Лафкадио Херн, aka Коизуми Јакумо, значаен академик и автор познат поради неговиот силен интерес за јапонската култура.
**Јапонофилија** е интерес или љубов кон Јапонија и било што, што потекнува од земјата. Спротивното на тоа е јапонофобија. Оној кој има ваков интерес или љубов се нарекува јапонофил. На јапонски, терминот за јапонофил е „шиничи" (shinnichi, 亲日) што доаѓа од „шин" (亲, しん) и значи „про-" или „за нешто", и „ничи" (日, にち), што значи „ден" или „сонце", но туку се користи за да се означи „јапонски", како во зборот за Јапонија која на јапонски се нарекува „Нихон" (日本) или „сончева основа" со тоа што „хон" (本,ほん) значи „основа, база, потекло", од каде и доаѓа изразот „Земјата на изгрејсонцето".

На крајот на 18. век и почетокот на 19. век, Карл Петер Тунберг (Carl Peter Thunberg) и Филип Франц фон Зиболд (Philipp Franz von Siebold), кои престојувале на островот Деџима, тогашен холандски трговски центар, помогнале во претставувањето на јапонска флора, уметнички дела и други предмети во Европа. Некои сметаат дека тие се меѓу првите јапонофили. (Ова било пред Обновата во периодот Мејџи во 1868 г. кога Јапонија станала поотворена за надворешна трговија.)

Лафкадио Херн (Lafcadio Hearn), автор со ирско и грчко потекло, кој се преселил во Јапонија во 19. век, бил опишан како „докажан јапонофил" од издавачката компанија Чарлс Е. Татл во предговорот на повеќето од неговите книги.

Во првата деценија на 20. век, британските писатели ја фалеле Јапонија. На пример, во 1904 г. Беатрис Веб (Beatrice Webb) напишала дека Јапонија е „ѕвездата во подем на човековата самоконтрола и просветлување", фалејќи го „иновативниот колективизам" на Jапонците и „чудната" целисходност и отвореност на нивната „просветлена професионална елита". Х.Џ. Велс ѝ дал слично име на елитата во неговата „Современа утопија" - самураи. Делумно, ова било резултат на тоа што британската индустрија го губела водството, со постепениот раст на Јапонија и Германија. Германија се сметала за непосредна закана, но на Јапонија се гледало како на сојузник. За Британците, ефикасноста била решение, а по објавувањето на книгата „Голема Јапонија: Студија за националната ефикасност" од Алфред Стид (Alfred Stead) во 1906 г. експерти во Велика Британија учеле од Јапонија. Овој интерес завршил со Првата светска војна.

САД поминаа низ сличен период на јапонофилија во почеток во 80-тите години од 20. век, чиј предвесник беа делата на Питер Друкер (Peter Drucker) од 60-тите години на 20. век. Тој укажал на „донесувањето одлуки со консензус" во јапонските корпорации и славните техники на јапонското корпоративното управување (дури и тврдел дека е заслужен за тој систем на Јапонците преку неговите книги и семинари). Во текот на тој период, американски студенти го учеа јапонскиот јазик со надеж дека деловно ќе соработуваат со Јапонија. Ова, исто така, беше деценија во која голем број серии од Јапонија, како што е „Волтрон", кои беа синхронизирани и се прикажуваа на телевизија во САД. Разни американски анимирани програми од 80-тите и 90-тите години на минатиот век беа анимирани во Јапонија. Овој феномен се засили во 90-тите години со сериите како што се „Моќни ренџери" (серија конципирана врз основа на популарна јапонска ТВ серија „Супер сентаи"), Драгонбол З, Сејлор Мун, Покемон и Дигимон.

Поврзано
--------

* Портал: Јапонија

* Отаку

Наводи
------