recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Спомен-куќа на Ѓоце Стојчевски** — стара куќа во градот Тетово прогласена за значајно културно наследство на Македонија. Била музеј-куќа, а потоа во неа е сместен Музејот на тетовскиот крај.

Сместена е во северниот дел на градот, на улица „Абдил Фрашери" бр. 92 (старо име „Радован Цониќ"). Изградена е в на крајот на XIX или почетокт на XX век. Ова е родна куќа на народниот херој Ѓоце Стојчевски - Амбарче. Претворена е во негова музеј-куќа, а подоцна во 1990 г. во неа е сместен Музејот на тетовскиот крај.

Куќата се состои од подрум, приземје, кат и мансарда. Денес подрумот (4,8 м2) е депо за експонати, книги и слики. Влезот на приземјето, од улицата „Абдил Фрашери". Приземјето зафаќа 159,1 м2. Има мала канцеларија, две изложбени простории, единечни бетонски скали за подрумот и двојни дрвени скали за катот. Од него се влевува во некогашната воденица. Катот има површина од 56 м2 и на него има канцеларија, работна соба, изложбена просторија и балкон на кој излегува ходникот. Поткровјето зафаќа 56 м2 и сиот е искористен за етнолошка поставка. Градбата е изведена од печени тули, подот е од даски, а во старата воденица е со плочки. Покривот е со ќерамиди.

Поврзано
--------

* Културно наследство на Македонија во Општина Тетово

Наводи
------

1. ↑  *Список на заштитени добра. Состојба до 31.12.2012*. Скопје: Управа за заштита на културното наследство.
2. 1 2  „Родна куќа на народен херој „Ѓоце Стојчевски"". Управа за заштита на културното наследство. Архивирано од изворникот на 2018-07-10. Посетено на 19 јуни 2016.

Надворешни врски
----------------

* Спомен-куќа на Ѓоце Стојчевски на Ризницата ?

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Културно наследство во Општина Тетово |
| --- |
|  |
|  | 
Чифте амам (Тетово)  •  Тетовско кале (Тетово)  •  Куќа на ул. „Кузман Јосифовски-Питу" бр. 130 (Тетово)  •  Куќа на ул. „Гоце Делчев" бр. 93 (Тетово)  •  Куќа на ул. „Браќа Миладинови" бр. 93 (Тетово)  •  Куќа на ул. „Браќа Миладинови" бр. 111 (Тетово)  •  Куќа на ул. „Браќа Миладинови" бр. 164 (Тетово)  •  Куќа на ул. „Браќа Миладинови" бр. 166 (Тетово)  •  Куќа на Јовановци (Тетово)  •  Спомен-куќа на Ѓоце Стојчевски (Тетово)  •  Камен мост (Тетово)  •  Арабати баба-теќе (Тетово)  •  Шарена џамија со турбето  (Тетово)  •  Алимбегова куќа (Тетово)  •  Археолошко наоѓалиште „Латинска Црква" (Џепчиште) |  |

 |
**Спомен-куќа на Коле Неделковски** — спомен-куќа во селото Војница, посветена на македонскиот поет и револуционер Коле Неделковски.

Историја
--------

Спомен-куќата била своевремено училиште каде се школувал поетот Коле Неделковски (1912-1941) и се наоѓа во село Војница, бидејќи неговата родна куќа одамна е срушена.

Состојба на оваа куќа била особена лоша, бидејќи бил оштетен кровот и скалилата кои водат до неа, поради што постоела опасност од нејзино рушење и по безбедноста за посетителите.

На куќата била извршена санација со средства од Министерството за култура и таа била прва од нејзиното создавање. Била реновирана покривната конструкција, пристапните скалила, биле варосани просториите и било променето стаклото на сите прозорци.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Се обновија Спомен куќите на Коле Неделковски и Коле Неделковски
2. ↑  Се обновуваат спомен куќите на Коле Неделковски и Коле Неделковски

Надворешни врски
----------------

* Спомен-куќа на Коле Неделковски на Ризницата ?

Координати: 41°36′12″N 21°45′5″E﻿ / ﻿41.60333° СГШ; 21.75139° ИГД﻿ / 41.60333; 21.75139
**Хенгил** — вулкан кој се наоѓа во Исланд, во југозападниот дел на езерото Тингватлаватн.

Хенгил е вулкански систем кој се состои од два вулкани, од кои едниот е Хенгил, а другиот - Хромандутиндур. Нивната вкупна површина е приближно 100 км² и висина од 803 метри.

Последната ерупција на Хенгил била пред повеќе од 2000 години. И до денес има траги од застанатата лава на југ и на север од вулканот. Хенгил не е целосно изгаснат вулкан, тука сè уште има бројни жешки извори и на доста места од земјата се гледа излегување на пареа.

Хенгил се користи како важен извор на енергија, а во таа област се градат електроцентрали.

Според преданијата во овие места живеела жената-трол Јора која ги пречекувала патниците на големиот пат и ги изедувала.

Наводи
------

1. 1 2  „Hengill". *Глобална програма за вулканизмоит*. Смитсонова установа. (англиски)

Надворешни врски
----------------

* Hengill Архивирано на 27 октомври 2021 г. in the Catalogue of Icelandic Volcanoes
* Архивирано на 13 април 2016 г. Map
**Георги Седефчов Прванов** (бугарски: *Георги Седефчов Първанов*) е политичар од Бугарија и претседател на Република Бугарија, избран е на 18 ноември 2001 г. Пред тоа бил претседател на Бугарската социјалистичка партија.

Прванов е роден во селото Сириштник, Перничко на 28 јуни 1957

. Пораснал во соседното село Косача. Георги Прванов е оженет и има два сина. (2005 г.)

Образование и квалификации
--------------------------

Во 1975 Прванов завршил математичката гимназија во Перник. Во 1981 г. дипломирал на Историскиот факултет на СУ „Св. Климент Охридски" - Софија. Во 1988 г. докторирал во областа на историјата со тема „Димитар Благоев и бугарскиот национален проблем 1879-1917".

Научна кариера
--------------

Во 1981 г. се вработува во Институтот за историја на БКП како научен соработник. Од 1989 година е виш научен соработник. Во периодот 1992 — 1996 е директор на Центарот за историски и политиколошки истражувања кон Вишиот Совет на БСП.

Политичка кариера
-----------------

Член е на БСП од 1981 до 2001 г. На 41-от конгрес на БСП (3-6 јуни 1994 г.) е избран за заменик-претседател на ВС на БСП. На 42-от вонреден конгрес на БСП (21-23 декември 1996 г.) е избран за претседател на ВС на БСП. На 43-от (1 и 2 мај 1998г.) и на 44-от конгрес на БСП (6 и 7 мај 2000г.) е реизбран за претседател на ВС на БСП.

Народен пратеник е во 37-то Народно собрание (1994-1997 г.), 38-то Народно собрание (1997-2001 г.) и 39-то Народно собрание. Претседател е на парламентарната група за соработка со Грција и член е на парламентарната Комисија за радио и телевизија (1994-1997 г.), претседател на Парламентарната група на Демократската левица (1997-2001 г.) и на Парламентарната група на Коалицијата за Бугарија во 39-то Народно собрание.

Избран е за претседател на Република Бугарија на изборите во ноември 2001 г. Стапува на должност на 22 јануари 2002 г.

Се сметаа, дека владината коалиција БСП-НДСВ-ДПС, која што е на власт во Бугарија по парламентарните избори во 2005 г. е не само поткрепена, но и создадена од него.

Бил таен соработник на Државна сигурност во сектор РИК (Разузнаване "История и култура") пред 1990 година. Работел по "македонското прашање" под името "Гоце" како уредник на книгата "Габерот" од Методи Димов, емигрант од Македонија, соработник на бугарските агенти.

Извори
------

* Биографија на Георги Прванов од мрежното место на претседателот на Р. Бугарија (на бугарски јазик). (архив март 2005 на archive.org)

* Архивирано на 29 септември 2007 г. "Гоце" беше секретен сътрудник

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 34441364
* LCCN: n90610852
* ISNI: 0000 0000 7877 0313
* GND: 13334617X
* SELIBR: 298084
* SUDOC: 168270528
* BNF: cb14438636m (податоци)
* NKC: jx20111013033

 |

 |
**Цеко Стефанов – Попиванов** (Кочани, 27 септември 1907 – Скопје, 20 септември 1944) — македонски поет, писател и новинар. Во 1943 година одиграл контроверзна улога во убиството на 13 симпатизери на НОБ и партизани од страна на бугарските окупациски сили.

Животопис
---------

Рано се приклучува кон работничкото движење. Во 1926 година учествува на Вториот конгрес на СКОЈ во Виена.

Заедно со Чедомир Миндеровиќ во 1932 година ја објавува збирката поезија „Документи", а во 1933 година ја објавува својата најзрела поетска творба, репортажната поема „Мата Теглач". Критиката доста поволно ја оценува оваа поема, но набрзо неговиот татко Стефан Попиванов е уапсен од Сталиновата полиција во СССР како агент-провокатор и како реакција на тоа левоориентираните публикации во земјата му ги затвораат вратите на Стефанов. Во 1938-1939 година ја пишува драмата „Земјата" на македонски народен јазик, во 1940 година, заедно со Радослав Гогиќ, ја објавува репортажата „Поданици на ничијата земја" (за фашистичкиот прогон на Евреите), а во 1941 година објавува избор од својата поезија под наслов „Оризови полиња".

Во 1930-тите соработува со повеќе весници и списанија („Луч", „Вардар", „Штампа", „Правда"), уредник е на „Јужни задругар", а пишува и за бугарски весници. Одржува блиски контакти со Кочо Рацин, Јован Поповиќ, Антун Колендиќ и Бранко Лазаревиќ. Главно пишува на српски јазик, но и на македонски и бугарски.

На 22 септември 1943 се приклучува на Шарскиот партизански одред. Во одредот не останува долго и бега од одредот на 18 октомври. Оди во бугарската полиција и дава податоци за одредот и за заднинската организација врз основа на кои на 21 октомври е извршена акција на бугарските окупациски сили во која загинуваат 13 симпатизери на НОБ и партизани.

По акцијата Стефанов е држан еден месец во затвор по што е испратен во Бакумскиот манастир во Пазарџик. На 10 јуни 1944 година се враќа во Скопје, а на 20 септември, непосредно пред ослободувањето на Скопје, се самоубива.

Син е на Стефан Попиванов и брат на Малина Попиванова. Татко е на сликарот Златко Стефанов.

Во 1996 година Блаже Ристовски ја објавува неговата драма „Земјата".

Наводи
------

1. ↑  Земјата
Најдолгиот цевковод за амонијак во светот од Русија до Украина
**Цевковод** — систем од цевки за транспорт на стоки, обично во течна и гасовита состојба. Пневматските цевки може да се користат и за транспорт на цврсти материи со помош на воздух под притисок.

Секоја хемиски стабилна супстанција во гасовита и течна состојба може да се транспортира со цевковод. Постојат многу различни видови цевководи како што се: нафтоводи, гасоводи, цевководи за отпадни води, водоводи или дури и цевководи за пиво.

Најважни цевководи од економски аспект се цевководите за транспорт на сурова нафта и природен гас. Тоа е и најдобриот начин за транспорт на овие суровини во споредба со железничкиот транспорт кој има пониска цена по единица и побрз трансфер на суровините. Иако цевководи може да се градат и под море, тоа е економски и технички многу тежок процес, така што поголемиот дел од сурова нафта е поверојатно да се транспортира со танкери по море отколку да се градат цевководи под море.

Нафтоводите се градат од не’рѓосувачки челик. Цевките имаат внатрешен пречник од 30 до 120 cm. Секаде каде што е можно, тие се изградени на површината на земјата. Суровата нафта обично се транспортира со брзина од околу 1 до 6 m/s .

Поврзано
--------

* Водовод
* Нафтовод
* Гасовод

Наводи
------

1. ↑  „цевковод" — Дигитален речник на македонскиот јазик

Извори
------

* „Едукација за корозија, алатка за опстанок на индустријата за природен гас" (.pdf), *hrcak.srce.hr*
* Гасовод за течен амонијак долг 1018 km од Толјати до Одеса, *transammiak.com.ua* (украински)
**Цврсти киселини** ― киселини кои се нерастворливи во медиумот за реакција. Тие често се користени како хетерогени катализатори.

Примери
-------

Повеќето киселини во цврста состојба се органски киселини како што се оксална киселина, винска киселина, лимонска киселина, малеинска киселина итн. Примери на неоргански цврсти киселини се силико-алуминати (зеолити, алумина, силико-алуминофосфат) и сулфат цирконија. Многу оксиди на преодни метали се кисели, вклучувајќи титанија, цирконија и ниобија. Таквите киселини се користат при разложување. Многу цврсти Бренстедови киселини се користени и индустриски, вклучувајќи полистирен сулфонат, цврста фосфорна киселина, ниобна киселина и хетеро полиоксометалати.

Примени
-------

Цврстите киселини се користени во катализата во многу индустриски хемиски постапки, од каталитичко пукање во големи размери при рафинирање на нафта до синтеза на различни фини хемикалии.

Една примена во големи размери е алкилирањето, на пр. комбинацијата на бензен и етилен за да се добие етилбензен. Друга примена е преуредување на циклохексанон оксим во капролактам. Многу алкил амини се подготвуваат со аминирање на алкохоли, катализирани од цврсти киселини.

Зеолит, ZSM-5 е широко користен како цврст киселински катализатор.
Цврстите киселини може да бидат користени како електролити во горивни ќелии.

Наводи
------

1. 1 2  Boysen, Dane A.; Uda, Tetsuya; Chisholm, Calum R. I.; Haile, Sossina M. (2 јануари 2004). „High-Performance Solid Acid Fuel Cells Through Humidity Stabilization" (PDF). *Science* (англиски). **303** (5654): 68–70. Bibcode:2004Sci...303...68B. doi:10.1126/science.1090920. ISSN 0036-8075. PMID 14631049.
2. ↑  Busca, Guido (1 ноември 2007). „Acid Catalysts in Industrial Hydrocarbon Chemistry". *Chemical Reviews*. **107** (11): 5366–5410. doi:10.1021/cr068042e. ISSN 0009-2665.
3. ↑  „Solid Acid Catalysis: From Fundamentals to Applications". *CRC Press*. Посетено на 12 ноември 2022.
4. ↑  Röper, Michael; Gehrer, Eugen; Narbeshuber, Thomas; Siegel, Wolfgang (15 јуни 2000), „Acylation and Alkylation", *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry* (англиски), John Wiley & Sons, Ltd, doi:10.1002/14356007.a01\_185, ISBN 978-3-527-30673-2, Посетено на 12 ноември 2022
Фотографија од Филип Караѓорѓевиќ
**Филип Караѓорѓевиќ** (15 јануари 1982

 во Вирџинија) е син на принцот Александар II Караѓорѓевиќ и неговата сопруга Марија да Глорија од Орлеан и Браганца, и внук на последниот крал на Југославија, Петар II Караѓорѓевиќ. Тој има брат близнак, Александар.

Кога имал две години, тој заедно со својот брат биле испратени во Лондон. Во 1990 година, тие таму го завршиле основното училиште, а во 2000 година, завршил гимназија. По ова, тој се запишал на факултет во Шпанија.

Зборува англиски, шпански и француски, а го усовршува и српскиот јазик.
Ан во *Кунг Фу*
**Филип Ан** (англиски: *Philip Ahn*, роден како **Пил Лип Ан** (корејски: 안필립), 29 март 1905

 во Лос Анџелес, Калифорнија, САД - 28 февруари 1978

 во Лос Анџелес) бил американски глумец и активист со корејско потекло. Снимил преку 180 филмови и телевизиски епизоди меѓу 1935 и 1978 година со што станал еден од најпознатите азиско-американски карактеристични глумци. Многумина го сметаат за првиот корејско-американски глумец во Холивуд.

Ан е син на Досан Ан Чанг-хо, активист за корејска независност. Долги години Ан се залагал за зачувување на делото на својот татко и за корејско-американската заедница. Тој помогнал при основањето на меморијален дом за неговиот татко во Сеул, Кореја и подоцна договорил татковите мошти да бидат погребани на тоа место.

Наводи
------

1. ↑  „Philip Ahn". *IMDb*. Посетено на 2020-07-04.
2. 1 2  „Philip Ahn, the first Asian actor in Hollywood". *K Crush America Magazine* (англиски). 2015-06-02. Посетено на 2020-07-04.
Лондонската продавница на Турнбул & Асер
**Тарнбул & Асер** (англ. *Turnbull & Asser*) е изработувач на облека основан во 1885. Започнале на Џермин Стрит, Лондон, а сега имаат продавници и во Њујорк и Беверли Хилс. Исто така имаат и свој оддел и во стоковната куќа Хародс.

Тарнбул & Асер се сметаат за изработувачи од врвен квалитет и имаат облекувано луѓе како принцот Чарлс и Сер Винстон Черчил.

Во 1915 Тарнбул & Асер направиле дождовен мантил кој истовремено служел како вреќа за спиење за британската војска со назив „Oilsilk Combination Coverall & Ground Sheet".

Во 1962 Тарнбул & Асер ја направиле таканаречената *Џејмс Бонд манжетна*.

Фирмата е имател на Кралска Повластица.

Поврзано
--------

* Пушачко сако

Надворешни врски
----------------

* Англиска продавница (англиски)
* Американска продавница (англиски)
Топлота на испарување за разни супстанции.

**Топлината на испарување** се јавува како латентна (скриена) и специфична топлина на испарување.

*Скриена топлина на испарување* е количеството топлина што се потрошува при фазниот премин за целосното испарување на дадена маса течност при константна температура и притисок. Ако таа се подели со масата на испарената течност, се добива *специфичната топлина на испарувањето*. Ако земеме *m* = 1kg, следува *dqi = dQi*. Значи, специфичната топлина на испарување бројно е еднаква на количеството топлина што треба да се даде на единица маса течност за целосно да испари при точката на вриење. За различни супстанции таа има различна вредност.

Поврзано
--------

* Испарување
* Влага
* Агрегатна состојба
* Фазен премин

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на физиката е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Цочо Василев Билјарски** (бугарски: *Цочо Василев Билярски*) — бугарски историчар.

Животопис
---------

Цочо Василев Билјарски е роден на 17 април 1949 година во селото Орешак кај градот Тројан во областа Ловеч. Завршува историја на Софискиот универзитет. Од 1973 до 1978 година е специјалист во Главната управа за архиви, а од 1978 до 1986 година во Централниот државен архив. Во ноември 1984 година е вербуван и регистриран како агент на Државна безбедност со псевдоним Стојан. Од 1986 до 1993 година е заменик директор на Централниот државен архив. На 3 мај 1990 година е еден од возобновувачите на Македонскиот научен институт. Во ноември 1990 година е поднесено барање за бришење на податоците за агент Стојан во датотеките на Државна безбедност. Од 1993 до 1997 година е директор на Централниот државен архив. Од 2000 до 2006 година е началник на сектор во Централниот државен архив.

Наводи
------

1. ↑  „Решение № 37 / 10.06.2008 г.". *comdos.bg*.
За други значења на поимот, погл. Цојтен (појаснување).

**Цојтен** (германски: *Zeuthen*) — општина во округот Даме-Шпревалд, во Бранденбург, Германија.

Географија
----------

Се наоѓа близу југоисточната граница со Берлин на западниот брег на реката Даме и Цојтенското Езеро. Се граничи со Ајхвалде на север, Шулцендорф и Шенефелд на запад, Вилдау и Кенигс Вустерхаузен на југ, како и округот на Берлин Трептов-Кепеник на источниот брег на Цојтенското Езеро, каде општината ја поседува енклавата Мирсдорфер Верде. Четирите општини на Цојтен, Ајхвалде, Вилдау и Шулцендорф претстапуваат субурбанизирана област.

Железничката станица Цојтен се наоѓа на железничката линија Берлин - Герлиц.

Историја
--------

Црква Мартин Лутер
Веројатно има словенско потекло како многу места во Бранденбург. Цојтен со соседните Мирсдорф и Герсдорф бил првпат споменат во 1375 во документ на императорот Карло IV, кој го добил маркгрофовијата две години претходно од баварската династија Вителсбах.

Уништен од Триесетгодишната војна и со население од само 122 жители во 1860, брзиот развој на поранешното село на речниот брег во посакувана субурбана станбена зона започнал кратко потоа со изградбата на железничката линија до Герлиц и издигнувањето на Берлин како главен град на Германското Царство во 1871. Станицата Цојтен била пуштена во употреба на 1 ноември 1897. Соседниот Мирсдорф бил припоен кон општината во 1957.

Во Втората светска војна, германското министерство за телекомуникации започнала да гради циклотрон и објект за облагодарување на изотопи во Цојтен, кој од 1962 бил употребуван како источногермански институт за физика, дел од Академијата на науки на ГДР. По повторното обединување на Германија, објектите биле споени како второ седиште на институтот DESY.

Меѓународни односи
------------------

* Полска Маломице, Полска
* Швајцарија Интерлакен, Швајцарија

Наводи
------

1. ↑   „Население на Бранденбург по општини и општински заедници] на 31 декември 2020 г.". *Статистичка служба за Берлин и Бранденбург*. јуни 2021. (германски)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Цојтен" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 236072561
* GND: 4326223-5

 |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Даме-Шпревалд |
| --- |
|  |
| 
* Ајхвалде
* Алт Цаухе-Вусверк
* Берстеланд
* Бестензе
* Билегуре-Билен
* Вилдау
* Голсен
* Грос Керис
* Дрансдорф
* Јамлиц
* Казел-Голциг
* Кенигс Вустерхаузен
* Краусник-Грос Васербург
* **Либен**
* Либерозе
* Лукау
* Меркиш Буххолц
* Меркише Хајде
* Минхехофе
* Митенвалде
* Ној Цаухе
* Рицнојендорф-Штаков
* Тојпиц
* Унтершпревалд
* Хајдеблик
* Хајдезе
* Халбе
* Цојтен
* Шверин
* Швилохзе
* Шенвалд
* Шенефелд
* Шлепциг
* Шпревалдхајде
* Штајнрајх
* Штраупиц
* Шулцендорф

 | ГрбГрб |

 |
Нерис кај Зелениот мост во Вилнус
Спојот на Вилија и Нарач
Спојот на Неман и Нерис кај Каунас
**Вилија** (белоруски: *Вілія*, полски: *Wilia*) или **Нерис** (литвански: *Neris*) — река во Белорусија и Литванија, десна притока на Неман. Долга е вкупно 510 км.

Извира во Белорусија и тече низ земјата 276 км и се нарекува Вилија, па продолжува во Литванија 235 км под името Нерис.

Нерис ја поврзува старата престолнина Кернаве со денешниот главен град Вилнус. Долж бреговите се наоѓаат гробници од стариот век. Кај селото Кармазинај, 25 км од Вилнус се расположени погребни могили со камења од митолошко значење и свет даб.

Сливно подрачје
---------------

### Во Белорусија

Од вкупното сливно подрачје, 10.920 км2 ѝ припаѓаат на Белорусија. Во Белурусија реката се нарекува Вилија. На неа се наоѓа Вилејското Езеро кај градот Вилејка. Ова е најголемото вештачко езеро во земјата и второ по големина, по приридното езеро Нарач.

#### Десни притоки

* Нарач
* Сервач

#### Леви притоки

* Илија
* Вуша
* Ошмјанка

### Во Литванија

Сливното подрачје на реката во Литванија изнесува 13.849 км2, каде таа се нарекува Нерис.

#### Притоки

* Вилња
* Воке
* Бражуоле
* Дукшта
* Мусе
* Лаукиста
* Ломена
* Локис
* Шешува
* Сајде

Поврзано
--------

* Вилејка
* Неман

Наводи
------

1. 1 2  „Main Geographic Characteristics of the Republic of Belarus. Main characteristics of the largest rivers of Belarus". *Land of Ancestors*. Data of the Ministry of Natural Resources and Environmental Protection of the Republic of Belarus. 2011. Посетено на 27 September 2013.
2. ↑  Мали притоки во потсливот на Нерис Архивирано на 28 декември 2014 г. (литвански)

Надворешни врски
----------------

* Вилија на Ризницата ?
* Регионален парк „Нерис" (англиски)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Поважни притоки на реката Неман |
| --- |
|  |
| Леви | 
* Уша
* Шчара
* Зељвјанка
* Свислач
* Шешупе

 |  |
|  |
| Десни | 
* Западна Березина
* Котра
* Меркис
* Нерис
* Невежис
* Дубиса
* Митува
* Јура
* Минија

 |
|  |
| Растоки | 
* Делта на Неман
* Атмата
* Пакалне
* Скирвите
* Гилија
* Курски Залив

 |

 |

Координати: 54°54′01″N 23°52′27″E﻿ / ﻿54.90028° СГШ; 23.87417° ИГД﻿ / 54.90028; 23.87417
**Вилијам Бедвел** (1561 - 5 мај 1632 во близина на Лондон) бил англиски свештеник и научник, специјализиран за арапски и други „ориентални" јазици, како и за математика.

Бедвел се школувал на колеџот Сент Џон, Кембриџ. Тој бил ректор на Англиканската црква и викар на Сите свети, Тотенхем (познат во тоа време како *Тотенхем висок крст*) од 1607 година. Тој бил автор на првата локална историја на областа, *Кус опис на градот Тотенхем*.

Бедвел исто така измислил линијар за геометриски цели. Тој починал на 72-годишна возраст.

Наводи
------

1. ↑  British History Online, quoting the *Dictionary of National Biography*
**Галачишка кула** (грчки: *Πύργος της Γαλάτιστας*) — средновековна одбранбена кула на Халкидичкиот Полуостров, во центарот на гратчето Галачишта, Касандриско, Егејска Македонија. Кулата е изградена в XIII – XIV век во венецијански стил. 

Кулата во Галачишта личи на Врастенската кула, Светивасилската, Милутиновата во светогорскиот манастир „Хиландар", Пиргудиската во метохот Пиргудија и на Хрељовата во Рилскиот манастир. Имала улога на утврдена стражарска кула, а можеби и како затвор. Испраќала пораки на полските села со светлосни сигнали на ридовите (тумбите) околу нив.

Кулата е моќна правоаголна градба изградена на рид. Изработена е од камен наречен „курана". Од секоја страна има долг тесен процеп и мали прозорци. Внатре има дрвени скали кои водат до мали одаи со прозорци.

Според едни извори, кулата ја изградиле самите Венецијанците, а според други, таа е од времето на династијата Палеолози. Во 1981 г. е прогласена за заштитен споменик на културата.

Поврзано
--------

* Антемунт

Наводи
------

1. ↑  Αγροτουριστικό Δίκτυο Argo Net: www.agro-tour.net. O Πύργος της Γαλάτιστας[*мртва врска*]
2. ↑  ww.galatista.gr. Ο βυζαντινός πύργος
3. ↑  „ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ35/524/10/7-1-1981 - ΦΕΚ 51/Β/28-1-1981". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2021-07-24. Посетено на 5 ноември 2014.
**Вилијам Аделин** (1103 - 25 ноември 1120

) бил син на англискиот крал Хенри I и неговата сопруга Матилда, а со тоа и наследник на англискиот престол.

Неговата прерана смрт во кралството предизвикала криза и граѓанска војна.

Вилијам е роден во Винчестер. Неговиот татко, Хенри I, бил најмладиот син на Вилијам Освојувачот, крал на Англија и војвода од Нормандија, и Матилда од Фландрија. Роберт Куртхос, најстариот син на Освојувачот, ја наследил Нормандија, а Вилијам Руф, еден од помладите браќа на Роберт, ја наследил Англија. Во 1100, Вилијам бил убиен, и Хенри го зазел престолот. Од 1105, тој исто така ја повратил од Роберт Нормандија.

Негова мајка била Матилда, ќерка на шкотскиот крал Малком III. Во 1119 година Вилијам се оженил со Матилда Анжу.

Вилијам Аделин загинал при потонувањето или рушењето на т.н. Бел брод на 25 ноември 1120 година. Тој го преминувал Ламанш со тогаш еден од најмодерните кралски бродови. Според податоците, од тој инцидент жив останал само еден човек. Така како единствен престолонаследник на Хенри останала само неговата ќерка Матолда, која подоцна државата ја вовела во граѓанска војна.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 103355498
* GND: 140043233

 |

 |
Флорина од Бургиндија
**Флорина Бургундска** (1083-1097) — француски крстоносец. Била ќерка на бургундскиот војвода Одо I и Сибила.
Нејзиниот дедо од мајчина страна бил Гијом I, гроф на Бургундија. Флорина била мажена со Свен Крстоносецот, син на Свен II од Данска.

Животопис
---------

Флорина и Свен заедно воделе илјада и петстотини коњаници во Првата крстоносна војна, и биле изненадени од страна на Турците, додека напредувале брзо низ рамнините на Кападокија. Турците биле побројни, па Свен го поминал денот бранејќи се во текот на целиот ден, без да биде во можност да ги истера Турците дури и со сите напори и храброст на неговите воини; Флорина храбро се борела со нив. Прободена со седум стрели, но уште се борела, таа се обидела со Свен да отвори премин кон планините, кога биле совладани од страна на нивните непријатели. Тие паднале заедно на полето, откако ги виделе сите нивни витези и повеќето верни слуги загинати околу нив.
**Довје** (словенечки: *Dovje*) — село во Општина Крањска Гора во историскиот регион Горењска во Словенија, сместено на јужните падини на Караванки на надморска височина од 703 м. Има богата историја и рурална традиција и е познато како едно од најсончевите села во Словенија. Неговата местоположба е идеална за земјоделство и ова е главнoто занимање на жителите многу векови. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.

Име
---

Довје бил потврден во историските извори во 1029 година како *Ленгинвуелт*, во 1065 година како *Ленгинвелт* и во 1318 година како *Лангенуелт*. Словенското име се заснова на превод на германското име (буквално, „долго поле"), веројатно преку развој на дијалект од \* *долг (полје)* „долго поле", што се однесува на конфигурацијата на територијата на селото.

Културно наследство
-------------------

Селото има зачувано голем број елементи карактеристични за алпската архитектура. Најинтересните од нив се заоблените влезни врати на старите куќи. Погледот кон Јулијските Алпи од селото ги направило гробиштата покрај црквата Свети Михаил, соодветно последно место за одмор за многу планинари кои ги загубиле своите животи на планината Триглав и околните планини.

Значајни луѓе
-------------

Познати луѓе кои се родени или живееле во Довје се:

* Јакоб Аљаж (1847-1927), поет, композитор и планински ентузијаст
* Фрањо Јеглиќ (1856-1935), пчелар

Наводи
------

1. ↑  „Slovenska historična topografija". Посетено на January 26, 2020.
2. ↑  Snoj, Marko (2009). *Etimološki slovar slovenskih zemljepisnih imen*. Ljubljana: Modrijan. стр. 120.
3. ↑  Bokal, Ljudmila, ed. 2008. *Čebelarski terminološki slovar.* Ljubljana: Založba ZRC, ZRC SAZU and Lukovica: Čebelarska zveza Slovenije, p. 254.

Надворешни врски
----------------

* Довје на Ризницата ?
* Портал на Довје
* Довје на Геопедија Архивирано на 20 јуни 2012 г.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во Општина Крањска Гора |
| --- |
|  |
| 
* Белца
* Гозд Мартуљек
* Довје
* Згорња Радовина
* **Крањска Гора**
* Лог
* Мојстрана
* Подкорен
* Ратече
* Средњи Врх

 | Грб на Општина Крањска Гора |

 |
**Шалготарјан** (унгарски: *Salgótarján*) — град во Северна Унгарија кој претставува административен центар на округот Ноград. Се наоѓа на само 5 км од унгарската граница со Словачка.

Географија
----------

Шалготарјан се наоѓа во крајниот северен дел на денешна Унгарија, 75 км североисточно од столицата на државата Будимпешта. Шалготарјан е и највисоката населба во државата, затоа што се наоѓа во планинскиот дел на Унгарија, на 250 m надморска височина. Градот е сместен под шумски брда на планината Черхат, што на овој град му дава една потполно поинаква слика од вообичаениот унгарски град.

Историја
--------

Населувањето на местото на денешниот град се случило за време на средниот век. Во 13 век во градот се споменува постоење на замок и црква. Но, според податоците во следните векови изгледа дека Шалготарјан бил мало село.

Наглиот развиток на градот се случил во средината на 19 век кога бил отворен рудник за јаглен. Селото брзо се развивало, а во 1922 и официјално станало град, а во 1950 година и ново седиште на округот Ноград. За време на комунизмот градот бргу се развивал и раширил.

Градот во 1994 год. конечно добил официјална титула на велеград како седиште на округот, но во ова време дошло до затворање на рудниците за јаглен, а со тоа се случило и огромен бран на невработеност што и денеска претставува голема тешкотија за градот. Како симбол на минатите времиња во градот постои Музеј на Рударството.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Шалготарјан
* Tarjáninfó.hu Информации, програми и настани за градот
* Некои слики од замокот Архивирано на 27 јануари 2007 г.
* Воздушна фотографија: Шалготарјан
* Сместување во Шалготарјан Архивирано на 24 јуни 2019 г.
**Шалитрената пештера** се наоѓа во рамките на споменикот на природата Рибница, во атарот на селото Брежѓе, оддалечено околу шест километри од Мионица и три километри низводно од Рибничката пештера и манастирот Рибница. Се наоѓа на списокот на споменици на културата од големо значење.

Археолошки работи
-----------------

Шалитрена пештера била откриена за време на рекогносцирањето на долината на реката Рибница, која кон крајот на седумдесетите години на минатиот век билa откриена од група млади истражувачи од Ваљево. Од 2004 година, истражувањето на Шалитрената пештера го превзел Националниот музеј од Белград, кој започнал со систематски археолошки ископувања. Ова истражување се реализирало во рамките на поширокиот проект на Народниот музеј, под наслов Култура и уметност во палеолитот и мезолитот на Србија. Раководител на истражувањето била Бојана Михаиловиќ.

Наоди
-----

Археолошкото наоѓалиште ги содржи најстарите остатоци од повремените живеалишта на праисториските ловци кои живееле тука во средниот палеолит, пред 80.000 - 40.000 години од старата ера. Врз основа на нашите досегашни сознанија, може да се каже дека Шалитрената пештера во овој момент претставува најбогато и најважно палеолитско наоѓалиште во Србија, единственото граветијенско наоѓалиште на просторот на западен Балкан и секако едно од најбогатите и најзначајните горнопалеолитски наоѓалишта во југоисточна Европа.

Наводи
------

 

1. ↑  Завод за заштиту споменика културе Ваљево
2. ↑  „Народни музеј Београд". Архивирано од изворникот на 5. 11. 2013. Посетено на 4. 11. 2013. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)
3. ↑  „На длану". Архивирано од изворникот на 5. 11. 2013. Посетено на 4. 11. 2013. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |archive-date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* РТС
* Алманах / пештера Шалитрена
* Пештерата Шалитрена
Договорите за факторинг ги делиме по повеќето критериуми:

Спрема обемот на преземање на ризикот на наплата:

```
   * Прав факторинг – преземање на целокупното побарување од страна на факторот со сите видови на ризици во врска со наплативоста на побарувањето кој е назастапен во меѓународното работење;
   * Квази факторинг – кога не се презема del credere[6] ризикот за наплата на побарувањето. Значи, кај неправниот факторинг, значи, отпаѓа една од неговите основни функции – del credere функцијата;
   * Факторинг платив по стасаноста на побарувањето. Се работи за договор за факторинг во кој недостасува неговата функција на финансирање. Факторот ги купува краткорочните побарувања од клиентот на денот на нивната стасаност. Не се дава никаков аванс за побарувањата како кај правниот договор за факторинг;
   * Факторинг со право на регрес и без право на регрес. Кај факторингот со регрес, факторот го задржува правото на регрес од својот клиент, ако не успее да го наплати долгот од должникот на својот клиент и овој вид на факторинг не се смета за прав факторинг.

```
**Газиантепспор** е професионален турски фудбалски клуб сместен во градот Газиантеп.

Фудбалскиот клуб е формиран во 1969 година на 25 февруари.
Основните бои на Газиантепспор се црна и црвена.

Стадионот на Газиантепспор се вика Газиантеп Камил Очак и има капацитет од 16 891 седишта.

Претседател на клубот е Ибрахим Халил Кизил, а менаџер е Хикмет Караман

Титули
------

Трето место во Турската супер лига :

* Сезона 1999-2000
* Сезона 2000-2001

Прво место во Првата лига на Банк Азија :

* Сезона 1978-1979
* Сезона 1989-1990

**Купови :**

Прво место во Спор тото купот :

* Сезона 2011-2012

Првенство за млади (Министерство) :

* Сезона 1978-1979
Даница Марковиќ
**Даница Марковиќ** (1 октомври 1879 – 9 јули 1932 година) била првата модерна српска жена лирска поетеса. Таа беше важна и за нејзините феминистички списи. Нејзиниот псевдоним бил Звезданка.

Биографија
----------

Необична е судбината на Даница Марковиќ. По признанието што го поздрави нејзиниот прв том поезија, таа беше во голема мера заборавена во изменетата клима на културниот живот по Големата војна. Нејзиното лично искуство беше сурово: три од нејзините шест деца починаа, а сопругот ја остави да ги воспитува другите три сама. Запоставена повеќе од 40 години, сега по комунизмот, нејзината животна приказна и списи стануваат се попознати. 

За време на Големата војна, таа волонтираше како медицинска сестра која се грижеше за болните во воените теренски болници заедно со нејзините современици.

Дела
----

* *Тренуци* (1904)
* *Тренуци и располагања* (1928)
* *Елегија* (препечатење, 1973)
* *Песни за алхемиските обиди* (препечатење, 1989)
* *Купачица и змија* (репринт, 2003)
* *Историја Једног осеќања, сабране песме* (препечатење, 2006)
* *Савремена исповест* (1913)

Наводи
------

1. ↑  „Bio". Архивирано од изворникот на 2020-08-08. Посетено на 2022-02-20.
**Улица** (германски: *Die Straße*) — германски филм од 1923 година, во режија на Карл Груне, кој е коававтор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Еуген Клепфер, Луси Хефлих, Антон Едхофер, Ауд Егеде-Нисен, Макс Шрек, Леонард Хаскел и Саша.

Синопсис
--------

Еден граѓанин (го игра Клепфер) се досадува во својот дом, гледајќи сенки на таванот. Потоа, погледнува низ прозорецот на улицата и наместо стварноста има илузии. Тоа го наведува да излезе на улицата каде среќава проститутката Дирне (ја игра Егеде-Нисен), која му се жали дека ги изгубила парите. Тој ја следи проститутката и тие влегуваат во ноќен клуб каде им се приклучуваат нејзините соработници, како и еден гостин (го игра Хаскел) во барот. Истовремено, еден слеп старец (го игра Шрек) го губи внучето (го игра Саша) на улица, но детето го зема полицаец и го носи во полициската станица, а подоцна, полицијата го враќа дома, додека еден минувач му помага на слепецот да се врати. Граѓанинот е љубоморен на проститутката, која флертува со гостинот, па почнува тепачка со него. Тогаш, нејзините соработници го канат гостинот на партија карти, а набргу им се придружуваат проститутката и граѓанинот. Тој ги губи сите пари и го вложува и прстенот, но потоа го служи среќата и заработува многу пари и го напушта барот. Проститутката заминува со гостинот од барот во својата куќа, но истовремено го повикува и граѓанинот, внесувајќи го во соседната соба. Тогаш доаѓаат нејзините соработници при што макрото (го игра Едхофер) го убива гостинот од барот, а потоа проститутката и нејзините двајца соработници бегаат. Меѓутоа, од пукотницата се будат малото дете и слепецот, а детето истрчува надвор и ја повикува полицијата која го затекнува граѓанинот на местото на убиството и го апси. Истовремено, проститутката оди во полициската станица и го пријавуав убиството, обвинувајќи го граѓанинот така што него го затвораат. Во станицата пристигнува и макрото, кој тврди дека цел ден не бил дома, но неговото дете го предава. Во меѓувреме, граѓанинот сака да се обеси во ќелијата, но токму тогаш го ослободуваат, а ги притвораат тројцата виновници. Утредента, граѓанинот се враќа дома кај својата верна сопруга.

Наводи
------

1. ↑  IMDB, The Street (1923) (пристапено на 29.7.2020)
Даница Раденковиќ во 2014 година
**Даница Раденковиќ** (родена на 9 октомври 1992 година во Ниш) е одбојкарска репрезентативка на Србија во женска конкуренција. Таа е одлична сетерка и мометално настапува за екипата на Казалмаџиоре.

Кариера
-------

Професионалната кариера на Даница Раденковиќ започнала во сезоната 2007-2008 година, кога за прв пат настапила во српската Суперлига со екипата на Шатор од Обреновац. Таму одиграла две сезони. Во 2009 година со селекцијата на Србија до 18 години ги освоила сребрените медали на Европското првенство и на светското првенство.

Во сезоната 2009-10 настапувала за екипата на Клек Србијашума, додека во наредните две години преминала во екипата на Спартак од Суботица. Подоцна таа била дел од српската селекција до 19 години и во 2010 година го освоила сребрениот медал на Европското првенство, на кое добила награда за најдобар дриблер.

Во сезоната 2012-13 Даница Раденковиќ била ангажирана за прв пат во странство, играјќи за екипата на Река од Пјаченца, клуб кој настапувал во италијанската А1 серија. Со новиот клуб Даница го освоила и Скудетото и Купот на Италија. Во 2012 година таа ги добила и првите прозивки во сениорската репрезентација. Во следната сезона таа настапувала во 1. Германска Бундес лига со клубот на Шверинер.

Во сезонта 2014-15 Даница пристигнала во Полска и настапувала во Лигата Сиатковки Кобиет за клубот Музина. Подоцна заминала во екипата на Атом Трефт Сопот каде играла во наредната сезона. Во сезоната 2016-17 Даница се преселила во Азербејџан, бранејќи ги боите на клубот Колор Aзераил од Баку. Следната година се вратила во составот на Музина. Подоцна во сезоната 2018-19 се вратила во најкавлитетното италијанско првенство во екипата на Казалмаџиоре.

Награди
-------

* Италијанско првенство: 1

2012-13
* Куп на Италија: 1

2012-13
### Репрезентативни награди

* Европско првенство до 18 години 2009 година
* Светско првенство до 18 години 2009 година
* Европско првенство до 19 години 2010 година

### Индивидуални награди

* 2009 - Светско првенство до 18 години: Најдобар сервер
* 2010 - Европско првенство до 19 години: Најдобар сервер
* 2017 година - Супе лига: Најдобар сервер

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Џиокатриче – Лега Палаволо Серија А Женска
* Даница Раденковиќ - Сезона 2017/2018 - Заводнички - Лига Сиатковки Кобиет Архивирано на 6 јуни 2016 г.
* ЦЕВ - Европска одбојка конфедерација
* Сликата на FIVB.org
Вуду-церемонија во Хаити
**Вуду**, исто така познат како **водун** во Бенин и **водоу** во Хаити — име кое се применува за сродни религии и култови кои свој корен имаат во анимистичко-спиритистичка традиција во Западна Африка.

Корените на вуду може да се најде помеѓу Фон-Еве народот на Западна Африка, во земјата која денес се вика Бенин, а некогаш била позната како Кралство Дахомеј, каде Водун претставува национална религија со повеќе од 7 милион следбеници. Името доаѓа од зборот *водун* кој во јазикот на народот Фон-Еве означува духови. Покрај Фон и дахомејските традиции кои останале во Африка, се развиле сродни вуду-традиции во Новиот Свет, како резултат на транслантската трговија со робје.

Освен бенинскиот, Водун и сродните култови можат да се пронајдат во Того, Гана, Доминиканска Република, Порторико, Куба, Бразил, Хаити и на Зелено'ртски Острови. На американскиот континент дошло до спојување на вуду-традицијата со католицизмот. На Куба, Фон-традициите ги нарекуваат *La Regla Arara*, додека во Бразил меѓу бившите робови овие традиции еволуцирале во *Jeje Vodun*.

Вуду како мотив во популарната култура
--------------------------------------

* „Вуду" (англиски: *Voodoo*) — песна на американската рок-група „Бади каунт" (*Body Count*) од 1992 година.
* „Вуду луѓе" (*Voodoo People*) — песна на британската група „Продиџи" (*The Prodigy*) од 1994 година.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вуду" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на религијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Наводи
------

1. ↑  DISCOGS, Body Count (2) ‎– Body Count (пристапено на 14.8.2020)
2. ↑  Discogs, The Prodigy ‎– Music For The Jilted Generation (пристапено на 7 март 2021)
Дворецот Шамбор, поглед од север.
**Дворецот Шамбор** (француски: *Château de Chambord*) кај Шабмор (департман Лоар и Шер) е еден од најпознатите и најубавите дворци во светот познат по својата варијанта на француска ренесансна архитектура, комбинирана со средновековна традиција.

Дворецот се наоѓа во долината на Лоара во северозападна Франција,сместен помеѓу градовите Тур и Орлеан.

Дворецот Шамбор е најголем меѓу дворците во долината на Лоара,иако првичната намена му била да биде павиљон за лов на кралот Франсоа I.
Дворецот вкупно располага со 440 соби и парк од 4563 ha. Дворецот во 1981 година е ставен под заштита на УНЕСКО.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Замоци на Лоара |
| --- |
|  |
| Амбоаз • Азе-ле-Ридо • Анже • Блоа • Бурдесиер • Валенсе • Виландри • Плеси-Буре • Сили • Ланже • Лоше • Менар • Монсоро • Риво • Сомур • Талси • Трусе • Исе • Шамбор • Шанонсо • Шатоден • Шеверни • Шомон |  |

 |
**„Втората смена"** — роман за деца на македонскиот писател Велко Неделковски.

Содржина
--------

Романот се состои од 17 глави:

* Еден ден во јуни (радосна вест)
* Вторник, 15 јули (поаѓање)
* Среда, 16 јули (прв ден)
* Четврток, 17 јули (втор ден)
* Петок, 18 јули (трет ден)
* Сабота, 19 јули (четврти ден)
* Недела, 20 јули (петти ден)
* Понеделник, 21 јули (шести ден)
* Вторник, 22 јули (седми ден)
* Среда, 23 јули (осми ден)
* Четврток, 24 јули (деветти ден)
* Петок, 25 јули (десетти ден)
* Сабота, 26 јули (единаесетти ден)
* Недела, 27 јули (дванаесетти ден)
* Понеделник, 28 јули (тринаесетти ден)
* Вторник, 29 јули (четиринаесетти ден)
* Среда, 30 јули (враќање)

Технички податоци
-----------------

Во 2010 година, романот бил објавен од издавачката куќа Просветно дело, Редакција „Детска радост", во библиотеката „Лектирни изданија". Лектурата и коректурата ги извршил Дениз Тесторидес, додека корицата, илустрациите, дизајнот и графичкото уредување се дело на Жарко Туниќ. Книгата е испечатена во печатницата „Напредок" во Тетово. Таа има 137 страници, каталогизирана е во НУБ „Св. Климент Охридски", Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-601-Х.

Наводи
------

1. 1 2  Велко Неделковски, *Втората смена*. Скопје: Просветно дело, Редакција „Детска радост", 2010.
Знаме на Хајде-Ланд
**Црковна парохиска општина Хајде-Ланд** (германски: *Kirchspielslandgemeinde Heide-Land*) — поранешна општинска заедница во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓала околу градот Хајде, кој бил седиште на општинската заедница, иако не бил дел од истата. Во јануари 2008 година била споена со општинската заедница Црковната парохиска општина Ведингштет и општината Нордерверден за да ја создадат општинската заедница Црковната парохиска општина Хајдер Умланд.

Црковната парохиска општина Хајде-Ланд се состоела од следниве општини:

1. Хемингштет
2. Лит
3. Лое-Рикелсхоф
4. Нордхаштет
5. Верден

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Шлезвиг-Холштајн е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Координати: 54°09′N 9°04′E﻿ / ﻿54.150° СГШ; 9.067° ИГД﻿ / 54.150; 9.067
**Ули Едел** (роден на 11 април 1947 година во Неушател на Рајн) е германски телевизиски и филмски режисер. Неговите најпознати филмови се *Кристијана Ф. - Ние децата од станицата Зоо*, *Последниот излез од Бруклин* и *Комплексот Баадер Меинхоф*.

Освоени награди
---------------

Едел бел награден со баварски и германски филмски награди во 1990 година, во категоријата *најдобар режисер* за неговиот филм *Последен излез Бруклин*. Во 2009 година, тој добил нова номинација во истата оваа категорија за неговата работа на филмот *комплексот Баадер Меинхоф*.

Надворешни врски
----------------

* Ули Едел на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Данило Коцев** попознат како **Данаил Штипјанецот** — македонски зограф. Тој е од Штипско  Ново Село и е роден во 1830 или 1840 година. Не е познато од кого ја научил зографската вештина. Од 1865 до 1879 година тој работел во северозападна Бугарија, првенствено во Чипровци и во соседните села. Данаил во северозападна Бугарија создал неколку иконостаса со богата иконографска програма: со развиениот циклус од историјата на Адам и Ева и со неколкуте реда икони, освен традиционалните, во центарот вклучува и пророчки редови со Богородица, сигнирана како "Знамение на небото". Развиениот циклус од Создавањето веројатно е преземен од тревненските споменици, додека редот со пророците и епитетот на Богородица изгледаат како да се под влијание на руската традиција. Зографот во својата работа на иконите и фреските користел графики од книгата на Христофор Жефарович „Опишување на Ерусалим", како и некои светогорски книжни икони. Тој создал редица оригинални иконографски решенија.

Наводи
------

1. ↑  *Ivanka Gergova, Institute of Art Studies at the Bulgarian Academy of Science, -Sofia "The Icon painter Danail Shtipliyata"*
**„Втората Жикина династија"** (српски: Друга Жикина династија) — филм на режисерот Зоран Чалиќ од 1986 година. Главните улоги ги играат: Драгомир Бојаниќ Гидра, Марко Тодоровиќ, Јелена Жигон, Никола Којо, Јелисавета Саблиќ, Петар Краљ, Велимир-Бата Живојиновиќ, Ружица Сокиќ, Никола Симиќ, Риалда Кадриќ, Весна Пеќанац, Милан Срдоч, Михајло Бата Паскаљевиќ и Владимир Петровиќ.

Синопсис
--------

Внукот на Жика ги открива убавините на половиот однос и наеднаш се наоѓа опкружен од повеќе жени кои со него го минуваат слободното време за време на паузата за топол оброк. За љубовните врски нему му е потребен празен стан, а дедо му Жика му го става на располагање својот. Така, внукот ги запоставува девојката и часовите по виолина. Меѓутоа, знаејќи дека во семејството имале некој дедо-манијак, Жика станува загрижен за својот внук.

Наводи
------

1. ↑  Друга Жикина династија (пристапено на 1.1.2023)