**Мрежеста пеперуга** (*Araschnia levana*) е пеперутка од фамилијата шаренци.

Распостранетоста на пеперугата се протега од Шпанија преку Европа и исток преку Палеарктикот до Средна Азија и рускиот Далечен Исток до Кореја и Јапонија.

Распространетост во западна Европа
----------------------------------

И покрај привременото опаѓање во поединечни региони на Европа, има општ пораст и пораст во населените области повеќе од 100 години. Во Германија, пепрутката била само локално застапена до 1930-тите, од средината на векот веќе била широко распространета. Во втората половина на 20 век се проширила во Германија на север и запад низ Долна Саксонија и Северна Рајна-Вестфалија и Шлезвиг-Холштајн и Холандија до брегот на Северното Море. Веќе во 1881 година била присутна во Јитланд (Данска). Пепрутката пристигнала во Шведска во 1970-тите, а во 1973 година првпат била видена во Финска. *A. levana* бил пронајден на 30 мај 1973 година, во југоисточна Финска, во Лаурицала, од млад лепидоптер, г-дин Jouko E. Hokka. Примерокот бил првиот познат. Од 1983 година, пеперутката е застапена во Финска и оттогаш постојано ја зголемува својата површина.

Во Обединетото Кралство овој вид е многу редок но исто така имаше неколку неуспешни – а сега нелегални – обиди за внесување на овој вид во последните 100 години: во долината Вај во 1912 година, шумата Вајр во 1920-тите, Јужен Девон 1942, Ворчестер 1960-ти, Чешир 1970-ти, Јужен Мидлендс 1990-ти. Сите овие обиди не успеајле и јајца или ларви никогаш не биле забележани во дивината во ОК. (Според Законот за дивиот свет и село од 1981 година, сега е нелегално да се ослободуваат неавтохтони видови во дивината. )

 приказ според Сајц

Опис според Сајц
----------------

 Гасеница на обична коприва
*A. levana* L. (64d) има на црвеникаво окерно тло карактеристична шема на дамки, некои белузлави субапикални и дистомаргинални дамки на предното крило и ред сини шипки во близина на дисталната маргина на задното крило. Долната страна на предното крило во целина се согласува со горниот дел, но апикалната област носи виолетова прашина, бојата на земјата е побледа, а на клеточните точки има остро дефинирани бели линии; задното крило е во поголем дел црвено-кафеаво, во центарот носи бледа попречна лента која се шири позади, на места светлосни линии го минуваат крилото и има тапа виолетова размаска во дисталната област; маргината на двете крила носи тенки црни линии. Ова е првото потомство, кое лета рано на пролет (април-мај). Меѓу обичните форми повремено се појавуваат примероци во кои црните базални и крајбрежни ознаки се споени и двете крила се темна маргина, додека другите ознаки на крилата (во центарот) се сосема или речиси застарени, затоа овие области се речиси рамномерно црвени - кафеава. Ова е ab. *frivaldszkyi* Aigner. Летното потомство (јули до август), понекогаш и трето потомство (септември-октомври), е суштински различно, познато како ab. *prorsa* L. (64d). Црно, предното крило со бели дамки, задните со бела попречна лента; во поголем дел одоздола црвено-кафеава, со белузлави линии и ленти. На горната страна се појавуваат остатоци од црвеникаво жолти линии на дисталната маргина; примероците кај кои овие линии се отсутни или само на места благо назначени, додека белите ознаки се стеснети, се ab. *опскура* Фрухст. (64f). Ако белата ознака е стеснета на жолтеникава лента, или ако задното крило е целосно црно, името ab. *шулци* Пфицн. може да се вработат. Примероците кај кои горната страна е целосно без бели ленти, при што малите точки во дисталната област се присутни или отсутни, се именувани како ab. *вајсмани* Фиш. (вештачки произведен). Од друга страна индивидуите со ленти делумно жолтеникави и црвеникаво жолти дистални ознаки силно развиени може да се именуваат ab. *интермедијална* форма. ноем. (64г); не е ретка по природа, особено често во влажни и студени лета. Ја формира транзицијата кон ab. *porima* O. (64d) која е веќе толку многу изменета во насока на пружината што црвеникаво жолтата боја во дисталната област ја формира основната боја, лентите на *прорса*, сепак, се уште се видливи. Конечно, ab. *дилута* Спул. е вештачки произведена сорта која наликува на *порима*, но предното крило има архаичен нимфалидиски карактер во низата дамки кои потсетуваат на окелите пронајдени во Сатиридите. Сите овие форми се поврзани со интерградации, *а прорсата* се смета за понова форма, која може да се смени со примена на студ во *левана* (форма на предците), додека обратното не се случува. - Јајцето на видот е јајцевидно, срамнети со земја, ребрести, со зеленикава боја. Ларвата се храни со *Urtica dioica* gregariously; е црна или бледо кафеава со црни ленти, понекогаш со црвеникава странична линија, вооружена со кратки разгранети трње, кои се црни, понекогаш жолти. Пупа кафеава, забележана со црникави, проекциите на главата и грбот се тапи, понекогаш со метални дамки. Кученцето на последното потомство хибернира. Видот е дистрибуиран низ Средна и Источна Европа (освен Англија) на југ до Далмација, преку Ерменија, Сибир, Амурланд, Усури, Кореја до Јапонија (тука очигледно во 3 потомци), сортите се повторуваат на исток без да покажуваат никакви впечатливи или постојани разлики од оние на Западот.

Сезонски диморфизам
-------------------

Пеперутката е карактеристична по тоа што нејзините две годишни младенчиња изгледаат многу различно. Летното потомство е црно со бели ознаки, изгледа како минијатурна верзија на белиот адмирал и нема поголем дел од портокаловата боја на пролетното потомство на сликата.

Биологија
---------

Јајцата се вадат во долги конци, едно врз друго, на долната страна на растението на коприва. Се смета дека овие низи јајца ги имитираат цветовите на копривата, а со тоа ги избегнуваат грабливците. Ларвите се хранат регуларно и хибернираат како кукли. Пеперутката претпочита влажни живеалишта со боцкави коприви, бидејќи тие се наоѓаат во отворени шуми, на рабовите на шумите и преодни котлини. мора да се задоволат и потребите на гасениците за висока влажност и сенка, како и на молците за обилно цветни повеќегодишни растенија. Инсектот живее во рамната и ридска земја на низините и ретко се издига повеќе од 1000 метри.

Наводи
------

1. ↑  Stichel, H. in Seitz, A. ed. Band 1: Abt. 1, *Die Großschmetterlinge des palaearktischen Faunengebietes, Die palaearktischen Tagfalter*, 1909, 379 Seiten, mit 89 kolorierten Tafeln (3470 Figuren)*Оваа статија содржи текст од овој извор, кој е во јавна сопственост.*

* Asher, Jim; и др. (2001). *The Millennium Atlas of Butterflies in Britain and Ireland*. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-850565-5.