**Самовила Македонска** (позната и како *Самовила Македонска и еја посестрима*) е поема напишана од македонскиот национален и револуционерен деец Ѓорѓија Пулевски. Поемата е напишана во 1878 година во Софија, непосредно во годината на револуционерните збиднувања со Македонското (Кресненско) востание, Руско-турската војна во Големата источна криза (кога е ослободена Бугарија) и Берлинскиот конгрес. Преку песната Ѓорѓија Пулевски ги искажува силните стремежи и традиции македонскиот народ, сакајќи со силен патриотски набој да го крене македонскиот народ на ослободителна борба против поробувачите, потсетувајќи го на сопственото славно минато и историја на Македонија од времето на Филип Македонски и Александар Македонски. Оваа поема е сведоштво за свеста на македонското преродбенско ослободително движење за поврзаноста со Античките Македонци како доказ и стожер за македонската национална посебност и самобитност. Оваа поема е првата објавена поетска творба на Ѓорѓија Пулевски и истовремено е првата македонска револуционерна политичка-патриотска песна со јасна националноослободителна определба во македонската литературна историја. До крајот на XIX век, поемата била уште 2 пати објавувана. Македонскиот преродбеник Кузман Шапкарев во целост ја препечатил оваа значајна поема во пловдивскиот весник „Марица" во 1882 година. Во 1894 година во својот „Македонско-славјански зборник" оваа песна ја вклучил и видниот руски славист од бесарапско бугарско потекло Петар Драганов.

Делови од текстот на Самовила Македонска
----------------------------------------

Поемата е напишана на свесно архаизиран јазик, со стрикни своевидни укажувања како каде да се пее и започнува со стиховите:

*Сверх планиње македонски ежедневна темнина,*
*Дал' покрила темна могла ил' темен облак?*
*Дал' естество ноќ створило - темно да биде*
*в Кралевину Македонску од времја оно до века,*
*та в темнина току се слушат страшен викот, пљускотит?*
*Оно не је темна могла, нито тотон, а ни топови,*
*току је тожба самовилска сверх сви планиње*.
Ѓорѓија Пулевски го дава плачот на Самовилата Македонска што ги повикува сите сестри од македонските планини за да ја чујат несреќата на Македонија, зашто:

*Берлински конгрес што написа - условија не исполни,*
*та полошо ни направи в Македонија.*
*Македонски мајки пиштата, а Јевропу милно мољат:*
*„О Јевропо христијанска, дал' не слушаш наши плач?*
*О Јевропо, мила мајко, што ни остави под турска власт?*"
*Чујте, жители македонски! Назе ништо не ни чекат:*
*од азијатци - насилије, а в туѓина - укорство.*
*Туѓа страна је непријатна, а в туѓина ве напорки гледат*
*И несносни прешебови свијем ни вељат.*
Во поемата Пулевски исто така сожалува за неисполнетото обединување на Македонија со Кнежевство Бугарија:

*На илјада осумстотини седумдесет и осмото лето;*
*Тога Руси повладае све Отоманство,*
*И полостров одсвоже, та Цариград обколие,*
*Во свети Стефан се сместие и се сложие.*
*Турчин даде свит слобода, а потврди свободител.*
*На Кнежевство сви Бугари, да си владает.*
*Македонци Бога молие, поживи ни избавител.*
*Дај му Боже многу летно дејствие.*
*Оту нас ни ослободи, во Кралевину македонску.*
*Да се ​​соединим со еднородних заедно.*
*А Енглиска учини пречка, крена глава најави борба.*
*Та никому не препјатсвува, токмо само нам.*
*Через назе да ни разделит, од нашии браќа Бугари."*
Потоа доаѓа главниот родољубив македонски набој, повикувајќи ги Македонците на своето славно минато на своите цареви Александар Македонски и Филип Македонски и своето царство на античките Македонци да се кренат во борба за слобода:

 ***Дал' сте чуле, Македонци, стари људи оту говорат:*** 
 ***От Македонци појунаци над них не било-*** 
 ***Цар Александар Македонски тристо лета пред Христа*** 
 ***Со Македонци сву вселену повладал*** 
 ***Наш краљ Филип - Славјанин је, Цар Александар - Славјанин*** 
 ***Наши баби Славјанки ги родиле.*** 
 ***Македонци, сетите се за јунакство македонско*** ,
 ***та спроти старих вије сега да следувате*** 
 ***Не је страмота своје искати, ни за жал за своје умрет.*** 
Поемата завршува со следните стихови:

*Турски зулум ни презели над наша чест македонска,*
*Јал' браните си ил' сви до един да изгинеме!*
*Род браните од Аграјанци! Сви за ден живот да сложим!*
*Зато, јунаци македонски, пробудите се!*
*Похарно је да изгинеме в наша мила татковина,*
*отколи оваке да гледаме свјако злосторство*.

Поврзано
--------

* Ѓорѓија Пулевски
* Македонска песнарка

Наводи
------

1. 1 2 3  Ристовски, Блаже (1995). *Македонија и македонската нација*. Детска радост. стр. 133.
2. 1 2 3 4 5 6  Ристовски, Блаже (1996). *Ѓорѓија М. Пулевски - меѓник во нашата култруно-национална историја*. Македонска академија на науките и уметностите. стр. 16–17.
3. ↑  Кај него преземено од: **Гь.М.П.*Самовила Македонска*, Печатница на Б.Прошекъ въ София- Государственная публичная библиотека им. Салтикова-Щедрина, С.29 8. 103.**

Надворешни врски
----------------

* „Самовила македонска" на Викиизвор.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Збирка на книги и дела за Македонија и Македонците |
| --- |
|  |
|  | Пресказание на Голем Александр (1845) • Самовила Македонска (1878) • Македонска песнарка (1879) • Народноста на македонските Словени (1890)  • Славјанско-маќедонска општа историја (1892)  •  На Мокров (расказ од животот на Македонците) (1892)  • Материјали по изучувањето на Македонија (1896) • За Македонцките работи (1903)  •  Зошто ние Македонците сме одделна нација (1934)  •  Македонското прашање - во минатото и сега (1943)  •  Раѓањето на Македонската нација (1967)  •  За Македонската нација (1976)  •  Социологија на македонската национална свест (1992)  •  Македонски работи (2013) |  |
|  |
|      Дел од серијалот: Книги за Македонија и Македонците    |

 |