фрежус Сен-Рафаел, АС Арл-Авињон и Леж-Кап-Фер.

Во јануари 2008 година бил повикан на тренинг камп со француската футсал репрезентација до 21 година на 4-дневен камп.

Тој настапил на шест натпревари во Лига 2 за Арле-Авињон помеѓу 2011 и 2013 година.

Личен живот
-----------

Галтие е роден во Франција и има ромско потекло. Тој е син на Кристоф Галтиер.

Наводи
------

* Профилот на Џордан Галтиер на foot-national.com


1. ↑  Bourdillon, Hilary (2022-03-02). *List of National and Individual Reports (Mostly also Available in French)*. London: Routledge. стр. 200–201. ISBN 978-0-203-75177-0.
2. ↑  „JORDAN GALTIER FILS DE........ JOUEUR DE LEGE CAP-FERRET". *A.S. Coteaux de Dordogne*. October 28, 2015.
3. ↑  Jordan Galtier, fils de Christophe mais surtout jeune entraineur ambitieux à l’US Lège-Cap Ferret. Interview
4. ↑  Brilleau, Olivier. „Pongo présélectionné en EDF - de 21 ans Futsal / News PSG par PlanetePSG.com". *PlanetePSG.com*. Посетено на 2024-01-09.
5. ↑  {{{first}}} {{{last}}} – French league stats at LFP
6. ↑  „Jordan Galtier : « Je ne suis pas ici parce que je m'appelle Galtier »". *Ligue2*.
7. ↑  „Jordan Galtier, le fils de Christophe, débarque au TFC". *ici, par France Bleu et France 3* (француски). 2023-06-28. Посетено на 2023-08-01.
**Стефан Лазаров** (р. Скопје, 18 јули 1997

), попознат како **Лазаров** — македонски водител, музичар, јутубер и поткастер.

Животопис
---------

Лазаров во 2018 година се вработува во „1 ТВ", како водител на ексклузивниот магазин „Ексклузив", каде останува една година. Во 2019 година се вработува во Алфа-телевизија како водител и новинар на утринската емисија „Добро утро секое утро". Во 2020 година почнува да се занимава со Јутуб, каде дава отказ од телевизија. Тој на својот Јутуб-канал имал своја емисија, која се викала „Лазаров шоу". Лазаров сега има свој поткаст, кој е насловен „Без лимит" и "Лазаров поткаст". Одреден период се занимавал и со музика, како пејач.

Негов татко е познатиот музичар Орце Лазаров од Група Академци.

Наводи
------

1. ↑  „Малкумина го знаат ова: Таткото на Стефан Лазаров е автор на една од најубавите македонски песни! (ВИДЕО)". *Убавина и здравје*. 2023-04-01. Посетено на 2023-12-20.

Надворешни врски
----------------

* Лазаров на YouTube.
* Стефан Лазаров на Instagram.
* Стефан Лазаров на Facebook.
**Стефан Андоновски** (17 април 1991, Скопје) — македонски политичар, член на ВМРО – ДПМНЕ и актуелен дополнителен заменик министер во Министерството за информатичко општество и администрација во техничката влада за изборите во 2024 година. Андоновски активно ги зборува англискиот и италијанскиот јазик, а се служи и со грчкиот и германскиот јазик.

Образование и рана кариера
--------------------------

Дипломира во 2013 година на Правниот факултет "Јустинијан Први" во Скопје, за да веднаш по дипломирањето добие стипендија на Министерството за образование и наука и Владата на Република Македонија за студентите кои ќе бидат примени на 100 најдобри универзитети во светот според ранг листата на Шангајскиот Џиао Тонг Универзитет и запишува магистерски студии на Универзитетот Џонс Хопкинс во САД каде што станува магистер по меѓународни односи. Во моментов е докторант на Правниот факултет "Јустинијан Први" во Скопје.

Политичка кариера
-----------------

Како член на ВМРО–ДПМНЕ извршува повеќе партиски функции во партиските органи и во моментов ја извршува функцијата секретар за меѓународна соработка на ВМРО–ДПМНЕ и раководител на ''Партиски истражувачко аналитичкиот центар „Љубиша Георгиевски" '

На локалните избори во 2021 година е избран за член на Советот на Град Скопје

Пред политичкиот ангажман, пет години работи во бизнис секторот во Македонија и е консултант на меѓународни донаторски проекти во областа на дигиталниот маркетинг, комуникации и медиуми. Има напишано трудови и колумни во домашни и меѓународни списанија, фокусирајќи се на меѓународна медијација и преговори, како и на уставни реформи во постконфликтни системи. Стефан Андоновски е и актуелен стипендист на *Фондацијата Конрад Аденауер*.

Наводи
------

1. ↑  „Курир.мк".
2. ↑  „Home". *Johns Hopkins SAIS* (англиски). Посетено на 2024-04-08.
3. ↑  „ЛАФ-МУАБЕТ СО СТЕФАН АНДОНОВСКИ: ПОВЕЌЕ СЕ РАДУВАМ НА РАЗГОВОР СО СЕМЕЈСТВОТО ВО ПИЖАМИ ОТКОЛКУ ВО СКАП РУЧЕК СО ЛУЃЕ КОИ НЕ ГИ ЧУВСТВУВАМ КАКО „СВОИ"". *Машки Магазин* (англиски). Посетено на 2024-04-08.
4. ↑  „Партиски истражувачко аналитички центар".
5. ↑  „Совет на Град Скопје".
6. ↑  „Stefan Andonovski - Academia.edu".
**Илија Кушев** — македонски револуционер, велешки војвода на Внатрешната македонска револуциона организација, член на Македонското студентско друштво „Вардар".

Кушев е роден на 24 март 1896 г. во Велес, во семејството на просветниот деец и МРО револуционер Бано Кушев. Неговиот чичко Петар Кушев е легален деец на ВМОРО, а брат му Тодор Кушев е четник на ВМРО (убиен во Гевгелиско во 1925 од српската милиција).

Завршува на Солунската егзархиска гимназија во 1913 година. По Втората балканска војна истата година пребегнува во Софија, Бугарија, каде што понатаму се школува на Военото училиште. Во 1915 г. е мобилизиран во бугарската армија и учествува во Првата светска војна како поручник од 1-от артилериски полк на Петтата дунавска дивизија.

По војната слуша предавања по право на Софискиот универзитет, но ги прекинува, за да се вклучи во револуционната борба на востановената ВМРО. Испратен Македонија како велешки околиски војвода. Според Ванчо Михајлов, „Кушев е многу сериозен човек, високо културен, со поетична дарба, со силна волја, во неговото лице Македонија изгуби еден докажан борец и водач" .

Во август 1919 година се основа Македонското студентско дружество „Вардар" и Илија Кушев е во управителството, заедно со Љубомир Весов и други.

Загинал трагично на 29 ноември 1922 г. кај велешкото село ’Рлевци, убиен од Турци предавници од неговата чета заедно со четниците Иван Ѓошев од Крајници и кратовчанецот Мане Кратовски.

Наводи
------

1. ↑  Илија Кушев: кратка биографија
2. ↑  „Румјана Конева, Солунската мъжка гимназия „Св.Св. Кирил и Методий" и подготовката на военни елити, в: Военоисториски зборник, 2008" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2009-02-05. Посетено на 2013-12-26.
3. ↑  Kaртичка на ВМРО за Тодор Кушев по повод неговата херојска смрт за слободата на Македонија
4. ↑  Иван Михајлов, Спомени II. Освободителна борба 1919 - 1924, Ловен, 1965, стр. 146.
5. ↑  Борис Николов, Вътрешна Македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, Софија, 2001, стр. 88.
Пример за јонкома
**Јонкома** или **4-кома** — формат за издавање манги од 4 кадри. Обично се користи во комични сцени. Се наоѓа во речиси сите јапонски манга-изданија, вклучувајќи манга-списанија, графички романи, манга-делови од весници, списанија за игри, списанија за готвење итн. Заплетот обично завршува во четвртиот кадар, но понекогаш може да продолжи и во идни изданија. Некои јонкоми се занимаваат со сериозни теми, но повеќето се комични.

Потекло
-------

Првата манга во стил јонкома ја нацртал Ракутен Китазава во 1902 г. наречена „Тагосаку и Мокубе го истражуваат Токио". Се верува дека создавањето на јонкомите било под влијание на стриповите на Франк Артур Нанкивел[2].

Структура
---------

Традиционалната структура на јонкома е кишотенкетсу. Овој збор е составен од четири кинески знаци:

* ки (јап. *起*): Првиот кадар што ја поставува сцената на приказната.
* шо (јап. *承*): Вториот кадар го продолжува дејството започнато во првиот.
* тен (јап. *転*): Третиот кадар обично го означува врвот на заплетот.
* кецу (結): Четвртиот кадар го завршува заплетот.

Поврзано
--------

* Манга

Наводи
------

1. ↑  Предлошка:Книга:Thompson J.: The Complete Guide
2. ↑  Carolin Fischer, 'Mangaka', Unknown date of publication, 2009-10-29

Надворешни врски
----------------
HTTP грешка 404 во веб прегледувач -{Firefox}-
**Грешката 404 во HTTP** протоколот е страница која ви кажува дека страницата што ја барате не е пронајдена. Често се користи на сите страници, како и Википедија (пример[*мртва врска*]). 404 грешките не треба да се мешаат со грешките како што се "опслужувачот не е пронајден" или слични, каде што врската од одредиштето не можело да биде доставена. За да создете ваша страница за грешка како што е 404 ќе треба да користите панел (како cPanel) или програмски јазик (како php)

Примена на 404
--------------

Примената е многу јасна, да му каже на корисникот дека страницата што ја бара не постои или е преместена. Оваа грешка може да се случи и кога .htacess не е конфигуриран добро.

Примери на 404
--------------

* Wikipedia[*мртва врска*]
* Google[*мртва врска*]
* Yahoo[*мртва врска*]
* News Two[*мртва врска*]
* Типичен 404 - Example[*мртва врска*]

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „HTTP 404" на Ризницата ? |
**„Карпошовата буна"**роман за животот на Карпош —  роман за деца од македонскиот писател Видое Подгорец. За првпат, книгата била издадена во 1983 година. Пишувана била од 1977 до 1983 година.

Содржинa
--------

Романот се состои од две книги со 15 и 12 глави, а дејствието го раскажува омнисцентен раскажувач. „**Карпошовата буна** е романизирана биографија на бунтовничкиот крал Карпош. Видое Подгорец со ова свое дело, дава исклучителен придонес кон приближувањето на читателот за историските случувања на ропскиот живот на Македонецот, но и борбата за подобар живот и бунтовноста на народот. Преку својот специфичен начин на раскажување Видое Подгорец, го оживува ликот на кралот на Куманово, неговите соборци и дава широка слика на случувањата од историјата. Историските факти се дадени преку темелно истражување, а портретирањето на ликовите е длабоко и човечно, со што им се дава во исто време и универзален карактер. Со оваа книга на Подгорец, Карпош децата освен како историска личност, го доживуваат и како јунак.
Романот започнува со пролог/ запис на безимен монах од времето после Карпошовата буна. страдањето и неволјите на народот кој востанал. 
Секоја од главите има свој наслов, со кој се најавува содржината на главата.

Изданија на книгата
-------------------

Романот „Карпошовата буна" има доживеано неколку изданија, како:

* *Прво издание од 1983 година*
* *Второ издание од 1988 година*: Во 1988 година, книгата била објавена како издание на издавачката куќа: „Наша книга".

Наводи
------

1. ↑   Видое Подгорец, *Карпошовата буна*, Наша книга, Скопје, 1988.
**Дозерите за таблети** се ставки кои ослободуваат лекови во одредено време, се прецизира односно претходно се одредува времето, тоа им помага на пациентите да се придржуваат до нивниот пропишан режим на лекови. Тие исто така може да го предупредат пациентот дека е време да го земат лекот.

Некои уреди може да ја предупредат станицата за мониторинг доколку пациентот не го земе лекот навремено од уредот.

Поврзано
--------

* Организатор на таблети

Наводи
------

1. ↑  Automated Security Alert (17 ноември 2011). "New Technology Prevents Major Medication Mistakes, Impacting Adverse Medication Errors". Соопштение за печат.  посет. 25 март 2015 г Архивирано на 21 јануари 2012 г.
Томо е девојка! е четирипанелна манга (јонкома) напишана и илустрирана од Фумита Јанагида. Објавена била преку Твитер-сметката Тви4 и веб-страницата Сајзенсен од април 2015 до јули 2019 г. Издадена е во осум тома танкобон. Студиото Lay-duce ја адаптирал мангата во аниме-серија, која се прикажувала од јануари до март 2023 г.

Содржина
--------

Томо Аизава е машкуданка што веќе долго време е заљубена во својот најдобар другар од детството Џуничиро Кубота, кој ја доживува како машко, а не како женско. Томо многупати залудно се обидува да аи ја признае својата љубов на Јуничиро и понекогаш, не добивајќи го очекуваното внимание од него, го тепа. Томо често бара совет за развојот на својата врска од соученичката Мисузу Гундо, со која Томо и Џуничиро се пријатели уште од детството.

Наводи
------
**Дорнбирнер Ах** (исто така наречен *Дорнбирнер Аче* ) е поток во Форарлберг, Австрија, со својот извор во планините во близина на алпското село Ebnit [als] (припаѓа на Дорнбирн ). Тече низ една од најголемите и најубавите клисури во Централна Европа, Rappenlochschlucht [ceb; de; sv], до Дорнбирн, го сече градот и меандрите над широкиот ливадски пејзаж, Lauterach Ried [de], течејќи паралелно и сосема блиску до устието на Рајна, во езерото Констанца .

ЧИСТОТА НА АХ

Ах е дом на бројни видови риби, вклучувајќи ја и пастрмката, која генерално се смета за печат на квалитет за недопрените води. Всушност, квалитетот на водата често се тестира.

Пред да биде отворен шумскиот базен Ач во 1988 година, кој сега е туристички магнет, беше дозволено да се плива во Ач бидејќи се сметало за апсолутно безопасен за здравјето.
Споменик на Јаника Балаж во Нови Сад
Родната куќа на Балаж во Лукино Село
**Јаника Балаж** (унгарски: *Janika Balázs*; 23 декември 1925 – 12 ноември 1988) — прочуен тамбураш од Војводина, Србија.

Живот
-----

Балаж е роден во 1925 г. во Лукино Село кај Зрењанин, во унгаројазично ромско семејство кое се негувала силна музикална традиција. Татко му впрочем се презивал Рач (*Rácz*), што бил неубав унгарски збор за Србин, па затоа го презел мајчиното презиме Балаж. Израснал во Бечеј, каде почнал да свири виолина во месната кафеана уште на возраст од 10 години. Кога сфатил дека не може да биде најдобриот виолинист, почнал да свири тамбура („прим" или „бисерница"), и продолжил на неа до крајот на животот. Подоцна свирел во оркстарот "Браќа козаци" во подрачјето на Суботица и Хоргош. Од 1948 до 1951 работел во Радио Титоград, Црна Гора, каде што ги усовршил своите вештини на тамбура.

Работел во Радио Нови Сад од неговото основање во 1951 г. па сè до смртта, а членувал и во „Велики тамбурашки оркестар" при радиото. Вечерите со неговиот осумчлен оркестар свирел по новосадските кафани, особено на Петроварадинската тврдина и станал еден од нејзините симболи. Во текот на кариерата одржувал концерти ширум светот, вклучувајќи 36 изведби во париска Олимпија. Добивал повеќе понуди да се пресели во САД и СССР за да работи како наставник по тамбура, но Балаж никогаш не се согласил да го напушти Нови Сад, каде и починал во 1988 г.

Јаника зел учество и во неколку документарци и играни филмови. Нему му се посветени песните „Осам тамбураша с Петроварадина" и „Примаши". Во текот на кариерата работел со видни музичари како Звонко Богдан и Јулија Бисак.

По неговата смрт, градот Нови Сад му подигнал споменик на плоштадот спроти Петроварадинската тврдина преку Дунав. Творец на статуата е вајарот Ласло Силаѓи.

Поврзано
--------

* Војводинска музика
* Српска музика
* Тамбура

Надворешни врски
----------------

* Обожавателски клуб на Јаника Балаж Архивирано на 25 март 2006 г. (српски) (англиски)
* Јаника Балаж — „Еуроток" (српски)
* Напис за Јаника Балаж — НИН (српски)
**Црвениот крст на Мали** ( француски: *Croix-Rouge Malienne*) бил основан во 1965 година врз основа на Женевските конвенции на август 1949 година и наредбата на 59 PCG 28 март 1959 година кои управуваат со здруженија и невладини организации во Република Мали. Седиштето е во Бамако. Примарната цел на Црвениот крст на Мали е да обезбеди помош за луѓето кои страдаат од комбинираните ефекти на вооружените конфликти, да ја промовира исхраната и здравјето и да обезбеди помош за време на недостиг на храна. Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина го признала Црвениот крст на Мали на 14 септември 1967 година, како 109 национално друштво на Црвениот крст и Црвената полумесечина.

Киднапирање во 2014 година
--------------------------

На 8 февруари 2014 година, пет хуманитарни работници од Мали, од кои четворица биле работници на Црвениот крст на Мали, биле пријавени за исчезнати од страна на Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина. Наводно, хуманитарните работници патувале на пат меѓу северните градови Кидал и Гао во Северно Мали пред нивното исчезнување. Киднапирањата довеле до привремена забрана на движењето на членовите на персоналот на Црвениот крст на Мали во северниот регион. На 11 февруари, исламистичка милитантна група, Движењето за единство и џихад во Западна Африка, превзела одговорност за киднапирањето на петте работници од Мали. На 17 април 2014 година, во соопштението на Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина со седиште во Бамако, било објавено дека киднапираните работници на Црвениот крст биле ослободени за време на тајна воена операција спроведена од француските воени сили. Двајца од работниците се здобиле со полесни повреди. Останатите тројца останале неповредени.

Одговор на еболата во 2014 година
---------------------------------

Првиот случај на заболување од вирусот ебола во Мали бил откриен во октомври 2014 година. Како одговор, Црвениот крст на Мали во соработка со Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина и други здравствени организации низ Мали започнале операција против вирусот со цел да се борат и да ја спречат можноста од ширење на еболата. Со само осум случаи кои резултирале со шест смртни случаи, одговорот бил релативно успешен. Мали беше прогласен без ебола на 18 јануари 2015 година.

Статистика
----------

Во 2014 година, Црвениот крст на Мали дистрибуирал над 15.000 тони храна, обезбедил пристап до вода за пиење за 240.000 луѓе и обезбедил 4.100 посети на затворениците.

Наводи
------

https://www.nytimes.com/2012/03/17/world/africa/mali-red-cross-appeals-for-help.html? \_r=0

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб страна
* Профил на Црвениот крст на Мали
*Panicum miliaceum*
**Просо** (науч. *Panicum miliaceum*, поточно **обично просо** или **бело просо**) — важна житарка во земјоделството. Дивиот предок и местото на припитомување на просото се непознати, но како полјоделска култура првпат се среќава во Закавказјето и Кина пред околу 7.000 години, што веројатно значи дека е независно припитомено на двете места. Денес сè уште се одгледува на големо во Индија, Русија, Украина, на Блискиот Исток, во Турција и Романија. Во Македонија се одгледува претежно за потребите на живинарството. Се продава и како макробиотска житарка и како храна за оние што не можат да јадат пченични производи поради глутенот.

Просото е добро приспособено да расте на разни почви и климатски услови. Има краток вегетативен период и бара само малку вода - најмалку од сите житарки, и со тоа е одлично за суви предели кајшто не се ора. Растението е едногодишна трева и достигнува просечна височина од 1 м. Зрната растат во групи на секое гранче и не надминуваат 2-3 мм во големина. По боја можат да бидат драп, жолти, портокалово-црвени или кафеави.

Во светот се познати и други растенија што се нарекуваат „просо" и имаат слична намена, но не се сродни на него. Такви се бисерното просо (*Pennisetum glaucum*), бреницата (*Setaria italica*), кораканот (*Eleusine coracana*) и дивото просо (род *Echinochloa*).

Историја и припитомување
------------------------

Дивиот предок на просото сè уште не е успешно утврден. Во средна Азија се среќаваат певелни облици на оваа житарка што виреат на подрачје од Каспиското Море до Сјинџанг и Монголија, и постои можност овие полусуви подрачја да се дом на вистински диви облици на просото." Вакво просо е најдено во неолитски наоѓалишта во Грузија (од V и IV милениум п.н.е.), како и ископаните села од културата Јангшао во источна Кина. Според другите наоди, просото пристигнало во Европа накратко по неговото појавување во Грузија, и тоа најпрвин во источна и средна Европа. Меѓутоа, требало да поминат илјадници години пред истото да се појави во Италија, Грција и Иран, па така најраните наоди на Блискиот Исток се среќаваат во рушевините на градот Нимруд (Ирак) кои датираат од 700 п.н.е.

Податотека:Miglio.jpgИзлупено просо

Поврзано
--------

* Бисерно просо
* Житарки

Наводи
------

1. ↑  Daniel Zohary and Maria Hopf, *Domestication of plants in the Old World*, III изд. (Oxford: University Press, 2000), стр. 83
2. ↑  Zohary and Hopf, *Domestication*, стр. 86

Надворешни врски
----------------

* 

* Просо на Ризницата ?
* Прирачник за алтернативни полјоделски култури: Проса (англиски)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Житарки и псевдожитарки |
| --- |
|  |
| 
* див ориз
* елда
* јачмен
* кањива
* квиноја
* чија
* овес
* ориз
* пиреј
* просо
* пченица
* пченка
* ’рж
* сирак
* солзички
* теф
* тритикале
* фонио
* штир

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh96009055
* GND: 4159957-3
* BNF: cb12328085h (податоци)
* NDL: 00565693
* NKC: ph515788

 |

 |
**Јури Кнор** (роден на 9 мај 2000 година) е германски ракометар на Рајн-Некар Ловен и германската репрезентација .

Кариера
-------

### Клубови

Кнор започнал да игра ракомет во мини-микс од VfL Bad Schwartau. Подоцна се приклучил на МТВ Либек. Покрај тоа, тој играл и фудбал до 2015 година за VfL Bad Schwartau и VfB Lübeck. Кнор се вратил во ВфЛ Бад Швартау, каде што играл во А-Југенд-Бундеслигата. Тој го напуштил VfL во 2017 година, па на 17-годишна возраст и се приклучил на HSG Ostsee N/G, кој го тренирал неговиот татко Томас Нор .

Во 2018 година, Кнор се преселил во ФК Барселона, играјќи за нивниот второлигаш. Во декември 2018 година тој го направил своето деби во најдобриот тим на ФК Барселона, каде што одиграл вкупно 6 натпревари. Во 2019 година потпишал договор за германскиот ракометен-бундеслигашки клуб ГВД Минден. Од 2021 година тој играл за Рајн-Некар Ловен. Со Рајн Некар Ловен го освоил германскиот куп 2023 година .

### Репрезентација

Со Ракометната репрезентација на Германија учествувал на Европското првенство за ракометарки до 18 години во 2018 година, а му било доделено место во Ол-стар тимот како најдобар лев бек. Тој го имал своето деби за сениорската репрезентација во ноември 2020 година

Индивидуални награди
--------------------

* Најдобар млад играч на Светското првенство: 2023 година

Наводи
------

1. ↑  „Groß geworden mit den Handballtagen". *LN Online* (германски). Посетено на 11 July 2021.
2. ↑  „WM-Debütant Juri Knorr: Vater Thomas zittert mit". *NDR.de* (германски). Посетено на 11 July 2021.
3. ↑  „Top-Talent am Scheideweg". *LN Online* (германски). Посетено на 11 July 2021.
4. ↑  „Handball-Talent Juri Knorr wechselt zum FC Barcelona". *LN Online* (германски). Посетено на 11 July 2021.
5. ↑  „El Barça d'handbol fa debutar Àlex Pascual, Mamadou Diocou i Juri Knorr". *beteve.cat* (шпански). Посетено на 11 July 2021.
6. 1 2  „GWD Minden verpflichtet deutsches Spielmacher-Talent vom FC Barcelona". *Handball world* (германски). Посетено на 11 July 2021.
7. ↑  „Rhein-Neckar Löwen verpflichten Juri Knorr". *Rhein-Neckar Löwen* (германски). Посетено на 11 July 2021.
8. ↑  „JURI KNORR IM ALL-STAR-TEAM DER U18-EUROPAMEISTERSCHAFT". *DHB* (германски). Посетено на 11 July 2021.
9. ↑  „ERFOLGREICHES GISLASON-DEBÜT". *DHB*. Посетено на 11 July 2021.
10. ↑  „Poland/Sweden 2023 All-Star Team Revealed". *IHF*. Посетено на 30 January 2023.

Надворешни врски
----------------

* Juri Knorr at the International Handball Federation
* Juri Knorr at the European Handball Federation
* Juri Knorr at Olympics.com
* Juri Knorr at Olympedia
**Меѓународниот музеј на Црвен крст и Црвена полумесечина** е музеј кој се наоѓа во Женева, Швајцарија.

Позадина
--------

Меѓународниот музеј на Црвен крст и Црвена полумесечина поставува централно прашање: **како хуманитарната акција влијае на сите нас, овде и сега?** Со цел да размислиме за ова прашање со нашите посетители, ги покануваме уметниците и културните партнери да ги испитаат прашањата, вредностите и моменталната состојба на хуманитарните акции и помош. Така, отворено, агилно и топло ова место се наметнува како место за сеќавање, создавање и дебата. Преку прикажување на оригинални уметнички содржини и развој на амбициозни партнерства во Швајцарија и во целиот свет, музејот придонесува за доближување на Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина и на Женева.

Мисијата на Меѓународниот музеј на Црвениот крст и Црвената полумесечина е **да го промовира разбирањето на историјата, актуелните настани и предизвиците на хуманитарната помош пред широката публика во Швајцарија и ширум светот**, преку поттикнување на современото уметничко творештво и развивање иновативни содржини со јавни и приватни партнери од многу различни потекла и култури. На тој начин, тој претставува и го подобрува **уникатното наследство**, истовремено стимулирајќи широк социјален, културен и економски екосистем во кој тој игра централна улога.

Изложбата наречена „Хуманитарната авантура" претставува три современи проблеми низ **три различни простори**; секој создаден од различен архитект: *одбрана на човечкото достоинство* (Гринго Кардија, Бразил), *Реконструкција на семејните врски* ( Диебедо Френсис Кере, Буркина Фасо), *Намалување на природните ризици* ( Шигеру Бан, Јапонија).

Ги потикнува посетителите на стекнување знаење и размислување, самта поставка на музеографијата внесува нова димензија во своите поставки а тоа е емоцијата. Како што влегуваат во секоја од трите тематски области, посетителите се поканети да се вклучат во искуствено градење на свест дури и пред да ја откријат информативната содржина на областа.

Дванаесет сведоци ја следат главната нишка на „Хуманитарната авантура". Тие најпрво ги пречекуваат посетителите во сценографски апарат, а потоа ги придружуваат на нивната обиколка на изложбата во просториите. Сведоците се таму за да не потсетат дека човечките односи се во срцето на сите хуманитарни акции.

Покрај постојаната поставка, Музејот секоја година прикажува **три привремени изложби**. Целта на Музејот е да создаде простор каде што широк спектар на гласови ќе бидат внесени во **дискусијата и дебатата** за она што се случува во рамките на Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина, културната сцена и секојдневниот живот. Од 2021 година, тој исто така се фокусира на годишна тема. Во 2021 година ја инаугурирале својата прва тематска година со наслов **„Род и различност"**.

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* flag Порталот на Швајцарија
**Ландсберг** (германски: *Landsberg*) — град во округот Зале, во покраината Саксонија-Анхалт во Германија со околу 12.000 жители. Ландсберг се наоѓа во поголемата урбана зона на Хале.

Најстариот доказ за населба во близината на Ландсберг е од новото камено доба. Првото документирано спомнување на населбата дошло во 961 како „civitas holm" во документ од царот Отон I. Во 1579, Ландсберг ги добил градските права од војводите на Саксонија.

Видлив дури и далеку од градот е една од знаменитостите на Ландсберг, Двојната капела, изградена во романски стил на карпа. Се верува дека потекнува до дванаесеттиот век и припаѓала на замок, чии остатоци се единствено од ѕидот.

Надалеку познат во Ландсберг е *Felsenbad* („карпеста бања"), комплекс на базен со платформи за скокања, олимписки базен од 50 метри и огромен плиток базен, каде што непливачите може да се избањаат.

Грб
---

Грбот на Ландсберг, првпат се појавил во доцниот 12. век и маргрофот од династијата Ветин, локални владетели од 10. век, го користеле како негов грб. Архивирано на 5 февруари 2012 г.

Ландсбершката *Doppelkapelle* („двојна капела")

Знаменитости
------------

* Двојна капела на светиот крст (St. Crucis) (на сликата)
* Градско собрание
* *Nicolaikirche* (евангелистичка црква која потекнува од 13 до 15 век)

Делови на градот
----------------

Ландсберг е поделен на 17 административни единици: Багериц, Дројсих, Голма, Гиц, Клепциг, Коквиц, Лонсдорф, Петерсдорф, Квајс, Рајнсдорф, Ројсен, Ројчген, Швец, Зич, Шпикендорф, Видерсдорф и Цвебендорф.

Наводи
------

1. ↑   „Население по општини на 31 декември 2020 г." (PDF). *Статистичка служба на Саксонија-Анхалт*. јуни 2021. (германски)

Надворешни врски
----------------

* Службена страница на Ландсберг

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Зале |
| --- |
|  |
| 
* Бад Диренберг
* Бад Лаухштет
* Барнштет
* Браунсбедра
* Ветин-Лебејин
* Залцатал
* Кабелскетал
* Кверфурт
* Ландсберг
* Лојна
* Мерзебург
* Михелн
* Немсдорф-Герендорф
* Обхаузен
* Петерсберг
* Тојчентал
* Фарнштет
* Шкопау
* Шраплау
* Штајгра

 | ГрбГрб |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 244262483
* GND: 4335129-3

 |

 |
Александар Василевич Александров
**Александар Василевич Александров** (руски: *Александр Васильевич Александров*; 13 април 1883

 - 8 јули 1946

) — руски и советски композитор, основач на ансамблот „Александров" и автор на химната на СССР, а од 2001 г. и химна на Русија (со друг текст). Бил доктор на науки по уметност и предавал како редовен професор на Московскиот конзерваториум. Прогласен е за Народен уметник на СССР и лауреат на Сталиновата награда.

Историја
--------

Александров е роден на 13 април во с. Плахино, југоисточно од Москва. Како дете пеел толку добро што отишол во Санкт Петербург и станал хорист во Казањската катедрала. Учел компонирање кај Николај Метнер во Санкт Петербург и во Москва, каде во 1918 станал професор по музика.

Александров го основал ансамблот „Александров" и долги години бил негов раководител, и во тоа својство на Јосиф Сталин. Хорот доживеал успех на Светскиот саем во 1937 во Париз, а во 1942 Сталин побарал од Александров и текстописецот Сергеј Михалков да создадат нова химна на СССР, која потоа била официјално усвоена на 1 јануари 1944 г. Оваа химна била во употреба сè до распадот на СССР во 1991 г. Во декември 2000 г. било одлучено истата да стане и химна на Русија, но со поинаков текст.

Александров ја искомпонирал музиката за славниот марш „Света војна".

Починал на 8 јули 1946 на турнеја во Берлин, или (според други извори) на враќање кон Русија.

Награди
-------

* Ленинова награда
* Сталинова награда, I степен (1942), за „Химна на болшевичката партија" и црвеноармиската песна
* Сталинова награда, I степен (1946), за концертна и изведувачка дејност
* Народен уметник на СССР (1937)

Поврзано
--------

* Ансамбл „Александров"
* Борис Александрович Александров

Надворешни врски
----------------

* Биографија на А.В. Александров од неговиот внук Архивирано на 4 јули 2017 г. ru

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Александар Василевич Александров" на Ризницата ? |

1. ↑  Ансамбл „Александров": Биографија на А.В. Александров ru
2. ↑  Точното место каде што починал Александров до денес е спорно и контроверзно.
3. ↑  Театральная энциклопедия. Гл. ред. С. С. Мокульский Том 1. М.: Советская энциклопедия, 1961 год
4. ↑  Музыкальная энциклопедия. Гл. ред. Ю. В. Келдыш. Том 1. М.: Советская энциклопедия, 1973 год
5. ↑  Александар Василевич Александров на hrono.ru ru

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 34642391
* LCCN: n85065932
* ISNI: 0000 0001 0963 901X
* GND: 129159131
* SUDOC: 230492193
* BNF: cb13890667r (податоци)
* BIBSYS: 4089967
* MusicBrainz: 2414132d-2df1-4505-92e7-89f6cf09f5a3
* NKC: ola2002113821

 |

 |
**Александар Станковиќ - Ацо** (Битола, 29 мај 1931

 - Скопје,  1993

) — доајен на македонското повоено новинарство и поет. Негова ќерка е Снежана Османли (1954-2013), деловна дама и политичар.

Животопис
---------

Станковиќ е роден во Битола, како најмало од четирите деца на Милета Станковиќ, предвоен финансов инспектор и Севастија Станковиќ (род. Сековска). По ослободувањето, како многу млад започнал да се занимава со поетска, а службено и со новинарска дејност. Тој е еден од генерацијата први македонски повоени писатели и поети со изразит лирски сензибилитет. Соработувал со првите македонски литературни списанија во кои се појавуваат негови книжевни творби. Песни објавувал во првите македонски книжевни списанија: „Нов ден", „Иднина", „Млада литература", „Разгледи", а пишувал и театарски осврти. Бил член на советот на Битолскиот народен театар.

Се усовршил како професионалец, активен новинар и дописник, а набрзо и како агилен раководител. Како новинар, работел во основачките состави на „Битолски весник", дописник на Радио-Скопје, директор на Радио Битола, новинар на првото издание на списанието за литература и култура „Разгледи". Александар Станковиќ е прв директор на Радио Битола.

По основањето на Телевизија Скопје во 1964 како искусен професионалец бил повикан да премине во Скопје за уредник на информативната програма, при што учествува во подготовката на првиот ТВ дневник на македонското телевизиско студио. Како уредник, познат е по сигурната и точна селекција на вестите и во дескот на дневната редакција на МТВ каде што работи како исклучително оперативен уредник. Автор е на концептот на т.н. водителски ТВ дневник и е негов прв водител.

Зад себе оставил голем број необјавени поетски творби и прозни остварувања.

Уредник на Дневната програма на Телевизија Скопје, потоа и директор за меѓународна размена на МТВ, позиција од која заминува во пензија. Бил член на раководството на МТВ и на ЈРТ.
Починал набрзо по пензионирањето, во март 1993 година во Скопје.

Наводи
------

1. ↑  *Менде Младеновски: „Од мој агол", Битола, „Битолски весник", 2013 г.*
**Valorant** (се чита: *Валорант*) е повеќеиграчка компјутерска игра развиена и објавена од Riot Games. *Valorant* е првата пукачка игра од прво лице на Riot Games. Играта првично била објавена под името *Project A* во октомври 2019 г. објавена под нејзиниот сегашен наслов на 1 март 2020 г. и светски објавена на 2 јуни 2020 г.

Играчки процес
--------------

Како што е замислено од развивачите, играта е спротивставување помеѓу две екипи од по пет играчи, секој од нив игра улога на агент со посебни способности, кои се или купени пред почетокот на рундата или заработени за време на натпреварот. На пример, секој јунак има врвна вештина што може да се искористи само откако ќе ја наполни. Полнењето може да се направи на неколку начини: кога убивате друг играч, кога умирате, поставувате/оневозможувате спајкови или кога фаќате посебна сфера што се појавува на одредени места на картата на почетокот на секоја рунда. Опсегот на оружје во играта вклучува нож, пиштоли, сачмарки, лесни митралези, митралези, автомати, снајперски пушки, а некои агенти имаат и ракетни фрлачи и лакови.

Играта има опслужувачи со 128 тикрејти, што обезбедува помазен играчки процес.

Наводи
------

1. ↑  „End of Year: Audio Discipline". Riot Games. Посетено на January 15, 2021.
2. ↑  Goslin, Austen (March 2, 2020). „Valorant: How Riot finally made something new". *Polygon*. Vox Media. Посетено на April 14, 2020.
3. ↑  Goslin, Austen (March 2, 2020). „Valorant: Everything we know about Riot Games' new shooter". *Polygon*. Vox Media. Посетено на April 14, 2020.
4. ↑  Goslin, Austen (March 2, 2020). „Riot's Valorant mashes up Rainbow Six with CS:GO for a speedy new tactical shooter". *Polygon*. Vox Media. Посетено на April 14, 2020.
5. ↑  Geddes, George; Heath, Jerome (April 9, 2020). „All weapons in Valorant". *Dot Esports*. Gamurs. Посетено на April 15, 2020.
6. ↑  Heath, Jerome (2020-03-02). „Does VALORANT have 128-tick servers?". *Dot Esports* (англиски). Архивирано од изворникот 2020-03-02. Посетено на 2023-10-13.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
**Линда Зал** — научник за животна средина, која претходно работела за Централната разузнавачка агенција. Додека била во ЦИА, таа била одговорна за формирање на работна група по име Медеа во 1992 година, која била специјализирана за користење шпионски сателитски снимки за собирање на податоци за животната средина.

Биографија
----------

Зал пораснала во Норт Хорнел, Њујорк како најстара од трите деца. Нејзиниот татко бил управител на голема млекарница. Подоцна станала професор на Универзитетот Корнел, повлекувајќи се како почесен професор.

### Образование и кариера

Зал завршила докторат по градежништво и инженерство за животна средина на Универзитетот Корнел (1976). Додека била во училиштето, таа била менторирана од Доналд Џејмс Белчер.

По дипломирањето, таа работела од 1975 до 1984 година во Earth Satellite Corporation и користела компјутери за подобрување на сликите на Landsat, така што деталите во скенираните детали на сателитите можеле полесно да се пристапат. Во 1985 година се вработила во ЦИА. Таму, таа водешла тимови од научници и станала клучна во реализацијата на потенцијалната моќ на шпионските сателити да ги следат бројните еколошки проблеми и промените што можеле да се видат од вселената, активност што таа ја нарекла „еколошки ловење". Таа се повлеклаод ЦИА во 2013 година.

Таа била наградена со Медал за разузнавање за кариера од директорот на ЦИА Џон Бренан во 2013 година, и Медал за заслуги за разузнавање од директорот на ЦИА Џорџ Тенет во 2000 година. Во 2023 година, Зал била избрана од Националната академија за инженерство.

### Личен живот

Зал се омажила и се развела со Чарлс Шефилд, математичар, физичар и писател на научна фантастика роден во Англија. Двојката имала две ќерки Елизабет и Викторија Шефилд.

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  Broad, William (5 January 2021). „Inside the C.I.A. She Became a Spy for Planet Earth". *New York Times*. Посетено на 2023-11-11.
2. ↑  Sanchez, Kate (5 January 2021). „Go read these stories about the use of spy satellite images in environmental studies". *The Verge*. Посетено на 6 January 2021.
3. ↑  „архивска копија" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2022-08-08. Посетено на 2024-03-07.
4. ↑  Pace, Eric (9 January 2002). „Charles Sheffield, 67, Physicist And Author of Science Fiction". *New York Times*. Посетено на 6 January 2020.
5. ↑  Estrada, Louie (3 November 2002). „Charles Sheffield Dies at 67". *Washington Post*. Посетено на 6 January 2020.

Надворешни врски
----------------

* Гостувања на C-SPAN