recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**„Пуин"** е бренд на конзервирана храна од зеленчук и печурки која ја произведува „фабриката за конзервирана храна Астрахањ" и нејзината матична компанија „Руска фабрика за конзервирана храна" (Russkiy Konservniy Kombinat). Официјалното име на марката е „Пуин", но логото го разделува мечот во форма на Т (симбол на КГБ) и остава впечаток дека марката е ПуТин, слично на името на рускиот претседател Владимир Путин. Логото е ставено на позадина на двоглав орел многу сличен, но не е ист со грбот на Русија. Официјалното лого е направено во 2007 година за да се натпреварува со украинскиот бренд Верес, кој во моментов зема приближно 70% удел од целата конзервирана храна која се продава во руските супермаркети. Според сопствениците на трговската марка логото ја зголемило нивната продажба за 35-40%.

Наводи
------

1. ↑  Владимир Путин рекламирует овощные консервы
2. ↑  „Как зарабатывают на Путине?". Архивирано од изворникот на 2014-03-10. Посетено на 2021-02-21.
**Свети Никола** - манастирска црква лоцирана во месноста Восанци (Јаргулица).

|  |
| --- |
|  **Св. Никола** |
|  |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Брегалничка |
| **Архијерејско намесништво** | Радовишко |
| **Парохија** | Подарешка |
| Местоположба |
|  |
| **Место** | Восанци (Јаргулица) |
|  **Општина** | Радовиш |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Никола |
|  **Изградба** | 2000г |
|  **Завршено** | - |
|  **Ктитор** | Фамилија Смилкови |
| Архитектонски опис |
|

Манастирот се наоѓа на оддалеченост 10 километри од Радовиш, на околу 1 километар од десната страна на магистралниот пат Радовиш-Струмица.

Изграден е врз темелите на старата црква на некогашното село Восанци (Јаргулица), кое што според преданијата постоело некаде во периодот на средниот век.

Поврзано
--------

* Восанци (Јаргулица);
* Список на археолошки наоѓалишта во Радовишко.
**Речно улиште**  – македонски е дебитанска книга, збирка раскази од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 1981 година во СР Македонија.

Содржина
--------

**Речно улиште** е книга со збирка раскази кои се реминисценции од детството на авторот во кои провејува во фиктивниот свет на неговите сеавања. Спомените и детските фантазии се ројат околу реката Курдерес во Битола како пчелите околу водата. Оттука доаѓа и насловот на збирката. Писателската имагинација кривулка по течението на Курдерес (на турски „крива река") низ мозаикот од разни детски доживувања, сеќавања, расположенија, мечти и фантазии. Во „Сенка", „Слика" и „Мрежа" се прикажани случките од детството поврзани со родителите, во „Леван" првите љубовни мечти и така натаму. Детството на авторот не е преокупација на Михајловски само во раниот период од неговото творештво, туку и во книгите за деца, како и во неговиот последен роман, Бдеењето на Одисеј.

Наводи
------

1. ↑  Драги Михајловски, стра 209 –222[*мртва врска*]

Поврзано
--------

* Драги Михајловски
* Македонска книжевност

Надворешни врски
----------------

* Драги Михајловски – еден од најдобрите современи македонски писатели и преведувачи

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Драги Михајловски |
| --- |
|  |
| Список на наслови |
|  |
| Романи | 
* *Пророкот од Дискантрија* (2001)
* *Мојот Скендербеј* (2006)
* *Смртта на дијакот* (2007)
* *Бајазит и Оливера* (2009)
* *Должници* (2014)
* *Швајцарија на Балканите* (2015)
* *Бдеењето на Одисеј* (2017)
* *Пагански времиња* (2019)

 |
|  |
| Раскази и новели | 
* *Речно улиште* (1981)
* *Ѓон* (1990)
* *Скок со стап* (1994)
* *Триполската капија* (1999)
* *Раскази од шести кат* (2004)
* *Пеперуткарот* (2009)
* *Глинениот човек* (2014)
* *Раскази и споредбени коментари* (2015)
* *Пат за рајот* (2017)

 |
|  |
| Препеви | 
* *Милтон, Џон. Загубениот рај* (2007)
* *Непознат Беовулф* (2010)
* *Шекспир, Вилијам. Сите драми и сонети* (2013)

 |

 |
Светилник во Канада
Светилник на крајот на светот во Ушуаја, Аргентина
Светилник во германската покараина Шлезвиг-Холштајн
**Светилник** – градба што се подига на брегови, острови, стени, за да им биде ориентир на морските пловни средства.

историја
--------

Првите светилници ги изградиле Египќаните и меѓу нив е прочуениот Фарос во Александрија, на устието на реката Нил. Овој светилник спаѓа меѓу Седумте светски чуда на античкиот свет. Во Америка, првиот светилник е подигнат во 1716 година, а светлината се добивала со горење дрва, т.е. се ложел вистински оган. Подоцна светилниците користеле гас и ацетилен. Светилник на електрична енергија е реализиран во 1858 година. Тогаш веќе се користеле огледала и леќи заради подобро снопење на светлината. Покрај тоа, за време на магла се користат сирени, но и вртежни светла. Светилници кои користеле и радиосигнал почнале да се користат уште од 1921 година, а првпат биле примените во Њујорк, САД. Денес, радиосигналот се користи и за ориентација на авионите.

Светилникот како симбол го користат тајните друштва, а во своето лого го користи и познатиот семрежен пребарувач „Нетскејп".

Светилникот како тема во уметноста
----------------------------------

* „Светилникот Сангинере" - расказ на францускиот писател Алфонс Доде од 1869 година.

Поврзано
--------

* Светилничари
* Градба
* Сообраќај
* Огистен-Жан Френел

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Светилник" на Ризницата ? |

* Светилници од цел свет Архивирано на 4 март 2007 г. (англиски)
* Фотогалерии на светилници Архивирано на 22 февруари 2007 г. (англиски)
* Светилници во Црна Гора Архивирано на 15 март 2018 г. (англиски)
* Светилници во хрватскиот дел на Јадранот Архивирано на 28 март 2007 г. (хрватски)
* Фотографии на хрватски светилници (хрватски)

Наводи
------

1. ↑  Alphonse Daudet, *Pisma iz mog mlina*. Zagreb: Znanje, 1986, стр. 73-79.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85076918
* GND: 4035481-7
* BNF: cb119330900 (податоци)
* NDL: 00573146
* NKC: ph303430

 |

 |
Буниште во селото Костинци
**Буниште** — место каде што се исфрла гнојот, ѓубрето од шталата. Исфрленото ѓубре е мешавина од крутиот и течниот измет на домашните животни и простирката (вообичаено слама). Оваа мешавина се разложува при што настанува зрело (прегорено) арско ѓубриво. Зрелото шталско ѓубре е сиромашно со леснорастворливи, а богато со тешко растворливи органски материи. Процесот на разградување на леснорастворливите органски материи не треба да биде потполн, туку треба да се прекине, тоа е обично после 2-3 месеци лежење на буништето во лето, а 3-5 месеци во зима. Потоа гнојот се разнесува по нивите кои треба да се ѓубрат.

Потекло на поимот
-----------------

Зборот буниште има корен во италијанскиот збор *bugna*: кош ≃ *bugno*: кошница.

Македонски народни поговорки
----------------------------

* Арното на огниште, стоката на буниште.
* Два петла на едно буниште не можат да пеат.
* Од стока буниште не бидуат.
* Петел пеит на буниште да си 'и веселил кокошките.
* Поарно е да седиш на синоо буниште одошто на зетоо огниште.
* Рипнало Стојанче од високото буниште.
* Роди ме, мајко, со к'смет, врли ме на буниште.
* Старото буниште поеќе чури.
* Секое петле на своето буниште си пее.

Наводи
------

1. ↑  „буниште" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Јовановски, Цветан. „Примена на органско ѓубре (шталско ѓубре)" (PDF). *Агенција за развој на земјоделството*. Посетено на 16 мај 2019.
3. ↑  „bunja". *Hrvatski jezični portal*. Архивирано од изворникот на 2019-02-16. Посетено на 15 февруари 2019.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „Македонски пословици". Посетено на 16 мај 2019.
**Вевчански Извори** — едни од поретките псевдопериодски сифонски врела во Македонија. Сместени се на источните падини на планината Јабланица, кај селото Вевчани, на надморска височина од 900 метри. Главниот извор е сместен во отворот на пештера. На десетина метри подолу, се наоѓаат неколку постојани извори кои подземно комуницираат со главниот извор. Обемот на Вевчанските Извори во влажниот период од годината изнесува околу 1.500 литри во секунда.

Галерија
--------

* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Вевчански ИзвориВевчански Извори
* Околината околу Вевчанските ИзвориОколината околу Вевчанските Извори

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Потрага"** – филм на режисерот Жорж Скригин од 1956 година. Главните улоги ги играат: Александар Гавриќ, Мирослав Петровиќ, Васа Пантелиќ и Љубиша Јовановиќ.

Синопсис
--------

Јелена и д-р Мирковиќ согледуваат дека нивната врска не е само извршување на партиската задача заради подобро одржување на илегалната печатница. Кога Мирковиќ заминува во партизани, еден од илегалците, не можејќи да го издржи мачењето во полицијата, го кажува местото каде што се наоѓа печатницата. Јелена успева да се спаси и печатницата продолжуав со работата...

Наводи
------

1. ↑  Потрага (пристапено на 15.10.2023)
**Основно училиште „Кочо Рацин"** (официјално: **Подрачно основно општинско училиште „Кочо Рацин" - Габреш**; скратено: **ПООУ „Кочо Рацин"**) — подрачно основно училиште во селото Габреш, претставува единка на училиштето истоименото училиште од градот Куманово.

Училиштето е именувано по истакнатиот македонски поет Кочо Рацин.

Местоположба
------------

Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Габреш, сместено на самиот влез во селото, при едно исклучување по земјен пат.

Градба
------

Објектот е во лоша состојба и истиот не е обновен.

Настава
-------

Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.

Галерија
--------

* ВнатрешностаВнатрешноста

Наводи
------

1. ↑  „За нас". *ООУ „Кочо Рацин" Куманово*. Посетено на 2023-11-22.

Координати: 42°0′34″N 21°51′20″E﻿ / ﻿42.00944° СГШ; 21.85556° ИГД﻿ / 42.00944; 21.85556
Американски воен стрелец носи баретка на главата
**Баретка** (англиски: *beret*) — мек, кружен вид капа. Тие обично се изработени од филц или сличен материјал. Многу баретки биле направени во XIX век во Франција и Шпанија. Баретките се носат како дел од униформата на многу воени и полициски единици низ целиот свет. Многу други организации носат баретки за различни намени.

Историја
--------

Археологијата и историјата на уметноста покажуваат дека капите слични на современата баретка се носеле уште од бронзеното време низ Северна Европа и дури на југ, во Древен Крит и Италија, каде што ги носеле Минојците, Етрурците и Римјаните. Таквите капи биле популарни меѓу благородништвото и уметниците низ Европа и низ целата современа историја.

Воените баретки за првпат биле усвоени од француските алпски ловци во 1889 година. Откако ги видел овие за време на Првата светска војна, британскиот генерал Хју Ел ја предложил баретката за употреба во Новоформираниот полк за кралски тенкови. Му биле потребни капи што ќе останеле на главата додека се искачуваале од и надвор од малите отвори на тенковите. Тие биле одобрени за употреба од кралот Џорџ V во 1924 година. Оттогаш, баретките станале популарни низ целиот свет.

Носење
------

Че Гевара со баретка
Баретката цврсто се вклопува околу главата и може да се „обликува" на различни начини — во Америка најчесто се носи туркана на едната страна. Во Средна и Јужна Америка, локалниот обичај обично го пропишува начинот на носење баретка. Не постои универзално правило и постарите господа обично ја носат аглесто на главата, ставајќи ја напред. Може да ја носат и мажи и жени. Че Гевара носел баретки.

### Виетнам

Баретката била донесена во Виетнам за време на француската колонизација и била прифатена како машка капа од народот Нунг, Теј и Као Лан.

### Франција

Црната баретка некогаш се сметала за национална капа на Франција во англосаксонските земји. Повеќе не се носи како порано, но останува силен знак за локален идентитет на југозападот на Франција. Кога Французите сакаат да се претстават себеси како „типичен просечен Французин" во Франција или во странска земја, тие често го користат овој стереотип од англосаксонските земји. Денес има три производители во Франција.

Наводи
------

1. ↑  „баретка" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Килгур, Рут Едвардс. *Избор на капи антички и модерни*. R. M. McBride Company, 1958 година.
3. ↑  Чико, Беверли (2005). „Баретка". Во Стил, Валери (уред.). *Енциклопедија за облека и мода*. **1**. Томсон Гејл. стр. 149–150. ISBN 0-684-31394-4.
4. ↑  Моло, Џон. *Воена мода*. стр. 200. ISBN 0-214-65349-8.
5. ↑  Форти, Џорџ. *Сликовна историја на полкот за кралски тенкови*, Халсгроув Паблишинг 1988, ISBN 978-1-84114-124-4
6. ↑  Во филмот *Луд за љубов* снимен по Втората светска војна во Нормандија, херојот носи обична капа на почетокот на филмот, но потоа се менува за баретка, за да направи да изгледа „повеќе Французин". Подоцна една госпоѓа го бара во селото и ги прашува сите: „Дали сте виделе како поминува еден човек оттука кој носи баретка?"
**Старопермската азбука** (коми: *Важ Перым гижӧм*), Понекогаш се нарекува **абурска** или **анбуска азбука,** е "прилично идиосинкратско прилагодување" на кирилица, некогаш користена да се пишува на средновековниот коми јазик (пермски).

Историја
--------

Писмото било донесено од рускиот мисионер, Степан Храп, познат и како Свети Стефан Пермски (Степан Храп, св. Стефан Пермский) во 1372 година. Името *Абур* е изведено од имињата на првите два лика: *Ан* и *Бур*. Писмото кое потекнува од кирилица и грчки јазик, со комски „Тамга" знаци , а вторите се слични по изгледот со руните или сиглас повеирас затоа што тие биле создадени со засеци отколку со вообичаено пишување. Вклучувањето на второто помогнало писмото за поголемо прифаќање меѓу средновековните пермски говорници од тоа време.

Азбуката била во употреба сè до 17 век, кога била заменета со кирилицата. Абурскиот бил користен и како криптографско пишување за рускиот јазик.

26 април, кој е ден на светецот Стефан Пермски, се слави како Ден на старопермската азбука.

Значење
-------

 Лого на Википедија со старопермско и кирилично писмо
Абурските натписите се меѓу најстарите мошти на уралските јазици. Само еден од нив има претходни документи: унгарски, кој бил напишан на староунгарското писмо, пред да се користи латинското писмо по 1000 година.

За споредба, финскиот како пишан јазик се појавил дури по реформацијата во 1543 година. Сепак, изолирана грамота на кора од бреза, откриена во 1957 година во Новгород и напишано на фински јазик, е датирана на почетокот на 13 век.

Наводи
------

1. ↑  Bernard Comrie, 1996. "Adaptations of the Cyrillic Alphabet". In Daniels & Bright, *The World's Writing Systems*, стр. 700.
2. ↑  Everson, Michael (26 април 2012). „N4263: Revised proposal for encoding the Old Permic script in the SMP of the UCS" (PDF). Working Group Document, ISO/IEC JTC1/SC2/WG2.

Надворешни врски
----------------

* „Abur at Minority languages of Russia on the Net" (руски). Архивирано од изворникот на 2012-12-05. Посетено на 2020-06-11.
* „Abur". Omniglot.com.
**Стеван Габер** (Велес, 22 септември 1919

 – Скопје, 5 август 1999

) — бил правник, редовен професор во Скопје, декан на Правен факултет и ректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј".

Животопис
---------

Габер е роден во Велес на 22 септември 1919 година. Основно образование и гимназија завршил во родното место, а Правен факултет во Белград и во Софија (1943). Во 1956 година докторирал на Правниот факултет во Белград, на тема „Непосредна демократија". Од 1965 до 1967 година бил декан на Правниот факултет во Скопје, а од 1972 до 1974 година бил ректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, директор на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје (1975) и ректор на Универзитетот „Св. Климент Охридски" во Битола од 1978 до 1979 година. Припаѓал на комунистичкото студентско движење. Во партизанското движење влегол од август 1944 г. кога бил примен за член на КПЈ. Бил политкомесар на чета во Велешката осма бригада (1944). По Ослободувањето на земјата бил полномошник на ОЗНА, окружен обвинител и обвинител на град Скопје. Бил член на Матичната комисија за основање на Правниот факултет во Скопје (1951). Напишал повеќе од 160 труда од областа на правните и политичките науки.

Стеван Габер се оженил со велешанката Вера Тутунџиева со која има син, познатиот амбасадор Виктор Габер како и ќерката Марика. По смртта на сопругата Вера, професорот се оженил со Гркинката Лела со која ја добиле ќерката Наташа исто така професор доктор на правни науки.

Починал во Скопје на 5 август 1999 година.

Награди
-------

* 1981 - Награда „Гоце Делчев", групна, заедно со: Славко Димевски, Иван Катарџиев, Александар Христов, Владо Картов, Владо Поповски, Љупчо Арнаудовски и Петар Пепељугоски

Наводи
------

1. 1 2 3  *Македонска енциклопедија, том I*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 325. ISBN 978-608-203-023-4.
2. ↑   Стоилко Андреевски (28.7.2018). „Велешкото семејство Габерови". duma.mk. Посетено на 15 јануари 2023. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Ректори на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје |
| --- |
|  |
| 
* Кирил Миљовски (1949/50-1953/54)
* Марин Каталиниќ (1953/54-1955/56)
* Михаил Петрушевски (1956/57-1957/58)
* Блаже Конески (1958/59-1962/63)
* Ѓорѓи Филиповски (1963/64-1964/65)
* Ксенте Богоев (1965/66-1966/67)
* Благој Попов (1967/68-1968/69)
* Кирил Пенушлиски (1969/70-1971/72)
* Стеван Габер (1972/73-1973/74)
* Димитар Митрев (1974/75-1975/76)
* Бранко Трпеновски (1976/77-1979/80)
* Јован Стојановски (1980/81-1981/82)
* Александар Андреевски (1982/83-1983/84)
* Христо Андонов-Полјански (1984/85)
* Тодор Џунов (1985/86-1987/88)
* Јаким Петровски (1988/89-1989/90)
* Драги Данев (1990/91-1991/92)
* Томислав Чокревски (1992/93-1993/94)
* Радмила Кипријанова (1995/96-1997/98)
* Александар Анчевски (1998/99-2003/04)
* Ѓорѓи Мартиновски (2004/05-2007/08)
* Велимир Стојковски (2008/09-2015/16)
* Никола Јанкуловски (2016/17-2022/23)
* Биљана Ангелова (2023/24-денес)

 | Грбот на УКИМГрбот на УКИМ |

 |
**Ристо Џунов** (1 април 1919

 во Ваташа — 23 февруари 2005

 во Скопје) — македонски економист, национален деец, првоборец, еден од организаторите на НОБ во Тиквешијата, државник, општественик и дипломат.

Животопис
---------

Завршил гимназија во Горњи Милановац и Крагуевац во Србија, а студирал на Белградскиот универзитет, каде што бил активист на Културно-просветното друштво „Вардар" и на МАНАПО.

Станал член на Сојузот на комунистите на Југославија во 1940 година, а во мај 1943 година станал борец на НОПО „Добри Даскалов". Подоцна, станал раководител на партиската техника на Третата оперативна зона на НОВ и ПОМ и секретар на Околискиот народен одбор во Кавадарци во 1944 година.

По завршувањето на Втората светска војна, Џунов извршувал бројни општествени и државни функции: републички и сојузен пратеник, член на Извршниот комитет на Централниот комитет на Созјуто на комунистите на Македонија, секретар во Владата на НРМ, секретар на Президиумот на Собранието на НРМ во периодот 1949-1951, потпретседател на Извршниот совет на НРМ, претседател на Задружниот сојуз на Македонија, потпретседател на Задружниот сојуз на Југославија, член на Централниот комитет на Сојузот на комунистите на Југославија во периодот 1958-1962, потпретседател на Сојузната конференција на ССРНЈ во периодот 1977-1982 година, секретар за труд и социјална политика на Сојузниот извршен совет, претседател на СЗБ на НОВЈ, член на Претседателството на Централниот комитет на СКМ и амбасадор на СФРЈ во Кралството Шведска во периодот 1971-1978.

Носител е на Партизанска споменица 1941.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Џундева*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1642. Text "series
" ignored (help)
**Кирил Петков Петков** (17 април 1980

 во Пловдив) — бугарски политичар, економист и стопанственик. Тој е Премиер на Бугарија од 13 декември 2021 година. Заедно со Асен Василев ја предводил „Продолжуваме со промената" (ПП), нова политичка формација во Бугарија која освои најмногу гласови на парламентарните избори во ноември 2021 година. Пред да стане премиер, од мај до септември 2021 година Петков е министер за економија во првата техничка влада на Стефан Јанев.

Рани години и образование
-------------------------

Петков е роден во 1980 година во Пловдив, но израснал во Софија, каде неговите родители работеле како учители. Неговите родители емигрирале во Канада во 1994 година. Подоцна и тој се преселил кај нив и живеел со нив во Ванкувер.

Во Ванкувер, Петков дипломирал финансии на Универзитетот на Британска Колумбија. Потоа студирал на Харвард, каде се стекнал со магистратура по бизнис-администрација. Петков бил рангиран меѓу првите 10 % од неговата група. Еден од неговите предавачи бил Мајкл Портер, кај кого Петков специјализирал за развој на кластер-стратегии.

Кариера
-------

Петков работел за канадската компанија за храна Мекејн фудс како менаџер за корпоративен развој. Од 2007 година Петков развива проекти од областа на иновациите со висока додадена вредност. Неговата компанија Провиотик поседува неколку американски патенти во областа на биотехнологијата.

Петков е еден од основачите на Центарот за економски стратегии и конкурентност на Универзитетот „Св. Климент Охридски" во Софија, кој е поврзан со Харвард. Во Центарот предава курсеви за економски развој и микроекономија на конкурентност.

Во политиката
-------------

Од 12 мај до 16 септември 2021 година Петков е министер за економија во првата преодна влада на Стефан Јанев.

На 19 септември 2021 година Петко и Асен Василев го објавиле политичкиот проект „Продолжуваме со промената". Во рамките на истиот, Петков бил кандидат за пратеник и учествувал на парламентарните избори на 14 ноември 2021 година како носител на листите на коалицијата „Продолжуваме со промената" во два реони. Петков е избран за пратеник во 47. народно собрание на Република Бугарија.

На 13 декември 2021 година Петков е избран за премиер на Република Бугарија. Владата на Кирил Петков паѓа на 22 јуни 2022 година по успешното гласање за недоверба.

Наводи
------

1. ↑  „Bulgarian parliament backs Kiril Petkov as PM" (англиски). POLITICO. 2021-12-13. Посетено на 2021-12-13.
2. ↑  „Президентът Радев обяви служебното правителство - вижте кои са министрите". *bntnews.bg* (бугарски). 11 мај 2021. Посетено на 6 јануари 2022.
***Фантазијата на унгарските народни мелодии*** (германски: *Fantasie über ungarische Volksmelodien*, унгарски: *Fantázia magyar népi dallamokkal* ), позната и по нејзината кратка форма, едноставно како ***Унгарска фантазија***, била аранжман на Франц Лист за пијано и унгарските оркестари од неговите унгарски ха 14, напишана првично за соло пијано. Фантазијата е напишана во 1852 година и премиерно била изведена во Пешта на 1 јуни 1853 година, со Ханс фон Булов како солист и Ференц Еркел како диригент со оркестарот.

Преглед
-------

За време на животот на Лист, неговите унгарски рапсодии биле меѓу неговите најпопуларни дела. Поради оваа популарност, тој бил под притисок да создаде нивни верзии за пијано и оркестар. Ова дело било единственото такво дело за кое било познато дека Лист го создал. Тој на крајот од својот живот ѝ помогнал на својата ученичка Софи Ментер со нејзиниот *Концерт во унгарски стил* (1885), дело на кое очигледно влијаела Унгарската фантазија.

Бавниот вовед од оркестарот бил проследен со соло каденца пред да се продолжи кон главниот дел од делото. Смелата, маршова главна тема на делото, како и во верзијата за соло пијано, била унгарската народна песна „Мохаковото поле", со долг-краток-краток-долг ритам. Иако голем дел од тематскиот материјал на делото бил изведен од оваа песна, има и дел во А-мол означен „во цигански стил" (*ала цингарезе*).

Иако Фантазија била во ист стил и традиција како и унгарските рапсодии, таа структурално се разликувала од нив. Рапсодиите генерално претставувале јасна последователност од две традиционални скали - ласан и фриска. Овие танци биле забележливи во Фантазијата, особено во долгиот и брилијантен фриска дел. Сепак, Лист бил послободен и поширок во својата комбинација и сопоставување на материјалот отколку што обично било во овој тип на создавање.

Библиографија
-------------

* ед. Евен, Дејвид, *Комплетната книга за класична музика* (Енглвуд Клифс, Њу Џерси: Prentice-Hall, Inc. 1965). Каталог на картички на библиотеката на Конгресот број 65-11033
* Хедингтон, Кристофер, Белешки за Дојче Грамофон 5262148, *Лист: Оркестарски дела* ; Шура Черкаски, пијано; Берлинската филхармонија под диригентство на Херберт фон Карајан .
* ед Вокер, Алан, *Франц Лист: Човекот и неговата музика*, (Њу Јорк, издавачка куќа Таплингер, 1970). ISBN 0-8008-2990-5
	+ Коле, Роберт, „Дела за пијано и оркестар"
* Вокер, Алан, *Франц Лист, Том 2: Вајмарските години, 1848-1861 година* (Њу Јорк: Алфред А. Нопф, 1989).ISBN 0-394-52540-XISBN 0-394-52540-X

Наводи
------

1. ↑  Walker, 303.
2. 1 2  Collet, 257.
3. ↑  Ewen, 519.
4. ↑  Headington, 4.
5. ↑  allmusic.com
**Четрсе** – уникатен и вековен обичај во Штип, кој се практикува на верскиот празник „Свети 40 маченици" на 22 март. Впишан во списокот на нематеријално културно наследство на човештвото во 2013 година.

Учесниците се собираат на улиците и плоштадите во Штип, а потоа се искачуваат на стрмниот Исар. Попатно застануваат во црквата за да им одадат почести на Светите четириесет маченици. При искачувањето, според традицијата, учесниците треба да се поздрават со најмалку 40 луѓе. Младите собираат и 40 камчиња, 39 ги фрлаат во Брегалница, а едно оставаат под перница зашто, според верувањето, ќе го сонат животниот сопатник. Во текот на целиот ден во овој дел на градот свират музички групи кои потоа свират на бродот сè до ноќта.

Празникот се пренесува од родителите кои ги водат децата, или постари роднини и пријатели кои ѝ ја пренесуваат традицијата на помладата генерација. Овој пролетен настан бара несебична соработка на многу луѓе од сите возрасни групи, социјални класи и потекло, со што се промовира и поттикнува заедништво и солидарност. Празникот е исто така начин за зближување на различните верски и етнички групи што живеат во Штип, со што се овековечува чувството за припадност на градот и неговите традиции..

Наводи
------

1. ↑  Обичајот „Четрсе" на списокот на УНЕСКО Архивирано на 7 март 2020 г. на семрежното место на Општина Штип
2. 1 2  Feast of the Holy Forty Martyrs in Štip на семрежното место на УНЕСКО (англиски) Пристапено на 11.03.2020

Надворешни врски
----------------

* ОДБЕЛЕЖУВАЊЕ НА ДЕНОТ НА ПРОЛЕТТА И ОБИЧАЈОТ ЧЕТРСЕ на семрежното место на Јутјуб
**Нано Ружин** (Скопје, 31 јули 1952

) — македонски политичар, дипломат, универзитетски професор и поранешен амбасадор на Македонија во НАТО.

Животопис
---------

Ружин е роден во Скопје на 31 јули 1952 година на родители Глигор и Стана. Неговото семејство потекнува од Валандово. Основно и средно училиште завшил во Скопје, факултет завршил во 1975 година во Белград. Политички науки, со претходна подготовка на пост-дипломските и докторските студии 1980-1983 завршил на иститутот за политички науки во Париз, додека магистрирал во 1982 година во Загреб на насока Политички науки, за подоцна да има одбрана на докторска теза Правен факултет во Скопје во 1986 година. 
Од 1976 до 1978 година работел во ОКССММ, а од 1984 до 1987 во СЗБНОВМ. Од 1988 станал професор на Филозофски факултет во Скопје. Тука бил сè до 2001 година кога станал амбасадор на Македонија во НАТО. Во 2007 година успешно лобирал за Македонија да биде домаќин на министерскиот состанок на НАТО наречен Безбедносен Форум-Охрид јуни 2007. Од 2008 повторно е професор на Филозофскиот факултет во Скопје. Воп два наврата бил пратеник во Македонското Собрание (1994-1998; и 1998-2001). Бил и член на Парламентот во НАТО (1995-2001). Рунин е основач на неколку невладини организации, како *Евро-атлантскиот клуб на Македонија* во 1991 г.*;Европско движење на Македонија*; *ЏЕФ на РМ*; *ЕСМС* итн. Во Брисел бил избран за амбасадор на годината за 2007 година од страна на МНР на Белгија и списанието Дипломатски Новости. На македонските претседателски избори во 2009 година, Ружин бил кандидат на ЛДП и во првиот круг освоил 40.042 гласови (4,06 %), што не било доволно да влезе во вториот круг.

Библиографија
-------------

Ружин е автор на 15 разновиди книги и учебници и преку 300 разновидни тестови објавени во земјава и во странство. Автор и соработник на повеќе книги и изданија од областа на социјалната политика, меѓународните односи како и односите на Македонија со евро-атлантските институции.

Наводи
------

1. ↑  *People from Valandovo: Gjorge Ivanov, Nano Ruin, Hristo Andonov* (англиски). Books Llc. 2010. ISBN 1158249357.
2. ↑  „SEC" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2011-04-09. Посетено на 2011-12-12.
**Тропското овошје** успева во тропските предели каде што има доволно топлина и влага. Најзначајни видови тропско овошје се бананата, ананасот, папаја, авокадо, мангококос, гуава, питаја, киви, маракуја и многу други. Најмногу тропско овошје се одгледува во Бразил, Индија, Панама, Костарика, Индонезија и на островите во Атлантскиот и Тихиот Океан. Тропското овошје е честопати збунето со егзотично овошје, бидејќи се многу слични и дури некои тропски овошја се сметаат како егзотични, но разликата е тоа што тропското овошје е овошје кое расте во топла клима, а егзотично овошје е овошје кое е непознато на повеќето луѓе.

Тропското овошје е богато со витмини и минерали и може да ја збогати исхраната. Зрелите плодови се благи и ароматични, и содржат влакна, киселини и етерично масло. За тропското овошје се карактеристични интензивните бои. Молекулите на боја во растителните намирници ги сочинуваат повеќе од 2000 пигменти кои освен што на овошјето му даваат боја, содржат и јаки антиоксиданси. Колку бојата на овошјето е поинтензивна, поголема е и антиоксидативната моќ.
Црквата „Св. Богородица" и училиштето „Св. Пантелејмон"
**Широка Лака** е село во најјужниот дел на Бугарија, сместено во општина Смољан, Смољанска област. Прогласено е за архитектурен и фолклорен резерват и лежи во средниот дел на планините Родопи. Оддалечено е 23 км северозападно од градот Смољан, 16 км од Пампорово и 22 км југоисточно од Девин.

Доминантна и традиционална религија во селото е православието, а населението изнесува 573 жители (септември 2005). Местото лежи на 1,206 м надморска висина, а градоначалник е Александар Каврошилов. Постои од 17 век, а го основале Бугарите кои бегајќи од Отоманците нашле засолниште тука, за да не бидат исламизирани.

|  |  |
| --- | --- |
| Бугарија |  
*Оваа статија поврзана со Бугарија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |

Надворешни врски
----------------

* Центар за информации на селото Архивирано на 9 ноември 2006 г.
* Широка Лака на Journey.bg
* Галерија на селото
* Фолклорен резерват[*мртва врска*]
Квадратен метар од пластични цевки
**Квадратен метар** (симбол: **м2** или **m²**) — изведена SI-единица мерка за плоштина (површина).
Тој е дефиниран како површина што ја опфаќа квадрат чија должина на страната изнесува еден метар. Оваа единица мерка е изведена од основната мерка за должина — метар, која пак е дефинирана како должина на патеката што светлината ја изминува во апсолутен вакуум за време од 1/299.792.458 секунди.

Еден метар квадратен е еднаков на:

* 0,000001 (10-6) квадратни километри
* 10.000 (104) квадратни сантиметри
* 0,0001 (10-4) хектари
* 0,01 (10-2) ари

Поврзано
--------

* Кубен метар — степенувано во трета димензија

Наводи
------



|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Габрешки манастир** — манастир во северниот дел на Македонија, во селото Габреш.

Местоположба
------------

Манастирот се наоѓа во јужниот дел на атарот на селото и до него се стигнува преку асфалтен пат.

Градби
------

Во склоп на манастирот влегуваат четири цркви, чешма, конаци, крстилница и помошни објекти.

### Црква „Св. Петка Долна"

Главна статија: Црква „Св. Петка Долна" - Габреш
Црквата веројатно е изградена на местото на малата срушена селска црква, која била подигната по Првата светска војна.

### Црква „Св. Петка Горна"

Главна статија: Црква „Св. Петка Горна" - Габреш
Црквата е изградена на едно мало возвишение пред самиот манастир.

### Црква „Св. Недела"

Главна статија: Црква „Св. Недела" - Габреш
Најновата црква во манастирскиот комплекс.

### Црква „Покров на Пресвета Богородица"

Главна статија: Црква „Покров на Пресвета Богородица" - Габреш
Црквата е сместена во манастирскиот двор, заедно со црквата „Св. Петка Долна".

### Конаци

Манастирот поседува нови конаци.

Историја
--------

Изградбата на манастирот започнала на 24 октомври 2004 година од страна на Стоја Велковска, која добила благослов за изградбата на митрополитот Полошко-кумановски г. Кирил.

Манастирот бил осветен на 24 април 2009 година од страна на тогашниот митрополит Полошко-кумановски г. Кирил.

Галерија
--------

* Манастирска чешмаМанастирска чешма
* Манастирските конациМанастирските конаци
* БунарБунар
* Манастирскиот дворМанастирскиот двор
* КрстилницатаКрстилницата
* Манастирскиот дворМанастирскиот двор
* Манастирска чешмаМанастирска чешма
* Поглед на трпезаријатаПоглед на трпезаријата
* ТрпезаријатаТрпезаријата
* Еден од крстовитеЕден од крстовите
* Крст посветен на Света ПеткаКрст посветен на Света Петка
* ФурнаФурна
* Крст посветен на Свети Петар и ПавлеКрст посветен на Свети Петар и Павле
* Помошен објектПомошен објект

Наводи
------

1. 1 2  Трифуноски, Јован (1974). *Кумановска област*. Скопје: САНУ. стр. 156.
2. ↑  Георгиевска, Елена (16 април 2023). „Манастирски комплекс го врати животот во Габреш". *Македонска телевизија*. Посетено на 17 ноември 2023.
3. ↑  „Осветување на црква на света Петка во Габреш (кумановско)". *www.mpc.org.mk*. Посетено на 2023-11-17.

Надворешни врски
----------------

* Габрешки манастир на Ризницата ?
***Halo: Reach*** — пукачка видеоигра од прво лице изработена од Bungie и објавена од Microsoft Game Studios за видеоигри-конзолата Xbox 360. *Reach* бил издаден во Северна Америка, Австралија и Европа на 14 септември 2010. Службено најавена на E3 2009, *Reach* бил претходен од бета-верзија што била достапна на оние што ја купиле Halo 3: ODST, со намера да се добие осврт од играчите за поправање на грешки и менување на стилот на играта. *Reach* е последната игра во серијата изработена од страна на Bungie, бидејќи студиото на Microsoft, 343 Industries ќе ги изработува следните наслови од серијата.

Наводи
------

1. ↑  Mastrapa, Gus (2010-05-24). „Halo: Reach Drops Sept. 14". *Wired*. Посетено на 2010-05-25.
**Беатрис Англе** (1859–1915) била британска вајарка која работела во теракота и бронза.

Биографија
----------

Беатрис е родена во Хорнси во северен Лондон, но пораснала во соседниот Ислингтон, како едно од единаесетте деца на Сузан и Џон Англе, мајстор за работа. Англе била специјализирана за бисти и глави од теракота и бронза, но понекогаш произведувала и порцелански парчиња и поимагинативни дизајни. Во парискиот салон од 1892 година, таа покажала една статуетка со наслов *Младиот Веницијанец*. Англе изложувала и дела во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Лондон, прикажувајќи околу 16 дела на Кралската академија помеѓу 1885 и 1899 година и две дела во Друштвото на жени уметници во 1890 година. Извесно време Беатрис Англе одржувала студио во ,,Редот на Јеоман" во Кенсингтон, но подоцна живеела во Сендвич во Кент.

Наводи
------

1. 1 2 3  Sara Gray (2019). *British Women Artists. A Biographical Dictionary of 1000 Women Artists in the British Decorative Arts*. Dark River. ISBN 978-1-911121-63-3.
2. ↑  James Mackay (1977). *The Dictionary of Western Sculptors in Bronze*. Antique Collectors' Club.
3. ↑  *Benezit Dictionary of Artists Volume 1 A-Bedeschini*. Editions Grund, Paris. 2006. ISBN 2-7000-3070-2.
4. ↑  University of Glasgow History of Art / HATII (2011). „Miss Beatrice Angle". *Mapping the Practice and Profession of Sculpture in Britain & Ireland 1851–1951*. Архивирано од изворникот на 2022-03-14. Посетено на 10 January 2020.
**Митко Стојковски** (роден на 18 декември 1972 година) ― македонски поранешен професионален фудбалер кој играл како одбранбен играч.

Клупска кариера
---------------

Стојковски својата кариера ја започнал играјќи во неговиот матичен клуб Пелистер, тогаш играјќи во Втората југословенска лига. Во 1991 година неговите вештини биле забележани и тој се преселил во европскиот првак од 1991 година, Црвена звезда каде што останал четири сезони и одиграл преку 120 натпревари. Во легендарното 100-то вечно дерби против нивниот најголем ривал Партизан, тој постигнал гол и бил прогласен за играч на натпреварот. Во 1995 година, тој потпишал со шпанскиот лалигашки клуб Реал Овједо каде одиграл 67 првенствени натпревари во две сезони со екипата. Во 1998 година, Штутгарт потпишал со него и тој бил дел од екипата што стигна до финалето на Купот на победниците на Куповите во 1998 година, каде што загубиле од Челси. По две и пол години минати во Германија, тој се вратил во Пелистер каде се пензионирал во 2001 година со освојување на Купот на Македонија истата година.

По пензионирањето, еден период бил спортски директор во ФК Пелистер.

Меѓународна кариера
-------------------

Стојковски за репрезентацијата на Македонија дебитирал на пријателскиот натпревар против Словенија во март 1994 година. На 9 ноември 1996 година, Стојковски и Македонија го победиле Лихтенштајн со 1-11. Митко Стојковски бил во почетната единаесетка и постигнал два гола во 30. и 43. минута. Има забележано 28 натпревари, постигнувајќи вкупно 5 гола. Неговиот последен меѓународен натпревар бил пријателскиот натпревар против Израел во ноември 2002 година.

Почести
-------

**Црвена ѕвезда**

* Прва лига на Југославија и Прва лига на СР Југославија: 1991/92, 1994/95
* Куп на СР Југославија: 1992/93, 1994/95

**Штутгарт**

* Вицепрвак во Лигакуп на Германија: 1998
* Вицепрвак во Купот на победниците на куповите: 1997/98

**Пелистер**

* Куп на Македонија: 2001

Наводи
------

1. ↑  Mitko Stojkovski at FFM
2. ↑  Здравески, Филип (10 јануари 2009). „LIE – MKD match report". macedonianfootball.com. Архивирано од изворникот 2019-06-29. Посетено на 3 август 2023.
3. ↑  „Пред 26 години, Македонија ја оствари најубедливата победа, 11-1 во Лихтенштајн!". sport1.mk. 9 ноември 2022. Архивирано од изворникот 2023-07-31. Посетено на 3 август 2023.
4. ↑  RSSSF. „Republic of Macedonia - Record International Players".
5. ↑  „Player Database". *eu-football.info*. Посетено на 27 јули 2023.

Надворешни врски
----------------

* Профил во Македонскиот фудбал (на англиски)
* Mitko Stojkovski
* 

* Митко Стојковски на National-Football-Teams.com
* 

* Митко Стојковски – Профил на службената страница на ФИФА
**Бура**, оригинално именувана како La tempestad, е мексиканска теленовела која сè уште е во фаза на снимање. Продуцент на теленовелата е Салвадор Мехиа Алехандре, а како официјална продукциска куќа зад овој проект стои познатата ТВ куќа Телевиза. Теленовелата всушност претставува римејк на колумбиската серија La Tormenta, продуцирана од RTI Colombia за Телемундо. 
Протагонисти во теленовелата ќе бидат Вилијам Леви и Ксимена Наравете, додека улогата на главните антагонисти им припадна на Иван Санчез, Лаура Кармине, Сезар Евора и Адриана Лувиер. Меѓу антагонистите ќе може да ја видиме и ветеранот во глумецската уметност, глумицата Даниела Ромо.

Приказна
--------

Canal de las Estrellas ќе ја емитува првата епизода од La Tempestad на 13ти мај 2013 година, по завршувањето на серијата Amores verdaderos на 12ти мај.

Улоги
-----

}}


| Глумец/глумица | Улога
 |
| --- | --- |
| Вилијам Леви | **Капетан Дамиан Фабре** |
| Ксимена Наварете | **Марина Reverte / Magdalena Reverte** |
| Иван Санчез | **Ердан Салдања Artigas** |
| Лаура Кармине | **Еsther Mata Salazar "Esthercita"**  |
| Малиша Кинтана | **Мајуја Canseco** |
| Даниела Ромо |  **Мерседес Artigas vda. de Saldana** |
| Сезар Евора | **Фулхенсио Mata** |
| Освалдо Риос | **Арселио Reverte** |
|
**Дванаесетмината жигосани** (англиски: *The Dirty Dozen*) - американско-британски филм од 1967 година, во режија на Роберт Олдрич, по сценариото на Нанали Џонсон и Лукас Хелер. Во главните улоги настапуваат: Ли Марвин, Ернест Боргнин, Чарлс Бронсон, Џим Браун, Џон Касаветес, Доналд Сатерленд, Тели Савалас, Џорџ Кенеди, Трини Лопез, Ралф Микер и Роберт Рајан. Филмот постигнал голем комерцијален успех и бил номиниран за наградата „Оскар" во четири категории, а успеал да победи само во една.

Олдбери – сцена на воената игра
Браденхам Манор &нбсп;– Штаб Варгамес

Содржина
--------

Дејството на филмот се одвива за време на Втората светска војна. Наредникот Рајсман (го игра Марвин) добива задача да собере и обучи борбена единица, составена од општествени отпадници кои се наоѓаат в затвор. Сите тие извршиле тешки злосторства и се осудени на смртна казна или на доживотна робија. Единицата треба да изведе тешка тајна мисија - да уништи еден дворец во окупираната Франција каде е сместен германскиот штаб. Рајсман ја почнува обуката на неприлагодените луѓе од кои некои се и психички нестабилни личности и успева да ја формира борбената група наречена „Дванаесетмината жигосани". Така, групата заминува на опасната задача во која повеќето од нив нема да преживеат.

Наводи
------

1. ↑  „HRT (пристапено на 3.11.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-11-18. Посетено на 2017-11-26.
2. ↑  „HRT (пристапено на 3.11.2017)". Архивирано од изворникот на 2017-11-18. Посетено на 2017-11-26.
**Дух** — романтична драма од 1990 година со Патрик Свејзи, Деми Мур , Тони Голдвин и Вупи Голдберг во главните улоги. Сценариото е на Брус Џоел Рубин , а режијата на Џери Цукер. Филмот бил номиниран за повеќе оскари меѓу кои и за најдобар филм, а добил оскар за најдобро оригинално сценарио и најдобра споредна женска улога за Вупи Голдберг.

Синопсис
--------

Сем Вит (Патрик Свејзи) и Моли Џенсен (Деми Мур) се среќна и заљубена двојка од Њујорк. Единствениот проблем во нивната врска е потешкотијата на Сем да ѝ каже на својата девојка „Те сакам". Ова и пречи на Моли која чувстува потреба да ги чуе тие зборови назад кога таа ќе му го каже истото на Сем.

Една вечер додека се шетаат назад кон својот нов стан по вечер помината на театар, ги пресретнува крадецот Вили Лопез. Крадецот вади пиштол и Сем е повреден. Сем го брка Вили, но не успева да го фати. Се враќа назад и ја гледа моли над своето мртво тело. Тогаш тој сфаќа дека е дух, заглавен помеѓу двата света. Се спуштаат светла (се претпостаува од рајот) за да го однесат, но тој бега.

Сем сфаќа дека грабежот е планиран кога ќе го види Вили како влегува во куќата и бара нешто низ неговите работи. Сем го следи Вили и дознава дека неговиот близок пријател и колаге Карл Брунер (Тони Голдвин), го најмил Вили за да го ограби сем со цел да ја земе неговата лозинка од службениот компјутер. Карл е вклучен во перење пари во банката каде тој и Сем работат, а Сем скоро ја променил својата лозинка со што му го спречил пристапот на својот колега до лажните сметки каде биле сместени парите. Сем е фрустриан од постпките на својот таканаречен најдобар пријател, но сфаќа дека како дух може да направи многу малку.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 229679322
* LCCN: no2002050058
* GND: 4667402-0
* SUDOC: 180548352
* BNF: cb14292073m (податоци)
* BNE: XX4925711

 |

 |
**Пресвета Богородица Живоносен Извор** (грчки: *Ζωοδόχος Πηγή*) или **Народоводителка** (*Λαοδηγήτρια*), позната и како **„Пресвета Богородица Лагудјани"** или **„Лагудату"** (*Παναγία Λαγουδιανή, Λαγουδάτου*) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

„Свети Јован и Свети Илија, Свети Антониј и Свети Харалампиј и Свети Ѓорѓи и Свети Димитриј", икона од храмот
Црквата се наоѓа во Горниот Град, на раскрсницата на улиците „Олимпиада" и „Јулијанос". Изградена е на местото на византиски женски манастир со истото име, веројатно основан во XIV век како метох на манастирот Влатадон. Името веројатно се должи на ктиторот Лагудјатис или Лагудатис. Во османлиско време се нарекувал *Тавшан-манастир* (*Tavşan Manastır*), што значи *Зајачки манастир*.

Храмот го добил денешниот изглед со целосна реконструкција на почетокот на XIX век, финансирана од трговецот Јоанис Кафтанѕоглу. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква, типична за своето време. Од југ има прилепен параклис со аркаден покрив, во кој има свет извор. Царските икони „Христос Седржител" (1806), „Богородица Сеецарица" (1806), „Свети Јован Богослов" (1806), „Свети Давид Олимписки" (1806), „Свети Никола на престол" (1809) и „Свети Атанасиј" (1809) се дело на Давид Зограф.

Поврзано
--------

* Солунска епархија

Наводи
------

1. 1 2  „Παναγία Λαγουδιανή - Λαοδηγήτρια". Thessaloniki 4 all. Архивирано од изворникот на 2022-07-24. Посетено на 7 јули 2016. Text "Your Thessaloniki" ignored (help)
2. ↑  Δρακοπούλου, Ευγενία (2010). *Έλληνες ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1850), τόμος 3, Αβέρκιος - Ιωσήφ (Συμπληρώσεις-Διορθώσεις)*. Αθήνα: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. стр. 230. ISBN 978-960-7916-94-5.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Пресвета Богородица Лагудјани" на Ризницата ?
**Фаустино Рејес Лопес** (роден на 4 април 1975 година во Марчена, Севиља) e поранешен боксер од Шпанија, кој ја претставувал својата родна земја на Летните олимписки игри 1992 година во Барселона, Шпанија. Таму го освоил сребрениот медал во перо категорија (57кг), откако бил поразен во финалето од Германецот Андреас Тевс.

Олимписки резултати
-------------------

* Го победи Брајан Кар (Велика Британија) со 22-10
* Го совлада Сомлук Камсинг (Тајланд) со 24-15
* Го победи Еди Суарез (Куба) со 17-7
* Го победи Рамазан Паљани (Унифициран тим) со 14-9
* Пораз од Андреас Тевс (Германија) со 9-16

Надворешни врски
----------------

* (Во Шпанија) Spanish Olympic Committee Архивирано на 26 септември 2006 г.
**Гибралтарска фунта** (GIP) е валута која ја издава владата на Гибралтар. Тоа е облик на Британската фунта. Парите имаат сопствен дизајн, но како и шкотската фунта, не е платежно средство во Англија, но може да се замени по курсот 1:1.

ISO 4217 кај Гибралтарските фунти е: GIP, а бројчено: 292.

Историја
--------

Бакарна монета од 1/2 кварто, 1842 година.
Сè до 1872 година, ситуацијата во Гибралтар била комплицирана, со систем заснован на реалното вработување кое опфаќа британски, шпански и гибралтарски монети. Од 1825 година фунтата била со стапка од 1 шпански до 4 шилинзи и 4 пензии (еквивалентни на 21,67 фунти денес). Меѓутоа, во 1872 година, шпанската валута станала единствена законска понуда во Гибралтар. Во 1898 година, шпанската американска војна направила алармантен пад на шпанската пунта и фунта и биле воведени како единствени валути на Гибралтар, првично во форма на британски монети и банкноти.

Во 1898 година британската фунта била единствена законска понуда, иако шпанската пезета продолжила да циркулира до Граѓанската војна во Шпанија. Од 1927 година, Гибралтар издал сопствени банкноти, а од 1988 година и свои сопствени монети. Гибралтар се означил во 1971 година истовремено со Велика Британија, заменувајќи го системот од 1 фунта = 20 шилинзи = 240 пени со една од 1 фунта = 100 (нови) пени.

Врската со Британската фунта
----------------------------

Откако се укинал Законот за валутни белешки од 1934 година тоа ѝ дало на Владата на Гибралтар право да печати сопствени белешки.

Белешките издадени или поддржани од страна на Банката на Англија бележеле постапки од една фунта на фунта, или можеле да бидат поддржани со хартии од вредност издадени од Владата на Гибралтар. Иако забелешките на Гибралтар се деноминирани во "фунта стерли", тие не биле законско средство никаде во Обединетото Кралство. Монетите на Гибралтар биле со иста тежина, големина и метал како британските монети, иако дизајните биле различни и повремено се наоѓале во промет низ Британија.

Според Законот за валутни белешки од 2011 година, банкнотите и кованите пари издадени од Владата на Гибралтар се законско средство и тековната монета во рамките на Гибралтар. Британските монети и банкнотите на Банката на Англија исто така циркулирале во Гибралтар и се универзално прифатени и меѓусебно разменливи со прашања од Гибралтар.

Наводи
------

1. ↑  „GIP". Investopedia. Посетено на 19 January 2015.
2. ↑  Government of Gibraltar (June 1934). „Currency Notes Act" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2008-10-29. Посетено на 2007-08-05.