recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Виктор Валдес
**Виктор Валдес** (Предлошка:Lang-esVíctor Valdés; р. 14 јануари 1982

) — шпански фудбалски голман, во моментов во Милсбро.

Кариера
-------

Фудбал започнал да тренира во младинските категории на Барселона, но само по неколку месеци клубот морал да го напушти затоа што неговото семејство се преселило во Тенерифе. Тој продолжил да работи во еден локален клуб. По три години поминати таму, се вратил повторно во ФК Барселона.

Брзо напредувал низ сите избори во Барселона. Пред тој да добие шанса во првиот тим, некое време играл за Барселона Б. Во сезоната 2002/03 тој започнал како резерва ,на Аргентинецот , Роберто Бонано, но подоцна во истата сезона, по доаѓањето на Радомир Антич на тренерска позиција, добил шанса како прв голман. Во сезоната 2003/04 влегол во првиот тим и во следната сезона играл на речиси сите натпревари во првенството и на тој начин му помогнал на својот клуб да стигне до првата титула по шест сезони. Таа сезона го освоил и трофејот  Рикардо Самора, кој се доделува на голманот со најмалку примени голови во шпанското првенство.

Во последното коло од првенството, 17  јуни 2007 година го изедначил рекордот со легендарниот Антонијо Зубизарето. Валдес, како и Зубизарето го имал поминато секој момент во играта на сите 38 натпревари во првенството. Исто така, тој го соборил и клупскиот рекорд за бројот на минути без примен гол во европските натпревари. Во натпреварот против Ренџерс 7 ноември 2007 година го надминал претходниот рекорд на 466 минути без примен гол, во следниот натпревар го совладал истиот рекорд капитенот на Олимпик Лион, Жунињо.

Репрезентација
--------------

Валдес се појавил во списокот на учесници на светското Првенство во 2010 како резерва на Икер Касиљас. Дебитирал на  3 јуни во 2010 година во подготвителен натпревар на ова светското Првенство во Инсбрук против Австрија.

Трофеи
------

### Барселона

* Шпанската Ла Лига **(6)** : 2004/05, 2005/06, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2012/13.
* Шпанскиот Куп **(2)** : 2008/09, 2011/12 Година.
* Шпанскиот Супер Куп **(6)** : 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013.
* Уефа Лига на Шампиони **(3)** : 2005/06, 2008/09, 2010/11.
* УЕФА супер Куп **(2)** : 2009, 2011.
* Светското Првенство **(2)** : 2009, 2011.

### Стандард Лијеж

* Белгискиот Куп **(1)** : 2015/16.

### Шпанија

* Светскиот Куп **(1)** : 2010.
* Европско првенство **(1)** : 2012.
* Куп на конфедерации : финале 2013.

 Надворешни врски
-----------------

* Профил на Виктор Valdez на transfermarkt.com
* Victor Valdes на soccerbase.com
Иг де Паен
**Иг де Пајен** или **Иго де Паен** (околу 1070 - 1136) бил познат француски витез од провинцијата Шампањ којшто се смета дека е основач на витешкиот ред, темплари и првиот Голем мајстор. Тој заедно со светиот Бернард од Клерво го изработил *Латинскиот правилник* за однесувањето во редот на темпларите.

Животопис
---------

Иг де Пајен најверојатно е роден во Пајнс на околу 10 км од градот Троа во областа Шампањ. Тој бил вазал на грофот Иго од Шампањ кого го придружувал во Првата крстоносна војна. Сосема веројатно е дека за време на крстоносната војна, Паен служел во армијата Годфроа де Булион. Кога грофот Иго од Шампањ отишол во Ерусалим по вторпат во 1108, тој бил придружуван од Иго де Паен. По враќањето во Франција, Иго де Паен подготвувајќи се повторно да оди во *светата земја*, по желба на папата Урбан II со себе земал 9 витези коишто биле ангажирани за обезбедување на аџиите коишто оделе во Ерусалим од пљачкашките банди и сиромашните крстоносци.

Грбот на Иг де Паен
Де Паен стигнал до кралот Балдуин II во Ерусалим со 8 витези од кои двајца биле браќа, а сите биле роднини. Тоа биле првите витези, темплари. Нивните имиња биле Годфреј де Сант-Омер, Пајен де Монтдидие, Архамбо де Сент Агнан, Андре де Монтбард, Жофри Бизон и уште двајца витези препоантливи само по имињата Росал и Гондамер. Деветтиот витез е непознат, меѓутоа се шпекулира дека тоа е можно да бил лично грофот Иго од Шампањ.

Како водач на витешкиот ред, тој ги водел темпларите скоро 20 години, сè до неговата смрт. Тој се грижел за тоа витешкиот ред да прерасне во меѓународна воена и финансиска институција.

Кралот Балдуин II со Иго де Паен и Годфреј де Сент- Омер
Де Паен отишол во Англија и Шкотска во 1128 година. Во близина на Лондон ја формирал првата темпларска куќа, а уште една формирал и во близина на Единбург, позната како Храм Мидиотијан.

Иго де Паен умрел во Палестина во 1136 година, а на чело на витешкиот ред го наследил Робер де Краон.

|
|  |
| Претходник**--** | **Голем мајстор**1118–1136 | Наследник**Робер де Краон** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 27066135
* LCCN: n98099623
* ISNI: 0000 0000 8709 3676
* GND: 123432731
* SUDOC: 026927799
* BNF: cb11907984w (податоци)
* NKC: xx0166204

 |

 |
**Павлина Климкар - Меанџиева** (Велес, 13 септември 1949

 - Велес, 3 март 2018

) — македонска писателка и професор.

Животопис
---------

Климкар е родена на 13 септември 1949

 година во Велес. Завршила педагошка гимназија "Никола Карев" и Филолошки факулетет во Скопје. Работеше како средношколски професор во Велес, а сега е во пензија. Член на ДПМ од 1995 година. Автор е на книгите: "Тивнеења" (поезија, 1976), "Неразделности" (поезија, 1978), "Ораница" (поезија, 1983), "Тишина што се слуша" (поезија, 1991), "Кралица на гревот" (поезија, 1991), "Бршлен" (поезија, 1992), "Зол трн непремолк" (поезија, 1992), "Жежок ветер" (поезија, 1993), "Голтач на огнови" (поезија, 1994), "Од дневникот пред изгорување" (поезија, 1995), Кралица на гревот (второ,проширено издание 1996) Македонска вертикала (поезија, 1997), "Уста полна светлина" (поезија, 1997), "Цунами" (поезија, 1999), "Чудна случка" (сликовница, 1999), "Најазмо" (поезија, 2001), "Vasiloanjea - a marrtiiljei" (на влашки јазик, 2002), "Дијадема" (поезија, 2003), "Во меѓувреме" (поезија, 2003), "Ѕвездени патеки" (поезија, 2005), "Школки" (поезија, 2007), "Одблесоци" (поезија, 2009), "Метузалем" (поезија, 2012), "Наспроти ветрот" (поезија, 2013).
Дел од нејзиното творештво е преведено на српски, албански и англиски јазик. Како автор е застапена во повеќе антологии. Неколку децении е член на градскиот литературен клуб "Кочо Рацин" од Велес. Нејзината поетска дејност започнува во училишните денови. Тогаш по пат на конкурс ја добива 
наградата за патување во Индија по повод роденденот на Нехру. Честопати е наградувана како поет, а неколкупати освојува прво место за најдобра стихозбирка од Здружението на просветните работници на Македонија (за "Метузалем" - 2012 и за "Наспроти ветрот" - 2013). Добитник е на Деветоноемвриска плакета - од општина Велес, како и наградата за животно дело Гемиџии - признание од родниот град Велес во кој и денес живее и твори.

Починала во Велес на 3 март 2018 година.

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели/Macedonian writers, Друштво на писатели на Македонија, 2004, стр. 157.
2. ↑  *Почина позната македонска писателка*
**„Банкарот анархист"** (португалски: *O banquero anarquista*) — расказ на португалскиот писател Фернандо Песоа, напишан во јануари 1922 година. Расказот бил објавен во првиот број на списанието „Контемпоранеа", а требало да биде дел од збирката раскази „Антитези".

Содржина
--------

Расказот има едноставна структура - двајца добри пријатели, откако вечерале во еден ресторан, започнуваат разговор. Притоа, едниот од нив, богат банкар, започнува да раскажува како станал анархист. Неговиот соговорник не може да поверува како може човек истовремено да биде банкар и анархист, а тогаш банкарот подробно ги објаснува своите ставови. Тој потекнува од сиромашно, работничко семејство, а во младоста започнал да ги посетува синдикалните, работнички револуционерни кругови. Со група млади луѓе, тој формира анархистичко движење, чиј идеал е да се обезбеди ослободување од сите општествени стеги и норми. Меѓутоа, парадоксално, тој забележува дека дури и во таа мала група од чесни, револуционерни луѓе, постепено се формира одредена хиерархија и доаѓа до потиснување на слободата на човекот. Затоа, тој одлучува да дејствува сам. Притоа, свесен дека не може да го промени општеството, зашто за тоа е потребна светска револуција, тој заклучува дека ќе биде најдобро да се избори за својата лична слобода. Тоа го остварува така што заработува многу пари, со што се ослободува од зависноста од нив. На тој начин, банкарот го убедува својот пријател дека вистинскиот анархизам значи да се дејствува поединечно, со цел секој човек да се избори за својата слобода.

Изданија на македонски јазик
----------------------------

Во 2015 година, расказот бил објавен на македонски јазик, во издание на „Бегемот", во рамки на едицијата „Ars magna", а во тираж од 500 примероци. Преводот од португалски јазик го направил Ненад Трповски; ликовното уредување на книгата е дело на Бојан Димитриевиќ; а лектурата ја направил Филип Димевски. Книгата била преведена со финансиска помош на Генералната дирекција за книги, архиви и библиотеки, во рамки на Државниот секретаријат за култура на Португалија, а била испечатена во „Печатницата Наумовски" од Скопје. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 73 страници, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски" од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-24-6.

Наводи
------

1. 1 2 3  Фернандо Песоа, *Банкарот анархист*. Скопје: Бегемот, 2015.
**Институтот за глуви „Антонио Проволо"** е католичко училиште за глуви деца во Верона, Италија. Училиштето било основано во 1830 година од свештеникот Антонио Проволо.

Скандал на католичка сексуална злоупотреба
------------------------------------------

Ова училиште е едно од многуте, каде поранешните ученици неодамна тврделе дека со години биле малтретирани од училишните свештеници. Двајца свештеници, Никола Коради и Хорасио Корбачо, и уште тројца вработени биле уапсени во Аргентина во 2016 година за злоупотреба на деца во едно од училиштата на институтот во Мендоса, Аргентина. Коради првпат се соочи со обвиненија за сексуална злоупотреба во кампусот во Верона во 2009 година и бил означен од Епархијата на Верона во 2011 година по неколкумесечни сослушувања. На 6 Мај 2017 година, аргентинските власти ја обвинија јапонската калуѓерка Сениор Косако Кумико за злоупотреба на деца во истото аргентинско училиште, и за прикривање сексуална злоупотреба извршена од другите двајца свештеници. На 15 Јуни 2019 година беше објавено дека на двајцата свештеници ќе им се суди на 5 Август 2019 година. Сепак, судењето се одржа во Аргентина, каде што беа затворени откако беа обвинети за сексуално злоставување на 22 деца во аргентинското училиште.

На 25 Ноември 2019 година и Коради и Карбачо беа осудени. Исто така, осуден е едно од училиштата поранешни градинари. И Коради и Карбачо добија затворски казни од повеќе од 40 години, при што Коради доби 42 години, а Карбачо 45 години. Градинарот Армандо Гомез беше осуден на 18 години затвор. Освен Гомез, неколку други вработени во училиштето, вклучително и Кумико, се затворени поради соучесништво откако се појавија наводите за злоупотреба во 2016 година. Во времето на пресудата, Кумико сè уште беше во затвор, но допрва требаше да започне судењето. At the time of the conviction, Kumiko was still being held in prison, but had yet to start trial.

Наводи
------

1. ↑   [*мртва врска*]
2. ↑  „Catholic priests jailed for sexually abusing deaf children in Argentina". France 24. 26 November 2019. Посетено на 26 November 2019.
3. ↑  Politi, Daniel; Zraick, Karen (26 November 2019). „2 Priests Convicted in Argentina of Sexual Abuse of Deaf Children". *The New York Times*.
Крал на УрартуПредлошка:SHORTDESC:Крал на Урарту

**Сардури I** (ерменски: Սարդուրի Ա, владеел: 834 година п.н.е. – 828 година п.н.е.), исто така познат како **Сардурис** — крал на Урарту во Мала Азија. Тој бил син на Лутипри, вториот монарх на Урарту.

Сардури беше најмногу познат по префрлањето на капиталот на Урарту во Тушпа (Ван). Ова се покажа како значајна одлука кога Тушпа стана централна точка на политиката на Блискиот Исток. Тој беше наследен од неговиот син, Ишпуини Уартски, кој потоа го прошири кралството.

Титулата Сардури значела "Кралот на четирите четвртини".

Повразно
--------

* Список на кралеви на Урарту

Наводи
------

1. ↑  Boris Piotrovsky, *The Ancient Civilization of Urartu* (London: 1969)
2. ↑  John Noonan, *Van! Архивирано на 30 септември 2012 г.* at saudiaramcoworld.com
**Како ќе биде по смртта** (чешки: *Jak bude po smrti*) - збирка раскази од чешкиот писател Ладислав Клима.

Содржина
--------

Во книгата се застапени седум раскази:

* Патувајќи до градот Д.
* Стотици, стотици жени
* Хелена Марна
* Славната Немезис
* Вистински настан што се случи во Постморталија
* Како ќе биде по смртта
* Чудна случка

Изданија на македонски јазик
----------------------------

### Издание на „Бегемот" од 2013 година

Книгата, издадена во склоп на библиотеката „Арс Магна", има 151 страница, во мек повез, со обем од 18 сантиметри. Преводот од чешки јазик го направила Маргарета Карајанова, ликовното уредување го извршил Бојан Димитриевиќ, јазичната редакција е дело на Филип Димевски, а компјутерската обработка на текстот е извршена во „Бегемот". Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски", Скопје, со меѓународна ознака ISBN 978-608-4718-03-1. Книгата е испечатена во печатницата „Темпора веритас" од Скопје. Издавањето на книгата било финансиски поддржано од Министерството за култура на Чешка Република.

Наводи
------

1. ↑  Ладислав Клима, *Како ќе биде по смртта.* Скопје: Бегемот, 2013.
2. ↑  Ладислав Клима, *Како ќе биде по смртта.* Скопје: Бегемот, 2013.
**Скршени парчиња** (турски: *Paramparça*) е турска телевизиска серија која започна со емитување на 1 Декември 2014 година на турскиот канал Star TV. Ова е прва турска серија во продукција на Ендемол. Скршени парчиња е приказна за тежок избор, тешки одлуки, испреплетени животи и родители кои се растргнати помеѓу нивните деца и нивните срца.

Синопсис
--------

Животите на двајца луѓе од различно потекло се пресекуваат со една несреќа. Ѓулсерен, која е млада и убава жена и која живее во сиромашна населба во Истанбул, доживува сообраќајна несреќа и веднаш е пренесена во болница да се пораѓа. Во меѓувреме, Дилара, која припаѓа на богато семејство, се пораѓа во истата болница, истиот ден. После нивното породување, бебињата по грешка се заменуваат и се даваат на погрешни родители: бебето на Ѓулсерен се дава на Дилара, а бебето на Дилара се дава на Ѓулсерен.

Дејството во серијата се префрла 15 години подоцна. Ѓулсерен живее заедно со нејзината ќерка Хазал и се обидува да го стори најдоброто за неа откако нејзиниот сопруг ја напушта. Таа работи како продавачка во една мала продавница. Во меѓувреме, Дилара живее со нејзината ќерка Џансу. Таа има богат живот но и некои проблеми со нејзиниот сопруг Џихан.

Уште една сообраќајна несреќа ги спојува овие луѓе. Џансу прави сообраќајна несреќа и се повредува. После оваа несреќа, нејзините родители дознаваат дека тие не се нејзини биолошки родители. Овој факт ќе направи голем пресврт во нивниот живот. Џансу е порасната во богато семејство и ужива богат живот, додека Хазал е порасната во сиромашно семејство и посакува да има богат живот. Но кога вистината ќе се открие, целосно ќе се промени судбината на сите нив.

Распоред на емитување
---------------------

### Во Турција

| Сезона | Термин | Почеток на сезоната | Крај на сезоната | Број на епизоди | Опсег на епизоди | ТВ сезона | ТВ канал |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Понеделник 20.30 | 01 Декември, 2014 | Јуни, 2015 | - | 1 - 28 | 2014-2015 | Star TV | 2. | Понеделник 20.00 | 14 сентябрь, 2015 | Јуни, 2016 | - | 2014-2015 | Star TV |
|

Улоги
-----

| Глумец | Улога | Сезона |
| --- | --- | --- |
| Нурѓул Јешилчај | Ѓулсерен | 1– |
| Еркан Петеккаја | Џихан | 1– |
| Ебру Озкан | Дилара | 1– |
| Алина Боз | Хазал | 1– |
| Лејла Танлар | Џансу | 1– |
| Нурсел Ќосе | Кериман | 1– |
| Џемал Хунал | Алпер | 1– |
| Толга Текин | Озкан | 1– |
| Ѓунеш Емир | Солмаз | 1– |
| Бурак Тозкопаран | Озан | 1– |
| Џиван Џанова | Рахми | 1– |
| Елвин Ајдоѓду | Дерја | 1– |
| Аслихан Капаншахин | Шејда | 1– |
|

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 25 декември 2015 г.
* Официјална фејсбук страна
* Официјален јутјуб канал
**„Фердидурке"** (полски: *Ferdydurke*) — роман на полскиот писател Витолд Гомбрович од 1937 година.

Содржина
--------

Осврт кон романот
-----------------

Во својот есеј од 1938 година, полскиот критичар Бруно Шулц го нарекува романот „трогателна појава во нашата литература", „нова и револуционерна форма и метод на роман" и „дундаментално откритие, анексија на една нова област на духовните појави". Во својот осврт кон романот, Шулц укажува на придонесот на Гомбрович во откривањето на еднородноста на културата и супкултурата и во давањето длабока дијагноза на самата суштина на културата. Притоа, Гомбрович го сфатил капиталното значење на проблемот на формата, сметајќи дека целата човечка култура е систем на форми. Заслугата на Гомбрович е во тоа што таа област ја разгледува од генетската и развојната страна и ја покажа ембриологијата на формата, а таквите откритија Гомбрович ги стекнува преку сопствената патологија. Кај него, маките на созревањето стануваат проблем сам по себе и се будат во збор и во израз. Сепак, односот на Гомбрович кон формите не е праволиниски, туку тој трагач по културни лаги истовремено е вљубен во нивната кичеста убавина.

Ставот на Гомбрович не е став на непристрасен, бестрасен истражувач, туку неговата книга е исполнета со апостолство и реформаторство. Апостолството е почетокот и јадрото на книгата на кое се надоврзуваат другите делови, но притоа авторот не поаѓа од апстракции. Појдовната точка на книгата е жива и лична. Во секое делче од романот се чувствува моќната мускулатура на мислите, книгата пука од изобилство на идеи и се прелева од творечка и разорна енергија. Гомбрович се стреми кон соголување на целиот механизам на уметничкото дело, а романот е капитален пример за такво дело. Романот се одликува со бескрајна перспектива, многузначност и метафоричка експанзивност, кои на идеите на Гомбрович им даваат вредност на еден микрокосмос, на универзален модел на светот и на животот.

Наводи
------

1. ↑  „Фердидурке", во Бруно Шулц, *Митизација на реалноста*. Скопје: Бегемот, 2015, стр. 83-97.
Сливот на реката Агусан
**Агусан** е трета по големина река на Филипините. Должината е 350 км, површината на одводниот слив е 10.921 км² . Тече во североисточниот дел на островот Минданао, низ територијата на пет провинции: Источен Давао, Северен Давао, Давао де Оро, Јужен Агусан и Северен Агусан. Потекнува од провинцијата Источен Давао, во близина на планината Тагубуд, 1651 м надморска височина. Се влева во заливот Бутуан ( Минданао Море ), во близина на градот Бутуан.

Тече низ Давао де Оро со широчина од 32 до 48 км.

Територијата од околу 20.000 хектари е покриена и со дива флора и со земјоделско земјиште. Голем дел од долината е мочурлив.

Главните притоки се Катгасан и Умајан.

Географски, сливот на Агусан е поделен на три подбасени, топографски: горен, среден и долен.

Наводи
------

1. ↑  Kundel, Jim (2007-06-07). „Water profile of Philippines". Encyclopedia of Earth. Посетено на 2008-09-30. Занемарен непознатиот параметар `|dead-url=` (help)
2. ↑  „Technical Assistance To The Republic of the Philippines For A Master Plan For the Agusan River Basin" (PDF). Asian Development Bank. December 2004. Архивирано од изворникот (PDF) на 2006-09-21. Посетено на 2008-08-09. Занемарен непознатиот параметар `|dead-url=` (help)
**Македонските Црногорци** се уставно признато малцинство во Македонија. Според пописот од 2002ра година на територијата на Македонија живеат околу 2,003 Црногорци или околу 0.1% од вкупното население во државата. Од социјална гледна точка, во 2006 Црногорците формираа своја заедница, додека од културна секоја година Црногорците го прославуваат 21ви Мај - Денот на независноста на Црна Гора. Целта на оваа заедница е приближување на црногорските традиции воедно и застапување на интересите на Црногорците и нивното пријателство со македонскиот народ. Прв претседател на ова здружение е Мирољуб Орландиќ, додека потпретседатели се Медо Балиќ и Милорад Милановиќ.

Историја
--------

Црногорците се доселени на територијата на Република Македонија. Првите населувања на Црногорците од Црна Гора се забележуваат за време на Турското ропство.

Според пописот во Република Македонија од 1948 година, имало 2,348 Црногорци или 0.2 од вкупното население во Македонија. Пописот во 1953 забележува повеќе Црногорци, вкупно 2,526 се изјасниле дека се Црногорци. Во следните години бројот на Црногорци се зголемува сè до најголемиот број на Црногорци да биде забележан во 1981 година каде имало 3,940 Црногорци.

Најмногу Црногорци има во Скопје, Битола, Охрид и Куманово.

По вероисповед, Македонските Црногорци се православни христијани.

Познати Македонски Црногорци
----------------------------

* Мирко Вујисиќ - македонски академски сликар
* Мирољуб Орландиќ - претседател на здружението на Црногорци во Македонија

Наводи
------

1. ↑  „Попис на населението во Македонија од 2002 година". Архивирано од изворникот на 2004-06-21. Посетено на 2011-04-21.
2. ↑  Црногорците во Македонија формираа заедница

Поврзано
--------

* Македонија
* Црногорци
* Демографија на Македонија

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Македонија Народи во Македонија |
| --- |
|  |
| **Македонци** (1,297,981) |
|  |
| Признаени малцинства | 
* Албанци (509,083)
* Бошњаци (17,018)
* Власи (9,695)
* Роми (53,879)
* Срби (35,939)
* Турци (77,959)

 | Застапеност на народите во Македонија, 2002 г.Застапеност на народите во Македонија, 2002 г. |
|  |
| Други малцинства | 
* Арапи
* Асирци
* Бугари
* Горанци ¹
* Грци
* Евреи
* Еѓипќани
* Ерменци
* Јуруци
* Каракачани
* Мегленовласи
* Торбеши ¹
* Унгарци
* Хрвати
* Црногорци
* Шопи ¹

 |
|  |
| ¹ Се сметаат за подгрупа на Македонците.
* Демографија на Македонија
 |

 |
Авенија Ван Нес
**Авенијата Ван Нес** (англиски: *Van Ness Avenue*) е сообраќајница во правец север-југ во Сан Франциско, Калифорнија, САД. Првично се викала **улица Марлет**, но била преименувана во авенија Ван Нес во чест на седмиот градоначалник на Сан Франциско, Џејмс Ван Нес.

Главниот дел на авенијата Ван Нес се протега од улицата Маркет близу Сивик Центар на север до улицата Беј покрај тврдината Мејсон. **Авенијата Јужна Ван Нес** го претставува делот на авенијата кој се протега јужно од улицата Маркет, низ населбите СОМА и Мишан и завршува на улицата Сезар Чавез. Јужниот дел до 1932 година бил продолжение на улицата Хауард.

Делот меѓу Централниот автопат кај раскрсницата на Јужна Ван Нес, Хауард и 13тата улица до улицата Ломбард на север е дел од американската магистрала 101. На оваа улица се наоѓаат многу значајни градби, вклучувајќи ги и Градската палата на Сан Франциско, Војната меморијална оперска зграда и Симфониската сала „Луиза М. Дејвис".

Наводи
------

1. ↑  „Early San Francisco Street Names - 1846-1849". *www.sfmuseum.org*. Посетено на 2020-06-09.
2. ↑  „LIFE IN THE MISSION by Frank R. Quinn - FoundSF". *www.foundsf.org*. Посетено на 2020-06-09.
3. ↑  „Van Ness Ave". *Van Ness Ave* (англиски). Посетено на 2020-06-09.
**Гриз** е производ кој се добива со мелење на пченица од средниот дел на зрното. Го карактеризираат со благо жолта боја, изедначена гранулација и голема моќ на впивање. Производот е природен, без додатоци на адитиви и конзерванси. Се користи за исхрана на деца и возрасни. Пченичниот гриз се употребува како основа или додаток на солени и слатки јадења. Пченичниот гриз е еден од најдобрите извори на белковини, богат со есенцијални минарали и витамини, како и прехранбени влакна, а нивото на масти е многу ниско.

При мелењето на брашното, ваљаците се прилагодени така што просторот меѓу нив е малку потесен од самото зрно. Во текот на просејувањето, скробот се одделува и така настанува гризот. Гризот потоа се меле во брашно.

Гризот од тврда пченица има жолта боја. Тој е обично основа за производство на јадења како на пример кускус. Ако брашното било направено од помека пченица (Triticum aestivum, Triticum spelta) тогаш има бела боја. Во тој случај правилниот збор е брашно, а не гриз.

Во Германија, Австрија, во панонските и балканските земји гризот често се меша со јајца како додаток на супите и чорбите, а може и да биде подготвен со вода или млеко па засладен и евентуално прелиен со чоколадо. Така подготвен се служи како појадок.

Кога е зготвен, гризот се претвора во мека каша. Како таков, популарен е во северозападна Европа и Северна Америка како десерт, каде што се приготвува со млеко и шеќер, под името гриз-пудинг, послужен со мармалад. Во Шведска, Естонија, Финска, Литванија, Летонија, Полска и Русија се јаде како каша за појадок, понекогаш помешана со суво грозје и послужена со млеко. На Блискиот Исток од гриз се прават десерти.

Во јужна Индија, се користи гризот меѓу другото за поховање на риби. Од гризот се прави и десерт наречен алва, направен од препечен гриз со шеќер и други состојќи.

Во некои култури гризот се послужува на закоп.

Освен пченица, гризот може да е и направен од ориз.

Наводи
------

1. 1 2  Pirinčani i pšenični griz - Flory Архивирано на 10 февруари 2015 г. Proizvodi :: Flory
**Тујух рупа батик** (индонезиски: ***Batik tujuh rupa***) — еден од индонезиските батик мотиви со потекло од Пекалонган, Централна Јава. Овој мотив бил многу густ со природни нијанси. Општо земено, тујух рупа батик прикажува животински или растителни мотиви. Мотивите се преземени од различни мешавини на локалната култура и кинеската етничка припадност. Бидејќи Пекалонган во минатото бил транзитен пункт за трговци од разни земји, така, токму оваа мешавина на култури го правела пекалонганскиот батик уникатен за природата.

Историја и тип
--------------

Тујух рупа батик е многу богат со боја, опишувајќи ги карактеристиките на животот на крајбрежната заедница кои лесно се прилагодувале на надворешните културни влијанија, а исто така биле способни да се прилагодат на влијанието на внатрешниот батик. Занаетчиите поставиле кинески керамички орнаменти како манифестација на предците културни врски кои во нивните слики имале елоквентност и нежност. Различни украсни растенија биле главни мотиви, а нашироко се наоѓале во кинеските керамички слики, комбинирани со разни животни како врапчиња, пауни, змејови и пеперутки.

Значењето и филозофијата на тујух рупа батик
--------------------------------------------

Тујух рупа батик ги опишувал и животите на јаванските крајбрежни луѓе кои лесно се прилагодувале на странските култури. Тоа го прави овој батик уникатен, интересен и карактеристичен белег на Пекалонган. Различни батик мотиви создадени во различни региони станале симбол на различноста и мудроста на индонезиската култура. Батик не само што бил убав за гледање, туку имал длабоко значење во секој мотив.

Наводи
------

1. ↑  „10 Motif Batik Paling Populer di Indonesia", *lendah.kulonprogokab*
2. ↑  „Jejak Akulturasi Budaya, Pesona Batik Pekalongan Motif Tujuh Rupa", *tagar*, 23 December 2017
3. ↑  „Mengenal 5 Motif Batik Pekalongan beserta Filosofi dan Maknanya", *kumparan*
4. ↑  „7 Jenis Batik di Indonesia Lengkap dengan Filosofi Motif, Unik dan Penuh Makna", *merdeka*, 13 May 2020, Архивирано од изворникот на 2022-02-05, Посетено на 2023-09-23
**Ѓобекли Тепе** (турски: *Göbekli Tepe, Göbeklitepe*) — археолошко наоѓалиште што датира од докерамискиот неолит А, а веројатно дури и од времето на епипалеолитот, кој се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Шанлаурфа и на 2,5 километри од селото Оренџик. Возвишението е во суштина тел, високо 15 м, околу 300 м во пречник, кој се наоѓа на приближно 760 м надморска височина. Тоа е најдревното мегалитско археолошко наоѓалиште во светот. Неговата старост е најмалку 12.000 години. Датирана е во IX илјадалетие п.н.е. Објектот има кружен облик (концентрични кругови, чиј број достигнува 20) со релјефи од стели во облик на Т што претставуваат различни животни. Комплексот бил покриен со ситен грагор и други фрагменти во VIII илјадалетие п.н.е. Археолошките наоди од Ѓобекли Тепе и Невала Чори ги револуционизираат поимите за раниот неолит во Блискиот Исток.

Ѓобекли Тепе им е познат на археолозите уште од раните 1960-ти, но никој не го погодил неговото вистинско значење. Местото под ридот требало да биде византиски гробишта. Дури откако еден местен овчар ископал една од колоните во 1994 година и открил релјеф на чудно животно, започнале ископувањата организирани од Германскиот археолошки институт во соработка со музејот Шанлаурфа. Веднаш по првите ископувања станало јасно дека станува збор за објект што датира од камено време. Само 5 % од целиот комплекс е ископан. Во 2018 година, Ѓобекли Тепе бил вклучен во списокот на Светското културно наследство на УНЕСКО. Неговиот истражувач, германскиот археолог Клаус Шмит, претполага дека Ѓобекли Тепе е древна култна градба. Неговата изградба започнала уште во мезолитот, а неговата употреба продолжила најмалку неколку илјадалетија. По крајот на VIII илјадалетие п.н.е. објектот бил закопан и напуштен.

Наводи
------

1. ↑  Sandra Scham, *The World's First Temple*, Nov./Dec. 2008, Vol. 61 Iss. 6, с. 23
2. ↑  „Deutsches Archäoligisches Institut". Архивирано од изворникот на 2012-02-19. Посетено на 2023-02-24.
3. 1 2  Curry, Andrew (November 2008). „Göbekli Tepe: The World's First Temple?". Smithsonian Institution.
4. ↑  Centre, UNESCO World Heritage. „Göbekli Tepe". *whc.unesco.org* (англиски). Посетено на 2018-07-01.

Надворешни врски
----------------

* Ѓобекли Тепе, УНЕСКО

* Ѓобекли Тепе на Ризницата ?
За мексиканскиот пијалок, видете Чампурадо.

Филипинска чоколадна кашаПредлошка:SHORTDESC:Филипинска чоколадна каша

**Чампорадо** или **цампурадо** (од шпански: *champurrado*) ― слатка чоколадна оризова каша во филипинската кујна.

Состојки
--------

Традиционално се прави со варење леплив ориз со таблеа (традиционални таблички од чисто мелени печени зрна какао). Може да се служи топло или ладно, обично за појадок или лесен оброк, со млеко (или кокосово млеко) и шеќер по вкус. Обично се јаде како што е, но вообичаеното спарување е со солена сушена риба (даинг или тујо).

Тинугонг е варијанта на чампорадо во регионите на Филипините каде што се зборува висајански. Најчесто се прави со варење леплив ориз со шеќер наместо табела. Некогаш во него се додаваат кафе или млеко.

Историја
--------

Неговата историја може да се следи од шпанскиот колонијален период на територијата на денешните Филипини. За време на галеонската трговија меѓу териториите на денешните Мексико и Филипините, мексиканските трговци го донеле знаењето за правење чампурадо на Филипините (на враќање, тие ја вовеле тубата (палмово вино) во Мексико). Со текот на годините, рецептот бил менуван; Филипинците на крајот нашле начини да го направат мексиканскиот чампурадо како филипински чампорадо со замена на масата со леплив ориз.

Поврзано
--------

* Список на каши
* Цоколате
* Чоколадна индустрија во Филипините

Наводи
------

1. 1 2  Almario, Virgilio, et al. 2010. *UP Diksiyonaryong Filipino*, 2. издание. Anvil Publishing: Pasig.
2. ↑  Rose Catherine S. Tejano (16 декември 2012). „Sikwate Stories". *The Bohol Chronicle* (344). Архивирано од изворникот на 13 август 2016. Посетено на 15 јануари 2022.
3. ↑  „Bisaya English Translation of "tinughong"". *Cebuano Dictionary*. Sandayong.com. Архивирано од изворникот на 14 септември 2016. Посетено на 15 јануари 2022.
4. ↑  „Mexico Champorado". 31 јануари 2011. Посетено на 15 јануари 2022.
**Калодонт** или **каладонт** — јужнословенска зборовна игра, популарна во Македонија, Хрватска, Црна Гора, Србија, Словенија и Босна и Херцеговина, во која играчите за редоследно кажуваат зборови, така што секој почнува со последните две букви од претходниот збор.

Играта се игра според различни правила; играта или завршува кога се користи *калодонт*, при што лицето вели дека е победник или *калодонт* е единствениот повторлив збор што може да се користи за да се елиминира претходниот играч. Освен *калодонт*, употребените зборови не можат да се повторуваат и целта на играта е да ги принуди другите играчи да користат зборови што завршуваат на *ка*.

Името на играта потекнува од некогаш популарниот австриски бренд за забна паста Калодонт кој станал синоним за забна паста во регионот на поранешна Југославија и вообичаен збор за неа. Тој е победничкиот збор бидејќи во јужнословенските јазици нема зборови што почнуваат со *нт*.

Правила
-------

Еден од играчите започнува со кажување збор. Потоа, секој следен играч во низа (обично во насока на стрелките на часовникот или спротивно од стрелките на часовникот) мора да излезе со збор што започнува со последните две букви од претходниот збор. Зборот мора да има најмалку четири букви, мора да биде во неговата стандардна форма (*т.е.* инфинитив за глаголи, нечленувана за именките итн.) не смее да биде измислен или лична именка и ниту еден претходен збор не смее да се повторува. Кога еден од играчите не може да смисли прифатлив збор, тој ја губи играта. Победникот е играчот кој го поставил зборот со тешкиот крај; тој може да го започне следниот круг. Ако играчот каже збор што завршува со *-ка*, победникот е првиот играч што ќе каже *каладонт*.

Поврзано
--------

* Зборовна игра
* Зборовна верига

Наводи
------

1. 1 2 3  Josipović, Ivana (10 July 2015). „Gdje su nestale igre našeg djetinjstva?". *Narod.hr* (хрватски). Zagreb. Посетено на 25 May 2017.
2. ↑  „Ne zaboravimo stare igre za djecu!". *RTL.hr* (хрватски). 14 мај 2015. Посетено на 25 мај 2017.
3. ↑  „Igre iz detinjstva". *Odmor sa decom* (српски). 4 September 2015. Посетено на 25 мај 2017.
**Вардарски светилник** (грчки: *Φάρος Αξιού*) — светилник во речната делта на Вардар на западниот брег на Солунскиот Залив. Се наоѓа јужно од селата Кулакија и Јунчии во општината Делта, Солунско.

Светилникот се наоѓа островчето Кавура (Афродити) во Делтата на Вардар, кое во летната сезона станува полуостров. Изграден е во 1960 г. Кулата е висока 8 м, а жаришната рамнина е на висина од 9 м. Трепка двапати на секои 12 секунди бело, црвено или зелено, во зависност од правецот од кој се гледа. Бидејќи подрачјето често е магливо, има и радиофар.

Вадарскиот светичник ја бележи најтесната точка на Солунскиот Залив меѓу ’ртовите Вардар и Голем Карабурун. Сè до почетокот на 1990-тите во светилникот живееле светилничари со нивните семејства, бидејќи дотогашната технологија барала човечко присуство. Потоа светилникот е автоматизиран, па затоа редовнотоп присуство на светилничар станало излишно. Поради тоа, патот до него престанал да се одржува и денес се пристапува само со пловило.

Во заливот има уште два светилника — Солунскиот највнатре и Карабурунскиот на источниот брег.

Наводи
------

1. 1 2 3  Wire, Elinor, Dolores Reyes-Pergioudakis (2010). *The Lighthouses of Greece*. Sarasota, Florida: Pineapple Press. стр. 25. ISBN 978-1561644605.
2. ↑  „Lighthouses of Northern Greece". The University of North Carolina at Chapel Hill. Архивирано од изворникот 2007-02-23. Посетено на 15 мај 2020.
3. ↑  „Lighthouse Aksios". faroi.com. Архивирано од изворникот на 2014-05-18. Посетено на 15 мај 2020.
4. ↑  „Πολιτιστικά μνημεία". Εθνικό Πάρκο. Посетено на 22 октомври 2022.
**Севернопохорски-ремшички дијалект** (словенечки: *severnopohorsko-remšniško narečje*) ― словенечки дијалект во групата на корушки дијалекти. Зборуван е источно од межичкиот дијалект од двете страни на реката Драва, проширувајќи се на запад кон исток од Дравоград и на исток западно од Фала и западно од Селница покрај Драва. Се протега и на север преку австриската граница кај Собот и северно од граничниот премин Радље покрај Драва. Главните населби во областа на дијалектот се Мута, Вузеница, Радље покрај Драва, Вухред, Рибница на Похорје, Ловренц на Похорје и Фала.

Фонолошки и морфолошки одлики
-----------------------------

На севернопохорскиот-ремшнички дијалект му недостига тесен нагласок и долго *a* > *ɔ*. Дијалектите ги содржат збиените облици *tl/dl* (понекогаш > *kl/gl*). Скратените именки во голема мера станале женски род, а придавската наставка *-ok* често е *-ek*.

Наводи
------

1. ↑  Smole, Vera. 1998. "Slovenska narečja." *Enciklopedija Slovenije* том 12, стр. 1–5. Ljubljana: Mladinska knjiga, p. 2.
2. 1 2  Toporišič, Jože. 1992. *Enciklopedija slovenskega jezika*. Ljubljana: Cankarjeva založba, стр. 53.
3. ↑  „Karta slovenskih narečij z večjimi naselji" (PDF). *Fran.si*. Inštitut za slovenski jezik Frana Ramovša ZRC SAZU. Посетено на 24 ноември 2023.
**Револуционерна организација 17 ноември** (на грчки: *Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη*, *Epanastatiki Organosi dekaefta Noemvri*) (исто така познат како **17Н** или **Н17**) била марксистичко герилска урбана организација, дефинирана како терористичка организација од страна на Грција , Соединети Американски Држави и Обединетото кралство. Била формирана во 1975 година и се смета дека се распуштила во 2002 година по апсењето и судењето на голем број нејзини членови. Групата убила 23 лица  во 103 напади врз американски, британски, турски и грчки цели.

Извори
------

1. ↑  Press release, Greek Police (грчки)
2. ↑  Foreign Terrorist Organizations, The National Counterterrorism Center
3. ↑   November 17 Terrorist Organization Chronology of Attacks
**Свети Атанасиј** (грчки: *Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου*) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во градскиот центар, на раскрсницата на улиците „Егнатија" и „Сократис", југозападно од „Пресв. Богородица Неракотворна". Изградена е на местото на постар храм, уништен од пожар во 1817 г. Подигната е одново во 1818 г. според натписот над јужниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, типичн за своето вреем. Западната фасада е украсно изработена со наизменични делкани камења и тулу, додека пак северниот и јужниот ѕид се од кршен камен и дрвени греди.

Внатре, на западниот ѕид и делумно на северниот и јужниот има женска црква како галерија со облик на буквата П. До северниот ѕид има одвоена мала просторија, типична за манастирските храмови. Дрвените тавани се украсени со разни геометриски фигури. Првобитниот насликан иконостас е заменет со нов дрвен, во кој се вградени старите икони од XVI, XVIII и XIX век. През 1890-тите на храмот работел зоградот Митакос Хаѕистаматис од Кулакиската школа. Иконата „Исус Христос Велик Архијереј" (1846), потпишана „χειρ Ιω(άννη) Α. Ρ.", е дело на Јоанис Анастасиу од Литохоро.

Можно е на местото на храмот да бил солунскиот метох „Св. Атанасиј" познат од извори од XIV век. Во 1569 г. црквата со целиот нејзин имот е купена од берскиот епископ Теофан Малакис и подарена на манастирот Влатадон. Во османлиско време епархијата на „Св. Атанасиј" била една од најголемите и најбогатите во градот, и предмет на спорови помеѓу Солунската митрополија и манастирот Влатадон.

* Внатрешноста на храмот со амвонот Внатрешноста на храмот со амвонот
* Икона на светци од храмот, денес во Музејот на византиската култура Икона на светци од храмот, денес во Музејот на византиската култура

Поврзано
--------

* Солунска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3 4  „Άγιος Αθανάσιος". Thessaloniki 4 all. Архивирано од изворникот на 2022-07-21. Посетено на 5 јули 2016. Text "Your Thessaloniki" ignored (help)
2. ↑  Ευγενίδου, Δέσποινα (1982). *Μια „Συντεχνία" αγιογράφων του 19ου αιώνα από την Κολακιά* (PDF). Θεσσαλονίκη: Μακεδονικά, Τόμος ΚΒ (1982) 180-204. стр. 182. Посетено на 10 јуни 2014.
3. ↑  Δρακοπούλου, Ευγενία (2010). *Έλληνες ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1850), τόμος 3, Αβέρκιος - Ιωσήφ (Συμπληρώσεις-Διορθώσεις)*. Αθήνα: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. стр. 343. ISBN 978-960-7916-94-5. Архивирано од изворникот на 2021-10-29.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Атанасиј" - Солун на Ризницата ?
**Ташко Ширилов** (20 август 1938

 во Горничево — 30 јуни 2019

 во Скопје) — македонски раскажувач, романсиер, книжевен критичар, поет и преведувач од француски јазик.

Животопис
---------

Ташко Ширилов е роден на 20 август 1938 година во леринското село Горничево, Егејска Македонија. Се иселува во Македонија како дете-бегалец од Грчката граѓанска војна (1946–1949). Завршил Филолошки факултет (француски јазик и книжевност) во Скопје.

Работел како новинар во весникот „Вечер", а потоа и во Друштвото на литературни преведувачи на Македонија, каде го издава списанието „Огледало", познато како списание на бескомпромисни критики кон некои современи македонски автори.

Бил претседател на Сојузот на книжевните преведувачи на Југославија.

Со Паскал Гилевски го покренал и го издавал независниот весник „За македонцките работи" (1971–72).

Од француски на македонски преведувал дела од Виктор Иго, Стендал, Александар Дима, Мопасан, Жил Верн, Сен-Џон Перс и други.

Творештво
---------

* Икар, поезија, 1976;
* Тимотеј и Лидија, роман, Зумпрес, 1999;
* Фразеолошки речник на македонскиот јазик, том први, Ск. 2003 (во соавторство со Тодор Димитровски);

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Шкариќ*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1653. Text "series
" ignored (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 162575140
* LCCN: no2003074745
* ISNI: 0000 0001 1733 411X
* GND: 1016388896
* SUDOC: 165856076
* BNF: cb100570226 (податоци)

 |

 |
**Ресестата дебелоглавка** (*Carcharodus flocciferus*) е пеперутка од семејството на Дебелоглавки. Пеперутката ја има и во Македонија.

Распространетост
----------------

Планинските видови се наоѓаат во Шпанија, Франција, Италија и Балканот. Исто така, пеперутката се наоѓа во Мала Азија, Близик Исток и Мароко. Видот ги населува сончевите предели на покрај шумите и тревести површини.

Опис
----

Пеперутката има распон на крилја од 32 до 35 мм. Основата боја на крилјата е сиво-кафеава, со темнокафеави обележја. Долната страна на крилјата е посветла. Антените имаат црни точки на вровот. Женките немаат влакна, но боите се исти со мажјаците. Јајцата се кафеави. Гасениците се сиви со црни глави. Куклата е синкаста.

Биологија
---------

Возрасните единки летаат од мај до јуни или од јули до септември, во две генерации. На повисоки надморски височини има една генерација, од јуни до авгист. Јајцата се полагаат единечно на листови од растенија. Ларвите се хранат со *Stachys officinalis*, *Stachys recta*, *Stachys alpina*), *Marrubium vulgare*, *Marrubium peregrinum*, *Thymus roegneri* и *Ballota nigra*. Ларвите хибернираат на растение за време на зимата.

Наводи
------

1. ↑  „*Carcharodus floccifera* (Zeller 1847)". Fauna Europaea. 29 August 2013. Посетено на 30 January 2017.
2. 1 2 3  Rowlings, Matt. „*Carcharodus flocciferus* Tufted Marbled Skipper". Eurobutterflies. Посетено на 30 January 2017.
3. ↑  „Carcharodus floccifera (ZELLER, 1847) - Heilziest-Dickkopffalter". *Bestimmungshilfe für die in Europa nachgewiesenen Schmetterlingsarten* (германски). Lepiforum.de. Посетено на 30 January 2017.
4. ↑  Mazzei, Paolo; Morel, Daniel; Panfili, Raniero. „Carcharodus flocciferus (Zeller, 1847)". *Moths and Butterflies of Europe and North Africa*. Посетено на 30 January 2017.
5. ↑  „Carcharodus Hübner, [1819]". *Lepidoptera and some other life forms*. Посетено на 30 January 2017.

Надворешни врски
----------------

* Список на пеперутки во Македонија
* Страница за европски пеперутки
* Пеперутки, германска страница
* Пеперутки во Ерменија

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Таксонски назнаки | 
* Википодатоци: Q1471365
* BioLib: 51226
* EPPO: CRCHFL
* Fauna Europaea: 440792
* iNaturalist: 133152

 |

 |
**Класични градини во Суџоу** () - група градини во градот Суџоу, Ѓангсу, Кина, кои се запишани во списокот на светско наследство на УНЕСКО.

Опфаќајќи период од речиси илјада години, од династијата северен Сунг до доцните династии Ќинг (11-19 век), овие градини, главно изградени од учени, стандардизирале бројни клучни одлики на класичнот кинеско обликување градини со конструиран крајолик кој го подражава природниот крајолик од карпи, ридови и реки со стратешки поставени павилјони и пагоди.

Елегантната естетика и суптилноста на градините на овие учени и нивниот нежен стил и карактеристики често се имитираат од различни градини во други делови на Кина, вклучувајќи ги и разните царски градини како оние во планинското одморалиште Ченгду.  Според УНЕСКО, градините во Суџоу „го претставуваат развојот на кинеското обликување на пределни градини во текот на повеќе од две илјади години" и се „најсофистициран облик" на градинарската уметност.

Својот процут, овие пределни градини, го доживеале од средината на династијата Минг до раното време на династијата Ќинг, што резултирало со дури 200 приватни градини. Денес има 69 зачувани градини во Суџоу и сите се означени како заштитено „национално наследство". УНЕСКО, во 1997 и 2000 година, избрал осум најубави градини од Суџоу, заедно со една во блискиот древен град Тонгли, како места на светско наследство што ја претставуваат уметноста на класичните градини во стилот на Суџоу.

Познати творци на градини во Суџоу се Џанг Љанг, Џи Ченг, Ге Ѓуљанг и Чен Цунгџоу.

Сеопфатен план за следење
-------------------------

Месноста се следи според сеопфатен план за надзор и има одредби за редовно одржување и планирани проекти за одржување за сите градини. Ова е одговорност на Канцеларијата за администрација на општинскиот уред за градините во Суџоу.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Класични градини во Суџоу - светско наследство на УНЕСКО


1. ↑  „Classical Gardens". Chinavista.com. Архивирано од изворникот на 2012-08-24. Посетено на 2012-12-01.
2. ↑  Liu, Dunzhen and Joseph C. Wang (1993). *Chinese classical gardens of Suzhou*. McGraw-Hill. стр. 12.
3. ↑  „World Heritage List (Suzhou)". UNESCO Advisory Body Evaluation. 1996-07-26. Наводот journal бара `|journal=` (help)
4. ↑  „Flowing Serenity - The Chinese Garden". Emel magazine Issue 73 October 2010.
5. ↑  „UNESCO World Heritage Centre". Whc.unesco.org. Посетено на 2012-12-01.
Местоположба на Џјиангсу во Кина
**Џјиангсу** (кинески: *江苏*) е покраина на Народна Република Кина сместена на брегот на Жолтото Море; нејзината територија го опфаќа и долниот тек на реката Јангце. Џјиангсу е една од најважните покраини во Кина, која зазема врвни положби во економскиот развој, земјоделското и индустриското производство, како и во животниот стандард на населението. Територијата на Џјиангсу одамна е дел од кинеската држава, а тука се наоѓаат некои од најстарите градови во земјата. Административниот центар на покраината, градот Нанџјинг, станал главен град на Кина неколку пати низ историјата. Според пописот од 2020 г. Џјиангсу има население од 84,748 милиони луѓе.

Наводи
------

1. ↑  „Communiqué of the Seventh National Population Census (No. 3)" (англиски). National Bureau of Statistics of China.
2. ↑  赵婷婷. „Top 10 regions with highest GDP in China[2]- Chinadaily.com.cn". *ChinaDaily.com.cn*. Архивирано од изворникот 28 October 2016. Посетено на 22 January 2017.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Џјиангсу" на Ризницата ? |

* Complete Map of the Seven Coastal Provinces
Во теоретската физика, **скоро-екстремна црна дупка** е црна дупка чија маса е блиску до минималната можна што може да биде компатибилна со дадените полнежи и аголен моментум. Пресметките на својствата на скоро-екстремните црни дупки обично се вршат со помош на теоријата на пертурбации околу екстремната црна дупка, а параметарот на проширување се нарекува **неекстремност**.

Во суперсиметричните теории, скоро-екстремните црни дупки се често мали пертурбации на суперсиметричните црни дупки. Ваквите црни дупки имаат многу мала Хокингова температура и последователно испуштаат мала количина Хокингова радијација. Нивната ентропија често може да се пресмета во теоријата на струни, слично како во случајот со екстремните црни дупки, барем до првиот ред во неекстремноста.