recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Линшепиншка катедрала** — соборна црква во шведскиот град Линшепинг, епископско седиште на Линшепингската епархија вона шведската црква. Се наоѓа спроти замокот Линшепинг.

Историја
--------

Денес црквата е стара околу 800 години. Сепак, нејзината историја започнува во 11 век, со изградба на дрвена црква. Подоцна, околу 1120 година, била изградена камена црква, базилика со големина од околу половина од денешниот објект.

Околу 1230 година станало неопходно да се изгради поголема црква, бидејќи базиликата била премногу мала. Црквата била проширена на исток, со нов хор и трансепт. Овие делови остануваат како дел од сегашната црква. Од тој период е и сегашниот олтар.

Следното проширување на црквата било направено по крунисувањето на кралот Валдемар, во 1251 година. Главната зграда беше неодамна конструирана, а црквата ја доби сегашната должина од 110 метри и висина од 107 метри.

На почетокот на 15 век, 1408–1420, биле изградени готските капели, со големи прозорци и сводови во облик на ѕвезда. Капелите биле именувани по Свети Андреј (подоцна преименуван по Света Марија), Свети Никола Хермани и Свети Томас Бекет.

Пожарот го оштетил покривот на црквата во 1546 година и повторно во 1567 година. Во периодот од 1747 до 1886 година кулата била реконструирана неколку пати. Во 1967 година бил обновен обликот на покривот од 17 век. Покриен е со бакарна обвивка, од чија корозија е создадена зелената боја.

Катедралата е застапена на насловната страница на албумот *Opus Eponymous* од Ghost, чиј основач, Тобијас Форџ, е роден во Линшепинг.

Галерија
--------

* Линшепиншката од околу 1690–1710 година.Линшепиншката од околу 1690–1710 година.
* Од северОд север
* Катедралата однадворКатедралата однадвор
* Внатрешност од запад, 2003 годинаВнатрешност од запад, 2003 година
* Внатрешноста со амвон и олтаротВнатрешноста со амвон и олтарот
* Жртвеник.Жртвеник.
* Мозаикот над порталотМозаикот над порталот
* Архитектонски деталиАрхитектонски детали

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Линшепиншка катедрала" на Ризницата ? |

* Мрежно место
Бучелато
**Бучелато** е сицилијанска кружна торта. Бучелато содржи смокви и јаткасти плодови. Традиционално се поврзува со празникот Божиќ во Сицилија.

Не треба да се меша со другата традиционална торта лучесе, кое е со исто име, бучелато (ди лука) иако и двете се слатки лепчиња во облик на прстен кои содржат захаросани овошни лушпи.

Наводи
------

1. 1 2  Gillian Riley, *The Oxford Companion to Italian Food* (Oxford University Press, 2004, p. 194.
2. ↑  Carol Field, *Celebrating Italy* (W. Morrow and Company, 1990), p. 284.
3. ↑  Anna Del Conte, "Buccellato" in *Gastronomy of Italy* (rev. ed.: Pavilion Books, 2013).

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Толчник
**Толчник** (англиски: *muddler*) е барменско помагало кое се користи слично како кујнскиот толчник, и служи за гмечење или мешање на овошја, билки и/или зачини на дното на чашата за да го ослободат својот вкус, арома или масла.

Три познати коктели во кои се употребува толчник при приготвувањето се мохито кое се прави со светол рум, кајпириња која се прави со кашаса (како и кајпирошка, варијанта на кајпириња која се приготвува со вотка наместо рум и ментол џулеп кој се прави со бурбон виски.

Поврзано
--------

* Аван и толчник

 *Оваа статија за помагало кое се користи при приготвување на јадење или пијалак е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**Владислав Маркович Илич-Свитич** е еден од првите јазичари во светот кој се занимавал со македонскиот јазик и се смета за основоположник на македонстиката во тогашен СССР.

Роден е во Киев на 19 септември 1934 година. Загинал во сообраќаjна несреќа на 22 август 1966 година во Москва.
Студирал на филолошкиот факултет на МГУ 1952-1957 година, на славистичкото одделение. Неговт ментор бил професорот С.Б.Бернштеjн. Илич-Свитич беше лингвист-компаративист, се занимаваше со словенска диjалектологиjа, автор е на широко позната ностратичка теориjа за роднински врски меѓу индоевропските, картвелските, семито-хамитските, старо-индиските, уралските и алтаjските јазици.
Автор е (заедно со Диме Толовски) на првиот македонско-руски речник со граматички прирачник (Москва 1963).

Македонистички трудови на В.М.Илич-Свитич
-----------------------------------------

1. *(статиjа)* **О стадиях утраты ринезма в юго-западных македонских говорах** // „Вопросы славянского языкознания„, 6, 1962, Москва).
2. Д. Толовски и В.М. Иллич-Свитыч. **Македонско-русский словарь.**  30000 слов. Под ред. Н.И.Толстого. С приложением краткого грамматического справочника, составленного В.М.Илличем-Свитычем. Государственное издательство иностранных и национальных словарей, Москва, 1963; 576 с.
Бурида
**Бурида** е супа или чорба од морска храна во италијанската кујна од Лигурија која е во северна Италија. Некои препарати можат и да се бавно варени, додека другите се готват за релативно кратко време (9–10 минути). Исто така е опишан како и чорба, или како сличен по текстура на чорба.

Состојки и подготовка
---------------------

Примарните состојки на Бурида вклучуваат и морска храна, супа од риба, домат, кромид и лук. Традиционално, супата се служи со суви, тркалезни лепчиња за леб, кои се натопени во неа. Може да содржи неколку видови риби, а дополнителните морски плодови може да вклучуваат јагула, лигњи, школки или шкампи. Едноставните рецепти може да се готват само со сушен бакалар и компир.

Сорти
-----

*Бурида ала Џеновезе* е варијација која се подготвува со истите основни состојки, а може и да вклучуваат и ракчиња и октопод. Опишана е како и „традиционално јадење од Џенова ". Бурида е поврзана и со бурид, рибна супа од Прованса и „Бурида" од Сардинија, јадење кое е направено од месо од ајкула.

Наводи
------

1. 1 2  *Perfect Order*. стр. 74.
2. ↑  *Soup: A Way of Life*. стр. 260.
3. ↑  *A Ligurian Kitchen*. стр. 105.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Панцероти
**Панцероти**, е вкусен производ кој потекнува од централна и јужна италијанска кујна, кој наликува на мало калцоне, и по формата и по тестото што се користи за неговата подготовка. Терминот обично се однесува на пржени производи, а не на печиво печено во рерна, иако *калцони* и *панцероти* често се мешаат еден со друг.

Етимологија
-----------

Именката *панцерото* доаѓа од деминутив на *панца*, регионална варијација на италијанската *панциа*, што се однесува на карактеристичното отекување на пецивото кое наликува на надуеност на стомакот.

Иако етимолошки поврзан, зборот пансоти се однесува на сосема поинакво јадење од панцероти, означувајќи еден вид равиоли што е типично за Џенова.

Панцеротите се исто така популарни во Соединетите Држави и Канада, каде што често се нарекуваат *панзероти* или *панзароти* како еднина именка.

Италија
-------

Панцеротите потекнуваат од Јужна Италија и Средна Италија, особено во апулиската кујна. Тие се во основа мали верзии на *калцони*, но обично се пржени, наместо во рерна, поради што се познати и како *калцони фрити* или *пица фрити* во Италија, најчесто во Кампанија. Во некои делови на Апулија, како што се Молфета и Мола ди Бари, панцеротите, исто така, се нарекуваат *Фрители*, додека во Бриндизи се познати како *фрит.*

Најчести полнења за овој производ се доматите и моцарелата. Излупените цели домати се цедат и се сушат за да се користат како фил, бидејќи со користење на несушени домати тестото ќе се скине поради влагата. Други филови се кромидот запржен во маслиново масло и зачинет со солени аншоа и каперси, или мортадела и проволон сирење.

Различен рецепт за панцероти е *панзероти ди пате*, специјалитет од Саленто кој се состои од крокети од пире од компири.

Северна Америка
---------------

Панцеротите се конзумираат и во Северна Америка, каде што биле увезени од Јужноиталијански имигранти во времето на Италијанската дијаспора.

Што се однесува до нивната форма, тие можат да бидат во различни големини. Тие се составени од тесто исполнет со различни количини на топено сирење моцарела, сос од домати и разумен број филови, кои потоа се превиткуваат и се пржат длабоко. 

### Канада

Од средината на 1960-тите години, панцеротите станале популарна брза храна во Канада. Комерцијализираните замрзнати верзии се нарекуваат Пица Покетс или Пица Попс.
**Виктор Владимирович Виноградов** (12.01.1895 – 04.10.1969, Москва) е руски јазичар и филолог кој претседавал со Советот за лингвистика по Втората светска војна.

Учители на Виноградов во Институтот за историја и филологија биле Лев Шерба и Алексиј Шахматов, но идеите на Чарлс Бели имале најголемо влијание врз него.

Тој станал познат како научник на руската литература, испитувајќи го стилот и јазикот на руските класични писатели, вклучувајќи го Александар Пушкин, Николај Гогољ, Михаил Лермонтов и Ана Ахматова. Во 1926 година тој се ожени со Надежда Малишева (1897-1990), професорка по пеење.

Од јазичаричка гледна точка, Виноградов се смета како добар критичар на руските формалисти, од кои со многумина бил пријател. По преселувањето од Ленинград во Москва во 1929 година, тој бил вмешан во ,,славистичкиот заговор" и протеран во Вијатка во 1934 година. Две години подоцна му било дозволено да се приближи некако до главниот град, во Можајск, но бил прогонет во Сибир по инвазијата на Хитлер на Русија во 1941 година.

Откако Сталин слушнал за дејствувањето на Јазичаричкиот сојуз на чело со Николас Мар и неговите следбеници, Виноградов бил назначен како директор на Институтот за лингвистика во 1950 година. Подоцна бил избран во Советската академија на науките, а се здобил и со Сталиновата награда. Овој ненадеен пресврт на судбината ги радувал властите, што било докажано со неговото учество на познатото судење на Синиавски и Даниел. Зголемувањето на моќта на Виноградов ги ставило неговите следбеници (Сергеј Ожегов и Наталија Шведова) во познатото академско школо на Лингвстичкиот совет. Институтот за руски јазик сè уште го носи неговото име.
Анелети ал Форно
**Анелети ал форно** (печени анелети) се вид печени тестенини наречени тестенини ал форно типични за Палермо и неговата провинција, но исто така широко распространети во остатокот од Сицилија.

Одлики
------

Анелетите може да се најдат во комерцијални објекти, ресторани, ресторани, фритези, барови со сувомесни производи, но се консумираат и како семејно јадење особено на празници поради долгата подготовка.

Тестенините што се користат за приготвување на печени јадења со тестенини се анелети (тестенини во облик на прстен) од околу еден сантиметар и со дебелина слична на букатините. Во основа на ова јадење има посебен рагу сличен на оној од Болоња, кој во областа Палермо речиси секогаш се прави со додаток од грашок. Меѓу многуте варијанти на овој начин на подготовка, некои од нив вклучуваат употреба на шунка, тврдо варено јајце во внатрешниот фил, други користат сирење моцарела, или сирење пекорино. Во некои гастрономии може да се најде и во поединечни порции, локално наречени „тимбалети", кои се подготвуваат во алуминиумски садови со облик на скратен конус.

Наводи
------

1. ↑  „Anelletti al forno". *vivasicilia.com*. Архивирано од изворникот на 2014-04-07. Посетено на 2023-03-23.
2. ↑  „Anelletti al Forno". *esplorasicilia.com*. 29 March 2011.
3. ↑  „Ricetta Anelletti al forno". *GialloZafferano.it*. Посетено на 1 April 2014.

Поврзано
--------

* Тестенини ал форно
* Палермо
* Сицилијанска кујна

Други проекти
-------------

* Collabora a Wikimedia Commons</img> Заедничките на Wikimedia Commons ги опфаќаат сликите или алтри-датотеките во **Anelletti forno**
Неаполски сос
**Наполскиот сос**, исто така наречен **сос од Наполи** или **сос Наполетана**, е колективното име дадено (надвор од Италија) на различни основни сосови на база на домати, добиени од италијанската кујна, кои често се служат над или покрај тестенините.

Во Неапол, неаполскиот сос едноставно се нарекува **ла салса**, што буквално во превод значи **сос**. Може да се вклучат босилек, ловоров лист, мајчина душица, оригано, зрна бибер, каранфилче, маслинки и печурки во зависност од преференциите на вкусот. Некои варијанти вклучуваат моркови и целер. Надвор од Италија, основниот сос е вегетаријански, иако може да се додаде месо, како мелено говедско месо или колбас. Спротивно на тоа, во Италија, јадењето со сос што го носи Неапол во неговото име е сос наречен неаполски рагу.

Многу Италијанци не знаат што е неаполски сос, особено во врска со имињата на некои рецепти како што е, на пример, „шпагети наполитана". Самото име, всушност, не е ни напишано на соодветен италијански.

Потекло
-------

Историски гледано, првиот италијански готвач кој вклучува сос на база на домати, (*Современиот стјуард*), е напишана од италијанскиот готвач Антонио Латини и објавена во два тома во 1692 и 1694 година. Латини му служел како управител на првиот министер на шпанскиот вицекрал на Неапол.

Наводи
------

1. ↑  „La passata di pomodoro fatta in casa".
2. 1 2  Elizabeth David, *Italian Food* (1954, 1999), p 319, and John Dickie, *Delizia! The Epic History of the Italians and Their Food*, 2008, p. 162.
3. ↑  Alan Davidson, "Europeans' Wary Encounter with Tomatoes, Potatoes, and Other New World Foods" in *Chilies to Chocolate: Food the Americas Gave the World*, (University of Arizona Press) 1992.
4. ↑  Olver, Lynne. „Origins of Italian tomato sauce". *The Food Timeline*. Посетено на 23 April 2011.
**Михајло Михајлович Коцјубински** (украински: *Михайло Михайлович Коцюбинський*), (17 септември 1864 – 25 април 1913) бил украински писател. Неговите дела го опишувале типичниот украински живот на почетокот на 20 век. Првите дела на Коцјубински биле опишани како пример за етнографски реализам, но неговиот стил на пишување станал сè пософистициран со текот на времето. Така, тој се развил во еден од најталентираните украински импресионисти и модернисти.

Животопис
---------

Тој пораснал во Виница, Бар и неколку други градови и села во Украина. Неговиот татко бил службеник и често патувале. Михајло учел во Шархородското релиско училиште од 1876 до 1880 година. Тој ги продолжил своите студии во Камјанечко-подолската богословија, но во 1882 година тој бил избркан од училиштето поради неговите политички активности за време на социјалистичкото движење. Во меѓувреме, тој зел учество во укранското национално движење.

Смрт
----

Поради неговите срцеви проблеми, Коцјубински поминал долг период во различни болници, поточно во периодот од 1909 до 1911 година. За време на истиот период, тој ја посетил Грција и Карпатите. Во 1911 година, тој се стекнал со пензијата. Тој се стекнал со пензијата во период кога имал кревко здравје и умрел две години подоцна.

Наводи
------

1. ↑  „Kotsiubynsky, Mykhailo". Encyclopedia of Ukraine. Посетено на 2011-01-01.

Поврзано
--------

* Украинци
* Украински јазик
* Украинска литература

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Украина е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 46803069
* LCCN: n81008007
* ISNI: 0000 0000 8379 3763
* GND: 118777629
* SELIBR: 248847
* SUDOC: 03031707X
* BNF: cb12175779g (податоци)
* BIBSYS: 90519810
* NLA: 35938352
* NKC: jn20000603446
* BNE: XX1143215
* CiNii: DA03303734

 |

 |
**Берит Анднор** (родена на 20 ноември 1954 година) е шведска социјалдемократска политичарка. Таа била министерка за социјални работи на Шведска 2004–2006 година.

Биографија
----------

Берит Анднор пораснала во работничко семејство во Гетеборг, а таа и нејзината сестра биле првите на нејзиното семејство на кои им била дадена можност да се здобијат со високо образование. Таа има универзитетска диплома за социјална работа од Универзитетскиот колеџ во Естерсунд (сега Универзитет во Средна Шведска ) во Јемтланд, и оттогаш живее во регионот.

Во 1980-тите, таа работела како директор на службите за социјална заштита во општина Берг. Во 1982 година, таа била избрана во окружниот совет, а од 1986 до 1991 година, таа седнала во неговиот извршен одбор, што бил почеток на нејзината кариера како политичар со полно работно време. Во 1991 година, таа била избрана во Риксдагот за пратеник. Таа избрала да ја фокусира својата работа како парламентарец на прашањата за родовата еднаквост и политиката на пазарот на трудот.

Оттогаш, Анднор извршувала голем број високи функции, како што се потпретседател на Парламентарното собрание на Советот на Европа, 1996-1998 година, и претседател на шведскиот национален одбор за пазарот на трудот, 1997-2000 година. Таа, исто така, беше член на извршниот комитет на Националната федерација на социјалдемократски жени во Шведска од 1995 до 2003 година.

Сепак, нејзиното име не било многу познато на јавноста кога премиерот Горан Персон ја поставил за министер за деца и семејства во 2002 година. На 1 ноември 2004 година, таа станала министерка за социјални работи.

Од октомври 2006 до 2010 година, таа била претседател на уставниот комитет на Риксдаг, а по изборите во 2010 година, таа го напуштила Риксдагот.

Во 2011 година, таа била назначена за гувернер на округот Блекинге со мандат од 1 октомври 2011 до 30 септември 2017 година. Таа го наследила Гунвор Енгстром .

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Владини канцеларии на Шведска – Берит Анднор
* Блог на Берит Анднор
* Берит Анднор на веб-страницата на Риксдаг (in Swedish)
Фотографија од ***Tool*** band 
***Tool*** — американска рок-група од Лос Анџелес. Основана во 1990 година, составот на групата ги вклучува вокалистот Мејнард Џејмс Кинан, гитаристот Адам Џоунс и тапанарот Дени Кери. Џастин Ченселер е басист на групата од 1995 година, заменувајќи го нивниот оригинален басист Пол Д'Амур. *Tool* има освоено четири Греми награди, изведено турнеи низ целиот свет и продуцирано албуми на врвот на топ листите во неколку земји.

До денес, бендот има издадено пет студиски албуми, едно ЕП и еден Бокс сет. Тие се пробиле со хеви-метал звук на нивниот прв студиски албум, *Undertow* (1993) и станале доминантен бенд во алтернативното метал движење со објавувањето на нивниот последователен албум *Ænima* (1996). Нивните напори да ја обединат музичката експериментација, визуелната уметност и пораката за лична еволуција продолжиле во *Lateralus* (2001) и *10.000 Days* (2006), стекнувајќи критичко признание и меѓународен комерцијален успех. Нивниот последен петти студиски албум, *Fear Inoculum*, бил објавен на 30 август 2019 година, со широко критичко признание. По објавувањето, бендот продал над 13 милиони албуми само во САД.

Поради вметнувањето на визуелна уметност од страна на *Tool* и долгите и сложени изданија, бендот е генерално опишан како стилистички-трансцендентен, и како дел од прогресивниот рок, психоделичниот рок и Арт рокот. Врската помеѓу бендот и денешната музичка индустрија е амбивалентен, и на моменти обележан со цензура и приватниот однос на бендот.

Наводи
------

1. ↑  „Tool by the Numbers: 10 Things to Know About the Band's Chart History". *Billboard*. Архивирано од изворникот August 7, 2019. Посетено на August 6, 2019.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* Веб -страница за уметност
* Tool на Curlie (англиски)
Фресан во март 2008 година
**Фросон** е најголемиот остров во езерото Сторшон, сместен западно од градот Естерсунд во Јемтланд, Шведска. Во текот на најголемиот дел од запишаната историја, Фросон бил регионален центар на Јемтланд и е локација на Фросо Рунестон, најсеверната во светот.

Шведскиот композитор Вилхелм Петерсон-Бергер имал летна куќа (и од 1930 година постојан дом) на островот. Во 1896 година, Петерсон-Бергер составил збир на пијано парчиња насловен *Frösöblomster* (*Цвеќиња на Фросон*), а неговата опера *Арнлјот* од 1910 година делумно се базира на рунските натписи на Фросо Рунестон.

Историја
--------

Фросон е именуван по нордискиот бог Фреир. Тоа е локацијата на "Фросо Рунестон", најсеверно подигната плоча во светот, која датира од 1030-1050 година. Фросон бил посебно *копирање* до 1974 година, но во тоа време беше споен со Естерсунд.

### Болница

Од 1915 до 1988 година, Фросон бил локацијата на Болница Фросо, државна психијатриска болница задолжена за грижа за пациенти од целиот Норланд. Практиките на болницата подоцна беа доведени во прашање, и се знае дека анонимно закопала најмалку околу 50 од нејзините пациенти.

Галерија
--------

* Црквата ФросоЦрквата Фросо
* рунски камен Фросорунски камен Фросо
* Фросо кулаФросо кула
* АеродромАеродром

Надворешни врски
----------------

* Фросон на Ризницата ?
**Габриел Јуркиќ**  (24 март 1886 година- 25 февруари 1974 година) бил хрватски уметник..

Роден е во Ливно, денешна Босна и Херцеговина, и починал во еден манастир близу до Ливно во 1974 година.

Постои галерија посветена на неговата работа во Ливно, а неговите слики се изложени и во Музеј на современа уметност во Загреб. Студирал на Академијата за уметности во Виена.

 Уверението на Габријел Јуркиќ од Виенската академија чувано во музејот Горица во Ливно
Во 1993 година, испечатена е поштенска марка издадена од администрацијата на Хрвати во Мостар.

Тој е дипломиран Академија за ликовни уметности Сараево.
Габријел Јуркиќ долго време важеше за миленик на уметничките критичари на неговото време, особено меѓу двете светски војни. Неговиот импресионистички израз сведочеше за убавината на регионот Ливно, кој секогаш имал нешто празнично, посебно и божествено на неговите слики. Најчестите теми на делата на Јуркиќ беа мотиви од областа Ливно, како и портрети на жени од најблискиот круг на неговото семејство: неговата мајка и неговата сопруга Штефица.

Тој е истакнат мајстор Пејзаж. Многу рано, тој дошол до еден вид понтилистички начин, техника со која го насликал едно од неговите најпознати дела „Самовилата на мојот народ".
Во последните 20 години од својот живот, маестро и неговата сопруга се пензионираа во Ливно, каде што продолжи да твори под покровителство на Францискански манастир Горица.

По познати работи
-----------------

Неговите најзначајни дела се „Платото во цут" и „Самовилата на мојот народ". Сликата „Плато во цут" ја покажува целата убавина на платото Купрес во текот на летните месеци. Денес, овие уметнички дела се зачувани како национално богатство во Уметничка галерија на Босна и Херцеговина во Сараево.

* „Портрет на Петар Тијешиќ"
* "Плато во цут"
* „Вилата на мојот народ"
* "Портрет на отец Јулијан Јелениќ"
* "Кипарис"
* „Мајка ми", акварел, 1913 година.
* „Зимски пејзаж", масло на картон, 1940 година

Наводи
------

1. ↑  „GABRIJEL JURKIĆ (1886. - 1974.)". Архивирано од изворникот на 2021-04-17. Посетено на 2021-04-12.
2. ↑  Gabrijel Jurkić jedan od najvećih likovnih umjetnika sa prostora Balkana.
3. ↑  Gabrijel Jurkić

Надворешни врски
----------------

* Jurkić's picture The Old Bridge in Mostar
**Еншепинг** (шведски: *Enköping*) е град во Шведска, во источниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамки на Упсалскиот округ, каде е втор град по големина и значење. Еншепинг истовремено е и седиште на истоимената општина.

Природни услови
---------------

Еншепинг се наоѓа во источниот дел на Шведска и на Скандинавскиот полуостров. Од главниот град на државата, Стокхолм, градот е оддалечен 80 километри северозападно.

**Релјеф** : Еншепинг се развил во областа Упланд. Подрачјето на градот е рамничарско до ридско, а надморската височина се движи од 10-30 м.

**Климата** во Еншепинг е континентална под влијание на морето и крајните ограноци на Голфската струја. Затоа, зимите се поблаги, а летата се посвежи во однос на дадена географска широчина.

**Води**: Еншепинг се развил во внатрешноста. Градот се развил на реката Еншепингсон, која непосредно јужно од градот се влева во езерото Меларен, трето по големина во Шведска.

Историја
--------

Подрачјето на Еншепинг било населено уште од времето на праисторијата. Од 13 век тоа е регионален пазар без поголемо значење.

Еншепинг доживеал преродба во средината на 19 век со поминување на железницата и доаѓањето на индустријата. Населбата добила градски права во 1883 година. година. Оваа благосостојба трае и до ден-денес.

Жители
------

Еншепинг денес е град со средна големина за шведски услови. Градот има околу 21.000 жители (податок од 2010 г.), а градското подрачје т.е. истоимената општина има околу 40.000 жители (податок од 2010 г.). Последните децении бројот на жиели во градот расте.

До средината на 20. век Еншепинг бил населен исклучиво со етнички Швеѓани. Меѓутоа, со населувањето во Шведска, населението во градот станало поразновидно, но повторно помало отколку што е случај со другите поголеми градови во државата.

Стопанство
----------

Денес, Еншепинг е современ индустриски град со посебно развиена индустрија. Во последните две децении особено се развиваат трговијата, услугите и туризмот.

Галерија
--------

* Главната црква во ЕншепингГлавната црква во Еншепинг
* Градски хотелГрадски хотел
* Стариот дел од градотСтариот дел од градот
* Градска куќа во ЕншепингГрадска куќа во Еншепинг

Надворешни врски
----------------

* Портал: Шведска

* Централен завод за статистика на Шведска - податоци за општините и населените места
* www.enkoping.se Официјален сајт на градот Еншепинг
**Вестерос** — еден од поголемите градови во Шведска, поточно во средишниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамките на округот Вестманланд и неговото управно седиште е најголем град. Вестерос истовремено е и седиште на истоимената општина.

Вестерос е и важен верски центар со голем и познат соборен храм.

Природни услови
---------------

Градот Вестерос се наоѓа во средишниот дел на Шведска и Скандинавски Полуостров. Од главниот град на државата, Стокхолм, градот е оддалечен само 110км западно.

**Релјеф**: Вестерос се развил во внатрешноста на Скандинваски полуостров, во историската област Вестманланд. Подрачјето на градот е рамничарско, а има и бреговити предели, а надморска височина се движи од 5-35м.

**Клима**: Климата во Вестерос е претежно континентална со големо влијание на морето и топлата Голфска струја. Затоа зимите се благи, а летата се свежи во однос на дадената географска широчина.

**Води**: Вестерос се развил на северниот брег на езерото Меларен, трет по големина во Шведска. Во езерото на даденото место, се влева реката Свартон.

Историја
--------

Вестерос спаѓа во најстарите градови на Шведска. Се споменува во времето на викинг, под името Westra Aros. Градот се наоѓал околу реката Свартон, која се влева во езерото Меларен. Во 1990 година Вестерос официјално прославил 1000 години постоење.

Вестерос уште шеговите се нарекува и „градот на краставиците", поради големото одгледување на краставици од XVIII век.

Во втората половина на XIX век, со доаѓањето на индустријата и железницата, Вестерос доживува преокрет. Ова довело до добра благостостојба, која трае и ден денес.

Население
---------

Вестерос е еден од неколкуте шведски градови со повеќе од 100.000 жители. Градот има околу 111.000 жители (податок од 2010 година), а градското подрачје, т.е. истоимената општина има околу 139.000 жители(податок од 2012 година). Последните децении борјот на населението постојано расте.

До средината на XX век Вестерос бил населен со исклучително етнички Швеѓани, а со подоцнежните доселувања во Шведска, населението на градот станало шарено.

Стопанство
----------

Денес Вестерос е современ град со посебно развиена индустрија (машинска, ИТ, прецизна механика и сл.). Последните две децении посебно се развиваат трговијата, услугите и турозмот.

Галерија
--------

* Зимска силуета на ВестеросЗимска силуета на Вестерос
* Дворец во ВестеросДворец во Вестерос
* Соборен храмСоборен храм
* Стариот градски хотелСтариот градски хотел
* Ледениот дворецЛедениот дворец
* Театар во ВестеросТеатар во Вестерос
* Градски облакодерГрадски облакодер
* Музеј на уметностаМузеј на уметноста

Извори
------

* Средиштен статистички центар на Шведска - податоци за општините и населените места

Надворешни врски
----------------

* www.vasteras.se Официјално мрежно место на градот Вестерос

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вестерос" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 140723047
* LCCN: n80162576
* GND: 4107499-3
* BNF: cb123175723 (податоци)
* NKC: xx0053560

 |

 |
Центарот Берга
Статуа во Берга, „Moder Svea", од Алфред Нистром .
**Берга** е градски округ во Линкопинг кој се наоѓа во јужниот дел на градот. Низ Берга тече реката Тинербекен. Берга има центар со намирници, фризер, кафуле, пицерија, суши, обложувалница, клиника, стоматолошки услуги и аптека. Тука е и црквата Берга која има кружна архитектура. Областа е позната и ценета по својот урбан дизајн со блиската природа. Се планира да се додадат повеќе згради во централните делови на Берга. Околу 80% од зградите биле изградени во 1960-тите како дел од Милионската програма. Во Берга има околу 6000 жители, од кои приближно 34,2% се родени во странство (2009), а стапка на невработеност од околу 12%.

Берга бил селски имот чија главна зграда датира од 1800-тите и е познат како замокот Берга. Од нејзиниот преден трем има јасен поглед кон катедралата Линкопинг. Фармата ја држеше Антон Ридерштад, основач на Музејот на округот Естерјетланд, кој починал во 1933 година и е еден од главните донатори на Линкопинг. На соседниот рид Ридерштад создаде парк за скулптури. Таму, меѓу другото, се наоѓа Мајка Свеа на Алфред Нистром.

Во Берга, или Остерберга, училишните активности на средно ниво биле спроведени до крајот на летниот распуст 2009 година. Студентите од 2005 година постепено се преселиле во Бецсколан, Онестадсколан, Ехолмсколан, Берзелиуссколан и Ридсколан во зависност од тоа каде живееле. Аспергерската класа на Бергасколан се преселила во Берзелиуссколан.

Училиштето во Берга сега е уништено, а земјата станала рамна трева со повремени траги. Убаво сместен и простор блиску до природата сега треба да се развие со куќи. Риксбиген планирал да изгради „БРФ Ридарспоррен", 46 апартмани од 2-6 соби. Делумно се состои од станбена зграда, што е градежен тип кој почнал да се појавува неодамна во инаку ниско изградената Берга. Дополнително, HSB планира да изгради „Берга парк" со 90 станови. Изградбата требала да започне во 2008 година, но започнала дури во јануари 2011 година.

Окрузи кои се граничат со Берга се Јоханелунд, Ехолмен, Рамшел, Виманшал, Екалан и Видингсјо.
Густав Крклец 1969 година
**Густав Крклец** (Удбиња во близина на Карловац, 23 јуни 1899 - Загреб, 30 октомври 1977) бил хрватски писател, преведувач од руски, чешки, словенечки и германски, прв претседател на Друштвото на хрватските книжевни преведувачи. Еден од најважните хрватски писатели на 20 век.

Животопис
---------

Густав Крклец е роден во Удбина во близина на Карловац, како прво дете во семејството Аугуста и Хермен Крклец. Детството го поминал во Марушевац, во Хрватското Загорје, што оставило траен белег во неговиот поетски опус. Гимназија учел во Вараждин, Загреб и Сушак и студирал филозофија во Загреб.

Втората светска војна започнала додека бил во Белград, каде што го доживеал бомбардирањето на градот, а потоа се преселил во Земун во септември 1941 година. Во Земун работел како државен службеник и соработувал со граничната гарда до бомбардирањето на Земун во март 1944 година. Бил претседател на Земунскиот веслачки клуб. Потоа, накратко се преселил со својата сопруга Мирјана во Сланкамен, а крајот на војната го дочекал во Самобор. Во септември 1945 година, неговата сопруга дошла во Загреб, а оттогаш Крклец живеел и работел во Загреб до неговата смрт на 30 октомври 1977 година.

Литературна креативност
-----------------------

Најважниот дел од книжевната работа на Крклец се состои од стихови. Неговата антолошка поезија со концизен, непосреден и јасен израз изразува ведрина и радост и метафизичка вознемиреност. Тој, исто така, пишувал есеи, критики, патувања, пилоти и афоризми. Преведувал многу, најмногу од руски, германски, но исто така словенечки и чешки. Крклец се соочил и со таканаречена секојдневна критика. Од неговите преводи особено се истакнуваат преводите на Пушкин, Прешерн и Брехт. Под псевдонимот Мартин Липњак напишал критични записи и есеи.

Дела
----

* Лирика, 1919 г.
* Сребрена улица, 1921 г.
* Бездомништво, 1921 г.
* Нови песни, 1923 г.
* Љубовни птици, 1926 г.
* Патување до небо, 1928 г.
* Сон под брезата, 1940 г.
* Подароци за безимени, 1942 г.
* Ранетиот галеб: Шест песни, "Хрватски орач", Загреб, 1942 година (соавтори Фрањо Алфиревиќ, Салих Алиќ, Никола Шоп, Владо Влаисалевиќ и Иво Балентовиќ)
* Темнината на времето, 1944 г.
* Ликови и пејзажи, 1954 г.
* Писмата на Мартина Липњака од покраината, 1956 г.
* Кошмар, 1960 г.
* Телеграфски басни, 1952 г.
* Загорскиот виновград, 1958 г.

Награди
-------

* 1944 г.: Антунова награда.
* 1968 г.: Награда Владимир Назор за животно дело.

Наводи
------

1. ↑  Matica hrvatska: Ernest Fišer: Uz stotu godišnjicu rođenja Gustava Krkleca. Čudnovati dvostruki život Архивирано на 5 април 2012 г. preuzeto 28. jula 2012.
2. ↑  *Tko je tko u NDH: Hrvatska 1941.–1945.*, Minerva, Zagreb. 1997. ISBN 978-953-6377-03-9. pp. 210-211.
**Дагмар Марија Ланге** (31 март 1914, Вастерос - 9 октомври 1991 година, Нора ) била шведска авторка на криминалистичка фантастика под псевдонимот **Марија Ланг**. Таа била една од првите писатели на детективски романи на шведски јазик, а нејзините книги помогнале да се направи жанрот популарен во Шведска.

Книжевна кариера
----------------

Нејзиниот прв роман, *Mördaren ljuger inte ensam* ( *Убиецот не е единствениот лажго* ), бил објавен во 1949 година и предизвикал одредени полемики затоа што двајца од главните ликови живееле во хомосексуална врска. Книгата добила позитивна рецензија од Барбро Алвинг во *Дагенс Нихетер* .

Ланге напишала повеќе од 40 детективски романи, како и криминалистичка фантастика за млади лица. Повеќето нејзини книги се сместени во измислениот шведски град Скога, кој се заснова на родниот град на Ланг, Нора. Таа била една од првичните 13 члена на Шведската академија за писатели на криминал кога била основана во 1971 година.

Наводи
------

1. ↑  Dagmar Lange, *Nationalencyklopedin*, retrieved 3 January 2011 (шведски)
2. ↑  Kärrholm, Sara (2004). „Pusseldeckaren och folkhemmets bortträngda mörker". Во Salomon, Kim; Larsson, Lisbeth; Arvidsson, Håkan (уред.). *Hotad idyll: berättelser om svenskt folkhem och kallt krig*. Lund: Nordic Academic Press. стр. 81–109. ISBN 91-89116-76-3.
**Мрежи на попладнето** (англиски: *Meshes of the Afternoon*) - американски краток филм (во траење од 14 минути) од 1943 година во режија на брачниот пар Маја Дерен и Александер Хамид, кои истовремено ги толкуваат и улогите. Во 1990 година, филмот бил сочуван во Националниот филмски регистер на САД.

*Мрежи на попладневните часови*

Синопсис
--------

Млада жена (ја игра Дерен) влегува во куќата и заспива, сонувајќи како женска прилика, облечена во црна мантија и без лице, поминува крај куќата со цвет во раката, а по неа трча таа. Непознатата жена без лице си заминува, а жената влегува во куќата каде се гледа себеси како спие. Потоа, низ прозорецот, таа ја гледа жената во црна мантија и себеси како трча по неа. Повторно, таа влегува во куќата, а пред неа по скалите се качува жената во црна мантија. Жената ја следи, а мистериозната женска прилика исчезнува. Повторно, жената гледа низ прозорецот како поминува жената без лице и себеси како трча по неа. Потоа, таа пак влегува во куќата, каде здогледува уште две жени, потполно исти како неа. Таа се качува по скалите, го зема ножот и се доближува до жената која спие, а во тој миг, таа ги отвора очите и пред неа стои млад маж (го игра Хамид). Жената го зема ножот и замавнува кон него и тогаш се крши стаклото. Во последната сцена, младиот маж влегува во куќата и ја здогледува жената облеана во крв, а околу неа лежат парчиња скршено стакло.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Meshes of the Afternoon (1943)Awards (пристапено на 29.5.2020)
2. ↑  IMDb, Meshes of the Afternoon (1943) (пристапено на 29.5.2020)
**Пјер Џозеф „Баро" Фере** (1908–1976) бил ромски џез гитарист и композитор. Тој бил познат по неговиот ромски прекар „Баро", што значи „Големиот" или дури „Кралот" на ромски. Преку неговиот брат, Жан „Матело" Ферет, Баро го запознал Џанго Рајнхард и двајцата станале и пријатели и ривали. Од 1931 година, браќата Фере, заедно со нивниот трет брат Етјен „Саран" Фере и роднината Рене „Шалан" Фере, биле омилени соработници на Рајнхард.

Браќата Фере свиреле со музичари меѓу кои и Диди Дупрат.

Баро ја напуштил својата музичка кариера за време на Втората светска војна, и се посветил на водење барови и бизниси на црниот пазар за време на германската окупација на Париз, активност што ја продолжил и во раните 1970-ти.

Како композитор, на Баро делата биле со години пред своето време. Неговите дела како „Паника...!", „Лудата", „Свинг Валцер" (напишан со белгиско-францускиот хармоникаш Гас Висур) и „Разделбата со Зоро" сите биле модернистички, несфатливи за тоа време, и луѓето ги карактеризирале како нереални. Изведбите биле дел Мизет, дел модерен џез.

Неговите внуци, синовите на Жан „Матело" Фере, Булу и Елиос Фере продолжиле да изведуваат џипси џез.

Наводи
------

1. ↑  Dregni, Michael (2008). *Gypsy Jazz: In Search of Django Reinhardt and the Soul of Gypsy Swing*. Oxford University Press. стр. 146–161. ISBN 978-0-19-531192-1.
2. ↑  Dregni, Michael (2004). *Django: The Life and Music of a Gypsy Legend*. Oxford University Press. стр. 41–46. ISBN 0-19-516752-X.
3. ↑  Dregni, Michael (2008). *Gypsy Jazz: In Search of Django Reinhardt and the Soul of Gypsy Swing*. Oxford University Press. стр. 160–161. ISBN 978-0-19-531192-1.

Надворешни врски
----------------

* Pierre "Baro" Ferret - Panique - Paris, 20 January 1949 на YouTube
* Пјер (Баро) Ферет на discogs.com
**Мирниот човек** (англиски: *The quiet man*) - американски филм (романтична комедија) од 1952 година во режија на Џон Форд, по сценариото на Френк С. Нуџент, а според краткиот расказ  *Green Rushes* на новинарот Морис Волш од 1933 година. Главните улоги ги играат: Џон Вејн, Морин О'Хара, Бери Фицџералд, Виктор Меклаглен, Милдред Нетвик, Френсис Форд, Ејлин Кроу, Артур Шилдс, Џејмс О'Хара, Шон Меклори итн. Музиката за филмот е дело на добитникот на „Оскар", Виктор Јанг. Филмот, кој е втор од трите филма на Форд за продуцентската куќа *Republic Pictures*, бил сниман на оригинални локации во Ирска. Во 1953 година, филмот ја освоил наградата „Оскар" за најдобра режија и за најдобра фотографија (на Винтон Ц. Хох), а бил номиниран и во категориите: најдобар филм, најдобро сценарио, споредна машка улога, сценографија и звук. Покрај тоа, филмот бил награден на фестивалот во Венеција, а бил номиниран и за „Златен глобус" во две категории.

Џон Вејн и Виктор Меклаглен во филмот се ракуваат, Вард Бонд меѓу нив во позадина.

Содржина
--------

Дејството на филмот се случува во Инисфри (*Innisfree*), мало провинциско место во Ирска, во 1920-тите. Свештеникот Питер Лонерган (го игра Бонд) се сеќава на еден пролетен ден кога од возот слегол Шон Торнтон (го игра Вејн). Неговото пристигнување го привлекло вниманието на жителите на Инисфри, но речиси никој не знаел дека тој е син на нивните мештани кои своевремено емигрирале. Принуден самиот да заработува за живот, Шон почнал да се занимава со бокс, а од тие времиња тој има трауматични сеќавања. По доаѓањето во Инисфри, Шон се вљубува во црвенокосата девојка Мери Кејт Денахер (ја игра О'Хара), но не знае дека таа му е сестра на богатиот фармер Скваер Вил Денахер, наречен „Црвениот" (го игра Меклаглен), со кого наскоро ќе мора да се судри. Навистина, штом Шон ќе одлучи од богатата вдовица Тилејн (ја игра Нетвик) да ја откупи својата стара семејна куќа, тоа го вознемирува Скваер, кој го посакува неговиот имот. Така започнува серија неволји и сплетки чии сведоци се и симпатичниот локален пијаница Флин (го игра Фицџералд) и отмената госпоѓа Елизабет Плејфер (ја игра Кроу)...

Наводи
------

1. ↑  „www.hrt.hr (пристапено на 15.6.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-09-23. Посетено на 2017-09-18.
2. ↑  „www.hrt.hr (пристапено на 15.6.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-09-23. Посетено на 2017-09-18.
Стина Свенсон
**Стина Свенсон** (родена 1970 година) е шведска политичарка и од март 2011 година портпаролка на партијата Феминистичка иницијатива, која служела заедно со Гудрун Шиман и Сисела Нордлинг Бланко.

Биографија
----------

Родена во Линшепинг, таа имала многу занимања, работејќи, меѓу другото, како студентска асистентка, асистентка на техничар за осветлување, струг и техничарка за турнеи за Градскиот театар во Гетеборг. Свенсон живее во Гетеборг и има диплома по педагогија, специјализирана за јавно здравје.

Избрана за портпаролка на феминистичката политичка партија Феминистичка иницијатива во март 2011 година, таа била кандидатка за Риксдаг на општите избори во септември 2014 година. Таа била активна и во прашањата околу ЛГБТИ+ заедницата. 




1. 1 2  „Fi:s talespersoner" (шведски). Feminist Initiative. Архивирано од изворникот на 18 November 2013. Посетено на 12 September 2014.
2. ↑  Wallin, Evalisa (27 March 2011). „Doldisar FI:s nya talespersoner". *Aftonbladet* (шведски). Посетено на 12 September 2014.
**Диого Дијас**, познат и како **Диого Гомес**, бил португалски истражувач од 15 век. Тој бил брат на Бартоломео Диас и открил дел од островите кај Зелен ’Рт заедно со Антонио Ноли.

Во служба на де Гама
--------------------

Бродот на Диого Дијас
Во 1497 година, во првата португалска експедиција на *Армадас* во Индија, Диого Дијас служел како службеникна бродот Сао Габриел, со знамето на Васко де Гама. Дијас бил еден од главните преговарачи меѓу Гама и Заморин од Каликут, но за кратко време бил одведен во затвор од Заморин кога преговорите станале спорни.

Во 1500 година, Диого Дијас бил дел од втората армада на Педро Алварес Кабрал како еден од капетаните на флотата, со задача за отворање трговија во Софала. Диого Дијас бил еден од првите што заминал на брегот при откривањето на Бразил во април 1500 година.

Нови води
---------

За време на експедицијата долж ’Ртот на Добрата надеж (Диого првично го нарекол ’Рт на невремето) со Педро Алварес Кабрал и неговиот брат, бродот на Дијас се одвоил од главната флота за време на преминувањето на ’Ртот на Добрата надеж (бродот на неговиот брат бил изгубени за време на тој премин). Бродот на Дијас запловил многу источно, со што Дијас бил првиот Европеец што го видел островот Мадагаскар и бил заслужен за именување на островот *Сао Луренчо*, бидејќи е пронајден на денот на Свети Лоренс (10 август 1500 г.). Иако островот не бил непознат; неговото постоење и арапското име, „Остров на Месечината", веќе било пријавено од Перо де Ковиља уште во 1490 година.

Обидите на Дијас да ја пронајде главната флота завршиле со тоа што тој погрешно пловел покрај ’Ртот Гвардафуи и во Аденскиот Залив, води во кои дотогаш не повеле португалските бродови. Зафатен од спротивните ветрови, Дијас поминал неколку месеци во областа. На Дијас и неговиот екипаж им се случиле немири, биле нападнати од пирати, биле во очајна потрага по вода и храна, и поради сето ова, бројот на членови од неговиот екипаж брзо се намалувал. Во времето кога заминал од таму, Дијас имал само шестмина членови на екипажот.

Не можејќи да го најде Кабрал, бродот на Диого Дијас сам се врати дома. Кај заливот Дакар во Сенегал, во јуни 1501 година се сретнал со бродот што го управувал Николау Коељо, од армадата на Кабрал, и тие заедно се вратиле во Лисабон.

*
**Шишко Менчетиќ** (1457–1527) бил поет од 15 век, од Дубровничката Република.

Живот и дело
------------

Роден е во благородничко семејство, едно од најмоќните во Дубровник. Неговиот татко бил Шимун, а мајка Веќа, смејството Манчетиќ според Влахо Манчетиќ од 14 век го зело презимето Влаховиќ. Како млад припадник на богато и угледно семејство, живеел благороднички живот, весел и безгрижен, неодговорен. Учествувал во многу кафански тепачки, имал многу авантури, двобои кои завршувале со крвави рани, а многупати е осудуван и затворан, еднаш и на 6 месеци. Ништо не го извлекло од тој распуштен живот, кој подразбирал острина на јазикот, мечот и перото. Сепак, станува дужд (кнез на Дубровник), но никогаш не се откажува од творештвото.

Тој е автор на можеби најубавите љубовни песни во дубровничката книжевност. Под влијание бил на Петрарка: се воспева убавината на саканата која е студена и воздржана, и поради тоа се страда. Кај Менчетиќ тие љубовни мотиви имаат и еротски елементи.

Во подоцнежните години од својот живот создава поезија со религиозни мотиви. Го напуштил концептот на младешката љубов и се свртел кон моралистичко-религиозната книжевност. Никогаш не ја објавил својата поезија. Бил шеф на државата, па не сакал да се споменува неговото минато од младоста. Така, неговото творештво е зачувано во зборникот на Никша Рањина.

Умрел во 1527 година од големата епидемија на чума.

Наводи
------

1. ↑  Povjest hrvatske književnosti I, Milorad Medini, Naklada "Matica Hrvatska", 1902, str. 101 - 102.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 120722715
* LCCN: no2002008503
* ISNI: 0000 0001 0939 7671
* GND: 103126147
* BNF: cb10726203t (податоци)
* MusicBrainz: 10fb9d4e-af99-4645-b239-c89f9ea34b1c
* NKC: js2008469423

 |

 |
**Ингела Агард** (27 октомври 1948 - 17 јуни 2008 година) била шведска новинарка и телевизиска водителка.

Таа е родена како Инџела Гунел Елизабет Мотандер на 27 октомври 1948 година во Сундсвал, Шведска. Пред да стане новинар, работела во душевна болница .

Агард дипломирала во 1970 година на новинарско училиште во Гетеборг  и станала новинар во 1971 година за Sveriges Radio во Сундсвал, 1979 година во Радио Гетеборг и Сундсвал повторно во 1979 година.

Во 1980 година таа станала репортер во студио и водител на вести за Sveriges Televisions *Aktuellt*. Таа билаводителка на *Хема* и често се појавувала како водител на *Gomorron Sverige* (на телевизијата Sveriges), и учествувала како натпреварувач во квиз-шоуто *På spåret* каде таа и Стефан Холм победиле во 2003 година.

Во својата книга *Den största nyheten* (2008) таа пишува за новооткриеното христијанско верување.

Смрт
----

Во текот на летото 1987 година ѝ бил дијагностициран рак на дојка. Таа починала од болеста на 17 јуни 2008 година во Малмкопинг на 59-годишна возраст.

Личен живот
-----------

Таа била ќерка на градежниот инженер Арне Мотандер и Ганел Маркстром.

Агард се омажила со Веијо Агард на 15 април 1982 година и имале едно дете, ќерка по име Шарлота.

Филмографија
------------

* 1995 - *Som krossat glas i en hårt knuten hand* (како самата)
* 2001 година - *Ројтер и Скуг* (ТВ-серија; како самата; една епизода)

Библиографија
-------------

* Agardh, Ingela (2008). *Den största nyheten*. ISBN 9789173870320.

Наводи
------

*Оваа статија е целосно или делумно заснована на материјал од шведската Википедија, Ингела Агард (од 20 март 2014 година).*

Белешки
-------

 

1. ↑  Olofsson, Ken; Sjölund, Jill (18 June 2008). „Till slut förlorade Ingela Agardh mot cancern – somnade in hemma i villan". *Aftonbladet* (шведски). Посетено на 21 July 2014.
2. ↑  „Ingela Agardh avliden". *Svenska Dagbladet* (шведски). Stockholm TT. 17 June 2008. Посетено на 21 June 2014.
3. 1 2 3 4 5  Julander, Oscar; Larsson, Louise; Salihu, Diamant (17 June 2008). „Tv-profilen Ingela Agardh avliden". *Expressen* (шведски). Посетено на 21 July 2014.
4. 1 2 3 4 5  Salihu, Diamant (18 June 2008). „Somnade in hos familjen". *Expressen* (шведски). Посетено на 21 July 2014.
5. ↑  Kruskopf, Emma (18 June 2008). „Ingela var så spontan". *Expressen* (шведски). Посетено на 21 July 2014.
6. ↑  Manfredh, Thomas (19 June 2008). „Hon var trygg i sin tro in i det sista". *Dagen* (шведски). Посетено на 21 July 2014.[*мртва врска*]
7. ↑  Olofsson, Ken (8 March 2008). „Döden håller mig i handen". *Aftonbladet* (шведски). Посетено на 21 July 2014.
8. ↑  „Agardh, Ingela". *Vem är hon: kvinnor i Sverige: biografisk uppslagsbok*. 1988. ISBN 91-1-863422-2.
Румињахуи
**Румињахуи** (роден во 15 век, умрел на 25 јуни 1535) бил Инка генерал кој по смртта на Сапа Инка Атахуалпа го продолжил отпорот против шпанската инвазија во Тавантинсују во 1533.

Румињахуи е роден во Пиларо и родно име му било *Ати II Пилахуаско*. Историчарите кои се занимаваат со историјата на Инките, веруваат дека овој бил полубрат на Атахуалпа. Некогото име на кечуански јазик значи „лице од камен"

Поврзано
--------

* Атахуалпа
* Инки


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со Инките е никулец.Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.* |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 53116049
* LCCN: n85078563

 |

 |