**Лактозна интолеранција** (или *Лактоза нетолеранција*) е состојба во која луѓето имаат симптоми поради намалената способност да се вари лактоза, шеќер која се наоѓа во млечните производи. Оние кои се засегнати варираат во количество на лактоза кои тие може да толерираат пред симптомите да се развиваат. Симптоми може да вклучуваат абдоминална болка, надуеност, дијареа, гас, и гадење. Овие симптоми обично започнуваат 30 минути до два часа по јадење или пиење млеко-врз основа на храна. Сериозноста обично зависи од количината на кој лицето јаде или пие. Лактозна интолеранција не предизвикува оштетување на Алиментарниот тракт.

Лактозна интолеранција се должи на недостатокот на ензимот лактаза во тенкото црево да се дегистира лактоза во гликоза и галактоза. Постојат четири видови: основно, средно, развојни, и вродени. Основна лактозна интолеранција на лактоза се јавува како износот на лактазата се намалува како луѓето стареат. Средна лсктозна интолеранција на лактоза е поради повреда на тенкото црево како што се инфекција, целијачна болест, воспалителна болест на дебелото црево, или други болести. Развојни интолеранција на лактоза може да се случи во предвремена бебиња и обично се подобрува во текот на еден краток период на време. Вродената интолеранција на лактоза е екстремно ретко генетско нарушување во кое малку или воопшто лактаза е направена од раѓање.

Дијагнозата може да се потврди ако симптомите се следниве елиминирања на лактоза од исхраната. Други придружни тестови вклучуваат *ВЗТ и САТ* **.** Други услови што може да произведе слични симптоми вклучуваат раздразнен синдром на дебелото црево, целијачна болест, и воспалителна болест на дебелото црево.интолеранција на **Лактоза е различна од алергија на млеко.** Управување е обично со намалување на количината на лактоза во исхраната, земајќидодатоци за лактаза, или лекување на основната болест. Луѓето обично можат да се пијат најмалку една чаша млеко без развивање на значителни симптоми, со поголеми количини се толерира ако се пие со оброк или во текот на денот.

Точниот број на возрасни лица со интолеранција на лактоза е непознат. Една проценка става во просек 65% од светското население. Стапки на лактозна интолеранција варира помеѓу региони, од помалку од 10% во Северна Европа како високо како 95% во делови од Азија и Африка. на Почетокот обично е во доцното детство или во почетокот на зрелоста. Способност да се вари лактоза во зрелоста еволуирале во неколку човечки населенија самостојно, веројатно како адаптација на припитомување на млечни животни од 10,000 години.

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Lactose Intolerance". June 2014. Архивирано од изворникот на 25 October 2016. Посетено на 25 October 2016.
2. 1 2  „Lactose intolerance in infants, children, and adolescents". *Pediatrics*. **118** (3): 1279–86. September 2006. doi:10.1542/peds.2006-1721. PMID 16951027.
3. 1 2  „Lactose Intolerance in Adults: Biological Mechanism and Dietary Management". *Nutrients* (Review). **7** (9): 8020–35. September 2015. doi:10.3390/nu7095380. PMC 4586575. PMID 26393648.
4. ↑  „Diagnosing and Treating Intolerance to Carbohydrates in Children". *Nutrients*. **8** (3): 157. March 2016. doi:10.3390/nu8030157. PMC 4808885. PMID 26978392.
5. ↑  „NIH consensus development conference statement: Lactose intolerance and health". *NIH Consensus and State-Of-The-Science Statements* (Consensus Development Conference, NIH. Review). **27** (2): 1–27. February 2010. PMID 20186234. Архивирано од изворникот на 2016-12-18.
6. ↑  „How many people are affected or at risk for lactose intolerance?". 6 May 2014. Архивирано од изворникот на 25 October 2016. Посетено на 25 October 2016.
7. ↑  „Lactase Non-persistence and Lactose Intolerance". *Current Gastroenterology Reports*. **19** (5): 23. May 2017. doi:10.1007/s11894-017-0558-9. PMID 28421381.
8. ↑  „On the Evolution of Lactase Persistence in Humans". *Annual Review of Genomics and Human Genetics*. **18** (1): 297–319. August 2017. doi:10.1146/annurev-genom-091416-035340. PMID 28426286.
9. ↑  „Lactose digestion and the evolutionary genetics of lactase persistence". *Human Genetics*. **124** (6): 579–91. January 2009. doi:10.1007/s00439-008-0593-6. PMID 19034520.