recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Фритаја
**Фритаја** (слов. *фритаја* или *фртаља*) — традиционално јадење од Истра, кое се подготвува во Хрватска и Словенија. Често се прави во пролет кога има доста свеж зеленчук и други зачински растенија, како на пр. диви шпаргли, хмељ, домати, младо лукче, голица, кои се додаваат на јајца. Може да се приготвува и во тек на целата година, но со додавање на пршута, печурки, колбаси,со бело или црно вино. Количината на состојките се одредува произволно, односно по потребите.

Името на ова јадење потекнува од млетачкиот збор *fritaia,* што значи пржен.

Варијанти
---------

Слично јадење познато како *fritaja* или *frtalja* е многу популарно во Западна Словенија, каде освен шпаргла се додаваат и разни зачински растенија.

Надворешни врски
----------------

* Фритаја со диви шпаргли (хрватски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Кружен танц на северот на Малави
**Тумбука** се етничка група која живее во Малави, Замбија и Танзанија. Тумбука, наречени и Каманга, или Хенга живеат на висорамнината помеѓу северозападниот брег на езерото Њаса (езеро Малаши) и долината на реката Луангва од источна Замбија. Тие зборуваат банту јазик, тесно поврзан со оние на нивните непосредни соседи, езерото Тонга, Чева и Сенга.

Митологија
----------

Во **митологијата на Тумбука**, Чиута (што значи „Голем лак") бил врховен творец и прикажан е на небото како виножито. Тумбука имаат многу митови кои претставуваат дел од нивното културно наследство. Овие митови, раскажувани ноќе околу огнот, честопати на придружба на тапани и хорски песни, имале за цел, меѓу другото, да ги научат децата на морално однесување.

Повеќето од овие митови ослабеле или се загубиле со текот на времето, но многу од нив сè уште остануваат. Секој од овие *видокони* (приказни) имаат морал зад нив. Во митологијата на Тумбука има спомнато три животни и тоа се *фулу* (желката), *калулу* (зајакот) и *чимбви* (хиената). Желката се смета за најмудро животно, хиената е негативен лик, а зајакот е умен и итар и него може да го победи само желката.

Религиозни верувања
-------------------

Религиозните верувања на Тумбука спаѓаат во две главни рамки: традиционални и христијански. Културните елементи на традиционалната религиозна рамка вклучуваат верба во далечен бог (Леза / Чиута) и во моќта на предците и вештерките. Пред британското владеење се сметало дека Леза е врховно битие, кое го создало светот и сè што е во него. Откако го создал светот, се повлекол од него, оставајќи ги човечките суштества да управуваат со своите работи. Духовите на предците биле оние кои влијаеле на работите на живеење и комуницирале со Леза. Се верувало и дека вештерките влијаат врз човечките работи. Волшепството вклучувало посебно знаење и употреба на лекови за да се постигне посакуваниот ефект. Доаѓањето на христијанските мисии што започнало во 1880-тите и тоа влијаело на религиозните убедувања во Тумбука. Денес повеќето Тумбука се христијани, но традиционалните верски форми остануваат дел од нивните верувања.

Наводи
------

1. 1 2  „Tumbuka | Encyclopedia.com". *www.encyclopedia.com*. Посетено на 2020-08-18.
2. ↑  „Tumbuka | people". *Encyclopedia Britannica* (англиски). Посетено на 2020-08-18.
**Фабија Евдокија** (околу 580-612) била византиска царица, прва жена на царот Ираклиј I.

Вистинското име на царицата било Фабија. Таа била ќерка на Рога, крупен земјопоседник од Егзархија Африка.

Фабија била свршена за идниот цар Ираклиј уште додека тој престојувал во Африка, каде што неговиот татко, Ираклиј бил егзарх на Картагина. Во 608 семејството на нејзиниот свршеник застанало на чело на бунт против царот Фока. Под непознати околности Фабија и мајката на Ираклиј, Евфименија биле заробени од Фока во 610 година. Двете жени биле затворени во манастирот Неа Метаноја и биле користени од Фока како заложници, за да се откаже Ираклиј од неговите планови за опсада на Цариград.

Двете жени најверојатно биле ослободени од приврзаниците на партијата на *Зелените* и биле предадени на Ираклиј на островот Калоними. Ова му овозможило на Ираклиј да ја продолжи борбата против царот Фока. Ираклиј влегол со војниците во Цариград без никаков отпор и го убил Фока.

На 5 октомври 610 Ираклиј бил крунисан за цар во црквата Свети Стефан во имперторския палата. Фабија и царот се венчале малку подоцна истиот ден. Потоа Фабија го прифатила името Евдокија и титулата августа.

Таа на царот Ираклиј му родила две деца:

* Евдокија Епифанија (родена на 7 јули 611 година)
* Ираклиј Константин (роден на 3 мај 612 година)

Фабија-Евдокија починала на 13 август 613 година. Според хрониката на патријархот Никифор причината за смртта била епилепсија. Патријархот Никифор раскажува дека на погребот на царицата станало инцидент, кој јасно ја покажала популарноста на Евдокија меѓу населението. Една слугинка започнала да плука преку еден од прозорците од горниот кат на дворецот додека погребната поворка поминувала покрај неа. Збеснатата толпа веднаш ја фатиле на слугинката и ја изгориле жива.

Евдокија била погребана во црквата Свети Апостоли во Цариград.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Претходник**Леонтија** | **Византиска царица**610–612 | Наследник**Мартина** |
Темпл Грандин
**Темпл Грандин** (Бостон, 29 август 1947 година ) е американски доктор на науки (гранка на сточарство ) и професор на Државниот универзитет во Колорадо, автор на бестселер и советник во сточарската индустрија за однесување на животните. Како личност со високофункционален аутизам, Грандин е призната и како активист за аутизам и пронаоѓач на машини за гушкање (или) дизајнирани да ги смират преосетливите лица. Според нејзиниот живот, снимен е филмот *Темпл Грандин* во 2010 година.

Детството, младоста и образованието
-----------------------------------

Грандин е родена во Бостон, семејство на Ричард Грандин и Јусташи Катлер.И дијагностицирале аутизам кога имала само две години (1950). На неа и било дијагностицирано оштетување на мозокот и присуствувала на предучилиште каде, според нејзино мислење, и предавале добри учители. Мајката на Грандин разговарала со доктор, кој предложил говорна терапија, а таа ангажирала дадилка која минувала часови играјќи со Грандин и нејзината сестра. По завршувањето на училиштето во Хемпшир кантри, интернат за талентирани деца во Ринг (Нов Хемпшир), во 1966 година, Грандин ги завршила своите додипломски студии по психологија на факултетот Френклин Пирс. Во 1970 година, магистрирала сточарство на Државниот универзитет во Аризона во 1975 година, потоа докторирача на Универзитетот во Илиноис (*Urbana-Champaign*). Во 1989 г. Грандин го примила почесниот докторат на Ветеринарниот колеџ во Онтарио на Универзитетот во Гелф во Онтарио (Канада) на собранието во 2012 година каде била главен говорник. 

 Темпл Грандин на ТЕД (2010)

Кариера
-------

Грандин е филозофски водач на движењето за благосостојба на животните и движењето за права на луѓето со аутизам. Двете движења ја наведуваат нејзината работа за благосостојба на животните, неврологијата и филозофијата. Таа го разбирала анксиозното чувство што доаѓа од заканите од животната средина и чувството на отфрлање и страв што и давал мотивирација да работи хумано со добитокот. Нејзината деловна мрежна страница промовира подобрување на стандардите во кланиците и сточарските фарми. Во 2004 година, таа беше наградена со Наградата Прога во категоријата „визионер".

Една од нејзините најважни есеи е за благосостојбата на животните, во која таа претпоставува дека животните се технички сопственост на нашето општество, на кое законот конечно дава етичка заштита или права.

Приватен живот
--------------

Грандин вели дека „делот од другите луѓе кои имаат емотивни врски не е дел од неа", и таа никогаш не се омажила или немала деца. Покрај работењето во сточарството, за доброто на животните и за правата на луѓето со аутизам, нејзините други интереси вклучуваат и јавање коњи, научна фантастика, филмови и биохемија. Таа ја опишува социјализацијата со другите како „здодевна" и не е заинтересирана за читање или гледање на емотивни проблеми или врски.

Наводи
------

1. ↑  IMDB
2. ↑  Franklin Pirs
3. ↑  Grandin

Надворешни врски
----------------

* Грандин
* Тед
* ПЕТА
**Темпо** — израз во музиката за да се опише брзината, а често и начинот на кој изведувачот треба да го изведе музичкото дело или некој дел од композицијата. По правило, ознаките за темпото се бележат нaд петтолинието и директно на местото каде што започнува нивниот ефект.

Обележување и читање
--------------------

Ознаката за темпото е претставена преку италијански збор или термин, кој ја опишува брзината и начинот на изведување. Дури и не многу искусен музичар има претстава за брзината со која треба да се изведе музичкото дело, засновано врз самиот збор, и тоа чувство се продлабочува и се подобрува со понатамошно искуство. Начинот за одредување на темпото е да се одреди бројот на oтчукувања што треба да поминат за една минута. Ова обично се означува со записот „ознака на единица мерка = број на единица мерка во минута" во загради, по горенаведениот збор на италијански. Пример: За прецизно почитување на темпото, најчесто се користи уред наречен метроном.

* Мерка единица е четвртина нота=120 удари во една минутаМерка единица е четвртина нота=120 удари во една минута

Знаци за темпо
--------------

По правило ознаките за темпото се бележат лево во најгорниот дел, над петтолинието, но, може да се најдат и на други делови од музичкото дело каде што е потребно. Некои од ознаките се следниве:

* andante-средно (76-108bpm)
* adagio-бавно со голема експресија (66-76bpm)
* allegro-брзо (124-156bpm)
* presto-брзо,многу брзо (160-200 bpm)
* moderato-умерено (108-120bpm)
* largo-бавно и широко (40-60bpm)
* grave-многу бавно (25-45 bpm)

Наводи
------

1. ↑  „темпо" — Дигитален речник на македонскиот јазик
Местоположба на Тафеа во Вануату.
**Тафеа** (бислама: *Tafea*) е една од шестте покраини во Вануату. Тафеа ги опфаќа најјужните острови во државата. Името на покраината потекнува од првите букви на петте најголеми острови во покраината: **Т**ана, **А**нејтјум, **Ф**утуна, **Е**романго и **А**нива.

Историја
--------

Јасур, на островот Тана.
Знаме на покраината Тафеа.
За разлика од останатите покраини на Вануату, територијалниот интегритет на оваа административна единица не е променет уште од колонијалниот период. Сепак, во тоа време покраината се именувала или како **Јужен округ** или само како **Тана**. Денес административен центар на покраината е Исангел, а во колонијалниот период бил Ленакел.

Во 1970-те на островот Тана се појавило сепаратистичко движење за независност на Тана. Самопрогласувањето било на 24 март 1974 година. Ова движење било задушено по противењето на Франција и воспоставувањето на Англо-францускиот кондоминиумот на 29 јуни 1974.

Во 1980 година имало и друг обид за сепаратизам, со самопрогласувањето на независната Тафеа на 1 јануари 1980. Британските сили интервенирале на 26 мај 1980 и така останале дел од Вануату.

Географија
----------

Покраината има население од 32,540 и површина од 1,628 км2. Главниот остров, но според површина втор, е Тана. На Тана живеат околу 80% од населението на покраината. Најголемо село е Ленекел, а административен центар на покраината е Исангел.

Најголемите три острови се дел од Меланезија, а Анива и Футуна се дел од Полинезија.

Острови
-------

Островите во покраината се:

| остров | гл.село | површина(км2) | население | врв | висина(метри) | координати |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **T**ана | Ленакел | 565 | 28,799 | Тукосмера | 1,084 | 19°29′15″S 169°19′50″E﻿ / ﻿19.48750° ЈГШ; 169.33056° ИГД﻿ / -19.48750; 169.33056﻿ (Tanna) |
| **А**нива | Икаокао | 8 | 341 | – | 42 | 19°15′01″S 169°36′04″E﻿ / ﻿19.25028° ЈГШ; 169.60111° ИГД﻿ / -19.25028; 169.60111﻿ (Aniwa) |
| **Ф**утуна | Ихсија | 11 | 513 | Татафу | 666 | 19°31′47″S 170°13′08″E﻿ / ﻿19.52972° ЈГШ; 170.21889° ИГД﻿ / -19.52972; 170.21889﻿ (Futuna) |
| **E**романго* Вете Манунг
 | Потнарвин | 975 | 1,950 | Сантоп | 886 | 18°48′50″S 169°07′22″E﻿ / ﻿18.81389° ЈГШ; 169.12278° ИГД﻿ / -18.81389; 169.12278﻿ (Erromango) |
| **A**нејтјум* Ињек
 | Анелгаухат | 162 | 915 | Инреров Атахејн | 852 | 20°11′18″S 169°49′34″E﻿ / ﻿20.18833° ЈГШ; 169.82611° ИГД﻿ / -20.18833; 169.82611﻿ (Anatom) |
| Тафеа | Исангел | 1,721 | 32,549 | Тукосмера | 1,084 | 19°30′S 169°30′E﻿ / ﻿19.500° ЈГШ; 169.500° ИГД﻿ / -19.500; 169.500﻿ (Tafea) |

Наводи
------

1. ↑  2009 Census Summary release final Архивирано на 21 декември 2013 г. - Government of Vanuatu
2. ↑  Vanuatu Census of Population 2009

Надворешни врски
----------------

* Вануату Травел: Тафеа

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Вануату Покраини во Вануату |
| --- |
|  |
| 
* Малампа
* Пенама
* Санма
* Тафеа
* Торба
* Шефа

 |

 |

Координати: 19°30′S 169°30′E﻿ / ﻿19.500° ЈГШ; 169.500° ИГД﻿ / -19.500; 169.500
Агол од улиците „Тахмеланкату" и „Хирвикату" во Тахмела.
**Тахмела** е градски округ во Тампере, Финска. Се наоѓа помеѓу Иле-Писпала и Пиники на брегот на езерото Пихејерви. Во Тахмела постои Спортскиот колеџ Варала. Има земјоделски парцели за изнајмување на брегот на Тахмела, а т.н. Тикварско движење (фински: Kurpitsaliike) било основано во 1998 година за да го брани продолжувањето на обработката на земјиштето во Тахмела.

Тахмела има голем извор со многу чиста вода до 1960-тите, од кој повеќе од 600 домаќинства во областите Писпала и Тахмела ја добивале својата вода за пиење. Водата била носена од задруга која работела до 1961 година. Покрај изворот, во Тахмела се наоѓа и Центарот за култура „Хирвитало".

 Центарот за култура „Хирвитало".
Тахмела е именуван по истоимената меѓа сместена во областа, изграден околу 1870 година. Меѓата се наоѓала покрај сегашната улица „Селининкату". Тахмела била префрлена од Општина Северна Пиркала во градот Тампере на почетокот на 1937 година. Дотогаш беше дел од густо населената Општинска заедница Писпала. Градскиот план на Тахмела бил потврден во 1945 година во исто време со планот на градот Писпала. Поетот Ирје Јилхе живеел во Тахмела во младоста и според него една од улиците во областа е именувана. Поранешното име на Тахмелската обиколница (*Tahmelan viertotie*) во 1945-1978 година било Валтакунантие, а потоа до 1996 година Тахмелски автопат (*Tahmelan valtatie*). Имињата се однесуваат, од една страна, на група куќи познати како „Кралството Вуоренма", а од друга страна, дека улицата требало да биде изградена како автопат, како Пасикивентие северно од Писпала, под тунелот кај Пиникискиот Срт. Во близина на Валикату се наоѓаат остатоци од тврдини изградени од руската војска за време на Првата светска војна, кои се протегале од Тахмела до гребенот Писпала. Името Хопанкату потекнува од блискиот рид за скијачки скокови, изграден во 1908 година и урнат во доцните 1980-ти.

Дополнителна книжевност
-----------------------

* Maija Louhivaara (1999). *Tampereen kadunnimet* (фински). Tampereen museot. ISBN 951-609-105-9.

Наводи
------

1. ↑  Kurpitsatalo Архивирано на 28 ноември 2021 г. (на англиски)
2. ↑  Retki Tahmelan viljelyspalstoille - Tampereen Vihreät (на фински)
3. ↑  YLE: Kurpitsaliike puolustaa palstaviljelyksiä rakentamiselta (на фински)
4. ↑  Louhivaara 1999, стр. 221. (на фински)
5. ↑  Aamulehti: Paljon keskustelua herättänyt Hirvitalo on nykytaiteen keskus keskellä Tampereen Tahmelaa – Kävimme katsomassa mitä talossa tehdään ja millaista siellä on (на фински)
6. ↑  Louhivaara 1999, стр. 226. (на фински)
7. ↑  Louhivaara 1999, стр. 218–219. (на фински)
8. ↑  Louhivaara 1999, стр. 228. (на фински)
9. ↑  Louhivaara 1999, стр. 225–226. (на фински)
10. ↑  Louhivaara 1999, стр. 227. (на фински)
11. ↑  Louhivaara 1999, стр. 221. (на фински)

61°29′55″ N; 23°42′55″ E﻿ / ﻿61.49848486765829° СГШ; 23.71518635886689° ИГД﻿ / 61.49848486765829; 23.71518635886689
**Хрипсиме Симоњан** (ерменски: Հռիփսիմե Սիմոնյան, 2 јануари 1916, Карс - 28 септември 1998, Ереван) — ерменска уметница и вајарка, кој дала непроценлив придонес во развојот на декоративната уметност и керамика. Нејзе ѝ била доделена наградата народен уметник на Ерменија во 1974.

Кариера
-------

Хрипсиме Симоњан е родена во 1916 година во Карс. Во 1945 година, таа дипломира на Академијата за уметност во Тбилиси, насока скулптура, минорна керамика. Од 1956 година ја преземала функцијата шеф на одделот за керамика на Државниот институт за уметност и театар во Ереван, а во 1977 година унапредена во професор. Во 1945 година, таа го започнала одделот за применета уметност во рамките на Здружението на ерменски сликари (уметник), што го водел до 1975 година. Кога фабриката во Ереван Кристал започнала масовно производство на кристали, Хрипсиме дизајнирала серија минијатури и садови. Нејзиниот творечки развој се одвивал од порцелански и глинени минијатури, до грнчарски садови со архитектонски форми, како и големи скулптури од глина, кои во моментов украсуваат јавни и општински згради, улици и паркови во Ереван и Москва.

Хрипсиме Симоњан е основач на ерменската применета уметност. Ерменија се изразува преку уметноста на Хрипсиме преку обликот и боењето на нејзината керамика, во одликите на украсите и во сликите што ја формираат основата на нејзините дела. Во својата уметност Хрипсиме Симоњан се осврнува и на литературата во Ерменија: националните митови и легенди, поезијата на Сајат-Нова и на Хованс Туманјан, нежните и богати стихови на Аветик Исахакијан, страствениот свет на сликите на Егише Чарентс.

Симоњан ја поврзувасвојата уметност со познати уметнички фигури и создаде цела галерија со портретни статуи на Арам Хачатуријан, Константин Сараџев, Аветик Исахакијан, Степан Зорјан, Зенаида Пали, Рубен Пароњан и други од 1950 до 1958 година.

Награди
-------

Учествајќи на бројни републички, федерални и меѓународни изложби таа освоила многу дипломи (Женава 1965, Фаенца (Италија) 1969, 1971, 1972, Вилнус 1971, Валарис 1970, 1972, 1978, 1980). Во Прага во 1962 освоила сребрен медал.

Изложби
-------

Одржала број лични изложби во Ереван (1943, 1947, 1966 и 1996), во Москва (1967), во Киев (1976) и во Тбилиси (1982).

Семејство
---------

* Сопруг - Рубен Пароњан, хирург
* Син - Арцвин Григоријан, архитект

Галерија
--------

* „Девојчето од Ван", улица Абовјан, Ереван„Девојчето од Ван", улица Абовјан, Ереван
* „Арменухи", Парк на заљубените, Ереван„Арменухи", Парк на заљубените, Ереван
* „Мајчинство", Ереван, област Нор Норк„Мајчинство", Ереван, област Нор Норк
* „Пријатели", Ѓумри„Пријатели", Ѓумри

Поврзано
--------

* Список на ерменски уметници
* Список на Ерменци
* Култура на Ерменија

Наводи
------

1. ↑  *Who is who. Armenians. Biographical encyclopedia, volume 2, Yerevan, 2007*.
2. ↑  Степанян, Нонна (2007). *Искусство Армении: черты историко-художественного развития* (руски). Изд-во "Галларт. ISBN 978-5-269-01059-5.
3. ↑  Ион Деген. Панегирик Александру Малинскому
4. ↑  The first statue in Lovers park
**Островот Фајава** (познат и како **Васау**) е еден од Лојалтските Острови, во архипелагот Нова Каледонија, кој припаѓа на прекуморската територија на Франција во Тихиот Океан. Островот е дел од комуната (општина) Увеа, во покраината Лојалтски Острови, Нова Каледонија.

Фајава островот лежи во атолот Увеа, неколку метри надвор од преминот кој ги поделува островите Увеа и Мули. Малиот остров Фајава има површина од само 0,2 км². На пописот во 1996 година на островот живееле 42 лица.

Координати: 20°42′33″S 166°28′10″E﻿ / ﻿20.70917° ЈГШ; 166.46944° ИГД﻿ / -20.70917; 166.46944

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија / од областа на географијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Фаун** (латински: *Faunus*) - домашен бог во римската митологија, бог на полињата и заштитник на стадата од волците. Тој бил грд рибар кој во една прилика ја пренесол (Венера) преку водата и таа му се оддолжила така што му ја вратила младоста, т.е. го претворила во убаво момче. Подоцна, во него се вљубила поетесата Сафо. 

Кип на Фаун

Фаун како тема во уметноста
---------------------------

* „Мермерниот фаун" - роман на американскиот писател Натаниел Хоторн од 1859 година.

Наводи
------

1. ↑  „Beleške", во: Erazmo Roterdamski, *Pohvala ludosti*. Beograd: Rad, 2016, стр. 112.
2. ↑  „Beleške", во: Erazmo Roterdamski, *Pohvala ludosti*. Beograd: Rad, 2016, стр. 116.
3. ↑  Vidosava Janković, „Natanijel Hotorn", во: N. Hotorn, *Skerletno slovo*. Beograd: Rad, 1964, стр. 205.
**Фаусто Покар** (итал. *Fausto Pocar*) (р. 1939) — италијански правник и претседател на Хашкиот трибунал. Тој е професор по меѓународно право на Миланскиот универзитет. Од 1984 до 2000 бил член на Комитетот за човекови права на ООН, со кој претседавал од 1991 до 1992. Покар служел и во италијанската делегација во Генералното собрание на ООН во Њујорк, како и во Советот за човекови права на ООН во Женева на неколку наврати. Во 1999 бил назначен а судија на Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија (Хашкиот трибунал), и служи како негов претседател од 2005. Покар членува и во апелационата комора на Меѓународниот кривичен суд за Руанда од 2000 г.

Наводи
------

* Меѓународен кривичен суд за Руанда Архивирано на 16 февруари 2005 г. (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 3797581
* LCCN: n81078620
* ISNI: 0000 0001 1587 2942
* GND: 138483590
* SUDOC: 059786272
* BIBSYS: 98001816
* NKC: mub2016904337
* BNE: XX889036
* CiNii: DA05489677

 |

 |



  


|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ИталијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа биографска статија за правник е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.* |
**Таип Таипи** (албански: *Taip Taipi*; Асамати, Ресенско, 26 октомври 1924

 - Белград, 19 октомври 2001

) — македонски и југословенски политичар, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Таипи е роден на 29 октомври 1924 година во преспанското село Асамати. Завршил Правен факултет. Бил учесник во НОБ од 1941 година како заднински соработник, а потоа, од јули 1943 година, бил борец во Битолско-преспанскиот партизански одред, во Првата, а потоа во Третата македонска ударна бригада, од каде преминува во Четвртата македонска албанска бригада.

По Ослободувањето бил на разни раководни должности во ЈНА до 1956 година, а потоа бил стручен соработник и секретар на Сојузното јавно обвинителство од 1956 до 1966 година, републички секретар за правосудство на СРМ (1966 - март 1969) и пратеник во Соборот на народите на Собранието на СФРЈ во 1970 година. Умира во Белград, Србија на 19 октомври 2001 година.

Наводи
------

1. ↑  „Македонска енциклопедија", МАНУ, Скопје, 2009, 1463 стр.
2. ↑  Нешо Маркоски „Беличица во пламен", „Полог", Тетово, 1975, 13 стр.
Одисеј ја враќа Хрисеида  
Клод Лоран, 1644
**Хрисеида** (грчки: *Χρύσηίς*, латински: *Chryseis*) е ќерка на Аполоновиот свештеник Хрис од градот Хриса во Мизија.

Во Старогрчката митологија постоеле уште две Хрисеиди:

* Хрисеида - Една од Океанидите, ќерка на Океан и Теја.
* Хрисеида - Ќерка на кралот Беотија, се омажила за Херакловиот син Онесипи.

Митологија
----------

Ахилеј ја заробил Хрисеида, кога го освоил мизискиот град Теба, во поход на Троја, а таа, при поделбата на заробените жени припаднала на заповедникот на ахејската војска Агамемнон. После некое време во таборот на ахејската војска се појавил таткото на Хрисеида Хрис и многу пријателски расположен понудил голем откуп за својата ќерка. Агамемнон го одбил откупот и го протерал Хрис со навредливи зборови. Кога се вратил во градот, навредениот Хрис се обратил на богот Аполон со молба да му помогне, а бидејќи Хрис бил свештеник на богот Аполон, тој лут бидејќи му го навредиле свештеникот, испратил чума на ахејската војска.

Кога Агамемнон ништо не презел за да го омилостиви Аполон, Ахилеј ја повикал војската на која гледачот Калхант ѝ соопштил дека Аполон ќе биде омилостен само ако Агамемнон ја врати Хрисеида на татко ѝ Хрис. Агамемнон се разлутил, и се нафрлил на Калхант, но Ахил го спасил. Агамемнон го навредил Ахил кој го бранел Калхант. 
Агамемнон сепак за да ја спаси својата војска од чума ја вратил Хрисеида дома, но како надомест за изгубената жена од Ахил ја зел неговата миленичка Брисеида.

Овој судир меѓу Ахил и Агамемнон е и во основата на Хомеровата „*Илијада*".

Наводи
------

1. ↑  Замаровски 1985, стр. 153. sfn error: no target: CITEREFЗамаровски1985 (help)
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Polyommatus|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

**Тиркизниот синец** (*Polyommatus (Plebicula) dorylas*) е пеперутка од видот на пеперутки синци.

Распространетост
----------------

Оваа пеперутка живее во Јужна Европа, Мала Азија, Урал и Кавказ. Пеперутката живее на места со надморска висина од 500 до 2000 метри.

Опис
----

Распонот на крилјата на пеперугата е од 15 до 17 мм. Горната страна на крилјата е воглавно во сина боја. Основната боја е светлосина, промешана со темносина. Вените на крилјата се во светлосина боја. Рабовите на крилјата се во бела боја, а има и црна бордура. Телото на пеперугата е во светлосина боја, а антените во црна и бела. Долната страна на крилјата е во сосема друга боја, односно кремаста. Крилјата се исшарани со црни, портокалови и бели дами со различна големина и форма. Рабовите повторно се бели со тенка црна бордура. Возрасните единки летаат од мај до септември и имаат по две генерации.

Подвидови
---------

Подвидови на пеперугата се:

* *Polyommatus dorylas magna* Bálint, 1985 (Романија)
* *Polyommatus dorylas castilla* (Fruhstorfer, 1910) (Шпанија)
* *Polyommatus dorylas armenus* (Staudinger, 1871) (Кавказ)

Наводи
------

1. ↑  Seitz, A. Seitz, A. ed. Band 1: Abt. 1, *Die Großschmetterlinge des palaearktischen Faunengebietes, Die palaearktischen Tagfalter*, 1909, 379 Seiten, mit 89 kolorierten Tafeln (3470 Figuren) *Оваа статија содржи текст од овој извор, кој е во јавна сопственост.*

Надворешни врски
----------------

* Пеперутки во Европа
* Lepsit

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Таксонски назнаки | 
* Википодатоци: Q961170
* BioLib: 51494
* BOLD: 82092
* Fauna Europaea: 440924
* GBIF: 5140311
* iNaturalist: 207669
* IRMNG: 11242565
* LepIndex: 206029
* NCBI: 265384

 |

 |
**Филогенетското дрво** (**еволуционо дрво**, **дрво на животот**) е дрво кое ги одразува еволуционите поврзаности меѓу различните видови или други ентитети кои имаат заеднички предок.

Филогенетско дрво засновано на rRNA гени
Врвовите на филогенетското дрво се делат на три класи: листови, јазли и (максимум еден) корен. Листовите се крајните врвови, т. е. тие врвови кон кои се насочува само една линија; секој лист претставува некој вид на жив организам (или објект кој подлежи на еволуција, како на пример, домен на белковината). Секој јазол претставува еволуциски настан: разделување на видот-предок на два или повеќе видови кои понатаму еволуираат независно. Коренот го претставува заедничкиот предок на сите набљудувани објекти. Линиите на филогенетското дрво се нарекуваат ,,гранки‘‘.

Идејата за ,,дрвото‘‘ се појавила во раните размислувања за животот, како процес на развиток од попрости кон посложени форми. Современите еволуциони биолози и натаму го користат дрвото како илустрација на еволуцијата, односно го прикажуваат развитокот и потеклото на видовите.
Библиотека на универзитетот
**Универзитетот за национална и светска економија** е најголемиот и најстариот економски универзитет во Бугарија. Наследник е на **Слободниот универзитет за политички и економски науки**, формиран во 1920 година  На универзитетот се изучуваат економски, правни, менаџерски, информациски и социјални специјалности - 45 во редовна форма, што го прави и најголемиот економски универзитет во Југоисточна Европа.

Универзитетот во својот состав вклучува 8 факултети, 3 институти и 14 центри.

Внесениот кредитен систем на универзитетот овозможува студентите од целиот свет да земаат наставни кредити од УНСС, и тие завршуваат со диплома од странски универзитети во одредени програми. Универзитетот издава Aлманах, годишник и зборник "Научни трудови", научно списание "Економски и социјални алтернативи" и весникот "Економист", а од 2009 година - "Весник на УНСС".

Наводи
------

1. ↑  "Вестник на УНСС", бр. 6015, 2015 г. стр. 1.
2. ↑  *Министерски указ № 2155/05.07.1920 г.*

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на УНСС
**Храстник** (словенечки: *Hrastnik*) — град во средна Словенија. Градот е центар на општината Храстник. Градот е дел од историскиот регион Штаерска. Градот сега е вклучен во Засавскиот статистички регион.

Историја
--------

Во минатото, мнозинството жители на градот биле вработени во индустријата за стакло, јаглен или хемиската индустрија. Денес, фабриките за стакло и хемикалии сè уште работат, но многу луѓе одат на работа и во соседните градови како што се Трбовље или Загорје на Сава. 

Јагленот започнал да се ископува во Храстник во 1822 година. Производството било ограничено до 1849 година, кога градот бил поврзан со Австриската јужна железница. Храстник е познат и по производството на стакло. 

Првото училиште било отворено во Храстник во 1860 година. Првично во него се школувале само децата на рударите, но станало јавно училиште во 1872 година. Во 1879 година била изградена посебна училишна зграда. Училиште на германски јазик било основано во 1907 година и работел до крајот на Првата светска војна.

Цркви
-----

Парохиската црква во градот е посветена на Христос Кралот и припаѓа на Римокатоличката епархија Цеље. Изградена е во 1936 година. Втората црква на југот на градот, која припаѓа на истата парохија, е посветена на Богородица од планината Кармил. Датира од 16 век, а е реновирана во 17 век.

Наводи
------

1. ↑  „Občina Hrastnik". *www.hrastnik.si*. Посетено на 2021-11-26.
2. ↑  Savnik, Roman (1976). *Krajevni leksikon Slovenije, vol. 3*. Ljubljana: Državna založba Slovenije. pp. 109–112.
3. ↑  „RKD.SITULA.ORG". *rkd.situla.org*. Посетено на 2021-11-26.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 20 јуни 2012 г.
* Храстник на Geopedia

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во Општина Храстник |
| --- |
|  |
| 
* Бобен
* Брдце
* Брница
* Горе
* Дол кај Храстник
* Кал
* Ковк
* Криштандол
* Крнице
* Марно
* Плеско
* Подкрај
* Прапретно кај Храстник
* Студенце
* Турје
* Унично
* **Храстник**
* Чече
* Шавна Печ

 | Грб на Општина Храстник |

 |
**Филозофска трибина** е прво филозофско списание во Македонија во издание на ННСГ за филозофија при Филозофскиот факултет (Скопје) и Секцијата за филозофија при Друштвото за филозофија, социологија и политикологија на СРМ.

Историја
--------

Првиот број беше насловен „Билтен на списанието „Филозофска трибина", Секција за филозофија при Друштвото за филозофија, социологија и политикологија на СРМ" (мај 1978). Списанието ги имало следниве рубрики: студии и есеи; големи текстови; од наставно-образовната дејност; прикази и осврти; библиографија.

Редакција и издавачка политика
------------------------------

Во Редакцијата и Советот на списанието учествувале многубројни дејци како од филозофијата, така и од областа на сродните науки, меѓу кои: Љубомир Цуцуловски, Ферид Мухиќ, Виолета Панзова, Ана Димишковска, Денко Скаловски, Иван Џепароски, Александар Стаматов, Љупчо Митковски, Дејан Донев, Трајче Стојанов, Бошко Караџов, Ана Дишлиеска-Митова и други.

Со свои трудови и есеи во списанието биле застапени: Ферид Мухиќ, Александар Ускоков, Стефан Марковски, Бошко Караџов, Марија Тодоровска, Мирко Ѓошевски, Стефан Сидовски, Мартин Поповски, Вангел Ноневски, Владо Камбовски, Витомир Митевски, Весна Томовска, Денко Скаловски, Драгор Заревски, Светлана Камџијаш и други.

Од 2014 година издавач на списанието „Филозофска трибина" е Филозофското друштво на Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „Филозофска трибина". *Macedonism*.
2. ↑  „Промоција на новиот број на „Филозофска трибина"". *МРТ*. 12 февруари 2014.
**Филоксен Еретриски** (грчки: Φιλόξενος ὁ Ἐρετριεύς) ― сликар од Еретрија. Тој бил ученик на Никомах Тебански, чија брзина во сликарството ја имитирал, па дури и ја надминал, откако открил нови и брзи методи на боење. Сепак, Плиниј наведува дека неговата слика не била потчинета од ниедна, прикажувајќи битка на Александар Македонски против Дариј, која ја насликал за кралот Касандар.

Александаровиот мозаик, за кој се верува дека е копија на оригиналот на Филоксен.
Слична тема е претставена и во прославениот Александаров мозаик пронајден во Куќата на Фаунот, Помпеја. Како ученик на Никомах, кој работел околу 360 п.н.е. и како сликар на Битката кај Ис (333 година п.н.е.), или тоа би можело да биде Битката кај Гавгамела во 331 п.н.е. И двајцата имаат барања. Филоксен мора да работел во времето на Александар, околу 330 п.н.е. па наваму. Зборовите на Плиниј, „Касандро е крал" (*Cassandro regi*), ако се сфатат буквално, ќе покажат дека датумот на неговата голема слика мора да бил по 317 или 315 година п.н.е. за време на владеењето на Касандар во Македонија.

Наводи
------

1. ↑  Плиниј Постариот: *breviores etiamnum quasdam picturas compendiarias invenit*, *Natural History* xxxv. 10. s. 36. § 22.

 Оваа статија вклучува текст од објавено дело кое сега е во јавна сопственост:Smith, William, уред. (1870). „потребно е име на статијата". *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*.CS1-одржување: ref=harv (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 96115771
* ULAN: 500063648

 |

 |
**Философската логика** е изучувањето на филозофските аспекти на логиката. 
Овој поим е спротивен на поимот *математичка логика*, и од развитокот на математичката логика во доцниот XIX век, во филозофската логика спаѓаат највеќето теми кои традиционално ја сочинувале самата логика.
Се занимава со карактеристични поими како инференција, рационална мисла, вистина (точност) и содржина на мислите, на најфундаментален можен начин, и се обидува да ги моделира по пат на современата формална логика. 

Овие поими се повикувањето, предикацијата, идентитетот, вистината, негацијата, квантификацијата, егзистенцијата, неопходноста, дефиницијата и наложбата. 

Философската логика *не се* занимава со психолошкиот процес при размислувањето, или пак со чувствата, претставите и сл.
Се занимава само со оние ентитети — мисли, реченици или тврдења — кои можат да бидат точни или неточни.
Иако како таква нема допирни точки со филозофијата на умот и филозофијата на јазикот.
Готлоб Фреге се смета за основачот на современата филозофска логика.

Меѓутоа не сета филозофска логика користи формални логички техники.
Солидно голем дел од нив се напишани на природен јазик.
Една дефиниција популарна во Британија е дека филозофската логика е обид за решавање на општи филозофски проблеми кои произлегуваат кога користиме или мислиме на формална логика: проблемите за егзистнцијата, неопходноста, аналитичноста, а приоричноста, тврдењата, идентитетот, предикацијата и вистинитоста (вистинитоста).
Од друга страна филозофијата на логиката се занимава со метафизичките и епистемолошките проблеми на наложбата, валидноста и доказот.
Private business university in NetherlandsПредлошка:SHORTDESC:Private business university in Netherlands

**Нинроде Бизнис Универзитет** (abbreviated as *NBU*; холандски: *Nyenrode Business Universiteit*) е холандски бизнис унверзитет и е еден од петте приватни универзитети во Холандија. Основан е во 1946 година, се наоѓа на голем имот во градот Брукелен, помеѓу Амстердам и Утрехт. Образовната институција е именувана позамокот Ниенроде, каде што и се наоѓа. Ниенроде е основан под името „Холандски институт за обука за странство" (НОИБ на холандски јазик) од реномирани приватни холандски компании, вклучувајќи ги КЛМ, Шел, Унилевер, Филипс и Акзо Нобел со цел - „За бизнис, по деловно работење". Основањето било резултат на идејата на директорот на КЛМ, Алберт Плесман.

Академски
---------

Наводи
------

1. ↑  „Castle: Coat of arms & colors". Nyenrode Business University. Посетено на 2019-09-22.
Цртеж од ракописот на *Филоколо* (Оксфорд, Библиотека *Бодлијан*)
***Филоколо*** (изворно *II Filocolo)* е роман напишан од Џовани Бокачо помеѓу 1335-1336. Се смета дека е првиот роман на италијанската литература напишан во проза. Тој е заснован на многу позната приказна во своето време, *Флуар и Бланшефлор*.

„Френклиновата бајка" во „*Кантенбериските приказни*" на Џефри Чосер се заснова *на „Филоколо".*

Ова дело потекнува од младоста на Бокачо; тоа е напишано за време на неговиот престој во Неапол во 1336 година.

Двајцата протагонисти се Флорио, син на кралот на Шпанија и Бјанкифјоре, сирак. Бидејќи пораснале заедно, тие се заљубени и принудени се да претрпат многу авантури и несреќи што ги делат. На крајот, по многуте патувања на Флорио во потрага по неговата љубов под псевдонимот Филоколо, тие се обединети.

За време на престојот во Неапол, Флорио, спречен од бурно море, шета покрај гробницата на Вергилиј, каде се наоѓа привлечен од мелодијата што доаѓа од соседната градина. Тука тој се среќава со Калеоне (кој го претставува самиот Бокачо), кој е дел од „благородната бригада" и го поканува Флорио да им се придружи. Друг член на групата е Фјамета (Марија д'Акино) која е избрана за нивна кралица. Секоја од групите, пак, предлага љубовно прашање. Овој дел е особено значаен затоа што ја предвидува шемата на *Декамерон*.

Материјалот е извлечен од познатата традиција; авантурите на Флуар (Флорио) и Бланшефлор (Бјанкифјоре) биле добро познати во Европа како и оние на Тристан и Изолда. Во Италија имало позната песна во *отава рима со* наслов „*Cantare di Florio e Biancifiore"* (*Песна за Флорио и Бјанкифјоре*). Сепак, Бокачо направил карактеристична верзија на приказната, започнувајќи го неговиот нов прозен стил.
Главната зграда на Универзитетот во 1917 година, која била демолирана во 1968 година од страна на социјалистичката администрација
**Универзитетот во Лајпциг** се наоѓал во Германија и бил еден од најстарите универзитети во Европа. Тој бил основан на 2 декември 1409 година отприлика опфатила четири факултети.Славните студенти на овој универзитет се: Готфрид Вилхелм Лајбниц, Јохан Волфганг Гете, Фридрих Ниче, Рихард Вагнер, Ангела Меркел и деветте добитници на Нобелова награда.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Универзитет во Лајпциг" на Ризницата ? |

* Мрежно место на Универзитетот во Лајпциг
* издавачката куќа *Leipziger Universitätsverlag*

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Стортинг** (норвешки: *Stortinget* (во буквален превод: Големото нешто)) е Норвешки врховен законодавен дом, основан во 1814 година со Уставот на Норвешка. Седиштето му е во Осло. Еднодомниот парламент има 169 членови и се избира на секои четири години врз основа на пропорционална застапеност на партиските листи во деветнаесет изборни единици со повеќе пратенички места.

Со собранието заседава претседател, кој од 2009 година има пет потпретседатели и сите заедно го сочинуваат Президиумот. Членовите на Стортинг се распоредени во дванаесет постојани комисии како и четири процедурални комисии. Тројца народни правобранители директно му одговараат на парламентот, односно на Парламентарната комисија за надзор на разузнавањето и Канцеларијата на главниот ревизор.

Парламентарнaта демократија била воведена во 1884 година, при што членовите во Стортинг биле поделени во две внатрешни комори (Лагтинг и Оделстинг) со што де факто Норвешка имала дводомен парламент. По уставен амандман од 2007 година, ваквата практика била укината и стапила на сила по изборите во 2009 година.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* 

* Стортинг на Ризницата ?
* Матична страница  (in English)
* Ekspert om opplysningsplikten: Slik er reglene for hva statsråder må fortelle i Stortinget [expert about *opplysningsplikten* (or obligation to disclose): Such are the rules for ministers, in regard to what (they) must tell Stortinget] (20 November 2020) Dagsavisen

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* ISNI: 0000 0004 0448 3580

 |

 |
***Филозофски истражувања*** (германски: *Philosophische Untersuchungen*; англиски: *Philosophical Investigations*) е дело на филозофот Лудвиг Витгенштајн, објавено, посмртно, во 1953. Во него, Витгенштајн расправа за најразлични проблеми и загатки од полето на семантиката, логиката, филозофија на математиката, филозофија на псхиологијата и филозофија на умот. Главното тврдење во книгата е идејата дека повеќето поимни нејасности околу јазикот и неговата употреба се коренот на повеќето филозофски проблеми, противречејќи и оспорувајќи голем дел од изложеното во неговото прво дело *Логичко-филозофски трактат* (1921).

Витгенштајн ја оспорува тезата дека повеќето проблеми подлежат на неколкумина поврзани претпоставки за природата на јазикот, кои пак претпоставуваат посебна идеја за суштината на јазикот. Тој ја отфрла оваа идеја како премногу општа. Според него, една ваква есенцијалистичка дефиниција на јазикот е претесна да ги собере сите различни нешта кои луѓето ги прават со јазикот. Книгата почнува со цитот од Августин, кој е еден од првите филозофи кои ја бранат тезата:

> Секој збор означува предмет—речениците се комбинација од зборови. Кај оваа јазична претстава ја сретнуваме следнава идеја: Секој збор има значење. Ова значење е поврзано со зборот. Секој збор стои за некаков предмет.
> 
> 

Во остатокот од книгата тој се обидува да ги покаже недосатоците на оваа теорија, земајќи примери од историјата на филозифијата кои произлегуваат како резултат на оваа кратковидна претстава. Филозофски истражувања е доста влијателно дело, особено во аналитичката традиција на филозофија, каде многумина го сметаат за едно од најбитните дела на XX век, кое продолжува да биде проучувано од најразлични филозофи.

Наводи
------
**Хрватски стрип**  како уметност почнал да се развива пред Втората светска војна.

Хрватскиот стрип, благодарение на повеќе уметници, и ден денес има светско реноме, тука пред се е Андреа Мауровиќ.

Покрај неговиот огромен и исклучително уметнички издражан стрип цртеж, поистакнати претставници се и: Валтер Неугебауер, Дубровко Матковиќ , Винко Бариќ, Никола Листеш, Борис Талијанчиќ, Штеф Бартолиќ, Ивица Беднјанец, Жарко Бекер, Фердо Бис, Едвин Биуковиќ, Владимир Делач, Радован Девлиќ, Недељко Драгиќ, Душко Гачиќ, Сергеј Нироновиќ Головченко, Франо Готовац, Златко Гргиќ, Игор Кордеј, Никола Костелац, Жељко Лорданиќ, Дарко Мацан, Јулио Радиловиќ, Ото Реисингер, Есад Рибиќ, Милан Тренц, Крешимир Зимониќ, Алем Ќурин, Јулије Јеласка и други.

Татко на хрватскиот стрип е Андрија Мауровиќ. На 12 март 1935 година, загрепскиот весник „Новости" го објавил првото продолжение на она што тие им го претставиле на своите читатели како „роман во слики" - првиот хрватски стрип Вереница на мечот.

Во 1950 година, група автори се појавиле околу загрепскиот хумористичен весник „Керемпух".
Понатаму во континуитет, различни автори и од различни генерации се поврзувале со одредени списанија кои постојано биле отворени за соработка со стрип авторите а и како издавачи кои го афирмирале стрипот воопшто.

Наводи
------

1. ↑  Povijest stripa
2. ↑  STRIP U HRVATSKOJ[*мртва врска*]
3. ↑  Hrvatski strip i strip u Hrvatskoj

Надворешни врски
----------------

* Zadarski list Stripovi Julija Jelaske na svjetskom tržištu
Знамето на УНЕСКО
**УНEСКO** (англиски: *United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization* = „Организација за образование, наука и култура на ООН") — специјализирана агенција на Обединетите Нации основана на 16 ноември 1946 год. Основната цел на Организацијата е да придонесува за мирот и стабилноста промовирајќи соработка меѓу нациите преку образованието, науката и културата како метод за подобрување на универзалното почитување на правдата, законите, човековите права и основните слободи.

Главното седиште на УНЕСКО се наоѓа во Париз, но постојат уште 53 канцеларии ширум светот. Досега организацијата има 193 земји членки и 11 придружни членки. УНEСKO делува во пет главни програми: образование, природни науки, социологија, култура и комуникации. УНEСKO спонзорира проeкти за писменост, развој на техниката и педагогијата, интернационални науки, проeкти поврзани со регионалната културна историја, проeкти со кои с промовира културната разноликост и програми кои ги поддржуваат меѓународните договори за заштита на светското културно наследство.

Република Македонија стана членка на УНЕСКО на 28 јуни 1993 год. Под заштита на организацијата кај нас е регионот на Охрид со неговите културни, историски и природни реткости.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на УНЕСКО
* Профил на Македонија на УНЕСКО
* УНЕСКО Култура
* Светско наследство
* UNESCO — Програма за комуникации и информации

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 139500314
* LCCN: n79054523
* ISNI: 0000 0004 0452 3255
* GND: 2023755-8
* SELIBR: 271969
* SUDOC: 026402696
* BNF: cb11865674b (податоци)
* BIBSYS: 90052506
* ULAN: 500218573
* HDS: 030729
* NLA: 35561043
* NDL: 00288564
* NKC: kn20010711459
* BNE: XX129211
* CiNii: DA0040362X

 |

 |
**Ставре Тодоров Чамуровски** (1924 во Кукуречани, Битолско — октомври 1944 во Прилеп) — македонски партизан, учесник во НОБ.

Животопис
---------

Ставре Тодоров Чамуровски е роден во 1924 година во селото Кукуречани. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил на 11 септември 1944 година. Бил борец во составот на петтата македонска бригада. Загинал во октомври 1944 година кај Прилеп.

Наводи
------


1. ↑ . Милош Константинов, Тодорка Спанкова (1958). Зборник на паднатите борци во народноослободителната борба од битолската околија. Битола. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: друго (link)