**Технециум** — хемиски елемент со симбол **Tc** и атомски број 43. Тоа е најлесниот елемент чии сите изотопи се радиоактивни ; никој не е стабилен , со исклучок на целосно јонизираната состојба од 97 Tc. Речиси целиот технециум се произведува синтетички, а само околу 18.000 тони можат да се најдат во било кое дадено време во Земјината кора. Технециумот природно се јавува и е спонтан производ на цепење од ураниумска руда и ториумска руда, најчестиот извор, или производот на заробување на неутроните во молибденските руди. Овој сребрено-сив, кристален преоден метал лежи меѓу рениум и манган во групата 7 од периодниот систем , а неговите хемиски својства се средни помеѓу оние од овие два соседни елементи. Најчестиот природен изотоп е 99 Tc.

Многу од својствата на технециумот биле предвидени од Дмитриј Менделеев пред откривањето на елементот. Менделеев забележал јаз во својата периодичен систем и му дал на неоткриениот елемент привременото име *екаманганец* ( *Ем* ). Во 1937 година, технециумот (поточно технециум-97 изотопот) стана првиот доминантно вештачки елемент што требало да се произведе, па оттука и неговото име (од грчкиот τεχνητός , што значи "синтетички или вештачки", + *-ium*).

Еден краткотраен гама-зрак - емитува јадрен изомер на технециум- технециум-99m - се користат во јадрена медицина во широк спектар на дијагностички тестови, како што се дијагнози на рак на коските. Основата на овој нуклид , технециум-99, се користи како извор на бета-честички без гама-зраци. Долговечните технециумови изотопи комерцијално произведени се нус-производи на цепење на ураниум-235 во јадрени реактори и се извлечени од стапчиња за јадрено гориво. Бидејќи нема изотоп на технециум има полуподолг живот од 4,2 милиони години ( технециум-98 ), откривањето на технециум во црвените гиганти од 1952 година помогна да се докаже дека ѕвездите можат да произведат потешки елементи.

Историја
--------

### Пребарај за елемент 43

Од 1860 до 1871 година, раните форми на периодниот систем предложени од Дмитриј Менделеев содржеле јаз меѓу молибден (елемент   42) и рутениум (елемент   44). Во 1871 година, Менделеев предвидел дека овој елемент што фали ќе ја окупира празнината под манганот и има слични хемиски својства. Менделеев му го даде привременото име екаманганец (од *Ека* -, санскритски збор за *еден),* бидејќи предвидениот елемент беше едно место надолу од познатиот елемент манган.

### Рани погрешни идентификации

Многу рани истражувачи, и пред и по периодичниот систем да биде објавен, беа желни да бидат првите што го откриле и го именуваа елементот што недостасуваше. Неговата локација во системот сугерираше дека треба полесно да се пронајде од другите неоткриени елементи. 

| Година | Барателот | Предложено име | Актуелен материјал |
| --- | --- | --- | --- |
| 1828 | Готфрид Осман | Полиниум | Иридиум |
| 1846 | Р. Херман | Илмениум | Ниобиум - тантал легура |
| 1847 | Хајнрих Роуз | Пелопиум  | Ниобиум-танталова легура |
| 1877 | Серж Керн | Davyum | Иридиум - родиум - легура на железо |
| 1896 | Проспер Бариер | Луциум | Итриум |
| 1908 | Masataka Ogawa | Нипониум | Рениум, кој беше тогаш непозната дви-манган  |

### Неприпростливи резултати

 (1904-1945, сега на Универзитетот за технологија на Гдањск ): недостаток на елементи: 84 полониум По (иако откриен уште во 1898 година од Марија Склодовска-Кири ), 85 астат А (1940 во Беркли), 87 francium Fr (1939, во Франција), 93 нептуниум Np (1940, во Беркли) и други актиноиди и лантаноиди. Стари симболи за: 18 argon Ar (тука: A), 43 technetium Tc (Ма, масуриум, 1925, отфрлен како грешка и конечно потврден во 1937, Палермо), 54 ксенон Xe (X), 86 радон, Rn (Ем, еманација) 
Германските хемичари Волтер Ноддак , Ото Берг и Ида Таке го објавиле откривањето на елементот 75 и елементот 43 во 1925 година, и именуваниот елемент 43 *мазуриум* (по Масурија во источна Прусија , сега во Полска , во регионот каде што потекнува семејството на Волтер Ноддак). Групата го бомбардираше колумбитот со зрак на електрони и изведениот елемент 43 беше присутен со испитување на спектрограми за дифракција на Х-зраци. Брановата должина на произведените рентгенски зраци е поврзана со атомскиот број по формула добиена од Хенри Мослеј во 1913 година. Тимот тврдел дека открил слаб рендгенски сигнал на бранова должина произведена од елемент 43. Подоцна експериментатори не можеле да го реплицираат откритието, и тоа беше отфрлено како грешка за многу години. Сепак, во 1933 година, серија написи околу откривањето на елементите го цитираа името *мазуриум* за елемент 43.  Дали тимот од 1925 година всушност го открил елементот 43 сè уште се дебатира.

### Официјално откритие и подоцна историја

Откривањето на елемент 43 конечно беше потврдено со експеримент во 1937 година на Универзитетот во Палермо во Сицилија од Карло Периеро и Емилио Сегре. Во средината на 1936 година, Сегре ја посетил САД, прво Колумбискиот Универзитет во Њујорк, а потоа и Националната лабораторија на Лоренс Беркли во Калифорнија. Тој го убедил циклотронскиот изумител Ернест Лоренс да му дозволи да ги врати некои отфрлени циклотронски делови што станале радиоактивни. Лоренс му испратил молибденска фолија која била дел од дефлекторот во циклотронот.

Сегре го пријавил својот колега Периеро да се обиде да докаже, преку компаративна хемија, дека активноста на молибденот навистина е од елемент со атомски број 43. Во 1937 година тие успеале со изолирање на изотопите технециум-95m и технециум-97. Официјалните претставници на Универзитетот во Палермо сакале да го именуваат своето откритие "*panormium* ", по латинското име за Палермо , *Panormus*. Во 1947 година  елемент 43 бил именуван по грчкиот збор *τεχνητός* , што значи "вештачки", бидејќи тоа бил првиот елемент што е вештачки произведен. Сегре се вратил кај Беркли и се запознал со Глен Т. Сеоборг. Тие го изолирале метастабилниот изотоп технециум-99м, кој сега се користи во околу десет милиони медицински дијагностички процедури годишно.

Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил оддавниот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm , 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип. Ѕвездите биле близу до крајот на нивниот живот, но биле богати со овој краткотраен елемент, што укажува на тоа дека се создавале во ѕвездите со јадрени реакции. Овој доказ ја зајакнал хипотезата дека потешките елементи се производ на нуклеосинтезата кај ѕвездите. Во поново време, ваквите набљудувања доведоа до докази дека елементите се формираат со заробување на неутроните во s-процесот .

По тоа откритие, имало многу пребарувања во терестријални материјали за природни извори на технециум. Во 1962 година, технециум-99 бил изолиран и идентификуван во уранинат од Белгискиот Конго во исклучително мали количини (околу 0,2 ng / kg); таму потекнува како спонтан производ на цепење на ураниум-238. Реакторот за природна јадрено цепење Окло содржи докази дека значителни количини на технециум-99 се произведиле и оттогаш се распаѓаат во рутениум-99 .

Особености
----------

### Физички својства

**Технециум** е сребрено-сив радиоактивен метал со изглед сличен на платина , најчесто добиен како сив прав. Кристалната структура на чистиот метал е шестаголна блиску-спакувана. Атомскиот технециум има карактеристични оддавни линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm , 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm.

Металната форма е малку парамагнетна, што значи дека нејзините магнетни диполи се усогласуваат со надворешните магнетни полиња , но ќе претпостават случајни ориентации откако полето ќе биде отстрането. Чистиот, метален монокристален технециум станува тип-II суперпроводник на температура под 7.46 К.  Под оваа температура, технециумот има многу висока длабочина на магнетна пенетрација, поголема од било кој друг елемент освен ниобиум .

### Хемиски својства

Технециумот се наоѓа во седмата група од периодниот систем, помеѓу рениум и манган. Како што е предвидено по периодичниот закон , неговите хемиски својства се помеѓу оние два елементи. Од двата, технециумот повеќе наликува на рениум, особено во неговата хемиска инертност и тенденција да формира ковалентни врски. За разлика од манганот, технециумот лесно не формира катјони ( јони со нето позитивен полнеж). Технециумот покажува девет оксидациски состојби од -1 до +7, од кои +4, +5 и +7 се најчести. Технециумот се раствора во аква регрија , азотна киселина и концентрирана сулфурна киселина , но не е растворлив во хлороводородна киселина од која било концентрација.

Металниот технециум полека оцрнува во влажен воздух  и, во форма на прав, гори во кислород .

Технециумот може да го катализира уништувањето на хидразин со азотна киселина, и ова својство се должи на неговата разновидност на валенции. Ова предизвика проблем во одвојувањето на плутониум од ураниум во преработката на јадрено гориво, каде што хидразинот се користи како заштитно редуктивно средство за одржување на плутониумот во тривалентната, наместо постабилна тетравалентна состојба. Проблемот се влошува со заемно зајакнатата екстракција на растворувачите на технециум и циркониум во претходната фаза, и беше потребна модификација на процесот.

Соединенија
-----------

### Пертехнетат и деривати

 Пертехнетат е една од најпознатите достапни форми на технециум. Таа е структурно поврзана со перманганат. 
Најраспространетата форма на технециум, што е лесно достапна, е натриум пертехнетат, Na [TcO 4 ]. Поголемиот дел од овој материјал е произведен со радиоактивно распаѓање од [ 99 MoO 4 ] 2- :

[ 99 MoO 4 ] 2- → [ 99 TcO 4 ] - + γ
Пертехнетат (тетроксидоттехнат) TcO−  
4 се однесува аналогно на перхлорат, и двете се тетраедрични. За разлика од перманганатот ( MnO−  
4), тоа е само слаб оксидирачки агенс.

Поврзан со пертехнетатот е хептосидот. Ова бледо-жолто, испарливо цврсто соединение е произведено со оксидација на Tc метал и сродни претходници:

4 Tc + 7 O 2 → 2 Tc 2 O 7
Тоа е многу редок пример за молекуларен метален оксид, други примери се OsO <sub id="mwARg">4</sub> и RuO <sub id="mwARo">4</sub>. Тоа прифаќа центросиметриска структура со два типа на Tc-O врски со 167 и 184 pm должини на врската.

Технециум хептоксид се хидролизира во пертехнетат и пертенехтенска киселина , во зависност од pH вредноста:

Tc 2 O 7 + 2 OH - → 2 TcO 4 - + H 2 O
Tc 2 O 7 + H 2 O → 2 HTcO 4
HTcO 4 е силна киселина. Во концентрирана сулфурна киселина, [TcO 4 ] - се претвора во октадерна форма TcO 3 (OH) (H 2 O) 2 , коњугатната основа на хипотетичкиот триаксо комплекс [TcO 3 (H 2 O) 3 ] + .

### Други деривати на халкогенид

**Технециум** формира диоксид, дисулфид , диселенид и дителурид. Лошо дефинираните Tc 2 S 7 форми на третирање на пертехнетат со сулфурводород. Топлински се распаѓа во дисулфид и елементарен сулфур. Слично на тоа, диоксидот може да се добие со редукција на Tc 2 O 7 .

За разлика од случајот со рениум, триоксид не е изолиран за технециум. Сепак, TcO 3 е идентификуван во гасна фаза користејќи масена спектрометрија .

### Едноставни хидридски и халидни комплекси

**Технециум** го формира едноставниот комплекс TcH2−  
9. Калиумовата сол е изоструктурна со <span about="#mwt111" class="chemf nowrap" data-cx="[{&quot;adapted&quot;:true,&quot;partial&quot;:false,&quot;targetExists&quot;:true}]" data-mw="{&quot;parts&quot;:[{&quot;template&quot;:{&quot;target&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;Chem&quot;,&quot;href&quot;:&quot;./Шаблон:Chem&quot;},&quot;params&quot;:{&quot;1&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;ReH&quot;},&quot;2&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;9&quot;},&quot;3&quot;:{&quot;wt&quot;:&quot;2-&quot;}},&quot;i&quot;:0}}]}" data-ve-no-generated-contents="true" id="mwAU0" typeof="mw:Transclusion">ReH <span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:1em;font-size:80%;text-align:left"><sup style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">2-</sup> <br><br><br><br></span></span> .

Познати се следниве бинарни (содржат само два елементи) технециумови халиди: TcF <sub id="mwAVA">6</sub> , TcF 5 , TcCl <sub id="mwAVM">4</sub> , TcBr 4 , TcBr 3 , α-TcCl 3 , β-TcCl 3 , TcI 3 , α-TcCl 2 и β- TcCl 2. Оксидационите состојби се движат од Tc (VI) до Tc (II). Технециумовите халиди покажуваат различни типови на структури, како што се молекуларни октаедрични комплекси, проширени синџири, слоевит листови, и метални кластери наредени во тридимензионална мрежа. Овие соединенија се добиваат со комбинирање на метал и халоген или со помалку директни реакции.

TcCl 4 се добива со хлорирање на Tc метал или Tc 2 O 7. По загревањето, TcCl 4 ги дава соодветните Tc (III) и Tc (II) хлориди.

TcCl 4 → α-TcCl 3 + 1/2 Cl 2
TcCl 3 → β-TcCl 2 + 1/2 Cl 2
 TcCl 4 формира структури слични на синџири, слични на однесувањето на неколку други метални тетрахлориди.
Структурата на TcCl 4 е составен од бесконечни цик-цак синџири со делење на работ на TcCl 6 октаедра. Тој е изоморфен на метан тетрахлоридите од транзиција на циркониум , хафниум и платина .

Постојат два полиморфи на технециум трихлорид, α- и β-TcCl 3. Полиморфот α е исто така означен како Tc 3 Cl 9. Таа усвојува конфацијална биоктодерска структура. Се подготвува со третирање на хлоро-ацетат Tc 2 (O 2 CCH 3 ) 4 Cl 2 со HCl. Како Re <sub id="mwAYA">3</sub> Cl <sub id="mwAYE">9</sub> , структурата на α-полиморфот се состои од триаголници со кратки M-M растојанија. β-TcCl 3 содржи октаедрични Tc центри, кои се организирани во парови, како што се гледа и за молибден трихлорид. TcBr 3 не ја прифаќа структурата на трихлоридната фаза. Наместо тоа, ја има структурата на молибден трибромид, кој се состои од синџири на конфацијални октаедри со наизменични кратки и долги Tc-Tc контакти. TcI 3 ја има истата структура како и високо температурната фаза на TiI <sub id="mwAYg">3</sub>, со синџири на конфацијални октаедри со еднакви Tc-Tc контакти.

Неколку анјонски технециумови халиди се познати. Бинарните тетрахалидиди може да се претворат во хексахалиди [TCX 6] 2- (X = F, Cl, Br, I), кои донесуваат октахедрална молекуларна геометрија. Повеќе намалени халиди формираат анјонски кластери со Tc-Tc врски. Ситуацијата е слична и за поврзаните елементи на Mo, W, Re. Овие кластери ја имаат јадреноста Tc 4 , Tc 6 , Tc 8 и Tc 13. Постабилните Tc 6 и Tc 8 кластери имаат форми на призма, каде вертикалните парови на Tc атомите се поврзани со тројните врски и планските атоми со единечни врски. Секој технециумов атом има шест врски, а останатите валентни електрони можат да бидат заситени од еден осен и два премостувачки лигандни халогени атоми како хлор или бром .

### Координација и органометални комплекси

 Технециум (99mTc) сестамибис ("кардиолит") широко се користи за снимање на срцето.
**Технециум** формира различни координациони соединенија со органски лиганди. Многу од нив биле добро испитани поради нивната важност за јадрената медицина.

Технециумот формира различни соединенија со Tc-C врски, т.е. органотехнециумски соединенија. Најистакнати членови на оваа класа се соединенија со CO, арена и циклопентадиенилни лиганди. Бинарниот карбонил Tc 2 (CO) 10 е бело, испарливо и солидно соединение. Во оваа молекула, два технециумови атоми се врзани едни со други; секој атом е опкружен со октаедра од пет карбонилни лиганди. Должината на врската помеѓу технециумовите атоми, 303 pm, е значително поголемо од растојанието помеѓу два атома на метален технециум (272 pm). Слични карбонили се формираат од сродниците на технециум, манган и рениум. Интересот за органотехниумските соединенија е исто така мотивиран од апликациите во јадрената медицина. Невообичаено за други метални карбонили, Tc форми аква-карбонил соединенија, истакнато суштество [Tc (CO) 3 (H 2 O) 3] +. 

### Изотопи

Технециумот, со атомски број (означен со Z ) 43, е елемент со најмал број во периодниот систем, од кој сите изотопи се радиоактивни. Вториот најлесно ексклузивен радиоактивен елемент, прометиум , има атомски број од 61. Атомските јадра со непарен број протони се помалку стабилни од оние со парни броеви, дури и кога вкупниот број нуклеони (протони + неутрони ) е рамномерно, и непарните нумерирани елементи имаат помалку стабилни изотопи .

Најстабилните радиоактивни изотопи се технециум-98 со полуживот од 4.2 милиони години ( Ма ), технециум-97 со 2.6 Ма, и технециум-99 со 211.000 години. Триесет други радиоизотопи се одликуваат со масени броеви кои се движат од 85 до 118. Повеќето од нив имаат полуживот кој е помалку од еден час, исклучоците се технециум-93 (полуживот: 2.73 часа), технециум-94 (полуживот: 4.88   часа), технециум-95 (полуживот: 20   часа), и технециум-96 (полуживот: 4.3   дена).

Примарниот режим на распаѓање за изотопи полесни од технециум-98 ( 98 Tc) е заробување на електрони , што произведува молибден ( *Z* = 42). За технециум-98 и потешки изотопи, примарен режим е бета емисија (емисија на електрон или позитрон), што создава рутениум ( *Z*   =   44), со исклучок дека технециум-100 може да се распаѓа и со бета емисија и со електронското зафаќање.

**Технециум** исто така има бројни јадрени изомери , кои се изотопи со еден или повеќе возбудени нуклони. Технециумот-97m ( 97m Tc; 'm' е метастабилност ) е најстабилен, со полуживот од 91 ден (0.0965   MeV). Ова е проследено со технециум-95m (полуживот: 61 ден, 0,03   MeV), и технециум-99m (полуживот: 6,01 часа, 0,142   MeV). Технециум-99m емитира само гама-зраци и распаѓање на технециум-99.

Технециум-99 ( 99 Tc) е главен производ на цепење на ураниум-235 ( 235 U), што го прави најчестиот и најлесно достапен изотоп на технециум. Еден грам технециум-99 произведува 6,2 × 10 8   дезинтеграции во секунда (што е 0,62   G Bq / g).

Појавување и производство
-------------------------

**Технециум** се јавува природно во Земјината кора во минутни концентрации од околу 0,003 делови на трилиони. Ова изнесува околу 18000 тони во било кое дадено време, под претпоставка дека масата на Земјината кора е 6000000000000000000000 6 × 10 21 килограми. Технециумот е толку редок, бидејќи полуживотот на технециум-98 е само 4.2 милиони години. Поминаа повеќе од илјада такви периоди од формирањето на Земјата , така што веројатноста за опстанок на дури еден атом на примордијален технециум е нула. Сепак, мали количини постојат како спонтани производи на цепење во ураниумските руди. Килограм ураниум содржи околу 1 нанограм (10 −9 gr) на технециум. Некои црвени џиновски ѕвезди со спектрални типови S-, M- и N содржат линија на спектрална апсорпција која укажува на присуство на технециум. Овие црвени гиганти се познати неформално како технециумски ѕвезди .

### Отпад од цепење

За разлика од ретките природни појави, најголемиот дел од технециум-99 се произведуваат секоја година од потрошени јадрени горива , кои содржат различни производи на цепење. Цепење на грам ураниум-235 во јадрени реактори дава 27 мг на технециум-99, давајќи му на технециумот продуктивен принос од 6,1%. Други цепни изотопи произведуваат слични приноси на технециум, како што е 4.9% од ураниум-233 и 6.21% од плутониум-239. Се проценува дека 49.000 T Bq (78 метрички тони) на технециум биле произведени во јадрени реактори помеѓу 1983 и 1994 година, далеку од доминантниот извор на копнениот технециум. Само дел од производството се користи комерцијално. 

Технециум-99 е произведен од јадреното цепење на ураниум-235 и плутониум-239. Затоа е присутно во радиоактивниот отпад и во јадрените остатоци од експлозии на девијантна бомба. Неговото распаѓање, мерено во бекерели по износ на потрошено гориво, е доминантен придонесувач за радиоактивност на јадрен отпад по околу 10 4 до 10 6   години по создавањето на јадрен отпад. Од 1945 до 1994 година, околу 160 Т Bq (околу 250 кг) на технециум-99 беше ослободен во животната средина за време на атмосферските јадрени тестови. Износот на технециум-99 од јадрените реактори пуштен во животната средина до 1986 година е со редослед од 1000 T Bq (околу 1600 кг), првенствено со преработка на јадрено гориво ; поголемиот дел од тоа било испуштено во морето. Оттогаш, методите за репродукција ги намалија емисиите, но од 2005 година примарното ослободување на технециум-99 во околината е од страна на фабриката Sellafield , која испуштила околу 550 T Bq (околу 900 кг) од 1995-1999 година во Ирското Море. Од 2000 година па натаму износот е ограничен со регулатива на 90   T Bq (околу 140 кг) годишно. Испуштањето на технiциум во морето резултирало со контаминација на некои морски плодови со ниски количини на овој елемент. На пример, европскиот јастог и рибите од западниот дел на Камбрија содржат околу 1 Bq / kg технециум. 

### Производ на цепење за комерцијална употреба

Метастабилниот изотоп технециум-99m постојано се произведува како цепен производ од цепење на ураниум или плутониум во јадрени реактори :

{\displaystyle {\ce {^{238}\_{92}U ->[{\ce {sf}}] ^{137}\_{53}I + ^{99}\_{39}Y + 2^{1}\_{0}n}}}
{\displaystyle {\ce {^{99}\_{39}Y ->[\beta^-][1.47\,{\ce {s}}] ^{99}\_{40}Zr ->[\beta^-][2.1\,{\ce {s}}] ^{99}\_{41}Nb ->[\beta^-][15.0\,{\ce {s}}] ^{99}\_{42}Mo ->[\beta^-][65.94\,{\ce {h}}] ^{99}\_{43}Tc ->[\beta^-][211,100\,{\ce {y}}] ^{99}\_{44}Ru}}}
Бидејќи искористеното гориво е дозволено да стои неколку години пред повторната обработка, сите молибден-99 и технециум-99м се распаѓаат од времето кога фитилните производи се одвоени од главните актиноиди во конвенционалното јадрено преработување. По левата екстракција плутониум-ураниум (течна PUREX ) содржи висока концентрација на технециум како TcO−  
4 но скоро сето тоа е технециум-99, а не технециум-99м.

Огромното мнозинство на технециум-99м што се користи во медицинската работа се произведува од страна на озрачувачки посветени високо збогатени ураниумски цели во реакторот, извлекување на молибден-99 од целите во објектите за преработка, и обновување во дијагностичкиот центар произведен технециум-99м по распаѓање на молибден-99. Молибден-99 во форма на молибдат MoO2−  
4 </br> MoO2−  
4 е адсорбиран на киселина алумина ( Al2O3 </br> Al2O3 </br> Al2O3 ) во заштитен коломентен хроматограф во генератор на технециум-99m ("технециум крава", исто така повремено наречен "крава молибден"). Молибден-99 има полуживот од 67 години   часа, толку краткотрајни технециум-99m (полуживот: 6   часа), што произлегува од неговото распаѓање, постојано се произведува. Растворлив пертехнетат TcO−  
4 </br> TcO−  
4 потоа може да се хемиски извлечени со елуција користејќи солен раствор. Недостаток на овој процес е тоа што бара цели што содржат ураниум-235, кои се предмет на безбедносни мерки на претпазливост на фисионски материјали.

 Првиот технециум-99м генератор, незаштитен, 1958 година. Tc-99m пертехнетат раствор се елуира од Мо-99 молибдат врзан за хроматографски супстрат
Речиси две третини од светската понуда доаѓа од два реактора; Националниот истражувачки Универзален Реактор во Лабораториите на Чак Ривер во Онтарио, Канада, и Реакторот за Висок Флукс во Јадрена Истражувачка и консултантска група во Петен, Холандија. Сите поголеми реактори кои произведуваат технециум-99м биле изградени во 1960-тите и се близу до крајот на животот. Двата нови канадски експериментални реактори за решетка со применета физика, планирани и изградени за производство на 200% од побарувачката на технециум-99м, ги ослободија сите други производители од изградба на сопствени реактори. Со откажувањето на веќе тестираните реактори во 2008 година, идната понуда на технециум-99м стана проблематична.

Реакторот "Чак Ривер" беше затворен за одржување во август 2009 година и повторно беше отворен во август 2010 година. Во петокот 19 февруари 2010 година, реакторот Petten имаше прекин на одржувањето на 6 месеци, и повторно беше отворен во септември 2010 година. Со милиони процедури кои се потпираат на технециум-99m секоја година, ниското снабдување остави јаз, оставајќи некои практичари да се вратат во техники кои не се користат 20 години. Нешто смирување на ова прашање е објавувањето од полскиот истражувачки реактор Марија дека развиле техника за изолација на технециум.

### Отстранување на отпадот

Долгиот полуживот на технециум-99 и неговиот потенцијал за формирање анјонски видови создава голема загриженост за долготрајното отстранување на радиоактивниот отпад. Многу од процесите дизајнирани да ги отстранат фитилните производи во фабриките за преработка, имаат за цел катјонски видови како што се цезиум (на пример, цезиум-137 ) и стронциум (на пример, стронциум-90 ). Оттука, пертехнецот побегнува низ тие процеси. Тековните опции за отстранување на користа се однесуваат на погребување во континентална, геолошки стабилна карпа. Примарната опасност со таквата практика е веројатноста дека отпадот ќе контактира со вода, што би можело да ја исцеди радиоактивната контаминација во животната средина. Анјонскиот пертехнетат и јодид немаат тенденција да се адсорбираат на површините на минералите и најверојатно ќе бидат измиени. За споредба, плутониумот , ураниумот и цезиумот имаат тенденција да се врзат за почвените честички. Техециумот може да биде имобилизиран од некои средини, како што е микробиолошката активност во седиментите на дното на езерото  а **хемија** на **животната средина** на технециумот е област на активно истражување.

Алтернативен метод на депонирање, трансмутација , е демонстриран во ЦЕРН за технециум-99. Во овој процес, технециумот (технециум-99 како метална мета) е бомбардиран со неутрони за да се формира краткотрајниот технециум-100 (полуживот = 16   секунди), што се распаѓа со бета распаѓање на рутениум -100. Ако закрепнување на употреблив рутений е цел, потребна е екстремно чиста технециума цел; ако во целта се присутни мали траги од мали актиноиди како што се америциум и кириум , тие веројатно ќе се подложат на цепење и ќе формираат повеќе цепни производи кои ја зголемуваат радиоактивноста на озрачени цели. Формирањето на рутениум-106 (полуживот 374   дена) од „свежото цепење" веројатно ќе ја зголеми активноста на конечниот метален рутений, кој потоа ќе бара подолго време на ладење по зрачењето пред да може да се користи рутениумот.

Вистинската поделба на технециум-99 од потрошено јадрено гориво е долг процес. За време на преработка на гориво , излегува како компонента на високорадиоактивен отпадна течност. По седење неколку години, радиоактивноста се намалува до ниво каде изводливоста на долготрајните изотопи, вклучувајќи го и технециум-99, станува изводлива. Серија на хемиски процеси дава метал од технециум-99 со висока чистота.

### Неутронска активација

Молибден-99 , кој се распаѓа за да формира технециум-99m, може да се формира со неутронска активација на молибден-98. Кога е потребно, други технециумски изотопи не се произведуваат во значителни количества со цепење, но се произведуваат со неутронско озрачување на родителски изотопи (на пример, технециум-97 може да се направи со неутронско озрачување на рутениум-96 ).

### Акцелератори на честички

Извршувањето на производство на технециум-99м со бомбардирање на 22-MeV-протон на целна молибден-100 во медицински циклотрони по реакцијата 100 Mo (p, 2n) 99m Tc беше демонстрирано во 1971 година. Неодамнешните недостатоци на медицински технециум-99м го зголемија интересот за производство со протон-бомбардирање на изотопски збогатени (> 99,5%) молибден-100 цели. Други техники се испитуваат за добивање на молибден-99 од молибден-100 преку (n, 2n) или (γ, n) реакции во акцелераторите на честички.

Апликации
---------

Upper image: two drop-like features merged at their bottoms; they have a yellow centre and a red rim on a black background. Caption: Graves' Disease Tc-Uptake 16%. Lower image: red dots on black background. Caption: 250 Gy (30mCi) + Prednison. Техниумска сцинтиграфија на вратот на пациентот со Грейвс-ова болест 
Technetium-99m ("m" означува дека ова е метастабилен јадрен изомер) се користи во радиоактивните изотопски медицински испитувања. На пример, Technetium-99m е радиоактивен трагач што медицинската опрема за обработка на слики го следи во човечкото тело. Тоа е добро прилагодено за улогата, бидејќи емитира лесно може да се детектира 140   keV гама-зраците , а полуживотот е 6,01   часа (што значи дека околу 94% од нив се распаѓаат на технециум-99 во 24   часа). Хемијата на технециум овозможува да биде врзана за различни биохемиски соединенија, од кои секоја одредува како се метаболизира и депонира во телото, а овој единствен изотоп може да се користи за мноштво дијагностички тестови. Повеќе од 50 заеднички радиофармацевтики се засноваат на технециум-99m за слики и функционални студии на мозокот , срцевиот мускул, штитната жлезда , белите дробови , црниот дроб , жолчниот меур , бубрезите , скелетот , крвта и туморите .

Подолгиот изотоп, технециум-95m со полуживот од 61 година   дена, се користи како радиоактивен трасер за проучување на движењето на технециум во животната средина и во системите на растителни и животински производи.

### Индустриски и хемиски

Технециум-99 се распаѓа речиси целосно од бета распаѓање, емитирајќи бета-честички со доследни ниски енергии и без придружни гама-зраци. Покрај тоа, нејзиниот долг полуживот значи дека оваа емисија се намалува многу бавно со текот на времето. Исто така, може да се извади со висока хемиска и изотопска чистота од радиоактивниот отпад. Поради овие причини, тоа е стандарден бета емитер на Националниот институт за стандарди и технологија (NIST) и се користи за баждарење на опрема. Технециум-99, исто така, е предложен за оптоелектронски уреди и нано јадрени батерии .

Како рениум и паладиум, технецијтот може да служи како катализатор. Во процесите како што е дехидрогенацијата на изопропил алкохол , тоа е многу поефикасен катализатор од било кој рениум или паладиум. Сепак, неговата радиоактивност е главен проблем во безбедните каталитички апликации.

Кога челик се потопува во вода, додавајќи мала концентрација (55   ppm ) на калиум пертехнетат (VII) во водата го заштитува челикот од корозија, дури и ако температурата се зголеми на 250 °C (523 K). Поради оваа причина, пертехнетат се користи како анодна корозија инхибитор за челик, иако радиоактивноста на технециумот претставува проблем што ја ограничува оваа апликација на автономни системи. Додека (на пример) CrO2−  
4 </br> CrO2−  
4 исто така, може да ја инхибираат корозијата, таа бара концентрација десет пати поголема. Во еден експеримент, примерок од јаглероден челик се чува во воден раствор на пертехнетат за 20   години и сè уште беше некротирано. Механизмот со кој пертехнетот ја спречува корозијата не е добро разбран, но се чини дека вклучува реверзибилно формирање на тенок површински слој ( пасивација ). Една теорија тврди дека пертехнетот реагира со челичната површина за да формира слој на технециум диоксид кој спречува понатамошна корозија; истиот ефект објаснува како железо во прав може да се користи за отстранување на пертехнетат од вода. Ефектот исчезнува брзо ако концентрацијата на пертехнетат падне под минималната концентрација или ако се додаде премногу висока концентрација на други јони.

Како што е наведено, радиоактивната природа на технециум (3 M Bq / L во потребните концентрации) ја прави оваа заштита од корозија непрактична во скоро сите ситуации. Сепак, заштитата од корозија од пертехнетат јони беше предложена (но никогаш не е прифатена) за употреба во реакторите со вриење .

Мерки на претпазливост
----------------------

Технемиум нема природна биолошка улога и вообичаено не се наоѓа во човечкото тело. Технециумот се произведува во количина со јадрено цепење и се шири повеќе лесно од многу радионуклиди. Се чини дека има ниска хемиска токсичност. На пример, нема значителни промени во формулата на крвта, тежината на телото и органите и потрошувачката на храна може да се открие кај стаорци кои проголтале до 15   μg од технециум-99 по грам храна за неколку недели. Радиолошката токсичност на технециумот (по единица маса) е функција на соединение, тип на зрачење за предметниот изотоп и полуживот на изотопот.

Сите изотопи на технециум мора да се постапува внимателно. Најчестиот изотоп, технециум-99, е слаб бета емитер; таквото зрачење е запрен од ѕидовите на лабораториските стаклари. Примарната опасност при работа со технециум е вдишување на прашина; таквата радиоактивна контаминација во белите дробови може да претставува значителен ризик за рак. За поголема работа, внимателното ракување со аспираторот е доволно, и не е потребна кутија за ракавици .

Белешки
-------

1. ↑  In 1998 John T. Armstrong of the National Institute of Standards and Technology ran "computer simulations" of the 1925 experiments and obtained results quite close to those reported by the Noddack team. "Using first-principles X-ray-emission spectral-generation algorithms developed at NIST, I simulated the X-ray spectra that would be expected for Van Assche's initial estimates of the Noddacks' residue compositions. The first results were surprisingly close to their published spectrum! Over the next couple of years, we refined our reconstruction of their analytical methods and performed more sophisticated simulations. The agreement between simulated and reported spectra improved further. Our calculation of the amount of element 43 required to produce their spectrum is quite similar to the direct measurements of natural technetium abundance in uranium ore published in 1999 by Dave Curtis and colleagues at Los Alamos. We can find no other plausible explanation for the Noddacks' data than that they did indeed detect fission "masurium."  
  
 Armstrong, J. T. (2003). „Technetium". *Chemical & Engineering News*. **81** (36): 110. doi:10.1021/cen-v081n036.p110.
2. ↑  Irregular crystals and trace impurities raise this transition temperature to 11.2 K for 99.9% pure technetium powder.Schwochau 2000 harv error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
3. ↑  Од 2005[update]
, technetium-99 in the form of ammonium pertechnetate is available to holders of an Oak Ridge National Laboratory permit:Hammond, C. R. (2004). *Handbook of Chemistry and Physics*. The Elements (81st. изд.). CRC press. ISBN 978-0-8493-0485-9.
4. ↑  The anaerobic, spore-forming bacteria in the *Clostridium* genus are able to reduce Tc(VII) to Tc(IV). *Clostridia* bacteria play a role in reducing iron, manganese, and uranium, thereby affecting these elements' solubility in soil and sediments. Their ability to reduce technetium may determine a large part of mobility of technetium in industrial wastes and other subsurface environments. Francis, A. J.; Dodge, C. J.; Meinken, G. E. (2002). „Biotransformation of pertechnetate by *Clostridia*". *Radiochimica Acta*. **90** (9–11): 791–797. doi:10.1524/ract.2002.90.9-11\_2002.791.

Наводи
------

1. 1 2  „Technetium: technetium(III) iodide compound data". OpenMOPAC.net. Посетено на 2007-12-10.
2. ↑
3. ↑  
„Bound-state beta decay of highly ionized atoms". *Physical Review C*. **36** (4): 1522–1528. October 1987. Bibcode:1987PhRvC..36.1522T. doi:10.1103/PhysRevC.36.1522. ISSN 0556-2813. OCLC 1639677. PMID 9954244. Посетено на 2016-11-20.
4. ↑  Jonge; Pauwels, E. K. (1996). „Technetium, the missing element". *European Journal of Nuclear Medicine*. **23** (3): 336–44. doi:10.1007/BF00837634. PMID 8599967.
5. 1 2  Holden, N. E. „History of the Origin of the Chemical Elements and Their Discoverers". Brookhaven National Laboratory. Посетено на 2009-05-05.
6. ↑  Yoshihara, H. K. (2004). „Discovery of a new element 'nipponium': re-evaluation of pioneering works of Masataka Ogawa and his son Eijiro Ogawa". *Spectrochimica Acta Part B*. **59** (8): 1305–1310. Bibcode:2004AcSpe..59.1305Y. doi:10.1016/j.sab.2003.12.027.
7. 1 2  van der Krogt, P. „Elentymolgy and Elements Multidict, "Technetium"". Посетено на 2009-05-05.
8. ↑  Emsley 2001, стр. 423 harvnb error: no target: CITEREFEmsley2001 (help)
9. ↑  Armstrong, J. T. (2003). „Technetium". *Chemical & Engineering News*. **81** (36): 110. doi:10.1021/cen-v081n036.p110. Посетено на 2009-11-11.
10. ↑  Nies, K. A. (2001). „Ida Tacke and the warfare behind the discovery of fission". Архивирано од изворникот на 2009-08-09. Посетено на 2009-05-05.
11. ↑  Weeks, M. E. (1933). „The discovery of the elements. XX. Recently discovered elements". *Journal of Chemical Education*. **10** (3): 161–170. Bibcode:1933JChEd..10..161W. doi:10.1021/ed010p161.
12. ↑  Zingales, R. (2005). „From Masurium to Trinacrium: The Troubled Story of Element 43". *Journal of Chemical Education*. **82** (2): 221–227. Bibcode:2005JChEd..82..221Z. doi:10.1021/ed082p221.
13. ↑  Heiserman 1992, стр. 164 harvnb error: no target: CITEREFHeiserman1992 (help)
14. ↑  Segrè, Emilio (1993). *A Mind Always in Motion: The Autobiography of Emilio Segrè*. Berkeley, California: University of California Press. стр. 115–118. ISBN 978-0520076273.
15. 1 2  Perrier, C.; Segrè, E. (1947). „Technetium: The Element of Atomic Number 43". *Nature*. **159** (4027): 24. Bibcode:1947Natur.159...24P. doi:10.1038/159024a0. PMID 20279068.
16. 1 2 3 4 5  Emsley, J. (2001). *Nature's Building Blocks: An A-Z Guide to the Elements*. New York: Oxford University Press. стр. 422–425. ISBN 978-0-19-850340-8.
17. ↑  *The transuranium people: The inside story*. Chapter 1.2: Early Days at the Berkeley Radiation Laboratory. University of California, Berkeley & Lawrence Berkeley National Laboratory. 2000. стр. 15. ISBN 978-1-86094-087-3. Архивирано од изворникот на 2007-01-24. Посетено на 2007-03-31.
18. ↑  Merrill, P. W. (1952). „Technetium in the stars". *Science*. **115** (2992): 479–89 [484]. Bibcode:1952Sci...115..479.. doi:10.1126/science.115.2992.479. PMID 17792758.
19. 1 2 3 4  Schwochau 2000, стр. 7–9 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
20. 1 2 3 4  Hammond, C. R. (2004). *Handbook of Chemistry and Physics*. The Elements (81st. изд.). CRC press. ISBN 978-0-8493-0485-9.
21. ↑  Lide, David R. (2004–2005). *The CRC Handbook*. Line Spectra of the Elements. CRC press. стр. 10–70 (1672). ISBN 978-0-8493-0595-5.
22. 1 2 3 4  Rimshaw, S. J. (1968). Hampel, C. A. (уред.). *The Encyclopedia of the Chemical Elements*. New York: Reinhold Book Corporation. стр. 689–693.
23. ↑  Schwochau, K. Technetium *: хемија и радиофармацевтски апликации* ; Вајли-ВХ: Вајнхајм, Германија, 2000.
24. ↑  Autler, S. H. (1968). „Technetium as a Material for AC Superconductivity Applications" (PDF). Proceedings of the 1968 Summer Study on Superconducting Devices and Accelerators. Посетено на 2009-05-05.
25. ↑  Greenwood 1997, стр. 1044 harvnb error: no target: CITEREFGreenwood1997 (help)
26. 1 2 3  Husted, R. (2003-12-15). „Technetium". *Periodic Table of the Elements*. Los Alamos National Laboratory. Посетено на 2009-10-11.
27. ↑  Garraway, John (1984). „The technetium-catalysed oxidation of hydrazine by nitric acid". *Journal of the Less Common Metals*. **97**: 191–203. doi:10.1016/0022-5088(84)90023-7.
28. ↑  Garraway, J. (1985). „Coextraction of pertechnetate and zirconium by tri-n-butyl phosphate". *Journal of the Less Common Metals*. **106** (1): 183–192. doi:10.1016/0022-5088(85)90379-0.
29. ↑  Schwochau 2000, стр. 127–136 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
30. 1 2  Moore, P. W. (April 1984). „Technetium-99 in generator systems" (PDF). *Journal of Nuclear Medicine*. **25** (4): 499–502. PMID 6100549. Посетено на 2012-05-11.
31. ↑  Krebs, B. (1969). „Technetium(VII)-oxid: Ein Übergangsmetalloxid mit Molekülstruktur im festen Zustand (Technetium(VII) Oxide, a Transition Metal Oxide with a Molecular Structure in the Solid State)". *Angewandte Chemie*. **81** (9): 328–329. doi:10.1002/ange.19690810905.
32. ↑  Schwochau 2000, стр. 127 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
33. ↑  Herrell, A. Y.; Busey, R. H.; Gayer, K. H. (1977). *Technetium(VII) Oxide, in Inorganic Syntheses*. **XVII**. стр. 155–158. ISBN 978-0-07-044327-3.
34. ↑  Poineau F; Weck PF; German K; Maruk A; Kirakosyan G; Lukens W; Rego DB; и др. (2010). „Speciation of heptavalent technetium in sulfuric acid: structural and spectroscopic studies" (PDF). *Dalton Transactions*. **39** (37): 8616–8619. doi:10.1039/C0DT00695E. PMID 20730190. Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-03-05. Посетено на 2019-02-27.
35. ↑  Schwochau 2000, стр. 108 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
36. ↑  Schwochau 2000, стр. 112–113 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
37. ↑  Gibson, John K. (1993). „High-Temperature Oxide and Hydroxide Vapor Species of Technetium". *Radiochimica Acta*. **60** (2–3). doi:10.1524/ract.1993.60.23.121.
38. ↑  Schwochau 2000, стр. 146 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
39. ↑  Johnstone, E. V. (2014). „Binary Technetium Halides".
40. 1 2 3 4  Poineau, Frederic; Johnstone, Erik V.; Czerwinski, Kenneth R.; Sattelberger, Alfred P. (2014). „Recent Advances in Technetium Halide Chemistry". *Accounts of Chemical Research*. **47** (2): 624–32. doi:10.1021/ar400225b. PMID 24393028.
41. ↑  Poineau, Frederic; Johnstone, Erik V.; Weck, Philippe F.; Kim, Eunja; Forster, Paul M.; Scott, Brian L.; Sattelberger, Alfred P.; Czerwinski, Kenneth R. (2010). „Synthesis and Structure of Technetium Trichloride". *Journal of the American Chemical Society*. **132** (45): 15864–5. doi:10.1021/ja105730e. PMID 20977207.
42. ↑  German, K. E.; Kryutchkov, S. V. (2002). „Polynuclear Technetium Halide Clusters". *Russian Journal of Inorganic Chemistry*. **47** (4): 578–583. Архивирано од изворникот на 2015-12-22.
43. ↑  Bartholomä, Mark D.; Louie, Anika S.; Valliant, John F.; Zubieta, Jon (2010). „Technetium and Gallium Derived Radiopharmaceuticals: Comparing and Contrasting the Chemistry of Two Important Radiometals for the Molecular Imaging Era". *Chemical Reviews*. **110** (5): 2903–20. doi:10.1021/cr1000755. PMID 20415476.
44. 1 2 3  Alberto, Roger (2010). *Medicinal Organometallic Chemistry*. Organometallic Radiopharmaceuticals. Topics in Organometallic Chemistry. **32**. стр. 219–246. doi:10.1007/978-3-642-13185-1\_9. ISBN 978-3-642-13184-4.
45. ↑  Hileman, J. C.; Huggins, D. K.; Kaesz, H. D. (1961). „Technetium carbonyl". *Journal of the American Chemical Society*. **83** (13): 2953–2954. doi:10.1021/ja01474a038.
46. ↑  Bailey, M. F.; Dahl, Lawrence F. (1965). „The Crystal Structure of Ditechnetium Decacarbonyl". *Inorganic Chemistry*. **4** (8): 1140–1145. doi:10.1021/ic50030a011.
47. ↑  Wallach, D. (1962). „Unit cell and space group of technetium carbonyl, Tc2(CO)10". *Acta Crystallographica*. **15** (10): 1058. doi:10.1107/S0365110X62002789.
48. ↑  Schwochau 2000, стр. 286, 328 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
49. ↑  Clayton, D. D. (1983). *Principles of stellar evolution and nucleosynthesis: with a new preface*. University of Chicago Press. стр. 547. ISBN 978-0-226-10953-4.
50. 1 2 3 4  NNDC contributors (2008). Sonzogni, A. A. (уред.). „Chart of Nuclides". New York: National Nuclear Data Center, Brookhaven National Laboratory. Архивирано од изворникот на 2011-07-21. Посетено на 2009-11-11.
51. 1 2 3 4  Holden, N. E. (2006). Lide. D. R. (уред.). *Handbook of Chemistry and Physics* (87th. изд.). Boca Raton, Florida: CRC Press, Taylor & Francis Group. стр. 11–88–11–89. ISBN 978-0-8493-0487-3.
52. ↑  Lide, David R. уред. (2004–2005). *The CRC Handbook of Chemistry and Physics*. Table of the isotopes. CRC press.
53. ↑  Dixon, P.; Curtis, David B.; Musgrave, John; Roensch, Fred; Roach, Jeff; Rokop, Don (1997). „Analysis of Naturally Produced Technetium and Plutonium in Geologic Materials". *Analytical Chemistry*. **69** (9): 1692–9. doi:10.1021/ac961159q. PMID 21639292.
54. ↑  Curtis, D.; Fabryka-Martin, June; Dixon, Paul; Cramer, Jan (1999). „Nature's uncommon elements: plutonium and technetium". *Geochimica et Cosmochimica Acta*. **63** (2): 275. Bibcode:1999GeCoA..63..275C. doi:10.1016/S0016-7037(98)00282-8.
55. ↑  Moore, C. E. (1951). „Technetium in the Sun". *Science*. **114** (2951): 59–61. Bibcode:1951Sci...114...59M. doi:10.1126/science.114.2951.59. PMID 17782983.
56. ↑  Schwochau 2000, стр. 374–404 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
57. 1 2 3  Yoshihara, K. (1996). K. Yoshihara; T. Omori (уред.). *Topics in Current Chemistry: Technetium and Rhenium*. Technetium in the Environment. Topics in Current Chemistry. **176**. Berlin Heidelberg: Springer-Verlag. стр. 17–35. doi:10.1007/3-540-59469-8\_2. ISBN 978-3-540-59469-7.
58. 1 2  Garcia-Leon, M. (2005). „99Tc in the Environment: Sources, Distribution and Methods" (PDF). *Journal of Nuclear and Radiochemical Sciences*. **6** (3): 253–259. doi:10.14494/jnrs2000.6.3\_253.
59. ↑  Desmet, G.; Myttenaere, C. (1986). *Technetium in the environment*. Springer. стр. 69. ISBN 978-0-85334-421-6.
60. ↑  Tagami, K. (2003). „Technetium-99 Behaviour in the Terrestrial Environment — Field Observations and Radiotracer Experiments". *Journal of Nuclear and Radiochemical Sciences*. **4**: A1–A8. doi:10.14494/jnrs2000.4.a1.
61. ↑  Szefer, P.; Nriagu, J. O. (2006). *Mineral components in foods*. CRC Press. стр. 403. ISBN 978-0-8493-2234-1.
62. ↑  Harrison, J. D.; Phipps, A. (2001). „Gut transfer and doses from environmental technetium". *J. Radiol. Prot*. **21** (1): 9–11. Bibcode:2001JRP....21....9H. doi:10.1088/0952-4746/21/1/004. PMID 11281541.
63. ↑  Schwochau 2000, стр. 39 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
64. ↑
65. ↑  Committee on Medical Isotope Production Without Highly Enriched Uranium (2009). *Medical Isotope Production Without Highly Enriched Uranium*. National Academies Press. стр. vii. ISBN 978-0-309-13040-0.
66. ↑  Lützenkirchen, K.-R. „Nuclear forensics sleuths trace the origin of trafficked material". Los Alamos National Laboratory. Архивирано од изворникот на 2013-02-16. Посетено на 2009-11-11.
67. ↑  Snelgrove, J. L.; Hofman, G. L. (1995). „Development and Processing of LEU Targets for Mo-99 Production" (PDF). *ANL.gov, Presented at the 1995 International Meeting on Reduced Enrichment for Research and Test Reactors, September 18–21, 1994, Paris, France*. Архивирано од изворникот (PDF) на 2021-04-28. Посетено на 2009-05-05.
68. ↑  Thomas, Gregory S.; Maddahi, Jamshid (2010). „The technetium shortage". *Journal of Nuclear Cardiology*. **17** (6): 993–8. doi:10.1007/s12350-010-9281-8. PMID 20717761.
69. ↑  Shaw, Gina (October 2010). „Medical Isotope Shortage Nearing End—For Now". Clinical Oncology News. Посетено на 2010-11-02.[*мртва врска*]
70. ↑  Wals, M. L. (February 16, 2010). „New Source Of an Isotope In Medicine Is Found". New York Times.
71. ↑  German, Konstantin E.; Firsova, E. V.; Peretrukhin, V. F.; Khizhnyak, T. V.; Simonoff, M. (2003). „Bioaccumulation of Tc, Pu, and Np on Bottom Sediments in Two Types of Freshwater Lakes of the Moscow Oblast". *Radiochemistry*. **45** (6): 250–6. doi:10.1023/A:1026008108860.
72. ↑  Shaw, G. (2007). *Radioactivity in the terrestrial environment*. Elsevier. стр. 147. ISBN 978-0-08-043872-6.
73. ↑  Altomare, P; Bernardi (1979). *Alternative disposal concepts for high-level and transuranic radioactive waste disposal*. US Environmental Protection Agency.
74. ↑  Schwochau 2000, стр. 87–96 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
75. ↑  „Manual for reactor produced radioisotopes" (PDF). IAEA. January 2003. Посетено на 2009-08-27.
76. ↑  Kelly, J. J. (1980). *Effluent and environmental radiation surveillance: a symposium*. ASTM International. стр. 91.
77. ↑  Beaver, J. E.; Hupf, H.B. (November 1971). „Production of 99mTc on a Medical Cyclotron: a Feasibility Study" (PDF). *Journal of Nuclear Medicine*. **12** (11): 739–41. PMID 5113635.
78. 1 2  Laurence Knight (30 May 2015). „The element that can make bones glow". BBC. Посетено на 30 May 2015.
79. ↑  Guérin B; Tremblay S; Rodrigue S; Rousseau JA; Dumulon-Perreault V; Lecomte R; van Lier JE; и др. (2010). „Cyclotron production of 99mTc: an approach to the medical isotope crisis" (PDF). *Journal of Nuclear Medicine*. **51** (4): 13N–6N. PMID 20351346.
80. ↑  Scholten, Bernhard; Lambrecht, Richard M.; Cogneau, Michel; Vera Ruiz, Hernan; Qaim, Syed M. (25 May 1999). „Excitation functions for the cyclotron production of 99mTc and 99Mo". *Applied Radiation and Isotopes*. **51** (1): 69–80. doi:10.1016/S0969-8043(98)00153-5.
81. ↑  Takács, S.; Szűcs, Z.; Tárkányi, F.; Hermanne, A.; Sonck, M. (1 January 2003). „Evaluation of proton induced reactions on 100Mo: New cross sections for production of 99mTc and 99Mo". *Journal of Radioanalytical and Nuclear Chemistry*. **257** (1): 195–201. doi:10.1023/A:1024790520036.
82. ↑  Celler, A.; Hou, X.; Bénard, F.; Ruth, T. (2011). „Theoretical modeling of yields for proton-induced reactions on natural and enriched molybdenum targets". *Physics in Medicine and Biology*. **56** (17): 5469–5484. Bibcode:2011PMB....56.5469C. doi:10.1088/0031-9155/56/17/002. PMID 21813960.
83. ↑  Schwochau 2000, стр. 414 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
84. ↑  Schwochau 2000, стр. 12–27 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
85. ↑  Schwochau 2000, стр. 87 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
86. ↑  „University Research Program in Robotics REPORT" (PDF). University of Florida. 2006-11-30. Посетено на 2007-10-12.
87. ↑  Schwochau 2000, стр. 87–90 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
88. 1 2  Emsley 2001, стр. 425 harvnb error: no target: CITEREFEmsley2001 (help)
89. ↑  *EPA: 402-b-04-001b-14-final* (PDF). Ch. 14 Separation Techniques. US Environmental Protection Agency. July 2004. Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-03-08. Посетено на 2008-08-04.
90. 1 2  Schwochau 2000, стр. 91 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
91. ↑  Desmet, G.; Myttenaere, C.; Commission of the European Communities. Radiation Protection Programme, France. Service d'études et de recherches sur l'environnement, United States. Dept. of Energy. Office of Health and Environmental Research (1986). *Technetium in the environment*. Springer. стр. 392–395. ISBN 978-0-85334-421-6.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
92. ↑  Schwochau 2000, стр. 371–381 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)
93. ↑  Schwochau 2000, стр. 40 harvnb error: no target: CITEREFSchwochau2000 (help)

Дополнителна литература
-----------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Технециум" на Ризницата ? |

* B.J. Wilson, уред. (1966). *The radiochemical Manual* (2. изд.). ISBN 978-0-7058-1768-4.
* Scerri, E. R. (2007). *The Periodic Table, Its Story and Its Significance*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-530573-9.
* Choppin, G.; Jan-Olov Liljenzin, J.-O.; Rydberg, J. (2002). *Radiochemistry and nuclear chemistry*. Nuclear Mass and Stability (3. изд.). Butterworth-Heinemann. стр. 41–57. ISBN 978-0-7506-7463-8.
* EnvironmentalChemistry.com – Technetium
* Nudat 2 Архивирано на 28 април 2021 г. nuclide chart from the National Nuclear Data Center, Brookhaven National Laboratory
* F Poineau, E V Johnstone, K R Czerwinski, et al. Recent Advances in Technetium Halide Chemistry. *Acc. Chem. Res.*, 2014, 47 (2), pp 624–632. DOI: 10.1021/ar400225b

Надворешни врски
----------------

* Технециум на Ризницата ?
* Technetium at *The Periodic Table of Videos* (University of Nottingham)

| * п
* р
* у
 Периоден систем на елементите  |
| --- |
|  | 1 | 2 |  | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| I | H |  | He |
| II | Li | Be |  | B | C | N | O | F | Ne |
| III | Na | Mg |  | Al | Si | P | S | Cl | Ar |
| IV | K | Ca |  | Sc | Ti | V | Cr | Mn | Fe | Co | Ni | Cu | Zn | Ga | Ge | As | Se | Br | Kr |
| V | Rb | Sr |  | Y | Zr | Nb | Mo | Tc | Ru | Rh | Pd | Ag | Cd | In | Sn | Sb | Te | I | Xe |
| VI | Cs | Ba | La | Ce | Pr | Nd | Pm | Sm | Eu | Gd | Tb | Dy | Ho | Er | Tm | Yb | Lu | Hf | Ta | W | Re | Os | Ir | Pt | Au | Hg | Tl | Pb | Bi | Po | At | Rn |
| VII | Fr | Ra | Ac | Th | Pa | U | Np | Pu | Am | Cm | Bk | Cf | Es | Fm | Md | No | Lr | Rf | Db | Sg | Bh | Hs | Mt | Ds | Rg | Cn | Nh | Fl | Mc | Lv | Ts | Og |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Алкален метал | Земноалкален метал | Лан­таноид | Актиноид | Преоден метал | Слаб метал | Металоид | Повеќеатомски неметал | Двоатомски неметал | Благороден гас | Непознатихемискисвојства |

 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Соединенија на технециумот |
| --- |
|  |
| Технециум(II) | 
* TcCl2

 |
|  |
| Технециум(III) | 
* TcCl3
* TcBr3
* TcI3

 |
|  |
| Технециум(IV) | 
* TcCl4
* TcBr4
* TcO2
* TcS2

 |
|  |
| Технециум(V) | 
* TcF5

 |
|  |
| Технециум(VI) | 
* TcF6
* TcO3

 |
|  |
| Технециум(VII) | 
* Tc2O7
* Tc2S7
* HTcO4
* NaTcO4
* NH4TcO4

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85133086
* GND: 4184557-2
* BNF: cb121508612 (податоци)
* NDL: 00572811

 |

 |