recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Јанко Луковски** (Скопје, 7 април 1946

 — Нови Сад, 6 ноември 2023

) — македонски кошаркар и кошаркарски тренер. Неговиот син Драган е поранешен кошаркар и репрезентативец на СР Југославија со која освои бронза на Европското првенство во 1999 година.

Животопис
---------

Поголемиот дел од својата играчка кариера ја минал во Работнички и две сезони настапувал за МЗТ од Скопје. Како играч бил член на јуниорската и Б репрезентацијата на Југославија.

По завршувањето на играчката кариера продолжил да се занимава со кошарка како тренер. Уште додека бил играч на МЗТ од Скопје, две години истовремено работел и како помлад тренер. Во првата сезона како професионален тренер го вовел КК Борец од Велес во првата Б лига (1980). По успешната сезона во Борец, тој станал тренер во клубот во кој го минал најголемиот дел од својата играчка кариера - КК Работнички. Двапати ги вовел во првата А лига и еднаш во финалето на Купот на Југославија (1983), кое го загубил од Цибона.

Меѓу 1982—1986 ги водел, дел самостојно, дел како асистена на Русмир Халиловиќ помладите репрезентации на Југославија, и тоа кадетската репрезентација и младата репрезентација до 21 година каде тренирал играчи како: Дражен Петровиќ, Здовц, Паспаљ, Пецарски, Цвјетиќанин, Перасовиќ, Сретеновиќ и др

Во декември 1985 година по завршувањето на првиот дел од сезоната го презел Спартак од Суботица, кој тогаш бил последен на табелата во Првата Б лига со само една победа. Во вториот дел од сезоната успеал да опстане со 10 победи и само 2 порази. За неполни три сезони поминати во Суботица ги поставил темелите на новиот Спартак, кој станал стабилен Б-лигаш, а подоцна и член на првата А лига.

По Спартак во 1988 година го презел КК Еѓшег од Бачка Топола, која ја вовел во Првата војводинска лига, тогаш трета лига по ранг во Југославија. По три сезони во Бачка Топола во 1991 година добил покана повторно да седне на клупата на Работнички. Со него на клупата, Работнички го постигнал најголемиот успех во својата историја освојувајќи го третото место во првата А лига зад Партизан и Црвена Звезда и со финале на купот.

Во 1992 година го презел Профиколор од Панчево, кој по квалификациите го внел во првата А лига и истата година го зазел 5. место во Првата лига. По втората сезона во Профиколор со која го освоил 4. место во Првата лига во 1994 година го презел многу младиот и перспективен тим на Војводина. Со млади играчи (Луковски, Болиќ, Станојевиќ итн.) забележал значајни резултати. Подоцна ги водел Боровица од Рума, повторно Војводина, Ибон од Никшиќ.

Во 2003 година ја основал кошаркарската школа Спорт ки во Нови Сад.

Наводи
------

1. ↑  „ПОЧИНА ПРОСЛАВЕНИОТ КОШАРКАРСКИ ТРЕНЕР ЈАНКО ЛУКОВСКИ". СДК. 06.11.2023. Посетено на 7 ноември 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  „Preminuo Janko Lukovski". *b92.net*. 6. 11. 2023. Посетено на 6. 11. 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=, |date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Sport Key
* Video Sample

* Портал:Биографија
* Портал:Кошарка
Иван Гохар: *Брна* од 1899
Иван Грохар: *Сејач*. Мотив од 1907, користен и како илистрација за Словенечки мотиви на еврото
**Иван Грохар** (15 јуни 1867

, Долна Сорица - 19 април 1911

, Љубљана — словенечки импресионистички сликар. Заедно со Рихард Јакопич, Матеј Стернен и Матија Јама, се смета за една од водечките фигури на словенечкиот импресионизам. Тој бил познат по неговите пејзажи и портрети. Бил познат гитарист и пејач.

Животопис
---------

Грохар е роден во Горна Крањска, село Долна Сорица, тогаш дел од Австроунгарското Царство. Уште од рана возраст покажал интерес за сликарството, но не можел да го развие својот талент затоа што бил сирак и живеел во сиромаштија. 
Во 1888 година, локалниот викар Антон Јамник му испратил изложба во блискиот град Шкофја Лока, овозможувајќи му да го помине летото работејќи во градот Крањ под надзор на црковниот сликар Матија Брадаш. Тој исто така отпатувал за Загреб, каде работел во студиото на Спиридион Миланеси, сè додека не бил регрутиран во Австроунгарската армија.

Школувањето го завршил во Грац, 1894 година. Во август 1896 година го отворил сопственото ателје во Шкофја Лока. Работел и во Минхен, каде што учествувал во студиото на Антон Ажбе. Есента 1900 година, тој учествувал на првата изложба на словенечките уметници, организирана од Словенечкото уметничко здружение (*Словенечко уметничко друштво*, СУД).

Во 1904 година, словенечките импресионисти Рихард Јакопич, Матеј Стернен, Матија Јама и самиот Иван Грохар, ја приредиле историската изложба во галеријата Митеке во Виена како уметнички клуб „Сава". Тука се промовирале како словенечки импресионисти, кои подоцна ќе извршат важна улога во развојот на современата уметност во Средна Европа.

Починал релативно млад од туберколоза.

Тој оставил зад себе низа непроценливи уметнички дела.

Грохар ја започнал својата кариера како сликар на религиозни сцени, но ја продолжил како реалист. Бил под влијание на Џовани Сегантини. Од летото 1900 година, тој започнал да слика симболични елементи, но подоцна го прифатил импресионизмот.

Во 1926 година била одржана монографска изложба во негова чест. Тој имал големо влијание врз подоцнежните уметници а неговата слика *Сејач* е една од најоснованите и најкарактеристични словенечки слики, симбол на културната транзиција на Словенците од рурална во урбана култура.

Поважни дела
------------

* *Брна*  (1899)
* *Срцето Исусово*  (1900)
* *Под Копривник*  (1902)
* *Рафоличко поле*  (1903)
* *Пролет*  (1903)
* *Мецесен*  (1904)
* *Шкофја Лока во снег*  (1905)
* *Сејач*  (1907)
* *Компир*  (1909/1910)
* *Маж со воз*  (1910)
* *Шредник*  (1910)

Галерија
--------

* Средбата на жупникот Ержен со Абрахам, 1894*Средбата на жупникот Ержен со Абрахам*, 1894
* Свето семејство, 1895*Свето семејство*, 1895
* Јасли, 1896*Јасли*, 1896
* Св. Алојз, 1898*Св. Алојз*, 1898
* Два светци, 1898*Два светци*, 1898
* Студија за олтарна слика, 1911*Студија за олтарна слика*, 1911

Наводи
------

1. ↑  Ivan Grohar
2. ↑  Grohar
3. ↑  collection

Надворешни врски
----------------

* Иван Грохар
**Исату Цесај** (р. 1972 година) — гамбиска активистка и социјална претприемачка, популарно наречена *Кралица на рециклирањето*. Таа иницирала движење за рециклирање наречено *Една пластична кеса во Гамбија*. Преку ова движење, таа ги едуцирала жените во Гамбија да рециклираат пластичен отпад во производи што може да се продаваат и преку тоа заработувале.

Раните години и образованието
-----------------------------

Цесај е родена во 1972 година во мало село, Њау, во Гамбија. На многу млада возраст го напуштила училиштето.

Кариера
-------

Во 1997 година, заедно со уште четири жени, таа го основала Центарот за рециклирање во Н'Јау во нејзиното родно село во Северна Гамбија. Првично, целта на овој проект била да се едуцираат соселаните за важноста и придобивките од враќањето на отпадот при рециклирање пластика, со што ќе се обесхрабри чинот на фрлање отпад наоколу со пластичен отпад. Со текот на годините, проектот растел и сега ги зајакнува жените, обезбедувајќи им поддршка и приходи.

Проектот неодамна бил признат како официјална организација на заедницата во Гамбија, сега наречена Група за рециклирање и генерирање приход Нјау (NRIGG). Денес, Цесај работи со повеќе од 11,00 луѓе и NRIGG е со седиште во четири посебни заедници низ Гамбија.

Награди и признанија
--------------------

* 2012- Таа била почестена со наградата на Меѓународната алијанса за жени за *создавање разлики* во Вашингтон, САД
* Нејзината приказна била објавена во книга чиј автор е Миранда Пол и илустрирана од Елизабет Зунон

Наводи
------

1. 1 2  „'These purses have saved many lives'". *BBC News* (англиски). Посетено на 2019-11-01.
2. ↑  „Five female activists who are changing the world". *Responsible Business* (англиски). 2019-03-08. Посетено на 2019-11-01.
3. 1 2  „Isatou Ceesay, Queen of Plastic Recycling, The Gambia". *Climate Heroes* (англиски). Архивирано од изворникот на 2019-10-18. Посетено на 2019-11-01.
4. 1 2 3  Beekmans, Sarah (2018-09-26). „Isatou Ceesay the Recycling Queen from the Gambia | Horn Necklace". *Sarah Beekmans - Bali* (англиски). Посетено на 2019-11-01.
5. ↑  „All Facts for Kids about Isatou Ceesay". *Easy Science For Kids* (англиски). 2018-07-02. Посетено на 2019-11-01.
6. 1 2  December 8, Pam Smith; AM, 2016 at 8:54. „One Plastic Bag: Isatou Ceesay and the Recycling Woemn of the Gambia – Granite Media" (англиски). Посетено на 2019-11-01.
7. ↑  Webster, Mike (2014-05-01). „How a small African recycling project tackles a mountainous rubbish problem". *The Guardian* (англиски). ISSN 0261-3077. Посетено на 2019-11-01.
8. ↑  „Gambian Woman to Receive TIAW Award". *All Africa*. 2012-07-10. Посетено на 2019-11-01.
9. ↑  „TIAW World of Difference 100 Award Winners 2012" (PDF). *The International Alliance for Women*. The International Alliance for Women. 2012. Посетено на 2019-11-01.[*мртва врска*]
10. ↑  „One Plastic Bag: Isatou Ceesay and the Recycling Women of the Gambia". *www.publishersweekly.com*. Посетено на 2019-11-01.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 306396975
* LCCN: no2014030547

 |

 |
Јастинас Марцинкевичиус
**Јастинас Марцинкевичиус** (10 март 1930 - 16 февруари 2011) — истакнат литвански поет и драмски писател.

Живот и кариера
---------------

Марцинкевичиус е роден во 1930 година во Васаткиемис. Во 1954 година дипломирал на факултетот за историја и филологија на Универзитетот во Вилнус, дипломирал литвански јазик и литература. Тој се приклучил на Комунистичката партија на Литванија во 1957 година. Работел неколку години како заменик-претседател на одборот на Сојузот на литвански писатели. Марцинкевичиус се смета за еден од најистакнатите членови на Сајдис. Починал во Вилнус.

Литературен стил и теми
-----------------------

 Претседателката Далиа Грибаускаит (десно) за време на церемонијата на откривање на спомен-плочата на Универзитетот Вилнус
 Луѓе кои чекаат да чекаат последна почит за Марцинкевичиус во Вилнус
Растејќи за време на повоениот период, Марцинкевичиус во својата поезија предизвикува романтизирана верзија на детството поминато во село на Литванија, за прва љубов, за односот на човекот со природата. Во неговата поезија, специфичното и цврсто селанско размислување е комбинирано со ум кој сака да донесе широки општи заклучоци и традицијата на литванската поезија да ги пее пофалбите на Земјата со современите начини на поетска мисла. Како поет, тој се обидол да ја сфати суштината на националното искуство и да му даде свеж уметнички израз. Во својот лирски стих, Маркинкевичиус се обидува да го сфати вистинското значење на она што се случува во човекот и општеството и го придвижува читателот со своите жестоки лирски признанија.

Тој ја бранел културната самосвест на својата нација. Поетот ја врати хуманистичката идеја во опишувањето на човекот, продолжи со романтичната и лирска поетска традиција, ја ценела естетската страна на литературата, наспроти херојскиот и пропаганден стил на социјалистичкиот реализам. Марцинкевичиус пишувал песни во романтичен и модерен стил.

Наводи
------

* Година на литванска книга. Биографија на Marcастинас Марцинкевичиус. Преземено на 2007-09-24
* „ЧЕСТ И Страдање, Втор дел од драмата-поема МИНДАУГАС", Литуанус 17,4 (1971)  Архивирано на 16 март 2021 г.. Преземено на 2013-03-15
* „Миндаугас", во превод на Она Шеркакути-Спидел, воведен од Римвидас Шилбајорис, во Алфред Страуманис, изд. Оган и ноќ: Пет балтички драми (Висина на проспект, ИЛ: Вејленд Прес, 1986), страници 145-208.
* Јастинас Марцинкевичиус на Find a Grave (англиски) </img>
Предено во клопчиња
**Преѓа**, **предено** или **предиво** — испреден конец од волна**,** памук**,** лен и друго како материјал за употреба во производството на текстил, ткаење, плетење, хеклање, шиење и везење. Преденото може да се произведува рачно или машински. Современото производство во својот технолошки процес бара и соодветна обработка, како парафинирање и авивирање.

**Преденото** се изработува со извртување на паралелни влакна или со друг метод на врзување на влакната во кохезивна творба на влакна. Навивањето на влакната во предено се нарекува предење. Почетоците на предењето биле во палеолитот. Предењето било едно од првите индустриски производства. Преденото може да се состои од еден вид влакна или мешавина од различни видови влакна. Комбинирањето на синтетички влакна (кои имаат висока јачина) со природни влакна (со добра апсорпција на влага) е вообичаено и погодно за облеката и модната индустрија. Најчести мешавини се памук - полиестер и волна - акрилик. Вообичаени се мешавини од различни природни влакна, особено со поскапи влакна како што се лен, ангора и кашмир. Предената може да се усучат и заедно, па на тој начин да се добијат подебели сукани предена или конци. Во зависност од насоката на намотување, постоја леви или десни нишки.

**Филаментните предена** се состојат од меѓусебно усучени влакна. Знаеме еднофиламентни предена (едно влакно) и повеќекапиларни предена (неколку влакна). Се користат за индустриски и украсни цели. Свилата е природен монофиламент.

Наводи
------

1. ↑  „преѓа" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „преѓа" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „предено" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „предено" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
5. ↑  „предиво" — Дигитален речник на македонскиот јазик
6. ↑  „предиво" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
**Источно Каванго** (*Kavango East*) е еден од четиринасетте региони во Намибија. Административен центар на регионот е Рунду. Овој регион е создаден во 2013 година, кога се поделил поранешниот регион Каванго на два дела: Источно Каванго и Западно Каванго.

Географија
----------

Како и Западно Каванго, така и овој регион е доста повлажен за разлика од останатите региони во Намибија со пообилни врнежи во теков на годината. Поради тоа, регионот има потенцијал за развој на земјоделството и стопанисувањето со шуми.

Во рамките на регионот влегува во состав и западната половина на појасот Каприви (остатокот е во склоп на регионот Замбези). На север Источно Каванго граничи со Ангола, на југ и јуозапад со Боцвана. На исток граничи со регионот Замбези, на југозапад со Очозондјупа и на запад со Западно Каванго.

Административна поделба
-----------------------

Регионот е поделен на шест административни единици:

* Машаре
* Мукве
* Ндијона
* Ндонга Линена
* Рурално Рунду
* Урбано Рунду

Наводи
------

1. ↑  „Goodbye". *Namibian Sun*. 10 April 2020. стр. 1.
2. ↑  Haufiku, Mathias (22 August 2013). „Kavango awaits second governor". *New Era*. Архивирано од изворникот на 31 August 2013. Посетено на 27 August 2013.
3. ↑  Nakale, Albertina (9 August 2013). „President divides Kavango into two". *New Era*. allafrica.com. Архивирано од изворникот на 22 October 2014. Посетено на 16 August 2013.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Источно Каванго" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Википатување има туристички водич за ***Kavango***. |

* Контакт-информации за Источно Каванго
* Административна поделба на Источно Каванго

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Региони во Намибија |
| --- |
|  |
| 
* Еронго
* Западно Каванго
* Источно Каванго
* Замбези
* Карас
* Комас
* Кунене
* Омахеке
* Омусати
* Охангвена
* Очозондјупа
* Ошана
* Ошикото
* Хардап

 | Знаме на Намибија |

 |

Координати: 18°20′S 20°35′E﻿ / ﻿18.333° ЈГШ; 20.583° ИГД﻿ / -18.333; 20.583
**Тирол** (германски:Tirol, италијански:Tirolo е една од деветте сојузни покраини во Република Австрија. Зафаќа површина од 12.647 квадратни километри и население од 709.919 со густина на населението од 55 жители/км2.

Знаме на Тирол

Географија
----------

Тирол го зафаќа западниот дел на Австрија и се граничи со:

* на север - Германија
* на исток - Салцбург
* на југоисток - Корушка
* на запад - Предарлска
* на југ - Италија

Единствено територијата на оваа покраина е поделена на два дела: Поголемиот Северен Тирол и помалиот Источен Тирол. Меѓусебната раздалеченост изнесува 20 километри, а ги разделува италијанската покраина Јужен Тирол.

Природни одлики
---------------

По површина, Тирол е петта по големина покраина во Австрија. Според релјефот, е планинско подрачје во срцето на Алпите. Средишниот дел на покраината е низински низ кој тече реката Ин, додека пак во Источен Тирол тече реката Драва. Климата во поголемиот дел е континентална, а во повисоките делови е планинска.

Население
---------

Населението брои околу 710.000 жители и е петта покраина по населеност. Густината изнесува 55 жители/км2 што е понизок од просекот на државно ниво. Етничкиот состав го сочинуваат мнозинството Австријци и во поново време има значително доселување на луѓе од државите на поранешна Југославија и Турци.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Тирол (покраина) Градови и окрузи *(Bezirke)* на Тирол |
| --- |
|  |
| Градови | Инсбрук | Карта на која се прикажани окрузите на Тирол |
|  |
| Окрузи | Имст • Инсбрук Ланд • Кицбил • Куфштајн • Ландек • Лиенц • Ројте • Швац |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 153542768
* LCCN: n79139014
* ISNI: 0000 0001 1323 3872
* BNF: cb119782970 (податоци)
* NKC: ge883507

 |

 |
**Мајстор Екхарт** или **Екхарт Хоххајмски** (германски: *Meister Eckhart, Eckhart von Hochheim*, 1260 - 1328) — германски доминиканец и филозоф-мистичар.

Животопис
---------

Филозофски погледи
------------------

Екхарт сметал дека човекот може да ја спознае само негацијата, но никогаш не може да го спознае квалитетот на врховната реалност. Според него, „во меѓувреме, човекот не може да знае што е Бог, дури и кога одлично би знаел што не е Бог... Така, задоволен со ништо, духот тежнее кон највиското до сите добра." Понатаму, тој вели: „Божественото Едно е негација над негациите, одрекување над одрекувањата... Секое суштество содржи негација: тоа негира дека постои она другото." Оттука, според Екхарт, Бог е „апсолутно Ништо", т.е. тој тврдел дека Бог му се открил на Мојсеј со „апсолутно ништо". Екхарт тврдел дека крајната цел во верата е соединувањето со Бога. Според неговите зборови: „Ако сум преобразен во Бога и ако тој ме соедини со себе, тогаш низ живиот Бог нема разлика меѓу нас... Некои луѓе замислуваат дека ќе го видат Бога, дека ќе го видат како тој да стои онде, а тие овде, но не е така. Бог и јас - ние сме едно. Спознавајќи го Бога, јас го внеусвам во себе. сакајќи го Бога, јас продирам во него."

Надворешни врски
----------------

* Eckhart Triebel: Meister Eckhart und seine Zeit (Мајстор Екхарт и неговото време - германски)
* Eckhart Triebel: Meister Eckhart Bibliographie seit 1995 (Библиографија на мајстор Екхарт од 1995 година)

Наводи
------

1. ↑  Erih From, *Umeće ljubavi*. Beograd: Vulkan, 2017, стр. 109.
2. ↑  *Umeće ljubavi*, стр. 113.
Пачир бања
**Пачир Бања** се наоѓа во Пачир, во непосредна близина на Бачка Топола и Суботица и припаѓа на Севернобачкиот округ. Бањата е базен со термална вода единствен во Војводина и во овој дел од Европа.

историја
--------

Во 2008 година бил направен проект за истражување на подземните води. По шест години е пробиен бунар на длабочина од 1.400 метри, направен е термо бунар за да се постават пумпи и одводи, по што се изградени објекти и се уредува брегот на езерото. Бањата е отворена во 2014 година, а четири години подоцна (2018) е изграден и затворен делот каде што се базените.

За бањата
---------

### Одлики на вода

Топлата вода во Пачир Бања доаѓа од длабочина од 1400 метри и е солена. На патот кон површината, водата минува низ различни слоеви на карпи, што ја збогатува со минерали. Водата содржи натриум, јод, сулфат, бром и многу други минерали. Температурата на водата кога ќе излезе на површината е 72 степени, а кога ќе се олади достигнува температура од 30 до 35 степени. Водата има мирис на јод и други минерали. Езерото покрај многу минерали содржи и 21-22 грама сол на литар. Врз основа на составот на водата, бањата доби сертификат за медицина. Топлата, солена вода помага во одржување и одржување на здравјето, придонесувајќи за подигање на имунолошкиот систем. Водата има исклучителни својства во лекувањето на разни болести, особено за кожни болести, ревматизам и состојби по повреди.

### Капацитет на бањата

Пачирска Бања има езеро од 2.000 метри квадратни. Покрај езерото во бањата има и два затворени базени кои се достапни во зима со капацитет од 200 луѓе. Базените имаат облик на мали езера, а длабочината на водата е околу 90 см и се зголемува кон средината и достигнува 1,60. Во внатрешноста на базенот се поставени клупи за седење. Дното е покриено со тркалезни камења кои се исклучително пријатни за стапалата при одење во водата во бањата. Околу езерото има место за околу 1000 луѓе.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Termalna Banja Pačir". *fantast.rs*. Архивирано од изворникот на 2021-04-18. Посетено на 18. 4. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. ↑  „ТЕРМАЛНА БАЊА ПАЧИР – Пачир". *Војводина травел*. Посетено на 18. 4. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. 1 2  „Пачир Бања - инфо". *Туризмологија*. Посетено на 18. 4. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Термална бања Пачир
* Пачир Бања, инфо
* Розова капка во Панонското Море

* Портал: Србија
Гнездо на пајак-оса во Венде, Франција
**Пајакот-оса** (лат. *Argiope bruennichi*) е вид на кругоплет пајак распространет ширум средна Европа, северна Европа, северна Африка и во делови од Азија. Како и многу други членови на родот *Црно-жолти градинарски пајаци* (Аргиопи), овој пајак има впечатливи црно-жолти шари на стомакот.

Овој пајак плете спирална мрежа на зајдисонце или изгрев, најчесто во високи треви. Мрежата ја поставува само малку повисоко од тлото, и за ова му треба околу еден час. Во средиштето на пајажината јасно се забележува шара во цик-цак линија, наречена *стабилимент*. Нејзината функција не е позната, но можно е таа да служи за привлекување на инсекти.

Кога пленот ќе се заплетка во мрежата, пајакот-оса набргу го прави неподвижен и го обвиткува во свила. Потоа пајакот го каснува пленот и му вбризгува парализирачки отров и ензим кој ги разложува белковините во телото.

Мажјакот е многу помал од женката. Честопати мажјакот се забележува во или крај мрежата на женката, каде чека таа конечно да се измитари, што значи дека достигнала полова зрелост. За време на парењето на женката ѝ омекнува вилицата за краток период, за мажјакот да може да се пари со женката без да стравува дека ќе биде изеден.

Моментално постои само еден признаен подвид:

* *Argiope bruennichi nigrofasciata* Франганиљо, 1910 (Португалија)

Наводи
------

* „Argiope bruennichi". *Европска фауна*. 2004. Посетено на 24 мај 2006.
* „Дополнителна свилена структура на пајажината". *Proc Biol Sci*. 2005. Посетено на 15 декември 2008.

Надворешни врски
----------------

* Слики од пајаци-оси Архивирано на 13 август 2009 г. (мажјак и женка) (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Пајак-оса" на Ризницата ? |
За the mountain, видете Klek mountain, Croatia.

**Клек** ( италијански: *Clesto* </link> ) е село покрајбрежјето наЈадранското Море кое што се наоѓа во јужната прегратка на Далмација, Хрватска. Тоа е туристички локалитет, кој се наоѓа во општината Сливно и е во близина на селото Комарна и градот Неум, преку границата на Босна и Херцеговина, веднаш преку полуостровот Клек .

Демографија
-----------

Според пописот извршен во 2021 година, неговото население изнесувало 177лица. Потоа во пописот од 2011година имало 230 жители.

 Границите на Босна Херцеговина во близина на Неум се изменети според договорот од 1999 година

Наводи
------

1. ↑  „Население по возраст и пол, по населени места, попис 2011: Клек". *Попис на населението, домаќинствата и имотот 2011*. Загреб: Државен завод за статистика. декември 2012.
Предлошка:Slivno municipality

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Klek, Croatia" на Ризницата ? |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Википатување има туристички водич за ***Klek, Croatia***. |
**Ски-центарот и одморалиште Брезовица** првично беше основан во 1954 година во селото Брезовица, општина Штрпце, јужен дел на Република Косово.

Историја
--------

Во 1979 година бил инсталиран првиот ски-лифт во одморалиштето. Иако Брезовица има престижно минатото служејќи како алтернативно место за спуст за настаните од Зимските олимписки игри во Сараево 1984 и откако беше домаќин на голем број меѓународни настани на Скијачката федерација во 1980-тите и 1990-тите, сегашната состојба не е задоволителна, односно нема добиено значајна инвестиција повеќе од две децении. Денес, со одговорните инвестиции, развој и функционирање, тој нуди огромен потенцијал за вредносно-ориентиран туризам. Гребенскиот терен нуди неспоредлив можност во регионот за развој на планинско одморалиште преку целата година. Во зима, снегот паѓа од средината на ноември до мај, со просек од 128 скијачки дена. Лете, екотуризмот нуди можности за пешачење, планински велосипедизам, голф и други отворено рекреативни активности.

Потенцијал
----------

Едно од најпознатите села во Општина Штрпце е Брезовица, со голем потенцијал, во зима и лето. Брезовица обезбедува многу можности, и за љубителите на скијањето, тоа е од најпосетените туристички центар во текот на зимата. Скијачкиот центар „Брезовица" се наоѓа на надморска височина од 1 718 m н.в. па сè до 2 522 m н.в. Скијачкиот центар Брезовица е идеално сместен на север и северозапад во пазувите на Шар Планина. Се протега 39.000 хектари на високо алпски планински терен и шуми, со многу различна и богата флора и фауна. Наоѓа на 90 минути на двата меѓународни аеродроми. Ски-центарот останува еден од последните недоволно развиени ски центри во Југоисточна Европа. Во оваа област се ски патеките со просечна должина до 3,5 километри,со просечен наклон од 38% флексибилност, на височина од 1 718 m н.в. Највисоката жичарница завршува на височина од 2 522 m н.в. Широките скијачки терени на скијачкиот центар Брезовица се направени од еден систем кој вклучува: 5 жичарници и 5 ски лифтови, поврзани со 16 km на ски патеките на просечната должина од 3.000 метри. Постојат 4 хотели во Брезовица. На патеките за слалом, велеслалом, спуст и супервелеслалом може истовремено да скијаат 50.000 скијачи. Голем број на успешни национални и меѓународни натпревари се одржуваат во одморалиштето, вклучувајќи го и белградскиот "Инекс скијачкиот центар Брезовица", меѓу другите. Голем број на косовски зимски спортски тимови се обучуваат во одморалиштево.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за Косово е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Српските региони и градови во 9 и 10 век
**Захумље** или **Хум**, т.е. **земјата Хум** (латински: *Chulmia*) е името за српскиот средновековен регион и држава (кнежевство) што опфаќа значајни делови од горната (јужна) Далмација, приближно од реката Неретва до градот Дубровник, со поврзаната заднина и острови.

Порфирогенит пишува дека во VII век, Србите се населиле во други делови на јужна Далмација, вклучително и две соседни области: Травунија и Кнежевството на Неретвјаните. Колкава е застапеноста на српската етничка област во приморските области во тоа време ја потврдува и веста за франкскиот хроничар Ајнхард, кој во своите „Анали на кралството на Франките" во 822 година забележал дека Србите се народ кој држи голем дел од Далмација (ad Sorabos, quae natio magnam Dalmatiae partem obtinere dicitur).

Историја
--------

Најстариот познат владетел на Захумље бил Михајло Вишевиќ (910-950), кој во име на Византија го освоил градот Сипонто на Апенинскиот Полуостров.

Подоцнежните владетели на Захумље потекнуваат од кнезот Завида, чии синови биле Стефан Немања, Тихомир, Страцимир и Мирослав. Захумје му беше дадено на Мирослав. Како кнез на Захумје (1168-1171) се оженил со сестрата на Бан Кулин. Потоа следуваат Тољен и Тољен II, принц од северно Захумје. Во 1239 година, Никола, префект на Захумје, се оженил во 1338 година со Катарина Котроманиќ. Петар бил кнез на Захумје (1198-1227) и кнез на градот Сплит (1222-1225). Андрија бил следен како приморски кнез и кнез на јужно Захумје во 1250 година. Потоа Богдан, префект на Захумје од 1249 до 1252 година, кој владеел заедно со Радослав во 1249 година. Стјепан Константин бил кнез на Захумље и наследник на српскиот престол во 113 година.

Јован Углеша, потомок на српската куќа Мрњавчевиќ владеел со Захумје од 1370 година до неговата смрт во 1404 година. Сандаљ Храниќ Косача, принцот од Захумље и еден од војводите на Свети Сава, станал Велики војвода на Босна до неговата смрт во 1435 година. По него следел Стефан Вукчиќ Косача како велики војвода и војвода од Захумље до неговата смрт во 1466 година.

Наводи
------

1. ↑  Ћирковић 1995. sfn error: no target: CITEREFЋирковић1995 (help)
2. ↑  Мишић 1996. sfn error: no target: CITEREFМишић1996 (help)
3. ↑  Ћирковић 2004. sfn error: no target: CITEREFЋирковић2004 (help)
4. ↑  Pertz 1845. sfn error: no target: CITEREFPertz1845 (help)
**Симфонија бр. 102** во Б♭ дур, Хобокен I/102, ― десетта симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии напишани од Јозеф Хајдн, на поттик на импресариото Јохан Петер Саломон. Таа е една од трите симфонии на кои работел во 1794 година, заедно со неговата 103 и 104 симфонија. И покрај тоа што е помалку позната од многу други дела во групата, понекогаш се смета за најдобра симфонија на Хајдн, во смисла на успешна употреба на композициските сили обединети во квалитет кој не е нарушен во текот на работата.

Позадина
--------

Била завршена во летото 1794 година, а премиерно била изведена на добротворни концерти во Кралскиот театар во мај 1795 година. Сега многу изучувачи веруваат дека тоа е симфонијата на чија премиера паднал лустер од таванот на концертната сала во која била изведена. Според „*Morning Chronicle"* (3 февруари 1795), „Последниот став беше изведен; и не трпејќи прекин од случајно паѓање на еден од лустерите, тоа не беше изведено со помал ефект". Публиката не била неповредена, наводно затоа што избрзале на сцената за да добијат подобар поглед на Хајдн. Долго време се верувало дека ова „чудо" се случило на премиерата на неговата Симфонија бр. 96, која се случила во 1791 година.

Движења
-------

Делото е во стандарден четириставичен облик и е осмислено за две флејти, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жици.

1. Ларго - Виваче
2. Адаџо во Ф-дур
3. Менует. Алегро
4. Финале. Престо

Вториот став е оркестрација на второто движење фис-мол пијано трио, Хоб. XV/26, транспонирана од Фис во Ф-дур. Повторувањата во триото се напишани во симфонијата, што овозможува промени во оркестрацијата по втор пат. Оркестарската верзија, исто така, има на тркалачка триола придружба со виолончела каде во триото виолончелото едноставно ја удвојува бас линијата на пијаното.

Наводи
------

1. ↑  Reel, James. „Symphony No. 102 in B flat major, H. 1/102". *AllMusic*. Посетено на 30 јуни 2022.
2. ↑  Stapert, Calvin R (2014). *Playing Before the LORD - The Life of Joseph Haydn*. William B. Eerdmans Publishing Co. стр. 223. ISBN 9780802868527.
3. 1 2  Steinberg, Michael. "The Symphony: a listener's guide". p. 239–241. Oxford University Press, 1995.
4. ↑  Brown, A. Peter, *The Symphonic Repertoire* (Volume 2). Indiana University Press (ISBN 025333487X), pp. 283-286 (2002).

Надворешни врски
----------------

* [[scores:Category:{{{id}}}|Слободни партитури од Symphony No. 102]] од проектот „Меѓународна библиотека на партитури"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: n88629688
* BNF: cb139132834 (податоци)

 |

 |
**Симфонија бр. 53** во Де-дур, Хобокен I/53, ― симфонија од Јозеф Хајдн. Често е нарекувана со поднасловот „*Императорска*" (изворно: „*L'Impériale*"). Симфонијата е компонирана во1777 година. Оркестрирана е за флејта, две обои, фагот, две хорни, тимпани и гудачки инструменти.

Работата е во четири ставови:

1. Ларго маестозо - виваче
2. Анданте
3. Менуето и трио
4. Финале. Верзија А: капричо: модерато (Верзија Б: престо)

Вториот став е во двојна варијација, почнувајќи и завршувајќи во А-дур, а втората тема во а-мол.

Всушност, постојат две други верзии на Финалето. Хајдн ја зел увертирата на непозната опера која започнува во Це-дур, и ги скратил последните десетина такта за да заврши во Де-дур. Хауард Чендлер Робинс Лендон претпоставува дека Хајдн не ја компонирал третата верзија на Финалето, туку дека одговорен е друг композитор, ангажиран од издавачот „Sieber". Ојленбуршкото издание, уредено од Робинс Лендон, ги вклучува и двете финалиња на Хајдн. Преживеаната автографска партирура на второто финале нема делови од флејта или тимпани, па Робинс Лендон ги зел од хумелското издание. За делот за тимпани има ролни означени со „tr" и брановидна линија (нешто што се појавува во ниту едно од другите ставови освен во уредувачката измена на Робинс Лендон во такт 16 од првиот став).

Л. П. Бурштајн ја забележал употребата на Хајдн на VII акорд и VII → V прогресија во четвртиот став, втора („Б") верзија.

Токму оваа симфонија за првпат го привлекло Хајдн кон публиката во Лондон, каде што била исклучително популарна.

Поврзано
--------

* Список на симфонии по име

Наводи
------

1. ↑  H. C. Robbins Landon, preface to score of Haydn, Symphony No. 53, D major (L'Impériale) Zurich, 1955.
2. ↑  Burstein, L. Poundie (октомври 1998). „Surprising Returns: The VII in Beethoven's Op. 18 No. 3, and Its Antecedents in Haydn". *Music Analysis*. Blackwell Publishing. **17** (3): 295–312. doi:10.2307/854418. JSTOR 854418.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 293022943
* BNF: cb148331461 (податоци)

 |

 |
**Ракуго** (落語code: ja is deprecated ) е традиционална јапонска уметност на раскажување приказни на сцена. Се состои од еден раскажувач т.н. ракугоке (落語家) облечен во традиционална јапонска носија кој седи пред публиката и ја раскажува приказната низ дијалог, прилагодувајќи го гласот, мимиките и начинот на говор на ликовите од приказната. На сцена како помош може да користи хартиено ладало (сенсу 扇子) и парче ткаенина (тенгуи 手拭) додека цело време седи во сеиза поза на подлога со назив коза (高座). Траењето на изведбата зависи од должината на приказната која секогаш по правило мора да има дијалог од двајца или повеќе луѓе кои изведувачот мора да ги подражава менувајќи го тонот и висината на гласот но и со вртење на главата имитирајќи израз на лицето кои ликот во тој момент мора да го има.

Изведувач на ракуго на Санма фестивалот

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ракуго" на Ризницата ? |

* Rakugo: Performing Comedy and Cultural Heritage in Contemporary Tokyo
* Ракуго први пут у Београду - Дајен Кићиђицу
* Најава за долазак јапанског ракуго уметника Санјутеи Ракумара у Београд
* Англиско мрежно место за ракуго
* Видео примери на ракуго на Јутуб
* Ракуго на англиски - SFGTV San Francisco
* Двојазично ракуго мрежно место
* Есеј за разликите на ракуго во Токио и Осака
* Учење на јапански јазик преку културата ракуго
Позицијата на Савоја во Европа
 Знаме на Савоја
**Савоја** ( француски: *Savoie* , италијански: *Savoia* ) е регион на Франција. Опфаќа приближно територија на западните Алпи помеѓу Женевското Езеро на север и Дофена на југ.

Историското подрачје на Савоја било создадено како феудална територија на семејството Савоја од 11-ти до 14 век. Денес, оваа историска територија е поделена помеѓу Франција, Италија и Швајцарија.

Официјално е поставена 1003 година од Рудолф III од Бургундија, династијата Савој станала династија со најдолго владеење во Европа. Таа управувала со округот Савој до 1416 година, а потоа во војводството на Савој од 1416 до 1714 година.

Територијата на Савој била споена со Франција во 1792 година за време на Првата Француска Република, пред да биде вратена во Кралството Пиемонт-Сардинија во 1815 година. Савој, заедно со округот Ница, конечно бил споен од Франција на референдум за време на Второто француско царство, како дел од политичкиот договор (договорот од Торино ) помеѓу францускиот император Наполеон III и кралот на Сардинија, Виторио Емануел Втори, кој го започнал процесот на италијанското обединување. Династијата на Виторио Емануел, династијата на Савој, ги задржала своите територии во Пиемонт и Лигурија и станала владејачка династија на Кралството Италија. 
Во модерната Франција, Савој е дел од регионот Оверген-Рона-Алпи. По нејзината анексија кон Франција во 1860 година, територијата на Савој беше административно поделена на два одделни оддели, Савои и Хаут-Савои.

Традиционалниот главен град останува Шамбери (Цимбери), на реките Лејс и Албане, домаќин на замокот на Домот на Савој и сенатот Савојард. Државата вклучуваше шест окрузи:

* Савои Праре, понекогаш познат како Дукал Савој (главен град Камбери)
* Чаблај (главен град Тонон-лес-Бејнс)
* Фаучигну(главен град Боневил)
* Тарентасе(главен град Мутиери)
* Моуриен (главен град Сен-Jeanан-де-Мауриен)
* Геневоис(главен град Анеси)

Во последниве години, поттикнато од малото сепаратистичко движење Савојард, многу внимание беше насочено кон сомневање на валидноста на анекцијата од 1860 година. На пример, Лига Савоисиене го отфрла Договорот од Торино и последователниот плебисцит како ништовен, тврдејќи дека плебисцитот не ги исполнува стандардите за слободно и фер гласање. Денес, историчарите генерално признаваат дека плебисцитот од 1860 година имал нерегуларности, но потврдуваат и дека инструментот за анексија бил Договорот од Торино, а не плебисцит, чија главна цел била да демонстрира поволно јавно мислење во Савој за анексија по потпишувањето на договорот. Во интервјуто за весникот „Ле Дауфине Либере", Силваин Милбах, историчар на Универзитетот во Савој, гласањето го квалификува како Наполеон, но исто така тврди дека потполно слободно и фер гласање не би го сменило драматично резултатот, бидејќи мнозинството на Савојјарите посака да стане Французин. Ова е денес официјалниот став на Генералниот совет на Савоја.
Парозо
Парозо или панрозо е традиционална торта од регионот Абруцо во Италија. Традиционално се служи како Божиќен десерт, но може да се јаде и во текот на целата година.

Парозо е официјална препознаена како традиционален пренхранбен производ на Абруцо.

Потекло
-------

Парозо била измислена во 1920 година од Луиџи Д'Амико,сопственик на пекара во Пескара.Д'Амико сакал да создаде торта што ќе потсеќа на традиционалниот груб леб којшто го правеле локалните фармери со пченкарно брашно.Parrozzo има иста тркалезна форма како лебот, содржи јајца за да ја имитира жолтата боја на пченката и е покриен со слој на темно чоколадо што потсеќа на изгорената површина на лебот.

Првата личност што ја пробала Парозо бил поетот Габриеле Д'Анузио.Подоцна напишал мадригала наречена "La Canzone del Parrozzo" (Песната на Парозо),напишана на Абруциски дијалект.

Состојки и подготовка
---------------------

Тестото од парозо се прави од гриз (алтернативно жолто или бело брашно со пченкарен скроб), шеќер, јајца, мелени бадеми, екстракт од бадем и кора од портокал или лимон. Сите состојки се мешаат и се печат во кружен алуминиумски плех. Кога колачот ќе се излади, се вади од плехот и се покрива со растопено темно чоколадо.
Градокорнач од XV век во музејот на измачувањата, Фрајбург, Баден-Виртемберг, Германија.
**Градокорнач** (или **железен пајак**) — справа за мачење најчесто користена на жени кои извршиле прељуба, или предизвикале абортус. Справата била осмислена да ги искорне градите на жена и била изработена од железо, и најчесто се загревала. Справата најчесто била употребувана во 1599 г. Баварија, држава во денешна Германија, и во делови од Франција и Германија сè до почетокот на XIX век.

Историја
--------

Градокорначот за првпат се користел во Баварија, Германија, во 1599 г. сè до почетокот на XIX век, справата се користела во Германија и Франција, пред децата на престапничката. Се користел на жени за најразлични причини како што се предизвикување на абортус, прељуба, ерес, богохулство, оние кои биле обвинети за вештерки, и за други видови на криминал. Исто така се користел за испрашување.

Опис
----

Градокорначот често бил загреван за време на мачењето и се состоел од четири канџи „канџи", кои се користеле за постепено искорнување на градите на жени кои извршиле најразлични криминални дела. Справата се поставувала на едната града на жената. Крвта понекогаш била намерно прскана на децата на жртвата. Биле осмислени да ја раскинат или скинат градата на жртвата. Доколку жената не починела истата останувала осакатена за цел живот.

Пајак
-----

Пајак, исто така познат и под името железен пајак, била справа за мачење слична на градокорначот. Железниот пајак се прикачувал на ѕидот, и градите на жените се сместувале во канџите на справата. Жената се влечела од ѕидот при што градите останувале во канџите на справата. Поинаков вид на градокорнач содржел шилести шипки прицврстени на кусо растојание од ѕидот. Жртвата ќе биде влечена по шипките сè додека не и биле искорнати градите на жртвата.

Поврзано
--------

* Бронзен бик
* Круша (справа за мачење)
* Еретичка виљушка
* Железна девица

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Torture: Breast Ripper (Iron Spider)". Violently Happy. Посетено на 7 December 2012. Archived end of October, 2009.
2. ↑  Monge, Joseph A. II (1990). *Victims and Values: A History and a Theory of Suffering*. New York: Greenwood Press. стр. 9–. ISBN 978-0-275-93690-7. Посетено на 7 December 2012. На `|first2=` му недостасува `|last2=` (help)
3. 1 2 3  „Breast Ripper". Medieval Times and Castles. 2008. Посетено на 7 December 2012.
4. 1 2 3  Luis Munoz (8 November 2012). *Birth, Criminal History and Judgment of the Roman C. Church*. Balboa Press. стр. 204–. ISBN 978-1-4525-6059-5. `|access-date=` бара `|url=` (help)
5. 1 2  „Inquisition Torture Techniques". AllSands. Архивирано од изворникот на 2014-11-13. Посетено на 7 December 2012.
6. 1 2  Diehl, Daniel; Donnelly, Mark P. (2008). *The Big Book of Pain: Torture & Punishment Through History*. Stroud: History Press. стр. 134–. ISBN 978-0-7509-4583-7. Посетено на 7 December 2012.[*мртва врска*]
7. ↑  „Worst Medieval Torture Devices & Methods". TopTenz. Посетено на 7 December 2012.
8. ↑  Frater, J. (20 July 2009). „Gruesome Medieval Torture Devices". Посетено на 7 December 2012.
**Арапски Полуостров** — полуостров, кој се наоѓа во Југозападна Азија, поврзувајќи го Азија и Африка. На југозапад, полуостровот граничи со Црвеното Море, на југоисток со Арапското Море, а на североисток со Оманскиот Залив.

Арапскиот Полуостров ги опфаќа следните држави:

* Саудиска Арабија
* Јемен
* Оман
* Обединети Арапски Емирати
* Катар
* Бахреин
* Кувајт

Арабија како тема во уметноста и во популарната култура
-------------------------------------------------------

* „Тајниот живот на Арабија" (*The secret life of Arabia*) - песна на англискиот пејач Дејвид Боуви од 1977 година.

Поврзано
--------

* Арапско Море
* Арапска Пустина

Наводи
------

1. ↑  YouTube, David Bowie - The Secret Life Of Arabia (пристапено на 5.5.2017)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 258470059
* LCCN: sh85006293
* GND: 4002529-9
* SUDOC: 027358976
* BNF: cb11941820r (податоци)
* NKC: ge128674
* BNE: XX451121

 |

 |
*Бардот* (ок. 1817), од Џон Мартин
**Бард** — пејач и поет меѓу келтските народи, една од категориите на друидите. Во средината на XV век, зборот „бард" од келтски влегол во шкотскиот дијалект на англиски јазик за да значи „скитник музичар" (очигледно со омаловажувачко значење).

Ирски поети
-----------

Во Средновековна Ирска постоеле две групи поети — бардите и филидите. Според древниот ирски закон, бардовите имале понизок статус и не можеле да составуваат одредени текстови (легенди за древноста, митови, поетски пророштва). Ирските бардови образувале професионална наследна каста од висококвалификувани поети. Тие биле запознаени со историјата и традициите на клановите и земјата, како и со различни поетски техники: слоговно стихотворство, параритам, асонанца и алитерација. Како службеници во дворот на кралот или водачот, бардовите имале голем број официјални должности. Тие биле летописци и сатиричари, чија задача била да ги фалат своите господари и да ги критикуваат своите соперници.

Велшки бардови
--------------

Упатувањата за легендарните бардови преживеале во средновековната велшка книжевност, како што се Црвената книга од Хергест и Книгата на Талиесин. Бардите Анеирин и Талиесин можеби биле одраз на историските бардови што живееле во VI–VII век. Многу малку информации се достапни за раните средновековни велшки традиции, но можеме да дознаеме за подоцнежните времиња од циклусот на Артур и легендите за крал Артур што потекнуваат од XIII век. Велшката бардска традиција се појавува во истиот XIII век и опстојува до доцното средновековие, каде што е претставена од поети како Дејвид ап Гвилим.

Наводи
------

1. ↑  Oxford Dictionary of English, s.v. *bard*, n.1.
2. ↑  „бард" — Дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „Work of Rabindranath Tagore celebrated in London". *BBC News* (англиски). Посетено на 15 July 2015.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Бард" на Ризницата ? |

* Ирска бардска поезија
* Chisholm, Hugh, уред. (1911). „Bard". *Encyclopædia Britannica* (11. изд.). Cambridge University Press.
**ФК Асколи Калчо 1898** е италијански фудбалски клуб со седиште во градот Асколи Пичено, Марке. Моментално се натпреварува во Серија Б, второто ниво на италијанскиот фудбал.

Клубот е основан во 1898 година како "Кандидо Аугусто Веки". Досега во клупската историја Асколи има одиграно 16 сезони во Серија А - каде најдобриот резултат им е 4-тото место освоено во сезоната 1979-1980 - и 20 во Серија Б. Најголемиот успех на клубот е освојувањето на Митропа купот во сезоната 1986-1987.

Боите на клубот се црна и бела и игра во дресови со вертикални риги испреплетени со овие две бои. Својте домашни натпревари ги игра на стадионот Чино е Лило Дел Дука кој е со капацитет од 20,550 седечки места.

Стадион
-------

Асколи ги игра својте домашни натпревари на стадионот Чино е Лило Дел Дука кој е со капацитет од 20,550 седечки места и се наоѓа во периферијата на Асколи Пичено. Стадионот е отворен во 1962 година и бил реновиран во 1975 година.

Пред тоа, од 1925 до 1962 година клубот играл на стадионот Феручо Корадино Скварчија.

Соперници
---------

* Самбенедетесе Самбенедетесе
* Анкона Анкона

Познати играчи
--------------

* Италија Валтер Касагранде
* Ирска Лиам Брејди
* Германија Оливер Бирхоф
* Италија Фабио Кваљарела
* Италија Андреја Барцаљи
* Италија Џанлука Палјука
* Италија Фабио Пекија
* Хрватска Саша Бјелановиќ
* Италија Андреа Сончин

Титули
------

### Домашни

* **Серија Б Серија Б : 2**

1977–1978, 1985–1986
* **Серија Ц : 1**

2001-2002 (група Б)
### Меѓународни

* **Митропа куп : 1**

1986-1987

Надворешни врски
----------------

* Официјална страна на клубот
* Асколи на transfermarkt

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Серија Б 2022-2023 |
| --- |
|  |
| 
Асколи Асколи **·** 
Бари Бари **·** 
Беневенто Беневенто **·** 
Бреша Бреша **·** 
Венеција Венеција **·** 
Зудтирол Зудтирол **·** 
Каљари Каљари **·** 
Комо Комо **·** 
Козенца Козенца **·** 
Модена Модена **·** 
Палермо Палермо **·** 
Парма Парма **·** 
Перуџа Перуџа **·** 
Пиза Пиза **·** 
Реџина Реџина **·** 
СПАЛ СПАЛ **·** 
Тернана Тернана **·** 
Фрозиноне Фрозиноне **·** 
Читадела Читадела **·** 
Џенова Џенова **·** 
 |  |

 |