recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ана Баерова** (4 ноември 1853 – 24 јануари 1924) била втората чешка лекарка по Бохуслава Кечкова. Двете лекарки биле спречени да работат во нивната земја, така што Кечкова станала чешка акушерка, додека Баерова имала медицинска ординација во Берн.

Биографија
----------

Баерова е родена во Војтечов (сега дел од Мшено) во близина на Мелник на 4 ноември 1853 година, најмладото дете на Јозеф и Мари Баер. Посетувала училиште во Мелник до 1868 година, кога се преселила во Прага, каде ги запознала авторите Елишка Краснохорска и Софија Подлипска и полагала гимназиски испити, и покрај тоа што не и било дозволено да оди во гимназијата.

Во 1875 година, Баерова се преселила во Цирих и почнала да посетува часови на Универзитетот во Цирих. Меѓутоа, таа претрпела финансиски проблеми и се вратила дома во 1878 година. На крајот, откако добила пари за да ги продолжи студиите, Ана Баерова продолжила да учи на Универзитетот во Берн и дипломирала на истиот; на тој начин станала втора чешка лекарка во 1881 година. Таа била првата што успешно лечела и ја практикувала докторската работа. Таа основала своја приватна ординација во Берн, додека Бохуслава Кечкова ја имала првата квалификација и станала чешка акушерка. Меѓутоа, како и првата чешка лекарка (Бохуслава Кечкова, која дипломирала во 1880 година на Универзитетот во Цирих), Баерова дипломирала на швајцарски универзитет и морала да работи во странство бидејќи нејзиниот докторат не бил признат од татковината. Третата жена докторка била Ана Хонзакова.

Во 1889 година, достигнувањето на Баерова било препознаено со поддршка од народот. 700 жени напишале отворено писмо до неа и до женското списание „Женске Листи". Во писмото се надевале дека таа може да се врати бидејќи тие сакаат да видат лекарки во нивната земја.

Таа починала на 24 јануари 1924 година во Прага. Во нејзиниот роден град има улица именувана во нејзина чест.

Наводи
------

1. ↑  „The Lives and Fate of Our Compatriots in the World (Životy a osudy našich krajanů ve světě) (1/3)". Архивирано од изворникот на 9 January 2015. Посетено на 9 January 2015.
2. 1 2  Sharon L. Wolchik; Alfred G. Meyer (1985). *Women, State, and Party in Eastern Europe*. Duke University Press. стр. 55. ISBN 0-8223-0659-X.
3. ↑  „ENA-IN.cz - Prvn esk lkaka se pekek nezalekla - Magazn". *ENA-IN*. Архивирано од изворникот на 4 November 2016. Посетено на 29 September 2019.
4. ↑  Street Anny Bayerove, Kurzy.cz, Retrieved 3 November 2016

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ана Баерова" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 83662794
* ISNI: 0000 0000 5869 6873
* NKC: jk01011235

 |

 |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Голема турска војна |
| --- |
|  |
| 
* Виена
* Паркани
* Естергом (1)
* Вишеград
* Вац
* Будим (1)
* Вировитица
* Санта Маура
* Корон
* Прешов
* Естергом (2)
* Нове Замки
* Кошице
* Наварино
* Модон
* Будим (2)
* Науплија
* Печ
* Кримски поход (1)
* Патра
* Мохач
* Акропол
* Секешфехервар
* Дервента
* Белград (1)
* Негропонте
* Сигет
* Кримски поход (2)
* Костајница
* Баточина
* Ниш (1)
* Видин
* Скопје
* Штип
* Качаник
* Канижа
* Зернест
* Митилена
* Ниш (2)
* Белград (2)
* Сланкамен
* Ордеја
* Белград (3)
* Петроварадин
* Ходов
* Устечко
* Инусес
* Хиос
* Зејтинбурну
* Азов
* Лугош
* Андрос
* Улаш
* Ценеј
* *Акцијата од 6 јули 1697*
* Сента
* Сараево
* Подхајци
* Самотракија

 |

 |

**Битката кај Зернест** — битка која се одвила на 11 август 1690 година помеѓу сојузничките сили на Трансилванија и Светото Римско Царство, и сојузничките сили на Отоманското Царство, Татари, Власи и унгарскитете Куруци. Битката е дел од Големата виенска војна, а завршила со победа на Османлиите.

Битка
-----

Имрих Токоли се стремел да се прогласи за принц на Трансилванија; во сојуз со Турците, тој водел неуспешна кампања во 1686 и 1688 година за да ја освои трансилванската круна. Во 1690 година тој започнал уште една кампања. Султанот му дал команда на војска од 16.000 луѓе (Османлии, Татари и некои Куруци) со која тој продрел во Трансилванија. Подоцна му се придружил влашкиот војвода Константин Бранковјану со неколку илјади војници.

Бранковјану бил вистинскиот главен ум на кампањата и успеал да ја помине османлиската војска низ Карпатите на едвај познати планински премини и така да го заобиколи Брановиот превој. Донат Хајслер како таков бил принуден да се бори во близина на градот Зернест.

Во битката што се водела во близина на овој град, здружената отоманска војска решително ја поразила обединетата хабсбуршко-трансилванска војска и го заробила Донат Хајслер. Трансилванскиот гроф Михаил Телеки бил убиен во акција.

По оваа победа, било свикано Собрание на кое Имрих Токоли бил избран за принц од Трансилванија. Сепак, тој можел да ја задржи својата позиција против војските на Хабсбург само со најголема тешкотија. Во 1691 година тој целосно се откажал од Трансилванија.

### Ефект

Иако владеењето на Имрих Токоли било краткотрајно, владеењето ја принудило на Австрија да ги премести своите трупи од Србија за да ја врати Трансилванија, бидејќи од Трансилванија, Унгарија и царските линии за снабдување и комуникација можеле да бидат нападнати. Ова движење на војници им овозможило на Османлиите да ја турнат војската на Светата лига назад преку Дунав, па дури и да го вратат Банат. Како резултат на тоа, бил направен стабилен фронт на реката Дунав и на Карпатите.

Извори
------

Enciclopedia Romaniei
Tudorduic Transsylvanica Архивирано на 19 март 2022 г.
Парче битуменски песок
**Битуменски песоци**, **катрански песоци** или **нафтени песоци** — мешавина од песок, глина, вода, нафта и други различни јаглеводороди, од кои индустриски може да се добие сурова нафта. Најважните наоѓалишта се во Канада и Венецуела. Засега, битуменските песоци главно се ископуваат површински, додека подлабоките слоеви стануваат сè попривлечни. Поради растот на нафтената цена и технолошкиот напредок, производството станува сè поисплатливо. Владата на Канада на пр. го поттикнува добивањето нафта од битуменските песоци и го гледа ова како важен стратешки фактор за иднината на националната економија.

Наводи
------

1. ↑  Pierre-René Bauquis (2006-02-16). „What the future for extra heavy oil and bitumen: the Orinoco case". World Energy Council. Архивирано од изворникот на 2 April 2007. Посетено на 2007-07-10.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Битуменски песоци" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* NDL: 00572716

 |

 |
**Ана Јовановска** (р. 1991) — македонска академска графичарка.

Животопис
---------

Ана Јовановска е родена во 1991 година. Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде магистрирала во 2016 година, на одделот за графика.

Студира како стипендист и при Факултетот École supérieure d'arts & médias de Caen/Cherbourg во Франција. Во текот на студирањето, добитник е на наградата за најдобра графика „Драгутин Аврамовски-Гуте", признание за постигнат највисок просек и одлични резултати во текот на студиите на Факултетот за ликовни уметности и се здобива со Grand Prix на VIII младински пролетен салон од НГМ - Мултимедијален центар Мала станица.

Учествува на „XI Биенале на млади", НГМ - Мултимедијален центар Мала станица, на „Привремена духовна ремедијација" во рамките на „Скопско лето", дава дело за Imago Mundi, номинирана е за наградата „Денес за млад уметник на годината" (2016) и ја промовира својата не-комерцијална книга Collection of False Memories во Франција и Босна и Херцеговина. Издава зин „По Трагите" за Private Print, Paragraphie со Асемблаж Атлас за Фестивалот на современата уметност АКТО итн.

Творештво
---------

Има повеќе самостојни изложби во Македонија и странство и учествува на повеќе од 70 групини изложби во Македонија, Србија, Грција, Бугарија, Босна и Херцеговина, Романија, Чешка, Полска, Русија, Италија, Франција, Германија, Шпанија, Португалија, Мексико, Аргентина, Колумбија и САД итн.

На 25 ноември 2016 година, во Центарот на културата „Трајко Прокопиев" во Куманово била отворена самостојна изложба на графики, објекти и видеа на Јовановска, со наслов „Буквата за себе и човекот".

Наводи
------

1. 1 2  „Ана Јовановска излага во Куманово", *Дневник*, година XX, број 6224, петок, 25 ноември 2016, стр. 21.
Обична вадитапа
**Вадитапа** - алатка за вадење плутени тапи од шишиња, најчесто вински. Обичната вадитапа се состои од метална спирала која е прицврстена на дршка. Дршката се притиска и се врти сè додека спиралата не влезе доволно длабоко во тапата, после што се повлекува вертикално нагоре за да се извади тапата од шишето. Дршката најчесто е направена од дрво, а може да има и дополнителни лостови со кои се засилува снагата која се применува на тапата.

Видови вадитапи
---------------

### Крилеста вадитапа

Крилеста вадитапа
Крилестата вадитапа има два лоста на спротивните страни на спиралата. Овие лостови потсетуваат на крила, по што го добила и името.. Кога спиралата ќе навлезе доволно длабоко во тапата, потребно е само да се повлечат лостовите надолу за да се извади тапата од шишето.

Овој вид на вадитапа е измислен во 1939 година.

### Келнерска вадитапа

Келнерска вадитапа
Келнерската вадитапа може да се склопи како џебно ноже, а името го добила заради популарноста кај персоналот во рестораните и баровите. На едната страна на нејзината дршка се наоѓа потпирач кој се поставува на грлото на шишето. Келнерската вадитапа вообичаено има и ноже со кое се отстранува фолијата или капчето која ја покрива тапата на винското шише.

Оваа вадитапа ја измислил Германецот Карл Винке во 1882 година.

### Вадитапа со шилци

Вадитапа со шилци
Овој вид вадитапа нема спирала, туку два паралелни шилци. Шилците се ставаат меѓу тапата и грлото на шишето, со што се овозможува тапата да се извади неоштетена.

Наводи
------

1. 1 2  Анатомија вадичепа, *Poljoprivreda.info*, 12. 10. 2006.
2. ↑  Вадичеп:Корак до мирисног вина, *enterijer.ba*
3. ↑  winepros.com.au. *The Oxford Companion to Wine*. „corkscrew". Архивирано од изворникот на 2009-02-27. Посетено на 2017-07-24.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вадитапа" на Ризницата ? |

* The Virtual Corkscrew Museum
* Corkscrew Museum Архивирано на 4 март 2016 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85032614
* GND: 4203091-2

 |

 |
**Вавелската катедрала** (полски: *Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława* ) е црква која се наоѓа во Краков, Полска. Катедралата исто така е позната и како базилика *Свети Станислав и Вацлав*. Црквата има околу 1000 години историја. Во текот на својата историја служела како место во кое биле крунисувани полските кралеви, дури и откако Краков престанал да биде главен град на Полска.

Денес во катедралата се наоѓаат посмртните останки на поголем број на полски кралеви.

Во оваа црква во 1946 година служел идниот Јован Павле II.

Денешната катедрала била изградена за првпат во текот на 11 век, и од тогаш дури трипати го менувала својот изглед. Првата црква била уништена во 11 век, втората во 12 век, а третата во 1305 година.

Лирература
----------

1. ↑  Witness to Hope, George Weigel, Pg 81

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Wawel Cathedral" на Ризницата ? |

* Официјална страна

Координати: 50°3′16.7″N 19°56′7.5″E﻿ / ﻿50.054639° СГШ; 19.935417° ИГД﻿ / 50.054639; 19.935417

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 138377565
* LCCN: n80144563
* ISNI: 0000 0001 0692 7454
* GND: 4243639-4
* ULAN: 500301029
* NKC: kn20050510047

 |

 |
**Принцеза Ана** или Ана Елизабета Алис Луис (англиски: *Anne Elizabeth Alice Louise*) е единствената ќерка на британската кралица Елизабета II и принцот Филип. Таа се мажела двапати и тоа со Марк Филипс, од кој брак има две деца: Питер Филипс и Зара Филипс, а вториот брак со Тимоти Лоренс.

Ана е родена на 15 август 1950

 година. Во времето кога се родила била трета, а подоцна станала втора линија за наследство на престолот. Таа е позната по своите добротворителни цели, покровител на повеќе од 200 организации. Освен ова, таа е позната и по својот талент за јавање, освојувајќи два сребрени и еден златен медал. Таа е единствениот член на британското кралско семејство која требало да се натпреварува на Олимписките игри.

Наводи
------

1. ↑  As a titled royal, Anne does not hold, nor ever has held, a surname, but, when required, her maiden name is **Mountbatten-Windsor**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 10638258
* LCCN: n80056909
* ISNI: 0000 0000 7857 3694
* GND: 118593978

 |

 |
**Чудовиштето Вадакила**  (англиски: *Vadakilla Monster*) е криптид кој наводно живее во околината на селото *Вафаре Вади* во Махараштра во Индија.

Опис на вадакила чудовиште
--------------------------

### Во креационизмот

Според зборовите на креационистите чудовиштето Вадакила е еден од доказите за постоење на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на *тероподски диносаурус*. Ова суштество може како змеј да исфрла оган од устата.

Поврзано
--------

* Живи диносауруси

Наводи
------

1. ↑  „Very little is known about the Vadakilla Monster". Архивирано од изворникот на 2016-05-24. Посетено на 2018-09-08.
2. ↑  Vadakilla Monster

Надворешни врски
----------------

* "Чудовиште Вадакила" на *Cryptids Wiki*
**Државниот грб на Сојузот на Советските Социјалистички Републики** (руски: Государственный герб СССР) бил усвоен во 1924 се користел сè до падот на СССР во 1991. Техничко речено, тоа било повеќе државен амблем отколку државен грб, со оглед на тоа што не ги почитувал хералдичките правила. И покрај тоа, на руски бил секогаш именуван како *герб*, збор кој традиционално значи традиционален грб.

Државниот грб ги прикажува традиционалните советски амблеми на срп и чекан, црвената петокрака над еден глобус, како и два класа жито покриени со државното мото на СССР напишано на службените јазици на републиките на СССР, во обратен редослед од оној во кој се наоѓале во уставот на СССР. Затоа, верзијата користена во 1991 го имаше државното мото на 15 јазици, со отстранувањето на финската верзија со укинувањето на Карело-Финската Советска Социјалистичка Република и нејзиното формирање како Автономна Советска Социјалистичка Република (АССР) на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република во 1956.

Секоја Советска Република (ССР) и Автономна Советска Република (АССР) имале свој грб инспириран од државниот грб на СССР.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Грбови на СССРГрб на Сојузот на Советските Социјалистички Републики |
| --- |
|  |
| Советски републики |  Азербејџанска ССР  •  Белоруска ССР  •  Грузиска ССР  •  Ерменска ССР  •  Естонска ССР  •  Казашка ССР  •  Киргиска ССР  •  Латвиска ССР  •  Литванска ССР  •  Молдавска ССР  •  Руска СФСР  •  Таџичка ССР  •  Туркменска ССР  •  Украинска ССР  •  Узбечка ССР | Грб на СССР.Грб на СССР. |
|  |
| Краткотрајни советски републики | Карелофинска ССР (1940-1956)  •  Закавкаска СФСР (1922-1936) |
|  |
| Сојуз на Советските Социјалистички Републики |

 |
Биста на Бернолак во Братислава
**Антон Бернолак** (словачки: *Anton Bernolák*; 3 октомври 1762

 — 15 јануари 1813

) — словачки јазичар и католички свештеник и создавач на првиот стандард за словачкиот јазик.

Живот
-----

Бил роден во ниско благородно семејство во областа Орава. Учел гимназија во Ружомберок во периодот 1774-78, а подоцна во Трнава и во Виена, а дипломирал на теологија на општата богословија во Пресбург во 1787 година. Во истата година го кодифицирал првиот стандард за словачкиот јазик, кој бил заснован на западнословачките дијалекти говорени околу Трнава, со некои елементи од средишните дијалекти. Јазикот, наречен „бернолаковчина" (*bernolákovčina*), не бил прифатен како национален стандарден јазик, иако бил пресвртница во создавањето на современата словачка држава. Од 1787 до 1791 година бил ѓакон во Бернолаково, од 1791 до 1797 година секретар во архиепископијата во Трнава и од 1797 година до својата смрт во 1813 година, свештеник во Нове Замки.

Неговиот јазик бил основа за активностите на „Словачкото образовно братство" (*Slovenské učené tovarišstvo*), основано во 1792 година во Трнава и исто така за движењето на следбениците на Бернолак, кое траеле три генерации.

Дела
----

* 1782

*Divux rex Stephanus, magnus Hungarorum apostolus*
* 1787

*Dissertatio-critica de literis Slavorum*
* 1787

*Linguae Slavonicae… compendiosa simul et facilis Orthographia*
* 1790

*Gramatica Slavica* („Словачка граматика")
* 1791

*Etymologia vocum slavicarum* („Етимологија на словенските зборови")
* 1825 / 1827

*Slowár Slowenskí, Češko-Laťinsko-Ňemecko-Uherskí* (Словачко-чешко-латинско-германско-унгарски речник), речник на шест јазици, предложен да биде ризница за зборови на литературниот јазик, издаден по смртта на Бернолак во Будим од Јурај Палкович

Надворешни врски
----------------

* Антон Бернолак на Ризницата ?
* Антон Бернолак
* Slowár Slowenskí Češko-Laťinsko-Ňemecko-Uherskí (отсликано)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 45100908
* LCCN: no93017204
* ISNI: 0000 0001 1025 9890
* GND: 118919091
* SUDOC: 032492758
* BNF: cb12351217h (податоци)
* BIBSYS: 99037499
* NKC: jn20000728045
* BNE: XX1298859

 |

 |
Бронзена статуа на Бахус од Помпеја, 2 век пр.н.е.
**Бах** или **Бахус** (лат. *Bacchus* или *Bacchae*) — бог на виното во римската митологија. Во старогрчката митологији му одговара Дионис, т.е. Бах претставува негов римски пандан. Со оглед дека тој е Дионисов пандан и тој како и Дионис е син на Јупитер и ќерката на Кадмо Семела.

Митологија
----------

Бах бил римски бог на виното и земјоделските култура. Го симболизирале виновата лоза и бршленот. Негови придружници (во старогрчката митологија) се сатири и менади. Менадите се познати и под името бахатници; тие биле негове помамни, палави придружнички. Долги години лутал по светот одејќи до најоддалечените предели на светот учејќи ги луѓето да одгледуваат винова лоза.

Името Бах или Бахус потекнува од зборот *bacca* што значи бобинка, како бобинките (зрнатаЃ грозје. Често е поистоветуван со старото италско божество Либер.

Бахус е син на Јупитер (Зевс) и Семела, која била излажана од страна на Јунона (Хера) која ја наговорила да побара да го види Јупитер во полн сјај. Наивна, тоа и го побарала, па изгорела од пламенот и светлината на Јупитеровото божествен облик, бидејќи била само смртница. За да го спаси бебето од умирање во телото на мајката, Јупитер го зашил детето во својот бут и го носел девет месеци. Како дете, Бахус бил подучаван од страна на Силен, учителот на богот на виното.

Баханалии
---------

Главна статија: Баханалии
Бахусовиот (Дионисовиот) празник се славел на 16 и 17 март (или 15 и 16 март), и бил прославуван со фестивалот Баханали, кој се одликувал со пијанчење и водење оргии, а кои заради својот сексуален карактер биле забранети од страна на сенатот во 186 година пр.н.е. Овој празник го нарекувале и „Дионизии" според грчкиот бог на виното - Дионис.

Наводи
------

1. 1 2 3  *Митологија*, Лејди Хестија Еванс (*Lady Hestia Evans*), издао *Candlewick Press*
2. ↑  talesbeyondbelief.com /Бахус/ Архивирано на 30 март 2016 г. Пристапено 21. 3. 2016
3. ↑  pantheon.org /Бахус/ Архивирано на 9 март 2016 г. Пристапено на 21. 3. 2016

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Бах (митологија)" на Ризницата ? |
**Битката кај Лесковац** се одвила на 24 септември 1454 година. По неуспешниот обид на Османлиите под раководство на Фируз бег во Битката кај Крушевац, во рацете на српското деспотство му останале две армии, една на Косово и една во Дубровица, односно денешен Лесковац. Tака, огромна османлиска армија тргнала од Македонија кон Србија. Tаа армија била пресретнета од Никола Скобаљиќ и била поразена.

Повод
-----

Србија како деспотство одржувала вазални односи со Отоманското Царство. Дошло до подобрување во односите со Османлиите по доаѓањето на Мехмед II на престолот, иако во тоа време, српскиот деспот морал да испрати одреден број трупи за Опсадата на Цариград. Така, српскиот деспот морал да помага при уривањето на ѕидините на овој град, чија обнова пред опсадата ја финансирал. Османлиите по падот на Цариград во 1453 година, охрабрени од победата, почнале сè повеќе да се вртат кон Српското Царство и другите балкански земји. По падот на Византија, султанот во 1454 година тргнал против Србија, под изговор дека Ѓураѓ Бранковиќ одржува врски со Унгарците, и дека не плаќа данок редовно.

Текот на битката
----------------

Битката кај Лесковац се одиграла на 24 септември 1454 година во близина на Бања, на приодот кај Ново Брдо. За време на османслиската инвазија на север, две српски војски биле сместени на различни места, едната чекала на подрачјето на Косово, а другата го чувала реонот кај областа Дубочица, односно денес Лесковац. Самиот деспот го советувал војводата Скобаљиќ да ја избегне борбата, но војводата не го послушал. Голема отоманска војска од Софија се движела од правец на Македонија, кога Никола Скобаљиќ со својата војска во општи и интензивни борби успеал да им нанесат убедливи загуби на Османлиите, и да ја запрат инвазијата на реонот каде е денешна јужна Србија.

Никола Скобаљиќ подоцна продолжил со своите походи и напади врз османлиската војска во јужна Србија и реонот околу Лесковац, каде извојувал и неколку клучни победи против султановата војска. Султанот Мехмед II лично дошол да ја предводи војската во борба против српскиот војвода во Битката кај Трепање. Таму војводата Никола пружил жесток отпор, до последниот човек. По оваа битка, Никола Скобаљиќ бил набиен на колец.

Наводи
------

1. ↑  Babinger, Mehmed the Conqueror and His Time, (Princeton University Press, 1978), 110.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Средновековни османлиско-српски војни |
| --- |
|  |
| 
* Галиполе
* Стефанијана
* Сирп Синдиѓи
* Марица
* Дубравница
* Савра
* Плочник
* Косово Поле
* Трипојле
* Космидион
* Деспотовац
* Витоша
* Смедерево
* Белград
* Ново Брдо
* Варна
* Ниш
* Златица
* Куновица
* Лесковац
* Крушевац
* Смедерево
* Белград
* Лебово Поле

 |

 |
Кулата Бреон со Жету во позадина
**Кулата Бреон** (Форт Бреон) е достапна само со брод и се наоѓа на Бреон карпата, остров во каналот Мал Расел, на околу 1,5 км сесевероисточно од пристаништето Сент Петар, Гернзи, помеѓу пристаништето и островите Херм и Жету. Томас Чарлс де Путрон (1806–1869) ја изградил овалната кула од гранит во Херм, завршувајќи ја работата во 1857 година.

Наводи
------

1. ↑  BBC – Guernsey history – Brehon Tower, bbc.co.uk; accessed 24 August 2015.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Каналски Острови |
| --- |
|  |
| Бејлифство Гернзи | 

|  |  |
| --- | --- |
| Гернзи | 
* Бреон
* Жету
* Какороберт
* Кревишон
* Ле Аноа
* Лиу
* Уме
* Херм

 |
|  |
| Олдерни | 
* Беру
* Каскетс
* Ортак

 |
|  |
| Сарк | 
* Бреку

 |

 |
|  |
| Бејлифство Џерси | 
* Дирује
* Екреус
* Ла Мот
* Менкјер
* Пјер де Лек
* Џерси

 |
|  |
| *Поврзано*: Шозе |

 |
**Грбот на САД** поседува своја предна и задна страна. Почесто се користи предната страна како симбол на САД на пасошите, амбасадите, воените обележја и разни знамиња. На банкнотите на Американскиот долар се користат двете страни на грбот. Грбот првпат е користен во 1782.

Предна страна
-------------

На предната страна се наоѓа белоглав орел со раширени крилја, кој во едната канџа држи тринаесет стрели, додека пак во другата канџа држи маслинови гранки кои заедно претставуваат дека САД има желба за мир, но и дека секогаш ќе биде спремен за војна. Орелот во клунот го држи натписот "*e pluribus unum*" (еден од многуте). Над главата на орелот се наоѓаат тринаесет ѕвезди кои се поставени во формацијата 1-4-3-4-1. На средината се наоѓа знаменце со тринаесет вертикално поставени линии (црвени и бели) коишто ги претставуваат Соединетите Американски Држави.

Задна страна
------------

Задната страна на грбот
На задната страна се наоѓа „недовршена" пирамида која што го има „окото што гледа се" наместо врв. Во дното на пирамидата е напишана годината MDCCLXXVI (1776). Над пирамидата се наоѓа натписот "*Annuit Cœptis*" (Ги Поддржа Нашите Почетоци), додека пак од левата страна се наоѓа натписот "*Novus Ordo Seclorum*" (Нов Светски Поредок).

Повторување на бројот тринаесет
-------------------------------

Бројот тринаесет се појавува на повеќе места на грбот, што ги претставува тринаесетте првобитни колонии. А тие се:

* 13 ѕвезди во круг над орелот
* 13 траки во средината на грбот
* 13 стрли во канџите на орелот
* 13 Букви во поимите "*e pluribus unum*" i "*annuit coeptis*"
* 13 список на маслиновото гранче
* 13 маслинки на маслиновото гранче
* 13 слоеви на цигли на пирамидата
* 13 страници на траката со поимот "*novus ordo seclorum*"
* 13 црвено бели полиња на знамето на Америка.

Поврзано
--------

* Знаме на САД
* Грбови на сојузните држави на САД

Надворешни врски
----------------

* Страница за американскиот грб

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Грб на Северна и Средна Америка  |
| --- |
|  |
| Независни држави | 

Антигва и Барбуда **·** 
Бахами **·** 
Барбадос **·** 
Белиз **·** 
Гватемала **·** 
Гренада **·** 
Доминика **·** 
Доминиканска Република **·** 
Ел Салвадор **·** 
Јамајка **·** 
Канада **·** 
Костарика **·** 
Куба **·** 
Мексико **·** 
Никарагва **·** 
Панама1 **·** 
САД **·** 
Свети Винцент и Гренадини **·** 
Свети Кристофер и Невис **·** 
Света Луција **·** 
Тринидад и Тобаго1 **·** 
Хаити **·** 
Хондурас
 |  |
|  |
| Зависни територии | 

Американски Девствени Острови **·** 
Ангвила **·** 
Аруба1 **·** 
Бермуда **·** 
Бонер **·** 
Британските Девствени Острови **·** 
Гваделуп **·** 
Гренланд **·** 
Кајмански Острови **·** 
Клипертон **·** 
Курасао **·** 
Мартиник **·** 
Монтсерат **·** 
Наваса **·** 
Порторико **·** 
Саба **·** 
Свети Вартоломеј **·** 
Свети Евстахиј **·** 
Свети Мартин (Франција) **·** 
Свети Мартин (Холандија) **·** 
Свети Пјер и Микелон **·** 
Туркс и Кајкос
 |
|  |
| 1 територии кои понекогаш се сметаат за дел од Јужна Америка. |

 |
илустрација од германско издание на Батрахомиомахија од 1878 година
***Батрахомиомахија*** (грчки: Βατραχομυομαχία, од βάτραχος, жаба, μῦς, глушец и μάχη, битка) или ***Битката на Жабите и Глушецот*** — комичен еп или пародија на Илијадата. Авторството се припишува на Хомер од страна на Старите Римјани, но според Плутарх ова е дело на Пигрес од Халикарнас, брат (или син) на Артемисија, кралицата на Карија и сојузник на Ксеркс. Некои научници денес сметаат дека е дело на анонимен поет од времето на Александар Македонски.

Содржина
--------

Глушец кој пие вода од езеро го среќава кралот на Жабите, кој го кани кај него дома. Додека кралот Жаба плива преку езерото, Глушецот седи на неговиот грб, се среќаваат со страшната водена змија. Жабата нурнува под вода заборавајќи на Глушецот, кој се удавил. Друг Глушец кој ја видел оваа случка од брегот на езерото, трча да ги извести сите за ова. Глувците се вооружуваат и на кралот Жаба му испраќаат гласник дека стапуваат во војна. Жабите го обвинуваат својот крал, а овој го негира инцидентот.

Во меѓувреме, Зевс гледајќи дека се подготвува војна, им вели на боговите да заземат страни, и посебно Атена да им помага на Глувците. Атена одбива, велејќи дека глувците ѝ сториле досега многу штета. На крајот боговите решаваат да гледаат без да се мешаат. Битката започнува, и Глувците надвладуваат. Зевс ги повикува раковите на помош за да се избегне целосно уништување на жабите. Немоќни да се борат против оклопот на раковите, Глувците се повлекуваат, и еднодневната бвојна завршува на зајдисонце.

Наводи
------

1. ↑  Plutarch. *De Herodoti Malignitate*, 43.
2. ↑  A. Ludwich (1896).

Надворешни врски
----------------

* Homer - Batrachomyomachia Архивирано на 24 јули 2011 г.
* Wiegran.de - Batrachomyomachia Архивирано на 14 октомври 2017 г.
* Βατραχομυομαχία - Greek Text

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 202098828
* LCCN: n85215581
* GND: 4144123-0
* SUDOC: 03121259X
* BNF: cb12247128z (податоци)
* BNE: XX3573618

 |

 |
**Битката кај Клермона** започнала на 1 февруари 1702 година. Оваа битка е дел од серијата војни за шпанското наследство. Конфликтот започнал помеѓу Австрија и Франција. По само пет месеци откако издвојувал победа, Евгениј Савоски одлучил да возврати на нападот на Франција. Австриската војска била статиционирана на запад, кај Клермона по текот на реката По. Егуен конфликтот го започнал во ноќта на 1 февруари, и го изненадил својот непријател Вилроа.

Битка кај Клермона
Австријците успеале да го заземат градот заробувајќи голем број од командантите на француската армија. Французите имале околу 1000 жртви. На француската војска и пристигнала помош од страна на Ирската бригада, која ја принудило на Австрија да се повлече.

Наводи
------

1. ↑  Clark, George B (2010). *Irish Soldiers in Europe, 17th-19th Century*. Mercier Press. стр. 51. ISBN 978-1856356626.
**Ана Карима**, родена *Тодора Велкова* (1871–1949) — бугарска писателка, преведувачка, уредничка и новинарка, правосудник и активистка за правата на жените. Таа била ко-основач на Бугарската женска унија и била нејзин претседател од 1901 до 1906 година.

Таа била ќерка на трговецот со пченица Тодор Велков и работела како учител. Во 1888 година се омажила за социјалистот Јанко Саказов. Таа дебитирала и станала позната како писателка во 1891 година. Во 1894 година, семејството се преселило во Софија, каде што таа станала активна во рамките на социјалните реформи. Во 1897 година, таа го основала друштвото Сузнание („Совест") и започнала да води кампања за образование на жените, од кои едната била да се отвори Универзитетот во Софија за жени. Од 1899 година, таа го уредувала весникот „Женски глас" со Јулија Малинова, а во 1901 година го коосновала Бугарскиот женски сојуз со Карима како нејзин прв претседавач. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган. Во 1906 година го напуштила Бугарскиот женски сојуз. Таа ја основала ривалската женска организација Равноправие („Еднакви права", 1908-1921) и ја обиколила земјата каде држела предавања за реформите во правата на жените. Во 1918 година го отворила првиот дневен центар за работни мајки во Бугарија. Од 1921 до 1928 година била протерана од политички причини.

Наводи
------

1. ↑  Haan, Francisca de; Daskalova, Krasimira; Loutfi, Anna (2006-01-01). *Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries* (англиски). Central European University Press. ISBN 978-963-7326-39-4.
2. ↑  Ruiz, Blanca Rodriguez; Rubio-Marín, Ruth (2012-06-07). *The Struggle for Female Suffrage in Europe: Voting to Become Citizens* (англиски). BRILL. ISBN 978-90-04-22425-4.
**Бошко Ников** (роден во  1946
 година во Кратово) — македонски инженер металург и стручњак за заштита на животната средина.

Животопис
---------

Бошко Ников се школувал во Скопје, каде што и дипломирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје. Магистрирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Белград (1980), а докторирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје (1995). Кратко работел на Технолошкометалуршкиот факултет во Скопје, а потоа во МХК „Злетово" во Велес, а бил и директор на сектор.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Ников*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1048. Text "series
" ignored (help)
**Битка кај Лавов** позната и како **Битка кај Лемберг** е прва прва голема битка помеѓу Русија и Австроунгарија во Првата светска војна. Битка се случувала од 26 август до 11 септември 1914 година. Русите го зазеле Лавов и напредувале за 160 километари на фронтот. Австроунгарска војска доживеала огромни загуби.

Вовед
-----

По поразот што Русите го доживеале во Источната Прусија, начелникот на генералштабит на австроунгарската војска Франц Конрад фон Хецендорф одлучил да започне офанзива во Галиција со план да ја искористи бројната сила во днос на Русите. Рускиот командант Николај Иванов ја очекивал офанзивата во близина на Лавов. Заради тоа ги кренал двете руски армии од југ и уште две што нападнале од север.

Битка
-----

Битката се водела на северен и јужен дел од фронтот. На северниот дел од фронтот Првата австроунгарска армија под команда на Виктора Данкл се движела кон Брест-Литовск, за да ја пресече железничката пруга Киев-Варшава. Данкл ја нападнал и потиснал Четвртата руска армија во Битка кај Красник. Десно од Првата австриска армија, Четвртата австри армија ја потиснала Петтата руска армија под команда на Павела Плехве.

На јужниот дел од фронтот австроунгарската војска под команда на Ковес напредувала. На јужниот дел од фронтот Иванов ја имал Третата армија под команда на Николаја Руск и Осмата армија под команда на способниот Алексеј Брусилов. Во Битката кај Гнила Липа од 26 августдо 30 август 1914 година Третата и Осмата руска армија реализирале голема победа врз австроунгарска војска. Австриска војска се нашла во хаос и долго не можела да се регрупира. Не им помогло ни тоа што Руси имале забавивање поради лошите патишта.

Битка кај Гнила липа
Бидејќи целата група на Ковек се повлекувала, Франц Конрад фон Хецендорф ги повлекол силите од северниот дел на фронтот, бидејќо сметал дека таму Русите веќе не претставуваат закана по поразот во Битката кај Красник. Меѓутоа Русите ја претчувствувале заканата, па Иванов наредил на Третата руска армија да нападне и да ја потисне австроунгарската војска, штом започнале преестувања на војската на југ во битката која се нарекува Битка кај Рав Рускај. Австроунгарските сили ја повикале во помош и Втората австриска армију од Србија, но веќе било соцна бидејќи бил разбиен целиот австриски фронт во Галиција, а Русите презеле контрола врз Лавов.

Резултати
---------

При повлекување на австроунгарската војска, војниците со Словенско потекло се предавале, а некои дури и заминувале на фронт на руска страна. До 11 септември Русите заробиле 130.000 австроунгарски војници. Австроунгарската војска имала 300.000 жртава, Русите ја поместиле линијата на фронтот за 160 километари кон Карпати, а австриската тврдина Пшемишл останала во опсада која траела Битка кај Пшемишл повеќе од 100 денови. Австроунгарската војска загубила многу обучени офицери, а победата го зајакнала моралот и јавното мислење кај Русите.

Наводи
------



1. ↑  Головин Н.Н. Русская армия в Великой войне: Начало войны и операции в Восточной Пруссии
2. ↑  Strachan, Hew (2001). The first World War. Volume I: to war. Oxford. стр. 281–357.
**Бошко Пејковски** ( 1922
 Бразда, Скопско ―  1945

 во Банова Јаруга, Хрватска) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Спомен-плоча за загинатите во НОБ во селото Бразда, на која се наоѓа ѝ името на Бошко Пејковски

Животопис
---------

Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против Германците и балистите на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Македонија, неговата Бригада ја продолжила борбата, за дефинитивното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Петнаесеттиот македонски корпус заминал за Срем, каде посетувал тримесечна воено-политичка настава. По пробивот на фронтот и разбивањето на германските сили, со својата единица ја продолжил борбата за конечното уништување на непријателот. Во една битка за ослободувањето на Банова Јаруга, храбро загинал во април 1945 година. Бил закопан на борбената позиција.

Поврзано
--------

* Пеце Пејковски
* Јован Пејковски
* Александар П. Пејковски
* Стојко С. Пејковски
* Блаже В. Пејковски
* Неделко С. Пејковски

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 111. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
2. ↑  Стојановски - Цоњче, Бојко (1999). *Скопско црногорие: од Бразда до Брњарци - III Книга*. Скопје: "Гоце Делчев". стр. 24. ISBN 9989-35-022-1.
Штанд на компанијата Баф на модна ревија за време на зимата во 2010 година
**Баф** (на англиски *Buff*) е вид на облека како марама која се користи како заштита при занимавање со спорт на отворено. Името го добила по фирмата која почнала да ги прави па од тогаш секој тип на марама со оваков облик се нарекува со ова име. Сепак право на името го има компанијата која ги создала, Buff S.A. во 1992 година и доаѓа од Игуалада, во близина на Барселона во Каталонија, Шпанија.

Баф го дизајнирал Жуан Рохас во 1991 година као заштита од ветер за време на возење на мотоцикл. Тоа е марама во облик на цевка од микрофибер тканина, која може да се обликува по желба. Може да се носи како капа, шал, трака за глава, бандаж, маска за лице, како марама во пиратски или сахара стил. Често ја носат рекреативни тркачи во текот на зима како маска преку устата и носот да би се заштитиле од директено вдишување на ладен воздух. Таа е доволно тенка за да при подлабоко вдишување не смета при вдишувањето, а бргу се суши, затоа што при вдишување поради кондензација лесно се навлажнува.

* Свиен баф со лого на произведувачотСвиен баф со лого на произведувачот
* Баф носен околу ракаБаф носен околу рака

Наводи
------

1. ↑  Stephen Regenold, *It's a hat, it's a scarf, it's a wind screen, it's a ...*, Seattle Post Intelligencer
2. ↑  "Мали историјат" Архивирано на 23 јуни 2008 г. Официјално мрежно место

Надворешни врска
----------------

* Buff.eu Матична страница  (англиски)
|  |
| --- |
|  |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Битки во текот на Втората балканска војна |
| --- |
|  |
| 
* Кукуш
* Дојран
* Брегалница
* Калиманци
* Кресна

 |

 |

 |

Воени операции пред почетокот на битката
----------------------------------------

Битката кај Калиманци
---------------------

Крај на Втората Балканска воjна
-------------------------------

Битка кај Кресна
Независно од тоа што бугарската армија ги опкружила грчките сили во Битката кај Кресна, а офанзивата на српските и црногорските сили била скршена во Битката кај Калиманци, таа немала како да ги искористи своите успеси, бидеjки на 28 јуни невмешаната до овоj момент во балканскиот конфликт Романија ја нападнала Бугарија во грб, а на 1 јули во напад против Бугарија се кренала и Отоманското Царство. На 18 јули бугарската влада побарала мир. Крај на воjната бил ставен со познатиот Букурешки договор од 10 август 1913 година.

Извори
------

1. 1 2  "Паметни битки и сражения", Николай Янакиев, "Сражението при Калиманската позиция", София, 1993, стр. 130.

Поврзано
--------

* Втора балканска војна
* Букурешки договор, 1913
**Волкашин и Марко** — македонска епска (јуначка) песна за Крале Марко.

Содржина
--------

Волкашин и Марко ја граделе црквата, посветена на архангел Михаил, над кулите во Варош. По девет години работа, кога црквата била завршена, на вратата се насликал Волкашин, а од завист, Крале Марко се насликал одлево. На осветувањето на манастирот, Волкашин и Марко го поканиле патријархот од Охрид, заедно со бројни попови, како и кралеви и обични луѓе. Гостите јаделе и пиеле три дена и три ноќи при што кралевите започнале да се фалат со своите јунаштва. Кога ги слушнал, Крале Марко не издржал и се пофалил дека е поголем јунак од татко му. Тогаш, Волкашин се налутил, ја извадил сабјата и почнал да го брка Крале Марко со намера да го убие. Сепак, Крале Марко не му се спротивставил, туку почнал да бега околу црквата и најпосле, се скрил внатре во неа. Лутиот Волкашин замавнал со сабјата и од вратата на црквата потекла крв. Тогаш, се појавил ангел и му кажал на Волкашин дека не ја удрил вратата, туку го ранил архангел Михаил во ногата. Поради гревот што го направил, ангелот го проколнал Волкашин да не види среќа, да му се распаднат кулите и манастирот здрав да не остане.

Наводи
------

1. ↑  *Јунак над јунаци - епски песни за Марка Крале*, Култура, Скопје, 1967, стр. 13-15.
Брен прикажан на биста.
**Брен** (**Brennus** или **Brennos**) бил поглавица на галското племе Сенони. Тој ги поразил Римјаните во Битката кај Алија (18 јули 390 година п.н.е.). Во 387 п.н.е. тој ја предводел војската на Кисалпска Галија при нападот на Рим и го освоил поголемиот дел од градот, што го држел неколку месеци. Бреновата окупација на Рим била единствена за време од 800 години кога градот бил окупиран од страна на не-Римска војска, пред освојувањето на градот од страна на Готите во 410 година од нашата ера.

Освојувањето на Рим
-------------------

„Брен и неговиот дел од пленот", Пол Жамен, 1893 година.
Во Битката на Алија, Брен ги поразил Римјаните, и влегол во самиот град. Сеноните го заробиле целиот град Рим освен Капитол, кој успешно се бранел. Според легендата Марк Манлиј Капитолин бил предупреден за галскиот напад од страна на светите гуски  на Јунона. Откако виделе дека градот им е опустошен, Римјаните се обиделе да ја откупат својата слобода од Бре, и се согласиле да платат илјада фунти во злато.

Поразот и смртта
----------------

Една верзија на приказната вели дека расправијата околу тоа какви тегови да користат при мерење на златото се оддолжила, така што истераниот диктатор Марко Фуриј Камил имал време да собере војска, да се врати во Рим и да ги протера Галите,  со што го спасил градот, а на Брен му рекол: "Non auro, sed ferro, recuperanda est patria", што се преведува како „не со злато, туку со железо народот ќе се обнови". Според Плутарх, по почетните борби на улиците во Рим, Галите биле истерани од градот, а потоа поразени осум километри надвор од градот, на патот кон Габи. 

Ливиј вели дека Сеноните при опсадата на Капитол биле погодени од болест и на тој начин биле ослабени за време на преговорите за откуп на Рим. Се смета дека таа болест била дизентерија, која заедно со други санитарни проблеми убила голем број на војници.

Наводи
------

1. ↑  John S. White, *Plutarch's Lives*, Biblo and Tannen, New York, 1966, p.124

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Брен (4 век п.н.е.)" на Ризницата ? |
**„Бегства"** (српски: *Бекства*) – југословенски филм од 1968 година, во режија на Радош Новаковиќ. Главните улоги ги толкуваат: Велимир Бата Живојиновиќ, Љуба Тадиќ, Славко Симиќ, Златко Мадуниќ, Раде Марковиќ, Ратислав Јовиќ и Слободан Алигрудиќ. Филмот е снимен според вистински настан кој се случил на 22 август 1941 година, кога група од 32 затворени комунисти успеала да побегне од затворот во Сремска Митровица.

Синопсис
--------

Кога започнува Втората светска војна, комунистите кои се затворени уште пред војната се соочуваат со опасноста да бидат стрелани, па затоа решаваат да избегаат од затворот. Тие почнуваат да копаат тунел, но се појавува вода која им го загрозува потфатот, така што им остануав само една можност — да побегнат напаѓајќи ги стражарите. Тогаш кај нив се појавуваат некои стари дилеми. Еден затвореник, кого го мачи комплексот на предавството, смета дека не заслужува да биде револуционер. Поради тоа, додека другите се подготвуваат на очајничкиот обид, тој ја бара смртта, но открива дека водата се повлекла од тунелот. На тој начин, на затворениците им е отворен патот кон слободата...

Наводи
------

1. ↑  РТС, Бекства (пристапено на 21.2.2023)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
*Осудата на Несториј во Советот на Ефес во 431 година*, скултура на Шарл-Антоан Бридан од 1787 година, во катедралата Нотр-Дам де Шартр.
**Антиохиска школа** — една од најголемите центри за изучување на библиската теологија во времето на доцната антика. Другата таква школа се наоѓала во Александрија. Седиштето на училиштето се наоѓал во истоимениот град, кој во тоа време претставувал еден од најзначајните во империјата.

Додека христијанските интелектуалци од Александрија го потенцирале алегоричкото толкувањето на Писмото и се насочувале кон Христологијата што го нагласува соединувањето на човечкото и божественото, оние во Антиохија се држеле до помалку буквално и повременатиполошка егзегеза и христологија којашто ја потенцира разликата меѓу човечкото и божественото во личноста на Исус Христос. Општо, школата се стремела кон она што може да се нарече, во прилично лабава смисла, адопционистичка христологија. Несториј, пред да стане Цариградски патријарх, бил монах во Антиохија и таму се зафатил со принципите на антиохиската теолошка школа.

Периоди
-------

Антиохиската школа најдобро е поделена во три периоди:

### Ран период (на почетокот на 4 век)

Најстариот автор познат во овој период е Теофил Антиохиски. Потоа има јаз од 1 век и во првата половина на 5 век има три познати автори на антиохени: најпознат е Евсевиј Емески; други претставници се Акакиј Кесариски и епископот Теодор Хераклејски.

### Среден период ( 350-433 )

Овој период вклучува најмалку три различни генерации: Диодор Тарсијски, кој водел школа што можеби ја основал. Меѓу неговите ученици, најпознати се Јован Златоуст и Теодор Мопсуестијски. Главната фигура на третата генерација бил Несториј Цариградски.

### Доцен период (по 433)

По Советот во Ефес (431), Антиохиската школа изгубила дел од престижот. Меѓутоа, по Советот во Калцедон (451), антиохиската школа станала единствено теолошко училиште во рамки на источното и западното христијанство, каде што древноисточните цркви го прифатиле Александриската теолошка школа. [] Очигледно се познати само две години подоцна автори: Василиј Селевкијски и Генадиј Цариградски

Наводи
------


1. ↑  Cross, F. L. ed. The Oxford Dictionary of the Christian Church. New York: Oxford University Press. 2005, article *Adoptianism*
2. ↑  Cross, F. L. ed. The Oxford Dictionary of the Christian Church. New York: Oxford University Press. 2005, article *Nestorius*
Голтничен крајник
**Голтничен крајник** (латински: *tonsilla pharyngea*) кој се нарекува и **трет крајник**, **фарингеален крајник** или **аденоид** — лимфоидно-епителен орган кој се наоѓа на горниот ѕид на носниот дел на голтникот. Најголемите димензии ги достигнува околу петтата или шестата година, а потоа постепено се намалува и целосно исчезнува околу 25-тата година. Кога е целосно развиен, има овална форма. 

Фарингеалниот крајник е составен од голем број лимфни јазолчиња. Површината му е нерамна бидејќи е испресечена од т.н. крајнички јамички и крипти.

Во случај на патолошки промени, како што е зголемувањето на овој крајник, тој може да предизвика отежнато дишење или да влијае на развојот на носната шуплина, синусите, горната и долната вилица и евентуално градниот кош. Исто така, може да предизвика инфекции што може да се пренесат на дишните органи и средното уво преку Евстахиевата туба.

Поврзано
--------

* Крајници
* Непчен крајник
* Јазичен крајник
* Тубен крајник

Наводи
------

1. ↑  „ВОЈВОЂАНСКО ЗДРАВЉЕ Крајници су први чувар здравља целог организма". *Интернет портал новосадског листа Дневник*. Посетено на 2021-04-13.
2. ↑  Славољуб В. Јовановић, Надежда А. Јеличић (2000). *Анатомија човека – глава и врат*. Београд: Савремена администрација. ISBN 978-86-387-0604-4.
3. ↑  Славољуб В. Јовановић, Нева Л. Лотрић (1987). *Дескриптивна и топографска анатомија човека*. Београд, Загреб: Научна књига.

Надворешни врски
----------------

* Голтничен крајник на Ризницата ?