recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Знаме на Началникот на генералштабот
**Началник на генералштабот** (анг. *Chief of the General Staff* или *CGS*) е звање на офицерскиот (професионален) преводник на Британската армија почнувајќи од 1964 г. Началникот е член на Комитетот на началници на генералштабовите како и на Армискиот одбор. Пред 1964 г. неговaтa титукла била **Началник на империјалниот генералштаб** (*Chief of the Imperial General Staff*).

Оваа титула се користела и во текот на четиригодишниот период за време на преодот на звањето од Врховен командант на силите во 1904 г. во Началник на империјалниот генералштаб во 1908 г. Во тоа време ова звање го носел генералот сер Невил Лителтон.

Моменталниот началник на генералштабот е генералот Сер Питер Вол. Во 2009 г. на оваа функција ќе го наследи генералот Сер Дејвид Ричардс.

Началник на генералштабот, 1904–1908
------------------------------------

* Генерал сер Невил Лителтон (1904–1908)

Началник на империјалниот генералштаб, 1909–1964
------------------------------------------------

Главна статија: Началник на империјалниот генералштаб

Началници на генералштабот од 1964 г.
-------------------------------------

* Генерал сер Ричард Хал 1964-1965
* Генерал сер Џејмс Каселс 1965-1968
* Генерал сер Џефри Бејкер 1968-1971
* Генерал сер Мајкл Карвер 1971-1973
* Генерал сер Питер Хант 1973-1976
* Генерал сер Роланд Гибс 1976-1979
* Генерал сер Едвид Бремал 1979-1982
* Генерал сер Џон Филфред Стениер 1982-1985
* Генерал сер Најџел Вегнал 1985-1989
* Генерал сер Џон Чепл 1989-1992
* Генерал сер Питер Инџ 1992-1994
* Генерал сер Чарлс Гатри 1994-1997
* Генерал сер Роџер Вилер 1997-2000
* Генерал сер Мајкл Вокер 2000-2003
* Генерал сер Мајк Џексон 2003-2006
* Генерал сер Ричард Данат 2006-2009
* Генерал сер Дејвид Ричардс 2009-2010
* Генерал сер Питер Вол 2010-

Поврзано
--------

* Началник на одбранбениот штаб
* Прв поморски лорд / Началник на адмиралштабот
* Началник на воздухопловниот штаб
* Началник на генералштабот

Наводи
------

1. ↑  *The Army in 1906: A Policy and a Vindication* By Hugh Oakeley Arnold-Forster, стр. 481 Bibliobazaar, 2008, ISBN 978-0559664991

Надворешни врски
----------------

* Мреж. место „Полкови" Архивирано на 28 декември 2005 г. (англиски)
**Николае Тимофти** (молдавски и романски: *Nicolae Timofti*; р. 22 декември 1948) — молдавски политичар и правник на функцијата претседател на Молдавија од 23 март 2012 г. Пред да стане претседател, стоел на чело на Врховниот мировен судски совет на Молдавија.

Детство, младост и образование
------------------------------

Тимофти е роден во семејството на Елена и Василе Тимофри во Чутулешт, Молдавска СССР, СССР, како едно од пет деца. На почетокот на 1949 г. потоа семејството се преселило во Флорешт, а истата година дедо му бил депортиран од советските власти во Амурската област, каде во 1953 г. починал. Во 1972 Тимофти дипломирал на Правниот факултет при Државениот универзитет на Молдавија.

Правни ангажмани
----------------

По дипломирањето, отслужил воен рок во траење од две години, па во 1976 г. почнал да работи како судија. Во 1990-тите бил клучен реформатор. Во 2005 г. е примен за член на Вишата судска комора, а во 2011 г. е назначен за претседавач на Врховниот мировен судски совет.

Претседателствување
-------------------

Со доаѓањето на претседателската функција ја истакнал важноста Молдавија да продолжи со евроинтеграција и нагласил дека земјата „нема друга иднина освен европска". Поранешниот в.д. претседател и сегашен претседател на парламентот Михај Гимпу се искажал дека Тимофти „...е прогресивен човек, [што] значи многу за Република Молдавија."

Личен живот
-----------

Тимофти е оженет со правничката Маргарета Тимофти и имаат три сина: Алексеј (р. 1977) — правник во Светската банка во Вашингтон, Нику (р. 1980) — спортски новинар во Кишнев и Стефан (р. 1989), кој е економист во Кишинев.

Наводи
------

1. ↑  UNIMEDIA (16 March 2012). „Live text de la alegerea președintelui Republicii Moldova". *Unimedia* (романски). Архивирано од изворникот на 2014-12-05. Посетено на 16 March 2012.
2. ↑  Paul Ciocoiu (16 March 2012). „Cine e Nicolae Timofti, noul președinte al Republicii Moldova?". *EVZ* (романски). Посетено на 16 March 2012.
3. ↑  „Criza din R. Moldova s-ar putea încheia vineri cu alegerea lui Nicolae Timofti la preşedinţie". *Mediafax*. 15 March 2012. Посетено на 16 March 2012.
4. ↑  „Nicolae Timofti a fost votat Presidente al R. Moldova". *Timpul*. 16 March 2012. Посетено на 21 March 2012.
5. 1 2 3 4 5  „Profile: Who Is Moldova's New President-Elect?". *Radio Free Europe*. 17 March 2012. Посетено на 21 March 2012.
6. ↑  Washington Post, Moldova elects pro-European judge Timofti as president, ending 3 years of political deadlock Архивирано на 17 март 2012 г.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Николае Тимофти" на Ризницата ? |

* Новости за Николае Тимофти Архивирано на 8 јануари 2014 г. (англиски)
* Николае Тимофти на Твитер

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Претседатели на Молдавија |
| --- |
|  |
| 
* Мирча Снегур
* Петар Лучински
* Владимир Воронин
* Михај Гимпу (вршител)
* Влад Филат (вршител)
* Маријан Лупу (вршител)
* Николае Тимофти

 | Претседателски стандард на Молдавија |

 |
**Нашиот клас** – драма на полскиот писател Тадеуш Слобоѓанек од 2009 година.

Содржина
--------

Дејството на драмата започнува во Полска, во 1925 година. Во едно мало место, во училиштето заедно учат децата Евреи и Полјаци, кои ги делат истите желби, грижи и потреби: еден сака да биде пожарникар, друг пилот, трет лекар, а едно девојче сонува да стане филмска ѕвезда. Минуваат години и во земјата се јавува национализмот, така што Полјаците започнуваат да се одвојуваат од Евреите. Подоцна, со германската окупација на Полска започнува погромот на Евреите, кои ги силуваат, убиваат и мачат, а најпосле ги убиваат на градскиот плоштад и ги палат живи во еден амбар. Притоа, во злоделата против Евреите учествуваат и некои од Полјаците, поранешните соученици, а подоцна, целиот град мирно го гледа масовното уништување на Евреите. Само неколку од учениците-Евреи успеваат да преживеат, но по завршувањето на Втората светска војна не престанува насилството против Евреите, сега поттикнато од новата, комунистичка власт. Истоврменео, бавно започнува процесот на преиспитување на совеста на Полјаците, иако некои (како католичкиот свештеник) сè уште настојуваат да побегнат од направениот грев.

Осврт кон делото
----------------

Драмата „Нашиот клас" е заснована врз вистински настан што се случил во јуни 1941 година, во местото Једвабне, во Полска, кога се случил погром во кој биле убиени меѓу 340 и 1.600 Евреи (според полските извори и според неофицијалните проценки, соодветно). „Нашиот клас" била премиерно поставена во 2009 година, во варшавскиот „Театар на Воли", а во режија на Анджеј Списак. Следната година, таа била номинирана за престижната полска награда „Нике", а „Европската театарска конвенција" ја вброила меѓу најдобрите современи европски драмски текстови напишани во 2009 и 2010 година.

Во 2016 година, драмата „Нашиот клас" била поставена на младинската сцена на Театарот за деца и младинци во Скопје, во режија на Владимир Милчин кој, заедно со Ема Маркоска Милчин, го направил и преводот на македонски јазик, а покрај тоа го направил и изборот на музиката. Сценографијата била дело на Крсте Џидров, Марјан Нечак компинирал две песни за претставата, костимографи биле Љубица Велкова и Керим Етем, а улогите ги играле: Наташа Петровиќ, Симона Спировска, Емра Куртишова, Драган Довлев, Владимир Лазовски, Предраг Павловски, Мики Анчевски, Мартин Јорданоски, Бојан Кирковски и Ненад Митевски.

Наводи
------

1. 1 2  Тадеуш Слобоѓанек, „Нашиот клас". Скопје: Н.У. Театар за деца и младинци – Скопје, Младинска сцена.
Мала работна соба
**Работна соба** е соба во еден дом која се користи за учење, канцелариски работи, работење на компјутер или пак за читање. Во минатото работната соба во една куќа била резервирана за приватна канцеларија или читална на таткото како глава на семејството, но денес работните соби се користат или за раководење со домашен бизнис или пак е пристапна за целото семејство.

Типичната работна соба има работна маса (биро), столче, компјутер и полици за книги. Честопати како канцеларија се користи вишок спална соба, но многу современи домови имаат соба предвидена за таа намена. Ваквите соби обично се згодно сместени на приземниот кат.

Работната соба се развила од кабинетот од времето на ренесансата, па наваму.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4131281-8
* NDL: 00572279

 |

 |
Портрет на Николас Чумаченко
**Николас Чумаченко** или **Чумаченко** (27 март 1944 - 12 декември 2020 година) бил солист на виолина, професор и директор на камерниот оркестар на Кралицата Софија, роден бил во Полска. Во 1999 година ја добил наградата за диплома за заслуги на Конекс, како еден од најдобрите изведувачи на инструменти со лак во таа деценија во Аргентина.

Биографија
----------

Чумаченко бил роден во Краков, во Полска окупирана од нацистите, од родители Украинци кои ја напуштиле Полска на крајот на Втората светска војна. Тој пораснал и го започнал својот музички тренинг во Аргентина. Чумаченко ја напуштил Аргентина за да се запише на студии во Соединетите Држави на музичкото училиште Торнтон на Универзитетот во Јужна Калифорнија со Јаша Хајфец и подоцна во Институтот Кертис во Филаделфија со Ефрем Зимбалист и освоил многу награди на меѓународниот натпревар Чајковски и музичкиот натпревар на Кралицата Елизабета .

Чумаченко се појавил како солист со многу оркестри под диригентство на уметници како Зубин Мехта, Волфганг Савалиш, Питер Маг и Рудолф Кемпе .

Чумаченко бил првата виолина на квартетот во Цирих, професор по виолина на Hochschule für Musik Freiburg и служел како водач и музички директор на камерниот оркестар на Кралицата Софија во Мадрид .

**Ана** (сестра), **Николас** и **Ерик** (син) **Чумаченко** во Вирцбург, 14 февруари 2018 година. Фотографија на Тамара Хегедус.
Починал во Шалштат, Германија.

Семејство
---------

Неговата сестра Ана Чумаченко (родена 1945 г.) е професорка по виолина на Театарот за музика во Минхен. Неговиот син Ерик Чумаченко (роден 1964 година) бил класичен пијанист и имал наставничка позиција на Универзитетот Моцартеум во Салцбург .

Наводи
------

1. 1 2  „Nicolás Chumachenco - Concertino Director". Festival Internacional de Música "Ciudad de Ayamonte". Архивирано од изворникот на 26 July 2011. Посетено на 4 August 2009.
2. ↑  Juan Antonio Torres Planells. „Nicolas Chumachenco, violin". Grijalvo. Посетено на 4 August 2009.
3. ↑  „Nicolas Chumachenco biography". Naxos. Архивирано од изворникот на 2010-01-12. Посетено на 4 August 2009.
4. ↑  „Eric Chumachenco". Mozarteum Salzburg. Архивирано од изворникот на 2020-09-25. Посетено на 10 June 2017.
**Нова џамија** — џамија во долнореканското село Ростуше. Џамијата е сместена во средишниот дел од селото, на околу стотина метри од сретселото.

Архитектура
-----------

Градбата на џамијата има квадратна основа и е покриена со лимен кров со купола во среднишниот дел. Ѕидовите на џамијата содржат повеќе издолжени ланцетни прозорци, а аглите на ѕидовите се заоблени. Џамијата е бојадисана во светложолта боја со неколку истакнати столбчести делови кои се со светлокафеава боја. Минарето е обоено во бела боја, а се одликува со тоа што шерефето е покриено со покривна конструкција.

Поврзано
--------

* Стара џамија
* Ростуше
* Дебарско муфтиство

Надворешни врски
----------------

* Нова џамија (Ростуше) на Ризницата ?
**Нишан** – македонска книга, роман напишани од Блаже Миневски. Книгата е издадена во 2007 година од издавачкото претпријатие Макавеј и е прогласена за роман на годината, 2007.

Содржина
--------

„Нишан" од Блаже Миневски е „фасцинантен роман создаден на еден мал јазик" во кој на маестрален начин е раскажана „голема, возбудлива приказна за животот и смртта, за смислата и бесмислата на војувањето, за љубовта и омразата, за победата како пораз и за поразот како победа"Приказната е раскажана „сигурно и убедливо, со разоткривање на бројните противречности, предрасуди и страдања пред кои е исправено човештвото", а истовремено „спонтано и вешто се наметнуваат и прашањата за односот меѓу реалното и иреалното, за природната и создадената ствраност, за големата лага на фикцијата, но и за фиктивноста на глобалната вистина". Во секундата додека куршумите во ист миг летаат кон едниот и кон другиот брег, всушност над реката што го дели просторот на двете спротивставени религии на двата главни лика, се создава еден „сложен мозаик од измислени и реални истории, херои и настани фрлени во виорот на бесмислени конфликти и опасни страсти".

Освен на кинески јазик, романот „Нишан", добитник на наградите „Роман на годината", „Стале Попов" и „13 Ноември", досега е објавен и на англиски, италијански, полски, српски, ерменски, бугарски, словенечки и арапски јазик, а наскоро ќе се појави и на [[унгарски, шпански и романски јазик.

„Нишан" е прв македонски роман објавен во Ерменија, а за него меѓудругото се вели дека влегува во категоријата на ’романсиерски чуда’, дело кое, и покрај сета своја сложеност и несомнена длабочина, освојува веднаш, како магија.

Освен на ерменски јазик, романот „Нишан" досега е објавен и на српски јазик во Белград, а до средината на следната година ќе би објавен и на арапски во Каиро, на кинески во Шангај, на италијански во Милано, на бугарски во Софија и на словенечки јазик во издавачката куќа „Цанкарјева заложба/ Младинска книга" во Љубљана..

Наводи
------

1. ↑  Романот „Нишан" на Блаже Миневски
2. ↑  Романот „Нишан" од Блаже Миневски на врвот на бестселер-листата во Ерменија[*мртва врска*]
**Нарач** (белоруски: *Нарач*; руски: *На́рочь*; полски: *Narocz*; литвански: *Narutis*) — езеро во северозападниот дел на Белорусија, во Минската област. Езерото е сместено во сливот на реката Вилија. Претставува најголемо езеро во Белорусија (во периодот 1921-1939 било најголемо езеро во Полска).

Нарач е дел од „езерската група Нарач" (други езера се Мјастра, Баторин, Бледнае). Било создадено пред околу 11 илјади години по леденото доба плеистоцен. Има површина од 79,6 км2, најголемата должина изнесува 12,8 км, максималната длабочина 24,8 метри, а просечната длабочина изнесува 8,9 метри, со волумен од 710 милиони кубни метри. Езерото е опкружено со борова шума. Истоимената река истекува од него.

Нарач има 22 вида на риби, а брегот и островчињата во него се посетувани од различни птици, како што се црвеноклун лебед, орел-рибар и мал нуркач.

Историја
--------

Луѓето се населиле околу езерото пред околу 10 илјади години. Јазичарите мислат дека името веројатно потекнува од индоевропскиот корен „нар-" кој се наоѓа во имиња на водни површини. Археолозите откопале многу погребни тумби на Балтите и Словените, кои живееле околу Нарач.

Од средниот век, мештаните главно живееле од рибарство и земјоделство. Во XIX век, најдоходовна работа било ловењето на ракчиња. Во XX век, јагулата станала најловена риба.

Во текот на Првата светска војна, околината на езерото била средишна точка на Битката (март-април 1916 г.), неуспешна операција на руските сили против германската војска.

Во 1919 година, германскиот композитор Зигфрид Вагнер направил музика за поемата на Гинтер Холштајн (1892-1931) за воената битка, наречена „Ноќ на Нароч" (*Nacht am Narocz*).

Во 1930-тите години, рибарите на Нарач се побуниле против полските власти за нивното право за рибарење на езерото.

Од 1950-тите години, езерото претставува популарно одморалиште и туристичко одредиште, главно посетувано во истоимениот град. Пионерски камп од национално значење „Зубрионок" се наоѓал покрај езерото. По распадот на Советскиот Сојуз, кампот бил претворен во детски камп „Зубранија" и денес претставува најважен детски камп во Белорусија.

Во 1999 година, владата на Белорусија го создала Национален парк Нарачански.

Поврзано
--------

* Битка кај езерото Нарач

Наводи
------

1. ↑  „Main characteristics of the largest lakes. Main Geographic Characteristics of the Republic of Belarus". *Land of Ancestors*. 2012. Посетено на 30 август 2013.
2. ↑  E.M. Pospelov, *Geograficheskie nazvaniya mira* (Moscow: Russkie slovari, 1998), p. 283.

Надворешни врски
----------------

* Нарач (езеро) на Ризницата ?

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со географијата на Белорусија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Ништи во рамки
**Ништи** или **ништелки** — тенки, метални или памучни жици со отвор - окце во средината, низ кој се поминува нишка од основата за време на ткаењето. Ништите се спакувани во рамки за разбој и во рамката можат да се поместуваат лево-десно и обратно. Секоја рамка со своите ништи контролира еден дел од нишките на основата. Рамките на ништите се подигаат и спуштаат со системот за подигнување. Кога рамката е подигната, се дигаат и нејзините ништи, а со нив и нишките на основата воведени низ соодветните окца.

Можностите за избор на преплети за мустрирање ткаенини на разбојот се толку поголеми колку што е поголем бројот на рамки со ништи. Со нивното различно подигање, можно е да се направат различни варијанти на преплетот на јатокот со основата.

Наводи
------

1. ↑  „ништи" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „ништи" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „ништелка" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „ништелка" — Дигитален речник на македонскиот јазик
5. ↑  Ručno tkanje (prevod i obrada Margareta Legaš) - Mladost Zagreb. 1977.  978-0-85685-233-6. стр. 112, 135.
6. ↑  Миланка Николић, Стручна књига Београд ИД – 743621244160 pp. 79.
Поли (ја игра Питерс) и Реј Катлер (го игра Шоволтер)Поли (ја игра Питерс) и Реј Катлер (го игра Шоволтер)
**„Нијагара"** (англиски: *Niagara*) — американски филм од 1953 година, во режија на Хенри Хатавеј, по сценариото на Чарлс Брекет (Charles Brackett), Волтер Рејш (Walter Reisch) и Ричард Л. Брин (Richard L. Breen). Главните улоги ги играат: Џозеф Котен (Joseph Cotten), Џин Питерс (Jean Peters), Мерилин Монро (Marilyn Monroe), Макс Шоволтер (Max Showalter), Денис О'Ди (Denis O'Dea), Ричард Алан (Richard Allan) и Дон Вилсон (Don Wilson). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар" во три категории.

Синопсис
--------

Поли (ја игра Питерс) и Реј Катлер (го игра Шоволтер) одат на меден месец на Нијагарините Водопади. Таму ги запознаваат Роуз (ја игра Монро) и Џорџ Лумис (го игра Котен). Џорџ е љубоморен на Роуз, а таа пак има љубовник и со него се договара да го убијат Џорџ. Набргу, таа го пријавува во полицијата исчезнувањето на Џорџ, а кога треба да го потврди идентитетот на жртвата, таа со ужас констатира дека убиениот е нејзиниот љубовник. Роуз ја губи свеста по што е хоспитализирана. Во меѓувреме, Поли и Реј се сместуваат во куќичката која претходно била изнајмена од Џорџ и Роуз. Кога Џорџ влегува во куќарката, Поли сфаќа дека тој е жив, но Реј не ѝ верува. Набргу, Џорџ ја пресретнува Поли при разгледот на водопадите и ѝ објаснува дека убиството го извршил во самоодбрана. Роуз бега од болницата и се обидува да замине во Чикаго, но не може да ја оствари намерата заради полициската блокада. Тогаш, Џорџ ја убива и неа во автобуската станица. Во обидот да побегне на американската страна од заливот, тој грабнува еден мал брод во кој се наоѓа Поли. Меѓутоа, бродот нема гориво, па струјата почнува да го носи кон водопадот. Џорџ намерно го потопува бродот, ја спасува Поли, а бродот во кој се наоѓа тој паѓа низ водопадот. На крајот, полицијата ја извлекува Поли.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Niagara (1953) (пристапено на 30.4.2020)
2. ↑  HRT, Niagara, američki film (пристапено на 24.10.2021)
**Ноќ во Казабланка** (англиски: *A Night in Casablanca*) - американски филм од 1946 година, во режија на Арчи Мајо (Archie Mayo). Главните улоги ги граат: Гручо Маркс (Groucho Marx), Харпо Маркс (Harpo Marx), Чико Маркс (Chico Marx), Чарлс Дрејк (Charles Drake), Луис Колиер (Lois Collier), Сиг Руман (Sig Ruman) и Лизет Вереа (Lisette Verea).

Синопсис
--------

Дејството на филмот се одвива во Казабланка, каде последователно умираат неколку директори на еден хотел. Поранешниот француски пилот Пјер (го игра Дрејк) се сомнева дека сето тоа е поврзано со скриеното нацистичко богатство кое за време на војната тој го донел во Казабланка, а кое требало да биде пренесено во Јужна Америка. Но, полицијата не верува во неговата приказна. Во хотелот е сместен нацистот Пферман (го игра Руман), кој сака да стане директор на хотелот, со цел полесно да го изнесе богатството кое е скриено тука. Меѓутоа, еден ден, во хотелот се појавува Корнблоу (го игра Гручо Маркс), кој се претставува како новиот директор. Љубовницата на Пферман, убавата Беатрис (ја игра Вереа) се обидува да го заведе Корнблоу, со намера да биде убиен, меѓутоа нему му помагаат Расти (го игра Харпо Маркс) и Корбачио (го игра Чико Маркс). Меѓутоа, по наговор на Пферман, тие се уапсени и затворени, заедно со Пјер и со неговата свршеница (ја игра Колиер). Сепак, тие успеваат да се ослободат и влегуваат во авионот со кој нацистите сакаат да го пренесат богатството. Авионот се урива во градот, а полицијата ги апси Пферман и неговиот помошник.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, A Night in Casablanca (1946) (пристапено на 22.3.2020)
Првата страна од "Песната за Хилдебранд".
**Песната за Хилдебранд** (*Das Hildebrandslied*) е херојска песна напишана на старогорногермански алитеративен стих. Тој е еден од најраните книжевни дела на германски и раскажува за трагичната завршница на битката помеѓу син и неговиот непрепознат татко. Оваа песна е единствениот зачуван примерок на германски јазик на жанр кој би морал да биде многу важен во усната литература на германските племиња.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на книжевноста е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Proailurus lemanensis череп
**Проаилурус** (*Proailurus*) — праисториски месојад кој живеел во Европа и Азија пред околу 25 милиони години во доцниот олигоцен и миоцен. Фосили од овој вид биле пронајдени во Монголија, Германија и Шпанија. Една неодамнешна филогенеза го става овој вид како основен на мачковидните видови, кои ги вклучува мунгосите, хиените и мачките. Според други студии, овој вид бил вистинска мачка.

Проаилурус бил мало животно, само малку поголем од домашната мачка, со тежина од околу 9 килограми. Таа имала долга опашка, големи очи и остри канџи и заби и живеела на дрво.

Проаилурус најверојатно е предок на Псевделурус, кој живеел пред 20-10 милиони години.

Наводи
------

1. ↑  Paleobiology Database: Proailurus
2. ↑  Wesley-Hunt, Gina D.; Flynn, John J. (2005). „Phylogeny of the Carnivora: basal relationships among the Carnivoramorphans, and assessment of the position of 'Miacoidea' relative to Carnivora". *Journal of Systematic Palaeontology*. **3** (3): 1–28. doi:10.1111/j.1096-3642.2005.00194.x.
3. ↑  Rothwell, Tom (2003). „Phylogenetic Systematics of North American *Pseudaelurus* (Carnivora: Felidae)". *American Museum Novitates*. **2403**: 1–64. doi:10.1206/0003-0082(2003)403<0001:PSONAP>2.0.CO;2.
4. ↑  Turner, Alan (1997). *The Big Cats and their fossil relatives*. New York: Columbia University Press. стр. 25. ISBN 0-231-10228-3.
**Минхнер фрајхајт**, понекогаш се среќава и само како **Фрајхајт** — германска музичка група која до 2007 година има издадено седумнаесет албуми, од кои шест златни, со повеќе од пет милиони продадени примероци во Европа. Тие името го добиле по плоштад во Минхен и истото во превод значи „минхенска слобода". Групата припаѓа на музичкото движење Нов германски бран.

Групата е позната по нивната песна на англиски јазик „Keeping the Dream Alive", која се искачила на 14. место на Британската табела на музички песни по нејзиното објавување во декември 1988 година. Поради нејзиното објавување во декември и богатиот оркестарски звук, „Keeping the Dream Alive" и натаму е слушана за време на Божиќ, а песната може да се најде и во многу божиќни албумски збирки.

Минхнер фрајхајт со песната „Viel zu weit" имаат настапено за Германија на Евровизија 1993 во Милстрит, каде со освоени 18 бодови имаат завршено на 18. место.

Наводи
------

1. ↑  Roberts, David (2006). *British Hit Singles & Albums* (19.. изд.). London: Guinness World Records Limited. стр. 214. ISBN 1-904994-10-5.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
**„Пркосната делта"** (српски: *Пркосна делта*) — југословенски филм од 1980 година во режија на Весна Љубиќ. Главните улоги ги играат: Иван Клеменц, Јадранка Матковиќ, Спасо Папац, Горица Поповиќ, Анте Вицан, Саша Селениќ, Боро Беговиќ.

Синопсис
--------

Во филмот се опишува состојбата во едно сиромашно мало место во Херцеговина, на делтата на Неретва, кон крајот на 18 век. Селото страда од честите поплави, како и разни војски кои минуваат низ него. Една жена е убедена дека проблемот со поплавите може да се реши со пробивање тунел низ кој вишокот на водата би се пренесувал во морето. Додека војските минуваат низ местото, традицијата полека изумира...

Наводи
------

1. ↑  РТС, Пркосна делта (пристапено на 26.1.2022)
**Ноќ на вештерките** (англиски: *Halloween*) — американски филм од 1978 година, во режија на Џон Карпентер, кој е автор и на сценариото, заедно со Дебра Хил. Главните улоги ги играат: Доналд Плизенс, Џејми Ли Кертис, Чарлс Сајферс, Вил Сандин, Ненси Киз, П. Ј. Соулс, Џон Мајкл Греам и Ник Касл. Филмот е добитник на шест награди, а порди неговото културно значење, во 2006 година бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.

Синопсис
--------

На 31 октомври 1963 година, на Ноќта на вештерките, шестгодишниот Мајкл Маерс (го игра Сандин) ја убива својата сестра со повеќе удари со нож. Потоа, тој е затворен во болница за душевни болести. На 30 октомври 1978 година, д-р Семјуел Лумис (го игра Плизенс), психијатарот кој го лекува Мајкл, пристигнува во болницата за да го одведе Мајкл на судење. Меѓутоа, Мајкл го краде автомобилот на д-р Лумис и бега во родниот град, каде најпрвин убива еден човек, а потоа, од продавницата краде бела маска и ножеви. Утредента, Мајкл (го игра Касл) ја следи студентката Лори Строуд (ја игра Куртис), а во градот пристигнува д-р Лумис во потрага по Мајкл и го известува шерифот Бракет (го игра Сајферс) за опасниот Мајкл. На почетокот, шерифот не верува во неговата приказна, но сепак заедно со докторот ја посетува некогашната куќа на Мајкл. Вечерта, Лори чува едно дете, а нејзината другарка Ани Бракет (ја игра Киз) чува едно девојче во соседната куќа. Во таа куќа доаѓа Мајкл кој ја убива Ани. Малку подоцна, тој ги убива Линда (ја игра Соулс) и нејзиното момче Боб (го игра Греам), а додека ја дави Линда, таа ѝ телефонира на Лори, која сфаќа дека се случува нешто необично. Лори влегува во куќата и ги наоѓа мртвите тела на Ани, Линда и Боб, а тогаш ја напаѓа Мајкл. Таа се бори со него и го повредува, а потоа успева да побегне од куќата. Сепак, Мајкл закрепнува и ја брка Лори во соседната куќа и меѓу нив повторно започнува борба при што таа го прободува Мајкл со нож. Мислејќи дека тој е мртов, Лори ја повикува полицијата, но Мајкл закрепнува и почнува да ја дави, а тогаш во куќата доаѓа д-р Лумис кој неколкупати пука во Мајкл. Кога докторот излегува надвор за да го прегледа телото на Мајкл, тој веќе исчезнал.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Halloween (1978) (пристапено на 31.8.2020)
2. ↑  IMDb, Halloween (1978)Awards (пристапено на 31.8.2020)
Маршал Андрес де Санта Круз
**Перуанско-боливиска Конфедерација** — краткотрајна држава која постоела во Јужна Америка помеѓу 1836 и 1839 година. Земјата била лабава конфедерација помеѓу државите Перу, поделена на Северно Перу и Јужно Перу и Боливија како Боливиска Република, со главниот град сместен во Такна. Формирањето на Перуанско-боливиската Конфедерација било лично под влијание на маршалот Андрес де Санта Круз, претседателот на Боливија, кој служел како прв и единствен шеф на државата со титула „Врховен заштитник".

На Перуанско-боливиската Конфедерација уште од своето основање и се спротивставиле соседните земји, особено Чиле и Аргентина, како потенцијална воена и економска закана и поради нејзината поддршка на дисидентите во егзил. Конфедерациската војна започнала веднаш по нејзиното формирање кога Чиле и Аргентина независно ја нападнале земјата. Аргентина била поразена во 1837 година, но здружените сили на Чиле и северноперуанските дисиденти победиле во битката кај Јунгај во јануари 1839 година, која ставила крај на конфедерацијата бидејќи Перу и Боливија биле обновени како независни држави, и Санта Круз побегнал во егзил. Перуанско-боливиската Конфедерација била официјално прогласена за распуштена на 25 август 1839 година, од страна на генералот Агустин Гамара по неговото назначување за претседател на Перу.

Позадина
--------

Во колонијалното време, територијата што ја сочинувала „Audiencia de Charcas", позната и како *Алто Перу*, сега Боливија, била интегрална територија на шпанското вицекралство Перу од неговото создавање. Во 1776 година, таа била административно отсечена и станала провинција на новосоздаденото Вицекралство на Рио де ла Плата. Сепак, од географски и историски причини, секогаш останала поблиску до Лима отколку до нејзиниот административен главен град, Буенос Аирес, во денешна Аргентина. Перуанско-боливиската Конфедерација бил единствениот ефикасен обид да ги обедини.

Оваа територија стекнала независност во 1825 година. Во тој момент, унијата со Перу била широко поддржана. Наместо тоа, се родила новата Република Боливија, именувана по Симон Боливар, кој со помош од Антонио Хосе де Сукре и Ото Филип Браун ја ослободил територијата и ги уништил последните остатоци од шпанската армија, со Боливар како прв претседател. Политичките немири и превирања го принудиле Боливар да се врати во Колумбија многу брзо потоа, оставајќи го на чело на Антонио Хосе де Сукре. Планот за повторно обединување на Перу и Боливија не згаснал.

Наводи
------

1. ↑  „Ley Fundamental de la Confederación Perú - Boliviana (1837)" (PDF).
Франц Шуберт
***Die Freunde von Salamanka*** D.326 е песна од 1815 година во два чина од Франц Шуберт за либрето од Јохан Мајрхофер.

Партитурата е составена од увертира и осумнаесет става, напишана е за три сопрани, тројца тенори, шест бас-гласови, мешан хор и оркестар:

Чин I
Увертира
1. Вовед: Сонцето се движи во златни зраци
2. Арија: Човекот е толку среќен и толку слободен
3. Квартет: Утрото, кога ќе се слушне петелот
4. Арија: Се прикрадувам во собата
5. Терцет: Волјата за живот и освежувањето ме извлекуваат од пријателската шума
6. Терцет: Пријателе, како ќе заврши работава
7. Финале I: Вечерта благо се спушта
Чин II
8. Вовед: Оставете ги на мира сите несериозни суштества
9. Песна: Герилите се движат низ полињата и шумите
10. Арија: Дамите сакаат да бидат разбрани преку цвеќињата
11. Дует: Храбар ѕверу, мора да го кажеш тоа
12. Дует: Се чуваат под светлата крошна на дрвјата
13. Арија: Каде останувам, каде одам
14. Дует: Од илјада каснувања од змии
15. Романса: Тоа изворите мрморат
16. Терцет: Внуко, Дон Диего таму ти ја бара раката
17. Арија: Саканата си оди тажно
18. Финале II: Госпоѓо, ја имам честа

Снимки
------

* *Die Freunde von Salamanka*, со фрагменти од *Der Spiegelritter*, со Едит Матис, Еда Мозер, Херман Преј, Симеон тен Холт и Теодор Гушлбауер, Deutsche Grammophon 2LP од 1981 година реиздаден на 1ЦД од Brilliant Classics, без фрагменти од Spiegelriter.

Наводи
------

1. ↑  Barbara M. Reul, Lorraine Byrne Bodley *The Unknown Schubert* 2008 p.93 "The following year, 1815, Schubert set his friend Mayrhofer's libretto — Die Freunde von Salamanka (D.326). This Singspiel contains a duet that is so absurd, but very funny, that it could only have been inspired by the popular theater."
2. ↑  IMZ Bulletin - Page 327 1981 "LES PHONOGRAMMES DGG La société Deutsche Grammophon vient de publier un double album avec "Die Freunde von Salamanka", singspiel que Franz Schubert a écrit à l'âge de 18 ans, et avec des fragments des "Spiegelritter", autre .
Предлошка:Franz Schubert stage works

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 183945463
* LCCN: n78067363
* GND: 300778848

 |

 |
Убиениот Орт под нозете на Херакле и Герион  
 Црвенофигурална вазна
**Орт**, **Ортр** или **Ортар** (грчки: *Όρθρος*; латински: *Orthus*) во старогрчката митологија е двоглаво куче, син на Тифон и Ехидна.

Митологија
----------

Орт му бил брат на многу попознатиот Кербер и татко на Сфингата. Некои преданија го опишуваат како куче со седум змејски глави. Тој на островот Еритија ги чувал говедата на Герион заедно со овчарот Евритион. Еден од подвизите на Херакле бил да му ги донесе тие говеда на Евристеј кои биле прочуени по својата убавина. За да ја изврши таа задача Херакле ги убил Орт и Евритион, а потоа и џинот Герион.

Наводи
------

1. ↑  Војтех Замаровски, *Јунаците на античките митови*, *Лексикон на грчката и римската митологија*, Загреб 1985, стр. 251.
2. ↑  Цермановиќ-Кузмановиќ, А. & Драгослав Срејовиќ, 1992, *Лексикон на религии и митови*, Современа администрација, Белград.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Орт" на Ризницата ? |

* Орт на Теои проектот
*Пристигање на воз на станицата во ла Сиота* (фр. *L'Arrivée d'un train en Gare de la Ciotat*) е еден од првите филмови на браќата Лимиер. Снимен е во 1895, и за првпат прикажан на јавноста во Париз, Франција на 6 јануари, 1896.

Овој нем филм со времетрање од 50 секунди го овековечува пристигањето на воз на железничката станица на францускиот крајбрежен град Ла Сиота. Како речиси сите други Лимиерови филмови, „Пристигање на воз на станицата во ла Сиота" се состои од еден и единствен немонтиран кадар кој илустрира еден аспект од секојдневниот живот.

Шокот од новото
---------------

Една урбана легенда вели дека кога филмот бил прикажан за првпат, публиката била толку обземена од подвижната слика на воз во вистинска големина кој доаѓал право накај нив, што почнала да вреска и да бега на крајот од салата. По тој повод, Хелмут Карасек во „Шпигел" напишал дека филмот „остави особено траен впечаток; да, предизвика страв, ужас, па дури и паника." Сепак, во еден свој есеј, филмскиот стручњак и историчар Мартин Лојпердингер ја оспорил оваа анегдота. Во секој случај, овој филм ја вџашил публиката која не била навикната да гледа вчудовидувачки реалистични илузии. Знаејќи го ова, браќата Лимиер намерно ја поставиле камерата на платформата близу возот. Значаен аспект од филмот е употребата на гро план за воведување на публиката во окружувањето, проследен од среден план и крупен кадар. Возот доаѓа од далечината и вози кон гледачот, за на крај да го засече долниот раб на екранот.

Сведоштво
---------

Во *Les Lumière*, Бернар Шардер го цитира францускиот научник Анри де Парвил кој присуствувал на претставата на 28 декември 1895:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| „ | Анимираните фотографии се мали чуда. ...Сѐ е неверојатно реално. Каква моќ на илузија! ...Трамваите, возилата се движат кон публиката. Една кола галопираше накај нас. Едена моја сосетка беше толку обземена што скокна на нозе... и чекаше да исчезне колата пред повторно да седне. | "|

Наводи
------

1. ↑  «Les photographies animées sont de petites merveilles. [...] C'est d'une vérité inimaginable. Puissance de l'illusion! [...] Les tramways, les voitures circulaient, avançaient dans la direction des spectateurs. Une tapissière arrivait sur nous au galop de son cheval. Une de mes voisines était si bien sous le charme qu'elle se leva d'un bond... et ne se rassit que lorsque la voiture tourna et disparut.» Анри де Парвил, во: *Les Annales*, 28 април 1896, цитиран од: Chardère, B.; Borgé, G. and M. (1985). *Les Lumière*, Paris: Bibliothèque des Arts. ISBN 2-85047-068-6. стр.99 (француски)

Поврзано
--------

* Излегување на работниците од фабриката Лимиер (1895)
* 1895 во филмот

Надворешни врски
----------------

* Целиот филм
**„Намали малце чалам"** — збирка раскази на македонскиот писател писател Сашо Стефановски (со псевдонимот Џанго Помалиот) од 2018 година.

Содржина
--------

Книгата содржи 39 раскази:

* Зелено џамче
* Тежок празник
* Сеа сум у општинска
* Зинат ова го праат
* Едно јајце, жар црвено
* Ќе биде све ОК
* Цртите се тие
* Само друштво
* Непоправљив бубњар у душа
* Чим види астал, одма се смируе
* Се заиграле децата
* Модести Блејз
* Дај двајс денара
* Ќе му даеш дваес посто
* Еден дечко шо го запознав летоска у Грчка
* Бисер и Три бисери
* Со здравје да си ги носиш
* Колеги сме бе
* Одма кажуе
* Кога јагнињата цицаат
* Скоро музика
* Може да те гушнам?
* Шарена матична сестра
* Жилите путујат
* Јули - август сум Омар Шариф
* Намали малце чалам
* Мајсторчиња по дома
* Мајка ми учела со кокошки?
* Ревитал, верзија девет тачканула (Бато вади цвеќиња)
* Друди светски, не дошол
* Ај дома, специјалац!
* Ради секс
* Инфракт
* Пак ми се повраќа
* Сурлаш на Интерно?
* Никој не го спомна вмро
* Вуче ме кревет
* Гарант гужва било
* Станка

За делото
---------

„Намали малце чалам" е збирка со кратки раскази на скопски теми. Таа изобилува со многу сленг, хумор (маалски финти), закачки, добрина, емоции, смеа и шеги. Во разговорот со Марина Костова, авторот објаснува како настанале расказите: најчесто тие се инспирирани од една реченица, една слика на улица или едно чувство од некој настан; вообичаено, расказите се напишани во еден здив, за десетина минути при што на почетокот авторот не знае каков ќе биде крајот на расказот ниту неговата поента; најголем дел од расказите се напишани за време на Шарената револуција. Според искажувањето на авторот, најважното во расказите е дијалогот кој ја определува нивната динамика. Во расказите, ликовите се вистински, а темите се позајмени од секојдневните настани. Најчесто, расказите немаат посебна цел, освен да останат запишани како блесок од околината на авторот или пак се напишани само за забава.

Технички податоци
-----------------

Збирката е објавена како 125. книга во едицијата „Магма" на издавачката куќа Темплум. Книгата, со обем од 107 страници и со димензии од 17 сантиметри, била испечатена во печатницата „Алма" во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски", Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-85-6. Графичкото уредување и дизајнот се дело на „Кома", а автор на сликата на предната корица е Владимир Лукаш. Книгата била објавена со финансиска помош од Неотел.

Наводи
------

1. ↑  Џанго Помалиот, *Намали малце чалам*. Скопје: Темплум, 2018.
2. ↑  Џанго Помалиот, *Намали малце чалам*. Скопје: Темплум, 2018.
3. ↑  „Наместо поговор", во: Џанго Помалиот, *Намали малце чалам*. Скопје: Темплум, 2018, стр. 107.
4. ↑  Џанго Помалиот, *Намали малце чалам*. Скопје: Темплум, 2018, стр. 2.
„**Песна**" (српски: *Песма*) — филм на режисерот Радош Новаковиќ од 1961 година, заснован врз истоимениот роман на Оскар Давичо. Главните улоги ги играат: Зоран Милосављевиќ, Раде Марковиќ и Васа Пантелиќ.

Синопсис
--------

Миќа случајно присуствува на несоодветен љубовен чин меѓу поетот и академикот Андрија Вековиќ и една перачка. Разочаран од однесувањето на поетот, Миќа се спротивставува на неговото пристапување на партизаните. Во мигот кога ја докажува својата верност кон партизанската борба, Вековиќ е ранет од полицијата, по што е уапсен. Миќа чувствува вина и затоа организира акција за ослободување на Вековиќ од болницата. За време на акцијата, Миќа погинува.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Песма (пристапено на 4.5.2023)
**Премиерот на Сингапур** e шеф на владата на Република Сингапур. На функцијата доаѓа откако претседателот на државата ќе назначи пратеник кој, по негово наоѓање, ќе има највеќе доверба во парламентот.

Функцијата е создадена во 1959 г, и првиот премиер е назначен од страна на тогашниот управник (гувернер) Јанг ди-Пертуан Негара со добивањето на самоуправен статус во рамките на Британската Империја. Звањето „премиер" останало непроменето по обединувањето на Федерацијата Малезија, Саравак и Британско Северно Борнео, кога сојузна држава на Малезија од 1963 до 1965 г. и по осамостојувањето во 1965 г.

Прв носител на функцијата е Ли Куан Ју, од нејзиното основање во 1959, па сè до 1990 г. По него, на функцијата застанал Го Чок Тонг, а Ли Ју ја добил титулата „виш министер" (*Senior Minister*) во службата на премиерот. Го се повлекол во 2004 г. и на негово место дошол синот на Ли Куан Ју, Ли Сјен Лунг. Тогаш титулата виш министер му припаднала на Го, а Ли бил прогласен за „министер-ментор".

Список на премиери на Сингапур
------------------------------

* Ли Куан Ју(на функција: 1959-1990)**Ли Куан Ју**  
(на функција: 1959-1990)
* Го Чок Тонг(на функција: 1990-2004)**Го Чок Тонг**  
(на функција: 1990-2004)
* Ли Сjен Лунг(на функција: 2004–денес)**Ли Сjен Лунг**  
(на функција: 2004–денес)

Поврзано
--------

* Претседател на Сингапур
* Политика на Сингапур

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Служба на премиерот (англиски)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Сингапур Премиери на Сингапур |
| --- |
|  |
| 
* Ли Куан Ју
* Го Чок Тонг
* Ли Сјен Лунг

 |

 |
Поглед на зградата на основниот суд во Берово
**Основен суд Берово** — суд со основна надлежност сместен во градот Берово и го опфаќа подрачјето на општините Берово и Пехчево.

Судот во Берово ја извршува судската власт во прв степен во рамките на двете гореспоменати општини. Основниот суд во Берово одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините Берово и Пехчево.

Историја
--------

Основниот суд во Берово, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.

Судот во Берово започнал со работа во мај 1945 година како Околиски суд за Беровската околија. Како таков работел до 1 мај 1952 година.

Во 1952 година било донесено решение со кое судовите во Берово и Делчево биле укинати и се создал еден суд со седиште во Пехчево. Ова решение важело до ноември 1952 година, кога повторно се обновил судот во Берово. Во 1955 година, со обновувањето на судот во Делчево, судот во Берово продолжил да работи само на териториите на општините Берово и Пехчево.

Внатрешна организација
----------------------

Влезот на основниот суд во Берово
Основниот суд во Берово е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение. Судот е сместен во новоизградена зграда на „Кеј Младина" во Берово.

### Претседатели на судот

Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Берово биле следниве:

* Сулејмани Сулејман
* Асен Клетнички
* Благој Скулов
* Васил Каширски
* Александар Соколовски
* Данка Бубевска
* Јован Чичаковски
* Голубинка Козовска
* Емилија Буриќ
* Ленка Симевска

Поврзано
--------

* Основни судови со основна надлежност во Македонија

Наводи
------

1. ↑  „Закон за судовите" (PDF). *Министерство за правда на Македонија*. Службен весник на Република Македонија. Посетено на 11 октомври 2016.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница

Координати: 41°42′24″N 22°51′17″E﻿ / ﻿41.70667° СГШ; 22.85472° ИГД﻿ / 41.70667; 22.85472
Адам Прајс со Наградата Пибоди за „Борген" на 73-та награда на Пибоди
**Премиерка** е дански сериски филм, од жанрот политичка драма. Се раскажува за животот на харизматичната политичарка Биргит Ниборг која неочекувано станува првата жена - премиер на Данска. Оригиналното име на серијата е *Borgen*, кое доаѓа од името на палатата на данскиот парламент, канцеларијата на премиерот и Врховниот суд, а се вика *Christiansborg Palace* и се наоѓа во Копенхаген. Главната улога ја толкува Сидсе Бабет Кнудсен како Биргит Ниборг и Јохан Филип Асбек како Каспер Јул, соработникот на Биргит. Има 3 сезони, секоја сезона од по 30 епизоди кои траат по 1 час. Првото прикажување беше во есента, 2010 година во Данска. Третата сезона беше прикажана на 1 јануари 2013. Јазикот на кој е снимана серијата е дански. Во Македонија почна да се прикажува во декември 2013 на Сител Телевизија. Се има прикажувано во следниве држави:

* Норвешка
* Финска
* Шведска
* Германија
* Франција
* Швајцарија
* Велика Британија
* Холандија
* Естонија
* Хрватска
* Ирска
* Италија
* Бугарија
* Словенија
* Полска
* Косово
* Македонија
* Турција
* Јапонија
* Јужна Кореја
* Мексико
* Австралија
* САД
* Канада
* Израел

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 2146284447315332507
* LCCN: no2014008690

 |

 |
**Основен суд Гостивар** — суд со основна надлежност сместен во градот Гостивар и го опфаќа подрачјето на општините Гостивар, Врапчиште и Маврово и Ростуше. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судот во Гостивар, а до 2020 година бил надлежен и за судовите во Кичево и Дебар.

Судот во Гостивар ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Гостивар одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.

Историја
--------

Основниот суд во Гостивар, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.

Согласно 2020 година, претседател на судот е судијата Ељеса Алији. Останати судии биле Бетим Илази, Ваиде Арслани, Весна Попоска, Виолета Нофитоска, Даут Рустеми, Драгослава Веселинова, Емине Мурати, Иљаз Исмаили, Јагода Богданоска, Јетмир Хамзаи, Ќирко Михајлоски, Магдалена Мишоска, Мерита Алиу, Мирослав Петроски, Павле Рафајлоски, Реџеп Асани, Теодора Евтимовска Бојковска, Феми Арслани.

Внатрешна организација
----------------------

Работата на Основниот суд во Гостивар е поделен на два судски оддели Кривичен и Граѓански оддел.

Поврзано
--------

* Основни судови со основна надлежност во Македонија

Галерија
--------

* Влезот на судотВлезот на судот
* Судот гледан од кај кејот на ВардарСудот гледан од кај кејот на Вардар

Наводи
------

1. ↑  „Закон за судовите" (PDF). *Министерство за правда на Македонија*. Службен весник на Република Македонија. Посетено на 11 октомври 2016.
2. ↑  „Општи податоци (надлежности и историјат)". sud.mk. Посетено на 23 август 2022.
3. ↑  „За судиите". sud.mk. Посетено на 23 август 2022.
4. ↑  „Внатрешна организација". sud.mk. Архивирано од изворникот 2022-08-23. Посетено на 23 август 2022.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница

Координати: 41°47′22.78″N 20°54′25.28″E﻿ / ﻿41.7896611° СГШ; 20.9070222° ИГД﻿ / 41.7896611; 20.9070222
**Основен суд Струмица** — суд со основна надлежност сместен во градот Струмица и го опфаќа подрачјето на општините Струмица, Василево, Босилово и Ново Село. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судовите во Струмица и Радовиш.

Судот во Струмица ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Струмица одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.

Историја
--------

Старата зграда на судот
Основниот суд во Струмица, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година. Првично, судот работел во денешниот објект на Собранието на Општина Струмица, а подоцна преминал во друга зграда во стариот дел на Струмица.

Во 1947 година, судот се преселил и ја продолжил работата во простории од приватна зграда на улицата „Благој Мучето". Во 1951 година, судот пак се преселил и работел во старата зграда.

Во 1952 година, судот станал надлежен и за судското подрачје на Радовиш, откако радовишкиот суд бил укинат и споен со струмичкиот.

Внатрешна организација
----------------------

Основниот суд во Струмица е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.

### Претседатели на судот

Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Струмица биле следниве:

* Сулејман Сулејманов
* Трајко Калајџиски
* Љупчо Арапов
* Васил Папестиев
* Михаил Ефтимов
* Ѓорги Мицев
* Димитар И. Витанов
* Александар Токарев
* Стево Веслиевски
* Нада Бајрактарова
* Ѓорги Маневски
* Емил Глигоров
* Татјана Малинова

Поврзано
--------

* Основни судови со основна надлежност во Македонија

Наводи
------

1. ↑  „Закон за судовите" (PDF). *Министерство за правда на Македонија*. Службен весник на Република Македонија. Посетено на 11 октомври 2016.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница

Координати: 41°26′16″N 22°38′20″E﻿ / ﻿41.43778° СГШ; 22.63889° ИГД﻿ / 41.43778; 22.63889