recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Јован Поповиќ** (18 ноември 1905 – 13 февруари 1952) бил српски писател и академик.

Биографија
----------

Поповиќ е роден во Кикинда, во денешна Србија. Се приклучил на југословенските партизани во почетокот на вооружената борба во Србија во 1941 година. Станал член на Српската академија на науките и уметностите на 14 ноември 1950 година. Неговата статуа стои на плоштадот во неговиот роден град Кикинда, а по неговото име е именувана една гимназија во Белград.

Избрани дела
------------

* *Књига другаова* (1929)
* *Реда мора да буде* (1932)
* Лица у пролазу (1941)
* *Истинитската легенда* (1944)

Наводи
------

1. ↑  Martinović, Jelena (2015-11-19). „Pre 110 godina rođen je pesnik Jovan Popović". *Sjajne Vesti* (српски). Архивирано од изворникот на 2021-03-01. Посетено на 2021-02-12.
2. ↑  *Tambura: A Definition of the Shape, Dimensions, and Technology of Crafting Vojvodina System Tambure ...* Tamburitza Association of America. 1998.
3. ↑  „Jovan Popovic Grammar School". *Jovan Popovic*.
4. ↑  *Knjiga drugova*. OCLC 42055599.
5. ↑  Jovan Popović (1932). *Reda mora da bude: 13 novela iz Vojvodine*. Nolit.
6. ↑  Jovan Popović (1955). *Istinite legende*. Dečja knjiga.
**Лисестиот глувчар** (*Buteo rufinus*) е средно голема граблива птица од семејството на јастребите. Го има во Македонија.

Опис
----

По надворешниот изглед е сличен на гаќестиот глувчар (*Buteo lagopus*), но е поголем и поробустен. Лисестиот глувчар е еден од најголемите од видот *Buteo*. Должината му достига од 50 до 66 см, а има распон на крилјата од 115 до 160 см. Женките, со просечна тежина од 1.3 килограми, се поголеми од мажјаците, кои просечно тежат 1.1 килограм. 
Постојат во многу различни бои, но обично лисестиот глувчар има јасна портокалова нијанса на пердувите, црвена или портокалова опашка, светла глава и претежно е бел под крилјата. Обично има карактеристични црни рабови на крилјата. Задниот дел и „гаќите" му се темни или изразено бакарни. Поединците се различни по боја, па кај некои перјето е светло, кај други темно. Некои се многу слични со степскиот јастреб, источниот подвид, но лисестиот глувчар има подолги крилја.

Распространетост и живеалиште
-----------------------------

Лисестиот глувчар се среќава во сувите и отворени рамнини на северна Африка, југоисточна Европа, западна и централна Азија на исток до Кина, и во централна Индија. Последните видувања укажуваат на тоа дека постои мала популација и во регионот на југоисточна Италија. Отворенте, необработени површини, со високи грмушки, дрва и карпи се местата каде гнезди овој вид. Помладите птици се движат северно од територијата за размножување.

Во лет

Поведение
---------

### Исхрана

Лисестиот глувчар се храни главно со мали глодачи, како и со гуштери, змии, мали птици и големи инсекти.

Илустрација
### Размножување

Лисестиот глувчар е моногамна птица. Гнездото го гради на земја, карпи и дрвја. Ги користи гнездата на враните, но може да си изгради и свое. Несе 2-5 (обично 3) јајца, бели со многубројни светлокафени точки, и со димензии 60х47 мм. Јајцата ги квачат и двајцата родители околу 28 дена. Подоцна, и двајцата родители почнуваат да ја оставаат храната само на работ на гнездото. Младенчињата го напуштаат гнездото на 42-дневна возраст, а родителите ги хранат уште некое време.

*Buteo rufinus cirtensis*

Наводи
------

1. ↑  BirdLife International (2012). „*Buteo rufinus*". *IUCN Red List. Version 2012.1*. International Union for Conservation of Nature. Посетено на 16 July 2012.
2. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2012-07-25. Посетено на 2013-05-27.
3. ↑  *Field Guide to the Birds of East Africa: Kenya, Tanzania, Uganda, Rwanda, Burundi* by Stevenson & Fanshawe. Elsevier Science (2001), ISBN 978-0856610790

Надворешни врски
----------------

* Bird Guides: Long-legged Buzzard Архивирано на 21 април 2008 г.. Identification information and videos. Retrieved 2006-NOV-28.
Поглед на заливот од Ајдерштат.
**Хузумски Залив** (германски: *Husumer Bucht*) — залив во Северното Море, на брегот на покраината Шлезвиг-Холштајн, Германија.

Заливот е дел од Националниот парк Ваденско Море и е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.

Местоположба
------------

Јужно од заливот се наоѓа полуостровот Ајдерштет, а на север е т.н. Шобилски Гест. Овој предел („гест") се протега крај полуостровот Нордштранд и поврзан е со со островот Зилт со траектот „Адлер експрес" преку Халиг Хоге. На исток се крајречните предели на реките Ајдер, Трене и Зорге. Позначајни населени места се Хузум и околните села сè до Зидермарш.

Животни
-------

Ваденското Море е засолниште за бројни преселни птици и дом на разновидни риби како озимицата, кострешот, штуката, крапот, буцовот, лињакот, сомот и смуѓот. Земјиштето околу заливот го пасат домашни овци и кози.

Наводи
------

1. ↑  Unesco Weltnaturerbe Europa: Wattenmeer in Deutschland
2. ↑  Urlaub auf dem Land bei husum-tourismus.de
3. ↑  Angeln auf husum-tourismus.de

Надворешни врски
----------------

* Хузумски Залив на Ризницата ?

Координати: 54°28′34″ N; 8°57′54″ E﻿ / ﻿54.476° СГШ; 8.965° ИГД﻿ / 54.476; 8.965
**Македонското астрономско друштво** (*МАД*) е претставничка организација од највисок ранг на астрономите од Македонија. Истото е член на Меѓународниот астрономски сојуз.

Друштвото е основано на 14 март 1996 година во просториите на Природно-математичкиот факултет при универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, Република Македонија. Негов прв претседател беше професорот Мијат Мијатовиќ, чиј мандат престана во 2000 година со неговата смрт. Во текот на овие неколку години меѓу најважните започнати проекти се организацијата на Зимски астрономски школи за средошколци и Државни натпревари по астрономија. Негов наследник беше професорот Драган Михајловиќ, кој на чело на МАД остана до 2005 година. Во текот на неговото раководство е продолжена работата на првиот претседател, но се започнати и многу нови иницијативи. Од 2005 до 2016 година претседател на Друштвото беше професорката Гордана Апостоловска. Моментален претседател на Македонското астрономско друштво е професор Олгица Кузмановска.

Македонското астрономско друштво како асоцијација на научните работници, но и граѓаните љубители на астрономијата, астрофизиката и сродните науки, делува за афирмација и популаризација на астрономијата првенствено меѓу младите, но и кај целото население на Македонија преку организација на популарни предавања и соработка со локалните астрономски друштва низ македонските градови. МАД негува и потесна соработка со астрономски друштва од другите земји, особено со бугарското и српското астрономско друштво.

Наводи
------

1. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2014-04-17. Посетено на 2014-01-13.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Македонското астрономско друштво
Милан Јовановиќ Стоимировиќ на работната маса
**Милан Јовановиќ Стоимировиќ** (Смедерево, 19 јуни 1898 — Белград, 6 март 1966) бил српски новинар, дипломат, управник на Архивот на Србија, хроничар на стариот Белград.

Детство и младост
-----------------

Роден е во Смедерево од татко Светозар Јовановиќ, опинчар, и мајка Јелене родена Стојимировиќ. Рано останал без татко, па грижата за него и помладиот брат ја презеле мајка му Јелена и вујко му др Душан Стоимировиќ (1870–1956). Од благодарност двајцата браќа на своето презиме го додале и презимето Стоимировиќ.

Основна школа завршил во Смедерево, а гимназија во Смедерево и Белград. Во текот на Првата светска војна престојувал во Белград кај вујко му др Душан Стоимировиќ кој бил управник на душевна болница. Студирал во Белград и Берн, дипломирал на Правниот факултет во Белград во 1927 година.

Работа
------

Ги уредувал весниците „Смедеревски журнал", „Реви" (излгегол само еден број), „Самоуправа" и во Скопје весниците „Вардар" и „Глас Југа". Тој го основал весникот „Вардар" во 1932 година и бил на негово чело до средината на декември 1935, кога Милан Стојадиновиќ го поставил за главен уредник на обновениот партиски орган "Самоуправа". Едно време бил и новинар на „Политика".

Наводи
------

1. ↑  Симић, Бојан (2007). *Пропаганда Милана Стојадиновића*. Београд: Институт за новију историју Србије. стр. 130, 134–138. ISBN 978-86-7005-053-6 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).
2. ↑  Дневник Милана Јовановића Стојимировића, Приступљено 12. 4. 2013.
**Статистика Нов Зеланд** (анг. *Statistics New Zealand*, маор. *Te Tari Tatau*) е државен завод во Нов Зеланд задолжен за официјалната статистика во земјата, овластен со закон од 1975 г. Сѐ до 1994 г. заводот се водел под името *Department of Statistics*. Министерот за статистика на Нов Зеланд е Морис Вилијамсон.

Должности
---------

Покрај општата управна улога, заводот извршува голем број на статистички програми меѓу кои и петтогодишен попис. Голем дел од добиената статистика е достапна бесплатно на нивното мрежно место. Покрај ова, заводот воспоставува статистички класификации и стандарди за Нов Зеланд, и врши постојани истражувања за и развој на релевантни статистички методи. Заводот исто така пружа техничка помош на земјите во развој од Тихоокеанскиот Обрач, со особена задршка Тихоокеанските островски земји. Статистика Нов Зеланд е задолжена за водство на развојот и промовирањето на сите владини статистики кои го сочинуваат официјалниот статистички систем на Нов Зеланд.

Владини статистичари
--------------------

Генералниот директор на Статистика Нов Зеланд се нарекува „Владин статистичар" (*Government Statistician*).

* 1980– 1984: Џон Дарвин
* 1984– 1992: Стив Кузмициќ
* 1992– 1999: Лен Кук
* 1999– 2007: Брајан Пинк
* 2007–  : Џеф Басканд

Авторски права
--------------

Мрежното место на Статистика Нов Зеланд изјавува дека: „*Податоците добиени од Статистика Нов Зеланд можат слободно да се користат, умножуваат и наведуваат, освен ако не е назначено поинаку. Во секој случај, Статистика Нов Зеланд мора да биде наведена како извор на податоците*".

Надворешни врски
----------------

* Статистика Нов Зеланд Архивирано на 26 февруари 2011 г. (англиски)
* Статисфера Архивирано на 9 август 2009 г. - Портал кон официјалните новозеландски статистики (англиски)
* Кратка илустрирана историја на Статистика Нов Зеланд (англиски)

Наводи
------

1. ↑  *„Назначување на генералниот директор и владин статистичар на Статистика Нов Зеланд"* Архивирано на 24 август 2007 г. извештај за медиумите од комесарот на државните служби Марк Пребл, 21 мај 2007; пристапено на 10 јуни 2007. (англиски)
2. ↑  англиски оригинал: *Information obtained from Statistics New Zealand may be freely used, reproduced, or quoted unless otherwise specified. In all cases Statistics New Zealand must be acknowledged as the source.*
**Голем Канал**, многу често **Царски Канал** (кинески : 大運河) познат и како **Голем Канал Пекинг-Хангџоу** (кинески: 京杭大運河) — најдолгиот постоечки канал или вештачка река во светот. Најстариот дел од каналот датира од 5 век пр.н.е. а различните делови на каналот конечно биле завршени и поврзани во еден за време на династијата Суеј (581-618). Тој бил најголемиот градежен проект во светот до времето на индустриската револуција. По завршувањето, Големиот Канал бил столбот како на Царството, така и на царските континентални комуникации благодарение на транспортот на жито, ориз и стратешки ресурси, Царството постигнало напредок што овозможило исхрана на големо население. Водата од каналот освен за превоз се користела и за наводнување.

 Современиот тек на Големиот Канал
 Големиот Канал во близина на Пекинг
Изградбата на каналот произлегла од потребата да се поврзат северните и јужните делови на Кина со безбеден, воден пат. Поради конфигурацијата на почвата, речиси сите големи пловни реки во Кина течат од запад кон исток, а реките што течеле нормално на нив (север - југ) биле само во внатрешноста и небезбедни за пловидба. Тоа било една од пречките за посилна меѓусебна интеграција на овие области, што делумно било олеснето со изградбата на овој канал.

До 13 век, Големиот Канал имал повеќе од 2.000 километри вештачки премини што ги поврзувале двете најважни речни долини во Кина, од Пекинг на север до провинцијата Џеѓанг на југ. Во текот на историјата, овој канал играл пресудна улога во обезбедувањето на економскиот напредок и стабилност на Кина, а неговата улога како важна внатрешна комуникација останува до ден-денес. Вкупната должина на Царскиот Канал денес изнесува околу 1.770 км. Каналот достигнува највисока височина во планините Шандунг од околу 42 метри. Откако во 10 век (за време на династијата Сунг) била осмислена можноста за премостување на висинските разлики во каналот со помош на преводници, кинеските бродови повеќе немале проблеми и пловеле по целата должина на каналот без претовар (што било неопходно дотогаш). За димензиите и величественоста на каналот и нивното восхитување од него пишувале многу историчари, меѓу кои и јапонскиот монах Енин (794-864), персискиот историчар Рашид ал-Дин Хамадани (1247-1318) и Кореецот Чое Пу (1454-1504).

 Баржи на Големиот Канал во близина на Јангџоу
Повремените поплави од Жолтата Река ја загрозувале безбедноста и функционалноста на каналот, а за време на војните високите насипи покрај Жолтата Река биле намерно урнати за да се поплават непријателските сили. Тоа предизвикало големи човечки несреќи и економски тешкотии. И покрај овие повремени периоди на уништување и неупотреба, Големиот Канал со векови играл огромна улога во развојот и растот на пазарите на кинеските градски центри.

Наводи
------

1. 1 2  The Grand Canal na službenim stranicama UNESCO-a (англиски) Preuzeto 6. srpnja 2014.
2. ↑  Needham
3. ↑  Brook, 40–51.
**Ксенија Пајчин** (српски: *Ксенија Пајчин*, 3 декември 1977

, Белград - 16 март 2010

, Белград) — српска пејачка, моден творец и фотомодел.. Ксенија Пајчин е по родум од Босна и Херцеговина.

Својата кариера ја започнала како танчерка во дискотеки. Понатака, таа станала член на музичката група „The Duck" и со песната „Дачо, те сакам" (*Дачо, волим те*) оваа група ја забележува својата популарност. По напуштањето на групата, Ксенија ја започнува својата соло кариера и станува сопственик на училиште за танцување во Белград.

На 16 март 2010 година, Ксенија Пајчин трагично и мистериозно го завршила својот живот. Таа била пронајдена мртва во својот стан со прострелна влезна и излезна рана во главата и до неа било нејзиното момче Филип Каписода со прострелна рана. Се верува дека се работи за убиство на Ксенија и самоубиство кои ги извршил Филип.

Дискографија
------------

### Албуми

* 1997. — -„Too hot to handle"
* 2001. — -„Еxtreme"
* 2004. — „Сигурна"
* 2006. — -„The best of"

### Синглови

* 2007. - „Вештица" (*Вештерка*)
* 2008. - „Хајде сестро" феат. Индира Радић (*Ајде сестро со Индира Радиќ*)
* 2008. - „Пица" (*Пица*)
* 2009. - „Супица" феат. Данијел Алибабић (*Супа со Даниел Алибабиќ*)
* 2009. - „Фарса" (*Фарса*)
* 2009. - „Брка" (*Брка*)

Наводи
------

1. ↑  Saša Ž. Milovanović (25 април 2008). „Muškarci i treba da me se plaše". Balkanmedia. Архивирано од изворникот на 2010-03-22. Посетено на 13 јануари 2010. S obzirom na to da sam rođena 3. decembra 1977. godine i da je u meni trojstvo, ova 2003. bi trebalo da bude godina u kojoj ću biti najjača.
2. ↑  РТС: Ксенија Пајчин и Филип Каписода пронађени мртви
3. ↑  Блиц:Ксенија Пајчин и Филип Каписода пронађени мртви 16 март 2010.

Надворешни врски
----------------

* Ксенија - заминувањето на кралицата Архивирано на 22 март 2010 г.
Турски појадок со менемен (лево)
**Менемен** — традиционално турско јадење кое вклучува:јајца, домати, зелени пиперки и зачини како што се мелен црн пипер, мелен црвен пипер, сол и оригано. Може да се додадат и кромид, лук и сл. Се готви со маслиново или сончогледово масло. Слично јадење е шакшука.

Менемен вообичаено се јаде за појадок и се служи со леб. Кромид главно се додава кога менеменот се јаде за ручек и како главно јадење.

Подготовка
----------

Кромидот се динста на загреан путер или масло, а потоа се додаваат зелените пиперки. Кога кромидот ќе омекне и бојата ќе му стане посветла, се додаваат доматите. Тие треба да станат многу меки и да ја сменат бојата. Конечно се додаваат јајцата и зачините и се меша сè додека јајцата не бидат убаво пржени.

Во рестораните, менемен е јадење по нарачка и се служи во металната тава во која се подготвувал.

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2016-06-11. Посетено на 2016-05-25.
2. ↑   Turkish Cookery, M. Işın Günür (1990). ISBN 975-479-100-7.
3. ↑  Türkmen, Arda, "Hürriyet Pazar", 2014. str.16.
Животопис
---------

Митиќ започнал да игра фудбал на ливадите на белградската населба Кошутњак, а продолжил во истоимениот клуб, кој се натпреварувал во третата лига на Белград. Во летото 1938 година, станал член на младинската екипа на БСК, а две години подоцна дебитирал и за сениорскиот состав во пријателски натпревар против ФК „Земун".

### Црвена ѕвезда

Митиќ со Јосип Броз Тито во 1960 година
Втората светска војна го забавила неговиот спортски развој, но во 1944 година, како борец на инженерската бригада на НОВ заедно со Предраг Ѓаиќ и Језеркиќ, продолжил да игра фудбал сè до основањето на Црвена Ѕвезда (4 март 1945) при што бил нејзиниот прв капитен. Оттогаш, тој настапувал за клубот во текот на 14 првенствени сезони, како еден од најдобрите играчи во историјата на Црвена Ѕвезда. Одиграл вкупно 572 натпревари (од кои 220 првенствени и 39 во Купот на Југославија) и постигнал 262 голови. Како капитен, Митиќ пет пати ги предводел „црвено-белите" до освојување на тутула во Југославија: 1951, 1953, 1956, 1957 и 1959 година. На 21 декември 2014 година, управата на ФК Црвена Ѕвезда донела одлука за преименување на стадионот во Стадион „Рајко Митиќ".

### Репрезентација

Во текот на единаесетгодишното играње за СФРЈ, Митиќ најпрвин имал три настапи за младинската репрезентација (1940—1941), а потоа забележал 59 настапи за сениорската селекција. Дебитирал на првиот меѓудржавен натпревар по Втората светска војна, одигран на 9 мај 1946 година, против Чехословачка (2:0) во Прага. На овој натпревар, само Митиќ, Фране Матошиќ и Плеше биле предвоени репрезентативци, додека другите биле дебитанти. На оваа средба, Митиќ го постигнал првиот гол за репрезентацијата. До крајот на неговата репрезентативна кариера постигнал 32 гола, со што се наоѓа на петтото место на списокот на најдобрите стрелци во историјата на југословенската фудбалска репрезентација, по Бобек (38), Милан Галиќ (37), Благое Марјановиќ (36) и Саво Милошевиќ (35).

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Портал: Фудбал
* Портал: СД Црвена звезда

* Предлошка:Јутјуб
* Биографија на reprezentacija.rs
* Рајко Митић - прва Звездина звезда („Вечерње новости", 1-10 април 2008)[*мртва врска*]
* Српско благо - Рајко Митић Архивирано на 21 март 2013 г.
**Наум Пејов** (Габреш, 18 август 1919 - Скопје, 21 мај 2003) — македонски национален деец од Егејскиот дел на Македонија, борец за националните права на Македонците под Грција. Роден во 1919 година во селото Габреш, Костурско. Член е на КПГ од пред војната. Еден од главните организатори и раководители на македонското националноослободително движење за време на Втората светска војна. Командант е на македонскиот партизански одред „Лазо Трповски". Член е на Окружниот комитет на СНОФ за Костурско. Организира и раководи со отпорот на Македонците против погрешната политика на КПГ спрема Македонците. Заменик командант на Првата егејска ударна бригада. По војната зазема разни високи политички и државни функции во СР Македонија.

Творештво
---------

* Македонците и граѓанската војна во Грција (1968)
* Заговор против Македонија (1993)
**Мехди Абид Чареф** (роден на 14 декември 1980

 година во Константин) — алжирски фудбалски судија.

Тој бил еден од судиите за Африканскиот куп на нации во Екваторска Гвинеја, Африканското првенство на нации во 2016 во Руанда, Африканскиот куп на нации во Габон, Африканското првенство на нации во 2018 година во Мароко.

Тој исто така учествувал на Светското првенство до 17 години во 2015 година во Чиле и Светското првенство до 17 години во 2017 година во Индија. На 29 март 2018 година, ФИФА објавила дека ќе суди на некои натпревари на Светското првенство во 2018 година.

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2018-02-05. Посетено на 2018-06-15.
2. ↑  „List of Match Officials at 2018 FIFA World Cup" (PDF). *fifa.com*. 29 March 2018. Архивирано од изворникот (PDF) на 2018-03-30. Посетено на 31 March 2018.
Местоположбата на Кемпеловите Острови во однос на Нов Зеланд и другите надворешни острови
**Кемпбеловите Острови** (англ. *Campbell Islands*) се група подантарктички острови кои му припаѓаат на Нов Зеланд. Архипелагот зазема вкупна површина од 113,31 км2 и се состои од поголемиот Кемпбелов Остров (112,68 км2) и неколку помали островчиња, од кои попознати се Дент (0,23 км2), Островот на Жанета Марија (0,11 км2), Фоли, Жакмаровиот Остров (0,19 км2) и островот Моноваи (0,08 км2)1. Од еколошки аспект, тие претставуваат дел од екорегионот на т.н. подантарктичка островска тундра на Антиподите.

Ова островска група е една од петте подантарктички архипелази, заеднички прогласени за светско наследство на УНЕСКО.

Географија
----------

Архипелагот се состои од следниве острови:

* Кемпбелов Остров (52°32.4′S 169°8.7′E﻿ / ﻿52.5400° ЈГШ; 169.1450° ИГД﻿ / -52.5400; 169.1450)
* Дент (52°31.15′S 169°3.75′E﻿ / ﻿52.51917° ЈГШ; 169.06250° ИГД﻿ / -52.51917; 169.06250)
* Жакмаров Остров (52°37′S 169°7.5′E﻿ / ﻿52.617° ЈГШ; 169.1250° ИГД﻿ / -52.617; 169.1250)
* Фоли

Поврзано
--------

* Новозеландски Подантарктички Острови
* Оддалечени острови на Нов Зеланд

Наводи
------

1 Архивирано на 16 октомври 2008 г.

1. ↑  Новозеландски Подантарктички Острови — Светско наследство на УНЕСКО (англиски)

Надворешни врски
----------------

* Карта на Кембпелобвите Острови со неколку околни островчиња (англиски)
**Атанас Шопов** (18 јануари 1855 - 7 април 1922) — истакнат бугарски дипломат, публицист и преведувач.

Животопис
---------

Роден е во Панаѓуриште во 1855 година. Завршил во месното класно училиште, а потоа учел во Военомедицинското училиште во Цариград. Учествувал во Руско-турската војна. Награден е со лента за храброст на Александрискиот крст.

По ослободувањето на Бугарија завршил право во Санкт Петербург, а потоа специјализирал во Сорбона. Работел како главен секретар на Бугарската егзархија во Цариград (1884 - 1897), бугарски трговски агент (1897 - 1908) и генерален конзул во Солун (1909 - 1913).

Во 1884 година бил избран за редовен член на Бугарското книжевно друштво (денес Бугарска академија на науките) .

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Атанас Шопов" на Ризницата ? |

1. ↑  А. Шопов, Дневник, дипломатически рапорти и писма (ред. А. Пасков). София, 1995
2. ↑  Щрихи от живота и дейността на Атанас Шопов (1855-1922). Пазарджик, 1998
**Албрехт III** (германски: *Herzog von Sachsen-Wittenberg, Albrecht der Arme*, роден во  1375
 во Витенберг - починал во Витенберг) — владетел од династијата Аскани како изборен кнез од Саксонија во периодот од 1419 до 1422 година.

Биографија
----------

Тој бил син на Венцел I и на Сесилија. Во 1419 година го презел управувањето на Саксонија-Витенберг по труењето неговиот брат Рудолф III.

Кога стапил на должност, неговата земја се соочувала со финансиски проблеми поради водените војни. Поради тоа, тој во својот дворец немал послужувачи и живеел сиромашен живот поради кое е познат и како „*Албрехт Бедниот*". На третата година од своето управување починал во Витенберг неколку дена по пожарот на селската куќа. Неговата сопруга успеала да се спаси.

Албрехт III бил погребан во францисканската капела на Витенберг. Така завршило управувањето на династијата Аскани со Саксонија-Витенберг.

Во 1423 година тој бил наследен од Фридрих I од династијата Витини.

Семејство
---------

Тој се оженил на 14 јануари 1420 година за Еуфемија, но од овој брак не се родиле деца.

Надворешни врски
----------------

* genealogie-mittelalter.de Архивирано на 10 октомври 2007 г.

|  |
| --- |
| Албрехт III (војвода на Саксонија-Витенберг) **Аскани****Роден(а):** ок. 1375/1380  **Починал(а):** 1422 |
|
| Претходник**Рудолф III** | **Изборен кнез на Саксонија**1419–1422 | Наследник**Фридрих I** |
**Црнољева** (Каралева) е планина во средниот дел на Косово и Метохија, долга 14 км. Кон северозапад се надоврзува на венецот Дреница, а кон југоисток остро е ограничена со долината на Топила.

Највисоките врвови се Градина 1055 м и Топила 1177 м, се наоѓаат на крајните точки на коритестото било. Најнискиот дел (859) е познат како Ќафа Дуље (Дуљски гребен преку кој води најкраткиот пат од Призрен за Урошевац и Приштина .

Изграден е од дијабаз-рожнички карпи и горнокредни флишни слоеви, кои се наборани и по својата тектонска позиција и насока на простирање спаѓаат во Вардарската зоната. Во релјефот преовладуваат денудациски и карстни форми, но ратвијенската и долинската морфологија на Црноњева е шумовита со многу планински рамнини, па населението претежно се занимава со сточарство. Населбите се ретки и од развиен тип.
**Стево Божиновски** (Битола,  1949
 ) – универзитетски професор, до 2005 година на Факултетот за електротехника и информациски технологии, потоа на Државниот универзитет на Јужна Каролина, САД.

Животопис
---------

Роден е во 1949 година во Битола. Дипломирал (1973), магистрирал (1975) и докторирал (1982) на Електротехничкиот факултет во Загреб. Во периодот 1974-1976 работел на Математичкиот факултет, како стручен соработник, од каде преминал на Електротехничкиот факултет во звањето асистент. Во 1982 год. бил избран за предавач, а звањата доцент, вонреден професор и редовен професор ги стекнал во 1983, 1988 и 1993 година, соодветно. 
Основоположник е на областите вештачка интелигенција, роботика и биокибернетика на Електротехничкиот факултет (ЕТФ) во Скопје, кои и денес остануваат негов научно-истражувачки интерес. Во својата наставна кариера држел настава по повеќе предмети од областите основи на софтвер, вештачка интелигенција, системски софтвер, роботика, биокибернетика и медицинска информатика, на додипломски и магистерски студии, како на ЕТФ така и на Стоматолошкиот и Медицинскиот факултет во Скопје. Во раздобјата 1980-1981 и 1995- 1996 остварил студиски престој во САД на Универзитетот во Масачусетс. Во 1984 година остварил четиримесечен постдокторски престој на Универзитетите во Цукуба и Каназава, Јапонија. Член е на уредувачки и организациони комитети на повеќе списанија и конференции. 

Автор е на повеќе од 150 научни труда објавени во списанија, на конференции, како и во издадени книги. Автор е на два универзитетски учебника. Учествувал како член на тим или како главен истражувач во голем број домашни и меѓународни проекти. За светската наука значаен придонес му е првичното управување на робот со помош на биосигнали од мозокот, кое го остварил во 1988 година. Ова достигнување во 2023 година Одборот на директори на ИЕЕЕ го прогласил за „ИЕЕЕ меѓник" (IEEE milestone). Ова е прво доделување на „ИЕЕЕ меѓник" за достигнување „Интерфејс мозок-сметач" (Brain-Computer Interface). Спомен-плоча како обележје на ова достигнување е поставена во просториите на ФЕИТ. 

Факултетот го напуштил во 2005 година, а денес е редовен професор од областа на компјутерските науки на Државниот универзитет на Јужна Каролина, САД.

Наводи
------

1. 1 2  *50 ГОДИНИ ФАКУЛТЕТ ЗА ЕЛЕКТРОТЕХНИКА И ИНФОРМАЦИСКИ ТЕХНОЛОГИИ*. Скопје: Факултет за електротехника и информациски технологии. 2009. стр. 171, 172. ISBN 978-9989-630-58-3. `|access-date=` бара `|url=` (help)
2. ↑  „IEEE Milestone recognition for a scientific achievement in Macedonia in 1988". IEEE.org. Посетено на 22 октомври 2023.
3. ↑  „Откриена спомен плоча за значајно дело на македонската наука – IEEE Milestone". ФЕИТ. 10.10.2023. Посетено на 22 октомври 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
Изборен кнез на СаксонијаПредлошка:SHORTDESC:Изборен кнез на Саксонија

**Фридрих I**  (германски: *Friedrich der Streitbare*, роден во 11 април 1370

 во Дрезден - починал на 4 јануари 1428

 во Алтенбург) — владетел од династијата Ветинци како изборен кнез од Саксонија во периодот од 1423 до 1428 година и маркгроф од Мајсен во периодот од 1407 до 1428 година.

Рани години
-----------

Фридрих бил син на маркгроф Фридрих III Строгиот од Мајсен и Катарина фон Хенеберг. Помалиот брат на Фридрих биол Вилхелм II.

Управување
----------

По смртта на неговиот чичко Вилхелм I во 1407 година, тој управувал со Маркгрофовија Мајсен заедно со својот брат Вилхелм II и својот братучед Фридрих IV.

По поделбата на земјата во 1410 и 1415 година тој го добил Маркгрофовија Мајсен. Од 1420 година тој учествувал во војните на кралот Сигизмунд во Хуситските војни, и во август 1421 година постигнал успех кај градот Мост. За неговото учество во овој конфликт против хуситите тој бил награден на 6 јануари 1423 година со Војводство Саксонија-Витенберг и Изборно Кнежевство Саксонија. Така Фридрих IV, кој започнал да се нарекува Фридрих I, се издигнал во ранг на војвода и изборен кнез.

Во 1424 година тој бил на опозициската страна на изборните кнезови кои се здружиле против кралот Сигизмунд. Кралот успеал да го привлече Фридрих на своја страна. Така, неговото официјално назначување за изборен кнез се одржало на 1 август 1425 година во Будим.

По смртта на неговиот брат Вилхелм II на 30 март 1425 година, Фридрих станал владетел над целата ветинска територија со исклучок на онаа во Тирингија. Фридрих починал во 1428 година и е првиот од Ветинците, погребан во капелата на Мајсен.

Во 1428 година бил наследен од страна на неговиот син Фридрих II.

Семејство
---------

Фридрих I се оженил на 8 мај 1402 година за принцезата Катарина Брауншвајг-Линебург (1395-1442). Тие имале шест деца:

* Фридрих II
* Сигизмунд
* Ана
* Катарина
* Хајнрих
* Вилхелм III

Надворешни врски
----------------

* Friedrich, Leipzig-Lexikon

|-

|  |
| --- |
| Фридрих I (изборен кнез на Саксонија) **Ветинци****Роден(а):** 11 април 1370  **Починал(а):** 4 јануари 1428 |
| Претходник**Вилхелм I** | **Маркгроф од Мајсен *со Вилхелм II & Фридрих IV****1407–1428*  | Наследник**Фридрих II** |
| Претходник**Албрехт III** | **Изборен кнез на Саксонија**1423–1428 |
**Мостот Јавуз Султан СелимI**  (турски: *Yavuz Sultan Selim Köprüsü*) — мост кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Мостот се наоѓа на Босфорот и е посветен на османлискиот султан Селим I. За разлика од останатите два моста на Босфорот, овој мост се наоѓа во северниот дел од градот кој гледа кон Црно Море, во населбата Саријер. Третиот мост над Босфор е најдолгиот комбиниран мост (автопат и железен пат) во светот.

Изградба
--------

Церемонијата на започнување изградба на мостот се одржила на 29 мај 2013 година, додека мостот бил завршен во март 2016 година и отворен за движење на 26 август 2016 година. На свеченото отворање на мостот присуствувал македонскиот претседател Ѓорѓи Иванов, како и бројни државни претставници, меѓу кои претседавачот со претседателството на БиХ, Бакир Изетбеговиќ, претседателот на Владата на Република Бугарија, Бојко Борисов, кралот на Бахреин, Хамад бин Иса ал Калифа и.т.н.

Особености
----------

Преку мостот поминува автопатот Северна Мармара (Kuzey Marmara Otoyolu) со должина од 260 километри, кој ги опкружува урбаните области на Истанбул од север, поврзувајќи ја Европа со Азија. Широчината на мостот е 59 метри, а вкупната должина 1.875 метри, од кои главниот простор е долг 1.408 метри. Мостот има осум сообраќајни ленти и двонасочна железничка пруга. Изградбата чинела 2,5 милијарди евра. Пилоните на мостот се високи се 323 метри. Од аспект на височината тоа е највисок висечки мост со железнички систем и ќе се споменува како мост со највисока кула.

Како главен архитект на мостот биле избрани француските инженери Мишел Вирложу и Жан Франсоа Клајн.

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Kuzey Marmara Otoyolu" (PDF) (турски). KGM. стр. 22. Посетено на 27 June 2014.
2. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2016-08-30. Посетено на 2016-09-09.
| Дел од **темата** |
| --- |
| Историја  наОтоманското Царство |
| Coat of Arms of the Ottoman Empire |
| Подем(1299–1453)
* Анадолски бејлици
* Интеррегнум (1402–1413)
* Пад на Цариград
 |
| Проширување(1453–1566)
* Султанат на жените
 |
| Преобразба (1566–1703)
* Ќопрулски период (1656–1703)
 |
| Застој (1703–1789)
* Ера на лалињата (1718–1730)
 |
| Пад (1789–1908)
* Низам-и Џедид
* Танзимат (1839–1876)
* Прва уставна ера  (1876–1878)
 |
| Распад(1908–1922)
* Втора уставна ера  (1908–1920)
* Прва светска војна (1914–1918)
* Поделба
 |
| * п
* р
* у
 |

**Првата уставна ера** (отомански јазик: مشروطيت турски: *Birinci Meşrutiyet*) на Отоманското Царство бил краток период на уставна монархија кој започнал со донесувањето на Уставот на 23 ноември 1876 година, а завршил на 13 февруари 1878 година односно со распуштањето на парламентот од османлискиот султан Абдул Хамид II.

Првата уставна ера не вклучувала никакви политички партии. Во тоа време парламентот се сметал како глас на луѓето а не како место за формирање на политички партии и организации.

Уставот бил напишан од страна на Младотурците.

Изборни политики
----------------

Изборот на пратениците се спроведувало во согласност со привремените изборни прописи. Парламентот се состоел од два дома и тоа Дом на пратеници односно Долен дом кој ја исполнувал законодавната власт и Горен дом или Сенат. Долниот дом се состоел од 115 пратеници од кои при вториот избор имал 69 муслимански и 46 немуслимански претставници. Сенатот бил избиран од страна на султанот и се состоел од 26 члена. Овој дом ја заменил Високата Порта и Големиот везир кој станал претседател на Сенатот.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Владеењето на Абдул Хамид II |
| --- |
|  |
| Главни настани | 
* Отомански устав (1876) (Сенат на Отоманското Царство)
* Прва уставна ера
* Хамидски масакри
* Атентат во џамија Јилдиз
* Втора уставна ера

 | Abdul Hamid IIAbdul Hamid II |
|  |
| Градби | 
* Јилдиз (палата)
* Џамија Јилдиз

 |
|  |
| Војни | 
* Руско-турска војна (1877-1878)
* Грчко-турска војна (1897)

 |
|  |
| 
* **Категорија Категорија:Абдул Хамид II**

 |

 |
Епископ ракополага ѓакон во чин презвитер
**Хиротонија** (грчки:  *χειροτονια* ) или **ракополагање** — посветување некого во духовен чин. Преку положување на раце на еден или повеќе епископи се посветуваат свештенослужители во соодветниот степен – ѓаконски, презвитерски или епископски.

Хиротонија се нарекува чинот кога лицето се воведува и поставува во свештеното служење и со тоа му се признава определена служба или харизма и соодветната власт. Истата се врши во склоп на литургијата. Епископот, во својство на управител со црквата во едно место, окружен со свештениците, во присуство на заедницата, ги полага своите раце врз кандидатот и му предава власт да извршува свештеничка служба.

Наводи
------

1. ↑  „ракополагање" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „ракополагање" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4129562-6

 |

 |
**Трипо Кокоља**, (роден на 28 февруари 1661

, во Пераст - починат во 18 октомври 1713

, на Корчула) — бокељски сликар.

Сликарство учел, најверојатно, во Венеција. Најзначајно негово дело во сликарството е декорацијата на внатрешноста на црквата Госпа од Шкрпјела на островцето пред Пераст.

Сликите на Кокоља се изразито барокни, полни со темперамент и динамика, но квалитативно невоедначени, носејќи честопати изразит провинциски печат. Доминантно кај нив е влијанието на венецијанското сликарство од 17 век. Кокоља прв го внел пејзажот и мртвата природа како самостојна тема во барокното сликарство на Далмација.
Count of AnhaltПредлошка:SHORTDESC:Count of Anhalt

**Албрехт I** или **Албрехт Мечката** (германски: *Albrecht I. von Brandenburg*, роден во  1110
 - починал на 18 ноември 1170

 во Штендал) — владетел од династијата Аскани како прв маркгроф од Бранденбург во периодот од 1157 до 1170 година и војвода од Саксонија во периодот од 1138 до 1142 година.

Рани години
-----------

Албрехт бил единствениот син на грофот од Баленштет Отон Богатиот и неговата сопруга Ајлика.

Во 1134 година Албрехт Мечката добил свои територии по победата над кнезот Јакса кај тврдината Бранденбург на реката Хафел. Од 1134 година тој станал маркгроф на Нордмарк. Од 1138 година тој станал војвода од Саксонија. Тој учествува заедно со Хајнрих Лав во 1147 година во крстоносна војна против Словените.

На 11 јуни 1157 година тој го основал Маркгрофство Бранденбург и тој станал првиот маркгроф од Бранденбург.
**Музејот Рахми Коч** (турски: *Rahmi M. Koç Müzesi*) се наоѓа во Истанбул, Турција. Овој музеј располага со дела од историјата на транспортот, индустријата и комуникациите. Во 1991 година, од страна на Рахми Коч, еден од најбогатите луѓе во Турција била основана групацијата Коч. По три години, на 13 декември 1994 година бил основан и истоимениот музеј. Музејот се наоѓа во преградието на населбата Хаској, на северниот брег од Златниот Рог. Музејот е сместен во две згради кои се меѓусебно поврзани. Тој е отворен секој дек освен понеделник. Директор на музејот е Ентони Филипсоон.

Инспирацијата за основање односно создавање на музејот, Рахми Коч ја добил по посетата на музејот Хенри Форд. Во јули 2001 година музејот бил проширен. Во престолнината на Турција, Анкара, исто така постои т.н. сестра музеј кој го носи истото име на познатиот милионер.

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2007-08-21. Посетено на 2009-12-30.

НАдворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 22 јануари 2009 г.
* Detailed description of the museum railway section on TrainsofTurkey.com
* The Genius of Leonardo at Rahmi M. Koç Museum[*мртва врска*]
* *The touch of universal genius*, Turkish Airlines onboard magazine *Skylife*, December 2006
Маријана Миќиќ во 2019 година
**Маријана Миќиќ** (Белград, 20 март 1983), позната како **Мара**, е српска водителка и глумица.

Животопис
---------

Маријана Миќиќ е родена во Белград 20 март 1983 година. Завршила основно училиште Крал Петар Први и Единаесетта Белградска гимназија, а потоа дипломирала глума на "БК." Академија на уметности во Белград, во класата на Иван Бекјарев.
Заедно со Ана Михајловски најпозната е како водителка на *Големиот брат*. Популарноста заедно ја стекнале во серијалот *Едноставен живот* и водејќи  ги повеќето емисии  на Емоушон продукција. Емоушон продукцијата ја напушти во 2014 година и премина на ТВ Пинк, каде го води детскиот музички талент шоу Пинкови ѕвездички. Глумела во неколку ТВ серии, а најголем успех доживеа во серијата *Љубов и омраза*,  каде ја толкува улогата на медицинската сестра Славица.

Емисии
------

| **Година** | **Име** |
| --- | --- |
| 2004 | ***Генерална проба*** |
| 2004 | ***Лажни*** |
| 2003-2005 | ***Бунга банга ре*** |
| 2005 | ***48 часа свадба*** |
| 2005-2007 | ***Супер херои од островот на соништата*** |
| 2005 | ***Сакаш — Не сакаш*** |
| 2006 | ***Летачки старт*** |
| 2006-2013 | ***Големиот брат*** |
| 2008 | ***Операција Триумф*** |
| 2012-2013 | ***Дневен весник*** |
| 2012-2013 | ***Ноќен ТВ-проект*** |
| 2014-2016 | ***Пинкови ѕвездички*** (1 и 2 сезона) |

Извори
------

1. ↑  „Marijana Mićić". cls.rs. Архивирано од изворникот на 2013-03-28. Посетено на 30 март 2013.
2. ↑  „Marijana Micic Biografija". poznati.info. Архивирано од изворникот на 2013-04-03. Посетено на 30 март 2013.
3. ↑  „Marijana Mićić Biografija". rijaliti.com. Посетено на 30 март 2013.
4. ↑  „Marijana Micic". imdb.com. Посетено на 30 март 2013.

Надворешни врски
----------------

* Маријана Мићић на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

(англиски) 

* Marijana Micic (mcomet.com) Архивирано на 20 април 2010 г.
**Меру** (санскрит: मेरु) или **Сумеру** („Великиот Меру") — света планина во хиндуистичката и будистичката космологија, која што се смета за центар на сите материјални и духовни светови. Световите расположени на оваа планина, позната како Сварга, се сметаат за живеалиште на Брахма и другите деви. Пураните ја опишуваат планината како висока 80.000 јоџани (1.106.000 км) и се наоѓа во Џамбудвипа — една од континентите на Земјата. Многу хиндуистички храмови, како што е Ангкор Ват во Камбоџа, биле изградени како симболична претстава на планината Меру. Според едно толкување, планината Меру е во суптилниот свет над Северниот Пол, други ја сместуваат на Хималаите.

Наводи
------

1. ↑  „THƯỢNG THẤT TIÊU TAI TẬP PHÚC DIỆU KINH". *thegioivohinh.com*. Посетено на 2023-03-08.
2. ↑  „Meru". *Sanskrit Dictionary*. Посетено на 2019-08-16.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Меру (митологија)" на Ризницата ? |

* Што е планината Меру?
**Наос** или **Зета Пупис** (**Zeta Puppis** / ζ Pup / ζ Puppis) е ѕвезда во соѕвездието Крма. Позната е по имињата *Наос* („Naos" од грчки *ναύς* „брод") и *Сухаил Хадар* („Suhail Hadar" од арапски, „светла ѕвезда на тлото").

Нејзиниот спектрален тип е O5Ia, што значи дека ова е екстремно жешка ѕвезда. Таа е една од ретките ѕвезди на ноќното небо од типот „O" што се гледаат со голо око. Температурата на површината ѝ е 42.400 K, а масата 59 сончеви маси.

За разлика од многу други ѕвезди на толкава далечина, за Зета Пупис се знаат точните параметри, а се знае и дека потекнува од реонот со молекуларен облак во соѕвездието Едро. Според тоа, за оваа ѕвезда можеме точно да ја одредиме оддалеченоста, што на пример не можеме за ѕвездата Денеб.

Зета Пупис е есктремно сина суперџин ѕвезда, една од најсјајните ѕвезди во нашиот Млечен Пат. Визуелно е 21.000 пати помоќна од нашето Сонце, но бидејќи е екстремно сина ѕвезда, поголемиот дел од нејзиното електромагнетно зрачење е ултравиолетово. Сините ѕвезди не се многу големи, па така и Наос не е исклучок, околу 20 пати е поголем од сончевиот полупречник. Во тој поглед најголеми се црвените џинови, како што е Бетелгез на пример.

За неколку илјади години, Наос ќе се излади и ќе се претвори во црвен суперџин, и ќе мине низ спектралните типови: B, A, F, G, K, и M. Кога ќе се случи ова, гледано од Земјата, Наос ќе биде една од најсјајните ѕвезди на небото. За 2 милиони години, Наос ќе се претвори во црвен суперџин од типот M5, а се прептоставува дека на крајот ќе експлодира во хипернова толку моќно и сјајно, што ќе се види на небото посјајно од полна Месечина.

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5  „SIMBAD Query Result". *Results for NAOS*. Посетено на 2009-01-09.
2. ↑  Lamers & Cassinelli 1999, accurate to 200 K.
3. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2008-09-07. Посетено на 2009-06-05.

* Schaerer, Daniel; и др. (1997). „Fundamental Stellar Parameters of γ2 Velorum from *HIPPARCOS* Data". *Astrophysical Journal Letters*. **484**: L153–L156. doi:10.1086/310785.
**Лазар Дамовски - Ошенски** (17 август 1897 

 - 25 февруари 1970

) — македонски деец од Егејска Македонија.

Роден е во селото Ошени, Костурско. Уште како дете е принуден заедно со татко си да печалбарува во Грција. Во градот Лариса се вклучува во синдикалното движење, а подоцна влегува во редовите на КПГ. Поради неговата активност е избран во раководството на партијата. Апсуван е повеќепати од грчката полиција, а Втората светска војна ја затекнува како заточеник на островот Акронавплија. По ослободувањето од затворот во јуни 1941 година, активно работи во организацијата ЕАМ, секретар е на Окружниот комитет на КПГ во Лариса, потоа во Епир, а кон крајот на 1943 година доаѓа за секретар на СНОФ за Костурско. Не се согласува со ставот на КПГ по македонското прашање, поради што е уапсен и деградиран од истата партија. По спогодбата на Варкиза пребегнува во НР Македонија, каде ја продолжува својата политичка активност сè до неговата смрт во 1970 година.

Поврзано
--------

* Славјаномакедонски народноослободителен фронт

Наводи
------

1. ↑  *„Егејска Македонија во антифашистичката војна 1941-1943 година", Том VII, Книга 1, Скопје, 1985.*
2. ↑  Ристовски, Блаже (2009). *Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. стр. 427. ISBN 978-608-203-023-4. OCLC 499142958.CS1-одржување: датум и година (link)
3. ↑  д-р Стојан Киселиновски и др. (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 141. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
4. ↑  *Личности од Македонија*. Скопје: МИ-АН. 2002. стр. 83. ISBN 9989-613-28-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Писмо од Лазо Дамовски - Ошенски до политбирото на ЦК на КПГ: (12 март 1945 година)
**Ѓаволски канџи** (науч. *Harpagophytum procumbens*) — растение од семејтвото на сусамите, по потекло од Јужна Африка. Билката Ѓаволски канџи го добива името, поради специфичниот изглед на неговите плодови, кои личат на канџи. Првично ова растение било познат само во Јужна Африка, но уште првите европски колонисти ги откриваат лековитите својства на билката и го пренесуваат во Европа, каде почнува да се користи за лекување на артритис и гихт.

Лековитост
----------

Корените на ѓаволските канџи се користеле како смирувачко средство и како средство за подобрување на варењето. Експерементално својствата на ѓаволскиет канџи се потврдени од многу различни и независни медицински експерти во целиот свет.
Лековитите својства се должат во голема мера на присуството на иридоиди и флавоноиди, кои дејствуваат активно против негативните манифестации на гихт, ревматизам, миалгија, лумбаго и најмногу при артритис. Утврдено е дека при употреба на ѓаволски акнџи се намалуваат болката и отокот при воспаление на зглобови и се враќа подвижноста.
Ѓаволските канџи има многу аспектна акција: противревматична, болка, смирувачко и диуретично дејство. Доведува до намалување на уричната киселина и серумскиот холестерол и е многу погоден при заболувања на уринарниот систем. Препорачливо е да се користи течен екстракт на билки кој е многу урамнотежен производ.

Наводи
------

1. ↑  Wichtl Max (Ed.) 2004. Herbal Drugs and Phytopharmaceuticals. medpharm Scientific Publishers/CRC Press. pp 272-274
ISBN 0-8493-1961-7

Надворешни врски
----------------

* National Institute of Medicine article on Devil's Claw
* Webpage for Doloteffin, the standardized extract used in clinical trials (in German) Архивирано на 28 ноември 2012 г.
* Harpago commercial cultivation project on the Avontuur farm in the Kalahari, South Africa (in English)
**Михајло Керамитчиев** — македонски национален деец од Егејскиот дел на Македонија, борец за националните права на Македонците под Грција. Роден е во село Габреш, Костурско. Произлегува од селско печалбарско семејство. Основно образование завршил во родното село, а класична гимназија во Костур. Од 1934 година е симпатизер на КПГ, а од 1935 и нејзин член. Во 1939 година е уапсен во Костур, каде што во затворите е до мај 1940 година. Учествува во Грчко-албанската војна и од албанскиот фронт, заедно со други 400 Македонци, е интерниран на островот Кефалонија. Со капитулацијата на Грција се активира и е назначен за одоговорен по оружјето во Корештата. Во 1943 година е назначен за командант на резервната единица на СНОФ во Корештата. Избран е за пратеник на ПЕЕА за Костурска околија. Во 1944 година е назначен за политички комесар на Лериско-костурската бригада и на Првата егејска ударна бригада. Член е на Политичката комисија за ослободување на Македонците под Грција, а потоа е секретар и претседател на Главниот одбор на НОФ. Во ДАГ е произведен во чин потполковник.