Грб на Јакопо Тјеполо
**Јакопо Тјеполо** (починал на 19 јули 1249 година), познат и како **Џакомо Тјеполо**, бил дужд на Венеција од 1229 до 1249 година. Тој претходно служел како прв венецијански војвода од Крит, и два мандати како Подеста од Константинопол (1218-1220 и 1224-1227). За време на неговиот прв мандат, по апсењето и мистериозниот крај на Петар од Кортене, Тјеполо дејствувал како *де факто* владетел на Латинското Царство, преговарајќи за договори во име на Империјата со Египет и Селџуците.

Историја
--------

Веројатно роден во вториот дел од дванаесеттиот век, Јакопо ја презел функцијата војвода од Крит околу 1212 година. За време на неговиот мандат, венецијанската доминација над Крит било значително оспорена од грчките локални жители, што кулминирало на крајот со нејзиното заробување од рацете на Марко Санудо. Неговиот успех, сепак, бил краткотраен, бидејќи набрзо пристигнала венецијанската флота, принудувајќи го да го евакуира островот.

Јакопо бил избран за дужд на 6 март 1229 година, а неговиот претходник Пјетро Зиани абдицирал еден месец претходно. На изборите, дошло до ќор-сокак помеѓу Јакопо и неговиот ривал Марино Дандоло, и двајцата имале по дваесет гласови. Ова било решено со ждрепка, што довело до победа на Тјеполо. Се смета дека ова ја поттикнало расправијата помеѓу семејствата Дандоло, кое било старо аристократско семејство, и Тјеполо, кои се сметале за *нови богаташи.* Во обид да се спречи повторување на поделени гласови на идните избори, бројот на избирачи бил зголемен од четириесет на четириесет и еден. Пред да се искачи на војводскиот престол, Тјеполо, исто така, морал да потпише традиционален *промисион*, сериозно ограничувајќи ги неговите овластувања.

И покрај срдечната посета на императорот Фридрих II на Венеција во 1232 година, односите меѓу Империјата и Републиката се влошиле. Следствено, во 1239 година, Венеција му се приклучила на Ломбардскиот Сојуз и се борела против Езелино III да Романо, моќен сојузник на императорот. Во следните борби, синот на Дужот, Пјетро Тјеполо, бил заробен во битката кај Кортенуова на 27 ноември 1237 година. Подоцна бил одведен во замокот на императорот во Трани и бил обесен, што дополнително ги влошило односите помеѓу нив.

Јакопо Тјеполо донел значителна промена во Венеција. Во 1242 година дуждот изготвил *Статутум новум*, со кој венецијанското граѓанско право било кодифицирано во пет книги со статути. Овој процес на кодификација првпат бил инициран од Енрико Дандоло педесетина години порано. Дополнително на ова, Тјеполо доделил земјиште во 1234 година на доминиканските и францисканските наредби, врз кои биле изградени две цркви. Тоа биле Санти Џовани и Паоло, Венеција („Сан Заниполо") и Базилика во Санта Марија Глориоза деи Фрари.

Тјеполо абдицирал во 1249 година и потоа се пензионирал во својата приватна резиденција во Сант Агостино, во Сан Поло. Тој умрел на 19 јули. Погребан е во црквата Санти Џовани и Паоло, Венеција.

Тјеполо ковчегот на Јакопо и Лоренцо, во Венеција.
Тој се оженил двапати, прво со Марија Сторлато, а по нејзината смрт во 1240 година, со Валдрада од Сицилија. Марија му родила три деца: Лоренцо, кој служел како дужд од 1268 до 1275 година; гореспоменатиот Пјетро, од Падова; и третио син по име Џовани. Валдрада му родила две деца, двете биле мали во времето на смртта на нивниот татко, а чиј идентитет останал непознат. Таа го надживеала својот сопруг за околу три години.

Наводи
------

1. ↑  Donald M. Nicol, *Byzantium and Venice: A study in diplomatic and cultural relations* (Cambridge: University Press, 1988), pp. 162-164
2. ↑  John Jeffries Martin and Dennis Romano, *Venice Reconsidered: The History and Civilization of an Italian City-state*, p. 77-81
3. ↑  John Julius Norwich *A History of Venice* (London: Penguin Books), p. 151
4. ↑  Edgcumbe Staley *The Dogaressas of Venice: The Wives of the Doges* (London: T. W. Laurie, 1910), pp. 97-99