recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Луис Антонио Валенсија Москера** или (шпански: *Luis Antonio Valencia Mosquera*) (роден на 4 август 1985), попознат како **Антонио Валенсија** (шпански изговор: [ antoɲo βalensja]), е еквадорски фудбалер, десно крило или десен бек на Манчестер Јунајтед и на еквадорската репрезентација.

Откако напредувал преку младинскиот тим на Ел Насионал, Валенсија станал редовен првотимец и направи над 80 настапи за клубот пред да се пресели во Европа и да потпише за Виљареал, екипа од шпанската Ла Лига во 2005 година. Тој запишал само два лигашки настапи за *жолтата подморница* но затоа играл многу успешно на позајмиците на којшто бил пратен. Во сезоната 2005-2006 тој играл за Рекреативо, а подоцна и во англиската Премиер лига за екипата на Виган Атлетик во периодот 2006-2008. Со Виган подоцна, Валенсија потпишал три-годишен договор за непозната сума во јануари 2008 година. Со неговите настапи во клубот наскоро го привлекол вниманието на неколку клубови од повисок ранг, но тој ја одбил понудата да се пресели во Реал Мадрид пред да потпише за Манчестер Јунајтед во јуни 2009 година каде дошол како замена за Кристијано Роналдо. Валенсија оттогаш ги освои Лига купот во 2009-10,ФА Комјунити шилд во 2010, и Премиер лигата во сезоната 2010-2011 за време на неговото време во Манчестер Јунајтед, беше избран и во PFA Тимот на Годината во Премиер Лигата во својата дебитантска сезона.

Валенсија го направил своето деби за Еквадор во 2004 година. Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство 2006, на Копа Америка 2007 и Копа Америка 2011, Светското првенство 2014 и Копа Америка Сентенарио. Од своето деби, Валенсија има 90 настапи и 10 гола за Еквадор.

Титули
------

### Еквадор Ел Насионал

* **Серија А** (1) : 2005

### Шпанија Рекреативо Хуелва

* **Сегунда Дивисион** (1) : 2005-2006

### Англија Манчестер Јунајтед

* **Премиер лига Премиер лига** (2): 2010-2011, 2012-2013
* **Комјунити шилд ФА Комјунити Шилд** (3) : 2010, 2013, 2016
* **ФА куп ФА Куп** (1) : 2015-2016
* **Лига куп Лига куп** (1) : 2009-2010
* **Куп на УЕФА Лига Европа** (1) : 2016-2017

Надворешни врски
----------------

* Antonio Valencia profile профилот на Антонио Валенсија на страната на Манчестер Јунајтед
* Premier League profile of Antonia Valencia Архивирано на 30 август 2011 г.
* профил на Антонио Валенсија на soccerway

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
ФК Манчестер Јунајтед  – моментален состав |
| --- |
|  |
| 
1 де Хеа ·
2 Линделоф ·
4 Џонс ·
5 Мегваер  ·
6 Мартинес ·
8 Фернандес ·
9 Марсијал ·
10 Рашфорд ·
11 Гринвуд ·
12 Маласија ·
13 Грант ·
14 Ериксен ·
16 Диало ·
17 Фред ·
18 Каземиро ·
19 Варан ·
20 Дало ·
21 Антони ·
22 Хитон ·
23 Шо ·
25 Санчо ·
26 Хендерсон ·
27 Вегхорст ·
29 Ван-Бисака ·
30 Бишоп ·
31 Батланд ·
33 Вилијамс ·
34 Ван де Бек ·
35 Хаделстоун ·
36 Еланга ·
38 Туанзебе ·
39 МекТомини ·
49 Гарначо ·
Менаџер: Тен Хаг
 |

 |
Светилничар во Маркен (Холандија), 1985 г.
**Светилничар** — лице што обезбедува исправност и работење на светилник. Со векови, главната одговорност на светилничарот била да ја одржува светлината на светилникот деноноќно. По широко распространетата автоматизација на светилниците во XX век, занимањето станало помалку барано, но продолжува да постои и да биде популарно. Благодарение на одреден љубовен ореол на занимањето, неговите претставници често стануваат ликови во уметнички дела.

Наводи
------

1. ↑  „светилничар" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „Lighthouse Glossary of Terms". United States Lighthouse Society. Посетено на 3 February 2017.
3. ↑  „Life at the Lights". *Baltic Lights*. Polish Maritime Museum. 2020. Посетено на March 24, 2020.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Светилничар" на Ризницата ? |

* Association of Lighthouse Keepers
* Bibliography on lighthouse keepers
* Ode to the lighthouse keeper by Andrew Tremaine.
* Scott T. Price. „U. S. Coast Guard Aids to Navigation: A Historical Bibliography". United States Coast Guard Historian's Office.
**Макарони и кашкавал** (исто така наречени **мек и чииз)** е јадење во Канада и САД од кашкавал макарони во Обединетото Кралство. Тие се еден вид јадење од варени тестенини и сос од сирење, најчесто од чедар. 

 Печени макарони и сирење
 Макарони и пица со сирење
 Чинија со претходно спакувани крафт макарони и сирење, послужени со домат и колбас

Наводи
------

1. ↑  BBC, Recipes, Macaroni Cheese
2. ↑  Moskin, Julia (4 January 2006). „Macaroni and Lots of Cheese". *The New York Times*. Посетено на 30 January 2009.
3. ↑  „Perfect Macaroni and Cheese". *Martha Stewart Living*. **66** (February 1999). Посетено на September 22, 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Славко Нинов** ( 1945
 - 25 јануари 2019

 во Скопје) — македонски глумец, поранешен директор на драмата при МНТ и изведувач, најпознат по извонредните толкувања на стихови од македонските поети како Петре М. Андреевски, Анте Поповски, Гане Тодоровски, Кочо Рацин, Крсте Петков Мисирков и др.

Животопис
---------

Нинов е роден во 1945 година. Целиот работен век од 1965 година до пензионирањето Славко Нинов го поминал во Македонскиот народен театар, а во периодот од 1988 до 1993 година ја извршувал функцијата директор на Драмата при МНТ.

Покрај улогите во 50тина претстави на репертоарот на МНТ, Нинов бил познат по извонредните интерпретации на стихови од македонските поети Петре М. Андреевски, Анте Поповски, Гане Тодоровски, Кочо Рацин, Крсте Петков Мисирков, Блаже Конески, како и на делото „За македонцките работи" од Крсте Петков Мисирков. Тој ги читал стиховите на бројни странски поети кои учествувале на Струшките вечери на поезијата, а често бил присутен и на промоциите на делата од македонските автори. Тој бил и еден од основоположниците на културната манифестација „Поетска ноќ во Велестово".

Првите улоги на сцената на Македонски народен театар Славко Нинов ги остварил во 1965 година во претставите „Дон Цезар од Базан", „Македонска крвава свадба", а потоа настапил и во „Ревизор" (1966), „Случајот во Виши", „Време од вашиот живот", „Антигона", „Сенка" (1967). Во селективната театрографија ќе ги спомнеме и претставите „Мајка" (1968), „Печалбари", „Играта на наредникот Мазгрејв" (1969), „Венецијанскиот трговец" (1970), „Херкул и оборите на Авгиј" (1971), „Животот на Галилеј" (1972), „Ѕидот водата", „Деца на сонцето" (1973), „Потоп" (1974), „Хемиските потписи на човечките организми во воздухот" (1975), „Отепвачка" (1976), „Студенти" (1977), „Суд" (1978), „Кенгурски скок", „Лов на диви пајки" (1979), „Автобиографија", „Реферат", „Беседа", „Круг", „Кандид" (1980), „Молскавици" (1981), „Граѓанинот благородник" (1982), „Макавејските празници" (1983), „Големиот брилијантен валцер" (1986).
Покрај глумечките улоги, Нинов направил адаптација на претставата „Македонски монолог" (1979), а ги превел текстовите за претставите „Зора на истокот" (1991) и „Мартолозот" (1992).

Учествувал во снимањето на филмовите "Враќање од рајот" (1969), „Ветар во кутиче кибрит" (1970), „Вител" (1972), "Илинка" (1975), "Учителот" (1980), "Првите цутови" (1981) и "Бог да ги убие шпионите" (1993). Учествувал и во снимањето на познатата телевизиска серија „Волшебното самарче" (1975), "На наш начин" (1985). 
Починал по кратко и тешко боледување во Скопје на 25 јануари 2019 година.

Татко е на Епископот Дремвицки Давид.

Наводи
------

1. ↑  По кратко и тешко боледување на 74 годишна возраст почина глумецот Славко Нинов.[*мртва врска*]
Натпревар во софтбол
Топката во софтболот
**Софтбол** (од англ. *softball* *soft* - меко и *ball* - топка) е екипен спорт во кој топката се удира со палка. Основната цел на играта е, таа екипа која напаѓа да ја удри фрлената топка, и еден од играчите да истрча до една од четирите означени бази пред играч од противничката екипа да ја фати топката. Софтболот е подваријанта на безболот, кој се игра на помал терен и со нешто поголема и помека топка за разлика од безболот.

Првиот одигран натпревар во софтбол се одиграл во Чикаго, Илиноис, САД во 1887 година на Денот на благодарноста.

Софтболот се состои од 9 играчи на теренот:фрлач, фаќач, тројца аутфидлери, и играч на првата база, играч на втората база и играч на третата база. Иако топката највеќе е во посед на фрлачот и фаќачот, сите играчи имаат посебна задача во играта.

Женскиот софтбол е стандарден спорт на Олимписките игри од Летните олимписки игри во Атланта во 1996 година. Меѓународниот олимписки комитет одлучил да се отстрани софтболот од програмата на Летните олимписки игри во 2012 година, поради големата доминација на американските тимови, во однос на другите држави.

Правилата во софтболот се многу слични со оние од безболот. Клучни разлики постојат во траењето на натпреварот (наместо 9 ининзи како во безболот, овде се играат 7), помалиот терен, нешто поголемата и помека топка, пократките палки и сл. Брзината која ја постигнува топката при удирањето и фрлањето е помала, па затоа овој спорт често е подготовка за помладите категории за вистинскиот безбол. Исто така софтболот е рекреативен спорт за постарите катеогории бидејќи е поспор и помалце опасен од безболот.

Поврзано
--------

* Освојувачи на олимписки медал во софтбол
* Безбол

Надворешни врски
----------------

* Независна Софтбол Асоцијација (НСА) (англиски)
* Меѓународен Софтбол Конгрес (МСК) (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4181726-6
* NDL: 00571381
* NKC: ph125822

 |

 |
Логото на друштвото

Кратка историја
---------------

**Струшкото аматерско астрономско друштво (СААД)** е здружение на граѓани, љубители на астрономијата, од различна возраст и националност.Основано е на 1 јули 2010 како група на Фејсбук, а првиот состанок е одржан на 12 август 2010 во Струга, на којшто присуствуваат пет членови. Истиот месец е создадена и официјалното мрежно место на друштвото од страна на Матески Митре.

Цели на друштвото
-----------------

Целите и определбите на друштвото се ширење и популаризација на астрономијата како наука и обединување на сите љубители на астрономијата во нивната заедничка потрага по повеќе знаење, дружење и ведро небо.

Активности на друштвото
-----------------------

Проекти на друштвото
--------------------

Надворешни врски
----------------

* Официјална вебстрана на Струшко Аматерско Астрономско Друштво Архивирано на 29 април 2011 г.
* Официјалното мрежно место на Скопско Астрономско Друштво Архивирано на 11 август 2014 г.
* Официјалното мрежно место на Кумановски астрономски клуб - Кокино Архивирано на 18 мај 2013 г.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија Струга е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Painting by Francisco de ZurbaránПредлошка:SHORTDESC:Painting by Francisco de Zurbarán

„Изложување на телото на Свети Бонавентура" (1629) од Франциско де Сурбаран
***Изложување на телото на Свети Бонавентура*** (French - *Exposition du corps de saint Bonaventure*) е слика од 1629 година на Франсиско де Сурбаран, сега во Лувр..

Околу телото на Свети Бонавентура има фигури меѓу кои Јаков I Арагонски и Папата Григориј X, прикажани во разговор.

Тоа беше дел од серијата слики за животот на светителот - другите дела се *Свети Бонавентура на Советот на Лион* (Лувр), *Свети Бонавентура и Ангелот* (Дрезден) и *Свети Бонавентура и Свети Тома Аквински пред распетие* (Берлин).

Библиографија
-------------

* Датотека на делото на artehistoria.com
* Марија Изабел Санчес Кеведо,  *Zurbarán* , Мадрид, Акал, 2001. ISBN34607

Наводи
------

1. ↑  „Displaying the Body of Saint Bonaventure". Архивирано од изворникот на 2021-11-25. Посетено на 2021-11-25.
Mountain in AntarcticaПредлошка:SHORTDESC:Mountain in Antarctica
Локација на брегот Оскар II на полуостровот Антарктик.
**Планината Ахав (Антарктик)** е видлива планина 925 метарs (3,035 ст) висока што се издига помеѓу долните краеви на Ледникот Maple и Ледник Мелвил на источниот брег на [[Graham Land] ]. Планината беше грубо испитана во 1947 година од Истражување за зависности од Фолкландските Острови и повторно беше испитана во 1955 година. Комитет за имиња на места на Антарктикот]] по капетанот Ахаб од китоловецот Pequod (Моби-Дик) - централниот лик во романот на Херман Мелвил од 1851 година *Moby- Дик*.

На 1 август беа 200 години од раѓањето на Херман Мелвил. Доказ за разновидноста на темите присутни во весникот АПЦ, постои тема за името на Моби Дик во земјата Греам, северниот дел на Антарктичкиот Полуостров.

Ледникот Мелвил (62° 22′ 58″ W, 65° 28′ 41″ Ј), е именуван по познатиот автор. За прв пат беше испитан од FIDS во 1947 година. Во близина, ледникот Пекуод (62° 19′ 42″ W, 65° 31′ 20″ S) е именуван по бродот за китови во романот, со планината Ахаб (62° 10′ 40 ″ W, 65° 26′ 02″ S) именуван по неговиот одмазднички капетан. Бастионот Бејтвил (62° 29′ 50″ W, 65° 37′ 25″ S) се издига помеѓу ледникот Старбак и Пипин Пикс, именувани по првиот колега и бродар на Пекуод, соодветно.

Наводи
------

1. ↑  Mount Ahab

Координати: 65°26′S 62°11′W﻿ / ﻿65.433° ЈГШ; 62.183° ЗГД﻿ / -65.433; -62.183
**Арми Јагер**, познат и како Адлер Јагер, бил германско - италијански производител на огнено оружје сместен во малиот град Лоано, Италија.

Рана историја
-------------

Производителот на пиштоли бил активен уште од раните 1950-ти, произведувајќи полуавтоматски спортски пушки и револвери „Вестерн". Подоцна еволуирал во огнено оружје од централно и малокалибарско огнено оружје (.32 ACP) со модел на воени пушки кои во тоа време биле тешки или нелегални за поседување на цивилите во Италија. Некои од неговите најпознати производи биле неколку верзии .22 римфајр стилизирани по пушката M16, познати како **AP-74** и **AP-74M**; копии на јуришната пушка Армалит АР-18, позната како **АП-75**; копии на руската автоматска пушка Калашников АК-47, позната како **АП-80**; копии на британската пушка СА-80, позната како **АП-82**; реплики на израелската пушка Галил, позната како **АП-84**; реплики на француската пушка FA-MAS, позната како **АП-85**. Фабриката ги продавала повеќето од своите дизајни под трговското име *Адлер*. Производството на Арми Џегер забележало значителни продажби во Италија, а имало и извоз во Соединетите Држави, заработувајќи репутација како висококвалитетни пушки.

Понова историја
---------------

Производството на огнено оружје во Јагер завршило на почетокот на 1993 година, според стариот сопственик г-дин Пискета поради „недостаток на квалификуван персонал". Активноста продолжила како продавница за оружје и пиштоли сместена во градот Басалуцо, провинцијата Алесандрија. Оттогаш, претпријатието го променило своето име во „Нуова Јагер".

Од 2009 година компанијата е купена од г-дин Масимилијано Лочи, кој ќе ја префрлил дејноста на компанијата на увоз, трансформација и трговија на големо со воено целосно автоматско оружје. Во меѓувреме, директна нова линија на карабини АР-15 е создадена и произведена и за цивилниот и воениот пазар, за кои компанијата врши и одржување и помош. Секогаш за воениот пазар Nuova Jager се дистрибуираат производи на San Swiss Arms (SIG).[]

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб страна
The **Khanate of Sibir** 
(татарски: *Себер ханлыгы, Себер йорты*; *Сибирское царство, Сибирский юрт*) — Tatar Khanate in western Siberia, founded at the end of 15th century because of the break-up of Golden Horde Throughout its history, members of the Shaybanid and Taibugid dynasties often contested the rulership over the Khanate between each other; both of these competing tribes were direct patrilineal descendants of Genghis Khan through his eldest son Jochi and Jochi's fifth son Shayban (Shiban) (died 1266).[] The area of the Khanate had once formed an integral part of the Mongol Empire, and later came under the control of the White Horde and the Golden Horde of 1242–1502.

The Khanate of Sibir had an ethnically diverse population of Turkic, Siberian Tatars, Bashkirs, and speakers of various Uralic languages – including the Khanty, Mansi, and Selkup. The Sibir Khanate was the northernmost Muslim state in recorded history. 
Its defeat by Yermak Timofeyevich in 1582 marked the beginning of the Russian conquest of Siberia.

Наводи
------

1. ↑  Khanate of Sibir and other
2. ↑  Файзрахманов Г. Л. История татар Западной Сибири: с древнейших времен до начала XX века. Казань: Татар, кн. изд-во, 2007. — 431 с. ISBN 978-5-298-01536-3
3. ↑
4. ↑  „*Исхаков Д. М.* Тюркско-татарские государства XV—XVI вв. — Казань: Институт истории им. Ш. Марджани АН РТ, 2004.— Глава 2 — C. 32". Архивирано од изворникот 2011-08-21. Посетено на 2011-01-18.
5. ↑  Сибирское ханство // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
**Груп Данон** (на француски: Groupe Danone) е меѓународен производител на хранливи стоки со седиште во Франција. Данон е водечки производител на млечни производи, минерална вода, бисквити и детски храни.

Компанијата е 4-ти по големина во Европа по производсвто на хранлива стока со обем на продажбите од 13 милјарди евра (2005).

Данон е основан во 1917 година од Исак Карасо во Барселона, Каталонија, Шпанија, како мала фабрика за кисело млеко, слабо познато во Западна Европа во тоа време. Исак ја крстил марката по својот син Даниел, чи прякор на каталонски е Данон. Десет години подоцна е отворена првата фабрика во Франција, но по времето на Втората светска војна компанијата се преместила во Њујорк, каде што е основан Dannon Milk Products Inc. Во 1958 Данон се враќа во Париз, каде што и денес се наоѓа неговото седиште.

**Основни трговски марки**:

* млечни продукти: Danone, Atimel, Activia
* минерална вода: Volvic, Evian, Wahaha, Aqua
* бисквити: Lu

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Данон

Наводи
------
**Осум и половина** - италијански филм од 1963 година, во режија на Федерико Фелини. Главните улоги ги толкуваат: Марчело Мастројани, Клаудија Кардинале, Сандра Мило, Росела Фалк, Анук Еме, итн. Филмот има освоено 18 награди на филмските фестивали, меѓу кои и две награди „Оскар".

Марчело Мастројани како Гвидо Анселми

Синопсис
--------

Филмскиот режисер Гвидо Анселми (го игра Мастројани) се наоѓа во креативна криза и заминува на одмор во една бања. Подготовките за новиот филм почнуваат, а тој постојано е под притисок од продуцентот и од глумците кои го измачуваат со своите барања, но тој нема никаква идеја за новиот филм. Во бањата пристигнува неговата љубовница Карла (ја игра Мило), но подоцна доаѓа и жена му Лујза (ја игра Еме). Така, тој е растргнат од проблемите со филмот, влошените односи со сопругата, спомените од детството, католичкото воспитување, жените што ги сакал, итн. Во последен миг се појавува и неговата омилена глумица Клаудија (ја игра Кардинале), но ниту таа не му помага во разрешувањето на креативната криза. Најпосле, нестрпливиот продуцент организира коктел на кој го најавува почетокот на снимањето, но режисерот нема што да изјави пред насобраните новинари. На крајот од филмот, тој ги собира сите присутни кои, фатени за раце, парадираат на бината....

Наводи
------

1. ↑  8½ (1963) Awards (пристапено на 6.7.2018)
2. ↑  IMDb, 8½ (1963) (пристапено на 6.7.2018)
**Гиглио** е моден бренд кој продава преку интернет и во продавници лоцирани во Палермо, Италија. Компанијата го има своето потекло во 1960-тите, работи со 80 мулти-бренд продавници и води е-трговија. Гиглио продава луксузни и модни производи и додатоци при што поголемиот дел од продажбата се случува преку неговата интернет страница.

Гиглио била основана од Микеле Џиљо во 1960-тите. Микеле го започнал бизнисот како мала продавница за ткаенини со знаење научено од семејната продавница за текстил и галантерија. Тој ја претворил продавницата за ткаенини во модна продавница. Тој почнал да ги преместува дизајните во изложбени простори.

Наводи
------

1. ↑  Amato, Gioacchino (29 January 2019). „Palermo: nuovi soci per Giglio.com, tre milioni di euro da una holding". *Repubblica* (Italian).CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**Ковачѐвци** (бугарски: *Ковачевци*) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Ковачевци во Перничката Oбласт. Има население од околу 342 жители (2022).

Географија
----------

Селото се наоѓа во планинско продрачје, на 25 километри од регионалниот центар Перник и на 55 километри од главниот град Софија. Во близина на селото се наоѓа акумулацијата „Пчелина".

Историја
--------

Името на селото било писмено потврдено во османлиските даночни регистри од 1576 година под образецот **Ковачова**. Може да се претпостави дека е поврзано со ковачкиот занает на непознато семејство од овие простори. За време на османлиското владеење, Ковачевци било запалено и уништено двапати - првиот пат во 1806 година од ордите на Кара Феиз, а вториот пат — во 1850 година од башибозук, за време на востанието на Бугарите од северозападна Бугарија, кога локалното население исто така се побунило. Селото било ослободено во јануари 1878 година од четата на Иљо Војвода.

Веднаш по Руско-турската војна и Кресненско-разлошкото востание, овде дошле бегалци од Принско. Меѓу нив се Димитар Тренчев и Параскева Дошева — родителите на Георги Димитров, кој бил роден во Ковачевци во 1882 година.

За време на комунистичкиот режим во Бугарија, фактот дека во Ковачевци бил роден Георги Димитров, придонесол за развојот на селото — биле реконструирани улици, била изградена спомен-куќа посветена на дикаторот, била реновирана неговата родна куќа, бил организиран спомен-парк.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на општина Ковачевци

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Томислав Џеков** (Гевгелија, 18 септември 1943

) – универзитетски професор на Факултетот за електроника и информациски технологии.

Животопис
---------

Докторирал во 1976година на Универзитетот Пенсилванија, Филаделфија во САД. Од 1967 до 1969 година работел во РТВ Скопје како инженер за видеотехника. Од 1969 година работел на Електротехничиот факултет (сега ФЕИТ) во Скопје каде што во 1985 година бил избран за редовен професор. На ЕТФ вршел повеќе функции како раководител на институт, продекан и декан. Има богата научна и апликативна дејност. Во 1990 година престојувал во Нигерија како експерт на Меѓународната унија за телекомуникации.

Творештво
---------

* Микроелектроника, (учебник) Скопје 1986;

Наводи
------

1. 1 2  *Македонска енциклопедија, том II*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 1638. ISBN 978-608-203-024-1.
2. ↑  Микроелектроника од Џеков
**Машлана Гора** (753 м.н.в.) (прон. Mashlaana Goora, што значи на англиски „Путер планина") - планински врв на северозападните планини Ниско Бескид, лоциран во делот наречен Гори Грибовски (инж. Планините Грибовски).

Машлана Гора е највисокиот врв на планинскиот масив, вклучувајќи ја и Зиелона Гора (инж. Зелена планина) и Јеленија Гора (инж. Елен планина). Врвот на планината е прилично рамен, но падините на североисточниот дел се прилично стрмни. Во областа Машлана Гора има природен резервоар, наречен Јеленија Гора (прон. „Yeahlenyah Goora") и Beskidzkie Morskie Oko (pron. Beskitskyeah Morskye Oko, што значи: Морско око). Тоа е езерце настанато со лизгање на земјиштето. Етимологијата на Машлана Гора е веројатно поврзана со тектонската нестабилност, што резултирала со повеќекратни лизгања на земјиштето во минатото.

Карфатската бука како и *Phyllitis scolopendrium* се едни од ретките растенија од древните карпатски шуми, кои се заштитени.

Туризам
-------

Таму има зелена патека што води од Строже до Шимбарк преку Машлана Гора и акумулацијата Јеленија Гора.

Наводи
------

1. ↑  J. Dorochowicz; Jan R. Olędzki. „An environmental and tourist map of the Szymbark area" (PDF).

Надворешни врски
----------------

* „Mapa przyrodniczo turystyczna okolic Szymbarku" (PDF). *Teledetekcja Środowiskowa*. **39**. 2008. ISSN 1644-6380.
**Љубовни Рани** е романтична мексиканска теленовела. Серијата е снимена во текот на 2006 година, со 130 епизоди. Оваа теленовела е преработка на мегапопуларната теленовела Валерија и Масксимилиано, која својата премиера во Мексико, ја почувствува во 80-те. Серијата кај нас се емитувала на Сител-телевизија.

Синопсис
--------

Миранда Сан Лоренте е модерна продуховена млада жена која се чини има се: убавина, богатство и љубов. Нејзиниот татко милионерот Гонсало планира неговото богатство и работа да и го препушти на неа, бидејќи од трите ќерки таа најмногу го потсетува на него. Мислите на Миранда се насочени кон престојната свадба со Фабрисио, кој треба да се врати од странство, но не ни сонува дека тој не сака да ја земе за жена. Берта е тетката на Миранда која никако не може да ја излаже Миранда со нејзината љубезност. Фабрисио се враќа во градот со пријателот Алехандро кој верува дека Гонсало го убил неговиот татко и бара одмазда. Но, тој за првпат во животот ќе се вљуби во жена и тоа во Миранда. Таа исто така е привлечена од него и започнуваат врска на љубов и омраза.

Улоги
-----

| Глумци | Ликови |
| --- | --- |
| Жаклин Бракамонтес | Миранда |
| Гај Екер | Алехандро |
| Диана Брачо | Берта |
| Серхио Сендел | Сесар |
| Ингрид Мартц | Рената |
| Нурија Багес | Фернанда |

Љубовни Рани на Балканот
------------------------

Македонија: Сител Телевизија   
 Словенија: ПОП ТВ   
 Бугарија: бТВ   
 Србија: Пинк Телевизија   
 Црна Гора: Пинк М   
 Босна и Херцеговина: Пинк БХ

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 11 септември 2007 г.
* Сериалс.ру Архивирано на 13 септември 2007 г.
Хиероглиф на Кенткаус од нејзиниот гроб
**Кенткаус I**, исто така нарекувана **Кенткавес**, била кралска жена која живеела во древниот Египет за време на Четвртата и Петтата династија. Можеби била ќерка на кралот Менкауре, сопруга на кралот Шепсескаф и кралот Усеркаф (основачот на Петтата династија), мајка на кралот Сахуре, и можеби, според своите наследни права, крал на Горен и Долен Египет. Нејзината мастаба во Гиза - гробот LG100 - се наоѓа многу блиску до пирамидалниот комплекс на Менкауре. Оваа блиска врска може да укаже на семеен однос, но односот не е јасен. Сепак, близината на пирамидалниот комплекс на Кенткаус до онаа на кралот Менкауре доведе до претпоставка дека можеби била негова ќерка.

Живот
-----

Нејзиниот погребен комплекс го потврдува кралскиот статус на Кенткаус. Се чини дека служела како регент и можеби ја презела титулата крал. Некои од нејзините титули се двосмислени и очигледно, се отворени за толкување. Кенкаус можеби била во брак со фараонот Усеркаф и можеби била мајка на Сахуре и Нефериркаре Какаи.

Вернер изјавил дека е поверојатно дека Сахуре бил син на Усеркаф и неговата сопруга Неферхетепес. Тој, исто така, сугерирал дека Кенткаус била мајка и регент за нејзиниот син Тамптис и мајка на Нефериркаре Какаи.

Кралскиот список на Манетон ги има Менкауре и Тамптис кои владеат во четвртата династија, што ја поврзува Кенткаус со крајот на четвртата династија. Претпоставките дека била во брак со Усеркаф и дека била мајка на Сахуре, ја врзуваат и за петтата династија. 

 Гробот на Кенткаус I во Гиза

Наводи
------

1. ↑  Michael Rice: *Who is who in Ancient Egypt*, Routledge London & New York 1999, ISBN 0-203-44328-4, see p. 96
2. ↑  Hassan, Selim. Excavations at Gîza IV. 1932–1933. Cairo: Government Press, Bulâq, 1930. pp 18-62
3. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004), pg 68
4. ↑  Verner, Miroslav. "Further Thoughts on the Khentkaus Problem." Discussions in Egyptology 38 (1997), pp. 109, 113-114.
5. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2013-05-27. Посетено на 2019-05-25.
Белтонска куќа. Однадвор, прозорците на полуподрумот на слугата се видливи на ниво на земјата. Внатрешно тие се премногу блиску до таванот за да имаат поглед.
Во архитектурата, **полуподрум** ― кат од зграда што е половина под земјата, наместо целосно како вистински подрум или визба.

Традиционално, полуподруми биле дизајнирани во поголеми куќи каде што бил сместен персонал. Полуподрум обично содржел кујни и домашни канцеларии. Предноста во однос на подрумот е тоа што полуподрумот може да пушти надворешна светлина бидејќи може да има прозорци, иако честопати се премногу високи за да уживаат во погледот. Историски, ова беше предност бидејќи слугите, кои традиционално живееле на таков кат, немале можност да губат време гледајќи низ прозорецот.

Функцијата, исто така, има естетска вредност на подигање на приземјето, кое ги содржи приемните простории на зградата повисоко од земјата со цел тие да уживаат во подобар поглед и да бидат послободни од влажните проблеми што секогаш се појавувале пред времето на современата технологија.

Денес, лондонските агенти за недвижнини кога ги продаваат собите на поранешниот слуга како современи станови, честопати го нарекувајќи го полуподрумот како „градинарски кат".

Наводи
------

1. ↑  Anas, Brittany (10 април 2021). „The Pros and Cons of Renting (or Buying) a Basement Apartment". *apartmenttherapy.com*. Посетено на 18 март 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 7629408-0

 |

 |
Палатата Спини Ферони.
**Палатата Спини Ферони** е голема готска палата сместена долж Виа де Торнабуони, на аголот на Пјаца Санта Тринита, во централна Фиренца, регионот на Тоскана, Италија. Стои спроти црквата Санта Тринита.

Историја
--------

 Детал од фреската на *Воскресението на момчето* од Доменико Гирландајо, во капелата Сасети во Санта Тринита.
Палатата била нарачана во 1289 година од богатиот трговец со ткаенини и банкар Гери Спини, на парцели кои ги купил по поплавата на Арно во 1288 година, од монасите на Санта Тринита.

Во тоа време, тоа бил најголемиот дворец во приватна сопственост во Фиренца, сличен по големина на современата Палата Векио, седиштето на владата на Републиката. Дизајнот на Палатата Спини Ферони се припишува на списокот на архитекти, вклучувајќи го Арнолфо ди Камбио или таткото на Арнолфо, Лапо Тедеско. Оригиналниот изглед на зградата може да се види на фреските на Гирландајо во капелата Сасети на соседната црква Санта Тринита. Изграден во текот на турбулентниот средновековен век во градот, познат по меѓусебниот конфликт меѓу семејствата, палатата е камен блок налик тврдина, со сводови на ниво на улица во прв кат од висококатница, со испакнат корниз декориран со милони.

Во 14 век, палатата била поделена меѓу двете гранки на Спини; делот свртен кон плоштадот бил продаден во 17 век. Во 1670-тите, маркизот Франческо Антонио Ферони, член на владејачкиот круг на големиот војвода Козимо III, го преуредил со штуко од Џован Батиста Фоџини и Лоренцо Мерлини. За време на ова реновирање, фреските (1609–1612) на Бернардино Покети кои го прикажуваат *Рајот со хор од ангели музичари* и *Обожувањето на овчарите* биле преместени од нивната оригинална локација.

Во 1846 година, палатата била купена од комуната Фиренца, а подоцна се користела за државни канцеларии во периодот (1865–1871) кога Фиренца била главен град на Италија. Во 1874 година, била делумно реновирана во неосредновековен стил. Во приземјето биле отворени дуќани, а кулата и сводот кои биле свртени кон реката Арно биле урнати, давајќи и го денешниот изглед на палатата. Во 1930-тите ја купил дизајнерот на чевли Салваторе Ферагамо. Од 1995 година во Палацо се наоѓа музејот посветен на Ферагамо.

Наводи
------

* Zucconi, Guido (1995). *Florence: An Architectural Guide*. San Giovanni Lupatoto: Arsenale Editrice. ISBN 88-7743-147-4.
* Touring Club Italiano. *Firenze e dintorni*.

Надворешни врски
----------------

* Museo Salvatore Ferragamo

43°46′10.54″N 11°15′3.57″E﻿ / ﻿43.7695944° СГШ; 11.2509917° ИГД﻿ / 43.7695944; 11.250991743°46′10.54″N 11°15′3.57″E﻿ / ﻿43.7695944° СГШ; 11.2509917° ИГД﻿ / 43.7695944; 11.2509917

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 242274097

 |

 |
**Провадија** (бугарски: *Провадия*) — град во северна Бугарија, административен центар на општината Провадија во Варненската Област. Има население од околу 12.419 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот е сместен на Провадиската Река, покрај Провадиската Клисура, опкружен со високи карпи од исток и запад. Градот се наоѓа на 47 километри западно од регионалниот центар Варна, на 53 километри југоисточно од Шумен и на 410 километри североисточно од Софија.

Историја
--------

Провадија е населба со над 25 вековна историја. Најраните откриени траги од човечка активност во областа датираат од 5 век п.н.е. кога овие земји биле населени со Тракијци. Материјално наследство на нивната култура се зачуваните околу 30 карпести гробници лоцирани во областа „Табиите".

Прифатена е тезата дека денешниот град е наследник на византиската тврдина која настанала во V век, која била дел од изградениот фортификациски систем против воинствените племиња кои напаѓале од север. Византијците го нарекле „Проватон" (Πρόβατον). Постојат различни претпоставки за потеклото на ова име: едната го поврзува со премин или проход, додека другата верзија е врзана за преводот од старогрчкиот јазик на името „Проват" (Προβάτ), што значи „овца". Веројатно поради добро развиеното овчарство во овој регион.

Словените што се населиле овде (6-7 век) ја нарекле тврдината „Овеч" - буквален превод на византиското име. Подоцна дошле прабугарите на Аспарух исто така го прифатиле ова име, кое останало и во следниот среден век. Веќе во границите на бугарската држава, утврдувањето брзо прераснало во населба, па дури станало и воено-административен центар. За тоа придонесло нејзината стратешка локација - близината до престолнините Плиска, Преслав и Варна.

За време на Второто бугарско царство (12-14 век), градот бил чуен занаетчиски и трговски центар, тука доаѓале трговци од Дубровник, Ерменија и други далечни земји. Овеч се издигнува како еден од најважните градски центри на Бугарија, заедно со Велико Трново, Велики Преслав, Червен, Дрстр и Софија.

Според Константин Иречек, за време на отоманскиот период, Провадија била главен источен балкански центар на дубровничката трговија, а локалната дубровничка колонија ја користела нејзината засводена црква. За време на Руско-турската војна (1828-1829), градот бил целосно уништен и со години бил повторно граден. Бројот на бугарското население значително се намалило како резултат на неколкуте емиграциски бранови во Русија и Романија.

Ослободувањето на Бугарија од османлиската власт го нашол градот со околу 3500 жители. Градот брзо растел и се развивал, се зголемил бројот на жители, се отвориле мелници, маслени, фабрики за лакови, сапуни и текстил.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. 1 2  Град Провадия, svetimesta.com, посетен на 14 декември 2019 г.
3. ↑  Иречек, Константин, История на българите, София, 1978, стр. 492
4. ↑  За Провадия – Исторически музей град Провадия

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на Општината Провадија
**Хосе Луис Родригес Запатеро** (шпански: *Jose Luis Rodriguez Zapatero*; р. 4 август 1960

) поранешен претседател на Владата на Шпанија. Запатеро победил на изборите двапати по ред, првпат во 2004 година и повторно во 2008 година од тогаш неговата Социјалистичка партија го има мнозинството во шпанскиот Кортес.

Хосе Луис Родригес Запатеро е роден во Ваљадолид, како син на Хуан Родригес Гарсије-Лозан и Марија де ла Пурификасион Запатеро и Валеро. Неговиот дедо по таткото, Хуан Родригес и Лозано, бил републикански капетан, кој го стрелале припадниците на Франковата Национална армија.

Во 1982 година дипломирал право на Универзитетот во Леон, каде се вработил како асистент по предметот уставно право. Во Леон во 1981 година ја запознал и својата идна сопруга Сонсолес Еспиноса. Се венчале во 1990 година и имаат две ќерки Лаура (1993) и Алба (1995).

Запатеро и неговото семејство биле симпатизери на Комунистичката партија, единствена организирана партија пред франковата смрт во 1975 година. Запатеро станува член на Социјалистичката партија на Шпанија на 23 февруари 1979година. Импресиите кои ги предизвикал во него Фелипе Гонзалез биле клучни за неговата одлука да пристапи во партијата. Во 1982 година станува претседател на младинската организација на социјалистите во покраината Леон. На изборите во 1986 година е изабран во Кортес, со што станува најмлад пратеник.

На изборите во 2000година Социјалистичката партија изгубила на изборите по вторпат по ред од Азнаровата Народна партија. Запатеро го задржал своето место, но Социјалистичката партија освоила само 125 места, 16 помалку отколку на изборите во 1996 година. Запатеро одлучува да се кандидира за генерален секретар. Заедно со некои свои партиски колеги, основал нова фракција во внатрешноста на партијата наречена Нов пат (Nueva Via). Новиот пат е микс на зборовите на Тони Блеровиот „Трети пат" и „Нов центар" на Герхард Шредер.
Запатеро го победил со многу мала разлика својот противник Хосе Боно на внатрепартиските избори на 22 јули 2000година.

Надворешни врски
----------------
**Сан Игнасио де Веласко** (шпански: *San Ignacio de Velasco*) е град во Боливија, главен град на покраината Хосе Мигел де Веласко, седиште на општината Сан Игнасио де Веласко во боливискиот департман Санта Крус.

Географија
----------

Сан Игнасио се наоѓа во централниот дел на покраината Хосе Мигел де Веласко. Градот е поврзан со патен ситем од мешан карактер (асфалтиран и неасфалтиран) со Санта Крус и со бразилскиот град Касерес во Мато Гросо. Во градот има аеродром) со земјена писта.  

San Ignacio is located on the man-made lake, Guapomo, which also serves as the city's supply of fresh water.

Население
---------

Покрај шпанскиот, кој е најзборуван јазик, во градот и околината се користи и чикитански јазик. Скоро сите жители на Сан Игнасио се или староседелци или местици. Бројот на чисто бело население е многу мал. Најголема религија во градот е Христијанството (Католицизам). Сан Игнасио е седиште на римокатоличката бискупија Сан Игнасио де Веласко.

Според податоците објавени од општинските власти во 1996 година, градот имал население од 12.600 жители. Градот е најголем во покраината.

Наводи
------

1. ↑  World-Gazetteer[*мртва врска*]
2. ↑  „San Ignacio De Velasco Airport (SNG) Details". The Guides Network. 2007.
3. 1 2  Guia Turistica de la Provincia "Velasco", Gobierno Municipal de San Ignacio de Velasco

Надворешни врски
----------------

* Карта на покраината Хосе Мигел де Веласко

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови во Боливија |
| --- |
|  |
| Главен град | Сукре (193.876) |
|  |
| Градови со над 100.000 жители | Санта Крус де ла Сиера (1.113.582)  •  Ел Алто (647.350)  •  Ла Пас (789.585)  •  Кочабамба (516.683)  •  Оруро (201.230)  •  Тариха (135.783)  •  Потоси (132.966) |
|  |
| Боливија |

 |
„Свети Франциск" (1659) од Франсиско де Сурбаран
***Свети Франциск*** ― слика од 1659 годинана која е прикажан Франсис Асишки од Франсиско де Сурбаран. Тоа било единственото дело на уметникот познато во Франција пред 19 век.

Најверојатно била бил наменета за манастир во Мадрид , пред Марија Тереза Шпанска да му го даде на францисканскиот манастир „Колинети" во Лион. Манастирот бил основан од маркизот и маркизата де Колињи во 1665 година. Во време на Француската револуција била продадена на сликар и гравер од Лион, Жан-Жак де Боасиу и била искористена во 1797 година како модел за еден од неговите графики, „Пустиножители".
Неколку години подоцна, во 1807 година, Де Боасие ја продал на Музејот на ликовни уметности во Лион каде уште се наоѓа. Долго време погрешно му била припишувана на Хозе де Рибера, пред повторно да му се припише на Сурбаран во 1847 година.

Наводи
------

1. ↑  Francisco de Zurbarán
Сан Лео од С-СЗ
 Тврдината (Рока) Сан Лео
**Сан Лео** ( ромањолски: *San Lé* ) е една од општините во провинцијата Римини во италијанскиот регион Емилија-Ромања, сместена е на околу 135 kiloметарs (84 ми) југоисточно од Болоња и околу 35 kiloметарs (22 ми) југозападно од Римини. Според проценката која што се направила во 2011 година, во населбата живееле 204 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 605 м.

Географија
----------

Сан Лео граничи со повеќе италијански општини како што се: Мајоло, Монтекопиоло, Монте Гримано, Новафелтриа, Сасофелтрио, Ториана, Верукио, како и во независната држава Сан Марино, Аквавива, Киезануова и градот Сан Марино .

Сан Лео претставува локација на голема тврдина, сместена на надморска височина од 600 метарs (2,000 ст). Ко-катедралата Сан Лео е романескна црква.

Историја
--------

По референдумот кој што се одржал на 17 и 18 декември 2006 година, Сан Лео бил одвоен од провинцијата Пезаро и Урбино ( Марке ) за да се приклучи на Емилија-Ромања и провинцијата Римини на 15 август 2009 година

Збратимени градови
------------------

* Сан Марино San Marino, San Marino

Наводи
------

1. ↑  All demographics and other statistics: Italian statistical institute Istat.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Сан Лео" на Ризницата ? |

* Официјална веб страна
* Фотографии Архивирано на 20 септември 2015 г.
* Градот (Ил Борго) Архивирано на 23 септември 2015 г.
* Тврдината
* Фото галерија

Предлошка:Province of Rimini

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 240516987
* GND: 4370023-8

 |

 |
Карта на таифите во 1031 година
Во историјата на Иберија, зборот **Таифа** (арапски: طائفة ṭā'ifa, множина طوائف ṭawā'if) се употребувал за независните муслимански кнежевства, обично емиратите или ситни кралства, иако постоела една т.н. олигархија, според која сите тие мали муслимански територии го формирале ел-Андалуз. Ниното исчезнување настапило веднаш кога во времето на Реконквистата хрисијанските кралства ги зазеле териториите кои претходно биле владеени во рок од 8 века од страна на муслинаните. Падот на Гранада како и падот на Цариград го означиле почетокот на една нова историја на европскиот континент. Сепак ви тие оделни таифи, исламската култура, јазик и традиција оставиле трага во најразлични региони во денешна Шпанија. Во времето кога таифите биле најсилни, најпрвин во 11 век а подоцна и во 12 век, нивните емири односно владетели се натпреварувале меѓу себеси, не само воен план, туку и на културен.

Овој модел на муслиманските таифи подоцна бил користен од страна на Шпанија односно нејзиното колонизирање на Америка, каде биле создавани поголем број на држави. Тие држави, исто како и во ел-Андалуз имале дијаметрално спротивни ставови една со друга и покрај тоа што користиле еден ист јазик или имале заедничка култура.

Процесот на "*таифизација*" започнал по одвојувањето на Кордопскиот калифат од Северна Африка, кој останал во рацете на Багдад. Населението во таифите било мултиетничко, со доминација на муслиманите особено во јужните делови на Пиринејскиот Полуостров. Освен муслиманите, овде живееле и христијани, евреи итн. кое доведувало до постојани конфликти подпомогнати од соседните христијански кралства на север, како и до постепено слабеење на самите таифи. По падфот на последната таифа дошло до огромна промена на верските и јазичните околности. Арапскиот јазик бил исфрлен од употреба, а на негово место како официјален станал кастилскиот шпански јазик. Следувал процес на асимилација на муслиманското и еврејското население и нивно протерување.
**Свети Никола** (грчки: *Αγίου Νικολάου Νεοχωρούδας*) — црква во Ново Село, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Во Ново Село е изградена црква „Св. Никола" или „Св. Петка" меѓу 1890 и 1915 г. Во 1957 г. црквата силно настрадала во пожар и подоцна е осново изградена. Новата црква е крстовидна и направена од камен, каква што е и камбанаријата. Осветена е на 30 август 1959 г. од епископот Стефан Талантски. Во следните години е живописана. Реликвиите од стариот храм се пренесени во новиот. Во 1995 г. е доградена припрата.

Поврзано
--------

* Неаполско-ставруполска епархија

Наводи
------

1. ↑  „St. Nicholas in Neochorouda". Corect. Архивирано од изворникот на 2014-10-19. Посетено на 2022-05-21. Занемарен непознатиот параметар `|access0date=` (help)
2. ↑  „Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Νεοχωρούδας". Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως. Занемарен непознатиот параметар `|access-dte=` (help)
**Рамон Санчес Писхуан Стадион** (шпански: *Estadio Ramón Sánchez Pizjuán*; шпански изговор: [esˈtaðjo raˈmon ˈsantʃeθ piθˈxwan]) е фудбалски стадион во Севиља. Стадионот е домаќин на ФК Севиља. Тој беше, место каде што се одигра натпреварот од Лигата на Шампионите помеѓу Стеауа и ФК Барселона како и натпревари од Светското првенство во фудбал , полуфиналето помеѓу Германија и Франција.

Овој стадион содржи една единствена легенда: фудбалската репрезентација на Шпанија никогаш не загубила меѓународен натпревар на овој стадион. Во Европските натпреварувања, Севиља загуби само трипати дома; од АЗ во 2006-07 Купот на УЕФА во групната фаза, против ЦСКА Москва во 2009-10 УЕФА Лига на Шампиони и против Реал Бетис во 2013-14 во Лигата на Европа.

Стадионот има 42,500 седишта и бил изграден во 1957 година. Тој го замени Стадионот Нервион.

Прекарот на стадионот е *"Ла Бонбоњера"* (шпански изговор: [la βomboˈneɾa]; се однесуваат на стадионот Алберто Ј Армандо, домот на стадионот на Бока Јуниорс или  *"Ла Бонбонера де Нервион"*  се должи на Нервион соседството, каде што се наоѓа стадионот

Светско првенство во Шпанија 1982
---------------------------------

Стадионот беше една од локациите на Светското првенство во 1982 година, и се одржа на следните натпревари:


| Дата | Репрезентација 1 | Резултат. | Репрезентација 2 | Групна фаза |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 Јуни 1982 |  Бразил | 2–1 |  СССР | Група 6 (Прв круг) |
| 8 Јуни 1982 |  Западна Германија | 3–3 (5–4 на пенали) |  Франција | Полуфинале |

Рамон Санчес Писхуан Стадион во октомври 2015

Наводи
------

1. ↑

Надворешни врски
----------------

* The Stadium Guide
* Virtual Tour.
* Estadios de España Архивирано на 9 мај 2017 г. (англиски)

|
|  |
| Претходник**Хејсел Стадион  Брисел** | **Лига на ЕвропаФинале**1986 | Наследник**Пратерстадион  Виена** |