recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Економскиот активизам** вклучува користење на економската моќ за промена. И конзервативните и либералните групи користат економски активизам за да ги бојкотираат или наддаваат стопанските друштва и организациите кои не се согласуваат со нивните конкретни политички, верски или општествени вредности. Спротивно на тоа, тоа значи и купување од оние друштва и организации кои го прават тоа.

Видови економски активизам
--------------------------

Бренд активизам е вид на активизам во кој бизнисот игра водечка улога во процесите на општествени промени. Применувајќи го активизмот на брендот, бизнисите покажуваат грижа за заедниците на кои им служат и нивните економски, социјални и еколошки проблеми, што им овозможува на бизнисите да градат одржливи и долгорочни односи со клиентите и потенцијалните клиенти. Котлер и Саркар го дефинираат феноменот како обид на фирмите да ги решат глобалните проблеми за кои се грижат нивните идни клиенти и вработени.

Потрошувачкиот активизам е активизам во име на потрошувачите за заштита на потрошувачите или од самите потрошувачи. На пример, активистите во движењето за слободни производи од доцните 1700-ти протестирале против ропството со бојкотирање на стоките произведени со ропска работа. Денес, вегетаријанството, веганството и фриганството се сите облици на потрошувачки активизам кои бојкотираат одредени видови производи. Други примери на потрошувачки активизам вклучуваат едноставно живеење, минималистички начин на живот наменет за намалување на материјализмот и видната потрошувачка и даночен отпор, облик на директна акција и граѓанска непослушност во спротивставување на владата која го наметнува данокот, на владината политика или како спротивставување на оданочување само по себе.

Акционерскиот активизам вклучува акционери кои користат акционерски удел во корпорацијата за да извршат притисок врз нејзиното раководство. Целите на акционерите-активисти се движат од финансиски (зголемување на вредноста на акционерите преку промени во корпоративната политика, структура на финансирање, намалување на трошоците итн.) до нефинансиски (одвложување од одредени земји, усвојување на еколошки политики итн.).

Поврзано
--------

* Директна демократија
* Двојна моќност
* Генерален штрајк
* Greenpeace
* Ненасилство
* Даночен отпор

Наводи
------

1. ↑  Sarkar, Christian; Kotler, Philip (October 2018). *Brand Activism: From Purpose to Action*. ISBN 978-0-9905767-9-2.
2. ↑  „WHAT IS BRAND ACTIVISM? – ActivistBrands.com".
3. ↑  Lin, Tom C. W. (2015-03-18). „Reasonable Investor(s)" (англиски). Rochester, NY. SSRN 2579510. Наводот journal бара `|journal=` (help)
4. ↑  „Activist Investor Definition". *Carried Interest*. Посетено на 23 април 2022.
**„Бегство"** (англиски: *The Getaway*) - американски филм од 1972 година, во режија на Сем Пекинпо, според сценариото на Волтер Хил, засновано врз романот на Џим Томпсон. Главните улоги ги толкуваат: Стив Меквин, Али Мек Гро, Бен Џонсон, Бо Хопкинс, итн. „Бегство" бил еден од најпопуларните криминалистички филмови во 1970-тите којшто требало да го режира Питер Богданович, но по желба на Меквин режисерското место му било доделено на Пекинпо, кој го збогатил филмот со својот режисерски темперамент, со динамичната режија и монтажа и со неконвенционалниот третман на ликовите и на дејството. Во 1994 година била направена нова верзија на филмот, режирана од Роџер Доналдсон, а во која главните улоги ги играле Алек Болдвин и Ким Бејсингер.

A black-and-white still photograph of a smiling Caucasian middle-aged man with a thin moustache and blonde hair. He is wearing a shirt and shades; a piece of wire is tucked beneath his right ear from the inside of his shirt.Режисерот Сем Пекинпо на сетот (1969)

Содржина
--------

За да го пуштат пред време од затворот, Док (го игра Меквин) бара од својата сопруга Керол (ја игра Мек Гро) да интервенира кај банкарот и политичарот Бенјон (го игра Џонсон), кој е член на комисијата за условни помилувања. Бенјон успева да му помогне, но од Док бара услуга - да изведе еден грабеж. Док се согласува и ја завршува задачата со помош на Керол и на уште двајца криминалци, но еден од нив си има свои планови. Док и Керол мора да бегаат кон мексиканската граница, а ги гонат полицијата и луѓето на Бенјон. Истовремено, Док го измачува прашањето: Како Керол успеала да го добие помилувањето од Бенјон...

Black-and-white publicity photograph of a Caucasian man. The man has blonde hair and is wearing a shirt and a kerchief around the neck.Black-and-white publicity photograph of a Caucasian woman. The woman has blonde wavy hair and is wearing a silk dress.Стив Меквин и Али МекГроу

Наводи
------

1. ↑  „HRT (пристапено на 27.10.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-11-05. Посетено на 2017-10-31.
2. ↑  „HRT (пристапено на 27.10.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-11-05. Посетено на 2017-10-31.
**Горјан Јовановски** (р. 1993, Скопје) — македонски еко-активист, претприемач и софтверски инженер, кој работи на подигнување на свеста за загадувањето на воздухот преку технологија. Во 2014 година, тој ја создал мобилната апликација Мој Воздух, која користи отворени податоци за визуелизирање на загадувањето на воздухот, а нејзиното лансирање предизвикало протести на национално ниво во Македонија и Србија од страна на граѓаните кои бараат локалните власти да преземат посериозни активности за решавање на ова прашање.

МојВоздух
---------

Главна статија: МојВоздух
Мој Воздух (од 2019 **AirCare**) е мобилна апликација која користи податоци од мерните станици за квалитет на воздухот за да го мапира и визуелизира загадувањето на Балканот. Лансиран во декември 2014 година, а во моментов има над 200.000 преземања. МојВоздух акумулира податоци од владините, волонтерските и сателитските мерни станици од Европската вселенска агенција, собирајќи ги за полесен пристап од крајните корисници. Во апликацијата се прикажуваат мерните вредности за присуство честички, азот диоксид, јаглерод моноксид, сулфур диоксид и озон.

Лесниот пристап до информации преку апликацијата довело до повеќе протести на национално ниво во Македонија и Србија и одговор на македонската влада насловен како „План за чист воздух". За МојВоздух имаат пренесено повеќе меѓународни медиумски куќи како Форбс и *Гардијан,* како и американската аеронаутичко-вселенска управа НАСА и Обединетите нации.

Во 2020 година, Горјан бил прогласен за Европски млад иноватор од Светскиот самит за награди на ОН, за неговата работа на подигнување на свеста за загадувањето на воздухот преку МојВоздух.

Поврзано
--------

* Семрежен активизам
* Загадување на воздухот
* Екологија

Наводи
------

1. ↑  Selmani, Adrijana. „The Air Pollution in Macedonia Is Bringing People Into the Streets, And There's an App for That". *Global Voices*. Посетено на 22 January 2016.
2. ↑  „AirCare - Apps on Google Play". *Google Play*.
3. ↑  „Битолчани излегоа на протест за чист воздух". *Radio MOF*. Radio MOF. Посетено на 17 December 2019.
4. ↑  „Protest za čist vazduh u Beogradu". *Radio Slobodna Evropa*. Radio Free Europe. Посетено на 17 January 2020.
5. ↑  „Владата направи план за чист воздух: Нема веќе греење на јаглен или нафта". *Pulseinfo.mk*. Посетено на 15 November 2018.
6. ↑  Banovic, Rebecca. „Meet The Macedonian Software Engineer Fighting Air Pollution With An App". *Green Tech*. Forbes. Посетено на 12 January 2019.
7. ↑  Maassen, Paul. „Six ways for citizens to assert power beyond the ballot box". *Public Leaders Network*. The Guardian. Посетено на 21 July 2017.
8. ↑  Scott, Matt. „Improving Lives & Air Quality through Open Data Innovation". *openNASA*. NASA. Посетено на 13 November 2017.
9. ↑  „The most polluted capital in Europe, you didn't even know about". *UN Environment*. United Nations. Архивирано од изворникот на 2020-11-08. Посетено на 28 November 2018.
10. ↑  „AirCare WSA". *WSA*.
**„Наеднаш, минатото лето"** (англиски: *Suddenly, last summer*) — британско-американски филм од 1959 година, во режија на Џозеф Л. Манкиевиц (Joseph L. Mankiewicz). Филмот е снимен според истоимената драма на Тенеси Вилијамс. Главните улоги ги играат: Елизабет Тејлор, Кетрин Хепберн, Монтгомери Клифт и Алберт Декер. Во 1960 година, филмот бил номиниран за „Оскар" во три категории, а Тејлор освоила „Златен глобус".

Содржина
--------

Д-р Џон Кукровиц (го игра Клифт) е млад доктор во психијатриска клиника во Њу Орлеанс кој извршува операции во многу тешки услови. Меѓутоа, во болницата пристигнува понудата од богатата вдовица Вајолет Венабл (ја игра Хепберн) која сака да донира пари, но под услов д-р Кукровиц да изврши лоботомија на нејзината внука Кетрин Холи (ја игра Тејлор), која е затворена во манастирска болница поради нејзините психички проблеми. Во разговорот со д-р Кукровиц, Венабл му кажува дека Кетрин страда од хистерија и дека е многу агресивна, така што операцијата треба да ја смири. Д-р Кукровиц стапува во контакт со Кетрин и почнува да ја лечи, сфаќајќи дека намерата на Венабл не е чесна. Низ разговорите, тој дознава дека, претходното лето, Кетрин била заедно со Себастијан, синот на Вајолет Венабл, кој ненадејно умрел од срцев удар. Вајолет, која е опседната со споменот на својот син, ја смета Кетрин одговорна за смртта на Себастијан, а Кетрин пак никако не може да се сети што се случило тогаш. Затоа, д-р Кукровиц ги соочува Кетрин и Вајолет и тогаш Кетрин ја раскажува вистинската случка: еден топол ден, прогонет од локалните момчиња, Себастијан се искачил на врвот од еден рид и таму колабирал, како последица на срцевите проблеми до кои страдал, а потоа момчињата го растргнале неговото тело. Вајолет, целата во шок, си заминува во својата соба при што на д-р Кукровиц му се обраќа како Себастијан.

Од трејлерот на филмот

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Suddenly, Last Summer (1959)Awards (пристапено на 7.5.2020)
2. ↑  IMDb, Suddenly, Last Summer (1959) (пристапено на 7.5.2020)
**Дрис де Бонт** (холандски: *Dries De Bondt*; р. 4 јули 1991

) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа Алпесин-Декојнинк.

Достигнувања
------------

2014
1. ГП Морис Рес
5. Гоиксе Пејл
2015
1. Етапа 1 (ТТТ) Трка околу Средна Холандија
4. Гоиксе Пејл
8. ГП Крикелион
9. Класик Хандзаме
2016
1.  Национално аматерско друмско првенство
1. Хале-Ингоигем
8. Краен пласман Ронде де л’Оас
1. Етапа 2
8. Хејстсе Пејл
8. ГП Џеф Схеренс
10. Ронде ван Дренте
10. Меѓународен трофеј Јонг Мар Мудиг
2017
1. ГП Пол Бореманс Вијане-Герардсберген
7. ГП Жан Пјер Монсере
10. Класик Фамен Арден
2018
2. Ронде ван Дренте
2. Класик Такс Про
3. ГП Марсел Кинт
10. Схал Селс
2019
1. Меморијал Рик ван Стенберген
1. Хале-Ингоигем
1. ГП Бекман-Де Калуве
2. Омлоп ван хет Хутланд
3. Краен пласман Тур де Валони
4. Хејстсе Пејл
4. Слаг ом Норг
8. Тур де л’Еурометропол
2020
1.  Национално друмско првенство
1.  Планински пласман Волта ао Алгарве
1.  Спринтерски пласман Тур де Валони
1. Етапа 3 Етоал де Бесеж
2. Дрејвенкурс Оверејсе
2021
1.  Спринтерски пласман Тур де Валони
9. Антверпен Порт Епик
2022
1. Етапа 18 Џиро д’Италија
1. Текстилпрејс Вихте
2. Гран при де Денен
2. ГП Жан-Пјер Монсере
3. Ле Самин
6. Краен пласман Трка околу Белгија
7. Класик Волта Лимбург
8. Ронде ван Дренте
9. Класик Примус
9. Велосипедска трка Егмонт

### Распоред на резултатите на големите трки

| **Голема трка** | 2021 | 2022 |
| --- | --- | --- |
|  **Џиро** | 91 | 109 |
|  **Тур** | — | — |
|  **Вуелта** | — | — |

Наводи
------

1. ↑  „Alpecin-Fenix". *UCI.org*. Меѓународен велосипедистички сојуз. Архивирано од изворникот на 3 January 2021. Посетено на 3 January 2021.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Дрис де Бонт" на Ризницата ? |

* „Достигнувања на Дрис де Бонт". Cycling Archives.
* „Достигнувања на Дрис де Бонт". Cycling Quotient.
* „Достигнувања на Дрис де Бонт". ProCycling.


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија поврзана со белгискиот велосипедизам е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Ноќта на генералите"** (англиски: *The night of the generals*) — британско-француско-американски филм од 1967 година во режија на Анатол Литвак. Главните улоги ги играат: Улоге: Омар Шариф, Питер О'Тул, Доналд Плезенс и Чарлс Греј.

О'Тул (1968)

Синопсис
--------

Во 1942 година, во Варшава, садистички е убиена една полска проститутка. За истрагата е задолжен мајорот Грау, агент на германската разузнавачка служба, кој верува во правдата. За време на убиството, откако се слушнал врисокот на жртвата, сведоците забележале дека зградата ја напуштил еден германски генерал. Истрагата покажува дека тројца генерали немаат алиби за таа ноќ: Танц, Клаус Каленберге и фон Сајдлиц-Габлер. Тие тројца избегнуваат да се сретнат со мајорот Грау и така стануваат сомнителни како можните извршители на убиството. Две години подоцна, мајорот ги среќава тројцата генерали во Париз и тој ја продолжува истрагата. Најпосле, приказната завршува во 1965 година во Хамбург каде се случува слично злосторство.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, The Night of the Generals (пристапено на 22.12.2021)
**Онорин Хермелин** (19 октомври 1886 - 4 септември 1977) била шведска директорка, основач на списание и феминистка.

Живот
-----

Хермелин е родена во парохијата Екебиборна во 1886 година. Нејзината мајка Хонорин (фон Кох) умрела неколку дена по пораѓајот. Таа имала еден брат или сестра и добила уште седум кога нејзиниот татко, Џозеф Хермелин, повторно се оженил.

 Феминистки од 1920-тите од лево надесно: Елизабет Там, Ада Нилсон, Керстин Хеселгрен седнати, Онорин Хермелин и Елин Вагнер
Таа се квалификувала како учителка и предавала повеќе од десет години пред да ја забележи како главен наставник на училиштето за жени на Групацијата Фогелштад. Под нејзино водство Квинлига медборгарсколан вид Фогелштад била позната како „Лила Улфаса". Основана е во 1925 година и продолжила под нејзино раководство до 1954 година. Ова довело до тоа таа да биде првата жена која претседавала со училиштен одбор во 1932 година. Во 1947 година, таа се омажила за Вилхелм Гренбех, но тој починал во рок од осум месеци.

Списанието *Tidevarvet* е основано во 1923 година  (или 1924  ) од Керстин Хеселгрен, Онорин Хермелин, која била едукатор, Ада Нилсон, Елизабет Там, политичка политичарка и Елин Вагнер, која била авторка. .

Приватен живот
--------------

Се омажила осум месеци. Таа имала многу блиски односи со Ада Нилсон, така што во последната година од нејзиниот живот Нилсон дошла да остане во Фогелштад кај Хермелин. Нилсон починала во 1964 година  а Хермелин умрела во парохијата Бренкирка во 1977 година.

Признавања
----------

Кралот на Шведска ѝ го доделил кворумот Илис .

Сири Деркерт создал нејзин портрет кој сега се наоѓа во Шведскиот национален музеј.

Наводи
------

 

1. 1 2 3  „skbl.se - Honorine Louise Hermelin". *www.skbl.se*. Посетено на 2020-02-28.
2. ↑  „Tidevarvet 1923". *Göteborgs Universitetsbibliotek*. Посетено на 1 October 2019.
3. ↑  „Tidevarvet cover page" (PDF). *Tidevarvet*. Посетено на 1 October 2019.
4. ↑  Karl Erik Gustafsson; Per Rydén (2010). *A History of the Press in Sweden* (PDF). Gothenburg: Nordicom. ISBN 978-91-86523-08-4. Архивирано од изворникот (PDF) на 13 February 2015. Посетено на 13 February 2015.
5. ↑  Lene Buchert. „Hesselgren, Kerstin (1872-1964)". *Performance Magazine*. Посетено на 30 December 2016.
6. ↑  „Tidevarvsgruppen (The Age Group), Fogelstad-gruppen (The Fogelstad Group) and the newspaper Tidevarvet (The Age.)". *Hjördis Levin's homepage*. Посетено на 30 December 2016.
7. ↑  „Nationalmuseum - Honorine Hermelin (1886-1977), principal, chairman of the school board, married to Vilhelm Grønbech". *emp-web-84.zetcom.ch*. Посетено на 2020-02-28.

Дополнително читање
-------------------

* Honorine Hermelin at Svenskt kvinnobiografiskt lexikon
**Бадуариј** — византиски војсководец, активен за време на владеењето на Јустинијан I (527–565) во Мала Скитија (денес Добруџа).

Историчарот Патрик Амори смета дека името Бадуариј е со германско потекло. Бадуариј се споменува во записите на Јован Малала, Јован Никијски, Теофан Исповедник и Георги Кедрин. Тој се спомнува како „*стрателат* на Скитија", најверојверојатно *магистер милитум*. Во 528 година, Бадуариј и Годила воделе воен поход од Одес (денес Варна) против хуните на Крим. Под водство на Мугел, хуните освоиле византиски територии на брегот на Црното Море.

Исто така во 528 година, Бадуариј се спомнува во *Дукс Скити*. Тој и Јустин, *Дукс* на Мизија, ги здружиле силите во битка против странски напаѓачи. Малала запишал дека „хуните", кои Теофан ги идентификува како бугари, се оние кои ја нападнале Скитија и Мизија. Како и да е, 
византијците ја загубиле битката. Јустин бил убиен и напаѓачите навлегле во Тракија. Јустин бил наследен од Константиол.

Додека се одвивале дејствата против напаѓачите, Бадуариј не се спомнува како учесник во истите. Со подоцнежните битки кои се одвивале на оддалеченост од Мала Скитија, можно е да немал никакво учество во истите. Неговата судбина не е позната. Помлад Бадуариј се појавува во времето на владеењето на Јустин II (565–578). Според делото *Просопографија на доцното Римско Царство* се верува дека помладиот Бадуариј можно е да бил син или внук на *стрателатот* на Скитија.

Наводи
------

1. ↑  Amory, p.484 : "Other Byzantine officers active in the Balkans and bearing Germanic names included Baduarius dux Scythiae, Ascum MVM per Illyricum ... and Chilbudius MVM per Thracias"
2. 1 2 3  Martindale, Jones & Morris (1992), pp. 163–164
3. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), p. 352

Извори
------

* Amory, Patrick (2003). *People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52635-7.
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8
**Рибинскоте вештачко езеро** (руски: *Ры́бинское водохрани́лище*) е вештачко езеро во северозападна Русија на реката Волга. Дел е од таканаречената каскада Волга-Кама, и е второ по големина езеро во Европа после Кујбишевското вештачко езеро.

Плановите за изградба на вештачкото езеро првпат биле изработени во 1935 година, а градењето траело од 1941 до 1947. Со изградбата на езерото и браната градот Молога бил потпен заедно со 663 села. Езерото се наоѓа кај градот Рибинск, 280 километри северно од Москва. Во ова езеро се влева реката Волга. Ширината на езерото изнесува 60 километри додека пак должината 110 километри. Дел е од мрежниот канал кој ги поврзува Каспиското Море и Волга со Балтикот.

Според Волга, во езерото се влеваат реките Шексна и Молога. Од езерото истекува само Волга.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Рибинско Езеро (вештачко)" на Ризницата ? |

* Детаљна мапа вештачког језера
Илирски племиња
**Дарданци** (латински: *Dardani*) — исклучително моќен илирско-тракиски народ, многу близок до Трибалите. Според легендата, Дарданците биле основачите на Троја и сојузници на Тројанците во Тројанската војна.

Тие живееле во античко време во голем дел од денешна јужна Србија, Македонија и Косово.

Кралство Дарданија
------------------

Дарданскиот регион се протегал приближно од Књажевац до Велес и од Шар Планина до Бугарија. Дарданците биле освоени од Римјаните веројатно на крајот на 1 век п.н.е..

Дарданија била богата со руди. Дарданците биле добро обучени борци. Соседните народи, Македонците, а подоцна и Римјаните, претрпеле многу од нивните упади со Скордисците.

200 и 197 пр.н.е. го поплавиле северниот дел од државата на македонскиот крал Филип III. 

* Кралство Дарданија, 3-1 век пр.н.е. Кралство Дарданија, 3-1 век пр.н.е.
* Кралство Дарданија, 3-1 век пр.н.е. Кралство Дарданија, 3-1 век пр.н.е.

Населени места
--------------

Поважни и поголеми градови на Дарданците биле Ulpiana (Приштина), Therranda (Призрен), Vicianum (Вучитрн), Skopi (Скопје), Damastioni (во близина на Охридско Езеро). Naissus (Ниш) подоцна станал најважниот град и на римската провинција Мизија.



1. ↑  J. J. Wilkes, The Illyrians, 1992
2. ↑  САНУ Балканолошки институт
Староримски епитаф од Горна Мизија (201-300).
**Епитаф** (грчки: *ἐπιτάφιος**епитаф* „погребна проповед" од ἐπί „горе" и τάφος „гроб") — краток текст во чест на покојникот. Строго кажано, епитафот се однесува на текст впишан на споменик или плоча, но може да се користи и во преносна смисла. Некои епитафи ги одредувале самите лица пред смртта, додека други биле избрани од одговорните за погребот. Епитафот може да биде напишан во проза или во стих; поетите се познати по составувањето на своите епитафи пред смртта, како што е Вилијам Шекспир.

Епитафот на Кирил Пејчиновиќ е најраниот познат авторски пример на пишување стихови на народен говор во развојот на македонскиот јазик. Епитафот гласи:

|  |
| --- |
| Теарце му негово рождение
Пречиста и Хилендар пострижение
Лешок му е негоо воспитание
Под плочава негоо почивание
От негово свое отшествие
До Христово второ пришествие
Молит вас бракя негои любимия
Хотящия прочитати сия
Да речете Богза доброе дело |

Наводи
------

1. ↑  „епитаф" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „епитаф" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „Online Etymology Dictionary: Epitaph". Etymonline.com. Посетено на 18. 3. 2012. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
4. ↑  Photograph of William Shakespear's grave, 3 June 2007
Предлошка:Infobox royalty/short description

**Вилхелм I** (германски: *Wilhelm I*; 22 март 1797

 — 9 март 1888

) — цар на Германија и крал на Прусија. Владеел со Прусија од 1861 до 1888 година.

Потекло
-------

Вилхелм се родил како втор син на прускиот крал Фридрих Вилхелм III и неговата жена Луиза од Мекленбург-Штрелиц. Како втор син во семејството на него се сметало дека треба да го наследи престолот иако имал помало образование од неговиот постар брат.

Од 1814 година служел во пруската армија каде што се покажал како доста добар војник. Под водство на маршалот Гебхарт Леберехт фон Блихер војувал во битките кај Лињ и Ватерло против Наполеон Бонапарт. По службата работел како дипломат во преговорите во 1815 година.

Во 1840 година кога починал неговиот татко, крал станал неговиот постар брат Вилхелм IV а Вилхелм се здобил со титулата крунски принц поради тоа што Вилхелм Фридрих IV немал потомци. За време на револуцијата во 1848 година Вилхелм успешно го задушил востанието кое било против владеењето на неговиот брат. Поради тоа тој бил често нарекуван „Картетшенпринц", што во превод значи „принц-четка".

Титули
------

Вилхелм I ги имал титулите:

* Цар на Германија - 18 јануари 1871 — 9 март 1888
* Крал на Прусија - 2 јануари 1861 — 9 март 1888
* Претедател на Северногерманскиот Сојуз 1 јули 1867 — 18 јануари 1871.

Извори
------

1. Енциклопедија Британика/Вилхелм I
2. 

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вилхелм I" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 43148190
* LCCN: n80149385
* ISNI: 0000 0001 1063 0020
* GND: 118632884
* SELIBR: 207087
* SUDOC: 027764486
* BNF: cb113442872 (податоци)
* BIBSYS: 90719244
* NLA: 36048951
* NDL: 00795186
* NKC: jn20000605601
* CiNii: DA13155768

 |

 |
**Шпиц-патики** се врста на обувки која се користи во балет, за изведување на игри на врвовите од прсти. Во денешното време, можат да се видат во класичен балет, додека модерните кореографи портко се одлучуваат за игра на врвовите од прсти. По традиција ги носат жените, но од последните децении од минатиот век биднало можно да се видат и мажи на врвовите од прсти (во модерниот балет).

Шпиц-патики

Историјат
---------

Марија Таљони во шпиц-патики
Францускиот кореограф, кој работел најголемиот дел од животот во Париската опера, им сугерирал на мајсторите кои ги изработувале балетските патики да направат некои промени во дизајнот, кои би овозможиле да пред што механизмот ја подигне балерината од позорницата (во тоа време биле користени специјални ефекти на летење) таа некое време да стои на врвовите од прсти. Од оваа идеја подоцна, низ кореографии, е разработувана идејата за трепетливата етеричност и игра на врвовите од прсти.

Првата примабалерина, која ја одиграла целата претстава во новопознатите шпиц-патик, била Марија Таљони, играјќи го главниот соло во балетот Силфиде. Таа поточно носела некоја врста на сатенски папучи, кои биле зашиени на петите да не спададнат, а во предниот дел биле од кожа која им давала чврстина за стаење на прстите. Во исто време, во Италија, примабалеринате асолута Пјерина Лањани, почнува да носи патики кои на врвовите од прсти имале коморичка и платформа која овозможувала стоење. Со продот на Лањаниевата во Империјал балет во Санкт Петербург, италијанскиот стил за изработка на шпиц патики се пренесува во Русија, каде бива доработен, се менува системот за причврстувањето за стапалото — се уклонуваа копчињата, и патиките постануваат потивки.

Податотека:Rtgpointe.jpgРендгенски снимок на стапалата во шпиц-патиките

Модерни шпиц-патики
-------------------

Идејното решение за модерните шпиц-патики и долгуваме на руската примабалерина асолути Ана Павлова. Таа ја дала идејата да претходно опишаниот руски модел се прилагоди на изгледот на своето стапало. Новината се состоела во тоа што „кутивчето" околу палците давало појака поддршка за стоење.

Игра во шпиц-патиките
---------------------

Да би балерината можела да започне да вежба игра на врвовите од прсти, потребно е да во потполност завлада со техниката, како и да се формира коскениот систем. Одлуката да се започне учење на игра во шпиц-патиките го донесува балетскиот педагог, кој треба вниматено да ги набљудува своите ученици и во правиот момент да ја донесе оваа одлука.
Играта на врвовите од прсти иако веќе стотини години им го мами вниманието на публиката, и често ги оставаа без здив, всушност е непријатна и понекогаш многу болна.

Надворешни врски
----------------

* Гришко — најпознатији произвођач
* Историја балета Архивирано на 5 јуни 2009 г. (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Шпиц-патики" на Ризницата ? |
**Александар Трајановски** (Долни Липовиќ, Радовишко, 7 март 1945

) — македонски историчар и публицист

Животопис
---------

Трајановски е роден на 7 март 1945 година во радовишкото село Долни Липовиќ. Дипломирал на Филозофско - историскиот факултет во Скопје на групата за национална историја во 1971 година. Работел во Граиште - Демирхисарско, Конче - Радовишко и во Економското училиште „Моша Пијаде" во Скопје. Во 1971 година се вработил во Институтот за национална историја (ИНИ) во Скопје. Магистрирал во 1975 година, а додека во 1985 година докторирал на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, под менторство на акад. Љубен Лапе. Како стипендист на француската Влада бил и на шестмесечен научно – студиски престој во Париз, Франција (1975/76). Член е на Македонското научно друштво во Битола.

Трајановски бил носител и координатор на повеќе проекти во ИНИ, МАНУ, ДАРМ, ИСППИ и Филолошкиот факултет во Скопје, како и на Педагошкиот факултет во Битола. Сите поранешни научни проекти ги трансформирал во забележителни научни студии, монографии, зборници на документи или друг вид на одделни публикации. Учествувал на над стотина научни конференции, конгреси, тркалезни маси, предавања и друг вид на научни собири во земјата и странство. Тој е автор или уредник на повеќе од триесет одделни публикации, учебници, зборници на документи или историографии.

Наводи
------
Алис Расмусен (2014)
**Алис Расмусен** (родена *Алиса Фалаи на* 3 ноември 1926 година) — италијанско-шведска историчарка на уметност и автор, специјалист за историја на уметност, ботаника и Август Стриндберг (1849-1912).

Алис Расмусен е ќерка на Лујџи Фалаи и Алис Карлсон. Таа е правнука на Фридрихс Лахс и внук на Чарлс Лахс, чија уметност ја покрива во *Södermalm med omnejd i bilder av Charles Lachs* (Stockholmia förlag, 2009). Пораснала во Рим, Италија и во Стокхолм, Шведска и студирала хуманистички науки, како и историја на религијата на Универзитетот во Стокхолм .

Наводи
------

1. ↑  Sjöberg, Fredrik (12 May 2012). „Strindbergs blomsterspråk".
2. ↑  „Alice Rasmussen: "Strindbergs flora"". *DN.SE*. 20 March 2012.
Поглед на Горга со (горе) Пијано дел Росарио, горниот кварт на Стио
**Горга**, познато и како **Горга Чиленто**, е јужно италијанско село и единственото село во Стио, општина во провинцијата Салерно, Кампанија. Од 2016 година, населението било 160.

Историја
--------

Селото првично било населено во 12 век од базилијански монаси и прераснало како село во средниот век. Дел од Маглијано Ветере како *дел*, агрегирана е во општината Стио во почетокот на 19 век.

Географија
----------

Сместено во средината на Чиленто и вклучено во неговиот национален парк, Горга е ридско село што се протега под планината Ле Корн, веднаш до изворот на реката Аленто и 3км северно од Стио.  Тоа е 4км далеку од Маглијано Нуово, 6 од Маглијано Ветере, 8 од Пијано Ветрале, Џои и Кампора и 16 од Вало дела Луканија.

Главни знаменитости
-------------------

Главните знаменитости на Горга се урнатините на црквата Гранџ од Сан Лусидо (12 век), централната црква на Свети Јануариј; и капелата на Богородица на здравјето ( *Madonna della Sanità*, 16 век), сместена во месноста Оличета.

Личности
--------

* Рафаеле Летиери (1881–1957), политичар и академик.
* Антонино Марија Стромило (1786–1858), католички бискуп, прв од епархијата Калтанисета

Поврзано
--------

* Цилентански дијалект

Наводи
------

1. 1 2 3  (на италијански) Gorga on viveresalerno.it
2. ↑  1175391154 Gorga на OpenStreetMap
3. ↑  See it:Raffaele Lettieri
4. ↑  See it:Antonino Maria Stromillo

Надворешни врски
----------------

* **Gorga** на Ризницата ?
Лујџи Веронели
**Лујџи Веронели** (2 февруари 1926 година во Милано – 29 ноември 2004 година, во Бергамо) бил познат италијански гастроном, вински критичар и интелектуалец.

Кариера
-------

Во 1990 година, Лујџи Веронели ја основал издавачката куќа Веронели со „специфична цел темелно да го класифицира огромното национално гастрономско наследство и да ја придонесе подигнувањето на свеста за туристичката привлечност за најубавата земја во целиот свет".

Неговата класична обука била очигледна во неговото пишување, и тој често бил опишуван како „бардот" бидејќи измисли и многу од вообичаените фрази што се користат за опишување на италијанското вино. „Vino da meditazione" за десертни вина и „Vino da favola" (што значи вино од бајките, наместо Vino da tavola ) се само неколку примери. Италијанските производители на вино го препознале како нивен гуру. Според зборовите на Бруно Џакоза : „Џино (како што им бил познат помеѓу пријателите) имаше големо срце, тој бил првиот човек што нè научил дека во лозјата се раѓа одлично вино. Тој бил и првиот што укажал на апсолутната неопходност од внимателно селектирање на грозјето во лозјата, важноста на тероарот, за реализација на потенцијалот на едно лозје над другото. Тој верувал дека италијанското вино може да се доведе до исклучителни нивоа ако тесно соработуваме со земјата. Во 60-тите и 70-тите, никој не размислувал вака. Тој навистина бил пионер".

Наводи
------

1. ↑  Veronelli Editore website Архивирано на 4 јуни 2009 г.
2. 1 2  O'Keefe, Kerin (30 November 2004). „'Pioneer' Veronelli dies". *Decanter*.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Глечерот Крег (Антарктик)**  (78°0′S 161°12′E﻿ / ﻿78.000° ЈГШ; 161.200° ИГД﻿ / -78.000; 161.200Координати: 78°0′S 161°12′E﻿ / ﻿78.000° ЈГШ; 161.200° ИГД﻿ / -78.000; 161.200) е глечер, долг 4 nautical miles (7 kм), кој тече североисточно од Криг Ајспад до околината на Кану Нунатак, Планините Вилкнис, Викторија земја.

Беше именуван од Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот во 1994 година по таткото Гери Криг (почина во 1994 година), државјанин на Нов Зеланд, кој служеше како почесен САД. Морнарица капелан повеќе од 25 летни сезони во Капелата на снеговите, станица Мекмердо.

Тој беше неофицијално познат како „Капелан на Антарктикот".
Следниот калкулатор за растојание го прикажува праволиниското растојание од глечерот Крег и најблиските места. Дадените најблиски градови и неговата оддалеченост од глечерот Крег може да се разликуваат поради различни фактори; затоа љубезно погледнете ги условите за користење итн. За да дознаете повеќе информации за патувањето за патоказот на глечерот Крег и Глечерот Крег; љубезно погледнете ја страницата за загриженост.
Планините Вилкнис 1,2 км, Врвот Дрешхоф 1,9 км, Фулкрум 2,2 км, долината на ниво 3,8 км, глечерот Палаис 3,9 км, врвот Пивот 3,9 км, гребенот на персоналот 4,4 км, долината Верние 5,6 м.

Наводи
------

1. ↑  Creagh Glacier

 *Оваа статија содржи материјал во јавна сопственост од Геолошкиот топографски институт на САД (USGS)* — документ: „Глечерот Крег (Антартик)" (содржини од Информативниот систем за географски имиња). (англиски)
**Лујџи Фери** (15 јуни 1826 - 1895) бил италијански филозоф роден во Болоња.

Тој своето образование го стекнал главно во Виша нормална школа во Париз, каде неговиот татко, кој бил сликар и архитект, бил ангажиран во изградбата на театарот Италиен. Од својата дваесет и петта година почнал да предава на колеџите во Евр, Дипе, Блоа и Тулуза. Подоцна, станал предавач во Анеси и Казал-Монферат, и станал шеф на одделот за образование под Мамиани во 1860 година.

Три години подоцна бил назначен на катедрата за филозофија во Фиренца, а во 1871 година бил назначен за професор по филозофија на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца. По смртта на Мамиани во 1885 година, станал уредник на *Философија делле скуоле италијански*, чија титула ја променил во *Ривиста италијанска ди философија*. Пишувал за психологија и метафизика, но особено бил познат како историчар на филозофијата.

Неговото оригинално дело било еклектично, и ја комбинирало ја психологијата на неговите учители Жил Симон, Саисет и Мамијани со идеализмот на Розмини и Џоберти. Меѓу неговите дела може да се споменат:

* *Студија на свеста*
* *Феноменот во неговите односи со сензацијата*
* *Дела идеја дел вера*
* *За филозофијата на правото кај Аристотел* (1885)
* *Генијот на Аристотел*
* *Псикологија на Пјетро Помпонаци* (1877)
* *Есеј за историјата на филозофијата во Италија во 19 век* (Париз, 1869)
* *Психологијата на асоцијација од Хобс до денес*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 52442649
* LCCN: nr99000815
* ISNI: 0000 0000 6128 751X
* GND: 116472774
* SUDOC: 111190908
* BNF: cb10238171v (податоци)

 |

 |
**Костас Манусакис** (грчки: *Κώστας Μανουσάκης*; јануари 1929 – 26 август 2005) ― грчки кинорежисер и сценарист. Неговиот филм „*Предавство*" од 1964 година бил вклучен на Канскиот филмски фестивал во 1965 година и неговиот филм од 1966 година „*Стравот*" бил вклучен на 16-тиот Берлински меѓународен филмски фестивал.

Избрана филмографија
--------------------

* *Предавство* (1964)
* *Стравот* (1966)

Наводи
------

1. ↑  „Festival de Cannes: Treason". *festival-cannes.com*. Архивирано од изворникот на 2012-02-04. Посетено на 4 февруари 2023.

Надворешни врски
----------------

* Костас Манусакис на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Ледникот Мекдоналд (Антарктик)**  (75°28′S 26°18′W﻿ / ﻿75.467° ЈГШ; 26.300° ЗГД﻿ / -75.467; -26.300) е составен од ледник во ледениот гребен Брунт што се граничи со Веделово Море во Антарктик, покривајќи површина од Предлошка:Конвертирај.

Ернест Шеклтон Империјална транс-антарктичка експедиција го објавил ледникот во оваа околина во јануари 1915 година, на Британската асоцијација на Магелан во Пунта Аренас, кој беше главен одговорен за собирање средства за испраќање на шунерот „Ема" на третиот обид, во јули 1916 година, за да ги спаси 22-те мажи од  *Endurance*  оставена на Островот на слонови.

Експедициите на Кралското друштво Меѓународна геофизичка година ја открива Истражувачката станица Хали во близина (1955–59) и беа запознаени со оваа одлика и известија дека во 1957 година максималната височина над општата површина на ледена полица, на неколку стотици метри од ледениот фронт, беше околу Предлошка:Конвертирај.

Сега е идентификуван со „Ледникот Алан Мекдоналд", а заради историскиот континуитет, Комитет за имиња на места на Обединетото Кралство на Антарктикот им го даде името Мекдоналд на овие ледени бразди.

Наводи
------

1. ↑  McDonald Ice Rumples on Brunt Ice Shelf

Надворешни врски
----------------

* An aerial photograph of the feature can be seen at photos1.blogger.com.

Предлошка:Imperial Trans-Antarctic Expedition
 *Оваа статија содржи материјал во јавна сопственост од Геолошкиот топографски институт на САД (USGS)* — документ: „Глечерот Мекдоналд (Антартик)" (содржини од Информативниот систем за географски имиња). (англиски)
**Реда Груп** е италијанска фабрика за волна основана во 1865 година од Карло Реда. Фабриката се наоѓа во Валдилана, во историскиот регион Биела.

Историја
--------

Реда е основана во 1865 година во Вале Мосо, во провинцијата Биела, од страна на претприемачот Карло Реда, кој ја започнал компанијата од стара мелница. Компанијата била пренесена од неговиот син Џовани се додека Лујџи Бото не ја презел функцијата во 1919 година.

По целосното уништување на нејзините објекти (тогаш познати како *Successori Reda*) во поплавите во 1968 година, компанијата повторно се родила. Во 1993 година, компанијата ја купила својата прва фарма во Нов Зеланд и моментално поседува три: Отоматапаио (1993), Rugged Ridges (1997) и Гленрок (2003), со вкупно 74.100 хектари и 30.000 овци.

Во 2015 година, во соработка со The Woolmark Company, Реда ја прославил својата 150-годишнина со изложба на турнеја и книга за фотографии создадена со Magnum Photos и курирана од Анџело Флакавенто.

Во април 2018 година, компанијата, во сопственост на четвртата генерација на семејството Бото Поала, го купил Комеро, волнена фабрика со седиште во Гатинара (Верчели) и специјализирана за производство на текстил за машка и женска облека.

Производството на Реда е поделено на три линии: *Реда 1865* (класични ткаенини), *Реда Актив* за техничка спортска облека и *Реда Флексо,* која користи полимер ROICA™ V550. Таа е една од ретките текстилни компании во светот која управува со целиот производствен синџир, од фарми за одгледување во Нов Зеланд до завршена ткаенина.

Rewoolution е линијата за активна облека на Реда Груп. Колекциите на асортиманот се наменети за спортисти, љубители на планини и ентузијасти на отворено.

Во 2020 година, Реда станала првата текстилна компанија во Италија и една од првите во светот што го добила сертификатот B Corporation.

Во ноември 2020 година, компанијата целосно го купила Lanieri, дигитален старт-ап во кој веќе бил малцински акционер.

Наводи
------

1. ↑  „I primi 150 anni di una lana d'artisti". *ilGiornale.it* (италијански). 2015-02-07. Посетено на 2022-06-07.
2. ↑  Coiz, A. (1873). *Guida storico-artistico-industriale di Biella a circondario: Anno 1873* (италијански). A. Chiorino.
3. ↑  *International Textiles* (англиски). International textiles. 2002.
4. ↑  „L'alluvione del 2 novembre 1968 - Archivi Tessili del Biellese". 2016-08-07. Архивирано од изворникот на 2016-08-07. Посетено на 2022-06-07.
5. ↑  IT, FashionNetwork com. „Gruppo Reda acquisisce il lanificio Comero". *FashionNetwork.com* (италијански). Посетено на 2022-06-07.
6. ↑  Ambrosi, Luigi (2017), „«Nella direzione sbagliata». Rappresentazioni della Rivoluzione nel «Corriere della Sera» e nella «Stampa» (1947-1987)", *Sfumature di rosso*, Accademia University Press: 103–130, doi:10.4000/books.aaccademia.2301, ISBN 9788899982294, Посетено на 2022-06-07

Поврзано
--------

* Лоро Пијана
**Галин Стефанов Иванов** (роден на 15 април 1988 година во Казанлак, Бугарија), е бугарски фудбалер кој во моментов игра во првата бугарска фудбалска лига за тимот на Литекс Ловеч.

Кариера
-------

Галин Иванов најчесто игра како десен надворешен играч (десно крило), но може да игра и на левата страна. Во 2005 година Петко Петков го привлекува во Левски Софија и тој станува републикански шампион за младинци на негова возраст за сезоната 2005/06. По крајот на сезоната Петков ја презема Академијата на Литекс, а на Галин не му е предложен професионален договор и тој оди во тимот на Берое. Дебито во А група го прави на 5 август 2006 година во средбата Марек - Берое која завршила 1:1. Неговиот прв гол во елитата е во вториот круг на 12 август 2006 во средбата Берое - Родопа см . која завршува со резултат 2:1 за неговиот тим. Во следната сезона испаѓа од лигата со тимот, а во летната пауза на сезоната 2008/09 Стевица Кузмановски го привлекува во Славија (Софија). Во летото 2011 година е пред трансфер во ЦСКА (Софија), но двата клуба не се разбираат и Иванов иако малку неочекувано преминува во германскиот Арминиа Билефелд, кој се натпреварува во тоа време во втората Бундеслига. Договорот кој го потпишува му е за 6 месечна позајмица + 2,5 година договор со право на откуп. Условот е тимот да го задржи своето место во групата. Во тој период Иванов пропушта многу мечеви поради повреда, а освен тоа неговиот тим испадна во третиот ешелон на германскиот фудбал и летото се враќа во Славија. Во декември 2011 година е купен од страна на актуелниот бугарски шампион, Литекс за да го заземе местото на продадениот бразилец Том.

### Литекс

По доаѓањето во Литекс во зимскиот преоден рок тој чекаше околу два месеци на своето деби, затоа што пролетниот дел од првенството во Бугарија продолжува во месец март. Своето деби го има на 3 март 2012 против екипата на Видима, кога почна во почетните единаесет но во 68-ата минута беше заменет од страна на Армандо Вајуши.

Надворешни врски
----------------

* Статистика[*мртва врска*]
* Галин Иванов на официјалното мрежно место на Славија Архивирано на 28 септември 2011 г.
* Профил на levskisofia.info
* Профил на www.soccerway.com
**Густав Шваб** (19 јуни 1792

 – 4 ноември 1850

) 
**Густав Шваб** (19 јуни 1792

 – 4 ноември 1850

) — германски писател и издавач.

Животопис
---------

Таткото на Јохан Кристоф Шваб бил таен дворски советник и привремен професор на Високото Карловско школо во Штутгарт (Hohe Karlsschule), кое тогаш имало статус на универзитет, а неговата мајка Фридерика потекнувала од богато трговско семејство. Завршил штутгарска гимназија, а од 1809 до 1814 со стипендија од Евангелиската донација во Тибинген, студирал на тамошниот универзитет Еберхард-Карл, најпрво филологија и филозофија, а потоа и теологија.

За време на студиите, тој се зачленил во литературен кружок и станал пријател со Лудвик Уланд, Карл Фарнхаген, и Јустинус Кернер, со кои ја објавил познатата збирка на песни *Германската песничка шума* (1813). Во пролетта 1813 година отпатувал во северна Германија, каде помеѓу другото се сретнал со Гете и Шлаермахер.

На крајот на 1817 година станал професор по класични јазици. По неколку месеци се оженил со Софи Гмелин, ќерка на професорот по право. Од 1825 година па натаму работел 20 години на издавање на список за книжевни разоноди (Blätter für literarische Unterhaltung) во издавачката куќа Брокхаус, а од 1828 година добил работа како уредник на книжевната рубрика од познатите делови на утринската листа за модерни слоеви (Morgenblatt für gebildete Stände) еден од најпознатите германски издавачи, Јохан Фридрих Коте. Ова е за германскиот литерарен свет од тоа време кој бил еден од главните позиции, и Шваб станува заштитник на младите уметници.

За издавачката куќа Мецлер во 1827 година ја уредувал најголемата германска верзија на класичните автори и преводи. Тој за своја должност ја сметал дека треба на децата што повеќе да им го приближи светот на класичната митологија, што му дало идеја во 1835 година да објави антологија од песни за Стара Грција за женски обработени од младите (Die Dichter des alten Griechenlands für die weibliche Jugend bearbeitet).

Во периодот 1828 — 1829 година, излегуваат неговите два тома збирки со песни (Gedichter) со славната балада Jahac и Боденско езеро.

Наводи
------
Мичета
**Мичета** или **Розета,** е италијански леб, познат по неговата испакната форма.

Историја
--------

Мичета е варијација на австрискиот *кајзерсемел* кој бил донесен во Милано во 19 век за време на Австриското владеење. Функционерите на Австриската империја вовеле голем број прехранбени производи, вклучувајќи го и *Кајзерсемел.*

'Кифличките мичета се многу киснети со квасец, повеќе од Виенскиот *Кајзеремел*, така што внатрешноста е речиси шуплива, што дава многу лесен ролат со тврда кора, но тие не се долготрајни и најдобро се јадат кога се свежо печени.

Надворешни врски
----------------

* Страна за мичета и други ломбардски лебови (на италијански)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Кампо Сан Поло
Фасада на *Палацо Соранзо* во *Кампо Сан Поло*
Апсида на *Киеза ди Сан Поло*
Плочата на забраната за игри.
**Кампо Сан Поло** е најголемиот плоштад во Венеција, Италија, вториот по големина по плоштадот Сан Марко. Се наоѓа во *Сестиер Сан Поло*.

Првично не бил поплочен,а во 1493 година бил целосно поплочен, а во средината бил поставен бунар. Потоа се користел како сцена на многу борби со бикови, масовни проповеди и маскирани прослави. По 17 век, пазарот на сиромашните бил преместен од плоштадот Сан Марко.

До ден денес е едно од најпопуларните карневалски места и најмногу се користи и за различни концерти и проекции.Отворено е за време на Венецискиот филмски фестивал.

Градби
------

Наспроти црквата се градбите:

* Црквата Сан Поло
* Палацо Тјеполо
* Палацо Соранцо
* Палацо Дона

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Кампо Сан Поло" на Ризницата ? |

* Кампо Сан Поло: Вториот по големина јавен плоштад во Венеција

45°26′15.00″N 12°19′47.64″E﻿ / ﻿45.4375000° СГШ; 12.3299000° ИГД﻿ / 45.4375000; 12.329900045°26′15.00″N 12°19′47.64″E﻿ / ﻿45.4375000° СГШ; 12.3299000° ИГД﻿ / 45.4375000; 12.3299000

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Шина Андреева Стојанова** ( 1918
 во Арда, Смољан, Бугарија ―  1944

 во Тиквеш) — бугарски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од изразито бедно семејство. Завршила основно училиште, а потоа се вработила во приватна фурна, каде работела тешки физички работи. Со голем труд завршила уште три класа гимназија. Под влијание на прогресивните младинци - ученици и студенти се запознала со идеите на марксизмот. Секој слободен час го користела во читање марксистичка и друга прогресивна литература. Се поврзала со месната организација на комунистичката партија и растурала прогресивна комунистичка литература меѓу другите младинци. Кога во 1942 година во нејзиното село бил доведен скопскиот првоборец Коце Стојановски - Металец како политички интернирец таа се поврзала со него и му помагала во организирањето на бегствата на затворениците.

Кога Коце бил ослободен од интернацијата, таа му се придружила, станувајќи му верен соборец и сопруга. Младата брачна двојка пристигнала во Македонија во почетокот на 1944 година. Веднаш потоа заедно стапиле во Втората македонска ударна бригада. Меѓу соборците се здобила со големи симпатии како прекрасна и бестрашна партизанка. Во борбите против бугарската фашистичка полиција, Шина загинала во Тиквешијата, речиси истовремено со својот сопруг Коце Металец, во јули 1944 година.

Поврзано
--------

* Коце Стојановски - Металец

Наводи
------

1. ↑  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 134–135. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)