recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Александрув Кујавски** (полски: *Aleksandrów Pograniczny*) — град кој се наоѓа во Полска, во Кујавско-поморското Војводство. Градот се наоѓа на околу 18 километри југоисточно од Торуњ. Градот е седиште на Александрувскиот округ, како и на истоимената општина.

Историја
--------

Градот бил основан во 1862 година како погранична железничка станица на патот Кутно-Торуњ. Статус на град добил во 1879 година. До 1879 година градот се викал Тројанов, во периодот од 1879-1919 Александров Погранични, во периодот од 1939-1943 - Александрув.

Реони
-----

* Центрум
* Паркова 1
* Паркова 2
* Пијаски
* Халиново
* Полудние

Население
---------

| Население |
| --- |
| Година | Население |
| 2005 | 12.937 |
| 2010 | 12.775 |
| 2012 | 12,540 |
|

Економија
---------

Градот е седиште на металната индустрија, Освен тоа добро е развиена и полиграфската, прехранбената и дрвната индустрија.

Галерија
--------

* 
* 
* 
*

Надворешни врски
----------------

* 
*
**Афера „Големо уво"** — афера која избувнала во Македонија кон крајот на 2000 година, кога било откриено дека Министерство за внатрешни работи на Македонија прислушкувало стотици политичари, новинари и дипломати.

Тек
---

Аферата „Големо уво" започнала кога водачот на опозициската СДСМ, Бранко Црвенковски, на 17 јануари 2000 година на прес-конференција во седиштето на партијата обелоденел стенограми од разговори на политичари, новинари и дипломати кои биле прислушкувани. На 22 јануари, Основното јавно обвинителство испратило барање до Основниот суд Скопје 1, барајќи да се спроведат истражни мерки и сослушување на 70 сведоци. Обвинителот Марко Зврлевски во текот на спроведување на истрагата барал одговор од Бранко Црвенковски да каже кој му ги дал транскриптите, но тој одбил да одговори. Се смета дека материјалите на Црвенковски му биле дадени од страна на Зоран Верушевски, поранешен директор на Управата за безбедност и контраразузнавање.

Последици
---------

Вештачењето што било направено во 2001 година, покажало дека Министреството за внатрешни работи и Македонски телекомуникации имале соодветна опрема за прислушување.

Во 2003 година за аферата биле обвинети министерката за внатрешни работи Доста Димовска и началникот на управата за оперативна техника во МВР, Александар Цветков. Двајцата, скопското обвинителство ги товарело како нарачатели.

Аферата завршила кога претседателот Борис Трајковски ги аболицирал Доста Димовска и Александар Цветков. Поради незадоволство од исходот, дел од новинарите кои биле прислушкувани, ја тужеле Македонија и пред судот во Стразбур во 2006 година. Во 2013 година, 17 новинари го добиле случајот во судот во Стразбур.

Наводи
------

1. ↑  „Македонските новинари ја добија пресудата за „Големото уво"". Скопје: Неделник Република. 18 февруари 2013. Посетено на 23 декември 2016.[*мртва врска*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Политички афери во Република Македонија |
| --- |
|  |
| 
* Сина птица (1992)
* Големо уво (2000)

 |

 |
**Ашок Мурти** е српски стилист за гардероба, кој се смета за најпознатиот стилист за гардероба во земјата. 

Мурти почнал да црта на многу млада возраст, што набрзо го препознале неговиот дедо и неговите учители на училиште. Неговите учители решиле да го пријават во специјалното училиште за таленти во Шабац, каде што завршил основно и средно училиште.

Откако служел во југословенската војска, дошол во главниот град Белград, без поим дека ќе остане да живее таму  Мајката на Мурти е Србинка, додека татко му доаѓа од Индија. Тој се идентификува како Југословен.   Неговите родители биле пријатели на поранешната премиерка на Индија Индира Ганди.

Подоцна студирал архитектура и всушност работел како архитект до 1994 година Помеѓу 1994 и 2001 година работел како стилист за гардероба во Телевизија БК. Потоа работел за РТВ Пинк помеѓу 2001 и 2007 година. Денес, тој е хонорарен работник.

Наводи
------

1. 1 2  Ašok Murti (Ashok Murty), stilista - Ostao sam ovde iz inata (in Serbian). *eKapija*.
2. 1 2 3 4  Ostao sam ovde iz inata (in Serbian). Blic. *Žiža Antonijević; 23-03-2008*
3. ↑  Arhitekta sa stilom (in Serbian). Politika. *Dana Stanković; 13-06-2010*
**Астана арена** — фудбалски стадион во Нур-Султан, Казахстан. Стадионот има сместивост од 30,000 гледачи и има подвижен кров. Тој служи како национален стадион на Фудбалската репрезентација на Казахстан. Астана арена е втор најголем стадион во државата и бил изграден во периодот од 2006 до 2009 година за сума од 185 милиони долари, и официјално бил отворен на 3 јули 2009 година. На стадионот исто така своите домашни натпревари ги играат екипите на ФК Астана и ФК Бајтерек. Стадионот конкурирал да биде домаќин на натпревари од Европското првенство 2020.

Историја
--------

Изградбата на Астана арената започнала во 2006 година. Стадионот бил дизајниран од страна на водечката спортска архитектонска компанија Populous во соработка со Tabanlioglu Architects. Главен изведувач бил Sembol Construction. Стадионот бил отворен со натпреварот помеѓу Локомотив Астана и репрезентацијата на Казахстан под 21 година на 3 јули 2009 година. Натпреварот го судел познатиот италијански судија Пјерлуиџи Колина а почетокот на натпреварот силмболично го означил казахстанскиот претседател Нурсултан Назарбајев. Во тимовите, покрај нивните играчи, биле поканети по две фудбалски „ѕвезди": во младинскиот тим на Казахстан – грузискиот одбранбен играч Каха Казалѕе и украинскиот напаѓач Андриј Шевченко, а во Локомотив Астана – турските играчи Хасан Шаш и Хакан Шукур.

На 31 јануари 2011 година, на Астана арена било одржано свеченото отворање на Зимските азиски игри 2011.

Особености
----------

Поглед од надворешна страна.
Стадионот со сместивост од 30,000 гледачи бил осмислен како голем амфитеатар со специфична и веднаш препознатлива форма гледан од далечина и од непосредна близина. Во основа составен од две структури, долниот дел со 16,000 седишта, го окружува игралиштето, додека пак горните трибини на источната и западната страна имаат сместивост од вкупно 14,000 седишта. Теренот за игра е покриен со висококвалитетна вештачка трева која ги задоволува критериумите на ФИФА и УЕФА. Тревата може да биде покриена за други настани.

Стадионот, дизајниран во елипсовидна форма, е изграден на правоаголна парцела од 232,485 метри квадратни. (330 м x 704.5 м). Дизајнот воведува иновативни решенија усвојувајќи високо технолошки принципи за оперативно управување, интеракција со животната средина и посебно со тешките климатски услови.

Наводи
------

1. ↑
2. 1 2 3  „Astana Arena – Kazakhstan Stadium Building". e-architect.co.uk. March 6, 2014. Посетено на March 15, 2014.
3. ↑  „Official website". Архивирано од изворникот на 2015-07-20. Посетено на 2017-04-18.
4. ↑  „Astana bidding to host UEFA matches in 2020". TengriNews.kz. September 21, 2013. Посетено на March 15, 2014.
5. ↑  „Astana's new stadium ready to host games". Hurriyet.com.tr. July 7, 2009. Посетено на July 28, 2009.
6. ↑  Jena Isle (January 31, 2011). „The 7th Asian Winter Games 2011 Opening Ceremony in Astana, Kazakhstan". BatangasToday.com. Посетено на March 15, 2014.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Астана арена" на Ризницата ? |

* Официјален портал
Ахил и Ајант на лекит од доцниот шести век
**Ајант** или **Ајант Големиот** (старогрчки: Αἴας, Αἴαντος) — јунак од старогрчката митологија, син на саламинскиот крал Теламон.

Учеството во Тројанската војна
------------------------------

Ајант бил вториот најдобар јунак во грчката војска (по Ахил), кој во Тројанската војна особено се прославил во одбраната на мртвото тело на Патрокло. Оттука, по смртта на Ахил, тој се надевал дека ќе го добие Ахиловото оружје, меѓутоа Агамемнон, по желбата на Атина Палада, не му го доделил нему (како најхрабар), туку на Одисеј (како најмудар). Поради тоа, Ајант полудел и заклал стадо овци, мислејќи дека се грчките војници (според една верзија), односно направил масакр во грчката војска (според друга верзија). Кога се освестил и видел што направил, тој извршил самоубиство.

Ајант како мотив во уметноста и во популарната култура
------------------------------------------------------

* „Ајант" — драма на старогрчкиот писател Софокле.
* „Ајакс" — фудбалски клуб од Амстердам, Холандија.

Наводи
------

1. ↑  A. V. „Objašnjenja", во: Apulej, *Zlatni magarac*, Dereta, Beograd, 2011, стр. 219.
2. ↑  „Registar imena i reči s objašnjenjima" во: Krista Volf, *Kasandra*. Sarajevo: Svjetlost, 1987, стр. 163.
**Ангиотензин** е пептиден хормон кој предизвикува вазоконстрикција, и последователно зголемување на крвниот притисок.

Претходник и видови на ангиотензин
----------------------------------

### Ангиотензиноген

Ангиотензиногенот е α-2-глобулин кој се произведува воглавно во црниот дроб и се ослободува во циркулацијата.

Ангиотензиногенот претставува супстрат за ренинот. Хуманиот ангиотензиноген е долг 453 аминокиселини, но кај другите видови ангиотензиногенот има различна големина. Првите 12 аминокиселини се најзначајни за неговата активност.

Asp-Arg-Val-Tyr-Ile-His-Pro-Phe-His-Leu-Val-Ile-...
### Ангиотензин I

Asp-Arg-Val-Tyr-Ile-His-Pro-Phe-His-Leu | Val-Ile-...
Ренин–ангиотензин–алдостерон системот
Ангиотензин I се формира преку дејството на ренинот врз ангиотензиногенот. Ренинот ја раскинува пептидната врска помеѓу резидуите на леуцин (Leu) и валин (Val) на ангиотензиногенот, при што се создава ангиотензин I, пептид изграден од 10 аминокиселини.

Ангиотензинот I нема биолошка активност и претставува претходник на ангиотензинот II.

### Ангиотензин II

Asp-Arg-Val-Tyr-Ile-His-Pro-Phe | His-Leu
Ангиотензинот I се претвора во ангиотензин II (AII) преку отстранување на две C-терминални резидуи, преку дејството на ензимот *ангиотензинскопретворачки ензим* (АКЕ), примарно во белите дробови (но исто така и во ендотелните клетки и епителните клетки во бубрезите).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85005038
* BNF: cb11974458p (податоци)
* NDL: 00562813

 |

 |
За друга употреба на поимот "Александрија", видете Александрија (појаснување).
Градот Александрија на реката Инд се наоѓа на утоката на реката Ченаб во Инд.
**Александрија на Инд** (современо име: Уч, Пакистан) бил град основан од Александар Македонски на устието на реката Ченаб во Инд. Околу 10.000 колонисти биле населени во овој град (Диодор). Сатрапот на западниот брег на Инд, Филип, синот на Махата, ја добил задачата да го изгради градот:

"Тој (Александар) му нареди нему (Филип) да основа град таму, токму на устието на двете реки, како што тој очекува тој ќе биде голем и познат во светот, и пристаниште ќе се изгради." Аријан, Анабази на Алексанар, VI. 15. 3

Наводи
------

1. ↑  „Александар Велики: градовите". Архивирано од изворникот на 2015-05-03. Посетено на 2010-07-01.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа за историјата на Јужна Азија статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Брајанов Брег во рамките на АнтарктикБрајанов Брег
Местоположба на брегот

**Брајанов Брег** (англиски: *Bryan Coast*) — дел од бреговата линија на Антарктикот кој излегува на Белингсхаузеновото Море помеѓу ’ртот Пфрогнер и северниот крај на Ридберговиот Полуостров. На запад се наоѓа Ејтсовиот Брег, а на исток е Игнлишовиот. Источниот крај на брегот е откриен при прелет на Антарктичката служба на САД (1939–41), а потоа од експедицијата на Фин Роне (1947–48). Во целост е искартиран од Геолошкиот топографски институт на САД од воздушни снимки на американската морнарица направени во 1961–67 г. Првично се нарекувал „Брег на Џорџ Брајан" во чест на контраадмиралот со тоа име. Брајан бил хидрограф на морнарицата (1938–46), заслужен за развојот на поларната географија. Името подоцна е скратено.

Наводи
------

* *Оваа статија содржи материјал во јавна сопственост од Геолошкиот топографски институт на САД (USGS)* — документ: „Брајанов Брег" (содржини од Информативниот систем за географски имиња). (англиски)

Координати: 73°35′S 84°0′W﻿ / ﻿73.583° ЈГШ; 84.000° ЗГД﻿ / -73.583; -84.000
**Ашим М. Ашимоски** ( 1926
 во Лисичани, Кичевско — 16 ноември 1944

 во Зајас, Кичевско) — македонски партизан од исламска вероисповест, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Израснал во земјоделско семејство. Со формирањето на Петнаесттата македонска бригада, која е формирана во близината на селото Миокази во есента 1944 година, Ашим се приклучил во нејзините редови. Загинал во борба со балистите на 16 ноември 1944 година кај селото Зајас при конечното ослободување на Кичево.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 40.
**Алексеј Николаевич Леонтјев** (5 февруари 1903

 - 21 јануари 1979

) — еден од најпознатите европски психолози, познат како теоретичар и врвен мајстор на психолошкиот експеримент. Роден е во Москва. Целиот негов живот е поврзан со Московскиот универзитет „Ломоносов". Најпознат е како автор на психолошката концепција за дејноста.

Студиите по психологија ги започнува во 1921 година на Институтот по Филозофија на историско-филолошкиот Факултет. На Институтот по Филозофија, психологија предава Г. И. Челпанов и Леонтјев учи психологија со него. Во 1924 година дипломира Леонтјев и така настанува Факултетoт за општествени науки. Од 1924 до 1930 година соработува со Виготски. Исто така соработува и со Лурија. Во Моска и пошироко тие ја сочинуваат познатата „тројка". Денес, Леонтјев, Виготски и Лурија се сметаат за гиганти во светската психологија. Во 1940 година докторира и потоа во 1941 година е избран за директор на московскиот Институт за Психологија. Благодарениe на неговата континуирана и напорна работа овој институт прераснува во самостоен факултет во 1966 година. Тој станал прв декан на факултетот и на таа позиција останал сè до неговата смрт). Во 1945 година станува член на Академијата на науките. Воедно раководел и со катедрата за општа психологија.

Леонтјев го изучувал развојот на психата, меморијата и вниманието. Понатаму ги пишува своите идеи за дејноста, психата и личноста. Неговата теорија за дејност се темели на голем број истражувања во Русија особено на полето на играта и учењето.

Автор е на повеќе од 230 трудови.

Умира во 1979 година од срцев удар. Во негов дух продолжува и неговиот син А.А. Леонтјев (познат психолингвист) како и внукот Д.А. Леонтјев кој денес е наставник на психолошкиот факултет на Московскиот универзитет.

Починал во Москва.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 131377
* LCCN: n82047708
* ISNI: 0000 0001 1034 6230
* GND: 119171120
* SUDOC: 061040118
* BNF: cb12620475w (податоци)
* NDL: 00447404
* NKC: kup19960000056975

 |

 |
Изразот *банана република* првпат е измислена во 1901 година од американскиот писател О. Хенри (Вилијам Сидни Портер)
**Банана-држава** — погрден поим за мала, често латиноамериканска или карипска држава која е политички нестабилна, зависна од земјоделието и владеена од мала, богата и корумпирана клика која е на власт благодарение на поддршката, воена и економска, на САД. Во поширока смисла, поимот „банана-држава" може да се примени надвор од назначениот регион за секоја земја чија надворешна и внатрешна политика е зависна од надворешни фактори.

Автор на терминот „банана држава" е американскиот хуморист О. Хенри, кој него го употреби мислејќи на Хондурас, познат по своето производство на банани и по доминацијата на неговото производство на банани од американските компании „Јунајтед фрут" и „Стандард фрут". Овие компании доста често се мешаат во внатрешните работи на Хондурас со цел на власт да биде гарнитура која ќе делува во корист на нивните деловни интереси.

Поврзано
--------

Наводи
------


  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на социологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Свети Архип** е христијански светец од 1 век.

Свети Архип бил еден од седумдесетте апостоли. Апостол Павле го споменува во посланието до Колосјаните и до Филимона, нарекувајќи го свој другар во војувањето. Во градот Колосај средиштето на христијанството бил во куќата на Филимон. Тука се собирале христијаните на молитва. Тоа св. ап. Павле го нарекува, пишувајќи му на
Филимона, негова домашна црква.

Според христијанското верување, во времето на некој празник на богиња Артемида, сите верни во Колосај биле, по обичај, собрани во домот на Филимон на молитва. Незнабожците, дознавајќи за овој собир, се втурнале и ги пофаќале сите христијани, а Филимон, Архип и Апфија, како водачи, најпрвин ги тепале, а потоа ги закопале до појас во земјата и почнале со камења да ги удираат. Така ги убиле светите Филимон и Апфија, а св. Архип го извадиле од дупката одвај жив и го оставиле на децата со него да се забавуваат. Децата, пак, го избодиле целиот со ножеви. И така, овој другар на Павле во војувањето, го завршил животниот тек на својот земен пат.

Православната црква неговиот ден го чествува на 19 февруари.

Наводи
------

1. ↑  „Охридски пролог" стр. 70
|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

**Брајан Кернихан** (Brian Kernighan) — роден 3 јануари 1942

 во Торонто, Онтарио. Тој дипломирал Физика на универзитетот во Торонто. Магистрирал Електрично инженерство на Принстон универзитетот, како што тој одржува предавања во одделот за компјутерска наука.

Тој е компјутерски научник кој работел во Bell-овите лаборатории и придонел за развојот на AWK и AMPL програмските јазици. Неговото име станало познато по заедничката работа со Денис Ричи на првата книга за програмскиот јазик Ц. Кирнихан изјавил дека тој немал дел во дизајнот на програмскиот јазик Ц: "Тој е целосна работа на Денис Ричи".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 108136058
* LCCN: n50044563
* ISNI: 0000 0000 8405 6183
* GND: 138447284
* SELIBR: 193361
* SUDOC: 028263901
* BNF: cb120135509 (податоци)
* BIBSYS: 90105662
* MGP: 82029
* NLA: 35267827
* NDL: 00445528
* NKC: xx0041903
* CiNii: DA0006911X

 |

 |
**Ашуре** – слатка варена пченица со ореви и други зрнести плодови.

Потекло на поимот
-----------------

Зборото „ашуре" доаѓа од арапскиот збор *ашура* (арапски: عاشوراء *ʻĀshūrā’*) кој значи десетти. Во турската традиција, ова јадење најмногу се прави во десеттиот или после десеттиот месец од исламскиот месечев календар.

Состојки
--------

За ашурето не постои единствен рецепт, рецептите се разликуваат по региони и по семејства.

Според некои традиции, ашурето треба да има најмалку седум состојки, додека според други најмалку десет (според значењето на зборот), додека Алевитите секогаш користат дванаесет состојки. Како состојки се користат пченица, ориз, наут, шеќер (или друг засладувач), суво овошје, јаткасто овошје, па има многу варијанти. Според некои рецепти се додава и кора од портокал или лимон. За гарнирање се користи сусам, зрна од калинка и цимет, а во некои варијанти се ароматизира со розова вода.

Во повеќето случаи, ашурето е веганско, и тоа е еден од најпопуларните десерти на турската кујна.

Легенди
-------

Легендата за „ашурето" е фасцинантна. Ноевата арка за време на врнежите што траеле 40 дена се засолнала на врвот на планината Арарат. На крајот на потопот спасените во бродот решаваат во чест на завршетокот на 40-дневните дождови да организираат прослава. По тој повод решаваат да направат јадење што ќе содржи 40 состојки. Но нивните резерви храна веќе биле при крај, па решиле секој да даде што има. Во зависност кој од каде бил, го давал она што го имало во неговата татковина. Некој дал суви плодови, друг житарки, шеќер, суво овошје, портокал, смокви, ориз, наут…

Наводи
------

1. ↑  „Ашуре" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „aşure". *www.nisanyansozluk.com*.
3. ↑  „Noah's Pudding. Rumi Club. University of Massachusetts" (PDF).

Надворешни врски
----------------

* Annual Noah's Pudding Day Архивирано на 29 септември 2007 г.
Мостот **Бирченог** (*Birchenough Bridge*) ја премостува реката Саве во близина на Чипинге во југоисточниот дел на Зимбабве. Изградбата на мостот е планирана и финансирана од страна на Беит Траст (*Beit Trust*), задолжбина на која во тао време претседателствувал Сер Хенри Бирченог (**Henry Birchenough**). Мостот е завршен во 1935 година. Со должина од 329 метри во моментот на изградбата бил еден од најдолгите мостови на светот од својот тип (висечки мост со еден лак). 

Проектантот на мостот бил Сер Ралф Фриман (*Ralph Freeman*) кој исто така бил проектант на Сиднејскиот заливски мост, па заради тоа мостовите се слични .

Мостот се смета за значајно архитектонско достигнување, па заради тоа се наоѓа на монетите од 20 центи.

* Детал од структурата на мостотДетал од структурата на мостот
*

Надворешни врски
----------------

* Слики од мостот: Virtual Tour

 *Оваа статија за мост е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

  

Монета од 20 центи
Координати:  19°57′47″S, 32°20′35″E
**Анри Бордо** (25 јануари 1870

 – 29 март 1963

) — француски писател и правник. Потекнува од семејство правници од Савоја, а роден е 1870 во Тонон Ле Бен. Како млад често патувал на релација Савоја–Париз и разликите помеѓу градскиот и провинцискиот живот значително влијаеле врз неговото творештво. Во професионалниот живот го набљудувал распадот на повеќе семејства и ги анализирал причините и последиците од тоа. Кога наполнил 17 години започнал со правни студии во Париз, а по три години се вратил на пракса во Савоја. Во Париз дошол за да ја објави својата прва книга во 1894, а по смртта на татко си во 1896 се вратил во Савоја.

Творештвото на Бордо ги прикажува вредностите на традиционалните католички заедници во провинцијална Франција. Честа тема е лојалноста кон семејството, земјата, Господ, итн. Оваа тема е забележлива во романите *La Peur de vivre* и *Les Roquevillard*. Бордо бил избран за член на француската академија на 22 мај 1919. Бил член на елитната група писатели познати како „бесмртните" кои се залагале за воспоставување и одржување на граматичките правила во француската книжевност, како и за внесување на нови зборови во речникот. Бил еден од авторите на *Le Visage de l'Italie*, книга издадена 1929 за Италија според визијата на Бенито Мусолини. Бордо починал 1963 во Париз.

Дела
----

* *Le Pays natal* (1900)
* *La Peur de vivre* (1902)
* *La Petite mademoiselle* (1905)
* *Les Roquevillard* (1906)
* *Les Yeux qui s’ouvrent* (1908)
* *La Croisée des chemins* (1909)
* *La Robe de laine* (1910)
* *La Neige sur les pas* (1911)
* *La Maison* (1913)
* *La Résurrection de la chair* (1920)
* *Yamilé sous les cèdres* (1923)
* *La Chartreuse du Reposoir* (1924)
* *Le Cœur et le sang* (1925)
* *Le Bouquet Rouge*  (1926)
* *La Revenante* (1932)

Наводи
------

1. ↑  „Le Visage de l'Italie, publié sous la direction littéraire de Gabriel Faure. Préface de Benito Mussolini. - Paul Bourget, Henri de Régnier, Henry Bordeaux, Georges Goyau, Pierre de Nolhac, de l'Académie française ; Gérard d'Houville et Marcelle Vioux, Marcel Boulenger, Gabriel Faure, Paul Guiton, Ernest Lémonon, Eugène Marsan, Maurice Mignon, Ed. Schneider, J.-L. Vaudoyer". *WorldCat*. Посетено на June 14, 2016.

Надворешни врски
----------------

* Дела од Анри Бордо на проектот „Гутенберг"
* Дела од или за Анри Бордо на Семрежниот архив
***Анџело, љубов моја*** е американски драмски филм од 1983 година во режија на Роберт Дувал, во кој игра Анџело Еванс. Сценариото е за ромите од Њујорк сити. Беше прикажан надвор од конкуренција на Канскиот филмски фестивал во 1983 година .

Улоги
-----

* Анџело Еванс како самиот себе
* Мајкл Еванс како самиот себе
* Рути Еванс како самата себе
* Тони Еванс како самиот себе
* Деби Еванс како самата себе
* Стив Цигоноф како самиот себе
* Мили Цигоноф како самата себе
* Френки Вилијамс како самиот себе
* Џорџ Николас како самиот себе
* Катерина Рибрака како Патриша
* Тимоти Филипс како наставник во училиште
* Лахлан Јангс како студентски новинар
* Џенифер Јангс како студентски читател

Продукција
----------

Роберт Дувал прв пат го видел главниот глумец Анџело во 1977 година кога имал 8 години, како се расправа со постара жена на Колумбо авенија која „звучела како љубовна расправија". Сценариото за *Анџело, љубов моја* го напиша г-дин Дувал, а дел од дијалогот беше импровизиран од страна на ромските глумци, кои повеќето од нив се глумат себеси.

Покрај Анџело, игра неговиот постар брат Мајкл, неговата мајка гатачка, неговата сестра Деби, неговата девојка Патриша (Катерина Рибрака) и неговиот татко Тони Еванс, кој се појавува во неколку сцени.

Прием
-----

„Анџело е еден вид идеализиран збир од вкупно сите деца израснати на улица во Њујорк, без оглед на нивната етничка припадност. Тој е физички мал, но има голема, остро дефинирана личност што ни оддава впечаток на дете кое ја поседува интелегенцијата и искуството на еден маж измамник во своите 20-тите години. Потоа, како што продолжува филмот, гледаме како само во рок од неколку секунди, емоциите на Анџело од тотална самоувереност и истрајност нагло преминуваат во детски плач и се враќаат пак назад. Ова, исто така, може да е самодел од измамата на Анџело, но исто така истовремено делува неочекувано трогателно и смешно. Анџело, меѓу другото, се плаши од духови ".

*„Варајети"* објави дека г-дин Дувал потрошил пет години и повеќе од еден милион долари на филмот  и дека многумина од глумечката екипа, вклучувајќи го и Анџело, не знаеле да читаат англиски.

Документирани беа комерцијалните проекции од Сан Франциско, Њујорк и Лос Анџелес, и презентирани на кабелската телевизија Синемакс во 1985 година.

Наводи
------

1. ↑  „Festival de Cannes: Angelo My Love". *festival-cannes.com*. Посетено на 20 June 2009.
2. 1 2  Canby, Vincent (27 April 1983), „'ANGELO MY LOVE,' DUVALL TALE OF GYPSIES", *New York Times*
3. ↑  Herb (27 April 1983), „Angelo, My Love (Color)", *Variety*

Надворешни врски
----------------

* *Angelo My Love* — AllMovie (англиски)
* Изработка на „Анџело моја убов" *од Лоримар Моушн пикчрс*
**Велидио** или **Јоанис Велидис** (грчки: *Ιωάννης Βελλίδης* или *Βελλίδειο*) е најголемиот конгресен центар во Солун, со 2400 места. Се наоѓа на улица „Леофос Страту" број 3. Наречен е според Јоанис Велидис, грчки новинар и издавач.

Велидио има пет простории, помошни простории и рецепција со најсовремена опрема. Во целиот простор има клима уреди и најнови аудиовизуелни уреди. Има можност да организира три настани истовремено. Поседува градина со капацитет да угости илјада души, како и подземна гаража за 430 автомобили. Работи во текот на целата година.

Наводи
------

1. ↑  „Ανοιχτό το συνεδριακό κέντρο "Ιωάννης Βελλίδης" για τις μέρες του καύσωνα". Μακεδονία. 27/7.2015. Архивирано од изворникот на 2015-08-19. Посетено на 6/8/2015. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)
2. ↑  „ΕΘΝΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΝ, ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ". Архивирано од изворникот на 2011-08-29.
Апалачки планини во Северна Каролина
**Апалачки Планини** или **Апалачи** (англиски: *Appalachian Mountains*) се планински венец во источниот дел на Северна Америка. Ланецот претежно се наоѓа во Соединетите Американски Држави, но исто така се протега во југоисточна Канада, формирајќи ланец од 2.400 км од Њуфаундленд кон југозапад до централна Алабама. Планинскиот систем е поделен на низа поединечни планини со просечна височина од 900 метри. Највисокиот врв на овие планини е планината Мичел од 2.037 метри, што е и највисоката точка во САД источно од реката Мисисипи. Планините Апалачи имаат нежни падини и заоблени врвови.

Надворешни врски
----------------


|  |
| --- |
| Повеќе за **Апалачки Планини** на збратимените проекти на Википедија |
|
|  | Податотеки на Ризницата ? |
|
|
|
|  | Изворни текстови на Викиизвор ? |
|
|  ? | Информации за guide во Википатување ? ? |
|  | Запис Q93332 во базата на Википодатоци ? |
|

* Appalachian/Blue Ridge Forests images at bioimages.vanderbilt.edu (slow modem version)
* Appalachian Mixed Mesophytic Forests images at bioimages.vanderbilt.edu (slow modem version)
* University of Kentucky Appalachian Center
* Forests of the Central Appalachians Project Detailed inventories of forest species at dozens of sites.
**Билатерален монопол** постои ако постои една фирма-продавач и една фирма-купувач, т.е. комбинација на монопол и монопсон. Во тој случај, кривата на понудата на продавачот (монополот) ја претставува кривата на просечните трошоци на купувачот (монопсонот). Притоа, и монополот и понопсонот го максимизираат профитот на она ниво на производството каде неговиот маргинален приход се изедначува со неговиот маргинален трошок. Бидејќи маргиналните приходи и маргиналните трошоци на монополот и монопсонот се различни, во услови на билатерален монопол не постои рамнотежна цена која би ја изедначила понудата и побарувачката, т.е. пазарната цена е неопределена (*price indeterminacy*). Поради тоа, билатералниот монопол е нестабилна пазарна структура.

Наводи
------

1. ↑  George J. Stigler, *The Theory of Price*, third edition. New York: The Macmillan Company, 1966, стр. 207-208.
**Анива** (бислама: *Aniwa*) е мал остров во покраината Тафеа во Вануату.

Географија
----------

Вкупната површина на островот е 8 км2. За разлика од останатите острови во Вануату, Анива е корален остров, односно корален атол. Островот се издигнува на 42 метри надморска висина. Во северозападниот дел на островот има лагуна, *Лагуна Ичаро*, која е отворена кон морето. Најблизок остров е Тана, кој е на 24 км југозападно. Островот е дел од Полинезија заедно со Футуна. Сите други острови во Вануату се дел од Меланезија.

Население
---------

Населението, заедно со тоа од Футуна, се Полинезијци кои дошле од Валис и Футуна или Самоа пред многу години. Населението на островот е околу 350 жители поделено во пет села:

1. Итамоту
2. Имале
3. Исавај
4. Икаокао
5. Намсафура

Сообраќај
---------

На островот се наоѓа Аеродромот Анива, кој има летови двапати неделно кон Порт Вила.

Наводи
------

1. ↑  „Vanuatu". Haos Blong Volkeno. Архивирано од изворникот на 2018-08-08. Посетено на 8 August 2018.
2. ↑  „UNEP Islands Directory". Архивирано од изворникот на 2012-08-13. Посетено на 2020-04-22.
3. ↑  2009 Census Summary release final Архивирано на 21 декември 2013 г. - Government of Vanuatu

Надворешни врски
----------------

* Вануату Травел: Анива
**Анета Попова** — македонска писателка, архитектка и ликовна ументичка.

Творештво
---------

Попова твори во повеќе медиуми: керамика, фото и видео-перформанс итн. Ги објавила следниве книги: „Најкратки раскази" (2009), драмата „Капка" (во соавторство, Љубљана, 2011) и драмата „Тринити" (2013). Покрај тоа, таа е авторка на перформансите: „Landscapes: The four seaons" (Грција, 2021), „Керамикопии — Денови во принудна самоизолација" (Скопје, 2020), „Triptych — Time space feeling" (Грција, 2020), „Olymp" (Грција, 2019), како и на самостојната изложба „Квадрати на постоењето" (Скопје, 2019). Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите" (Темплум, 2022).

Наводи
------

1. ↑  Никола Гелевски и Владимир Мартиновски (приредувачи), *Џинџуџе во земјата на афионите: антологија на македонскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2022, стр. 365.
2. ↑  Никола Гелевски и Владимир Мартиновски (приредувачи), *Џинџуџе во земјата на афионите: антологија на македонскиот краток расказ*. Скопје: Темплум, 2022, стр. 285-289.
Пример за архитрав (епистил) кај Јонскиот ред
**Архитравот** (исто така **епистил**) е надвратник или греда која лежи на капителите на столбовите. Како таков, тој го сочинува најдолниот дел на первазот кој се состои од архитрав, фриз и корниз. Зборот доаѓа од грчкиот збор *арке* и латинскот збор *трабс*, кој заедно значат „главна потпорна греда".

Архитравот е различен кај различните редови. Кај Тосканскиот, тој е прост и рамен со еден пласт врз него, и е висок половина модул. Кај Дорскиот и Сложениот, тој има два лика или фасции; и три кај Јонскиот и Коринтскиот ред, каде е висок 10⁄12модул, а само половина модул кај останатите.

Зборот **архитрав** исто така се користи за ѕидните декорации (или другите елементи) кај врамувањето на врати, прозорци или други квадратни отвори. Видете архиволт исто така.

Поврзано
--------

* Дирек и надвратник

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со архитектурата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ангелина Маркус**, мом. **Шуплиноска**, ( 1932
 во Тополчани, Прилепско — 22 април 2022 во Скопје) — македонска писателка, историчарка и професорка по филозофија. Во своите дела Маркус пишува за античката и средновековната историја на македонскиот народ и тие често имаат патриотски карактер.

Основно образование завршила во родното село, гимназија во Прилеп, а Филозофски факултет во Скопје. До 1990 година работела како професор во повеќе гимназии низ Македонија, кога и се пензионирала. Уште во студентските денови ја привлекол пишаниот збор и повремено објавувала написи и пишувала песни. Од 1990 година почнуваат нејзините истражувања за древните вредности на Македонија, со критички осврт врз целата користена литература.

Дела
----

* *Ксантика - древно македонско празнување*, 2010
* *Кумството во црквата Св. Недела во с. Смилковци*, 2009
* *Персеј*, 2009
* *Алкомена, древен град во Пелагонија, тврдина на македонските кралеви*, 2008
* *Аристотел Македонецот*, 2007
* *Беше и си биле... Приказни за Македон и Македонците*, 2006
* *Исхраната на древните Македонци*, 2006
* *Филип II Македонецот*, 2005
* *Македонска древна медицина*, 2005
* *Македонските древни театри*, 2005
* *Тополчани во срцето на Пелагонија*, 2005
* *Македонија на Македонците*, 2004
* *Македонски древни вредности II*, 2003
* *Поеми за Македонските цареви*, 2003
* *Македонски древни вредности*, 2001
* *По трагите на славните Македонци*, 1998

Наводи
------

1. ↑  „Биографија - Ангелина Маркус". Архивирано од изворникот на 2013-07-07. Посетено на 2013-01-12.

Надворешни врски
----------------

* Портал на Ангелина Маркус Архивирано на 9 февруари 2011 г.
Слика од Вилијамс Џејмс Мари
**Вилијам Џејмс Мари** (англиски: *William James Murray*) попознат како **Бил Мари** (*Bill Murray*; р. 21 септември 1950

) е американски глумец, комичар и писател. Првпат се здобил со изложеност на Сабота вечер во живо, серија на изведби што ја добил неговата прва Еми награда, а подоцна и во комедиските филмови - вклучувајќи ги Метаболс (1979), Кадисхак (1980), Стрипс (1981), Тоци (1982), Истерувачи на духови (1984), Скриед (1988), Истерувачи на духови II (1989), Што е Боб? (1991) и Ден на земјотреси (1993). Тој, исто така, соработувал со Брзи промени (1990).

Мари добил дополнително критичко признание подоцна во кариерата, во кој глуми во "Изгубени во преводот" (2003), кој го освои Златниот глобус и наградата БАФТА за најдобар глумец, како и номинација за најдобар глумец на Оскар. Тој исто така добил номинации за Златен глобус за неговите улоги во Ghostbusters, Рушмор (1998), Хајд Парк на Хадсон (2012), Св. Винсент (2014) и HBO минисериумот Оливе Киттериџ (2014), за што подоцна го освоил својот втор Еми награда.

Ја добил наградата „Марк Твен" за американскиот хумор во 2016 година. Неговата комедија е позната по неговата испорака.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 92191403
* LCCN: n85039269
* ISNI: 0000 0001 1775 0359
* GND: 129616192
* SUDOC: 070059446
* BNF: cb13897814d (податоци)
* BIBSYS: 90933881
* MusicBrainz: 2c63ab97-9552-4916-b4d2-c2ac11a2a51e
* NLA: 40018292
* NKC: xx0018299
* BNE: XX1260970

 |

 |
**„Аферим!"** — романски филм од 2015 година, во режија на Раду Јуде, кој е автор и на сценариото, заедно со Флорин Лазареску. Главните улоги ги играат: Теодор Корбан, Михај Команоју, Тома Кузин и Александру Дабижа.

Синопсис
--------

Дејството на филмот се одвива кон крајот на XIX век. Костандин (го игра Корбан) е заптија кој е изнајмен од болјарот Јордаке (го игра Дабижа) за да го пронајде избеганиот роб Карфин (го игра Кузин). Костандин заминува во потрага по робот заедно со својот син Јоница (го игра Команоју), а патем му го пренесува своето богато искуство, давајќи му бројни совети. Најпосле, тие го наоѓаат Карфин, кој ги моли да го пуштат, правдајќи се дека не е виновен, туку вината лежи во сопругата на Јордаке која го завела. Заедно со Карфин, заптиите заробуваат и едно дете-Циганче кое подоцна го продаваат на пазар. На Јоница му паѓа жал за Карфин и го моли својто татко да го пуштат, но Костандин не попушта, зашто сака чесно да си ја врши работата. Сепак, тој му ветува на Карфин дека ќе го замоли Јордаке да го казни поблаго. Кога пристигаат во домот на Јордаке, Костандин разговара со болјарката, а таа му признава дека Карфин не е виновен за нејзиното неверство. Врз основа на тоа, Костандин го замолува Јордаке да не го мачи робот Карфин, но навредениот Јордаке го кастрира Карфин.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Aferim! (2015) (пристапено на 22.9.2019)
**Архимандрит Нектариј** (*Мендо Најдоски*) (18 октомври 1960

, Селце (Прилепско)) — архијереј на Македонската православна црква, игумен на манастирот „Свети Наум".

Животопис
---------

Архимандритот Нектариј е роден во село Селце, Прилепско во 1960 година. Крстеното име му било Мендо Најдоски. Завршил Богословија и  Богословски факултет во Скопје. 

Бил замонашен на 16 декември 1982 година во манастирот „Св. Илија" – Чардак, а од 1981 до 1985 година престојувал и во манастирот „Св. Петка" во Цапари. Од 1985 до 1987 година бил главен воспитувач во Македонската православна богословија во Драчево и професор од 1987 до 1990 година. Во 1990 година станал првиот монах во манастирот „Св. Наум Охридски" во Охрид и негов прв игумен. Во 1993 станал архијереј на МПЦ нехиротонисан (според негова волја). 

Значајни се неговите преводи на богослужби од црковнословенски јазик.

Награди
-------

* 2015 - Орден „Свети Наум Охридски"
* 2022 - општинска награда на Охрид – патрон на градот „Свети Климент Охридски"

Наводи
------

1. ↑  „Манастир „Свети Наум"". Дебарско-кичевска епархиј. 09.02.2015. Посетено на 1 март 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. 1 2  *Македонска енциклопедија, том II*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 1043. ISBN 978-608-203-024-1.
Статуата на Ангелот истребувач
**Ангелот истребувач** (шпански: *Еl ángel exterminador*) - мексикански филм од 1962 година, во режија на Луис Буњел, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Силвија Пинал, Енрике Рамбал, Енрике Гарсија Алварес, Жаклин Андере, Сезар дел Кампо, Офелија Монтеско, Луси Галардо, Аугусто Бенедико, Маргарита Лозано, итн. Филмот освоил четири награди, вклучувајќи ја и наградата „FIPRESCI" на Канскиот филмски фестивал, а во изборот на „Њујорк тајмс" (*The New York Times*) се нашол меѓу илјада најдобри остварувања на сите времиња.

Синопсис
--------

Брачниот пар Едмундо (го игра Рамбал) и Лусија Нобиле (ја игра Галардо) организираат свечена вечера за своите пријатели. Непосредно пред вечерата, вработените во кујната набрзина ја напуштаат куќата, а останува само еден келнер. По вечерата, една гостинка свири на пијано, а потоа, наместо да си заминат дома, гостите спонтано се сместуваат на разни места во собата: на фотелјите, на креветите, а некои и на подот. Утредента, на сите им станува јасно дека не можат да ја напуштат собата поради некоја необјаснива причина. Постепено, гостите почнува да ги измачува глад и жед, некои од нив стануваат нервозни, очајни, па дури и агресивни. Само докторот се обидува да се однесува разумно и да внесе некаков ред во собата. Малку подоцна, еден гостин умира од исцрпеност, а еден млад пар се крие во шкафот и извршува самоубиство. Кога се на работ на очајот, гостите успеваат да ја скршат водоводната цевка и така се снабдуваат со вода, а набргу во собата влегуваат овци и гостите ги убиваат, па така обезбедуваат храна. истовремено, надвор, полицијата ја опколува куќата, но од необјасниви причини ниту полицајците ниту присутните гледачи не се осмелуваат да влезат внатре. Најпосле, нервозните гости го обвинуваат домаќинот дека е виновен за нивната несреќа и сакаат да го убијат, а Едмундо се согласува да се жртвува. Но, токму тогаш, гостинката Летисија забележува дека сите присутни се наоѓаат во истата положба како што биле по завршувањето на музичката изведба. Тогаш, гостинката повторно го свири крајот на сонатата, а присутните го продолжуваат разговорот и така откриваат дека се слободни и дека можат да ја напуштат собата. Во истиот миг, слугите на семејството Нобиле, кои спонтано доаѓаат пред куќата, одлучуваат да влезат внатре, а нив ги следат и останатите луѓе. Во знак на благодарност за спасувањето, гостите на забавата приредуваат црковна служба во катедралата, но по завршувањето на службата, сите присутни не можат да ја напуштат црквата. На улиците, луѓето креваат бунт, а полицијата и војската пукаат врз демонстрантите. Филмот завршува со сцената во која во катедралата влегува стадо овци, а во позадина се слушаат пукотници.

Наводи
------

1. ↑  IMDB, The Exterminating Angel (1962) (пристапено на 28.8.2020)
2. ↑  IMDB, The Exterminating Angel (1962)Awards (пристапено на 28.8.2020)
3. ↑  The Film Critics of *The New York Times* (2004). „The Best 1,000 Movies Ever Made". *The New York Times*. Архивирано од изворникот на 29 March 2005. Посетено на 21 March 2010.
**Анж Жак Габриел** (француски: *Ange-Jacques Gabriel*; 23 октомври 1698

 - 4 јануари 1782

) — истакнат француски архитект, највлијателен во својата генерација, којшто бил главен архитект на дворот на кралот Луј XV, стекнувајќи се со чинот на Прв кралски артхитект. Тој бил еден од најзначајните претставници на француската класична архитектура.

Животопис
---------

Роден е во 1698 г. во Париз, и се обучувал кај кралскиот архитект Робер де Кот и кај татка си, кому му помагал во проектирањето на Кралскиот дворец (сега Палата на берзата) во Бордо (завршен 1735). Во 1728 г. младиот Габриел Потоа станува член на Кралската архитектонска академија. Од 1735 г. работел како главен помошник на татка си, кој бил главен архитект на Версај, а во 1742 го презел неговото работно место, и со тоа станал најважниот архитект Франција. На ова место се задржал во текот на речиси целото владеење на Луј XV.
Во 1754 г. Габриел почнал да работи на симетричните палатијални фасади на зданијата што ја образуваат северната меѓа на тогашниот плоштад „Луј XV" (сегашен плоштад „Конкорд") во Париз, завршувајќи ги во 1763. Зданието десно служело како складиште за кралската покуќнина (*mobilier de la couronne*), со луксузно сместување за управникот. Од 1789 наваму во зданието е сместен адмиралштабот.

Габриеловата воздржаност во планирањето и детаљите претставувала движечка сила во преодот од рококо во неокласицизмот. Во текот на четири децении Габриел бил единствениот одговорен за изградба во Версај (објект во поново време наречен „Габриелово крило"), но и за постојаната преработка на одаите во Версај. Неговиот „Мал Тријанон" претставува бисер на францускиот класицизам.

Габриел починал во Париз во 1782 г.

Поважни дела
------------

Палатата на берзата во Бордо
„Малиот Тријанон" во Версај
* доградба и преработка на дворецот Шоази (1740-1777);
* Компјењски замок (од 1750);
* Битаров павилјон (1750) во Ла Сел-Сен-Клу (кај Париз);
* Палата на берзата, Бордо (1755) (како Кралски дворец);
* доградба на Менарскиот дворец (1760-1764) за Мадам де Помпадур;
* Мал Тријанон во Версај (1762-1768);
* Воената школа на Марсовото Поле во Париз;
* Операта на Версајскиот дворец (1769-70);
* плоштадот „Конкорд" (како плоштад „Луј XV", 1772);
* Адмиралштабот на Франција, на плоштадот „Конкорд" (1775);
* зданието „Кријон" на плоштадот „Конкорд".

Поврзано
--------

* Версајска опера
* Плоштад „Конкорд"

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Анж Жак Габриел" на Ризницата ? |

* Анж Жак Габриел - „Great Buildings Online" (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 32297598
* LCCN: n83221490
* ISNI: 0000 0001 2126 9656
* GND: 118716050
* SUDOC: 027574784
* BNF: cb11958567g (податоци)
* ULAN: 500021492
* BNE: XX4694393
* RKD: 29871

 |

 |
**Ауреус** е златна монета која била емитувана од антчките римски владетели. Првпат тој се појавил во време на Римската Република во 84 г. пр. н.е. и континуирано бил емитуван сè до монетарната реформа на Константин I Велики (306-337). Во време на владеењето на Октавијан Август (27 г. пр.н.е.- 14 г. н.е.) тежината на ауреусот била одредена на 7,85 г. Со монетарната реформа на Нерон (54-68) во 64 г. неговата тежина била намалена на 7,40 г и со истата тежина бил емитуван сè до III век. Во време на царот Гај Аврелиј Валериј Диоклетијан (284-305) биле ковани ауреуси со тежина од 5,56 г. Со монетарната реформа на Константин I Велики во 309 г. била воведена нова златна монета, наречена солид, а ауреусот добива одбележје на медалјон, односно тој бил кован првенствено како донатива, при што бил делен на населението во посебни прилики. Последен пат ауреусот бил искован меѓу 527 и 537 г. во време на византискиот цар Јустинијан I (527-565) од ковницата во Цариград.
**Ангелко Стојчев Цветковски** ( 1926
 во Скопје — 7 ноември 1944

 во Скопско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа откако изучил занает станал ковач. Летото 1944 година се вклучил во народноослободителното движење и активно учествувал во разни акции против окупаторот. Во септември 1944 година во Скопска Црна Гора стапил во редовите на Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во состав на оваа единица учествувал во битките против балистите и Германците. На 7 ноември 1944 година, храбро загинал само неколку денови пред ослободувањето на неговиот роден град, Скопје.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 281. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Александар Ежов** (Прилеп, 18 ноември 1928

 - Скопје, 17 ноември 2014

) — македонски книжевен критичар.

Животопис
---------

Александар Ежов е роден во Прилеп на 18 ноември 1928

 година. Работел како уредник во Издавачката организација „Македонска книга" во Скопје. Член на ДПМ од 1958 година. Автор на голем број критичко-есеистички прилози објавувани на страниците од повеќе весници и списанија, како и на предговори и поговори во одделни книги. Починал во Скопје по долго боледување на 17 ноември 2014 година. Бил уредник на „Македонска книга", како и на списанието „Современост".

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели, Друштво на писатели на Македонија, Скопје, 2004, стр. 89.
2. ↑  *Почина писателот Александар Ежов*[*мртва врска*]

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Бил Муди** е американски писател.

Животопис
---------

Бил Муди работи како џез-музичар и DJ во KSWY во Сонома, Калифорнија. Исто така, тој предава творечко пишување на Државниот универзитет во Сонома.

Творештво
---------

Бил Муди е автор на серијата романи за Еван Хорни. Неговиот расказ „Синиот Камаро" е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники", во издание на „Темплум".

Наводи
------

1. ↑  Гери Филипс и Џери Tервалон (уредници), Кокаински хроники, Темплум, Скопје, 2010, стр. 142.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Аспарух Хаџиниколов** (роден во Скопје, на 18 април 1909

 – починат во Скопје, на 11 август 1980

) - македонски композитор и музички педагог.

Животопис
---------

Хаџиниколов е роден во Скопје на 18 април 1909 година, а музика учел во Белград. Бил наставник и хорски раководител. Од 1945 година работел во Скопје како шеф на Музичкото одделение во Министерството за просвета, раководител на ансамблот за народни игри и песни „Танец" и директор на Средното балетско училиште. Од 1952 година до пензионирањето работел како професор на Педагошката академија.

Починал во Скопје на 11 август 1980 година.

Творештво
---------

Од неговите творби и обработки на народни песни, најпозната е хорската композиција „Аце папуџија".

Наводи
------

1. ↑  *Македонска енциклопедија, том II*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 1579. ISBN 978-608-203-024-1.