Коко Шанел облечена во морнарски дрес и панталони. 1928 година
Социјалните правила обично го ограничуваат облекувањето на луѓето според полот. Панталоните традиционално биле машка облека, и не за жените. Меѓутоа, во текот на 1800-тите, биле претставени женски шпиони, а Вивандиер носела одредена униформа со фустан преку панталони. Жените активистки во тоа време одлучувале да носат панталони; на пример, Луиза Капетило, активистка за правата на жените и првата жена во Порторико која носела панталони во јавност.

Андрогинот е термин кој потекнува од латинскиот збор „андрогин" и опишува мешавина на машки и женски физички одлики.

Раните 1900-ти
--------------

Во 1900-тите, почнувајќи околу Првата светска војна, традиционалните родови улоги биле заматени и модните пионери како Пол Поаре и Коко Шанел ги вовеле панталоните во женската мода. „Стилот на флапер" за жените од оваа ера вклучувало панталони и шик боб, што им давал на жените андроген изглед. Коко Шанел, која и самата сакала да носи панталони, создавала дизајни на панталони за жени, како пижами на плажа и облека за јавање  Во текот на 1930-тите, гламурозните глумици како Марлен Дитрих фасцинирале и шокирале многумина со нивната силна желба да носат панталони и да го прифатат андрогиниот стил. Дитрих била запаметена како една од првите глумици што носела панталони на премиера.

 Ив Сен Лоран, костим за смокинг „Le Smoking", создаден во 1966 година

Од 1950-тите до 1970-тите
-------------------------

Во текот на 1960-тите и 1970-тите, женското ослободително движење веројатно придонело за идеи и влијаело на модните дизајнери, како што е Ив Сен Лоран. Ив Сен Лоран го дизајнирала костумот Le Smoking, првпат претставен во 1966 година, а еротизираните андрогени фотографии на Хелмут Њутн од него го направиле Le Smoking иконично и класично. Le Smoking била контроверзна изјава за женственост што ги револуционизирала панталоните.

Елвис Присли, сепак, се смета за оној кој го вовел андрогиниот стил во рокенролот и го направил стандарден шаблон за рокенрол фронтмени од 1950-тите. Неговото убаво лице и употребата на шминка за очи често ги натерало луѓето да мислат дека е прилично „женско момче", но тој се сметал за прототип за изгледот на рокенролот. Ролинг Стоунс, вели Мик Џегер, поради него станале андрогини „веднаш несвесно".

Сепак, подемот на андрогиното облекување за мажи навистина започнало во текот на 1960-тите и 1970-тите. Кога Ролинг Стоунс играло на лондонскиот Хајд парк во 1969 година, Мик Џегер носел бел „машки фустан" од британскиот дизајнер Мистер Фиш. Г-дин Фиш, познат и како Мајкл Фиш, бил најмодерен изработувач на кошули во Лондон, изумител на „Кипер вратоврската" и главен создавач на вкусот на „револуцијата на паунот" во машката мода. Неговата креација за Мик Џегер се сметала за олицетворение на Swinging Sixties. Оттогаш, андрогиниот стил го усвоиле познати личности како Џими Хендрикс, кој често носеле високи потпетици и блузи.

Во текот на 1970-тите, Дејвид Боуви го претставил своето алтер его Зиги Стардаст, лик кој бил симбол на сексуалната двосмисленост, кога го лансирал албумот „Подемот и падот на Зиги Стардаст и пајаците од Марс". Ова било кога андрогиноста влегла во мејнстримот во 1970-тите и имала големо влијание во поп-културата. Друго значајно влијание во ова време го вклучил Џон Траволта, еден од андрогините машки херои од пост-контра-културната диско ера, кој глумел во *Grease* и *Saturday Night Fever*.

1980-тите
---------

 Ени Ленокс беше позната по нејзината андрогинија во 1980-тите
Продолжувајќи во 1980-тите, подемот на авангардни модни дизајнери како Јохџи Јамамото ги предизвикала социјалните конструкции околу полот. Тие ја обновиле андрогиноста во модата, решавајќи ги родовите прашања. Ова се рефлектирало и во иконите на поп културата во текот на 1980-тите, како што се Дејвид Боуви и Ени Ленокс.

Моќното облекување за жени станало уште поистакнато во 1980-тите, што претходно било само нешто што го правеле мажите за да изгледаат структурирано и моќно. Меѓутоа, во текот на 1980-тите ова почнапо да се менува бидејќи жените влегувале во работни места со еднакви улоги на мажите. Во написот „Феноменот на машка облека" од Кетлин Бекет, напишана за Vogue во 1984 година, концептот на моќно облекување бил истражен бидејќи жените влегле во овие работни места и немале друг избор освен соодветно да ја прилагодат својата гардероба, што на крајот ќе довело до издигнување на моќното облекување како популарен стил за жени. Жените почнувале да откриваат преку модата дека можат да ги поттикнат мажите да обрнат повеќе внимание на заведувањето на нивната ментална моќ, а не на физичката привлечност на нивниот изглед. Ова влијание во светот на модата брзо го пробило својот пат до светот на филмот, со филмови како „Работничка девојка" кои ги користеле моќните облекување на жените како нивна главна тема.

Андрогината мода го имала своето најмоќно деби во 1980-тите преку работата на Јохџи Јамамото и Реи Кавакубо, кои донеле посебен јапонски стил кој усвоил карактеристична родова двосмислена тема. Овие двајца дизајнери се сметале себеси за многу дел од авангардата, што го оживувало јапонизмот. Следејќи повеќе анти-моден пристап и деконструкција на облеката, со цел да се оддалечат од посекојдневните аспекти на актуелната западна мода. Ова довело до промена во западната мода во 1980-тите, што исто довело до конструкција на облека попријатна за родот. Тоа е затоа што дизајнерите како Јамамото верувале дека идејата за андрогинија требало да се слави, бидејќи тоа е непристрасен начин поединецот да се идентификува со своето јас и дека модата е чисто катализатор за тоа.

Исто така, во текот на 1980-тите, Грејс Џонс бич славна пејачка и модна манекенка во 1980-тите, што ја запрепастила јавноста, но нејзиниот андроген стил на силно дериват на моќно облекување и ексцентрична личност инспирирало многумина и станала икона на андрогениот стил. за модерните познати личности. Ова се сметало за контроверзно, но оттогаш па натаму, имало подем на унисекс дизајнери подоцна во 1990-тите и андрогиниот стил бил широко прифатен од многумина.

По 2000 година
--------------

Во 2016 година, Луј Витон открил дека Џејден Смит ќе глуми во нивната кампања за женска облека. Поради вакви настани, родовата флуидност во модата била дискутирана во медиумите во врска со Лејди Гага, Руби Роуз и во филмот на Том Хупер, *Девојката од Данска*. Џејден Смит го инспирирал движењето со неговиот апел облеката да не биде специфична за полот, што значи дека мажите можат да носат здолништа, а жените да носат боксерки ако сакаат.

Наводи
------

1. 1 2  Ewing, E.; Mackrell, A. (2002). *History of Twentieth Century Fashion*. LA: Quite Specific Media Group Ltd.
2. ↑  Valle-Ferrer, Norma (1 June 2006). *Luisa Capetillo, Pioneer Puerto Rican Feminist: With the collaboration of students from the Graduate Program in Translation, The University of Puerto Rico, Río Piedras, Spring 1991* (англиски). Peter Lang Publishing Inc. ISBN 9780820442853.
3. ↑  „Androgynous Fashion GUIDE - History, Trends & Top Brands (2021)" (англиски). 2021-01-01. Посетено на 2022-07-23.
4. ↑  Köksal, Duygu; Falierou, Anastasia (10 October 2013). *A Social History of Late Ottoman Women: New Perspectives* (англиски). BRILL. ISBN 9789004255258.
5. ↑  „Harriet Fisher". *The Queen of Androgyny – Marlene Dietrich – Blog*. Архивирано од изворникот на 2016-06-16. Посетено на 2016-05-22.
6. ↑  Commentator, Sally Kohn, CNN Political (21 July 2015). „The Seventies: The sex freakout". *CNN*. Посетено на 2016-05-22.
7. ↑  Moet, Sophie (1 May 2014). „Androgyny and Feminism". *Sophie Moet*. Посетено на 2016-05-22.
8. 1 2  „Elvis Never Gets Credit for One of His Greatest Gifts to Rock 'n Roll". *Observer* (англиски). 8 January 2016. Посетено на 2016-05-23.
9. 1 2  Daniel, Pete (1 January 2000). *Lost Revolutions: The South in the 1950s* (англиски). Univ of North Carolina Press. ISBN 9780807848487.
10. ↑  Baker, Lindsay. „His or hers: Will androgynous fashion catch on?". *www.bbc.com*. Посетено на 2016-05-22.
11. ↑  Elan, Priya (13 March 2016). „Peacock revolution back with label that dressed Mick Jagger and David Bowie". *The Guardian*. London.
12. ↑  „Mick Jagger's white dress cast him as a romantic hero". *The Daily Telegraph*. Посетено на 2016-05-22.
13. ↑  Lalovic, Itana (19 November 2013). „Androgyny in the fashion world". *Wall Street International* (англиски). Посетено на 2016-05-22.
14. ↑  Rehling, Nicola (21 June 2010). *Extra-Ordinary Men: White Heterosexual Masculinity and Contemporary Popular Cinema* (англиски). Lexington Books. ISBN 9781461633426.
15. ↑  „Global Influences: Challenging Western Traditions". *London: Berg*.
16. ↑  Andrew Anthony (10 October 2010). „Annie Lennox: the interview". *The Observer*. London, UK. Посетено на 2 October 2012.
17. ↑  „The Menswear Phenomenon". *Vogue; Conde Nast*.
18. ↑  „Global Influences: Challenging Western Traditions". *London: Berg*.
19. ↑  „Androgynous Fashion Moments". *Highsnobiety*. 14 May 2015. Посетено на 2016-05-23.
20. ↑  „Gender Fluidity in the Fashion Industry". *Cub Magazine*. 8 February 2016. Архивирано од изворникот на 2017-02-20. Посетено на 2017-02-19.