recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Каба** (исто така прочитано како **Хор-Каба** ) бил фараон од древен Египет, за време на Третата династија од времето на Старото Кралство. Точното време во кое владеела Хаба е непознато но можеби е околу 2670  г. п.н.е.

Кралот Каба е тешко да се процени како фигура на древниот Египет. Неговото име е археолошки добро потврдено со камени чинии и печати од кал. Владеењето на Каба е сигурно датирано во Третата династија. Поради контрадикторностите во рамките на списоците на Рамесид и недостатокот на записи, неговата точна хронолошка позиција во рамките на династијата останува спорна. Овие проблеми произлегуваат делумно од контрадикторните кралски списоци, кои биле составувани долго по смртта на Каба, особено за време на Деветнаесеттата династија. Исто така, постои дебата за тоа каде Каба може да бил погребан. Многу египтолози и археолози сметаат дека незавршената пирамида, познат како Слојна пирамида, му припаѓа на Каба. Други, пак, веруваат дека неговиот гроб е голема мастаба близу до пирамидата, каде што се пронајдени бројни камени садови со серех на Каба.

Каба е познат само по неговото Хорово име и серехот, додека неговата титула *Нисут-Бити* и неговото небти име се непознати. Дополнително, Каба е еден од ретките кралеви од раните династички и стари кралски времиња со археолошки докажано златно име. Освен Каба, единствените кралеви со златни имиња кои живееле пред кралот Снофру, основачот на четвртата династија, биле Џер, Ден, Нинечер, Хасехемви и Џосер. Од Снофру наваму, името Златен Хор станало фиксна кралска титула на секој владетел, без разлика колку долго владеел кралот.

Непознато е под кое хеленизирано име, древниот историчар Манетон го навел Каба. Тој можеби бил иста личност со наведениот *Мезохрис* или *Сојфис*, но во ова се сомневаат Волфганг Хелк и Еберхард Ото. Тие ги поврзуваат двете имиња со кралот Санахт.

Владее
------

Поради контрадикторностите во рамките на списоците на Рамесид и недостатокот на записи, точната хронолошка позиција на Каба останува спорна. Египтологот Набил Свелим верува дека Каба можел да биде директен наследник на кралот Хасехемви, последниот владетел од втората династија. Тој ги базира своите претпоставки за сличностите меѓу имињата на двајцата: и двете имиња започнуваат со слог *ка*. Како споредба, тој укажува на имињата *Нетјерихет* (Џосер) и *Секемхет* (Џосертети), кои, исто така, покажуваат таква сличност и се претпоставува дека владееле еден по друг.

Наводи
------

1. 1 2  Томас Шнајдер: *Lexikon der Pharaonen* .
2. 1 2 3 4 5  Ајдан Додсон: *Пирамидата на слојот на Завијет ел-Аријан: нејзиниот распоред и контекст.*
3. 1 2 3 4 5  Toby A. H. Wilkinson: *Early Dynastic Egypt*, Routledge, London (UK) 2002, ISBN 1-134-66420-6, p. 84–86, 171, 172 & 177.
4. 1 2 3  Набил Свилим: *Некои проблеми со историјата на третата династија - археолошки и историски студии*, том. 7.
5. ↑  Рајнер Штаделман: *Кралот Хуни: Неговите споменици и неговото место во историјата на Старото Кралство.*
6. ↑  Мирослав Вернер: *Умре Пирамиден.*
7. ↑  Волфганг Хелк, Еберхард Ото: *Лексикон дег ѓиптологија*, том. 5.
Податотека:Дијаграм на растурањедијаграм на растурање
Дијаграм на растурање

**Дијаграм на растурање**
-------------------------

*Дијаграмот на растурање* е математички модел кој ни ја покажува просечната врска меѓу набљудуваните појави. При анализа на одредени појави како прв чекор се зема графичко претставувањее на истите податоци. При ваква анализа можат да се набљудуваат два или повеќе белези воеднонаведуваме еден пример во кој ќе бидат исптувани два белези, односно платите на работниците и производството кое го извршуваат истите работници за едно претпријатие. Како втор чекор се определуваат независната ( X оската ) и зависната ( Y оската ) , кој во нашиот пример се платите на работниците како независна и производството како зависна променлива. Со вцртување на сите емпириски парови на испитуваните податоци се јавува врска меѓу нив, а графичкиот приказ претставува дјаграм на растурање. Статистичките испитувања ги прикажуваме во подолу наведената табела.

Од *дијаграмот на растурање* се забележува дека помеѓу варијациите во испитуваните појавите постои квантитативно слагање. Со порастот на платите на работниците расте и производството на единиците кои се произведуваат.

Начинот на кој се распоредени точките на *дијаграмот на растурање* ни укажува на тоа дека се работи за праволининска врска, во тој случај се работи за стохастична врска кај која поединечните случаи покажваат отстапување од општата правилност.

Доколку точките се повеќе распространети во однос на правата линија, дотолку е послаба меѓусебната зависност на две појави и обратно .

Доколку распоредот на точките е сосема распространет значи дека не постои никакво квантитативно слагање на варијациите на двете појави. Мошне редок случај во економијата е овие точки да се најдат во права линија, а тогаш би 
претставувало функционално (детерминистичко) слагање .

На *Дијаграмот на растурање* графички ги прикаживаме варијациите на две појави со цел да се констатира следното :

 
- дека помеѓу нив постои квантитативно слагање
- ако постои слагање кој е неговиот облик, дали праволиниски или криволиниски
- која е насоката на слагањето, директна (позитивна) или инверзна (негативна)

| плата на работниците (во 000) | производство (во 00)
 |
| --- | --- |
| 18 | 300
 |
| 22 | 3800
 |
| 29 | 2100
 |
| 34 | 4800
 |
| 39 | 4100
 |
| 50 | 5900
 |
| 54 | 7100
 |
| 66 | 8400
 |
| 77 | 7100
 |
| 83 | 9500
 |
|

1. ↑  Статистика за бизнис и економија
**Интерфероните** се мали белковини, кои клетките ги секретираат како одговор на вирусни инфекции.

Интерфероните припаѓаат на една голема класа на белковини, позната како цитокини, молекули кои се користат при клеточната комуникација за активирање на заштитните одбранбени механизми на имунолошкиот систем кои учествуваат во ерадикацијата на патогени. Интерфероните се именувани според нивната способност да „интерферираат" со вирусната репликација.

Интерферон бета-1a и интерферон бета-1b се користат во третманот и контрола на мултипла склероза, автоимуно заболување.

Наводи
------

1. 1 2  Parkin J, Cohen B (June 2001). „An overview of the immune system". *Lancet*. **357** (9270): 1777–89. doi:10.1016/S0140-6736(00)04904-7. PMID 11403834.
**Илија Бошков - Крајнички** новинар - астролог. Роден на 25. 05. 1961 година во Зрновци, Република Македонија. Новинар по вокација, дипломирал на Југословенскиот Институт за Новинарство во Белград во 1986 година, општа насока, група аналитичари. Основач и уредник на списанието „Хороскоп" кое излегуваше од 05. 07. 1995 година до крајот на 2012 година. Астрологијата и парапсхилогијата ги истражува од 1983 година. Специјалност му е политичка астрологија и анализа на политички состојби во земјата и светот. Автор е на 3 книги поезија: „Моето прво раѓање 1984", „Гревови под ридот 1987" и „Братимење со курвите 2001 година. Автор е на првата астролошка професинална книга, за толкување на натални карти „АСТРОЛОШКИ БУКВАР" 2001 година. Учествувал на основачко собрание на ВМРО ДПМНЕ. Но,не поседувал никогаш партиска книшка. Добитник е на повеќе награди од поетски манифестации, бил дописник на повеќе медиуми - водел емисии на повеќе медиуми.
**Дијад од Пела** („Опсадникот") — македонски воен инженер и изумител на многу опсадни машини. Се смета за татко на опсадната техника. Бил ученик на Полиид Тесалиски, воен инженер на Филип II Македонски.

Дијад живеел во IV век п.н.е. и го придржувувал Александар Македонски во неговите походи на Истокот. Конструирал (и подобрувал) подвижни кули, опсадни овни, направи за мерење, рушење и искачување на ѕидини и други воени направи.
Дијад е познат како *човекот кој го зазел Тир со Александар*.

Римскиот архитект Витрувиј за Дијад наведува дека е автор на важно илустрирано дело за воените машини, кое за жал денес не е сочувано. Подоцнежните римски познати опсадни средства се всушност реплики и копии на изумите од Дијад.

Наводи
------

1. 1 2  Дијад - најгенијалниот инженер на Александар, Македониум (македонски)
2. ↑  Александар Македонски од В. В. Тарн (англиски)
3. ↑  (Витрувиј vii, Вовед)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со античка Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ингегерда Норвешка** или **Ингегерда Харалдсдотер** ( старонордиски: *Ingigerðr Haraldsdóttir* , в. 1046 – в. 1120) била норвешка принцеза која со нејзините последователни бракови станала кралица на Данска и Шведска. Нејзини сопрузи биле Олаф I од Данска (починал во 1095 година) и Филип од Шведска (починал во 1118 година).

Биографија
----------

Ингегерда аХаралдсдотер била ќерка на кралот Харалд Хардрада од Норвешка и Елисив од Киев, а со тоа и правнука на шведскиот крал Олоф Скоткоунг и внука на Јарослав Мудриот, Големиот кнез од Киев. Таа првпат се омажила за Олаф I од Данска, приближно во 1067 година, во брак договорен како дел од мировниот договор меѓу Данска и Норвешка; за дополнително зајакнување на сојузот, полусестрата на Олоф, Ингерид, се омажила за кралот Олав Кир, кој бил брат на кралицата Ингегерда. Ингегерда станала кралица на Данска кога Олоф станал крал во 1086 година.

По неговата смрт во 1095 година, кралицата отпатувала во Шведска, каде што се омажила за внукот на кралот Инге Постариот Филип во 1095 или 1096 година. Тој станал крал во 1105 година, правејќи ја кралица по втор пат. Нема познат проблем од вториот брак. Таа останала вдовица во 1118 година. Годините на нејзиното раѓање и смрт не се потврдени, но се знае дека таа го преживеала вториот брачен другар.

Наводи
------

* Lars O. Lagerqvist (1982). Sverige och dess regenter under 1.000 år*(Sweden and its rulers during 1000 years)* (шведски). Albert Bonniers Förlag AB. ISBN 91-0-075007-7.

Белешки
-------

 

1. ↑  „Ingegerd was born to Harald and Ellisif -1046". Harald Hardrada Timeline. Архивирано од изворникот на June 23, 2016. Посетено на May 20, 2016.
2. ↑  „konung Filip". Svenskt biografiskt lexikon. Посетено на May 20, 2016.

|  |
| --- |
| Ингегерда Норвешка **House of Hardrada****Роден(а):** 1046  **Починал(а):** 1120
Предлошка:S-roy |
| Претходник**Adela of Flanders** | **Queen consort of Denmark**1086–1095 | Наследник**Boedil Thurgotsdatter** |
| Претходник**Helena** | **Queen consort of Sweden**1105–1118 | Наследник**Ragnhild** |
**Илија Зимбо** (Охрид, 10 октомври 1969

 - Скопје, 30 ноември 2011

) бил истакнат македонски солист, камерен музичар и прв флејтист во оркестарот на Македонската опера и балет.

Животопис
---------

Илија Зимбо е роден на 10 октомври 1969 во Охрид. Основното музичко образование го стекнал во Охрид, средното образование го продолжил во Скопје, а студирал на музичките академии во Скопје и во Љубљана, Словенија. Уште од најраната возраст победил на неколку државни натпревари во рамките на СФРЈ. По завршувањето на студиите се вработил како прв флејтист во оркестарот на Македонската опера и балет. Во текот на школувањето соработувал со некои познати професори, како: Рупел, Рампал, Марион, Превишиќ, Кесиќ, Арто и други.

Починал во Скопје на 30 ноември 2011 година, а бил погребан во Охрид. Тој бил оженет со Андријана, со која имал две деца: Гала и Давид.

Музичка кариера
---------------

Концертната биографија на Зимбо вклучува бројни настапи како солист, камерен музичар, но и настапи со оркестри во Македонија и Европа. Неговиот репертоар како солист вклучува богат репертоар кој ги опфаќа сите музички епохи, од барокот сè до современата музика. Реализирал и повеќе тонски и видеозаписи за Македонската радио-телевизија.

Зимбо настапувал во повеќе земји, како: Франција, Италија, Австрија, Романија, Словенија и Германија, а редовно имал настапи и на „Охридско лето", „Скопско лето", „Денови на македонската музика" итн. Тој бил член на меѓународни жирија, а учествувал и на престижни натпревари за флејта во Европа. Во 2000 година победил на меѓународниот конкурс „Ровере доро" во Италија. Зад него стоеле менаџреските куќи „Музика вива" (Musica Viva) од Виена и Фондацијата „Кнез Алберт" (Prince Albert) од Монако. Неговиот богат концертен репертоар вклучувал дела од разни епохи, од барокот до современата музика, а поради извонредната способност за експериментирање и поместување на границите на звучноста на флејтата, специјално за него компонирале повеќе македонски композитори, како: Томислав Зографски, Панде Шахов, Бранѓолица и Тома Манчев.

Наводи
------

1. ↑  „Почина познатиот флејтист Илија Зимбо". Inpress. 30 ноември 2011. Посетено на 2011-11-30.[*мртва врска*]
2. ↑  „Мисиркова и Зимбо со Камерниот на МОБ". Вест. 30 јуни 2010. Посетено на 2011-11-30.[*мртва врска*]
3. 1 2  Дирекција за култура и уметност - Скопје, *Есенски музички свечености*, Скопје, ноември 2014.
Илија Дигалов, Али Ибраимов, Стојан Георгиев и Крсте Велешанчето
**Илија Дигалов** (1890 — 1922) — македонски револуционер, член на ВМОРО / ВМРО, војвода во Костурско.

Животопис
---------

Роден е во селото В'мбел, Костурско. По зачленувањето во Организацијата бил курир, а за време на Првата балканска војна во 1912 година влегол во четата на војводата Васил Чакаларов. По Балканските војни во 1912/13 година со чета дејствувал во Костурско и Преспанско.

Станал доверлив соработник и соборец на Тодор Александров. Во 1919 година повторно од Бугарија се вратил во Македонија и дејствувал во Битолско, Кичевско и Мариовско.

Во 1922 година бил назначен за војвода на ВМРО во Леринско. Загинал во ноември 1922 година кај селото Глобочени, Преспанско, во судир со грчки жандармериски единици.

Наводи
------

1. ↑  Енциклопедија ВМРО, Скопје, 2015, стр. 88.
Злетовско четвороевангелие - средина на 14 век
**Опис**: Злетовски пергаментни листови од четвороевангелие, српска редакција, од средината на XIV век.

**Пергамент**: 2 оштетени листа. Првиот лист е со димензии 20 х 19,5 см. а вториот 21,5 х 19 на големата димензија. Првиот лист е исечен полукружно од левата страна каде што е зафатен голем дел од текстот, а вториот лист е исечен полукружно од десната страна и е зафатен голем дел од текстот од левата и долна страна. Листовите служеле како потполнка на икона. Пергаментот доста е издупчен од инсекти.

**Писмо**: Првиот лист има 16 реда, а вториот 20 максимална бројка, во две колони, убаво уставно писмо со облици од средината на XIV век. Правописот е од Рашката правописна школа со еден ер (ь). Од интерпункцијата употребена е точката и запирката. Акценти нема.

**Водени знаци**: Нема.

**Орнаментика**: Нема.

**Повез**: Се чува во папка.

**Содржина**: Фрагмент од четвороевангелие (Матеј, гл. 11 ст. 7 - гл. 12 ст. 4).

**Потекло**: Фрагментот е најден во с. Злетово - Кратовско.
**Илија Спасовски-Чендо** - македонски академски сликар.

Животопис
---------

Чендо живее и работи во Неготино.

Творештво
---------

Чендо е член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија. Тој имал самостојни изложби во повеќе градови, како: Софија, Белград, Нови Сад, Дубровник, Битола, Цирих, Винтер, Тур и Скопје. На 25 ноември 2016 година, во галеријата на Младинскиот културен центар во Скопје била отворена самостојна изложба на Чендо, на која тој се претставил со 22 апстрактни слики од циклусот „Арт-фокус", направени во колаж со комбинирана техника.

Наводи
------

1. 1 2  „Апстрактни слики од Спасовски-Чендо во МКЦ", *Дневник*, година XX, број 6224, петок, 25 ноември 2016, стр. 21.
Слика од Кени Дорхем
**Мекинли Хауард „Кени" Дорхем** (30 август 1924

 - 5 декември 1972

) беше американски џез трубач, пејач и композитор. Талентот на Дорхам честопати го фалат критичарите и другите музичари, но тој никогаш не добил вид на внимание или јавно признание од џез-уставот што го направија многу негови врсници. Поради оваа причина, писателот Гери Гидинс рече дека името на Дорам станало "речиси синоним со потценето". Дорам, исто така, го сочинуваше џез-стандардот "Блу боса", кој првпат се појави на албумот на Joe Henderson Page One.

Биографија
Дорам беше еден од најактивните трубови од бебе. Тој играше во големите бендови на Лионел Хемптон, Били Екстин, Дизи Гилеспи и Мерсер Елингтон и квинтетот на Чарли Паркер. Тој беше почетен член на оригиналниот кооперативен Jazz Messengers. Тој исто така снимен како sideman со Thelonious Monk и Sonny Rollins, а тој го замени Клифорд Браун во Квинтетот Макс Роуч по смртта на Браун во 1956 година. Покрај работата на sideman, Dorham ги водеше своите сопствени групи, вклучувајќи ги и Џез пророците (формиран веднаш по Уметноста Блеки го презеде името на Џез Месинџерс). Џез пророците, со млад Боби Тиммонс на пијано, басист Сем Џонс и tenorman Џ. Р. Монтеросе, со гостин Кени Буррел на гитара, снимиле албум во живо "Трка околу полноќ во Кафе Бохемија во 1956 година за Blue Note.

Во 1963 Dorham го додаде 26-годишниот тенор саксофонист Џо Хендерсон во неговата група, која подоцна снимила Уна Мас (групата, исто така, имаше и млад Тони Вилијамс). Пријателството помеѓу двајца музичари доведоа до бројни други албуми, како што се Хендерсон е Страната Еден, Нашето нешто и In 'n Out. Дорах често се снимал во текот на 1960-тите за "Сина нота" и "Престиж рекордс", како водач и како сидеман за Хендерсон, Џеки Меклин, Кедар Волтон, Ендру Хил, Милт Џексон и други.

Квинтетот на Дорхам првично се состоеше од неколку добро познати џез музичари: Томи Фланаган (пијано), Пол Чамберс (двоен бас) и Арт Тејлор (тапани). Нивното снимање дебитираше Quiet Kenny за етикетата New Jazz, албум кој најчесто имаше балади. Претходниот квартет во кој Дорхам е ко-водач со алт саксофонистот Ерни Хенри го издаде албумот заедно под името "Кени Дорхам / Ерни Хенри квартет". Тие го продуцираа албумот "2 Horns / 2 Rhythm за Riverside Records" во 1957 година со двоен басист Еди Матијас и тапанарот Г.Т. Хоган. Во 1990 година албумот беше повторно издаден на CD со името "Kenny Dorham Quartet featuring Ernie Henry."

За време на последните години Дорхам страдал од болест на бубрезите, од која починал на 5 декември 1972 година, на возраст од 48 години.
Илија Неделков Ограјски е познат кавадаречки писател, хуморист и сатиричар (јули 1945 - 15 мај 2021). Роден е во Кавадарци во 1945 година во сиромашно повеќечлено семејство. По завршување на основното училиште и гимназијата во Кавадарци се запиша на Филозофскиот факултет во Скопје група Југословенска книжевност и истиот со успех го заврши. Се вработува како професот по македонски јазик и книжевност, меѓутоа најголемиот дел од неговиот работен век го помина најнапред како инспектор а потоа како советник во Бирото за образовани во Кавадарци, а еден период беше и негов директор. Меѓутоа она по што најмногу го паметат кавадарчани е неговиот ведар дух и смислата за хумор. Неделков има напишано и објавено неколку книги со поезија и проза како и книга со анегдоти за познатите кавадаречки шегаџии. („Чаршијари", ...)
Го биваше и за пеење и има снимено за Радио Кавадарци неколку популарни македонски народни песни. Кавадарчани го паметат Неделков и како популарниот "Тоде боде", каде што на шеговит начин исмејуваше некои асоцијални појави во кавадаречката чаршија. Редовно учествуваше и на популарната предновогодишна и коледарска забава наречена "Дедо цепе бурина" на градскиот плоштад. Во Музеј-галеријата на традиционалната изложба "Светска галерија на карикатури" го повикуваа Ограјски на нејзините отворања, каде што на нему својствен начин знаеше да ја расположи и развесели публиката. 
Во 1998 година тој направи радио емисија со дедо Петре Американецот на тема за печалбарството, а беше и промотор на мојата книга "Дреново низ вековите". Кавадарчани Илија Неделков Ограјски ќе го паметат по убаво, како ведар, насмеан и духовит човек полн со животна енергија. Нека му е вечна славата и поменот за него.

[ Неделков][*мртва врска*]
Жак Офенбах од Надар, 1860-тите

**Дафнис и Хлоја** -***Daphnis et Chloé*** е едночинка оперета од Жак Офенбах, според либрето од Клервил ( Луј-Франсоа Николај, 1811–1879) и Жил Кордие (односно Елеоноре Тенај де Волабел–1, 1859), врз основа на приказната за Дафнис и Хлоја. Според романот на Лонгус адаптиран како драма во Театар Водвил во 1849 година..

Историја на оперетата
---------------------

Либрето на „Дафнис и Хлоја"
Премиерата била во Театарот Боуффес-Парисиенс (Сала Чоузел) на 27 март 1860 година под диригентство на композиторот. Во улогите од 1866 година, Леонсе бил Пан, со Угалде како Дафнис.

Во 1907 година, делото беше аранжирано од Андре Блох и изведено како „Миријана и Дафне" во Операта во Монте Карло, со „Тејт" (Меги Тејте ) како Тириус, Едмонд Клемент како Миријана и Хектор Дуфран како Алфесибе..

Улоги
-----

Јохан Нестрој како Пан, в.

| Улога | вид на глас | Премиера27 март 1860 година(диригент: Жак Офенбах) |
| --- | --- | --- |
| Пан, *богот* | бас | Желба |
| Хлоја, „овчарка" | сопран | Колас |
| Дафнис, *овчар* | мецосопран | Џулиет Бо |
| Калисто, *баццханте* | сопран | Мари Цицо |
| Ксантипа, "баханка" |  | Маргуерите Шаберт |
| Лоцое, "бакханта" |  |  |
| Арицие, "баханка" |  |  |
| Ерифиле, "баханка" |  |  |
| Амалтхее, "баханка" |  |  |
| Ниобе, "бакханта" |  |  |

Содржина
--------

*Пасторална сцена во Стара Грција*
Баканте, набљудувани од статуата на Пан, разговараат за Дафнис, во која сите се вљубени. Кога ќе го напуштат, Пан открива дека е во потера по срамежливата, но горда Хлоја, која потоа влегува со јагне. Додека ја чекасредбата со Дафнис, таа го навредува Пан што слуша. Дафнис и признава на Хлоја дека кога е сам мисли само на неа. Тие одлучуваат дека она што им треба се стапови за да можат кога ќе ги сретнат другите овчари и овчарки да се придружат во ората; Панја фрла флејта во скутот на Дафнис, но таа нема да му свири. Пан ги исмева невините љубовници. Кога Хлоја брза кон нејзиното стадо, Пан ја гони додека Дафнис се обидува да ја сонува.

Бачаните се враќаат и го спречуваат Дафнис да замине; тие го убедуваат дека начинот на лекување на неговата љубовна болест е да се вљуби во друга. Тие се обидуваат да го искушат, но тој не е попустлив, па му даваат вода од реката Лете за да ја заборави. Пан влетал внатре и тие избегале влечејќи го Дафнис со себе. Пан ја внесува тиквата со вода исто како што се враќа Хлоја; ѝ ласка и се обидува да ја научи што да прави со љубовникот. По неколку бакнежи, Пан зема замав од водата и заборава што следува после тоа. Дафнис се враќа откако научил неколку лекции од бакхантите, но последната лекција ја одложува за утре. Тие им се заблагодаруваат на бакхантите во танцот и бараат од публиката да биде попустлива и нежна, како јагниња, во нивното настапување

Снимка
------

* List of recordings, operadis-opera-discography.org.uk

Наводи
------

1. ↑  Daphnis et Chloé (Daphnis und Chloë) (1860)
2. ↑  Daphnis et Chloé (1949)

Надворешни врски
----------------

* [Wikisourcelang-inline|fr|Daphnis et Chloé\_(Offenbach)|Daphnis et Chloé]
* [IMSLP|work=Daphnis et Chloé (Offenbach, Jacques)|cname=*Daphnis et Chloé*]
Зенерова диода за моќност
**Зенерова диода** или **Зенер-диода** – силициумова полуспроводничка диода чиј пробоен напон во инверзен режим на работа е значително помал отколку кај вообичаените диоди благодарение на Зенеровиот ефект. Пробојниот напон на диодата при инверзна поларизација често се нарекува „Зенеров напон". Зенеровите диоди се користат за стабилизација и ограничување на напонот.

Потекло на поимот
-----------------

Оваа диода името го добила по американскиот научник Кларенс Зенер.

Начин на работа
---------------

Струјно-напонска одлика на Зенерова диода со пробоен напон од 17 волти
Кларенс Зенер објаснил како кај полуспроводничките диоди со голема концентрација на нечистотија се зголемува спроводливоста во инверзен режим на работа заради тунелирање на електроните од валентната во спроводната област. За диодите со поголем пробоен напон доминира ефектот на лавина, појава при која електричното поле толку ги забрзува електроните така што со удар во атомите од валентната област избиваат нови електрони во спроводната област, но вообичаено и овие диоди да се нарекуваат Зенерови, додека називот „пробојна диода" се користи само за повисоки напони.

Зависност на температурниот коефициент од Зенеровиот напон
При Зенеровиот ефект температурниот коефициент е негативен, а кај лавинскиот ефект е позитивен, па вкупниот температурен коефициент е најмал за диодите со Зенеров напон од околу 5 волти, бидејќи тогаш двата ефекта се уедначени.

Симбол
------

Симболот на Зенеровата диода е даден на сликата.

Симбол на Зенеровата диода

Поврзано
--------

* Полуспроводник
* Диода

Наводи
------

1. ↑  Millman, Jacob (1979). *Microelectronics*. McGraw Hill. стр. 45–48. ISBN 0-07-42327-X.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4190693-7

 |

 |
**Илија Петрушев Михајлов** ( 1926
во Раштак, Скопско ― 5 април 1945

 во Будровци, Хрватска) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа работел како општ работник. Во септември 1944 година стапил во Шеснасеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите против балистите и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Потоа ја продолжил борбата до конечното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал и во завршните операции за ослободување на Југославија. На 15 април 1945 година во големата битка за ослободување на Будровци, храбро загинал заедно со многумина македонски партизани, меѓу кои ѝ Софре Марковски. Посмртните останки му биле пренесени и закопани на гробиштата во неговото родно село Раштак.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 95. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Зупа тоскана** е термин што буквално значи „тосканска супа", но во Италија се нарекува „Минестра ди пане" што значи „Супа од леб". Класичната зупа тоскана обично е супа направена од кељ, тиквички, грав канелини, компири, целер, моркови, кромид, пулпа од домати, ладно цедено маслиново масло, сол, чили во прав, препечен тоскански леб и ригатино (италијанска сланина).

Кромидот, морковите и целерот се сечкаат на коцки и се ставаат во врело масло и сол. Другиот зеленчук потоа се додава со чилито и се вари околу 15 минути. Се додава вода и смесата се динста околу 30 минути. Супата се служи на препечен тоскански леб, со малку попрскано ладно цедено маслиново масло.

Северноамериканската верзија, популаризирана од Олив Гарден и направена со италијански колбас, мелени црвени пиперки, бел кромид исечкан на коцки, сланина, пире од лук, пилешки бујон, дебела павлака, компири и кељ е побогата од оригиналот.

Поврзано
--------

* Риболита

Наводи
------

1. ↑  Zuppa toscana tuscanrecipes.com
**Зумбул** (тур. sümbül; лат. Hyacinthus) е род од монокотиледони со скриено семе од истоимената фамилија Hyacinthaceae, како и еден вид од тој род, која природно (спонтано) расте во пределите на југозападна Азија, од Мала Азија, преку Сирија, Либан, Израел и Ирак до Иран. Постои слична популација и во Далмација и Грција. Природни терени за зумбулот се камењари од приморје до високите планини (2000 метри надморска височина).

Некои автори ги сместуваат двата вида сродни на родот Hyacinthella (H. litwonowii и H. transcaspicus) во родот на зумбули како: Hyacinthus litwinowii и Hyacinthus transcaspicus.

Опис на билката
---------------

Зумбулот е повеќегодишна зелјеста билка со подземно стебло во вид на луковица. Има висина до 50 см, со 4-12 ниски лисја и еден цвет на стеблото кое го носи гроздовидниот цвет. Бројот на цветови на гроздовидниот цвет е до 15 кај самоникнатите и супспонтаните билки, додека кај одгледуваната култура може да се видат и по 50 цветови. Цвета во пролет, цветовите се многу миризливи, сини, розови, жолти или со бела боја, хермафродити. Лисјето се сраснати во цевкастиот дел, со врвовите кои стрчат или се виткаат и даваат ѕвонест изглед на целиот цвет. Опрашувањето го вршат инсектите. Плодот има тркалезна чаура. Семето има кафено-црна боја, со бел арилусум. Зумбулот е мирмекохорна билка.

Значење на зумбулот
-------------------

Во источното Средоземје зумбулот се одгледува одамна, јачината од миризбата на цветот бара мало внимание при одгледувањето. Поголемо значење и популарност постигнува во 18 век во Европа, кога во Холандија се создадени повеќе од 2000 култивирани и хибридни зумбули. Препорачани работи во текот на одгледувањето: коренчињата се садат во септември и октомври, се додаваат ѓубрива во текот на цветањето (најчесто во март) и остранувањето на свенатите стебла и листови (април-јуни) како во корените се собира повеќе енегија и храна.

Есенцијалното масло од зумбул се користи во парфимерии. Од цветовите се добива сина боја. Билниот сок од стаблото може да предизвика контактен дерматитис, а коренот е богат со токсини и отровен е за цицачите.

Зумбулот во култура
-------------------

Латинското име на родот е дадено по Хијакинт од старогрчката митологија, а широко природниот ареал на зумбулите имаат голема улога во човековата културата и уметноста. Иранците со него ги украсуваат масите при дочек на Персиската Нова Година (Нороуз). Пророкот Мухамед кажувал: „Да имам две парчиња леб, едниот би го продал и би купил зумбули, затоа што тие ќе ми ја нахранат душата".

Наводи
------

1. ↑  Davis, P.H. 1965. Flora of Turkey. Edinburgh University Press.
2. ↑  Usher, G. 1974. A Dictionary of Plants Used by Man. Constable. ISBN 0-09-457920-2
3. ↑  Hill, A.F. 1952. Economic Botany. The Maple Press
4. ↑  Grae, I. 1974. Nature's Colors - Dyes from Plants. MacMillan Publishing Co. New York. ISBN 0-02-544950-8
5. ↑  Cooper, M. & Johnson, A. 1984. Poisonous Plants in Britain and their Effects on Animals and Man. HMSO. ISBN 0-11-242529-1
6. ↑  Huxley, A. 1992. The New RHS Dictionary of Gardening. MacMillan Press ISBN 0-333-47494-5
**и2010 – Европско информатичко општество за раст и вработување** е иницијатива лансирана од страна на Европската Комисија на 1 јуни 2005 како рамка за адресирање на главните предизвици и можности во секторите на информатичко општество и медиуми до 2010. Промовира отворена и конкурентна дигитална економија и ги истакнува ИКТ како мотор на инклузијата и подобриот квалитет на живот.

Иницијативата содржи спектар од политички инструменти на ЕУ за поттикнување на развојот на дигиталната економија, вклучувајќи регулаторни инструменти, истражување и партнерство со сите чинители.

и2010 е прва суштествена иницијатива која е преземена по обновената Лисабонска агенда. и2010 е обид да се зголеми ефикасноста на економијата преку пошироко користење на ИКТ. Иницијативата се заснова на три столба:

* Создавање на единствен Европски информациски простор (кој промовира отворен и конкурентен внатрешен пазар за информациското општество и медиумските сервиси);
* Зголемен опсег на инвестиции во иновациите и истражувањата за ИКТ; и
* Поттикнување на инклузијата
**„И Бог ја создаде кафанската пејачка"** (српски: *И Бог створи кафанску певачицу*) — филм на режисерот Јован Живановиќ од 1972 година, снимен по сценариото на Богдан Јовановиќ и Гордан Михиќ. Во главните улоги настапуваат: Вера Чукиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Жика Миленковиќ, Павле Вуисиќ и Лепа Лукиќ.

Синопсис
--------

Во една кафеана во мало место крај браната на Ѓердап се раѓа љубов меѓу кафанската пејачка, оптоварена со своето минато, и сериозен работник, вработен на градилиштето на хидроцентралата. Набргу, тие се венчаваат, но тоа го означува почетокот на една сурова драма, зашто луѓето во таа средина не сакаат да го заборават минатото на пејачката.

Наводи
------

1. ↑  РТС, И Бог створи кафанску певачицу (пристапено на 2.10.2022)
Славко Јаневски, основоположник на Македонската современа литература и автор на првиот роман објавен на Македонски јазик - „Село зад седумте јасени" (1952). 60 години неуморно творештво, остави опус од 15 романи, 11 книги поезија, 6 книги раскази, 8 книги за деца и голем број непубликувани во посебни книги препеви, книжевни и политички есеи и полемики, односно повеќе од 40 книги оригинално книжевно творештво. Романот ,,И бол и бес" го објавил 1964 година. 

Од ова може да се заклучи дека дури и Славко Јаневски, а сите Македонци кои ја користат оваа изрека се свесни дека оваа изрека е вистинита само тогаш кога се кажува искрено и кога некој навистина има и бол и бес затоа што во спротивно не би била вистината и би се изгубила смислата на разговорот со својот кога му се соопштува ова.

Лукот е маж, ракијата е жена. Се тријат во човечкиот желудник и раѓаат невидливи никаквечиња со уште поневидливи копја. Стотици и стотици ти се собираат во крвта. Подаде ли рака болештината, тие ја бодат и ја бркаат од тебе. (цитат)
**Кочо Божинов Мијајлевски** — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во ослободувањето на Македонија.

Животопис
---------

**Кочо Божинов Мијајлевски** е роден во 1880 година во селото Брезово во областа Железник.

Активен учесник во македонската револуционерна организација бил уште од 1898 година. Со Јордан Пиперката се запознал истата година, и соработувал со него. Учествувал во битките со османлиската војска кај селата Брезово и Ново Село.

После смртта на војводата Јордан Пиперката продолжил со неговите другари да води битки против османлиската војска.

Извори
------

1. 1 2 3  Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2017). *Илинденски сведоштва. том III, дел I*. Скопје: Државен архив на Република Македонија.
*Aesopus moralisatus*, 1485
„Желката и зајакот", илустрирал Мајло Винтер во Езопова антологија од 1919
**Езопови басни** или „**Езопики**" — збирка басни припишани на Езоп (620–560 п.н.е.), роб и раскажувач од Стара Грција. Во овие кратки басни животните се персонификација на луѓето, со нивните најразлични карактери и ситуациите во кои се наоѓаат. Тие се доста популарни заради нивната поучна содржина за децата до ден денес. Многу од овие приказни како „Лисицата и грозјето", „Желката и зајакот", „Северецот и сонцето" и „Овчарчето и волкот", се добро познати ширум светот.

Покрај тоа што се доказ за големината и разновидноста на хеленскиот дух, Езоповите басни се ран доказ за положбата на писателот и на книжевниот говор во однос кон општеството. Благодарејќи на тоа што човековите маани ги опишува посредно, преку однесувањето на животните и што непријатната вистина ја искажува низ наивна приказна, басната им дозволувала на писателите голема уметничка слобода. Езоп ги создавал басните за да ги поучи луѓето и да ги направи подобри, но покрај нивната педагошка намена, тие имаат и голема уметничка вредност, зашто се одликуваат со свежина, хумор, бистрина и правичност.

Басни
-----

Некои од најпознатите Езопови басни се:

* „Волкот во јагнешко руво"
* „Гавранот и бардакот"
* „Градскиот и селскиот глушец"
* „Гуската што несела златни јајца"
* „Жабата и волот"
* „Жабите што сакале крал"
* „Желката и зајакот"
* „Лавот и глушецот"
* „Лисицата и грозјето"
* „Мачката и глувците"
* „Мравката и скакулецот"
* „Овчарчето и волкот"
* „Пакосниот пес"
* „Песот и коската"
* „Песот во јасли"
* „Северецот и сонцето"
* „Селанецот и штркот"
* „Селанецот и змијата"
* „Скорпијата и жабата"

Наводи
------

1. ↑  Мухарем Первић, „Езоп и Доситеј", во: Езоп, *Басне (по Доситеју Обрадовићу)*. Београд: Просвета, 1963, стр. 7-8.
Општините Глоговац и Србица во регионот Дреница
**Дреница** (албански: *Drenica* или *Drenicë*), исто така познатa како **долината Дреницa**, е планински регион во централно Косово, што опфаќа 1.200 квадратни километри. Се наоѓа западно од главниот град Приштина, нејзиното население изнесува 120.000 од кои мнозинството се Албанци.

Регионот се состои од општините Глоговац и Србица и неколку села во Зубин Поток, Клина, Косовска Митровица и Вучитрн. Овие градови се во исто време главни градови на соодветните општини и поголемиот дел од населението во општините живее тука. А популарна атракција се планините Чичавице, кои се наоѓаат североисточно од Глоговац.

Историја
--------

Дреница првпат се споменува во 1413 година, кога Ѓураѓ Бранковиќ, неговата мајка Мара, и браќата Ѓорѓе и Лазар го подарија селото Доброшевце на манастирот Свети Павле од Света Гора. Деспот Ѓураѓ Бранковиќ (1427 - 1456) го основал манастирот Девич во регионот.

Селата околу градовите Глоговац и Србица се родното место на Ослободителната војска на Косово и упориште на албанскиот национализам, кој започна со вооружени операции во Дреница во 1996 година. Како упориште на ОВК за време на војната во Косово 1998-1999, регионот преживеа многу вооружени конфликти со безбедносните сили на СР Југославија, тогаш земјата под чија контрола беше регионот. Ридското село Ликовац служи како регионален штаб на ОВК, сè додека Србите не го заземат повторно во офанзива во септември 1998 година. Областа околу планините Чичавице, исто така, претрпе воени активности меѓу српските сили и 114-та бригада на ОВК.

Југословенската армија и парамилитарните единици ја користат фабриката "Feronikel" во близина на Глоговац како база за операции од 1998 до 1999 година. Пред војната, фабриката произведуваше никел и руда. Албанските работници биле отпуштени и протерани, а исто така се користи како касарна и база, од каде се испукувале топови и ракети против позициите на ОВК. Фабриката била бомбардирана од страна на силите на НАТО на 29 април 1999 година, предизвикувајќи непознат број жртви и значителна штета.

Значајни личности
-----------------

* Хасан Приштина
* Адем Јашари
* Авни Спахиу
* Шабан Полужа
* Хашим Тачи
* Љуљзим Баша
* Фатмир Љимај
* Сулејман Селими
* Јакуп Красниќи
* Азем Галица
* Шота Галица
* Рифат Кукај
* Леонора Јакупи

Надворешни врски
----------------

* Дреница-Втората света планина на Србија Архивирано на 30 јули 2014 г.
**Зумајанскиот** е исчезнат чадски јазик, дел од подгрупата на масански јазици од афроазиското јазично семејство. Јазикот се зборувал во Камерун. Овој јазик е познат само по неколку запишани зборови кои ги дал последниот говорник на овој јазик пред 2006. Денес нема луѓе кои го зборуваат овој јазик. Се верува дека говорниците на зумајански почнале да зборуваат на фулански.

Наводи
------

1. 1 2  Blench, 2006. The Afro-Asiatic Languages: Classification and Reference List (ms)
2. ↑  „Zumaya". *Ethnologue*. Посетено на 2017-02-10.

Поврзано
--------

* Масански јазици

Надворешни врски
----------------

* Зумајански јазик на „Етнолог".

|  |  |
| --- | --- |
| ɣ |  
*Оваа статија поврзана со афроазиските јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Зенде** (германски: *Sehnde*) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 15 километри југоисточно од покраинскиот главен град Хановер.

Географија
----------

Зенде се граничи (почнувајќи југозападно, надесно) со Лацен, Хановер и Лерте, како и со Хоенхамелн (округ Пајне) и Алгермисен (округ Хилдесхајм).

Историја
--------

Целата област со векови била земјоделска, додека не биле откриени големи количини на сол и поташ кон крајот на XIX век. Неколку рудници биле ископани, првиот кај Густавсхал во Хоенфелс во 1896 година. Во текот на XX век, Зенде и Илтен биле главни корисници за рудниците, додека не бил затворен и последниот во 1995 година. Од 1950-тите години, поголемиот дел од областа се претворил во зона за домување поради близината на Хановер.

Зенде бил создаден во 1974 година со спојување на поранешните 15 општини: Билм, Болцум, Долген, Еверн, Гретенберг, Хајмар, Хефер, Илен, Клајн Лобке, Милинген, Ретмар, Зенде, Васел, Веминген и Виринген. Зенде ги добил градските права во 1997 година.

Политика
--------

Градскиот совет се состои од 33 членови. Алтернатива за Германија на општите избори во 2016 година освоиле четири места, но имала само три кандидати поради што 34. место во советот останало празно. Градоначалникот е исто така член на советот, но не припаѓа на ниедна партија.

Советот е составен од следниве членови:

| CDU | SPD | AfD | Зелени | Левица | FDP | **Вкупно** |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 места | 12 места | 3 места | 3 места | 1 место | 1 место | **33 места** |
|

Култура
-------

Поранешниот рудник за поташ Хоенфелс во Веминген е дом на германскиот музеј за трамвај.

Галерија
--------

* Средиштето на градотСредиштето на градот
* Евангелистичката цркваЕвангелистичката црква
* Средногерманскиот Канал кај ЗендеСредногерманскиот Канал кај Зенде

Наводи
------

1. ↑   „Населеност на окрузите, општините и месните заедници во Долна Саксонија на 31 декември 2020". *Служба за статистика и комуникациска технологија на Долна Саксонија*. јули 2021. (германски)

Надворешни врски
----------------

* Зенде на Ризницата ?
* Официјална страница (германски)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Хановер |
| --- |
|  |
| 
* Барзингхаузен
* Бургведел
* Бургдорф
* Ведемарк
* Венигзен
* Вунсторф
* Гарбзен
* Герден
* Зелце
* Зенде
* Изернхаген
* Ице
* Лангенхаген
* Лацен
* Лерте
* Нојштат на Рибенберге
* Патензен
* Роненберг
* **Хановер**
* Хеминген
* Шпринге

 | ГрбГрб |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 243479030
* GND: 4118569-9

 |

 |
**„И сонцето е ѕвезда"** е американски драмски филм наменет за тинејџери. Филмот излегува во 2019 година. Режисер е Ри Русо-Јанг, а сценарист е Трејси Оливер. Филмот е заснован на истоимениот роман за млади од Никола Јун. Главните улоги ги толкуваат Јара Шахиди и Чарлс Мелтон, чии ликови се заљубуваат додека семејството на еден од протагонистите се соочува со депортација од САД.

Филмот премиерно е прикажан во кината во САД на 17. мај 2019 година во продукција на Варнер Брос Пикчерс и Метро-Голдвин-Мајер Пикчерс. Критиката не е едногласна во однос на оценување на овој филм, кој заработи 6,8 милион долари на светско ниво.
**Ержен Сју** (француски: *Eugène Sue*, роден на 26 јануари 1804

 во Париз - починал на 3 август 1857

 во Сардинија) — француски писател на дела во жанрот авантуристички, социјален и битен роман, еден од основоположниците на масовната литература.

Животопис
---------

Жозеф Мари Ержен Сју е роден на 26 јануари 1804 година во Париз, Франција. Син на истакнатиот хирург од армијата на Наполеон Бонапарт, Жан-Жозеф Сју. Ержен завршил во училиштето „Кондорсе" во Париз. По дипломирањето неговиот татко го испратил во армијата, во 1923 година во т.н. Шпанска експедиција, а потоа и во Грција и Карибите.

По смртта на неговиот татко во 1829 година тој наследил значително богатство и се населил во Париз. Се запишал во престижниот „Џокеј Клуб" во Париз, станувајќи љубовник на најубавите дами во Паризтрошејќи го целото наследство во рок од седум години.

Започнал да пишува лесни авантуристички романи, а првиот од нив бил „*Kernok le pirate*", објавен во 1830 година. Освен тоа пишувал и историски и современи романи.

Во 1842 година го објавил еден од најпознатите романи - Париски тајни. Успехот на романот бил многу голем, правејќи го познат како значајна личност. Книжевното дело било екранизирано. Во 1844 година го издал својот втор роман „Еврејскиот скитник"..

Писателот е автор на 43 романи, 2 зборници, 8 политички трудови и 19 претстави.

По револуцијата од 1848 година тој бил избран во април 1850 година за член на законодавното собрание од изборен регион Сена во Париз. Кога Наполеон III направил државен удар на 2 декември 1851 година тој заминал во егзил во Сардинија, каде починал на 3 август 1857 година.

Дела
----

* Kernok le pirate (1830)
* El Gitano (1830)
* Plik et Plok (1831)
* Atar-Gull (1831)
* La Salamandre (1832)
* La Vigie de Koat Vën (1833)
* Histoire de la Marine (1835)
* Latréaumont (1837)
* Arthur (1837-1839)
* Mathilde (1841)
* Paula Monti ou l'Hôtel Lambert (1842)
* Thérèse Dunoyer (1842)
* Les Mystères de Paris (1842-1843)
* Le Juif errant (1844-1845)
* Les Mystères du peuple (1849-1957)
* La Marquise Cornélia Alfi (1852)
* La famille Jouffroy (1854)
* Le Diable médecin (1854-1856)
* Les fils de famille (1856)
* Une page de l'histoire de mes livres (1857)

### Серија „Седумте смртни гревови" (*Les Sept Péchés capitaux*)

1. L'Envie
2. La Colère
3. La Luxure
4. La Paresse
5. L'Orgueil (1851)
6. La Gourmandise (1952)

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Eugène Sue" на Ризницата ? |

* *Wandering Jew and Wandering Jewess* dramatic screenplay adaptations by Robert Douglas Manning ISBN 978-1-895507-03-4
* Eugène Sue - Mini Biography Find A Grave
* Дела од Eugène Sue на проектот „Гутенберг"
* Дела од или за Ержен Сју на Семрежниот архив
* Дела од Ержен Сју на LibriVox (аудиокниги во јавна сопственост)
***Космичко семејство*** (изворно: ***Cosmic Family***) е авантуристичка видео игра развиена од Ubisoft Барселона и објавена од Ubisoft за на Wii. Оваа игра е насочена кон помладите деца, и делува како интерактивна турнеја на бродот на космичкото семејство каде играчите имаат шанса да комуницираат со самото семејство преку 15 мали-игри.

Играње
------

Во играта, има вкупно пет ката на вселенскиот брод. Ликовите имаат гласови од глумци и ги водат играчите заедно, при што повеќето предизвици се дизајнирани за деца. Луѓето и предметите се и интерактивни, а со кликнување на нив ќе се активираат мали сцени и клипови. Контролите се засноваат на игри со авантуристички точки и кликнување, при што покажувачот на Wii се користи за движење наоколу и за избирање на различни делови од бродот. Исто така, постојат различни видови на загатки, како да ги ставате сите парчиња од скршена вазна назад на вистинското место или да ги обоите сликите. Како резултат на победување во малите-игри, играчот добива цветни педали. Успешно кликнување на вистинските објекти ќе отклучи нови нивоа на семејната ракета.

Развој
------

Ubisoft првично го објавил „Космичко семејство" за Microsoft Windows во 90-тите години, пред да го пренесе на Wii во 2007 година.

Наводи
------

1. ↑  Surette, Tim (16 јануари 2007). „Cosmic Family coming to Wii". *Gamespot*. Посетено на 11 јули 2020.
2. ↑  Casamassina, Matt (25 октомври 2007). „COSMIC FAMILY REVIEW". *IGN*. Посетено на 11 јули 2020.
3. ↑  Riley, Adam (2 јануари 2008). „Cosmic Family (Wii) Review". *Cubed3*. Посетено на 11 јули 2020.
4. ↑  Woodward, Stephen (9 октомври 2007). „Cosmic Family Review". *Gamezone*. Архивирано од изворникот на 2008-12-10. Посетено на 11 јули 2020.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
**Корпоративната комуникација** е збир на активности кои се вклучени во управувањето и организирањето на сите внатрешни и надворешни комуникации со цел да се создаде поволна гледна точка меѓу засегнатите страни на кои зависи компанијата.  Тоа се пораките издадени од корпоративна организација, тело или институт до нејзината публика, како што се вработените, медиумите, партнерите и општата јавност. Организациите имаат за цел да ја пренесат истата порака до сите нејзини засегнати страни, да пренесат кохерентност, кредибилитет и етика. 

Корпоративната комуникација им помага на организациите да ја објаснат својата мисија, да ги комбинираат своите многу визии и вредности со кохезивна порака до засегнатите страни. Концептот на корпоративна комуникација може да се гледа како интегративна комуникациска структура која ги поврзува засегнатите страни со организацијата.

Методи и тактики
----------------

Наводи
------

1. ↑  Riel, Cees B.M. van; Fombrun, Charles J. (2007). Essentials Of Corporate Communication: Abingdon & New York: Routledge.
**Королар** (од лат. *corollarium*) е исказ кој непосредно следи од претходно докажан исказ. Во математиката короларот обично ѝ следи на една теорема. Употребата на поимот *королар*, наместо *исказ* или *теорема* е субјективна сама по себе. Исказот *Б* е королар на исказот *А* ако *Б* може непосредно да се изведе од *А*, но значењето на зборот *непосредно* зависи од авторот и контекстот. Честопати се смета дека короларот е од второстепено знаечење во споредба со првичната теорема, која се смета за најважна; *Б* најверојатно не би се нарекло королар ако неговите математички последици се еднакво значајни како последиците на *А*. Понекогаш короларот има доказ кој го објаснува изведувањето; понекогаш изводот се смета за очигледен сам по себе.

Поврзано
--------

* Лема

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на математиката е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
„***Зар и ти, Бруте?***" (латински: „*Et tu, Brute?*") во Македонија често и како *„Зар и ти, сине Бруте?"* е реченицата, која според преданието, била последниот исказ на Јулиј Цезар пред да умре. Оваа реченица нашироко се користи како епитом за предавство.

На 15 март, 44 п.н.е. Јулиј Цезар бил нападнат од група сенатори, меѓу кои и Марко Јуниј Брут, сенатор и негов близок пријател и посин. Првично Цезар се спротивставувал во нападот, но кога го видел Брут меѓу атентаторите, ги искажал тие зборови и ѝ се предал на судбината.

Овие зборови многу векови носат значење на врховно предавство од страна на некој близок.

Поврзано
--------

* Мартовски Иди
* Марко Јуниј Брут
* Јулиј Цезар