Вардар кај Велес
**Вардар** — песна од Анте Поповски од збирката поезија „Света песна" составена од 40 пеења и над 22 илјади песни, објавена во 2001 година.

Песна „Вардар"
--------------

Воѓе, бели воѓе

кај црна црните?

Од вас до мене

од мене натака

кого барате?

Под дното ви бездна небид

врз ви мост – копја и векови...

Воѓе, бели воѓе

кај црна црните

кого барате?

* 

Копје па маж. Копје па маж

– брегови.

Од брег на брег, од ноќ до ноќ

– прегрнати.

Земја ако не остане

на дланки корита имаме

– течи ни.

И нас ако не не би

вода престори не

па секни, пресуши!

* 

Времиња, никој пат не ве напуштил,

никој пат не ќе пресуши.

Ако го снема меѓу бреговиве

ќе потечеме по планињено.

Ако не стигнат планини

– од нас направете.

Времиња

никојпат не ве напуштил,

никојпат не ќе пресуши

нашиов вруток-Непокор.

* 

Имам јас жили и добрина

векови за да векувам.

Сум поел волк и волк ме хранел

на дланкиве пролет ми умирала.

До што е корен и камен

до што е далга и ноќ

сум израснал...

Мајка ми е – сам од века

татко – би ил не.

Ми недостасуваше колено

од своето небидие помаж.

* 

Ти што седиш на брегов мој

ела среде мене

и молчи.

Подај ми ја раката

јас мојата ќе ја кренам

вишно стебло врз жилав корен да врзе.

Ти што седиш на брегов мој

ела среде мене и молчи.

Ќе те понесам длабако.

век да векуваш.

Ако те разјадат некојпат забиве мои

на брег ќе те фрлам

зошто си си?

* 

Само две раце имам

и едно исушено тело

чекање:

Илјаден да сум – мал да не сум

за една капка тебе

Македонија.

Прости, само две раце имам

два далечни брега

и нашата неразделност – меѓу.

* 

На оваа река и израснаа раце

камен од својата робина да прави

и мост од каменот.

Спои овој мост два брега

нашето небидие – и нас.

Тече оваа река по твоите натколеници

нагоре

и ако некојпат останеш без небо

ќе израсне мостот

повисоко од сите векови

и пепелта твоја да ти се поклонува.

* 

Ќе дојде време

овој камен и овој рид

кога не ќе бидат.

Ќе дојде време ова море и ова дно

кога не ќе бидат.

Ќе дојде време

и јас крај тебе

да не бидам.

Што да жалам

долу ќе ми бидеш

и камен и море и рид и дно

сите времиња ги надви!

* 

Ќе дојдете вие плеќести црни мажи

и деца и неба и птици

на овие брегови

Трпко и ден и ноќ и ден и ноќ

да не барате нас мажи

и деца и неба и птици

Вардар престорени и мостје црно

од грижи

дали ќе се најдеме

ние што го извишивме овој мост

за нови плеќи

и вие што ќе го извишите.

Дојдете вие плеќести црни мажи

деца и неба и времиња

-по коритото на оваа река

да потече и вашата судбина

на месото на овој мост

извишен над вашето небидие

да си прочитате:

векувајте со мене!

* 

Води до него пат

внук деда внук внука

кај остава.

Сам одиш

друг ќе родиш

друг ќе роди

одиш

одиш

небидеш

и пак одиш …

Има еден пат

од внуци и внуци

непреод.

* 

Зарамнети брегови безгрижие

ти ли си сон ли е

што ли е?

Првпат дете.

Тополи в лулка те легнале

слатко те успале…

Луно, златна луно

седни на брег чувај го

ако се разбуди – буди ме.

Критички осврт
--------------

Поезијата на Анте Поповски е специфична во својата метафорика со изграден посебен култ кон сликата, кон природата, кон навраќање на стварниот и имагинарниот амбиент пред универзалното, тој бил поет на својот народ, на Македонија. 
За него, Македонија е географски малата, а културно и историски огромната, библиската земја.
Тој нè учи како да ја сакаме, како да ја чувствуваме, и како да се гордееме со неа.

Наводи
------

1. ↑  Анте Поповски „Македонија"