**Бела пупавка** (науч. *Amanita verna*) — вид отровна габа, поврзана со зелената пупавка ( *Amanita phalloides* ), подеднакво смртоносна, но поретка. Бела е, понекогаш со жолтеникаво-окер нијанси на шапката. Постои опасност да се помеша со други печурки, доколку не внимавате на основата на рачката со волва. Се појавува од пролет до есен, во листопадни и иглолисни шуми.

Таксономија
-----------

Белата пупавка првпат била спомната во научната литература од францускиот миколог Жан Булард во 1780 година како форма на вернус од *Agaricus bulbosus*. Името на видот verna доаѓа од латинскиот збор за пролет. Три години подоцна, Жан Батист Ламарк, во своето научно дело „ *Encyclopédie Méthodique, Botanique* .3", му доделил поинаков (посебен) статус на видот.

Опис на печурката
-----------------

**Шапка:** прво хемисферична, подоцна отворена, правилна, мазна, бела; малку леплива на влажно време. Темето понекогаш е жолтеникаво или светло окер.**Листови:** бели, слободни, густи, меки. Отпечатокот на спори е бел. **Дршка:** 4-10 x 0,5-2 cm, бела, шуплива, распространета надолу, малку ронлива; носи променлив прстен со висока поставеност. Расте од мембранозна бела кеса на дното. **Месо:** бело, меко, влажно, прво без мирис, подоцна како исушена роза. **Живеалиште:** расте во листопадни шуми (најчесто во близина на даб и костен), поретко во четинари, од пролет до есен. Таа е доста ретка. **Употреба:** смртоносно отровна, како зелената пупавка. **Замена:** лесно е можна со шампињони ( *Agaricus* ), мисирка ( *Leucoagaricus pudicus* ), бели витези ( *Tricholoma* ). Од сличните, подеднакво отровни, *Amanita phalloides var. alba*, се одликува со реакција на 20% раствор на калиум хидроксид-жолта боја, додека *Amanita virosa* добива портокалово-жолти дамки. При берење пуфки ( *Lycoperdon,* *Calvatia*, *Bovista* ), особено треба да се внимава да не се бере ниту една од смртоносните отровни пупавки ( *Amanita phalloides*, *A. verna*, *A. virosa* ) додека се млади и во јајцето.

 Смртоносно! Тоа доведува до откажување на бубрезите и црниот дроб.

Токсичност
----------

Блиску е до најотровната Зелена пупавка ( *Amanita phalloides* ), белата разновидност на зелена пупавка ( *Amanita phalloides var. alba* ) и смрдливата пупавка ( *Amanita virosa* ). Содржи и фатални дози на алфа-аманитин а, кој ја уништува функцијата на црниот дроб доколку не се лекува веднаш. Првите симптоми на труење се чувствуваат по 6 до 24 часа по консумирањето на оваа печурка. Тоа се сиптомите: слабост, жед, забавување на пулсот, ладење на органите, бледило, несвестица. Следат грчеви, повраќање, дијареа. Третиот ден слично, со измамен впечаток е дека труењето е надминато. Подоцна, бубрезите и црниот дроб престануваат да работат. Доколку не се започне веднаш со трансплантацијата на овие органи, обично следи смрт. Лекувањето на отруените од овој вид е многу скапо, а ретките преживеани остануваат инвалиди.

Галерија
--------

* 
*

Наводи
------

1. ↑  „GSD Species Synonymy: *Amanita verna* (Bull.) Lam". Species Fungorum. CAB International. Посетено на 20 март 2016.
2. ↑  Pierre, Neville; Poumsrat, Serge (2004). *Amaniteae, Fungi Europaei,*. Edizioni Candusso. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)
3. ↑  Radić, Siniša; Jevremović, Milorad (2002). *Samonikle gljive - pronalaženje i prepoznavanje*. beograd: Vojnoizdavački zavod & IK "Znamenje". ISBN 978-86-335-0121-7. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)