recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Џелал Бајар** ( 16 мај 1883

 во Бурса — 22 август 1986

 во Истанбул) — турски политичар, државник и третиот Претседател на Турција.

Политичка кариера
-----------------

Во 1908, Џелал се приклучил како волонтер на "İttihad Terakki Cemiyeti" (Комитет на Унијата и Напредок), политичка организација на младотурците.

Во 1919 година, Бајар е избран за претседател на османлискиот парламент во Истанбул, и како заменик на Saruhan (денес Маниса). По несогласувањето за новиот устав утврден од страна на султанот, тој отишол во 1920 година во Анкара да се приклучи на Мустафа Кемал од страна на турското движење за независност. Тој станал активен член на "Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti" (Асоцијација за одбрана на правата на Анадолија и Румелија), уште една политичка организација формирана по Првата светска војна на која станал заменик претседател на Бурса во новоформираното Големо национално собрание на Турција. Истата година, тој беше заменик-министер за економија и на 27 февруари 1921 година тој одново беше назначен за министер за економија. Тој ја предводеше преговарачката комисија за време на востанието на Черкеш Етем. Во 1922 година, Бајар учествуваше во турската делегација за време на мировната конференција во Лозана, како и советник на Исмет Инону. По изборите во 1923 година, Бајар беше заменик претседател на парламентот во Измир. На 6 март 1924 Џелал Бајрам беше назначен за министер за размена на населението, развојот и преселувањето (до 7 јули 1924 година). На 26 август 1924 година го основа Türkiye İş Bankası банката во Анкара со каптал во златни цигли испратени од страна на муслиманите во Индија за поддршка на турската војна за независност. Тој беше генерален директор на оваа најголема турска комерцијална банка до 1932 година.

На 25 октомври 1937 Мустафа Кемал Ататурк го постави како премиер на 9-тата влада откако Исмет Инону ја напушти владата. Тој беше премиер до смртта на Ататурк, со што и ја замени функцијата на Ататурк како претседател на Турција во 1938 година.

До 1945 година, тој беше член на "Cumhuriyet Halk Partisi" (Републиканската народна партија), републиканската партија. Тогаш на 7 јануари 1946 година, ја основа Demokrat Parti (Демократска партија), социјално конзервативна економски Либерална партија, заедно со Аднан Мендерес, Фуат Копрули и Рефик Коралтан. ДП освои 408 од 487 места, што ги прво мнозинството во првите слободни избори во Турската историја на 14 мај 1950 година. Парламентот го избра Бојар, претседателот на ДП, како претседател на Турција. Тој подоцна беше повторно избран во 1954 и 1957 година.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 177149196262274790651
* LCCN: n84017852
* ISNI: 0000 0000 8136 2361
* GND: 118849697
* SUDOC: 096184833
* BNF: cb146048060 (податоци)

 |

 |
**Опозиција** (латински: *oppositio* — спротивставеност) — израз со кој во политиката се означуваат поединци, групи и организации кои од политички или идеолошки причини се спротивставени на поединци, групи и организации кои претставуваат власт, односно режим во некоја држава. Степенот на спротивставеност варира во зависност од политичките услови - на пример во авторитарните системи опозицијата е репресирана, додека во либералните е посакувана.

Наводи
------

1. ↑  Blondel, J (1997). „Political opposition in the contemporary world". *Government and opposition*. **32** (4): 462–486. doi:10.1111/j.1477-7053.1997.tb00441.x. Архивирано од изворникот на 2020-04-22. Посетено на 2015-02-21.
**Панче Арсовски** (Скопје, 1922 – Скопје, 13 ноември 1944) – македонски партизан, комунист, борец за слобода на Македонија, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Панче Арсовски е роден во Скопје во 1922 година. Татко му бил учител. Мајка му останала рано вдовица, со седум дечиња. Основно училиште завршил во родниот град, а поради сиромаштија не можел да продолжи со школувањето, туку започнал да изучува чевларски занает. Преку дружбата со прогресивно ориентирани младинци, Панче се снабдувал со револуционерна литература. Така, уште од своите рани години се определил за револуционерната борба на работничката класа. Во почетокот на 1938 година станал член активен член на Урсовите синдикати и учествувал во штрајкови што ги организирале УРС синдикатите. Бил еден од организаторите на музичката секција на КУД „Абрашевиќ" и активно учествувал во собирање на народна помош.

Во текот на Втората светска војна, Арсовски станал член на КПЈ. Работел и на организирање на младинците од скопските села, главно во Арачиново и Горно Лисиче, преку кои собирал оружје и муниција, како и прехранбени производи. Во септември 1941 година бил затворен од бугарската полиција и осуден на казна затвор. Казната ја издржувал во Скопје, Плевен и Варна. По излегување од затвор, во септември 1944 година, стапил во редовите на Дванаесеттата скопска ударна бригада и бил поставен како политички комесар на чета во Третиот Баталјон. Учествувал во борбите кај Матка и на реонот на Ракотинци. Во борбите за ослободување на Скопје се борел во првите борбени редови на улиците на Скопје, а против германските фашисти. Храбро загина во уличните борби за ослободувањето на Скопје, на 13 ноември 1944 година, како командир на ударна група.

Во дворот на училишниот центар во Железарница била поставена спомен биста на Панче Арсовски, која била откриена во 1980 година. Автор на бистата бил Цветан Димитровски.

Наводи
------

1. ↑  Крсто Здравковски: „Да не се заборави", Архив на Скопје, 1982 г. стр. 139
2. 1 2 3  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив-Скопје. 1969. стр. 28. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Џемаил Вејсели** (*алб.: Xhemail Vejseli*; Гајре, тетовско, 15 ноември 1927

) е македонски политичар.

Животопис
---------

Вејсели е роден во шарпланинското тетовско село Гајре на 15 ноември 1927 година. Бил член на СКОЈ, учесник во НОАВМ во 1944 и член на КПМ во 1948 година. По Ослободувањето завршил гимназија и првин бил учител, а потоа работел во ресорот за внатрешни работи во Тетово и како секретар на Општинскиот комитет на КПМ во село Шипковица. Како студент и апсолвент на Филозофскиот факултет, бил член на Универзитетскиот комитет на СКМ во Скопје. Подоцна бил секретар на Околискиот комитет на ССРНМ и политички секретар на Општинскиот комитет на СКМ во Тетово, пратеник и потпретседател на Републичкиот собор на Собранието на СРМ, член на ЦК на СКМ и претседател на Комисијата на ЦК на СКМ за развој на СК, претседател на Општинската конференција на СКМ во Тетово и пратеник во Соборот на народите на Собранието на СФРЈ. На 28 април 1982 година, на конститутивната седница на Собранието на Социјалистичка Република Македонија од третото делегатско свикување, Вејсели бил избран за член на Претседателството на СР Македонија. Бил и претседател на Сојузот на синдикатите на Македонија.

Наводи
------

1. ↑  „Македонска енциклопедија", МАНУ, Скопје, 2009, стр. 254
2. ↑  Службен весник на СРМ, 20/82, 2 стр.
**Ристо Цветанов Божиноски** (1918 во Велмеј, Охридско — октомври 1944 во Зајас, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.

Животопис
---------

Ристо Цветанов Божиноски е роден во селото Велмеј. Се занимавал со земјоделие. Во НОБ пристапил на 28 август 1944 година. Како борец на Шестата македонска бригада, загинува во борбите против балистите кај селото Зајас, во октомври 1944 година.

Наводи
------


1. ↑ . Охрид и охридско во борбата против фашизмот. ЗБОРНИК на паднатите борци во народно-ослободителната борба и револуција и жртвите на фашистичкиот терор во Охрид и охридско 1941-1945. Охрид. 1976. Отсутно или празно `|title=` (help)CS1-одржување: друго (link)
**Панче Лазаров Блажески** ( 1924
 во Тетово —  1944

 во Ракле, Прилепско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Роден бил во Тетово, но живеел во Кичево. По завршувањето на основното училиште учел гимназија, но поради тешките услови го прекинал школувањето и почнал да го учи часовникарскиот занает. За време на окупацијата бил активен член на *Спортскиот клуб „Кичево"* каде бил воспитуван во духот на народно-ослободителното движење. Во есентта 1943 година заминал партизан во редовите на Баталјонот „Мирче Ацев", а потоа станал борец во Првата македонско-косовска бригада. Со Бригадата учествувал во познатиот Февруарски поход во Егејска Македонија. По борбите кај Богомила во февруари 1944 година, останал со групата која била отцепена од главнината на Бригадата ѝ кај селото Ракле (Прилепско) се убиени од бугарските фашисти заедно со Љубица Богеска.

Поврзано
--------

* Љубица Богеска
* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 42.
Џени Брант, Балетска танчерка 1867-1933 година.Џени Брант, Балерина танчерка 1867-1933 година.
**Џени Августа Елизабет Брант** (13 декември 1867, Стокхолм - 17 април 1933), била шведска балерина.

Таа била студентка на Кралскиот шведски балет, станала прва танчерка студент во 1888 година и била прва танчерка (балерина) во 1889-1902 година. По стапување во брак, таа се повлекла од сцената.

Во 1902 година, Брант се омажила со рударскиот инженер Карл Јалмар Нордквист (5 август 1872 година 3 април 1944 година). Тие имале син, Нилс Густав Нордквист (1904–1999), кој бил печатач и управител на печатница.

Наводи
------

1. ↑  „Dödsfall" (Swedish). Stockholm, Sweden: Svenska Dagbladet. 19 April 1933.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
2. 1 2  Hildebrand, Albin (1895–1913). „Svenskt porträttgalleri". *Runeberg* (Swedish). Sweden: Project Runeberg.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3. ↑  „Vem är det : Svensk biografisk handbok". *Runeberg* (Swedish). Sweden: Project Runeberg. 1943. Посетено на 1 September 2015.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
4. ↑  „Teknisk Tidskrift / Årgång 74". *Runeberg* (Swedish). Sweden: Project Runeberg. 1944. Посетено на 1 September 2015.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
5. ↑  „Vem är det : Svensk biografisk handbok". *Runeberg* (Swedish). Sweden: Project Runeberg. 1993. Посетено на 1 September 2015.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**Ристо Трифуновски Брезјанин** (Брезно, тетовско, 1907 – Скопје, 1968) — македонски инфектолог.

Животопис
---------

**Ристо Брезјанин** — роден во тетовското село Брезно во 1907 година. Тој е најстариот од трите браќа Ристо, Илија и Диме. Неговиот брат **Илија Трифуновски** 1913-1986 имал завршено Правен факултет во Белград и бил Републички Јавен обвинител во Социјалистичка Република Македонија а подоцна и еден од првите адвокати во Тетово. **Диме Трифуновски**, најмалиот брат, имал завршено кројачка академија во Париз и работел како дворски шнајдер при кралот на Кралевството на Југославија. За жал, Диме починал многу млад. Семејството на Ристо Брезјанин своите корени ги влече од старо словенско семејство од Лазарополе. Нивниот предок **Јорго** влегол во конфликт со Турците. Имено, се обиделе да му ги грабнат ќерките, при што Јорго во одбрана ги убил Турците, го запалил целиот свој имот во Лазарополе и потоа избегал на север сè до селото Теарце. Подоцна, и тука го пронашле Турците, поради што Јорго со семејството се преселил на падините на Шар Планина, во сливот на Теаречка Бистрица. Тука Јорго го оставил своето семејство а тој продолжил да бега од турскиот аскер, притоа криејќи се по густите шуми на шарпланинскиот предел. Бил опеан и во народна песна "доле Јорго, капа ти се гледа". Семејството Јорговци е основоположник на **селото Брезно**, за кое се велело "Брезно-комитско гнездо". При крајот на XIX век, семејството на Ристо се преселува во Тетово каде и ден-денес постои т.н. брезјанско маало. Ристо Брезјанин толку многу се гордеел со своите корени, што и своето презиме го променил од Трифуновски во Брезјанин. 
Медицински факултет завршил во Букурешт, Романија во 1934 година. Како општ лекар работел во Тетово. Подоцна доаѓа во Скопје и од 1944 година бил лекар на Интерното одделение на Земската болница. Го формирал Инфективното одделение, кое подоцна прераснува во Инфективна клиника на Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1948 година добил звање спец. инфектолог, а во 1958 примариус. Напишал повеќе
учебници за Средното медицинско училиште, каде што предавал, и околу 70 труда за разни области на медицината и здравствената култура во Македонија, а во ракопис оставил Историја на медицината во Македонија.

Наводи
------

1. ↑  *„Acta Historica medicinae, pharmaciae, veterinae", Anno IX, 1-2, MCMLXIX, 29*

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Панче Цветков Павловски** ( 1925
 во Раштак, Скопско — 8 ноември 1944

 во Чучер, Скопско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Произлегува од сиромашно семејство. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против балистичките банди. Бил учесник во битките кај селата Бањани - Горњани против балистите дојдени од Косово и против германските моторизирзни колони во Качаничката Клисура. Во завршните борби против балистите, на 8 ноември 1944 година, загинал кај селото Чучер. Неговите останки биле пренесени и закопани во родното село Раштак.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 227–228. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Илустрација на разни божества поврзани со политеистички пантеони од Пантеонот - или прекрасна историја на незнабожечките богови, божици, херои итн. Вилијам Кук.
**Пантеон** (од старогрчки: *Πάνθειον*, „храм на сите богови", од *πανθείος*, „себоговски") — збир на сите богови во една политеистичка религија или митологија.

Макс Вебер, во неговата книга „Економија и општество" (1922) ја обработува врската помеѓу пантеонот на богови и монотеизмот.

*Пантеон* може да значи и храм или свет објект посветен на сите богови на некоја религија. Најпознатото вакво здание е Пантеонот во Рим, изграден во 27 г.п.н.е. во чест на римските богови. По падот на Римското Царство бил преуреден во христијанска црква.

Поединечни пантеони
-------------------

Повеќе информации: Листа на божества
* Египетски пантеон
* Сумерски пантеон
* Арапски пантеон
* Грчки пантеон
* Македонски пантеон
* Римски пантеон
* Германски пантеон
	+ Нордиски пантеон
* Келтски пантеон
* Словенски пантеон
* Хиндуистички пантеон
	+ Ригведски пантеон
* Јапонски пантеон
* Ацтечки пантеон
* Индијански пантеон
* Африкански пантеон

Фигуративна употреба
--------------------

Започнувајќи со XVI век зборот се употребува и во нерелигиозна смисла, со значење збир од возвишени великани. Зграда во која се чуваат земните останки на знаменити луѓе.

Наводи
------

1. ↑  ДИГИТАЛЕН РЕЧНИК НА МАКЕДОНСКИОТ ЈАЗИК
Свирачи
**Свирачи** е село во Општина Ивајловград, Област Хасково на Бугарија.

Географија и местоположба
-------------------------

Селото Свирачи се наоѓа на патот од Ивајловград кон долината на Бјала река, на 235 м надморска височина. Свирачи се наоѓа во источниот дел на Источните Родопи, на оддалеченост од 6 км од Ивајловград во јужна насока. Иако има белези на рурална населба, сепак може да се истакне дека селото е урбанизирано, со изградена канализација, медицинска установа (амбуланта), основно училиште, пошта, културен дом, спортски терен, маркети.

Историја
--------

Историјата сведочи дека Грците први го населиле Свирачи, во време на турското ропство. За време на Првата светска војна грците се иселуват во Грција и на нивно место се населуват Бугари, бегалци од Мала Азија (Анадолија).

Економија
---------

Демографија
-----------

Според пописот од 2007 година, селото Свирачи има 400 жители, сите Бугари.

Општествени установи
--------------------

Администрација и политика
-------------------------

Културни и природни знаменитости
--------------------------------

Редовни настани
---------------

Личности
--------

Култура и спорт
---------------

Иселеништво
-----------

Надворешни врски
----------------
**Џим Боуви** ( 1796
, Логан, Кентаки, САД - 6 март 1836

, Сан Антонио, Тексас, САД) — американски војник.

Во 1800 година заедно со своите родители се преселил во Мисури, а потоа во 1802 година во Луизијана, каде што подоцна бил сопственик на плантажа за шеќерна трска и служел во државното законодавно тело. Во 1828 година се преселил во Тексас, прифатил мексиканско државјанство, со што му било доделено земјиште, и се оженил со ќерката на заменик-гувернерот. Спортивставувајќи се на мексиканското законодавство да ја спречи емиграцијата на американските доселеници, тој се приклучил во Тексашкото револуционерно движење и станал полковник во тексашката војска. Боуви останал запаметен по неговата храброст во одбраната на Аламо. Тој иновирал нож кој го носи неговото име. Станал легендарен херој и важна личност во американскиот фолклор.

Користена литература
--------------------

* Енциклопедија Британика (македонска верзија), книга втора (Б-Г), 2005 година, Скопје.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 6257314
* LCCN: n81078858
* ISNI: 0000 0000 8060 4779
* GND: 123949572
* NLA: 62220304

 |

 |
Ристо Јуруков од студентските денови во Загреб - 1953 г.
**Ристо Јуруков** е роден во Кочани, на 5 јуни 1927 година. Мајка му, Сава Јурукова, потекнувала од Охрид. Татко му Стојан, по потекло од Штип бил крчмар и трговец кој по едно патување од Солун запрел во Кочани. Ристо бил второ дете на Стојан и Сава.

Основно училиште завршил во Кочани, а средно - гимназија во Штип. Бил добар математичар, па како што било практика тоа време, по препорака на професорите заминал да учи Електротехнички факултет во Загреб, иако самиот не ја криел својата љубов кон музиката и желба за професионална ориентација. Додека ја студирал првата година на Електротехничкиот факултет во Загреб се дружел со Македонците од Загрепскиот конзерваториум, со чија поддршка (посебно на Кирил Македонски) успеал да се пренасочи на студиите по музика. Јуруков студирал заедно со првата генерација македонски музичари : Кирил Македонски, Тома Прошев, Трајко Прокопиев. Бил на отсекот обоа, но научил да свири и кларинет, труба, виолина и клавир. 

Ристо Јуруков е основач на основното музичко училиште во Кочани, кое денес го носи неговото име.

Негови композиции за деца се влезени во содржините на учебници по Музика. Во Музичкото училиште останал до 1978 година, кога се вработил во Домот на културата "Бели мугри" од каде заминал во пензија. Се јавува во улога на диригент на неколку оперети "Загорски трендафил", (мај 1958 г.), "Зајко кокорајко"(1960 г.), "На кривиот пат", "Наталка Полтавка", "Шумска приказна", "Бегалка".

Почина на 1 декември 1998 година во Кочани.

Наводи
------

1. ↑  Монографија "50 години музичко училиште - Кочани", Љубинка Ајтовска, Јованка Милојевиќ, Кочани - мај 2007
**Резервен** **партнер**, **подготвен љубовник или љубовник „резервна гума"** е личност која се очекува како потенцијален иден романтичен/сексуален партнер во случај на неуспех или непредвиден крај на сегашната врска. Главната цел на одржувањето на резервен партнер е да се избегне осамотијата и натаженоста по раскинувањето со друг љубовник.

Терминот „љубовник резервна гума" (爱情备胎), станал популарен на Интернетот во Кина. Истражување од 2014 година покажа дека корисниците на Фејсбук во врски често ја користеле страницата за да одржуваат платонски пријателства за кои сметале дека може да станат замена за врска доколку е потребно, при што мажите имале такви контакти приближно двапати повеќе од жените.

Социјален контекст
------------------

Нестабилна моментална врска може да ги доведе луѓето до тоа да бараат резервни љубовници, особено врските на далечина. Некои луѓе добиваат лична доверба од тоа што имаат резервен љубовник, ценејќи го фактот дека им се восхитуваат повеќе од една личност.

Поврзано
--------

* Избор на партнер
* Стратешки плурализам
* Пријателска зона

Наводи
------

1. ↑  不愿一棵树上吊死[*мртва врска*][*мртва врска*].
2. ↑  „Do you have a "back-up" partner waiting on the sidelines?". 20 November 2014.
3. ↑  „'Back-up husbands,' 'emotional affairs' and the rise of digital infidelity". *Washington Post*.
4. ↑  „校园备胎族：感情的不忠还是安全感的缺失". Архивирано од изворникот на 2013-01-29. Посетено на 2015-03-20.
5. ↑  „4 REASONS WOMEN HAVE BACKUP LOVERS". 29 September 2014. Архивирано од изворникот на 2 April 2015. Посетено на 20 March 2015.
**Панфорте** е традиционален италијански десерт кој содржи овошје и јаткасти плодови. Сличен е на флорентине, но многу подебел. Познат низ цела Италија, тој е божиќна традиција особено поврзана со провинцијата Сиена.

Историја
--------

Панфорте датира барем од 13 век, во италијанскиот регион Тоскана. Документите од 1205 година, зачувани во Државниот архив на Сиена, потврдуваат дека лебот со вкус на пиперка и мед (*panes melati et pepati*) им бил плаќан на локалните монаси и монахињи од манастирот Монтечелези (модерен Монте Селсо, во близина на Фонтебечи) како данок. или десеток кој требал да се исплати на 7 февруари истата година.

Буквално, панфорте значи „силен леб", добиен од латинскиот збор fortis, што се однесува на зачинетиот вкус. Првично Сиенците го нарекувале „панпепато" (леб со пиперка), поради силниот бибер кој се користи. Оригиналниот десерт бил составен од пченично брашно, мед, зачини, суви смокви, џем, борови ореви и бил зачинет со бибер.

Производство
------------

Процесот на правење панфорте е прилично едноставен. Шеќерот се раствора во мед и разни јаткасти плодови, овошје и зачини кои се мешаат заедно со брашното. Целата смеса се пече во плитко тавче. Готоваа смеса се посипува со шеќер во прав. Комерцијално произведеното панфорте често има лента од оризова хартија околу работ.

Во моментов има многу продавници во Италија кои произведуваат панфорте, а секој рецепт е нивна љубоморно чувана интерпретација на оригиналната слаткарница и спакувана во препознатливата обвивка. Обично, мал дел се служи со кафе или десертно вино по оброк, иако некои го уживаат со кафето за појадок.

Во Сиена, која многумина, ако не и повеќето жители на тој град ја сметаат за главен град на панфорте на Италија, понекогаш се вели дека панфорте треба да содржи седумнаесет различни состојки, бидејќи седумнаесет е бројот на Контрад во градските ѕидини.

Заштитена географска ознака
---------------------------

Во 2013 година Панфорте ја добил Заштитената географска ознака (ПГИ) на географските ознаки и традиционалните специјалитети во Европската Унија.

* Панфорте со чоколадоПанфорте со чоколадо
* Панфорте со марципан во продавница во Сан ЏимињаноПанфорте со марципан во продавница во Сан Џимињано

Наводи
------

1. ↑  „Panforte". *epicurious*.
2. ↑  „Storia - History (Fiore di Siena)" (PDF). Посетено на 2020-08-21.
3. ↑  „I dolci senesi tra storia e leggenda" (PDF). Посетено на 2020-08-21.
4. ↑  *Atti, volumi 1-2*. Accademia dei fisiocritici in Siena. Sezione agraria. 1933.
5. ↑  „I dolci più antichi: Panforte e Panpepato". Архивирано од изворникот на 2023-01-02. Посетено на 2020-08-21.
6. ↑  „Panforte e panpepato: i dolci più antichi". Архивирано од изворникот на 2020-02-21. Посетено на 2020-08-21.
7. ↑  „Agriculture and Rural Development". Посетено на 2019-01-05.

Надворешни врски
----------------

* Панфорте ди Сиена - историја
**Свирипиле** (познато и како: **царопиле**) — вид на макало или прелив, односно сос кое се прави од толчен црвен буковски пипер, масло и вода. Најчесто се сервира со домашен потпечен леб, посебно во есенските и зимските месеци. Некои го јадат како макало, а некои како прелив. Познато е за регионот на Битола и Прилеп.

Потекло на името
----------------

Се смета дека македонското и единствено „свирипиле" името го добило многу одамна кога на некое детенце му се пријало, а бабата направила „нешто" со пиперки и го олутела. За да не плаче внучето, почнала да му вика „Свири пиле, свири пиле!". Оттогаш, така останало меѓу народот. 

Во селото Буково свирипилето е познато и како „солило", а во Битолско, со додаток на маслинки, го викаат „макарина".

Начин на приготвување
---------------------

Свирипиле се подготвува од буковски пипер, масло и вода.. Во загреан сад се става масло. Се додаваат малку буковски пипер и вода. Смесата се промешува додека не зоврие, а потоа се ставаат и сушено нане и лук. Некои семејства, пак, свирипилето го прават од брашно, сол, пипер и домашен сос од домати. Се ова се става во загреано масло, а откако ќе зоврие, му се додава нане. Подготвеното свирипиле најчесто се сервира со домашен потпечен леб, но може да се сервира и во комбинација со домашни печени колбаси. Според други извори, „свирипиле" се прави од суви пиперки, лук, масло, киселина, малку вода, сол и нане. Можно е да има и други модификации или додавки.

Галерија
--------

* СвирипилеСвирипиле
* СвирипилеСвирипиле

Наводи
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „„СВИРИПИЛЕ" – УШТЕ ЕДЕН МАКЕДОНСКИ ТРАДИЦИОНАЛЕН РЕЦЕПТ ШТО ГО ОСВОЈУВА СВЕТОТ". *МК Newa*. 23 октомври 2016. Посетено на 28 јули 2018.
Ристо Ковачев Македонски комита на ВМОРО и Македонец од село Пожарско. Влегол во ТМОРО подоцна ВМОРО како резултат на убиството на неговиот брат од страна на Османлите кој исто така бил комита на ВМРО.Бил три години комита во Лавчанската корија во село Лавци Битолско. Бил насилно мобилизиран за време на Грчко Турска војна од 1922 година. По војната со турција се вратил во своето село каде имал дел до пожарските бањи и своја воденица. Имал две деца еден син и една керка , неговиот син загинува како партизан во ДАГ за време на граганската војна во Грција .Тој и неговата керка , зет и снаа пребегнуват во тогашна НР Македонија или ФНРЈ .

Како бегалец тој и неговото семејство е сместено во Ерџелија Штипско подоцна со својот зет заминуват во село Нова Мезра во Свети Николе каде и умира во 1957 година. Бил корисник на Илинденска пензија заради неговото учество во Илинденското востанија во Битолскиот револуцонерен округ.
**Санде Радев Цветановски** ( 1926
 во Говрлево, Скопско — 16 април 1945

 во Врпоље, Хрватска) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Потекнувал од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во селото, а подоцна се занимавал со земјоделство. Есента 1944 година во неговото и соседните села дејствувале македонските бригади, па најпрво ги помагал партизаните. Како младинец се вклучил во политичката дејност, настојувајќи целото население да се вклучи во помагањето на народната војска. Во ноември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа на Скопска Црна Гора, учествувал во борбите за разоружувањето и ликвидирањето на заостанатите балистички банди. Подоцна заминал за Срем, каде ја совладал воената обука оспособувајќи се успешно да ракува со новоприменото оружје. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на Сремскиот фронт. На 16 април 1945 година, храбро загинал во борбите за ослободување на Врпоље. Бил закопан на боиштето, каде што загинал.

Наводи
------

1. 1 2  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив - Скопје. 1969. стр. 159. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Панче Михајлов** (роден на 4 јули 1924

 година во Скопје - починал на 29 ноември 2003

 година во Скопје) — македонски новинар и публицист.

Животопис
---------

Михајлов завршил Филолошки факултет во Скопје. Во новинарството стапил од 1946 година во „*Млад борец*" и Радио Скопје. Бил главен уредник на неделникот „*Спорт*". Во „Нова Македонија" работил во периодот од 1951 сè до пензионирањето во 1988 година. Во текот на својот работен век бил соработник, уредник на Скопската и Внатрешно-политичката рубрика, коментатор. Во 1963 година станал еден од основачите на „Вечер" и негов прв главен и одговорен уредник. Бил описник на „Нова Македонија" од Софија, потоа главен и одговорен уредник на весникот и генерален директор на НИП „Нова Македонија" (1982).

Публицистички трудови
---------------------

* „Меѓу три огна"
* „Павел Шатев – живот и дело"
* „Илустрирана историја на македонскиот народ".

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Михајлов*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 972. Text "series
" ignored (help)
Поглед од врвот Троглав.
**Свилаја** е планина во Загора, паралелна со повисокиот северен планински венец Динара-Троглав. Се простира во правец северозапад кон југоисток помеѓу Сињско поле и Петрово поле, во должина од околу 30 км.

Највисокиот врв е јужниот врв на Свилаја (Бат), 1508 метри над Сињ. Посеверно се наоѓаат поважните врвови Јанчак, 1483 метри, Кита, 1413 метри, Турјача, 1340 метри, Мала Свилаја, 1472 метри, и Лисина, 1301 метри над Врлика. Од најблискиот ’рт Велики Козјак (1207 метри), кој е северен продолжеток на Свилаја, таа е одвоена со пониското планинско седло Лемеш (860 метри) над селото Маовице. Најголемиот дел од планинскиот венец се состои од варовнички гребени со наизменично менување на врвови и вртачи, варовнички јами и пештери. 

Североисточните падини кои се над реката Цетина се пострмни и главно обраснати со букови шуми и балкански јавор (*Acer obtusatum*), кои, неодамна, делумно беа уништени од шумски пожари. Сувите и позарамнети  југозападни падини спрема Дрниш се мозаично покриени со нискостеблести шуми на црниот габер (*Ostrya carpinifolia*) и со ниски, каменести тревници, кои се користат како пасишта.

Свилаја спаѓа во малку познати хрватски области, попознат е само нејзиниот повисок најјужен дел до главниот врв. Останатиот, поголем дел на средна и северна Свилаја, е скоро непознат за планинарите и истражувачите, освен за локалните овчари од околните места.

Дел од средна Свилаја, помеѓу Врлика и Сивериќ, сѐ уште е миниран, додека искачувањето до главниот врв од јужната насока од Сињскиот Зелов е сосема безбеден. Југоисточно од главниот врв покрај Орловате карпи (1139 m) е изграден планинарски дом *Орлови карпи*. Кога е основано Планинарското друштво "Зољ" од Врлика, на 2 септември 2010 година, отворен е и нов планинарски дом во врличкиот дел на Свилаја, на 1119 метри надморска височина.

На падините околу Свилаја се наоѓа археолошки значаен низ на стари илирски градини, па затоа некои од локалните средно големи врвови се наречени Градина, Полача и слично.

Името Свилаја е исто така име на една од самовилите од романот "Планини" на Петар Зораниќ.

На свилајскиот Вели врв се случила една од најголемите борби во тек наХрватската војна за независност.

Наводи
------

1. ↑  Staza - PD Orlove Stine-Šumski Put-Vrh Svilaja - planinarenje.hr
2. ↑  Planinarsko društvo Sveti Jure – Solin: Svilaja
3. ↑  Otvorena nova planinarska kuća "Sveti Jure" na Svilaji
4. ↑  Toni Paštar: [Najveća pješačka bitka Domovinskog rata u Cetinskoj krajini: 'Veli vrh je ponos vrličkih branitelja], Slobodna Dalmacija, 9. lipnja 2014. Pristupljeno 15. lipnja 2017.

Надворешни врски
================

* Свилаја на мрежната страница на Хрватскиот планинарски сојуз
Светското население кое живее под различни политички режими, како што е дефинирано во Полити IV.
**Режим** — во политиката е облик на владеење или збир на правила, културни или општествени норми итн. што го регулираат работењето на влада или институција и нејзините интеракции со општеството.

Употреба
--------

Додека зборот *режим* потекнува како синоним за секаков вид влада, модерната употреба му даде негативна конотација, што имплицира авторитарна влада или диктатура. Дефиницијата во Вебстеровиот речник наведува дека зборот *режим се* однесува едноставно на облик на владеење, додека Оксфордскиот англиски речник го дефинира *режимот* како „влада, особено авторитарна".

Современата академска употреба на терминот „режим" е поширока од популарната и новинарската употреба, што значи „среден слој помеѓу владата (која носи секојдневни одлуки и лесно се менува) и државата (која е сложена бирократија со задача со низа присилни функции)."

Наводи
------

1. ↑  „World citizens living under different political regimes". *Our World in Data*. Посетено на 5 March 2020.
2. ↑  „режим" — Дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „режим" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  Regime as defined in the Merriam–Webster website
5. ↑  Regime[*мртва врска*] as defined in the Oxford English Dictionary
6. ↑  Breakdown of the GCC Initiative

### Литература

* James, Paul; Palen, Ronen (2007). *Globalization and Economy, Vol. 3: Global Economic Regimes and Institutions*. London: Sage Publications.
* O'Neill, Patrick, *Essentials of Comparative Government*
**Санде Наков Трајковски** (14 март 1919

 во Татомир, Кратовско — 30 декември 1944

 во Гнилане, Косово) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Се занимавал со земјоделство и сточарство и тешко излегувал на крај со своето семејство. Со голем интерес го следел движењето на НОВ, па така во првите денови на септември 1944 година стапил во редовите на НОВ и тоа најнапред во Месната команда во Кратово, а подоцна и во состав на Седумнаесеттатa македонска бригада. Учествувал во борбите што ги водела Бригадата. Како борец се истакнал во многу борби укажувајќи помош и на помладите и недоволно искусни борци. По конечното ослободување на Македонија земал учество и во борбите во околината на Гнилане против балистите. Во една тешка борба, на 30 декември 1944 година, бил смртно погоден од непријателски куршум.

Наводи
------

1. 1 2  *Нивната борба за слобода, наш патоказ за иднината*. Кратово: Општински одбор на СЗБ НОВ Кратово. 1985. стр. 57.
Поимот **режисер** е многу широк и може да се однесува на голем број на професии:

* Режисер на анимација
* Уметнички режисер
* Уметнички режисер во театар
* Креативен режисер
* Режисер на фестивал
* Режисер на филм
* Телевизиски режисер

Теорија на режијата
-------------------

Во есејот „Машина на славата" од 1951 година, италијанскиот писател Еуџенио Монтале вели дека режијата триумфира, а таа е уметност да се извлече максимален ефект од текстот што е потенцијално подобен за интеграција.

Според Карло Рагијанти, кога од книгата се преминува на сцената се јавува нов уметнички род - претставата чиј автор е новиот ликовен уметник - режисерот, додека остатокот, независно дали се работи за „Хамлет" е само техничко средство, претекст. Во таквите случаи не треба да го бараме авторот на пишаниот збор или тој треба да се бара во библиотеките, зашто во театарот нема да го најдеме. Според него, постои една група режисери, до Станиславски до Копо, која го почитува текстот и ги истакнува неговите поетски квалитети. Но, постои и друга група режисери (Гордон Крејг, Тајров, Меерхолд и Пискатор) за која претставата е сè а текстот е ништо. Според Рагијанти, овие режисери се вистински уметници на претставата. Ваквата поделба имплицитно претпоставува дека постојат два вида театри: театар кој им припаѓа на авторите и театар во кој вистинскиот автор е прикажувачот на делото, кој ги развива и ги степенува визуелните аспекти на театарот.

На ваквото сфаќање се спротивставува италијанскиот писател Еуџенио Монтале, кој во есејот „Уметноста на претставата" од 1957 година вели дека пред поставувањето на тесктот на сцената, т.е. при самото читање на текстот, работата на режисерот не е присутна. Со други зборови, режисерот на едно прочитано дело е самиот читател кој читајќи го текстот, истовремено него го визуализира, го претвора во претстава. Според тоа, дури и работата на читателот е слична на работата на режисерот, но со тоа читателот не станува автор на текстот. Оттука, во светот секој ден постојат илјадници несвесни, непознати режисери, а меѓу нив визуелните режисери кои ги славиме и богато ги плаќаме сигурно не се најдобрите.

Наводи
------

1. ↑  Euđenio Montale, *Leptir iz Dinara i ostali prozni spisi*. Beograd: Rad, 1979, стр. 107.
2. ↑  Euđenio Montale, *Leptir iz Dinara i ostali prozni spisi*. Beograd: Rad, 1979, стр. 97-98.
3. ↑  Euđenio Montale, *Leptir iz Dinara i ostali prozni spisi*. Beograd: Rad, 1979, стр. 98-99.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4049050-6
* NKC: ph871605

 |

 |
**Санде Стојанов Трајкоски** ( 1922
во Кладник, Кичевско — 1 октомври 1943

 во Буковиќ (планина), Кичевско) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Поради тешките услови во селото, бил принуден да оди на печалба во Белград каде работел како пекарски работник. Пред војната работел во Фабриката „Соко". Членувал во УРС-овите синдикати и учествувал во еден штрајк организиран во Фабриката. По окупацијата се вратил во своето село, а од пролетта 1942 година почнал организирано да работи за народно ослободителното движење, дури и сам правел кундаци за пушки. Како активен младинец, стапил во Кичевско-мавровскиот партизански одред во летото 1943 година и учествувал во повеќето акции на одредот. Во септември 1943 година заминал со Мирко Милески на Буковиќ за одбрана на слободната територија каде загинал на 1 октомври 1943 година во борба со германците и балистите.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 141.
**Плевра** — мембранеста обвивка на белите дробови. Се разликуваат *надворешна* и *внатрешна плевра*. Надворешната е прицврстена за ѕидот на градниот кош и е позната како *париетална плевра*, додека внатрешната е прицврстена за белиот дроб и други утробни ткива и е позната како *висцерална (утробна) плевра*. Помеѓу двете плеври се наоѓа една празнина наречена *плеврална празнина* или *плеврален простор*. Таа е полна со *плеврална течност* (серозна течност од плеврата).

Плевралната течност ги подмачкува плевралните површини, со што овозможува двете плеври да се лизгаат за време на дишењето. Исто така, таа овозможува белодробната површина да биде во контакт со ѕидот на градниот кош. За време на тивко дишење, празнината е изложена на негативен атмосферски притисок кој помага во адхерацијата на белите дробови за ѕидот на градниот кош, така што се овозможува речиси кооединирано движење на ѕидот и белиот дроб при респирацијата.

Париеталната плевра е многу осетлива на болка, додека висцералната не. Висцералната (утробната) плевра има двојно снабдување со крв од бронхијалната и од белодробните артерии.

Некои заболувања во врска со плеврата се следниве:

* Пневмоторакс
* Плеврална ефузија
* Мезотелиома
* Воспаление на плеврата
Гај Бавли витка лажичка
**Свиткување на лажица** е име за очигледна деформација на објект, посебно од метален прибор за јадење, без никаква физичка сила. Тоа е честа форма на *сценска магија* или *илузија*.

Свиткувањето на лажица привлекло големо медијско внимание во 1970 кога некои луѓе тврделе дека имаат способност да предизвикаат таква појава со помош на паранормална психичка моќ. Најзначаен илузионист за ова бил Ури Гелер кој објавил многу свиткани метални лажици, како и уште неколку други свиткани метални објекти. Најчест начин на свиткување на лажица е да се свитка со прсти. Кога постапката на свиткување се завршува, предметот најчесто се свиткува тамо каде тој е најтенок. Ова е чест илузионистички трик. Изведувачот го свртува вниманието на публиката додека со физичка сила го витка предмететот.

Наводи
------

1. ↑  Gardner 1983, стр. 179-184 harvnb error: no target: CITEREFGardner1983 (help)
2. ↑  Emery, C. Eugene, Jr. (1987). „Catching Geller in the Act". *The Providence Sunday Journal*. Архивирано од изворникот (Reprint, hosted by permission) на 2011-07-16. Посетено на 30 мај 2007.

Надворешни врски
----------------

* Spoon-bending for beginners: Teaching anomalistic psychology to teenagers by Chris French.
* Uri Geller Caught Red-Handed Архивирано на 4 октомври 2014 г. by Massimo Polidoro.
**Санде Штерјов Цветаноски - Беличот** ( 1915
 во Кичево — 15 февруари 1944

 во Богомила) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Бидејќи немал можност да се школува, бил принуден да работи како шивач. Со формирањето на Првата партиска организација во Кичево во есента 1941 година, Санде станал нејзин член. Неговата активност продолжила ѝ во пролетта 1942 година кога бил уапсен од италијанско-албанските власти. По долги сослушувања и малтретирања, бил однесен во Тиранскиот затвор каде бил осуден на три години затвор. По капитулацијата на фашистичка Италија, заедно со своите другари, се вратил во Кичево и продолжил со својата партиска активност. Сè до формирањето на Првата македонско-косовска бригада бил во Групата баталјони, а од 11 ноември 1943 година во бригадата. Со бригадата учествувал во познатиот Февруарски поход во Егејска Македонија. По борбата кај Богомила, се нашол во отцепената група со Тихомир Шарески која се упатила за Копачка и Дебарца. Истоштен и измачен од тешките борби, останал смрзнат на 15 февруари, 1944 година кај Богомилските Колиби.

Поврзано
--------

* Цветан Цветаноски
* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 147.
Рут Нојдек
**Рут Клозиус-Нојдек** (5 јули 1920 година - 29 јули 1948 година) била надзорник на Шуцштафел (СС) во комплексот на нацистичкиот концентрационен логор од декември 1944 до март 1945 година. Таа била погубена за воени злосторства.

Раниот живот
------------

Рут Клозиус е родена во Бреслау, Германија (сега Вроцлав, Полска). Подоцна се омажила и била позната како Рут Нојдек или Рут Клозиус-Нојдек.

Работа во кампот
----------------

Во јули 1944 година таа пристигнала во концентрациониот логор Равенсбрук за да започне со обука како чувар во логорот. Нојдек наскоро почнала да ги импресионира своите претпоставени со нејзината немилосрдна бруталност кон затворениците, што резултирала со нејзино унапредување во чинот *Блокфурер* (надзорник на касарната) кон крајот на јули 1944 година.

Во логорот Равенсбрик, таа била позната како една од најнемилосрдните жени чувари. Поранешната француска затвореничка Женевјев де Гол-Антониоз по војната коментирала дека видела дека Нојдек му го „пресекол вратот на затвореникот со остриот раб на неговата лопата". Во декември 1944 година таа била унапредена во ранг Оберауфсечерин и се преселила во комплексот за истребување Укермарк по патот од Равенсбрук. Таму учествувала во изборот и погубувањата на над 5.000 жени и деца. Нојдек или нејзиниот колега од СС *Ауфсехеринен* ги малтретирале затворениците. Во март 1945 година. Нојдек станала шеф на логорот Барт.

Фаќање и извршување
-------------------

На крајот на април 1945 година таа побегнала од логорот, но подоцна била заробена и затворена додека британската армија ги истражувала обвиненијата против неа. Во април 1948 година, таа била обвинета на третото судење во Равенсбрик, заедно со други жени од Шуцштафел (СС). Од 28-годишната поранешна супервизорка на СС ги признала обвиненијата за убиство и малтретирање против неа.

Британскиот суд ја прогласила Нојдек за виновна за воени злосторства и ја осудиле на смрт со бесење. 29 јули 1948 година таа била погубена од британскиот џелат Алберт Пиерпоинт на бесилка во затворот Хамелн, Западна Германија.

Поврзано
--------

* Чувари во нацистичките концентрациони логори

Извори
------

1. ↑  Gaulle-Anthonioz, Geneviève de (1999). *The dawn of hope : a memoir of Ravensbrück*. Richard Seaver (1 English-language ed. изд.). New York: Arcade Pub. ISBN 1-55970-498-5. OCLC 41880326.CS1-одржување: излишен текст (link)
2. 1 2  Jones, Philip ([2010?]). *Quickly to her fate*. [Great Britain]: [P J Publishing]. ISBN 978-0-9565549-3-2. OCLC 712632318. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
3. ↑  *Resolutions*, UN, 2014-09-30, стр. 13–81, ISBN 978-92-1-056922-4, Посетено на 2022-03-05
**Сергеј Николаевич Игнашевич** (руски: *Сергей Николаевич Игнашевич*, роден на 14 јули 1979

 во Москва) — руски фудбалер, кој во моментот настапува за екипата на ЦСКА Москва и е член на Фудбалската репрезентација на Русија од 2002 година.

Сергеј Игнашевич својата кариера ја започнал во тимот на Торпедо, а како професионалец станал во 1998 година, кога потпишал за Спартак Орехово. Во 1999 година заминал во Крилја Советов за да следната 2000 година потпише за Локомитив Москва. Со "*Локо*" ја освоил титулата на Русија во 2002 година. Одиграл 77 натпревари и постигнал 4 гола. Од 2004 настапува за екипата на ЦСКА од Москва. На 12 март 2004 дебитирал против ФК Москва. Игнашевич постојано е стартер, најчесто партнер со Василиј Березутски во центарот на одбраната. Помеѓу 2005 и 2007 бил капитен на својот тим.

За Фудбалската репрезентација на Русија дебитирал во 2002 година.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Состав на Русија на  СП 2018 |
| --- |
|  |
| 
* 1 Акинфеев
* 2 Фернандес
* 3 Кутепов
* 4 Игнашевич
* 5 Семјонов
* 6 Черишев
* 7 Кузјајев
* 8 Газински
* 9 Ѕагоев
* 10 Смолов
* 11 Зобнин
* 12 Луњов
* 13 Кудрјашов
* 14 Гранат
* 15 Ал. Миранчук
* 16 Ан. Миранчук
* 17 Головин
* 18 Жирков
* 19 Самедов
* 20 Габулов
* 21 Јерохин
* 22 Ѕјуба
* 23 Смолников
* Селектор: Черчесов

 | Русија |

 |
Локација за снимање Метро Бар каде што настапува Дил. Улица Коронет, Хокстон, Лондон N1
**„Плачлива игра"** (англиски: *The Crying Game*) — британско-јапонски филм од 1992 година, во режија на Нил Џордан, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Стивен Риа (Stephen Rea), Џеј Девидсон (Jaye Davidson), Форест Витекер (Forest Whitaker), Миранда Ричардсон (Miranda Richardson), Едриен Данбар (Adrian Dunbar), Џим Бродбент (Jim Broadbent), Брефни Мекена (Breffni McKenna), Џо Савино (Joe Savino), Брди Свини (Birdy Sweeney), Андре Бернар (Andrée Bernard), Ралф Браун (Ralph Brown), Тони Слетери (Tony Slattery) и Џек Кар (Jack Carr). Музиката е дело на Ен Дадли (Ann Dudley), а фотографијата на Ијан Вилсон (Ian Wilson). Насловната песна ја пее познатиот поп-музичар Бој Џорџ (Boy George). Од шесте номинации за „Оскар", филмот победил во категоријата најдобро изворно сценарио, а покрај тоа, освоил и Европска филмска награда. Нил Џордан ја добил идејата за филмот десетина години претходно, но неговото остварување се одложило, па сценариото останало да лежи во неговата фиока. Најпосле, за приказната се заинтересирале пријателите на Џордан, продуцентот Стивен Вули и глумецот Стивен Риа, и така почнало снимањето на филмот. По премиерата, публиката останала запрепастена поради централниот пресврт кој исклучително ефектно се поигрува со очекувањата и предрасудите на гледачите. Токму поради тој пресврт, филмот стекнал култен статус и статус на контроверзен филм, а атмосферичната и провокативна љубовна приказна ја поделила публиката.

Синопсис
--------

Откако во еден забавен парк во Северна Ирска го заробуваат црномурестиот британски војник Џоди (го игра Витејкер), една група на ИРА, предводена од Фергус (го игра Риа) го затвора заробеникот во стара куќа во шумата. Бидејќи војникот им ги видел лицата, Фергус и членовите на неговата група, меѓу кои се наоѓаат и Џуд (ја игра Ричардсон) и Мегваер (го игра Данбар) заклучуваат дека мора да го убијат. Додека го чува, Фергус води долги разговори со Џоди и полека се зближува со него, а најпосле, Џоди му ја покажува фотографијата на својата убава девојка Дил (ја игра Девидсон). Џоди се обидува да побегне, но погинува изгазен од воен камион, а војниците започнуваат потера по групата на Фергус. Верувајќи дека е единствениот прежиеван, Фергус оди во Лондон, решен да ја најде Дил. Таму се вработува како градежен работник и набргу ја запознава Дил на која ѝ се претставува како Џони при што веднаш се вљубува во неа. Но, тој не знае дека го бараат Џуд и Мегваер, кои исто така го преживеале нападот, а не знае ниту дека Дил крие голема тајна...

Наводи
------

1. ↑  HRT, Plačljiva igra, britansko-japanski film (пристапено на 17.2.2021)