recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Хасан Баба џамија, поглед од ул. „Ѓорѓи Стерјовски-Џоџа"
**Хасан Баба џамија** (турски: *Hasan Baba Cami*) - муслимански храм од XVII век, во Битола.

Местоположба
------------

Џамијата се наоѓа во западниот дел на градот, на раскрсницата на улиците „Цар Самуил" и „Ѓорѓи Стерјовски-Џоџа", на десниот брег на Драгор, во населба каде што се населиле многу муслимански бегалци во 19 век кога го добила името Маџар Маало.

Историја
--------

Џамијата била изградена 1037 – 1049 од хиџра (1628-1640 н.е.) за време на владеењето на султанот Мурат IV (1623 - 1640). Во 1883 година џамијата била обновена од Фазли-паша, командант на Третата армија во Битола.

Историјата на џамијата е заснована на локалната легенда за Хасан Баба Кешфи-ефенди или Хасан Баба-Баш кесик, односно Хасан Баба Обезглавениот. Според оваа легенда Хасан Баба бил ученик на месниот дервиш Џигер Баба кој бил обезглавен како маченик наместо неговиот учител. Хасан Баба носејќи си ја главата пристигнал на местото каде подоцна по наредба на а Мурат IV, на местото од скромниот гроб, му било подигнато турбе, накшбандиско теќе и џамијата. Легендата е слична со популарната легенда за Св. Јован Владимир во Елбасан во 11 век.

Архитектура
-----------

Џамијата е мала, со хармонични сразмери. Тремот е додаден подоцна. Куполата е осумаголна, покриена со ќерамиди, поставена на осумаголен барабан без прозорци. Молитвениот простор е квадратен со основа 6 метри. Ѕидовите се широки 0,9 м. Изградена е од кршен камен со малтер. На секоја страна има по два сводести прозорци и еден помал погоре. Фасадата е украсена со триреден назабен корниз. Внатрешноста е едноставна, со профилирани тромпи и ниша на михработ.
Највпечатлива особеност на градбата е многуаголното минаре во селџучки стил. Влезот му е од тремот.

Во дворот на џамијата, во северозападниот дел, има гробови и надгробни споменици украсени во отомански барокен стил од 19 век.

Поврзано
--------

* Турбе на Хасан Баба

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  Mihajlovski, Robert. „The Seventeenth Century Ottoman Religious Architecture of Bitola/Manastir" (PDF). *Патримониум*. **V** (10): 291, 292, 300. Посетено на 27 ноември 2021.
2. ↑  „Хасан Баба џамија". Bitola.info. Посетено на 27 ноември 2021.
**Урумеја** (од баскиски „ур" *вода* + „ме" *тенка*) е река во Баскија на север од Пиринејскиот Полуостров. Тоа е една од баскиските реки што се влеваат во Бискајскиот Залив (атлантски басен) и најпозната по тоа што се влева во морето во градот Сан Себастијан.

Тек на реката
-------------

Реката е долга 59,4 километри од својот извор во општината Навара, 33 километри тече низ провинцијата Гипускоа. Просечната температура е 13,5 °C, а сезонската и годишната варијација во протокот на вода е помалку изразена отколку во другите реки во Гипускоа, бидејќи природната регулација на сливот е многу висока.

Квалитетот на водата е прилично добар. Сепак, се извршени работи за третман и чистење на водата, што резултирало со извонредно обновување на животната средина.

Фауна
-----

Тековниот квалитет на водата овозможува живеење на пет вида кои ја населуваат реката, имено лосос (исчезнат во 1940 година и обновен благодарение на програмите за повторно порибување во 1980-тие години), пастрмка, јагула и други.
Бенс Џонс протеински кристал
**Белковините на Бенс Џонс** се белковини (белковини) кои се излачуваат во урината кај одредени болести (познати како Бенс Џонс протеинурија). Биохемиски се работи за лесни ланци на имуноглобулин во слободна форма (не како дел од структура на целосен имуноглобулин). Причина е болест кај која се произведуваат големи количини на белковини (имуноглобулини) со лесни ланци.

Лесните ланци на имуноглобулините имаат релативно мала молекуларна тежина, така што можат да поминат низ гломеруларниот филтер во бубрезите и последователно да се реапсорбираат од страна на клетките на проксималниот тубулус каде последоватлно и се разградуваат. Во случај кога нивната концентрацијата го надминува капацитетот за реабсорпција или ако реапсорпцијата во проксималниот тубулус е нарушена, тие можат да се појават и да се детектираат во урината.

Причината за појава на Бенс-Џонс-белковините во урината е најчесто мултипен миелом, малигно заболување на плазма клетките. Се работи за т.н. моноклонално заболување, каде слободните лесните ланци произведени од овие плазма клетки се сите од ист тип - или „ капа "или „ ламбда ".

Белковините со лесни ланци може да се депонираат во различни органи во форма на полукристални структури наречени амилоид. Примарно засегнат орган е бубрегот, што доведува до функционално нарушување (бубрежна инсуфициенција). Ова може да напредува до целосна функционална инсуфициенција на бубрезите (хронична бубрежна инсуфициенција ).

Бенс-Џонс-белковините може да се детектираат во урината со голем број тестови, на пример SDS-PAGE, имунофиксација, имуноелектрофореза или определување на слободен лесен синџир .

Наводи
------

1. 1 2  C. Hutchison et al. The pathogenesis and diagnosis of acute kidney injury in multiple myeloma. *Nature Reviews Nephrology.* 2011 Nov 1;8(1):43-51, PMID 22045243.
**ДАКС** (германски: *DAX*) - пазарен индекс на Франкфуртската берза.

Состав на индексот
------------------

Индексот ДАКС е составен од 30 акционерски друштва чија вкупна пазарна капитализација изнесува околу еден трилион долари. Тие друштва се: SAP, Linde, Allianz, Siemens, Volkswagen, Deutsche Telekom, BASF, Daimler, BMW, Adidas, Deutsche Post, Henkel, Munich Re, Continental, Fresenius, Beiersdorf, Vonovia, Infineon Technologies, Fresenius Medical Care, E.ON, Deutsche Borse, RWE, HerdelbergCerment, Deutsche Bank, Wirecard, Merck, Lufthansa, Covastro и ThyssenKrupp. Најголемо учество во индексот има „САП" - најголемото друштво кое котира на Франкфуртската берза, со пазарна капитализација од над 120 милијарди долари. Второ најголемо учество во индексот има „Сименс" - четвртото најголемо друштво кое котира на берзата, со пазарна капитализација поголема од 90 милијарди долари. Третиот најголем пондер во ДАКС има „Бајерсдорф", иако ова друштво е деветто, мерено според пазарната капитализација.

Наводи
------

1. ↑  „disfold.com (пристапено на 13.1.2019)". Архивирано од изворникот на 2020-11-14. Посетено на 2020-11-29.
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| < 16 век | 17 век | 18 век > |
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 |
| 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 |
| 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 |
| 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 |
| 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 |
| 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 |
| 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 00 |

**1626** (**MDCXXVI**) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1626 година од новата ера, 626. од вториот милениум, 26. од XVII век и седма од 1620-тите.

Други календари
---------------

Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.

Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7134 и 7135 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6376 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5386 и 5387 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е. кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како *Ab urbe condita*), годината е избројана како 2379.

Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1626 година се протега во 4262 и 4263, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4322 и 4323 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е. година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2169. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1035 и 1036 исламска година.

Настани
-------

*

Родени
------

*

Починале
--------

* 20 февруари - погребан англискиот композитор Џон Доуленд

Надворешни врски
----------------

* 1626 на Ризницата ?
Корицата на оригиналната партитура од 1903 за *Je te veux*
„**Je te veux**" („Те сакам") — песна компонирана од Ерик Сати на текст на Aнри Пакори. Сентиментален валцер со еротски текстови, бил напишан за Полет Дарти (Paulette Darty [fr]), чиј придружник бил Сати одреден период. Текстот се состои од два стиха и рефрен.

Дарти првпат ја извела песната во 1903 година во Скала (Scala (Paris) [fr]), тогаш популарно кабаре во Париз. Во 1925 година, песната била снимена во изведба на Ивон Жорж. Други значајни пејачи кои ја извеле песната се Мате Алтери, Режин Креспен, Николај Геда, а подоцна и Џеси Норман, Мари Девелеро и Анџела Георгиу. Џез-вокалистката Сесил Меклорин Салвант ја извела песната на албумот *Гваш* на Џеки Терасон од 2012 година. Џон Кејџ го инструира изведувачот да направи верзија за пијано и вокал како дел од неговите девет кратки песни, „Sonnekus²" (1985).

Песната беше регистрирана во Здружението на музички автори, композитори и издавачи (SACEM, Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique) на 20 ноември 1902 година, но Алексис Ролан-Мануел тврдел дека всушност била компонирана во 1897 година. Сати компонирал различни верзии на валцерот „Je te veux": за пијано и вокал, за оркестар од дувачки инструменти и за целосен оркестар (вклучувајќи трио). Верзијата за пијано и вокал првпат била објавена во 1903 година  Подоцна композиторот го преработил делото за соло пијано, додавајќи среден дел помеѓу вториот рефрен и вториот стих.[]

Текст
-----

| Француски | Превод на македонски |
| --- | --- |
| *Refrain:*
J'ai compris ta détresse,
Cher amoureux,
Et je cède à tes vœux,
Fais de moi ta maîtresse.
Loin de nous la sagesse,
Plus de tristesse,
J'aspire à l'instant précieux
Où nous serons heureux;
Je te veux.

1. Je n'ai pas de regrets
Et je n'ai qu'une envie:
Près de toi là, tout près,
Vivre toute ma vie,
Que mon cœur soit le tien
Et ta lèvre soit mienne,
Que ton corps soit le mien,
Et que toute ma chair soit tienne.

*Refrain*

2. Oui je vois dans tes yeux
La divine promesse.
Que ton cœur amoureux
Vient chercher ma caresse.
Enlacés pour toujours,
Brûlés des mêmes flammes,
Dans des rêves d'amours
Nous échangerons nos deux âmes.

*Refrain* | *Рефрен:*
Ја разбирам маката твоја,
Љубовнику драг,
И се предавам на желбите твоите,
Направи ме твоја љубовница.
Мудроста е далеку од нас,
Нема повеќе тага
Копнеам по драгоцениот миг
Кога ќе бидеме среќни;
Те сакам.

1. Не се каам
И имам само една желба:
Блиску до тебе, многу блиску,
Да го живеам цел живот свој,
Моето срце нека биде твое
И твоите усни нека бидат мои,
Нека твоето тело биде мое
И целото мое тело нека биде твое.

*Рефрен*

2. Да, го гледам во твоите очи
Божественото ветување.
Нека твоето вљубено срце
Ги побара милувањата мои.
Испреплетени засекогаш,
Горени од истите пламени,
Во љубовните соништа
Ќе си ги размениме двете души.

*Рефрен* |

Наводи
------

1. ↑  „Sonnekus²". *johncage.org*.
2. ↑  Gillmor, Alan M. (1992). *Erik Satie* (2. изд.). Twayne Pub. стр. 281. ISBN 0-393-30810-3.

Надворешни врски
----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 177902922
* BNF: cb13918648x (податоци)

 |

 |
„Баку", Кацушика Хокусаи, 1814 — 1878.
**Баку** (јапонски: 獏, 貘) — митско животно или дух од јапонската митологија, добронамерен јадач на соништа и кошмари. Според легендата, Баку е создаден од преостанатите парчиња што останале кога боговите завршиле со создавањето на сите други животни. Има долга историја во јапонскиот фолклор и уметност, а неодамна се појавил и во манга и аниме.

Изглед
------

Баку е маѓепсувачка химера на јапонската митологија, отелотворувајќи спој величествени суштества. Со цврстото тело на мечка, може да се пофали со таинственото лице на слон, и очи на носорог. Неговите нозе, кои наликуваат на тигарски шепи, пријатно го поддржуваат ова митско суштество, додека неговата опашка ја отсликува онаа на бик. Ова неземно суштество е познато по својата извонредна способност да голта соништа, чувар што се повикува да ги растерува кошмарите и да внесе мирен сон. Неговото присуство, складен спој на страшни и заштитни одлики, додава атмосфера на мистика на богатата таписерија на јапонскиот фолклор.

Наводи
------

1. ↑  „JAANUS / bakuhana 獏鼻". *www.aisf.or.jp*. Архивирано од изворникот на 2020-01-22. Посетено на 2021-05-31. Занемарен непознатиот параметар `|deadlink=` (се препорачува `|url-status=`) (help)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Баку (дух)" на Ризницата ? |

* Баку, јадачот на соништа
* Netsuke: masterpieces from the Metropolitan Museum of Art
*За други значења, види Самар (појаснување).*
Местоположбата на островот
Панапукан плажата на Самар
**Самар** е остров во Висаите, во централниот дел на Филипините. Островот е поделен на 3 покраини: Самар, Северен Самар, и Источен Самар.

Тој е трет остров по големина на Филипините. Има површина од 13.080 км2 groß и 1,08 милиони жители.

Островот го открил шпанецот Рус Лопес де Виљалобос во 1543.

Координати: 12°03′N, 125°07′E


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место на Филипините е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 237435497
* GND: 4434917-8

 |

 |
**Наполитана** — вид на пица која се прави од домати и сирење моцарела. Доматите мора да бидат домати Сан Маркано (San Marzano), кои се одгледуваат на падините на планината Везув, и сирењето мора да биде *Бафало моџарела*, заштитен вид сирење направено од млеко на полудиви биволи одгледувани во мочуриштата на Кампанија и Лацио.

Пицата Наполитана има заштитено географско потекло во Европската Унија (*Traditional Speciality Guaranteed, TSG*), а уметноста на неаполските мајстори за пица (*pizzaiuola*) била впишана на списокот на УНЕСКО за нематеријално светско наследство во Европа во 2017 година. Уметноста на правење на оваа пица е кулинарска практика која се состои од четири различни фази кои се однесуваат на подготовката на тестото и неговото печење во рерна на дрва, и потекнува од Неапол, главниот град на регионот Кампанија.

*Маргарита*

Одлики
------

Пицерија во Неапол *Интернационале*, фотографија од околу 1910 година.
Оригиналната неаполска пица се прави од пченично брашно (тип 0 или 00), природен неаполски квасец или пивски квасец, сол и вода. За подобри резултати, треба да се користи остро брашно со висока содржина на белковини, за пециво, а не за колачи. Вештината се состои од четири фази на подготовка и печење тесто, кои вклучуваат кружни движења на пекарот. Тестото се меси со рака или со многу бавен миксер. Откако ќе нарасне некое време, тестото се обликува со рака и не смее да биде подебело од 3 мм. Пицата се пече 60-90 секунди на 485 °C на дабово дрво. Кога се испече, треба да биде мека, еластична, нежна и крцкава.

Постојат неколку видови на неаполска пица, но оригиналната пица е Маргерита, во која основните состојки се домати, исечена моцарела, босилек и екстра девствено маслиново масло, понекогаш попрскано со сирење пармезан. Друга верзија е пица маринара направена со домати, кромид, оригано и екстра девствено маслиново масло.

Наводи
------

1. ↑  "Selezione geografica", Europa.eu.int, 23. veljače 2009. (arh.)
2. 1 2  Art of Neapolitan ‘Pizzaiuolo’ UNESCO-ovim službenim stranicama (англиски) Преузето 2. августа 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Наполитана (пица)" на Ризницата ? |

Надворешни врски
----------------

* Уметноста на неаполскиот „Pizzaiuolo" на YouTube (видео) 9:25 мин (англиски)
* Associazione Verace Pizza Napoletana („Асоцијација Вистинска неаполска пица") (италијански)
**Културата на Албанија** е составена од повеќе елементи, како и од влијание од околните култури. Албанскиот јазик бил потврден како индоевропски јазик во 1854 година од германскиот филолог Франц Боп. Овој јазик прави своја посебна група во ова јазично семејство. Потеклото на албанскиот јазик и на Албанците се поврзува со Илирите и со дако-тракијците.

Образование
-----------

Образовниот систем во Албанија е секуларен. Стапката на писменост на населението е околу 94%. Основното образование е задолжително (курс 1-9), но повеќето ученици го продолжуваат средното образование (курс 10-12). Студентите мораат успешно да ги положат матурните испити на крајот на деветтиот клас и на крајот на 12 клас, со цел да го продолжат своето образование. Постојат околу 5000, претежно јавни, училишта низ целата земја и академската година е поделена на два семестри. Учебната година започнува во септември, а завршува на крајот од мај или почетокот на јуни.

Музика
------

Албанската народна музика се дели на три групи: геги, тоски и лаби. Cеверните звуци се зметаат за херојски и силни, додека јужните етно звуци се сметаат за посмирени и нежни.

Спорт
-----

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Култура на Европа |
| --- |
|  |
| Суверени  држави | 
* Австрија
* Азербејџан
* Албанија
* Андора
* Белгија
* Белорусија
* Босна и Херцеговина
* Бугарија
* Германија
* Грузија
* Грција
* Данска
* Ерменија
* Естонија
* Ирска
* Исланд
* Италија
* Казахстан
* Кипар
* Латвија
* Литванија
* Лихтенштајн
* Луксембург
* Македонија
* Малта
* Молдавија
* Монако
* Норвешка
* Обединето Кралство
	+ Англија
	+ Велс
	+ Северна Ирска
	+ Шкотска
* Полска
* Португалија
* Романија
* Русија
* Сан Марино
* Словачка
* Словенија
* Србија
* Турција
* Украина
* Унгарија
* Финска
* Франција
* Холандија
* Хрватска
* Црна Гора
* Чешка
* Шведска
* Швајцарија
* Шпанија

 |
|  |
| Делумнопризнаени | 
* Абхазија
* Јужна Осетија
* Косово
* Нагорно-Карабах
* Приднестровие
* Северен Кипар

 |
|  |
| Зависни  и др. територии | 
* Гернзи
* Гибралтар
* Ман
* Оланд
* Фарски Острови
* Џерси
* Шпицбершки Острови

 |
|  |
| Други целини | 

 |

 |
Првата страна на Мирославовото евангелие
**Мирославово евангелие** (српски: *Мирослављево jеванђеље / Miroslavljevo jevanđelje*) е српски ракопис на пергамент од 362 страни со богата декорација. Тој е еден од најстарите преживеани ракописи напишани на српска варијанта на црковнословенски јазик. Овој ракопис се смета за ремек-дело на илустрацијата и калиграфијата.

Мирославовото евангелие е создадено во 1186 година од Мирослав, кнезот на Хум и брат на Стефан Немања, великиот жупан на Рашка. Први кои го откриле и проучувале ракописот биле тројцата руски учени: Владимир Стасов, Фјодор Буслаев и Никодим Кондаков во 1874.

Наводи
------

1. ↑  Deliso, Christopher (2008). *Culture and Customs of Serbia and Montenegro*. Westport, CT: Greenwood Publishing Group. стр. 102. ISBN 9780313344367.
2. ↑  Cuvalo, Ante (2007). *The A to Z of Bosnia and Herzegovina*. Lanham, MD: The Scarecrow Press, Inc. стр. 155. ISBN 9780810876477.
**Clash of Clans** (скратено **CoC**, македонски: *Судир на кланови*) — повеќеиграчка онлајн компјутерска стратешка игра од финскиот развивач на игри *Supercell* за мобилни уреди.

Играта е достапна како примена (апликација) од август 2012 година за *iOS*-оперативниот систем на *Епл* и од октомври 2013 година за оперативниот систем *Андроид*.

Бизнис-модел и успех
--------------------

Преземањето на апликацијата и пристапот до онлајн опслужувачите е бесплатно („слободна за играње"). Играта е финансирана од страна на продажбата на „дијаманти", кои може да се користат во играта, за да се забрза напредокот значително. Дијамантите се исто така достапни во мали количества во играта бесплатно, целата содржина на играта е потполно достапна доколку играчот троши повеќе време соодветно.

Успехот на Clash of Clans, исто така, ја заработи играта и нејзиниот инвеститорот неколку награди. На пример, во 2013 година играта ја освои престижната награда на трговскиот магазин Развиј во категоријата „Најдобра нова ИП".

Во 2016 година, на пазарот дојде играта *Clash Royale* што е огранок на Clash of Clans.

Содржина на играта
------------------

Clash of Clans е поставен во фантастичен свет. Меѓу пешаците се мечувачите („варварите"), стрелците, волшебниците и голем број други митски суштества, како што се: џинови, балони, валкири, вештерки, скелети, бебе змеј и уште многу други.

Играта ги комбинира аспектите на стратегијата за градење на стратегии со оние на стратегија за борба во реално време и игра за одбрана на кулата. Играчот мора, врз основа на едноставен економски систем воспоставен со три вида на ресурси (злато, еликсир и темен еликсир) и поврзана инфраструктура изградба на основа и прицврстете ја со помош на оружје за одбрана и ѕидови од напади. Во исто време, тој дури може да се подигне на војска за напад, за што 20 различни видови на војници, десет различни видови на магии и три херои (варварски крал, кралица на стрелците и голем чувар) се достапни. Обичните војници (варварин, стрелец, гиганти, гоблини, балони, магионичари, исцелители, змејови, P.E.K.K.A.s, бебе змеј и рудар) се формирани во нормална касарна. Нивното образование треба да се плати со еликсир. ВарВари 25 еликсир, Стрелач 50 еликсир, змеј 25000 еликсир, џин 250 еликсир и магионичари 1500 еликсир. Специјални сили како валкири, јавач на свиња се обучени во темната касарна, што може да се добијат од како *Општината* е на ниво 7. Нивното образование треба да се плати со Темен Еликсир.

Наводи
------

1. ↑  Uysal, Ahmet (9 March 2016). „Commitment to multiplayer online games: An investment model approach". *Computers in Human Behavior*. **61** (August 2016): 357–363. doi:10.1016/j.chb.2016.03.028. Посетено на 3 July 2017.
**Томас Бекет** бил кантербериски архиепископ од 1162 г. до неговата смрт. Тој е почитуван како светец и маченик од Католичката и Англиканската црква. Бекет дошол во судир со кралот Хенри II за правата и привилегиите на црквата и бил убиен од кралските следбеници во Кантербериската катедрала. Набргу по неговата смрт, папата Александар III го прогласил за светец во 1173 г.

Ран живот
---------

Томас Бекет е роден во Чејпсајд, Лондон, како син на трговецот Гилберт Бекет и неговата сопруга Матилда. Таткото на Томас бил син на витез; во младоста станал трговец, купил имот во Лондон и живеел овде од приход од изнајмување. Постои добро позната легенда дека мајката на Томас била муслиманска принцеза која го запознала Гилберт за време на неговиот аџилак во Светата земја, го следела во Англија и таму била крстена. Утврдено е дека легендата нема основа и настанала три века по смртта на архиепископот. За влијанието и богатството на семејството Бекет може да се суди по тоа што Гилберт и Матилда биле погребани во катедралата Свети Павле. Друга легенда ги нарече родителите на Томас светиот римски император Хенри V и наследничката на англискиот трон, Матилда[1].

Томас Бекет го добил своето почетно образование во витешки дух под водство на пријателот на неговиот татко Ричард де л’Аигл, а основното образование во лондонскиот манастир Мертон. Потоа студирал граѓанско и канонско право на универзитетите во Париз и Болоња. По враќањето во Англија во 1142 година, Бекет стапил во служба на архиепископот Теобалд од Кантербери и наскоро станал еден од неговите активни помошници. Во 1148 година, Бекет го придружувал Теобалд на Советот на Ремс; во 1152 година, тој бил претставник на надбискупот во Рим и добил од папата порака со која се забранува крунисувањето на синот на Стефан од Блоа. Во 1154 година, Бекет станал протоѓакон на Кантербери, а потоа, по препорака на Теобалд, новиот англиски крал, Хенри II, го назначил Бекет за канцелар.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------
**Црквата Света Анастасија** (италијански : *Basilica di Sant'Anastasia al Palatino*) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 3 век. Црквата била реновирана неколкупати: во времето на Папа Дамас I, Папа Хилариј, Папа Јован VII, Папа Лав III, Папа Григориј IV и во времето на Папа Урбан VII.

Наводи
------

1. ↑  Список на цркви во Рим

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4599677-5

 |

 |
**Земја на мртвите** — постапокалиптичен филм за зомбија од 2005 г. во режија на Џорџ Ромеро, за кој самиот го напишал сценариото. Филмот е четврти од главната серија на „Живи мртовци" на Ромеро и прв објавен по пауза од дваесет години. Хронолошки му претходат „Ноќ на живите мртовци" (1968), Зора на мртвите (1978) и Ден на мртвите (1985). „Земја на мртвите" има најголем буџет меѓу филмовите во серијата; Ова е првиот и единствениот филм за зомбија на Ромеро што користи компјутерска графика за специјални ефекти и во кој се појавуваат познати глумци (Денис Хопер и Џон Легвизамо).

Филмот се одвива во свет во кој пред неколку години се случила зомби-апокалипса и е посветен на нападот на „живите мртовци" на еден од последните утврдени градови на луѓе — Питсбург, Пенсилванија. Неговата филозофија ја повторува онаа на претходниот филм на Ромеро, „Ден на мртвите": дури и во свет преплавен од зомбија, главната закана за луѓето доаѓа од самите луѓе; на него се додаваат идеите за социјален протест, вклучително и сеопшти, прикриени во спротивставувањата меѓу парталавите „живи мртовци" и луѓето задоволни од животот од облакодерот „Фидлерс Грин", вклучувајќи ја и глобалната закана — напнатост во односите меѓу „третиот свет" (посиромашните). "и „златната милијарда" (побогатите).

Содржина
--------

Живите мртовци го зазеле светот, а последните луѓе живеат во град заграден со ѕидови за да се заштитат додека се справуваат со ситуацијата.

Наводи
------

1. ↑  „George A. Romero's Land of the Dead (2005)". *The Numbers*. Посетено на August 27, 2015.
2. 1 2  „Land of the Dead". *Box Office Mojo*. Посетено на January 4, 2008.
3. ↑  staff. „AICN Exclusive: Capone chews it with George Romero in first extended interview regarding LAND OF...". *Aint It Cool News* (англиски). Посетено на 2023-12-19.
4. ↑  „George A. Romero's Land of the Dead (2005) - Financial Information". *The Numbers*. Посетено на 2023-12-19.
5. ↑  „Land of the Dead". *Box Office Mojo*. Посетено на 2023-12-19.

Надворешни врски
----------------
Неиграчки ликови
Неиграчки лик (англиски: *Non-player character*, *Non-playable character*) или скратено **NPC** е лик во игрите што не е под управување на играчот. Во видеоигрите, однесувањето на таквите ликови се одредува со софтвер. Во столните игри, ликот што не е играч е контролиран од главниот на играта (домаќинот на играта). Во компјутерските и столните игри со улоги, изразот „NPC" се однесува на ликови што општат со играчот, без оглед на нивната врска со ликот на играта. NPC можат да бидат друштвени, неутрални или непријателски. Неиграчките ликовите служат како важно средство за создавање атмосфера на играта, ги мотивираат играчите да вршат одредени дејства и се главен извор на информации за играчкиот свет и заплетот на играта. Посебен случај на NPC во современите игри е главниот (босот, англ. *boss*) - непријателски лик (обично главниот непријател), кој мора да биде поразен за да се заврши целата игра или одредено ниво.

„Неиграчки лик" е типична, утврдена грешка во буџетските преводи на компјутерски игри, бидејќи буквалното значење на англиската фраза е „лик што не е играч" (т.е. „контролиран од неиграч"), додека замислата „ неиграч" значи лик што е надвор од играта, со кого заемнодејството е невозможно. Во современите преводи на столни игри со улоги, изразот „NPC" обично се преведува како „лик домаќин".

Наводи
------

1. ↑  Game Design: Theory & Practice
2. ↑  „The Next Generation 1996 Lexicon A to Z: NPC (Nonplayer Character)". *Next Generation*. Бр. 15. Imagine Media. March 1996. стр. 38.

Надворешни врски
----------------
**Заливот Лаолао** (исто така може да се сретне под името **Лао Лао,** **Лаулау** или **Лау Лау;** што значи тресење, вибрирање, трепет, растреперување или треперење на чаморски, а понекогаш нарекуван Магионичарски Залив (Magicienne Bay) ― голем залив на југоисточната страна на Сајпан во Северните Маријански Острови.

Географија
----------

Заливот Лаолао опфаќа скоро една шестина од источниот брег на островот, од Дандан на југ до р'тот Кагман на североисток. Селото Сан Висент лежи долж средината на брегот на заливот.

„Село Лаулау Залив" е име коешто означува место за попис (МЗП) во САД сместено долж крајбрежјето на заливот. Според пописот во 2010 година, имало 226 жители.

Областа на Заливот Лаолао е честопати нарекувано „Лаолао" од страна на месното население. Сепак, треба да се забележи разлкувањето помеѓу заливот Лаолао и Чалан Лаулау, второто е друго МЗП сместено по должината на брегот на западната страна на островот, во соседството познато како Олеаи (кое и самото е познато како Сан Хосе).

Наводи
------

1. ↑  "laolao"
2. ↑  Eugenio, Haidee V. (6 јануари 2012). „Census: Garapan is most populous". *Saipan Tribune*. Архивирано од изворникот на 11 февруари 2012. Посетено на 23 февруари 2021.
3. ↑  „Laulau Bay Village census map" (PDF). *U.S. 2010 census map*. Посетено на 23 февруари 2021.

Надворешни врски
----------------

* „**Our Laolao**" - канал на YouTube за зачувување на животната средина
* „**Our Laolao**" - матична мрежна страница
**Ајри Демировски** (турски: *Hayri Önder*; Битола,  1927
 — Измир, Турција, 21 октомври 2009

) — македонски музичар од турско потекло. Најпознат е како автор на песната „Битола, мој роден крај".

Животопис
---------

Демировски е роден во 1927 година во Битола. Како млад го изучувал берберскиот занает кај Вангел Тодоровски - Мајорот, подоцнежен народен херој. По ослободувањето бил првиот ученик од Битола испратен во Загреб во графичкото училиште да го изучува печатарскиот занает. Но, во Битола тој никогаш не работел како печатар. Се вработил како чувар во Радио Битола. Работејќи во радиото имал несекојдневна прилика редовно да ги слуша во живо најпопуларните битолски и македонски пејачи. Тоа го поттикнало да почне да размислува во насока на создавање на нова македонска музика.

Демировски има компонирано над педесетина песни. Негови се популарните: „Мариче ле лично девојче", „Таму ле мајко близу Битола", „Само ти се чудам Цвето", „Сношти те Маре сонував", „За кого ти цути Дано лицето", „Денот ми наблиза на гурбет да заминам" и многу други, за кои се смета дека се народни, бидејќи се општоприфатени и пејани.

Најпопуларната меѓу нив е неговата антологиска песна „Битола, мој роден крај", песна во која ја опеал својата огромна љубов кон родната Битола, песна која претставува неповторлив музички симбол и по која Битола ја препознаваат и распознаваат. Битолчани оваа песна ја прогласиле за песна на векот, а Демировски за почесен граѓанин на Битола во 2006 година.

За Турција заминал во 1955 година. Продукциската куќа **ISR** од Истанбул за Демировски подготвувала документарен филм во кој во финалната фаза се снимала во Битола кога екипата била затекната од тажната вест за смртта на Демировски. Починал во Измир, Турција на 21 октомври 2009 каде што живеел 25 години.

> 
> „*Каде и да заврши мојот живот, срцето секогаш ќе ми остане во Битола.*"
> 
> 
>

Наводи
------

1. 1 2  „За Битола мој роден крај почесна титула"[*мртва врска*], „Вечер", 27 октомври 2006.
2. ↑  „Биографија". Архивирано од изворникот на 2016-06-18. Посетено на 2016-09-04.
3. ↑  „Земја од Битола на гробот на Ајри Демировски"[*мртва врска*], „Утрински Весник", 23 јуни 2011.
4. 1 2  Стефановски, Пеце (22 октомври 2009). „Почина Ајри Демировски, автор на „Битола мој роден крај"". А1. Посетено на 2010-01-10.

Надворешни врски
----------------

* Демировски како почесен граѓанин на Битола
Емил Јанингс во Последниот човек (1924)
**Последниот човек** (германски: *Der letzte Mann*) - германски филм од 1924 година, во режија на Фридрих Вилхелм Мурнау според сценариото на Карл Мајер. Главните улоги ги толкуваат: Емил Јанингс, Мали Делшафт, Макс Хилер, Емили Курц, Ханс Унтеркирхер, Георг Џон итн. Во САД, филмот се прикажувал со насловот „Последното смеење" (*The Last Laugh*).

Синопсис
--------

Стариот портир (го игра Јанингс) на хотелот „Атлантик" ја извршува својата работа со голема посветеност и се гордее со униформата. Сепак, тој веќе почнува да го чувствува товарот на староста, а неговата физичка слабост ја забележува и менаџерот на хотелот (го игра Унтеркирхер), кој одлучува да вработи нов портир, а стариот го преместува на ново работно место - чистач во тоалетот. Стариот портир е засрамен и понижен и ја краде портирската униформа, со намера да ја прикрие вистината од домашните и соседите. Меѓутоа, неговата измама е откриена и него го исмеваат сите соседи, а неговото семејство го отфрла. Засрамен, тој ја враќа униформата и оди да преспие во хотелскиот тоалет, а чуварот (го игра Jон) е единствениот човек кој има разбирање за него.

Во епилогот на филмот се прикажува дека стариот портир доживеал среќна судбина: еден ексцентричен мексикански милионер, кој умрел во хотелскиот тоалет, му го оставил своето богатстсво на стариот портир. Сега, стариот портир ужива во своето богатстсво така што во хотелскиот ресторан порачува скапи јадења, а друштво му прави поранешниот хотелски чувар. По оброкот, тој оди во тоалетот, каде повторно работи стар човек, и на чистачот му дава многу пари. Кога го напушта хотелот, на излезот е построен целиот хотелски персонал, а стариот портир на сите вработени им дава пари. Најпосле, тој и чуварот се качуваат во кочија, а тогаш се појавува еден питач. Стариот портир е дарежлив и кон него, го поканува во кочијата и му дава пари.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, The Last Laugh (1924) (пристапено на 30.7.2020)
Лекарот Шнабел фон Ром („Лекар Клун Римски"), гравура од Пол Фурст, 1656 г.
**Чумен лекар** (англиски: *plague doctor*) или **лекар за чуми** — определба за лекар, воспоставена во Средновековна и Ренесансна Европа, чија главна должност била да ги лекува заболените од бубонска чума или „црна смрт", особено за време на епидемии. Почнувајќи од XVII век, карактеристичната особеност на чумните лекари била посебното заштитно одело со оригинална „носна" маска што личи на птичји клун. Поради нивниот конкретен изглед, како и мистичниот ореол, чумните лекари имале забележливо влијание врз европската култура, особено изразено во појавата на соодветниот лик во италијанската „Комедија дел арте" и познатата венецијанска маска, која потсетува на лекарска маска.

Наводи
------

1. ↑  History, All About; Blackpublished, Winston (2020-05-19). „Plague doctors: Separating medical myths from facts". *livescience.com* (англиски). Посетено на 2023-06-13.
2. ↑  „Why plague doctors wore those strange beaked masks". *History* (англиски). 2020-03-12. Посетено на 2023-06-13.

Надворешни врски
----------------

* Чумен лекар на Ризницата ?
**Повеќеракетен ракетофрлач Катјуша** (руски: *Катю́ша*) — вид на ракетна артилерија што првпат ја изградил и искористил Советскиот Сојуз во Втората светска војна. Повеќецевковниот ракетофрлач упатувал експлозив во целната област побрзо од конвенционалната артилерија, но со помала точност и барале подолго време за повторно полнење. Тие се покревки во споредба со артилериските пиштоли, но се поевтини, лесни за производство и се користат на која било шасија. Катјушите од Втората светска војна, првата самоодна артилерија масовно произведена од Советскиот Сојуз , обично се монтирала на обични камиони. Оваа подвижност давала на Катјуша и другата самоодна артилерија уште една предност: да може да зададе голем удар одеднаш, а потоа да се повлече бргу и да нападне преку контрабатирање.

Оружјето Катјуша од Втората светска војна ги вклучувало фрлачот БМ-13, лесниот БМ-8 и тешкиот БМ-31. Денес, прекарот се применува и на поновите постсоветски монтирани камиони - покрај несоветските - повеќе ракетни лансери, особено обичниот БМ-21 Град и неговите деривати.

Иако овој тип на оружје постои уште од 15 век (Леонардо да Винчи усовршил слична машина), дизајнот на Катјуша можеби бил под влијание на машината на Џузепе Фиеши , .

Постојат многу различни мислења за тоа како советскиот ракетен лансер МБ-13 го добил женското име Катјуша. Некои дури и сметаат дека ова оружје за време на пукањето произведува звук кој е сличен на истоимената советска песна.

„Катјуша" била користена во сите големи советски операции на Источниот фронт. Германската команда била непријатно изненадена кога во јули 1941 година се појавил овој ракетен фрлач со повеќе цевки, бидејќи проектилите на „Катјуша" ги депримирале германските единици. Русите ваквиот ефект го постигнувале со користење блокови тринитротолуол кои по паѓањето се распрснувале на илјадници вжештени шрапнели. Овој систем бил мошне ефикасен против пешадијата, но не толку добар за да ги уништува германските тенкови и оклопната техника. Имено, ракетите имале чувствителни боеви глави, а немало специјални проектили за пробивање оклопи. Освен тоа, ова оружје служело како „*тепих за ракетирање*", односно неговите проектили покривале голема површина, така што не можеле да бидат користени против помали поединечни цели.

Наводи
------

1. ↑  Zaloga, p 150.
2. ↑  Cyrille Kalinov (2012). *Les maréchaux soviétiques parlent*. Perrin. стр. 225–226. ISBN 9782262042622.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Видете ***Katyusha*** во Викиречник, слободниот речник. |

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Катјуша (оружје)" на Ризницата ? |

* Photos of various mounts of Katyushas
* "Creation and Development of Rocket Artillery in the First Phase of the War", translation of a 1976 article published by the USSR Defence Ministry (broken link, see archive)
* Photo of a Cuban BM-21 in Angola
**Умберто Смаила** (роден на 26 јуни 1950 година) е италијански актер, композитор, комичар, телевизиска личност, претприемач и музичар.

Роден во Верона, во раните 1970-ти Смаила заедно со Џери Кала, Франко Опини и Нини Салерно го основале кабаре-ансамблот („i gatti di Vicolo Miracoli"). Групата, редуцирана на три компоненти од 1982 година по заминувањето на Кала, се појавила на неколку успешни ТВ програми и филмови и издала неколку песни, вклучувајќи ги хит сингловите „Верона Беатt" и „Сингер Солитуде". По распуштањето на групата, Смаила бил телевизиски водител на голем број квизови и естрадни емисии, особено на доцното ноќното шоу *(Colpo grosso)*. Во 1990-тите го основал „УС Бенд", оркестар со кој настапувал во неколку телевизиски програми.

Смаила има компонирано музички партитури за голем број филмови, вклучително и *Ѕвер со пиштол* (1977), *Момчето од пони експрес* (1986), *Слатки од странец* (1987), *Злосторства и парфеми* (1988) и *Парк за кокошки* (1994). Главната тема на *Ѕвер со пиштол* подоцна била вклучена во саундтракот на *Џеки Браун* на Квентин Тарантино.

Смаила, исто така, напишал и режирал филм за музичка комедија, *Италијански момчиња*, објавен во 1982 година. Во 1990 година направил театарска продукција за животот и музиката на Фред Бускаљоне.

Тој е основач на брендот Smaila's, синџир на ресторани и ноќни клубови специјализирани за музика во живо.

Наводи
------

1. 1 2 3  Aldo Grasso – Massimo Scaglioni, *Enciclopedia della Televisione*, Garzanti, Milano, 1996 – 2003. ISBN 881150466X.
2. 1 2 3  Eddy Anselmi. *Festival di Sanremo: almanacco illustrato della canzone italiana*. Panini Comics, 2009. ISBN 8863462291.
3. 1 2  Marco Giusti (1999). *Dizionario dei film italiani stracult*. Sperling & Kupfer. ISBN 8820029197.

Надворешни врски
----------------

* Умберто Смаила на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 79199124
* ISNI: 0000 0000 7825 1011
* BNF: cb14700460w (податоци)
* MusicBrainz: d437f89d-109d-4f10-a3f6-8214495c6dc4
* BNE: XX1554743

 |

 |
**Бранко К. Пројкоски** ( 1920
во Зркле, Порече — 6 септември 1944

 во Барбарос) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.

Животопис
---------

Бранко К. Пројкоски бил роден во 1920 година во селото Зркле кај Македонски Брод. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ пристапил доброволно во Првата македонско-косовска ударна бригада. Загинал во борбата на Барбарос на 6 септември 1944 година.

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на МакедонијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


1. 1 2  *Порече низ историјата*, Милан Ристески, НИО „Студентски збор", Скопје, 1982, стр.211
Виолина
**Гудачките инструменти** името го добиле според начинот на добивање на тонот: со влечење на гудалото преку жиците, што предизвикува треперење на жиците и создава тон.перепучење е опасно и не треба да се прави.

```
Гудачките инструменти имаат четири жици со различна дебелина. Најдлабоките тонови ги произведуваат недопрените жици, додека повисоките тонови настануваат со нивно скратување, што се постигнува со притисок на прстите од левата рака врз жиците. Сите инструменти од оваа група се со слична градба и техника, но различни по големина, распон на тоновите и бојата на звукот. Во овие инструменти спаѓаат: виолина, виолончело, виола и контрабас.перепучење е опасно и не треба да се прави.
```
**Бубонска чума** — преовладувачка вид чума кај луѓето, остра природна болест предизвикана од бактеријата Yersinia pestis, пренесена од болви што паразитираат на стаорци и може да се прошири на луѓето. Чумата е особено опасна заразна болест. Традиционално, епидемиите и пандемиите на чума се нарекуваат „епидемии на бубонска чума", што значи дека бубонската чума се смета за болест. Оваа ситуација настанала бидејќи главниот признак на чума уште во средновековието бил бубонот.

Медицинските извори, од кои произлегува дека нивните автори виделе најмалку бубони, потекнуваат од стариот век. Така, Руфус од Ефес, кој живеел во времето на царот Трајан, повикувајќи се на повеќе древни лекари, чии имиња не стигнале до нас, опишал неколку случаи на сигурна бубонска чума во Либија, Сирија и Египет.

Наводи
------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  Clinic, Bubonic plague. „Plague". *Mayo Clinic*. Посетено на 16 June 2022.
4. 1 2 3
5. ↑
6. ↑  World Health Organization (November 2014). „Plague Fact sheet N°267". Архивирано од изворникот 24 April 2015. Посетено на 10 May 2015.
7. ↑  „CDC | Facts About Plague". *emergency.cdc.gov* (англиски). 2019-02-21. Посетено на 2024-01-01.
8. ↑  „Plague Ecology and Transmission". 13 June 2012. Архивирано од изворникот 22 August 2015. Посетено на 21 August 2015.

Надворешни врски
----------------

* Дела поврзани со An Account of the Plague at Constantinople на Викиизвор
**„Вонбрачни патувања"** (српскохрватски *Ванбрачна путовања*) е југословенски филм од 1988 година, во режија на Ратко Орозовиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Вицко Руиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Љубиша Самарџиќ и Младен Нелевиќ.

Содржина
--------

Амбициозниот асистент Тугомир Принцип, оптоварен со проблемите и заљубен во Анабела, заминува на отслужување на воената обврска. Таму запознава нова љубов, но сепак решава да го помине наградното отсуство со Анабела. Кога се враќа во родниот град, Анабела не е таму, а во желбата што побрзо да се врати во касарната, Тугомир доживува сообраќајна несреќа. Во невропсихијатриската болница, тој ја запознава и другата страна на животот...

Наводи
------

1. ↑  Ванбрачна путовања (пристапено на 1.1.2024)
Суши
**Суши** (すし, 寿司, 鮨) е јапонско јадење кое се сервира со ориз комбиниран со различни производи како на пример морска храна (најчесто незготвена) зеленчук и понекогаш тропско овошје. Начинот на подготовка на суши може да биде на повеќе начини, но главната состојка е ориз (бел или интегрален). Најчесто се сервира вкиселен ѓумбир, васаби и соја сос. Јадењето суши има кисел, горчлив и умими вкус.

Историја
--------

Сушито потекнува од југоисточна Азија, од јадењето познато кака наразуши (馴れ寿司, 熟寿司-солена риба) складирана во ферментиран ориз подолго време. Овој вид на суши станал популарен извор на белковини за Јапонците.
Оцетот почнал да се користи како додато во нарезуши во Муромачи (1336-1573) со цел да се подобри изгледот и вкусот на јадењето. Примитивното суши било пронајдено во Осака, каде што после повеќе векови станало осши-суши; со овој начин морската храна и оризот се ставале во форма со дрвени (типично бамбусови) калапи. Сè до Едо периодот (1603-1868) кога свежата риби се сервирала над киселиот ориз. Сегашниот тип на нисиризуши стана популарен во Едо (модерн Токио) во 1820-те или 1830-те години. Една од честите приказни за потеклото на нигиризуши е од готвачот Ханаја Јохеи (1799-1858), кој ја подобрил техниката во неговата продавница Рјогоку во 1824 година. Порцијата била именувана од едоаме зуши што се користи за свежа риба од Едо-МАЕ (Едо или заливот на Токио).

Сушито во популарната кутура
----------------------------

* „Сурово како суши" (англиски: *Raw Like Sushi*) — музички албум на американската поп-пејачка Нене Чери (*Neneh Cherry*) од 1989 година.

Наводи
------

1. ↑  Neneh Cherry – Raw Like Sushi (пристапено на 25.5.2022)

Надворешни врски
----------------

* Wiki page on making sushi rice

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85130895
* GND: 4134879-5
* BNF: cb13514685g (податоци)
* NDL: 00571755
* NKC: ph337744

 |

 |