recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Сакпата** е божество кое потекнува од јорупската митологија во земјите од Заливот Бенин, но исто така и во Бразил и на Хаити. Тој е познат како бог на сипаниците, и поопшто на инфективните болести. Во Бенин и Того, вуду митологијата го прикажува и како божество на земјата Тој им донел лудило и болести на луѓето. Тој е страшен и една од најпопуларните фигури во вуду пантеонот.

Името
-----

Со *јорупско* потекло, името *Сакпата* има неколку варијанти (на пример *Сакпате* ) и различни форми во зависност од контекстот, како што се *Шанкпанан*, *Кпатаки*, кои Фон ги превел како *Сакпата* што значи „основно, врховно ". Имињата *Шакпана*, *Шопона* или *Шопоно* се користат во Нигерија.

Потеклото
---------

Во студија објавена во 2013 година, била направена анализа во врска со историското потекло на Сакпата. Неговото присуство во Бенин е потврдено некаде од крајот на 17 век, односно уште пред она на Фа (1715). Сакпата, наводно, бил воведен за време на миграциско движење од Егба, село во Абеокута во Нигерија.

Верувања
--------

Сакпата, богот на сипаниците. Бенин, почеток на 20 век.
Шакпана е бог на малите сипаници во јорупската митологија. Тој е инвалид и стар, често користејќи стап за да му помогне во одењето. Во југо - западна Нигерија, свештениците на Шакпана го наследувале имотот на лицата кои ќе умрат од сипаници, бидејќи ова се толкувало како божја казна.

Шакпана, кај народот Фон во Того и Бенин е бог на сипаниците и на лудилото. Тој е луд, лош и опасен. Како син на Јемаја, тој се смета за еден од оришите.

Наводи
------

1. 1 2  Christine Henry, « La terre de Sakpata », in *Journal des africanistes*
2. ↑  Jean-Baptiste Hounton, *Le mythe de Sakpata au Bénin : approches littéraire, sémiotique et sociologique*, Université Paris 4, 1995
3. ↑  Mahougnon Kakpo, « Vodun Sakpata et épidémie de variole dans la littérature orale sacrée du golfe du Bénin », in *Ponts*, novembre 2013
4. ↑  Mahougnon Kakpo, « Vodun Sakpata et épidémie de variole dans la littérature orale sacrée du golfe du Bénin », in *Ponts*, novembre 2013, Ouvrage utilisé pour la rédaction de l'article, Предлошка:Lire en ligne
5. ↑  Data BnF
6. ↑  Smith, Michael Garfield; Paul, Norman (1963). *Dark Puritan* (англиски). Department of Extra-Mural Studies, University of the West Indies.

Надворешни врски
----------------

* Вуду пантеон: Сакпата Архивирано на 5 август 2019 г.
* Вовед во пантеонот Вуду (Марк Монсија, Фондација Зинсу, 2007)
* (англиски) *Водич за светилиштето: Сакпата во Того*, CultureRealm Films, 5 мин. 47 с. видео поставено на 25 мај 2016
Знамето на Република Гилеад во филмот, базирано на знамето на САД
**„Приказната на слугинката"** (англиски: *The Handmaid's Tale*) — американски филм од 1990 година, во режија на Фолкер Шледорф (Volker Schlöndorff) по сценариото на Харолд Пинтер, засновано врз истоимениот роман на Маргарет Етвуд. Главните улоги ги толкуваат: Наташа Ричардсон, Феј Данавеј и Ејдан Квин. Филмот бил номиниран за наградата „Златна мечка" на Берлинскиот филмски фестивал во 1990 година.

Синопсис
--------

Дејствието на филмот се одвива во дистописки, контаминиран свет во која владее десничарска религиозна тиранија. Една млада жена, која е една од ретките плодни жени, станува сексуална робинка...

Наводи
------

1. ↑  HRT, Sluškinjina priča, američko-njemački film (пристапено на 15.4.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Клеанти Лиаку-Ановска** (3 март 1954

 во Скопје) — македонска историчарка на уметноста со археологија и социолог, виш научен соработник, истражувач на фолклорот и етнологијата на влашкиот народ во Институтот за фолклор „Марко Цепенков" во Скопје.

Животопис
---------

Завршила гимназија и дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје на групата за историја на уметност со археологија (1979). По вработувањето во Институтот како асистент (9 јули 1979) во Одделот за истражување на фолклорот и етнологијата на на етничките заедници што живеат во Македонија, била на студиски престој на Катедрата за етнологија на Филозофскиот факултет на Универзитетот „Аристотел" во Солун (1989/1990 и 2001) во Романската академија на науките (1999) и во БАН (2000). Магистрирала во Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања (Група социологија на културата) во Скопје на темата „Социјалната припадност на народните раскажувачи од влашката етничка група во СР Македонија" (23 мај 1991), каде што и докторирала на темата „Социјално-фолклорните преплетувања во семејството и семејните односи кај Власите" (2 април 1995).

Била член на редакцискиот одбор на списанието „Македонски фолклор".

Автор е на книгата „Влашките народни приказни од Крушево" во издавништво на Институт за фолклор „Марко Цепенков" (2002).

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Лечиќ*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 796. Text "series
" ignored (help)
**Свети Захариј** (грчки: *Ναός Αγίου Ζαχαρία στο Γράμμο*) — црква на планината Грамошта во Костурско, Егејска Македонија. Претставува единствената преживеана градба од некогашното село Загар. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.

Историја
--------

Според повеќето истражувачи, храмот е изграден на крајот од XVI век и претставува една од највпечатливите цркви на ова подрачје. Своевремено бил црква на денес исчезнат манастир, веројатно метох на соседниот манастир „Св. Архангели" кај селото Чука, бидејќи црквата е мала. Преостанала само црквата, но откриени се темелите на конаците.

Околу манастирот се развило селцето Загар. По уништувањето на Линотопи во 1769 г. во Загар се населило муслиманско население кое ја претворило црквата во џамија. Подоцна храмот е претворен во штала. По припојувањето на Егејска Македонија кон Грција во 1912 г. истиот одново станал црква. Во XX век е обновена припратата која доготаш била во урнатини.

Во 1990 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

Архитектура
-----------

Црквата е крстокуполна и покриена со камени плочки, што заедно со внимателната ѕидарија покажува дека е дело на градители од еписката школа.

Внатрешноста е живописана, но голем дел од фреските се уништени во пожар. Зачуваните фрагменти се од XVII век, што се потврдува во натпис над прозорец одвнатре на јужниот ѕид со годината 1671.

Фреските во храмот се поврзуваат со зографи од Линотопската школа. Оштетениот натпис над прагот на црквата е напишан на влашки со грчки букви и гласи:

Влашкиот натпис над влезот

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| „ | Κάρι βα σ’ ίντρα τρου αέστα μπισιάρικα σι βα σ’ ινκλίνα κου εβλάβιε Ντουμνιτζάου βα λι ατζιούτα

Кој ќе влезе во овој храм и ќе се поклони со почит, Бог ќе му помогне | "|

Фрески
------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Поврзано
--------

* Костурска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Δόικος, Νίκος & Γιάννης Σίσιου & Δημήτριος Τσουρτσούλας (1995). *Καστοριανά Μνημεία: Μακεδονική Κληρονομιά*. Χρωμογραφή. стр. 137.
2. ↑  „Ξενώνας *Αναστασία*". Архивирано од изворникот на 2008-02-22. Посетено на 2022-05-06.
3. 1 2 3 4 . Ιστορικά Καστοριάς. Посетено на 6 јануари 2014. Занемарен непознатиот параметар `|заглавие=` (help); Отсутно или празно `|title=` (help)
4. ↑  „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ36/49443/1076/25-4-1990 - ΦΕΚ 358/Β/18-6-1990". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-05-06. Посетено на 16 декември 2014.
5. ↑  Опис на порталот на Општина Костур
6. ↑  „Στη Μονή του Προφήτου Ζαχαρία". *Cyberότσαρκα*. Посетено на 7 март 2013.
7. 1 2 3  Σιώκης, Νικόλαος (5 април 2012). „Το Λινοτόπι και οι ζωγράφοι του". Βλάχοι.net. Архивирано од изворникот на 2016-04-08. Посетено на 10 јули 2015.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Захариј" - Загар на Ризницата ?
* Во манастирот „Пророк Захариј, 24 октомври 2011 г. (грчки)
Ричард Никсон се качил на хеликоптерот што бил користен во Првата армија по неговото последно заминување од Белата куќа. Неговата оставка ќе стапи во сила подоцна истиот ден.
**Прва армија** (англиски: Army One) ― поим за повикот на Армијата на Соединетите Држави што го носела претседателот на Соединетите Држави. Авион на армијата што го носела потпретседателот е означен како Втора армија.

Од 1957 до 1976 година, повикот обично бил користен за армиски хеликоптер што го превезувал претседателот. Пред 1976 година, одговорноста за хеликоптерскиот превоз на претседателот била поделена помеѓу Армијата и Маринскиот корпус на Соединетите Држави, под знакот за повикување Прва маринска (Marine One), сè додека Маринскиот корпус не ја добил единствената одговорност за превоз на претседателот со хеликоптер.

 VH-3A со број 150617, истиот хеликоптер како на горната слика, изложен во Никсоновата библиотека. Бил во претседателската флота од 1961 до 1976 година и често летал како Прва армија.
Најпознатите хеликоптери што го користеле знакот Прва армија биле хеликоптерите Sea King VH-3A кои биле дел од претседателската флота од 1961 до 1976 година. За време на неговата претседателска служба, хеликоптерот бил познат или како Прва армија или Прва маринска, во зависност од тоа дали армиски или марински пилоти управувале со леталото. Хеликоптерот, со седишта за шеснаесет, имал резервирано место за претседателот и првата дама, и единечни, помали места за двајцата агенти на Тајната служба кои секогаш летале со претседателската група.

Поврзано
--------

* Превоз на претседателот на Соединетите Држави

Наводи
------

* „Order 7110.65R (Air Traffic Control)". Federal Aviation Administration. 14 март 2007. Архивирано од изворникот на 12 октомври 2009. Посетено на 14 јануари 2024.
* Harding, Stephen (1997). *U.S. Army Aircraft Since 1947*. Atglen, PA, USA: Schiffer Publishing Ltd. стр. 231–32, 235–36. ISBN 978-0-7643-0190-2.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Прва армија (повикувачка ознака)" на Ризницата ? |

* 
* 



1. ↑  Harding, 235
2. ↑  „Nixon Library Helicoptor". Архивирано од изворникот на 6 септември 2016. Посетено на 14 јануари 2024.
3. ↑  „Restoring Nixon's helicopter". Chicago Tribune.
**Карена Ричардсон** (родена на 12 октомври 1959 г.) британска поранешна уметничка лизгачка која се натпреварувала во женски сингл. Таа е со сребрен медал на Скејт Канада од 1976 година и четирикратен британски национален шампион. Таа се натпреварувала двапати на Зимските олимписки игри, завршувајќи на 15-тото место во 1976 година и на 12-тото место во 1980 година. Тренер и бил Карло Фаси во Денвер, Колорадо. 

Ричардсон се омажила со чешкиот лизгач Зденек Паздирек.

Конкурентни моменти
-------------------

| Меѓународен |
| --- |
| Настан |  | 76–77 | 77-78 | 78–79 | 79–80 |
| Зимски олимписки игри | 15-ти |  |  |  | 12-ти |
| Светски шампион. | 13-ти | 15-ти | 11-ти |  |  |
| Европски шампион. | 10-ти | 13-ти | 10-ти | 12-ти | 12-ти |
| Скејт Канада |  | 2 |  |  |  |
| Трофеј Ричмонд |  |  |  | 3-ти |  |
| национално |
| Британски шампион. | 1-ви | 1-ви | 1-ви |  | 1-ви |

Наводи
------
**Успение на Пресвета Богородица** (грчки: *Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου*) — црква во селото Долно Кочан, Правишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Правишката епархија на Цариградската патријаршија.

Жителите на селото се Грци од Источна Тракија (Турција), дојдени од селото Димокранија (Ѓузелџе) и во 1923 г. Тие се населиле во селото Кочан во кое дотогаш живееле Македонци-муслимани. Тамошната џамија ја претвориле во црква и во неа ја донеле скапоцената икона „Пресвета Богородица Димокраниска". Во 1950-тите поради свлечишта се преместиле надолу и го основале новото село Долно Кочан.

Парохиската црква „Успение на пресв. Богородица" е подигната на висок рид и доминира во центарот на селото и претставува трикорабна базилика. Камен-темелникот е поставен на 15 декември 1961 г. од митрополитот Амвросиј Правишки. Отворена е на 23 септември 1973 г. од истиот митрополит. Во храмот се чува чудотворната икона на Богородица донесена од Димокранија во Турција.

Поврзано
--------

* Правишка епархија

Наводи
------

1. ↑  „Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου- Ακροβουνίου". Ιερατικοί Στοχασμοί. Занемарен непознатиот параметар `|access=` (се препорачува `|access-date=`) (help); Недостасува права црта во: `|access=` (help)
2. 1 2  „Γεφύρι της Κότσανης (Παλιό Ακροβούνι)". Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καβάλας. Занемарен непознатиот параметар `|access=` (се препорачува `|access-date=`) (help); Недостасува права црта во: `|access=` (help)
**Сарафови** — истакнато македонско семејство кое дало придонес во македонското национално движење. Оваа фамилија потекнува од Гајтаниново и Либјахово. Петар Сарафов бил преродбенски учител, неговиот чичко Коста Сарафов и дедо му архимандритот Харитон Карпузов биле водачи на борбата против Цариградската патријаршија во Неврокопско и Серско. Петар Сарафов е еден од иницијаторите на народниот собор, одржан во 1869 година во село Гајтаниново, на кој била отфрлена власта на Цариградската патријаршија. Во 1873 година неговиот татко бил меѓу основачите на учителското друштво „Просветителство". Петар Сарафов меѓу 1882-1884 година ја извршувал фукцијата егзархиски инспектор на сите училишта во источна Македонија. Неговиот татко заедно со архимандритот Харитон Карпузов - тогаш претседател на егзархиската општина во Сер во 1885 година биле уапсени од османлиските власти, под обвинение за револуционерна дејност. Петар Сарафов и Карпузов биле осудени на 16 години заточение во Мала Азија. Најпрво биле испратени во Смирна, а потоа биле преместени во градот Караман. Во 1887 година, преку Цариград избегале за Одеса, а потоа се преселиле во Софија. Во престолнината на бугарската држава, Петар се вработил во министерството за надворешни работи како преведувач. Петар се оженил со Смирна, ќерка на Харитон Карпузов.

Карпузов бил бил харизматичен и енергичен водач во црковните борби во Источна Македонија. Учествувал во народниот собор од 1869 година во село Гајтаниново, на којшто се отфрла јурисдикцијата на Цариградската патријаршија. Во периодот 1871-1873 бил претседател на Неврокопската егзархиска црковна општина. Во 1872 година е предложен за архијереј Неврокопската епархија, но кандидатурата не му е прифатена од сите месни дејци. Според македонските изтражувачи во периодот 1873-1874 поп Харитон е еден од главните агитатори на таканареченото унијатско движење за одвојување на македонските црковни општини од Бугарската егзархија, во засебна црква „да ја воскреснат Охридска архиепископија" преку унијатството со Ватикан. Но тоа движење, очекувано, не успеало.

Деца на Смирна и Петар Сарафови се: Ангел Сарафов бил лекар и офицер, Крсто Сарафов е познат глумец , Злата Сарафовова била претседателката на Македонскиот женски сојуз , најпознат член на оваа фамилија е Борис Сарафов.

Галерија
--------

* Петар СарафовПетар Сарафов
* Харитон КарпузовХаритон Карпузов
* Борис СарафовБорис Сарафов
* Крсто СарафовКрсто Сарафов
* Сирма и Петар СарафовиСирма и Петар Сарафови
* Семејна фотографијаСемејна фотографија

Извори
------

1. ↑  Царевна Миладинова, "От Бяло море до Витоша", в: Мир, 40, No 10055, 18 януари 1934 г.
2. ↑  ПИСМО НА ПЕТКО СЛАВЕЈКОВ ДО ЕГЗАРХОТ АНТИМ I ( јануари 1874, Солун)
3. ↑  „Панчавлиев, Атанас". Архивирано од изворникот на 2014-03-15. Посетено на 2015-05-23.
4. ↑  Гаджев, Иван. История на българската емиграция в Северна Америка: поглед отвърте, Томове 1–2, Институт по история на българската емиграция в Северна Америка, 2003 стр. 217.
**Ерика Ен Батчелор** (родена на 10 август 1933 година, во Пул, Англија ) е британска уметничка лизгачка. Таа е светски бронзен медалист од 1954 година, европски сребрен медалист од 1953 година и трикратен (1953, 1955 и 1956 година) европски бронзен медалист. Таа ја претставувала Велика Британија на Зимските олимписки игри 1956 година, каде што се пласирала на 11-тото место. Таа престојувала во Единбург, Шкотска во 1957 година и заминала во Борнмаут, Англија за да стане професионалец. Нејзиниот портрет го насликал во Единбург, Шкотска од Пол Сетон Брамли во 1957 година. Истиот сликар му понудил на пријателот на лизгачот Рас Кристенсен, кој ја придружувал лизгачката на сесиите за нејзиниот портрет, да го направи и неговиот портрет. Понудата била прифатена.

Резултати
---------

| Настан | 1952 година | 1953 година | 1954 година | 1955 година | 1956 година | 1957 година |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Зимски олимписки игри |  |  |  |  | 11-ти |  |
| Светски првенства | 9-ти | 9-ти | 3-ти | 5-ти | 8-ми | 9-ти |
| Европски првенства | 10-ти | 3-ти | 2 | 3-ти | 3-ти | 5-ти |
| Британско првенство |  |  |  |  |  | 1-ви |

Наводи
------

* Спортско-референтен профил
* 
* 
* Потсетување на Расел Бартлет Кристенсен од Фармингтон, Мејн, 26 јули 2018 година.
|  |
| --- |
|  **Свети Илија** |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Крушевско-демирхисарско |
| **Парохија** | Сопотничка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°4′8.8″N 21°19′2.3″E﻿ / ﻿41.069111° СГШ; 21.317306° ИГД﻿ / 41.069111; 21.317306Координати: 41°4′8.8″N 21°19′2.3″E﻿ / ﻿41.069111° СГШ; 21.317306° ИГД﻿ / 41.069111; 21.317306 |
| **Место** | Лесково |
|  **Општина** | Демир Хисар |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Пророк Илија |
|  **Изградба** | XIX век / 1980 |
|
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | еднокорабна |
|

**Св. Илија** — црква кај демирхисарското село Лесково. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Денес црквата е во урнатини, а обновената црква е сместена на друго место во атарот.

Стара црква
-----------

Старата Црква, која денес е во урнатини, е гробишен храм, сместен во Долната Маала на Лесково (41°13′22″ N; 21°07′08″ E﻿ / ﻿41.2228° СГШ; 21.1190° ИГД﻿ / 41.2228; 21.1190). Изградена е кон крајот на XIX век. Ова е еднокорабна градба со висок дрвен свод и полукружна апсида на исток. Ѕидаријата е од кршен камен, а отворите и венецот е од делкан бигор. Покривот е на две води со ќерамиди, а тој на апсидата е со камени плочки. Фасадите се фугирани. На северниот и јужниот ѕид одвнатре има пиластри кои продолжуваат како ребра на сводот. Внатрешноста е малтерисана, но без живопис. Иконостасот е од даски. На запад има трем со приземје и кат. На влезот стои икона од Пророк Илија.

Нова црква
----------

Новата црква со истото се наоѓа во месноста Илиница, на 1,5 км источно над селото. Таа е еднокорабна, со малтерисана и варосана фасада. До неа има чешма и помошни објекти. Обновена е во 1980 г. врз темелите на средновековна црква со истото име, која веројатно била првата селска црква посветена на пророкот Илија.

Поврзано
--------

* Сопотничка парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво

Наводи
------

1. 1 2  Димитров, Никола В (2017). *Географија на населби - Општина Демир Хисар* (PDF). Битола. стр. 53. ISBN 978-608-65616-4-2.
2. ↑  „Лесково". *Мој Роден Крај*. Посетено на 28 декември 2021.
3. ↑  Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). *Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2*. Скопје: МАНУ. стр. 139. ISBN 9989-649-28-6.
**Бригада** (руски: *Бригада*) е руска криминална серија, создадена во 2002 година. За многу краток период, оваа серија станала една од најпопуларните серии на сите времиња во Русија. Серијата има 15 епизоди, а е напишана од Игор Порублов и Алексеј Сидоров, а режијата е на Алексеј Сидоров. Премиерата во Македонија е на Телевизија Телма.

Концепт
-------

Во текот на 1989 година Саша Белов се враќа од војната во Авганистан. За цело тоа време додека бил отсутен, животот во неговата земја Русија се изменил многу. Неговите пријатели од детството, Пчела и Космос за тоа време се претвориле во рекетари. Саша дознава дека и неговата девојка Лена исто така го изневерува. Додека ги решава проблемите со неа пред клубот во која таа работи, тој се судира со нејзиниот нов "газда" Мува, со криминално досие. Роднина на самиот Мува е Каверин, висок чиновник во полицијата во Русија. Пчела и Космос го наговоруваат на Саша да започне да се заниава со рекетарство, но тој постојано не прифаќа, бидејќи се подготвува да се запише на факултет. Нивниот последен другар, Фил заработува пари учествувајќи на натпревари на "улични борби". На еден натпревар во самата публика е и Мува, чија цел е да го убие на Саша. Избувнува масовна тепачка, каде на крајот полицијата, на чело со Каверин, го пронајдува мртвото тело на Мува. За тоа убиство е обвинет Александар Белов-Саша, кој Космос успева да го сокрие надвор од градот. Во вилата каде што престојува, Саша се вљубува во сосетката и негова идна жена Оља. Со текот на времето, Саша и неговата новоформирана "бригада" стануваат највлијателните луѓе на црниот бизнис во Русија...

Ликови
------

Актерите кои глумеле во серијата станале познати имиња многу брзо откако серијата се емитувала на телевизија.

•*Саша Белов* (Сергеј Безруков) – водач на криминалната група. Многу паметен и интелигентен, а најголема мана му е неверувањето во никого.

•*Фил* ( *Владимир Вдовиченков*) - По Саша, тој е најискрениот член на групата. Долги години бил боксер, но поради болест го напушта спортот за да стане каскадер. По обидот за убиство, долго време е во кома, пред да биде убиен.

•*Космос*  (Дмитриј Дужев) – Еден од творците на групата. Подоцна, Саша открива дека тој е убиецот на Мува, станува зависник од дрога а Саша тешко му верува на неговитезборови.

•*Пчела* (Павел Маиков) – Најтивкиот член кај групата. Подоцна, од Саша сметан за одговорен за атентатот врз неговите другари.

•*Оља* (Екатерина Гусева) – Сопруга на Саша,со кој има син и големи семејни проблеми но сепак на крајот заедно ги решаваат.

•*Каверин* (Андреј Панин) –Лошата страна во филмот. Во почетокот е полицаец кој сака да го обвини Саша за убиството на Мува, а подоцна лично се пресметува со неговата група.

Наводи
------

1. ↑  Ulyana Svetacheva. „Сериалу "Бригада" 20 лет: как изменились любимые актеры за это время". *Komsomolskaya Pravda*.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на «Бригада»
* Архивирано на 24 декември 2008 г.
* Кадри од филмот
* Неофицијално мрежно место на Бригада
* Сайт о «Бригаде»
* Серии од 1-7 Архивирано на 8 февруари 2008 г.
* Серии од 8-15 Архивирано на 8 февруари 2008 г.
Паул Валот во своето ателје
**Паул Валот** (гер. *Paul Wallot*), (26 јуни 1841

, Опенхајм на Рајна - 10 август 1912

, Бад Швалбах) бил германски архитект од хугенотско потекло, најпознат како архитект на зградата на Рајхстагот во Берлин подигната помеѓу 1884 и 1894 г. Негово дело е и ближната Палата на претседателот на Рајхстагот, завршена во 1904, и поранешното Собрание на Саксонија (*Ständehaus*) во 1906 на Бриловата тераса во Дрезден.

Наводи
------

1. ↑  Ulrike Glatz, Joachim Glatz: *„… in einer steinernen Urkunde lesen": Geschichts- und Erinnerungsorte in Rheinland-Pfalz.* Nünnerich-Asmus Verlag, Mainz 2013, ISBN 978-3-943904-21-5 ( при Гугл книги).

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за архитект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 52486369
* LCCN: n88650842
* ISNI: 0000 0001 0971 9837
* GND: 118824686
* SUDOC: 199138745
* ULAN: 500019952
* NKC: xx0256831
* CiNii: DA03532301
* RKD: 295256

 |

 |
Вангард 1 со шест прикачени соларни ќелии.
**Вангард 1** беше четвртиот вештачки сателит на Земјата, и прв со напојување на сончева енергија. Иако комуникацијата со него е прекината во 1964 година, денеска е најстариот објект направен од човек кој е сѐ уште во орбита, и како таков е најстарото парче во облакот на вселеснки остатоци што кружат околу Земјата.

Самото летало претставува алуминиумска сфера што тежи 1,47 килограми, и е 165 милиметри во пречник.

|  |  |
| --- | --- |
| **Лансиран:** | 17 март 1958 во 12:16 по Гринич, од Кејп Каневерал LC-18A, со Вангард ТВ-4 |
| **Орбита:** | 658 km x 3 968 km x 34,35° x 134,18 min. |
| **Испаднат од орбита:** | Најстар вештачки сателит во орбита |

Инструментација
---------------

Леталото содржи 10 миливатни трансмитери од 108 мегахерци, напојувани од живини батерии, и 5 миливатни трансмитери од 108,03 мегахерци, напојувани од шесст сончеви ќелии монтирани на болидот од сателитот. Шест кратки антени излегуваат од сферата. Трансмитерите највеќе беа користени за собирање инженерски и податоци за следење на леталото, но и за откривање на целосната електрон-содржина измеѓу сателитот и станиците на земјата. Вангард носи и два термистора кои ја мерат внатрешната температура на секои шеснаесет дена, за да се следи делотворноста на топлинската заштита.

Тек и крај на мисијата
----------------------

Вангард 1 е дизајниран за тестирање на можностите на три-степеното лансирно летало, како дел од Проект Вангард, и за ефектите на околината врз сателитот и неговите системи во Земјината орбита. Исто така беше користен за добивање на геодетски мерења преку анализи на орбитата.

Собраните податоци од геодетските мерења служеле за да се покаже дека обликот на Земјата е асиметричен гледано од север према југ. Вангард 1 собра податоци и за ефектите од сончевиот притисок.

Според првичните предвидувања, се сметало дека Вангард 1 ќе остане во орбита цели 2000 години. Но, подоцна се откри дека притисокот од сончевото зрачење заедно со атмосферското триење за време на висока сончева активност значително ја менува висината на која што се наоѓа сателитот, а со тоа го намалува и неговиот животен век на само 240 години.

Надворешни врски
----------------

Вангард 1 - Астрoномски Клуб Куманово



1. ↑  „Vanguard I The World's Oldest Satellite Still in Orbit". Архивирано од изворникот на 2015-03-21. Посетено на September 24, 2007. *Оваа статија содржи текст од овој извор, кој е во јавна сопственост.*
**Окружни трупи** (германски: *Kreistruppen*) ― контингенти војници што Царските окрузи (Reichskreise) всушност ги ставиле на располагање на Армијата на Светото Царство на Германскиот Народ или Reichsarmee (Царска армија). Следејќи го Царскиот одбранбен налог (Reichsdefensionalordnung), сите царски окрузи во царството биле обврзани да обезбедуваат контингенти војници, иако не сите го сториле тоа во тој случај. Царскиот регистар (Reichsmatrikel) одредувал колку трупи поединечните царски држави треба да му стават на располагање на Царската армија.

Појавување и структура
----------------------

Царските окрузи се појавиле дури на почетокот на 16 век. Првите шест биле основани на Соборот во Аугсбург во 1500 година. Тие биле идентификувани само по бројки и се состоеле од царски имоти од сите групи со исклучок на тие на изборните кнезови. Со создавањето на четири други царски кругови во 1512 година, австриските Наследнички Земји и изборните кнезови сега се приклучиле на структурата на Царскиот круг.

„Најновиот регистар на сите времиња", изготвен на Соборот во Вормс, ја содржеле основната царска насока, „Simplum". Понатамошната поделба на одговорноста на поединечните Царски имоти во секој округ сега била работа на самите Окрузи според регистарот од Вормс.

Во неколку окрузи, била создадена канцеларијата на окружниот капетан/Окружниот полковник  (*Kreisobrist*): воен водач назначен на долг рок. Во некои окрузи била создадена канцеларијата на Генералниот округ. Тој бил назначен од Округот за управување со неговите трупи, а тој и неговиот кадар, како и командантите на полкот, биле платени од буџетот на Округот. Назначувањето и плаќањето на преостанатите офицери понекогаш ги извршувале Окрузите, а понекогаш и Царските имоти обезбедувале контингенти од трупи.

Поврзано
--------

* Царска армија (Свето Царство на Германскиот Народ)
* Царски регистар

Наводи
------

1. 1 2  *Westphalia: The Last Christian Peace* by Derek Croxton. Посетено на 14 јануари 2024
2. ↑  *A New System of Geography: Part of Germany, viz. Bohemia, Moravia, Lusatia ...* by Anton Friedrich Büsching, Patrick Murdoch. Посетено на 14 јануари 2024
3. ↑  *Austria's Wars of Emergence: War, State and Society in the Habsburg Monarchy, 1683-1797* by Michael Hochedlinger (2003). Посетено на 14 јануари 2024.
4. ↑  Hofmann, S. 41ff
5. ↑  *The drillmaster of Valley Forge: the Baron de Steuben and the making of the American Army* by Paul Douglas Lockhart. Посетено на 14 јануари 2024.

Книжевност
----------

* Ханс Хуберт Хофман: *Quellen zum Verfassungsorganismus des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation 1495-1815*, Wissenschaftliche Buchgesellschaft Darmstadt, 1. изд. , 1976 година
* Винфрид Доцауер: *Die deutschen Reichskreise (1383-1806)*, Франц Штајнер Верлаг, Штутгарт, 1998 година,ISBN 3-515-07146-6

Надворешни врски
----------------

* Der Augsburger Reichsabschied („Augsburger Religionsfrieden") - целосен текст
Лукас Тореира
**Лукас Себастијан Тореира ди Пасква** — роден на 11 февруари 1996. Тој е професионален унгарски фудбалер кој игра во средина и во дефанзива.

Клупска кариера
---------------

Тореира почнал да игра фудбал во локален тим од неговиот роден град, а потоа се преселил во училиште за млади во Монтевидео. Веќе во јануари 2014 година се преселил во јуниорската екипа на италијанската Пескара, а за првата екипа на Пескара, која потоа се натпреварувала во Серија Б, дебитирал една и пол година подоцна, во натпревар против Варезе, игран на 16 мај. За време на својата прва професионална кариера играл само 8 натпревари, од кои на 5 биле победници.

По завршувањето на сезоната 2014-2015 во јули 2015 година, тој се префрлил во тимот на Сампдорија за 2 милиони евра, но тој останал во Пескара за следната сезона како позајмен играч.

За Сампдорија, тој веќе дебитирал во првиот натпревар од сезоната 2016/17 против Емполи, играл на 21 август. Во текот на таа сезона, Тореа играл 35 од можните 38 лигашки игри, а статусот на стандардниот шампион Сампдорија го задржал во следната сезона.

По одличните партии на СП во Русија, на 10 јули 2018 година, преминал во Лондон Арсенал за сума од 30 милиони евра.

Репрезентативна кариера
-----------------------

За репрезентацијата, Уругвај дебитирал на 23 март 2018 година во пријателски натпревар против Чешка, а потоа играл на два други пријателски натпревари против Велс и Узбекистан .

Оскар Табарез бил на списокот на Светското првенство 2018 година. во Русија, каде што исто така дебитирал во првата игра на својот тим во групата А против египетскиот избор.

Поврзано
--------

* Фудбалски тим Уругвај

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* 

* Лукас Тореира на National-Football-Teams.com
* Лукас Тореира на soccerway
* Лукас Тореира
* Лукас Тореира - пичка од 168 сантиметри што ќе го промени коренот на ДНК што го губи Арсенал
**Данчо Шутурков** (Ресен,  1935
 - 14 април 2001

) — македонски стопанственик - олигарх, познат во своите зделки со тутунот. Најпознат е по тоа што поседувал извесна тетратка, која била полна со имиња на македонски и српски фирми - должници што шверцувале цигари од Македонија во Србија во деведесеттите години.

Животопис
---------

Шутурков е роден во 1935 година во Ресен. По завршувањето на високото образование се вклучил во стопанскиот живот во својот град, а подоцна и на републичко ниво. По 1963 година повеќе од три и пол децении бил еден од водечките личности во организацијата за извоз на македонскиот тутун. Заземајќи ја должноста заменик генерален директор на Македонија Табак, тој бил еден од првите во извозот на македонскиот тутун, кој во сите светски рецептури за производство на цигари го наметнал македонскиот тутун. Во негово време извозот на македонскиот тутун достигнал над 10 000 тони, што на Македонија и носел монетарен приход поголем од 60 милиони американски долари. Негова е заслугата е тоа што на на македонска територија (во тутунските комбинати на Скопје, Прилеп и Куманово) дошле лиценцирани марки цигари „Марлборо", ХВ „Лорд" и др. Починал во 2001 година.

Наводи
------

1. ↑  „Белград и Скопје се тресат од тетратката на Шутурков". Дневник. 2 април 2011. Посетено на 2012-03-10.[*мртва врска*]
Логото на Вегуерос
**Вегуерос** (шпан. *Vegueros*) е марка на висококвалитетни кубански пури (Хабанос СА).

Историја
--------

Во 1961, фабриката Франциско Донатиен во провинцијата Пинар дел Рио, Куба започнала со производство на пури за домашна употреба, заедно со цигарите кои претходно ги произведувала со години. Овие пури биле виткани за национални прослави и други јавни збиднувања и станале колоквијално познати како *Вегуерос*, именувани по работниците кои работат на плантажите со тутун и шеќерна трска. Првите странци кои се запознале со оваа марка биле туристите што правеле тури по тутунските полиња. Во 1997 Хабанос СА ги лансира овие пури за извоз.

### *Витоли* на Вегуерос

Некои од пурите на Вегуерос
Ова е список на *витоли* (големини) во рамките на производната линија на Вегуерос со нивните димензии во англиски и метрички систем и нивните *vitolas de galera* (фабрички имиња).

*Рачно-изработени витоли*

* Especial No. 1 - 7 1/2" x 38 (192 x 15.08 mm) Laguito No. 1, долга панетела
* Especial No. 2 - 6" x 38 (152 x 15.08 mm) Laguito No. 2, панетела
* Mareva - 5 1/8" x 42 (129 x 16.67 mm) Mareva, пети корона
* Seoane - 4 7/8" x 36 (125 x 14.29 mm) Seoane, цигариљо

Поврзано
--------

* Марки на пури

Наводи
------

1. ↑  Franca (2017-04-28). „Cigar Analysis : VEGUEROS MANANITAS". *Cigar Sense* (англиски). Посетено на 2022-07-29.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Хабанос С.А. (англиски) (шпански)
* Критики на пурите на Вегуерос (англиски)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Кубански пури |
| --- |
|  |
| Глобални | Квинтеро **·**  Коиба **·**  Монтекристо **·**  Партагас **·**  Ромео и Хулиета **·**  Ојо де Монтереј | Логото на Хабанос С.А. |
|  |
| Мултилокални | Боливар **·**  Вегас Робаина **·**  Гвантанамера **·**  Панч **·**  Фонсека **·**  Х. Упман **·**  Хозе Л. Пједра |
|  |
| Локални | Белинда  **·**  Вегуерос **·**  Дипломатикос **·**  Ел Реј дел Мундо **·**  Кабањас **·**  Кеј д'Орсе **·**  Ла Глорија Кубана **·**  Ла Флор де Кано **·**  Лос Статос де Лукс **·**  Пор Ларањага **·**  Рамон Аљонес **·**  Рафаел Гонзалез **·**  Санчо Панса **·**  Сент Луис Реј **·**  Хуан Лопез |
|  |
| Нишни | Куаба **·**  Сан Кристобал де ла Хабана **·**  Тринидад **·**  Троја |

 |
**Волците на Вучјак** (српски: *Вукови с Вучјака*) — паравоена единица која била активна во Хрватската војна за независност и босанската војна. Била основана во Прњавор, Босна и Херцеговина.

Биле активни во борбите во Окучани, Јасеновац и Новска. Во август 1991 година единицата го презела предавателот на Козара и го замениле РТВ Сараево со српска програма. Нејзиниот водач Вељко Миланковиќ бил тешко ранет на 4 февруари 1993 година, а подоцна починал на Медицинската академија на 14 февруари.

Сведок сведочел пред Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија за време на судењето на српскиот водач Слободан Милошевиќ дека Волците биле обучени во Книн од Драган Васиљковиќ, познат како „*Капетан Драган*".

Во 2007 година било објавено дека командантот на паравоената војска Вељко Миланковиќ ќе има улица што ќе го носи неговото име во Нови Сад. Невладини групи протестирале поради одлуката.

Наводи
------

1. 1 2  Ubojica četničkog vojvode: Da nisam pobjegao, kožu bi mi oderali
2. ↑  Podaci o predmetu Stakic (IT-97-24)
3. ↑  Milosevic Transcript
4. ↑  „Streets named after Vukovar commanders". *B92*. 4 April 2007.
5. ↑  Ministarstvo protiv "Vukova s Vučjaka"
6. ↑  „OSCE criticises naming of Novi Sad streets after wartime commanders". *Southeast European Times*. 6 April 2007.

Надворешни врски
----------------

* Са сведочења на суѓењу Радославу Брѓанину, изјава сведока, 11. новембар 2003 година.
* Fond za humanitarno pravo, наводе га како командантот јединице "Вукови са Мањаче"
* Дневник онлајн, 30 март 2007 година
* Глас јавности, *Министарство против „Вукова со Вучјака"*, 2. јуни 2007 година
Патот на свилата простирајќи се од Европа низ Египет, Сомалија, Арабискиот Полуостров, Иран, Авганистан, Средна Азија, Шри Ланка, Пакистан, Индија, Бангладеш, Бурма, островот Јава, Филипините и Виетнам додека да стигне до Кина. Копнените патишта се обележани со црвена боја, а поморските со сина.
Пристанишните градови на поморскиот пат за време на патувањата на Џенг Хе.
**Пат на свилата** — поим којшто се однесува на низа трговски и културни патишта коишто имале централно значење во културната интеракција меѓу регионите на азискиот континент, поврзувајќи го западниот со источниот свет преку односите меѓу трговците, аџиите, свештениците, номадите и урбаното население од Кина до Средоземното Море.

Протегајќи се нво должина од 6.437 km, Патот на свилата го добил своето име по профитабилната трговија со кинеска свила којашто започнала да се превезува по овие патишта за време на династиајта Хан (206 п.н.е. - 220). Во време на оваа династија, околу 114 година п.н.е. средноазиските патишта биле проширени, најмногу благодарение на мисиите и истражувањата на Џан Циен. Тие посветиле голем интерес во безбедноста на своите производи што се тргувале и го прошириле Кинескиот Ѕид со цел да ги заштити трговските патишта.

Трговијата по Патот на свилата бил значаен фактор во развојот на цивилизациите во Кина, Индискиот Потконтинент, Персија, Европа и Арабија. Тој започнал политички и економски односи меѓу цивилизациите на голема оддалеченост. Иако свилата била големо трговско добро за Кина, во трговијата биле вклучени и многу други добра, а различните технологии, религии и филозофии, како и бубонската чума (наречена „црна смрт") биле пренесувани низ патиптата. Освен за економска трговија, Патот на свилата служел и како еден од начините за културна трговија меѓу цивилизациите што ги поврзувал.

Во античкиот период, најголеми трговци биле индиските и бактриските трговци, од 5. до 8. век согдијанските, а потоа арапските и персиските трговци.

Наводи
------

1. ↑  The Silk Roads: Highways of Commerce and Culture. Vadime Elisseeff (1998).
2. ↑  Elisseeff, Vadime (2001). *The Silk Roads: Highways of Culture and Commerce*. UNESCO Publishing / Berghahn Books. ISBN 978-92-3-103652-1.
3. ↑  Boulnois, Luce (2005). *Silk Road: Monks, Warriors & Merchants*. Hong Kong: Odyssey Books. стр. 66. ISBN 962-217-721-2.
4. ↑  Xinru, Liu, *The Silk Road in World History* (New York: Oxford University Press, 2010), 11.
5. ↑  Jerry Bentley, Old World Encounters: Cross-Cultural Contacts and Exchanges in Pre-Modern Times (New York: Oxford University Press, 1993), 32.
6. ↑  Jerry Bentley, Old World Encounters: Cross-Cultural Contacts and Exchanges in Pre-Modern Times (New York: Oxford University Press, 1993), 33.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 170952654
* LCCN: sh85122554
* GND: 4054299-3
* BNF: cb11970767h (податоци)
* NDL: 00571235
* NKC: ge194604
* BNE: XX454566

 |

 |
**„Имам две мајки и двајца татковци"** (хрватски: *Imam dvije mame i dva tate*) - југословенски филм од 1968 година, во режија на Крешо Голик, кој е автор и на сценариото, заедно со Мирјам Тушек, засновано врз неговата новела. Во главните улоги настапуваат: Мија Оремовиќ, Релја Башиќ, Фабијан Шоваговиќ, Вера Чукиќ, Игор Гало, Давор Радолфи, Томислав Жганец, Матеа Богдановиќ и Златко Каузлариќ. Директор на фотографијата е Ивица Рајковиќ, автор на музиката е Томислав Симовиќ, сценографијата е дело на Жељко Сенечиќ, монтажерка е Катја Маер, а продукцијата е на „ФРЗ Загреб" и „Јадран Филм". Режисерот Голик го снимил овој филм по пауза од 13 години, а за својата улога Мија Оремовиќ за освоила „Златната арена" на филмскиот фестивал во Пула во категоријата за најдобра женска улога.

Содржина
--------

Еден маж (го игра Башиќ) и една жена (ја игра Оремовиќ) кои порано биле заедно, сега имаат нови бракови. Тој е оженет со убава и млада жена (ја игра Чукиќ), таа е омажена за постар музичар (го игра Шоваговиќ), а децата ги поделиле меѓу себе. Иако на прв поглед е сè во ред, сепак не е така. Децата не се развиваат онака како што би сакале родителите, а тоа се однесува особено на постариот син (го игра Гало) со кого таткото постојано се расправа. Поради тоа, поранешните сопружници се состануваат за да ги решат проблемите околу воспитувањето на децата. Ниту еден од нив во новите бракови не го пронашле она што им недостасувало во нивниот заеднички брак, но не можат да се вратат назад и животот продолжува понатаму...

Наводи
------

1. ↑  „HRT (пристапено на 10.12.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-12-19. Посетено на 2017-12-10.
2. ↑  [www.rts.rs/page/tv/ci/story/17/rts-1/5130492/imam-dvije-mame-i-dve-tate.html Имам двије маме и две тате (пристапено на 28.2.2023)]
3. ↑  „HRT (пристапено на 10.12.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-12-19. Посетено на 2017-12-10.
**д-р Велимир Брезовски** (19 октомври 1924

, Галичник, Мавровско - 6 јануари 1983

) бил истакнат македонски историчар, автор на стотина трудови, научен советник во Институтот за национална историја во Скопје. Најпознат е како долгогодишен раководител на Одделението за документација на Институтот за национална историја.

Бил учесник во НОАВМ (1941) и член на КПМ (1944). Работел во Историското одделение на ЦК на СКМ (1954-1959) и меѓувремено дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје – Група историја (јуни 1955). По приклучувањето на Историското одделение на ЦК на КПМ кон Институтот за национална историја (1960– 1986), докторирал на наведениот факултет на темата „Ослободителната војна во Македонија 1943 година" (1965). Автор е на книги, зборници со документи, статии и прилози од научни собири за периодот меѓу двете светски војни и НОАВМ.

Поврзано
--------

* Славко Брезоски
* Глигор Брезовски

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже (2009). *Македонска енциклопедија*. Скопје: МАНУ. стр. 209. ISBN 978-608-203-023-4. OCLC 499142958.CS1-одржување: датум и година (link)
2. 1 2  „БРЕЗОВСКИ, Велимир". *Македонска Енциклопедија*. 2018-10-23. Архивирано од изворникот на 2021-03-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Алкил** е едновалентен радикал кој содржи само јаглеродни и водородни атоми, поредени во синџир. Алкилите образуваат хомолошки низи со општа формула CnH2n+1. Примери се метилот CH3**·** (добиен од метанот) и бутилот C4H9**·** (добиен од бутанот). Тие обично не се наоѓаат слободни во природата, а се присутни како дел од поголеми разгранети верижни органски молекули. Како одделни тие се слободни радикали и многу реактивни.

Структурата на еден алкил е иста како неговиот прав верижен алкански дел но без еден водороден атом. На пример, структурата на метилот (најмалиот алкил) е ваква:

Алкилите се радикали сè додека три од четири валентни електрони се користат во врзувањето на еден од јаглеродните атоми.

Додека се радикали, алкилите обично се наоѓаат како делови од поголеми структури. Радикалите се претставуваат во општите формули со помош на симболот *R*, како во општата формула на естерите. Во многу случаи R претставува алкил, иако може да е било кој радикал.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4346214-5

 |

 |
**Сагаин** е округ во Мјанмар кој е сместен во северозападниот дел на земјата и се наоѓа момеѓу латитудата 21° 30' север и лонгитудата 94° 97' исток. Се граничи со индиските држави Нагаланд и Манипур на север, и со Качин, Шан, и Мандалај на исток, Магве на југ и со реката Иравади во поголем дел ја формира источната и југоисточната граница со соседната Чин.

Географија и административна поделба
------------------------------------

Сагаин има повржина од 93.527 км2, и население (1996) од 5.300.000. Главен град е истоимениот Сагаин.

Сагаин е поделена на **198 квартови и градови, 38 градски општини,8 дистрикта** како; **Сагаин, Швебо, Монива, Ката, Кале, Таму, Мавлаик** и **Хкамти**.

Демографија
-----------

Бамарите (Бубманците) се мнозинсво во сувите региони и предели на провинцијата. Шаните се населени во долините на горниот дел на реката Чиндвин. Има и позабележителен дел он народот Нага, кои се населени во северните и северозападните планински предели и Чини кои се населени во југот на земјата. Има и две помали етнички групи како Каду и Гананг, кои живеат во во долините на реките Му и Меза.

Стопанство
----------

Земјоделието зазема најголем процент во Сагаинската економија. Приматот го има оризот, па следи пченицата и сусамот. Исто така се одгледува и кикиритки, памук и тутун.

Постојат и доста рудници од кои се екплоатита злато, јаглен, сол а има и помали наоѓалишта и на Нафта. 
Од индустриските гранки најзастапени се текстилната и петрохемијата.

Историја
--------

Сагаин во 1315 година бил главен град на кралството на Шаните, после падот на **Баган** кога бил создаден политички вакуум во централна Бурма. 

Главниот град Сагаин

Наводи
------

1. ↑  *Извештај од пописот*. Пописот на населението и домувањето во Мјанмар во 2014 година. **2**. Непјидо: Министерство за имиграција и население. мај 2015. стр. 17.

  


|  |  |
| --- | --- |
| **Административна поделба на Мјанмар** | Знамето на Бурма |
| **Окрузи:**  Иравади |  Баго |  Магве |  Мандалај |  Сагаин |  Танинтаји | Јангон |
| **Држави:**  Чин |  Качин |  Каја |  Карен |  Мон |  Ракајн |  Шан |
| **Самоуправувачки зони:** Дану | Кокан | Нага | Па Лаун | Пао |
| **Самоуправувачки округ:** Ва |
| **Сојузна територија:** Непјидо |

Координати: 21°30′N, 95°37′E
Меланхолична фигура на поет. Гравура од Хосе де Рибера.
**Велтшмерц** (герм. *Weltschmerz* - светска болка). Со него се означува меланхолично-песимистичкото доживување на светот кое е карактеристично за книжевниот романтизам, проткаен со неодредено мечтаење и незадоволство, како и замореност од животот како производ на нехармонијата на личните и општествени интереси, сонот и стварноста. Се јавува како култ кон болката и израз на поетскиот став дека за злото во светот не постои лек. Врвен литературен израз на велтшмерцот се среќава кај Лорд Бајрон, Џакомо Леопарди, Хајнрих Хајне и други поети.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

1. ↑  „Weltschmerz | Romantic literary concept". *Encyclopedia Britannica* (англиски). Посетено на 2020-10-06.
Арсеналската зграда во Делфт.
 Поранешната музејска зграда во текот на ноќта.
 Камен грб на Армаментариумот (страната на Оуде Делфт)
**Национален воен музеј** (холандски: National Militair Museum) ― поранешен национален музеј на холандската армија. До 2013 година се наоѓал во Армаментариумот во Делфт. Во 2013 година бил споен со Музејот на воената авијација (Militaire Luchtvaartmuseum), заснован на поранешната воздухопловна база во Состерберг, каде што се наоѓа споениот и проширен Музеј на воената авијација и каде што неговите нови продавници биле отворени на 13 мај 2009 година од Јерун Сикел, Генерален секретар за одбрана.

Историја
--------

Музејот потекнува од приватната збирка на Фредерик Адолф Хефер, кој го купил замокот Дорверт за да го прикаже на јавноста. Таму бил отворен на 5 август 1913 година како Холандски артилериски музеј (Nederlandsch Artillerie Museum) од принцот Хајнрих. Министерот за војна подоцна го преименувал тој музеј во Фондација на Музејот на холандската армија (на која Хофер останал претседател до неговата смрт). Набргу по избувнувањето на Втората светска војна, било одлучено музејот да се пресели од замокот Дорверт во Пестхујс во Лајден (на последната местоположба тогаш бил изнајмувана за Министерството за војна од Министерството за правда), но војната ги одложила реставраторските работи и Музејот е отворен на својата нова местоположба во 1956 година.

Во 1959 година на Фондацијата ѝ бил доделен и Армаментариумот во Делфт, при што министерот за одбрана отворил изложба во 1986 година во присуство на принцот Бернхард. Музејот ја добил својата „кралска" претставка во 1973 година. Музејот како целина бил отворен во своите нови простории во Делфт во 1989 година од страна на Бејатрикс Холандска.

Од 2014 година, дел од зградата привремено била користена од Технолошкиот универзитет Делфт.

Наводи
------

1. ↑  Vollebregt, Bas (18 април 2014). „Tentamens in de binnenstad". *www.stipdelft.nl* (холандски). Посетено на 13 јануари 2024.

Надворешни врски
----------------

* Национален воен музеј (Делфт) на Ризницата ?
* Службено мрежно место (Архивирана верзија) (на холандски)

Координати: 52°00′23″N 4°21′38″E﻿ / ﻿52.00639° СГШ; 4.36056° ИГД﻿ / 52.00639; 4.36056