recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Големиот крст на Редот на Британската Империја
**Најпревосходен ред на Британската Империја** (англиски: *Most Excellent Order of the British Empire*) — витешки ред основан на 4 јуни 1917 г. од кралот Џорџ V. Редот вклучува пет вида на цивилни и воени одликувања.

Денешни одликувања
------------------

Постојат пет класи на одликувања, подредени по старешинство:

* **Витез на Големиот Крст** (GBE) (*Knight Grand Cross*)  
или **Дама на Големиот Крст** (GBE) (*Dame Grand Cross*)
* **Витез-заповедник** (KBE) (*Knight Commander*)  
или **Дама-заповедник** (DBE) (*Dame Commander*)
* **Заповедник** (CBE) (*Commander*)
* **Офицер** (OBE) (*Officer*)
* **Член** (MBE) (*Member*)

Само двата највисоки чина сами по себе го прават човекот витез или дама (со титулите „сер" или „леди"), и им овозможува на добитникот на чинот да ја користат пред своето име титулата „Сир" (за мажи) или „Дама" (за жени). Кога се доделува почесно витештво на некој што не е по националност дел од кралството на на кралицата Елизабета II, титулата не треба да ја користи пред името.

Критики
-------

Редот е критикуван од одредени лица поради неговата поврзаност со идејата за Британска Империја. Членовите на Битлси се прогласени за членови на Редот во 1965 година. Џон Ленон по тој повод изјавил: „Многумина кои се противат на нашето влегување во Редот, станале членови на Редот поради своето херојство во војна - убивале луѓе... Ние го добивме нашето членство поради забавување на луѓето." На 25 ноември 1969 година, Џон Ленон го вратил членството во Редот, како дел од неговите мировни протсети.

Меѓу останатите познати личности кои го одбиле или се откажале од членство во Редот се: Винстон Черчил, Вилијам Батлер Јејтс, Дејвид Боуви, Стивен Хокинг, и други.

Наводи
------

1. ↑  „No. 30250". *The London Gazette* (2nd supplement). 1917-08-24. London Gazette uses unsupported parameters (help)Original Order of the British Empire Statutes dated 24 Aug 1917
2. ↑  The Monarchy Today > Queen and public > Honours > Order of the British Empire royal.gov.uk: The Official Website of the British Monarchy, Accessed 24 August 2009
3. ↑  Brian Roylance; George Harrison, John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr (2000). *The Beatles Anthology*. Chronicle Books. стр. 183. ISBN 0811826848.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)

Надворешни врски
----------------

* Honours, Decorations & Awards
* The London Gazette — списоци на наградени
* (2002), "The Most Excellent Order of the British Empire"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 157543990
* LCCN: nr90010472
* GND: 4298376-9
* NLA: 35400351

 |

 |
**Павликени** (бугарски: *Павликени*) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Павликени во Великотрновската Област. Има население од околу 9.986 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Павликени се наоѓа на средишниот дел на Дунавската Рамнина. Градот се наоѓа на 38 километри от регионалниот центар Велико Трново и на 41 км от Горна Орјаховица.

Историја
--------

Павликени бил центар на керамика и грнчарството во антиката за што сведочат остатоците од римско и тракиско време. Неговото име потекнува од Павлиќаните, христијанска секта населена во Тракија од Лав Исавријанецот. Денешната населба се појавила во 13-14 век како село првично наречено **Маринополци**.

За време на османлиското владеење на Бугарија, демографијата на селото значително се променила, бидејќи многу Турци се населиле, а Бугарите католици се иселиле во Хабсбуршката Монархија во 18 век. По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт во 1877–1878 година, Турците заминале во Анадолија, за да бидат заменети со Бугари Балканџии и од близките села во рамнините. По ослободувањето Павликени се развил како центар на занаетчиството и трговијата, при што биле изградени многу нови згради. Павликени го добил статусот на град во 1943 година благодарение на неговата значајна позиција на железничката линија Софија - Варна.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница на Оптшината Павликени

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Сибирски баталјон** (украински: *Батальйон «Сибір»*) — единица на вооружените сили на Украина составена од руски граѓани кои се противеле на режимот на Путин. Членовите на оваа единица вклучуваат Јакути и Бурјати, кои победата на Украина ја гледаат како можност за стекнување независност од Русија. Пред да потпишат договор, граѓаните на Руската Федерација подлежат на темелна проверка, која може да трае и до една година. Баталјонот не регрутира заробени руски војници. Единицата се борела во битката кај Авдивка.

Командант на баталјонот е Владислав Амосов. Тој е етнички Јакут и тврди дека работел во руската воена разузнавачка агенција ГРУ 15 години. Се борел во Првата и Втората чеченска војна. Амосов ја поддржува независноста на неговата родна Саха (Јакутија).

Наводи
------

1. ↑  AFP (October 25, 2023). „Ukraine Presents New Unit Formed By Siberian Volunteers". *Radio Free Europe/Radio Liberty* (англиски). Посетено на 2023-10-30.
2. ↑  „В Україні сформували з громадян РФ батальйон "Сибір": що про нього відомо". *www.unian.ua* (украински). Посетено на 2023-10-30.
3. ↑  „"Именно мы станем той силой, которая вернет сибирякам свободу"".
4. ↑  A Former Russian Military Intelligence Officer Explains Why He's Fighting For Ukraine
5. ↑  Історія російського офіцера ГРУ, який воює на боці України за незалежність Якутії
**Раноплеистоценски лав** (*Panthera leo fossilis*) — исчезнат вид на големи мачки со некои одлики на тигар. Живеел пред околу 500.000 години. Оваа голема мачка обично се смета за зачеток на подвидот на лавот. Се појавил во Африка пред околу 1,5 милиони до 800 000 години, по кое ги проширил своите територии. Во Европа се појавил пред околу 700.000 години. Доказ за тоа се пронајдените остатоци во Италија.

Максималната должина на главата и телото на на овој вид на лав била 2,4 метри, со што е околу половина метар подолг од африканските лавови денес. Тежината на машките е до 220-230 килограми, а на женските околу 150-170 кг. Тој имал приближна големина на Американскиот лав. Многу коскени фрагменти од оваа мачка се познати од селото Мосбах во Германија. Речиси полн череп бил пронајден во Германија.

Надворешни врски
----------------

* Палео котки Архивирано на 13 март 2016 г.
* Genuine European Cave Lion Skull Архивирано на 9 март 2008 г.
* Natur News
**Црквата Санта Марија дела Виторија** (италијански :*Chiesa di Santa Maria della Vittoria*) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Самата изградба на црквата била во текот на 1605 година, и била посветена на Апостол Павле, но по Битката на Бела гора во 1620 година и победата на пред сè католичката лига црквата била применувана во Богородица Марија.

Наводи
------

1. ↑  Список на цркви во Рим

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 138705223
* LCCN: no2001080501
* GND: 4505884-2

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Војска на Виртемберг** или **Виртембершка војска** (германски: *Württembergische Armee*) — воен ентитет кој служел како војска на Кралството Виртемберг.

Војската на Виртемберг ги имала своите постојани почетоци во Вестфалскиот мир што следел по Триесетгодишната војна, која им дозволило на државите од Светото Царство на Германскиот Народ да имаат постојани војски. Овие трупи, особено во 18 век, понекогаш биле користени во т.н. „војничка трговија" (soldatenhandel; золдатенхандел) и позајмувани на странските сили; Оваа практика често била критикувана како облик на платеничка служба.

Историја
--------

Кога била основана Германската царска армија, околу јадрото на пруската армија во 1871 година, војската на Виртемберг останала независен контингент исто како Баварската армија и Кралската саксонска армија. Била распуштена во XIII (Кралски Виртембершки) корпус до 1918 година, главно составен од 26. и 27. пешадиска дивизија и 26. змејски полк.

Поврзано
--------

* Историја на Виртемберг
* Кралство Виртемберг

Наводи
------

1. ↑  „Kavallerieregiment18.de".
**Бригада Калмиус** (руски: *Бригада «Кальмиус»*) — воена единица на Донечка Народна Република, дејствува во рамките на Обединетите вооружени сили на Новоросија. Медиумите често го нарекуваат баталјон за специјална намена. Од јуни 2015 Константин Кузмин командувал со единицата. Името на единицата доаѓа од истоимената река, една од најголемите реки во Донбас. На 16 февруари 2015 година, баталјонот Калмиус бил вклучен во листата на санкции на Европската унија и на Канада, а подоцна била санкциониран од владите на Норвешка и Швајцарија .

Историја
--------

Баталјонот Калмиус бил формиран на 21 јуни 2014 година. Поранешни рудари го сочинувало јадрото на баталјонот, оригиналната сила била околу петстотини луѓе. Првиот командант бил Федор Березин, кој подоцна станал заменик на Игор Гиркин.

Огненото крштевање на баталјонот се случил на 26-27 јуни 2014 година во Донецк, кога учествувал во напад врз внатрешните трупи на Украина, кој завршил без жртви. Во јули, баталјонот бил вклучен во борбите во близина на Донецк. Во август, баталјонот заробил 13 украински офицери, вклучително и еден полковник. Во јануари 2015 година, баталјонот Калмиус учествувал во битките околу Дебалцево.

Наводи
------

1. ↑  „Артиллерия Новороссии пополнилась батареей тяжелых гаубиц" (руски). 22 October 2014. Посетено на 25 February 2015.
2. ↑  „Оперативная информация от спецподразделения "Кальмиус"" (руски). Архивирано од изворникот на 11 October 2014. Посетено на 25 February 2015.
3. ↑  „COUNCIL DECISION (CFSP) 2015/241 of 9 February 2015 amending Decision 2014/145/CFSP concerning restrictive measures in respect of actions undermining or threatening the territorial integrity, sovereignty and independence of Ukraine". *EUR-Lex*. Посетено на 25 February 2015.
4. ↑  Barutciski, Milos (18 February 2015). „Canada Imposes Additional Sanctions, Including Against Rosneft". *Bennet Jones Thought Network*. Посетено на 26 February 2015.
5. ↑  „Forskrift om endring i forskrift om restriktive tiltak vedrørende handlinger som undergraver eller truer Ukrainas territorielle integritet, suverenitet, uavhengighet og stabilitet - Lovdata". *lovdata.no*. Посетено на 2022-07-05.
6. ↑  „Situation en Ukraine: le Conseil fédéral complète les mesures visant à empêcher le contournement de sanctions". *www.admin.ch*. Посетено на 2022-07-05.
**Кирил Жерновски** (роден на 21 октомври 1897

 година во Дебар - починал на 28 декември 1972

 година во Скопје) — македонски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет во Скопје во периодот од 1961 до неговото пензионирање во 1967 година по предметите Фундирање, Геомеханика и Организација на градежните работи

Животопис
---------

Жерновски е еден од основачите на Техничкиот факултет во Скопје. Студирал во Софија, во Грац и во Загреб, каде што дипломирал на Техничкиот факултет. Пред Втората светска војна водел приватно проектантско биро, преку кое реализирал многубројни објекти, а бил и претседател на Инженерската комора на Скопје (1937–41). Потоа станал заменик-градоначалник на Скопје во периодот од јули 1941 до почетокот на 1943 година, во времето кога Скопје било под бугарска окупација. Жерновски бил делегат Второто заседание на АСНОМ.

Учествувал во НОБ, а по Ослободувањето бил директор на Скопската дирекција на железниците, на „*Пробиро*" и помошник министер за градежништво (1947–49), по што работел на новооснованиот Технички факултет, на кој бил и декан (1950–52). Бил член на списанието „Луч". Силно влијаел врз повоениот развој на македонското градежништво, посебно на полето на изградба на инженерски објекти, особено хидротехнички и транспортни.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Жерновски*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 542–543. Text "series
" ignored (help)
2. ↑  Българското управление във Вардарска Македония (1941-1944). София, 2011, 412-435.
3. ↑  Служебен вестник издаван от АСНОМ, стр. 49
4. ↑  Църнушанов, Коста. Македонизмът и съпротивата на Македония срещу него. Университетско издателство „Св. Климент Охридски", София, 1992, стр. 152.
**Антони Ревејер** (роден на 10 ноември 1979 година) — француски поранешен фудбалер, играч од одбраната.

Во својата кариера настапувал за пет екипи Рен, Валенсија (на заем една сезона), Олимпик Лион, Наполи и Сандерленд.

Технички одлики
---------------

Тој може да игра на двете страни во одбраната; лево и десно. Исто така тој може да игра и офанзивно по страничните позиции доколку тимскиот стил тоа го дозволува.

Кариера
-------

Ревејер го направил своето деби во Лига 1 на 3 февруари 1998 година играјќи за Рен. Откако минал шест години со Рен, во зимата 2003 година тој се преселил во шпанскиот состав Валенсија. По половина сезона таму, Ревејер се вратил во неговата родна земја потпишувајќи за тогашниот шампион на Франција Олимпик Лион. По неговото потпишување, Лион освоил 5 Лига 1 наслови.

Титули
------

### Клупски

#### Франција Олимпик Лион

* **Лига 1** (7) : 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08.
* **Куп на Франција** (1) : 2007-08, 2011-12.
* **Француски Суперкуп** (5) : 2003, 2004, 2005, 2006, 2007.

Надворешни врски
----------------

* Антони Ревејер на transfermarkt
**Квадрилион** - природен број чија вредност е 10 24 (1 000 000 000 000 000 000 000 000) според долгата скала, или илјада трилијарди (10Предлошка:3 × 10 21), милион трилиони (10Предлошка:6 × 10 18 ) или (10 6 )4 (еден милион на четврти степен, па оттука и поимот). Илјада квадрилиони вредат квадрилијарда.

Претставката што одговара на овој број во Меѓународниот систем на единици (SI) е јота, со симбол Y.

На кратката скала, вредноста на еден квадрилион е 10 15 (1 000 000 000 000 000), што е еднакво на билијарда на долгата скала.

Во физиката, во англосаксонскиот систем, квадрилионот, е единица за мерење на енергија во вредност од 10 15 BTU, или 1 (петабританска топлинска единица), или 1,056  (ексаџул) = 1,056 × 

**Квадрилионити** е реципрочна вредноста на квадрилион: 10 на долга скала, 10 на кратка скала.

Наводи
------

Поврзано
--------

* 
* Долги и кратки скали
***Пеколот нема граници*** (шпански: ***El lugar sin límites*** , „Место без граници") бил роман од 1966 година напишан од Чилеанецот Хосе Доносо. Романот бил сместен јужно од главниот град на Чиле, Сантјаго, во мало гратче во близи на регионалниот центар Талка. Ја раскажувал приказната за бордело и детално го прикажувал начинот на живот на проститутките. Главниот лик била Мануела, трансродовата жена која го поседувала борделото. Воведени биле голем број други незаборавни ликови. Романот бил добро прифатен, а самиот Доносо го сметал за негово најдобро дело: „најсовршено, со најмалку грешки, најкомплетно".

Наслов
------

Насловот *Пеколот нема граници* се однесувал на репликата во драмата на Марлоу Доктор Фаустус, каде ликот Мефистофилис вели:

*Пеколот нема граници*, ниту е ограничен
На едно место; зашто таму каде што сме е пеколот,
И каде е пеколот, таму мора да бидеме и ние.
- *Доктор Фауст*, чин II, сцена I, ред 118

Филмска адаптација
------------------

Во 1978 година, книгата била снимена во истоимениот филм.

Достапни се изданија
--------------------

* Карлос Фуентес / Хосе Доносо / Северо Сардуј (1972). *Троен крст: Свето место / Пеколот нема граници / Од Куба со песна*, Датон.
*. Транс. Сузан Џил Дивајн.
*. Транс. Сузан Џил Дивајн.

Белешки
-------

1. ↑  Cited in Selena Millares' "Introducción" to the Cátedra edition of the novel, p. 56, n. 70.
Литоринско Море околу 7000 години п.с.
**Литоринско Море** — геолошка фаза на соленкастата вода на Балтичкото Море, која постоела околу 7500 – 4000 п.с. и следела по Мастоглоското Море, преодна фаза на Анкилуското Езеро.

Овој стадиум и облик на водното тело е именуван по морскиот полжав *Littorina littorea*, мал мекотел кој преовладувал во водите, што укажува на неговата соленост.

Престапот на Балтикот околу 4500 п.с. ја проширил неговата океанска врска, овозможувајќи му да го достигне врвот на соленоста за време на потоплиот атлантски период на европската климатологија. На овој врв, морето имало двојно поголем волумен на вода и покривала 26,5% повеќе копно отколку денес. Како што завршувал периодот, се појавиле одликите на современиот брег, вклучувајќи лагуни и дини. Забележителни исклучоци вклучуваале стрмни тераси како што е Ересунд каде што повлекувањето на морското ниво изложило помалку суво копно.

Во текот на тој период, умерените листопадни шуми растеле на север за да го покријат приморскиот брег.

Библиографија
-------------

* Wefer, Gerold (2002). *Climate Development and History of the North Atlantic Realm*. Springer. стр. 217–219. ISBN 3-540-43201-9.
***Женската носија***

Во планинскиот предел Пијанец кој го опфаќа и рударскиот регион Саса, во женската носија, оформена со едноставни облеки во смирени темни тонови, врз кошулата која на градниот дел има огрље, се носи саја сосема поинаква по материјал, крој и украсување од истоимените облеки во пределите на Западна Македонија. Сајата во овој предел е долга црна горна облека, со долги ракави, која сосема ја покрива кошулата, а е направена од тенка волнена ткаенина, означена исто така со називот саја. Аплицираните гајтани и бикме на градите и ракавите ја украсуваат оваа облека од составот на женската носија. И во овој предел се носи црно волнено џубе, како празнична и невестинска облека. Се опашуваат со ткаен појас и скутина фута, фута - литарка. 

***Машката носија***

Мажите во пределот Пијанец и рударскиот предел околу с. Саса носеле бела платнена **кошула** со црни „кенари" по ширината на платното, долга до над колената и над неа се носело **елек** „џелепка" од пругаста алаџа, со црни, зелени, темно бордо и црвени пруги.

Половината се опашувала со волнен **појас**, кој бил или ткаен во каро-комбинации на црвена основа, или со прави шари на на црна основа за постарите мажи. На нозете се носеле кафеави/црни шајачки **потури**, припиени за нозете и украсени со црни гајтани. На нозете носеле бели волнени **чорапи**, а на главата се носела **шубара** од јагнешка кожа носена и во најжешките летни месеци.

Наводи
------

1. ↑  „Етнолошко Поднебје на Македонија - Народни носии во Средна и Источна Македонија".
2. ↑  „Македонски Народни Носии I - Ѓорѓи Здравев (стр. 161)".

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонски народни носии |
| --- |
|  |
| Мијачко-дебарски носии | Мала и Долна Река • Мавровско Поле и Горна Река • Дебарско Поле • Голо Брдо • Дебарски Дримкол | Детал од народна носија |
|  |
| Брсјачки носии | Мариово • Малесија • Струшки Дримкол • Прилепско-Битолско Поле • Кичевија, Порече и Железник (Демир Хисар) • Горна Преспа • Горни битолски села • Бабуна (Азот, Клепа) |
|  |
| Јужномакедонски носии | Леринско Поле • Леринска Река • Костурско • Бојмија • Долна Преспа • Солунско Поле |
|  |
| Струмско-местански носии | Радовишко и Струмичко Поле • Банско • Драма |
|  |
| Шопски носии | Славиште (источен дел) • Дурачка Река • Пијанец • Радовишки Шоплук • Малешево • |

 |

 Горноџумајско поле

| group6 = Горновардарски носии
| list6 =
Кумановско • Скопска Котлина (Скопска Блатија и Скопска Црна Гора) • Полог (Горни Полог, Долни Полог, села под Сува Гора) • Овче Поле
}}
**Дисилица** или **Добринишка Река** (бугарски: *Дисилица*, *Добринищка река*) — река во Разлошко (Општина Банско), Пиринска Македонија, десна притока на Места. Минува низ гратчето Добриништа (Добриниште) и има должина од 21 км.

Реката извира од Дисиличкото Езеро на надморска височина од 2.367 м, сместено во Полежанскиот Цирк на планината Пирин. По 10 км ја прима главната притока Плешка Река (на 1.148 м.н.в.), која пак настанува од Плешкото езеро (на 2.308 м.н.в.) во Плешкиот Цирк.

Двете реки течат во правец север-североисток, во длабоки и пошумени долини. По нивното соединување, долината го запазува својот изглед сè до гратчето Добриништа. Реката поминува низ источниот дел на градот, свртува на исток и повторно, во должина од 5 км, тече во длабока долина. Завршува како десна притока на Места, веднаш до мостот кој води кон с. Елешница.

Сливот на реката зафаќа 57 км2, што претставува 1,65 % од вкупниот слив на Места.

Во североисточниот крај на Добриништа реката Дисилица ја прима и левата притока Буковец.

Единственото населено место по течението на реката е гратчето Добриништа. Во средното течение, крај реката е сместен планинарскиот дом „Гоце Делчев".

Мал дел од водите на Дисилица во долното течение се користат за наводнување.

По долината во најдолното течение минува потег (4,4 км) на патот од Добриништа до излезот за с. Елешница, кој е дел од државниот пат II-19: Симитли – Неврокоп (Г. Делчев) – ГП „Либјахово" за Драмско, Егејска Македонија.

Главни притоки: → лева, ← десна:

* → Плешка Река
* → Плешиво Езеро
* → Буковец

Карта
-----

* Лист од карта K-34-84. Размер: 1 : 100 000

Поврзано
--------

* Добриништа
* Разлог (област)

Наводи
------

1. 1 2 3  *Енциклопедия „Пирински край", том 1*. Благоевград: Редакция „Енциклопедия". 1995. стр. 273. ISBN 954-90006-1-3.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Мичев, Н и Ц. Михайлов, И. Вапцаров и Св. Кираджиев (1980). *Географски речник на България*. София. стр. 171.
Координати: 2°45′N 102°15′E﻿ / ﻿2.750° СГШ; 102.250° ИГД﻿ / 2.750; 102.250

**Негери Сембилан** (исто и **Негри Сембилан**, јави: نڬري سمبيلن), е држава во Малезија. Се наоѓа на западниот брег на Пенинсулар Малезија, јужно од Куала Лумпур и се граничи со Селангор на север, Паханг на исток Џохор и Малака на југ. Главен град е Серембан. Кралска престолнина е Сери Менанти во Дистриктот Куала Пилах.

Потекло на поимот
-----------------

Името *Негери Сембилан* *(Negeri Sembilan)* во буквален превод од малајски значи „држава од девет". Се смета дека името е развиено од деветте дистрикти или *nagari* (сега познати како *luak*) кои биле населени од народот Минангкабау кои потекнуваат од Западна Суматра (сега дел од Индонезија). Арапскиот назив на Негери Сембилан е ***Darul Khusus*** ("Посебното живеалиште").

Демографија
-----------

Етничкиот состав на населението во 2005 изнесувало: Малајци (497.896 или 54,96%), Кинези (220.141 или 24,3%), Индијци (137.588 или 15,18%), други (50.267 или 5,54%).

Надворешни врски
----------------

* Портал на локалната управа Архивирано на 9 февруари 2008 г.

Палатата *Истана Сери Мананти*
Нилаи

| Држави и федерални територии на **Малезија** | Bandera de Malàisia |
| --- | --- |
| **Држави:**  Кедах |  Келантан |  Малака |  Негери Сембилан |  Паханг |  Перак |  Пенанг |  Перлис |  Сабах |  Саравак |  Селангор |  Теренгану |  Џохор |
|  **Федерални територии:**  Куала Лумпур |  Лабуан |  Путраџаја |

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 143074446
* LCCN: n81035864
* ISNI: 0000 0004 4667 5601
* GND: 4288695-8
* BNF: cb119860139 (податоци)

 |

 |
Задна рачка на шипка за повлекување
**Задната рачка** е статичко држење кое се изведува на прстените или на лентата за повлекување. Задната рачка е оценета како вештина со вредност „А" во Кодексот на поени, на скалата од А до Ф, а Ф е најтешка.

Задната рачка се изведува со спуштање од превртена закачалка додека телото на гимнастичарот треба да биде паралелно со земјата и свртено кон подот.

Изведувањето на задна рачка бара висок степен на сила во грбот и мусклулите бицепс, мора да се генерира многу напнатост во јадрото за да остане хоризонтално .

Прогресии на рачката на грбот

Клучот за задната рачка е напнатоста на телото. Држете ги мускулите затегнати и ангажирани, затегнувањето на мускулите на грбот и рацете заедно е неопходно.

Следниве вежби за прогресија се препорачуваат за да се изгради потребната сила за рачката на грбот -

Измазнете - вежбањето на кожата во положбата на мачка ќе ви помогне да изградите основна сила за превртеното висење.
Рачката за наведнување наназад - тренирајте ја завитканата рачка за грб (колена до гради) за да отстраните дел од тежината од вештината и да ја олесните.

Рачка за грб со една нога - кога вашата подвиткана рачка ќе напредне, обидете се да тренирате со едната нога испружена во исто време. Како што стекнувате сила, почнете полека да ги продолжувате двете нозе додека не ја достигнете целосната рачка на грбот.

Поврзано
--------

* Предна рачка
* Планче (вежба)
* Човечко знаме

Надворешни врски
----------------

* Прогресии на рачката на грбот
* Упатство за крајна рачка за грб
* Упатство за рачка за назад

1. ↑
Лого викај ме со твоето име
 ***Викај ме со твоето име*** ( италијански: *Chiamami col tuo nome*) е романтичен драмски филм од 2017 година режиран од Лука Гвадањино. Сценариото е на Џејмс Ајвори, кој е исто копродуцент, и темели на истоименованиот роман од 2007 г. на Андре Асиман. Филмот е трет и последен дел во тематската трилогија „Копнеж" (анг. "Desire") на Гвадањино, по "Јас сум љубов" од 2009 г. и "Поголема сплетка" од 2015 г.

Лука Гвадањино на Берлинале 2017 година.
Дејството во филмот се одвива во 1983 г. во северна Италија и претставува сензуална и трансцендентна приказна за прва љубов меѓу 17-годишниот Елио Перлман и 24-годишниот Оливер, помошник на таткото на Елио. Главните улоги ги толкуваат Тимоти Шаламе, Арми Хамер, Мајкл Стулбарг и Амира Казар.

Филмот е добитник на Оскар за најдобро адаптирано сценарио и е номиниран во три други категории.

Приказна
--------

24-годишниот американски студент Оливер е на летна пракса во северноиталијанската вила на својот професор по археологија, проф. Перлман. Во куќата на Перлманови владее идила - тие се семејство од соништата - високообразовани убави луѓе кои зборуваат слободно за филозофија, историја, лингвистика и се бакнуваат и прегрнуваат по ходниците на куќата секој пат кога ќе минат еден крај друг. Синот на професорот, Елио е 17-годишно духовно и талентирано момче: своите денови ги минува изучувајќи класична музика, читајќи книги, возејќи велосипед и излегувајќи навечер.

Филмот започнува директно со заплетот: пристигнувањето на Оливер. Тој е впечатливо убав и самоуверен. Старите Грци ваквата појава ја именуваат - калокагатија: кога визуалната и моралната убавина се во апсолутна хармонија. Во првите минути на филмот Оливер е предмет на обожавање од страна на секој од главните ликовите.

Главни ликови
-------------

Реакцја на публиката
--------------------

На својата премиера на филмскиот фестивал Санденс на 22 јануари 2017, после завршувањето добива десет минутни овации, кои се искажуваат за најдолги во историјата на фестивалот. Во мрежното место, Rotten Tomatoes, филмот добива оценка од 95% заснована на 345 прегледи.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------
Идол на Божицата-мајка (Големата мајка) од неолитската населба Тумба во Маџари.
**Велушко-породинска култура** (или **Велуша-Породин**) — археолошка култура во Македонија од неолитско време. Настанала околу 5500 г. п.н.е. и се состои од 4 фази (Велуша-Породин I до IV). Името на културата доаѓа од две важни наоѓалишта — Велушката и Породинската Тумба, сместени во поречието на Црна Река.

Реконструираната населба Тумба во скопско Маџари е направена врз основа на археолошките остатоци на тој терен, по урнек на културите Анзабегово-Вршник и Велуша-Породин.

Живеалиштата од Велушко-породинската култура се четириаголни во основа. Ѕидовите се од керпич, а подот е покриен со глина. Од културата се пронајдени помал број орудија, изработени од коска, и сосем малку од камен. Погребните обреди се многу слабо проучени. Керамиката има претежно топчест облик со издолжено грло, обоена црвено и украсена со триаголни мотиви од бела боја. Од оваа култура се присутни и статуетки на Божицата мајка. Велушко-породинската култура е карактеристична по изработката на различни фигурки со издолжени вратови, понекогаш во седната положба.

Фазата I се одликува со садови на ногаркии украси во облик на бројот „3", кои се среќаваат и во фазата II. Работиве и круговите им се својствени на фазите III и IV. Фазата IV се одликува со глинени мотиви, залепени на ѕидовите. Ликовите на Божицата-мајка често се изработувале во фазата III.

Поврзано
--------

* Анзабеговско-вршничка култура

Наводи
------

1. 1 2 3  Boardman, John (1982). *The Cambridge ancient history: The prehistory of the Balkans; and the Middle East and the Aegean world, tenth to eighth centuries B.C. Tome 3, Partie 1*. Cambridge University Press. стр. 89–90. no-break space character во `|pages=` во положба 3 (help)
2. ↑  „Археолошки локалитет Тумба Маџари". Тумба Маџари. Архивирано од изворникот на 2020-07-01. Посетено на 2020-12-24. Занемарен непознатиот параметар `|access=` (се препорачува `|access-date=`) (help); Недостасува права црта во: `|access=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Здравковски, Драгиша (2006). „Култот на Големата Мајка во неолитот на Македонија" (PDF). *Folia archaeologica Balkanica*. **I**: 55–61.
Поглед Ченгино Кале од граничната бразда на југ.
**Ченгино Кале** (**Калето**) или **Моравски Врв** — врв на Малешевските Планини на границата Република Македонија и Пиринска Македонија, денес во Бугарија. Се смета за најисточна точка во Република Македонија. Познато е како место од каде што извира реката Брегалница — втора река по големина во земјата.

Се издигнува на главното планинско било, на југоисток од врвот Погледец; на исток од него се одделува Моравски Рид, на југоисток е Каменички Рид. Се наоѓа на 1.710 метри надморска височина. Врвот е заоблен. Северните делови се спуштаат стрмно кон долината на Стара Река, додека југоисточниот и јужниот дел се пониски. Источните делови на Ченгино Кале водат кон Добромирска Река и Сливничка Река. Почвата е планинско-ливадска. Билото има високопланинска тревна растителност, додека северните и јужните делови изобилуваат со букови и иглолисни дрвја.

Наводи
------

1. ↑  „Студија за геодиверзитетот и геонаследството на Република Македонија и другите компоненти на природата (биолошка и пределска разновидност)" (PDF). Скопје: Министерство за животна средина и просторно планирање. 2016. стр. 110. Посетено на 16 јануари 2024.

Координати: 41°43′15″N 23°1′58″E﻿ / ﻿41.72083° СГШ; 23.03278° ИГД﻿ / 41.72083; 23.03278
Гарити во 1973 година.
**Џоан Тереза Гарити** (1940 - 30 јануари 2022 година)  била американска авторка, најпозната како авторка на Сензуалната жена.

Позадина и образование
----------------------

Гарити била израсната во Лис Самит, Мисури, и студирала на колеџот Палм Бич Јуниор во Флорида. Таа работела во персоналот на издавачот Лајл Стјуарт и објавила книга за шопинг во Њујорк.

Кариера
-------

Во 1969 година, ја објавила книгата *„Сензуалната жена* со псевдонимот „Ј", со поднаслов „првата книга за жената која копнее да биде жена". Била објавен и како *„Патот да се стане сензуална жена"*. Книгата поминала осум недели на бр. 1 на листата на бестселери на *Њујорк Тајмс* и речиси една година на листата во целина. Во подоцнежните изданија го користела името Тери Гарити. Во 1969 година е направен говорен албум, врз основа на книгата, наречен *Ј - Начин да се стане Сензуална Жена* (англиски: *J – The Way to Become A Sensuous Woman)*.

Во 1977 година, таа го објавила *„Тотално Сакање: како да сакаш и да бидеш сакан до крајот на животот"*, а во 1984 година, книгата *„Приказна на „J": авторката на Сензуалната Жена" ја раскажува горчливата цена на нејзиниот луд успех*, со нејзиниот брат Џон Гарити како соавтор. Во оваа книга таа и нејзиниот брат разговараат за тоа како се справила со биполарното растројство.

Наводи
------

1. ↑  „SAG-AFTRA - Spring 2022". *digital.copcomm.com*. Посетено на 2022-05-19.
2. ↑  Kansas City, MO Library bio Архивирано на 10 март 2007 г.
3. ↑  John Bear, *The No. 1 New York Times Best Seller: intriguing facts about the 484 books that have been #1 New York Times bestsellers since the first list, 50 years ago*, Berkeley: Ten Speed Press, 1992
4. ↑  Voxpop, "J – The Way To Become A Sensuous Woman" (LP) Архивирано на 11 март 2007 г.
5. ↑  Hyp Records, "The Amorous Arts"
6. ↑  John Garrity, "Teeing Off: The Wrong Diagnosis? Sports Illustrated/CNN, September 2, 1998

Понатамошно читање
------------------

* Бил Алтхаус, „Ставајќи го „Ј" зад неа: за Тери Гарити, успехот беше речиси фатален", *магазин Канзас Сити*, октомври 1984 година

Надворешни врски
----------------

* Портрет на Тери [Џоан Тереза] Гарити во разиграна поза, 1973 година. Фотографска архива на Лос Анџелес Тајмс (колекција 1429). Библиотека на специјални збирки UCLA, библиотека за истражувања Чарлс Е. Јанг, Универзитет во Калифорнија, Лос Анџелес.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 45619725
* LCCN: n50016979
* ISNI: 0000 0004 3482 2942
* SUDOC: 114950997
* BNF: cb12432236s (податоци)
* BNE: XX944306

 |

 |
| Волчјак |
| --- |
| Поглед од север на највисоката кота на Волјчак |
| Висина | &100000000000011590000001.159 м |
| Место | Македонија Македонија |
| Венец | Серта |
| Прво освојување | непознато |
| Најлесна патека | дрварски пат од с.Лубница |

**Волчјак** (на месен говор *В'чјак* или *В'лчак*) — највисок врв и гребен на планината Серта во источниот дел на Македонија, помеѓу Повардарието и областа Лакавичко во Радовишко. Неговата надморска височина изнесува 1159 метри. Сместен е на истоимениот издолжен планински гребен со меридијански правец на протегање север - југ во средишниот дел на планината Серта (Конечка Планина). Поточно, сместен е во средишниот дел на раздробеното планинско било, со неопределен срт, југозападно од радовишкото село Конче и на север од течението на Вардар во Демиркаписката Клисура Од врвот се пружа извонредна глетка на целата планина Серта, долината на Вардар со клисурата и гратчето Демир Капија и планината Кожуф на запад, Гевгелиско-валандовската котлина на југ, планината Пирин на исток и планините Клепа и Мокра на север. На самиот планински гребен има присуство на доста волци и друг дивеч, поради што најверојатно го добил и името. Источната падина на Волчјак кон Радовишко е обрасната со букова шума, но е многу обесшумена и опустошена од дрвосеча.

Галерија
--------

* Врвот Волчјак на сртот на СертаВрвот Волчјак на сртот на Серта
* Највисокиот врв и гребенот Волчјак во средишниот дел на СертаНајвисокиот врв и гребенот Волчјак во средишниот дел на Серта
* Врвот ВолчјакВрвот Волчјак
* Источната падина на гребенот и врвот ВолчјакИсточната падина на гребенот и врвот Волчјак

Наводи
------

1. ↑  „Студија за геодиверзитетот и геонаследството на Република Македонија и другите компоненти на природата (биолошка и пределска разновидност)" (PDF). Скопје: Министерство за животна средина и просторно планирање. 2016. стр. 119. Посетено на 16 јануари 2024.
2. ↑  Шаревски, Марио (2018). *„Планинарски предизвик 12 Врвови" (брошура)*. Алгасан, ПД „Трансверзалец", Единствена Македонија. стр. 6.
|  |
| --- |
|  **Свети Димитриј** |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Бистричка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°01′20.6″N 21°17′02.6″E﻿ / ﻿41.022389° СГШ; 21.284056° ИГД﻿ / 41.022389; 21.284056Координати: 41°01′20.6″N 21°17′02.6″E﻿ / ﻿41.022389° СГШ; 21.284056° ИГД﻿ / 41.022389; 21.284056 |
| **Место** | Лажец |
|  **Општина** | Битола |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Димитрија Солунски |
|  **Завршено** | 1861 |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | трикорабна базилика |
| **Стил** | преродбенички |
|

**Св. Димитриј** — црква во битолското село Лажец, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, на извесно растојание североисточно од селото. Според натписот над влезот, изградена е во 1861 година, а обновена во 1996 година. Претставува голема трикорабна базилика со затворен трем на западната и јужната страна кој има заеднички покрив. Над западниот дел има камбанарија.

За време на Првата светска војна, бугарската војска во црковниот двор го погребала нивниот потпоручник Фердинанд Доротоев (Доротеев) Попов, загинат на 6 октомври 1916 г. во преспанското село Р’мби.

Поврзано
--------

* Бистричка парохија
* Битолско архијерејско намесништво

Наводи
------

1. ↑  „Лажец". Мој Роден Крај. Архивирано од изворникот на 2018-07-30. Посетено на 30 јули 2018.
2. ↑  ДВИА, ф. 39, оп. 1, а.е. 446, л. 2, 3; а.е. 279, л. 76
**Велимир Прелиќ** (српски: *Велимир Прелић*; Сеница, Србија, 1884 — Скопје, 16 јануари 1928) — српски полициски началник во Скопје за време на окупацијата на вардарскиот дел на Македонија од страна на Србија.

Животопис
---------

*Крвав атентат на Велимир Прелиќ*, весник Политика од 14 јануари 1928
По негова наредба голем број противници на српската окупаторска и асимилаторска политика во тоа време како и голем број членови или осомничени за поврзаност со тогашното ВМРО биле убивани или жестоко измачувани со стегање на главите, тегнење на рацете, па дури и живи закопувани.

Прелиќ бил голем противник и на тогашното ВМРО раководено од Ванчо Михајлов, поради што оваа организација донела едногласна пресуда за ликвидација на Прелиќ како и некои други српски чиновници од скопскиот реон на тогаш од Србите окупирана и нарекувана Вардарска Бановина, т.е. Вардарска Македонија. Иако Прелиќ дознал за смртната пресуда донесена за него, сепак тој не ги сфатил сериозно тие закани. Но, на 13 јануари 1928 година во центарот на Скопје Велимир Прелиќ бил тешко ранет со неколку истрели од пиштол од страна на тетовчанката Мара Бунева која што ја извршила пресудата. По самиот чин, Мара Бунева се самоубила, а Прелиќ починал по три дена.
Поглед кон џамијата Ортаќој, која се наоѓа на Босфорот
Џамијата и Босфорскиот мост
Палатата Есма Султана е поранешна кралска резиденција. Овој објект бил изграден во времето на султан Абдул Азис (1830-1876) во 1875 до година и посветен на неговата ќерка Есма Султана.
**Ортаќој** (турски: *Ortaköy*) е округ којшто се наоѓа во Истанбул, Турција. Во минатот Ортаќој било село, оддалечено на само неколку километри од градот. Административно, округот се наоѓа во Бешикташ, односно на европската страна од градот. Покрај Ортаќој минува Босфорскиот мост.

Денеска, Ортаќој е место односно дом за голем број на етнички грци, ерменци, евреи и Турци. Ортаќој е позната туристичка атракција по своите уметнички галерии, барови, ресторани итн. Овде се наоѓа познатата Џамија Ортаќој, која е сместена на самиот брег на Босфорот. Освен џамијата, познати објекти во Ортаќој се и:

* Училиште Кабаташ Еркек
* Универзитет Галатасарај
* Палата Чираган
* Палата Есма Султана

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ортаќој" на Ризницата ? |

* Портал за Ортаќој[*мртва врска*] (турски)
* Универзитетот Галатасарај во Ортаќој
* Високото училиште Кабаташ во Ортаќој Архивирано на 2 април 2012 г. (турски)
* Хотелот Чираган палас
* Реина, ноќен клуб во Ортаќој
* „Анжелик" , ноќен клуб во Ортаќој Архивирано на 12 јули 2009 г.
* *Sortie*, ноќен клуб во Ортаќој
* *Fashion TV*:, ноќен клуб во Ортаќој
* Ресторан Феире во Ортаќој Архивирано на 22 август 2008 г.
* Слики од Ортаќој со објаснување
* Галатасарај Архивирано на 7 ноември 2018 г.
* Истанбул 2010: Европска престолнина на културата Архивирано на 13 јуни 2009 г.
* Панорами од Ортаќој

Наводи
------

1. ↑  „The Marmara Hotels: The Marmara Esma Sultan Events Venue". Архивирано од изворникот на 2012-04-21. Посетено на 2009-12-26.

 *Оваа статија поврзана со Истанбул е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

 *Оваа статија поврзана со Мраморниот регион во Турција е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**„Не врти се, сине"** (српскохрватски: *Ne okreći se sine*) - југословенски филм од 1956 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги толкуваат: Берт Сотлар, Златко Лукман, Радојко Јежиќ и Златко Мадуниќ.

Синопсис
--------

Партизанскиот илегалец, инженерот Невен Новак (го игра Сотлар) бега из возот со кој усташите ги превезуваат затворениците во логорот Јасеновац. По успешното бекство, тој се обидува да го спаси синот Зоран (го игра Лукман), кој се наоѓа во усташкиот детски дом во Загреб каде го индоктринираат со усташка и фашистичка идеологија. Кога Зоран дознава дека татко му е непријател на усташкиот режим, тој ја одбива неговата понуда да побегнат на партизанската територија. Така, Новак се соочува со отпорот на син му и со мрежата која ја плете полицијата околу него.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Не окрећи се сине (пристапено на 21.3.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Брест** или **Брес** — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во северниот дел на атарот на Сушица.

Географија
----------

Селото се наоѓало во јужното подножје на Огражден, во долина на 3 км северно од Сушица. Се делело на маала кои биле наречени според родовите.

Историја
--------

На крајот од XIX век Брест било село во Струмичката каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника" се вели дека во 1873 г. *Брес* (Bresse) било село со 8 домаќинства сочинети од 22 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика") од 1900 г. *Бресъ* имало 65 жители, сите Македонци христијани. Според Јован Трифуноски во 1901 г. во селото имало 12 македонски домаќинства, и на крајот од турското владеење било чифлик на Бекир-бег од Сушица. Поатаму Трифуноски наведува имиња на некои стопани од селото: Цветко, Ѓорѓи, Костадин, Тренчо и Велко.

На почетокот на XX век целото христијанско население на Брест било под врховенството на Бугарската егзаргхија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев (*La Macédoine et sa Population Chrétienne*) во 1905 г. во *Брез* (Brez) имало 48 Македонци, сите под егзархијата.

Според Трифуноски, поради убиство жителите на Брест се иселиле во Барбарево за да избегнат казна поради убиство кое се случило кај селото во 1901 г. Кога го посетил местото, тој нашол остатоци од куќи, селските гробишта и напуштен каменолом.

Атарот на напуштеното село е припоен кон оној на Сушица.

Наводи
------

1. ↑  „Пописна слика на населените места во Македонија, Попис 2021". *Државен завод за статистика*. Посетено на 22 декември 2022.
2. 1 2 3 4 5  Трифуноски, Јован Ф (1976). „Расељена села у Струмичкој котлини". *Гласник српског географског друштва*. **LVI** (2): 73.
3. ↑  *Македония и Одринско : Статистика на населението от 1873 г*. София: Македонски научен институт – София, Македонска библиотека № 33. 1995. стр. 188–189. ISBN 954-8187-21-3. no-break space character во `|pages=` во положба 4 (help)
4. 1 2  Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите се изјаснувале како Македонци.
5. ↑  Кѫнчовъ, Василъ (1900). *Македония. Етнография и статистика*. София: Българското книжовно дружество. стр. 161. ISBN 954430424X.
6. ↑  Brancoff, D. M (1905). *La Macédoine et sa Population Chrétienne : Avec deux cartes etnographiques* (PDF). Paris: Librarie Plon, Plon-Nourrit et Cie, Imprimeurs-Éditeurs. стр. 106–107.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населени места во Општина Ново Село |
| --- |
|  |
| 
* Бадолен
* Барбарево
* Борисово
* Дражево
* Зубово
* Колешино
* Мокриево
* Мокрино
* Ново Коњарево
* **Ново Село**
* Самоилово
* Смолари
* Старо Коњарево
* Стиник
* Сушица

 | Грбот на Општина Ново СелоГрбот на Општина Ново Село |
|  |
| Историски | 
* Брест

 |

 |
Стура КарлсеСтура Карлсе
**Стура Карлсе** е остров во близина на западниот брег на Готланд, Шведска; дел од Парохијата Екста. Претежно е познат по својот богат птичји свет со големи колонии од птичји свет и флора. Стура Карлсе е природен резерват, втор најстар во светот по националниот парк Јелоустоун.

Географија
----------

Стура Карлсе е мал шведски остров во Балтичкото Море, сместен околу 6 километри западно од островот Готланд. Има површина од околу 2,5 км2 и е до 52 метри висока. Поголемиот дел од островот се состои од варовничко плато, граничено со стрмни карпи долж брегот. Претежно е покриен со алвар, со многу грмушки од смрека и некои мали шуми со листопадни дрвја.

Птици и растенија
-----------------

Островот е претежно познат по својот богат птичји свет и флора. Има големи колонии на птичји свет (околу 7500 парови за размножување) и пингвини (4500 парови). Во пролет има извонреден број орхидеи, главно бозелови орхидеи со виолетова боја. Исто така, постојат неколку многу ретки растенија за Шведска како пролетен гороцвет, *Lactuca quercina*, *Asplenium scolopendrium* и *Corydalis gotlandica* (единственото ендемично растение на Готланд).

Историја
--------

Постојат докази дека Стура Карлсе била населена уште од камено време. За време на средниот век постоел каменолом за мермер, кој го дал материјалот за многу цркви на Готланд. Островот е природен резерват, а по Националниот парк Јелоустоун е најстарата воспоставена заштитена природна област во светот. Од мај до август има туристички бродови од селото Клинтехамн.

Светилникот Стура Карлсе е изграден во 1887 година. Во 1930-ти бил додадена куќа за чуварот на светилници, што резултирало со тоа што островот ги добил своите први постојани жители во модерното време. Од 1974 година, светилникот е автоматизиран и нема постојани жители на островот. Светилникот и опкружените згради сега се наведени.

Галерија
--------

* Стора Форвар,Стора Форвар,
* Стура Карлсе и Лила КарлсоСтура Карлсе и Лила Карлсо
* Пингвини на островотПингвини на островот

Надворешни врски
----------------

* 

* Стура Карлсе на Ризницата ?
**„Остров на кучињата"** (јапонски: 犬ヶ島) — јапонски анимиран филм од 2018 година во режија на Вес Андерсон (Wes Anderson), кој е автор и на сценариото. Раскажувач во филмот е Кортни Б. Венс (Courtney B. Vance), а гласовите ги позајмуваат: Брајан Кренстон (Bryan Cranston), Коју Ранкин (Koyu Rankin), Едвард Нортон (Edward Norton), Лив Шрајбер (Liev Schreiber), Бил Мареј (Bill Murray), Боб Балабан (Bob Balaban), Џеф Голдблум (Jeff Goldblum), Скарлет Јохансон (Scarlett Johansson), Куничи Номура (Kunichi Nomura) и Тилда Свинтон (Tilda Swinton). Филмот добил пофални критики, особено во поглед на анимацијата, сценариото, музиката и црниот хумор. Филмот бил прикажан на отворањето на 68. Берлински филмски фестивал, каде Андерсон ја освоил „Сребрената мечка" за најдобра режија. Исто така, филмот имал две номинации за наградата „Оскар": за најдобар анимиран филм и за најдобра музика.

Синопсис
--------

Дејствието на филмот се одвива во јапонскиот град Мегасаки чиј градоначалник, Кенџи Кобајаши, ги протерува сите кучиња на Островот на отпадот поради епидемијата на кучешки грип. Внукот на Кобајаши, Атари, тргнува во потрага по своето исчезнато куче Спотс со помош на група кучиња, предводени од кучето-скитник Поглавар...

Наводи
------

1. ↑  Otok pasa, američki film (пристапено на 1.1.2024)