recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Димитриос Калапотакис** или **Димитрис Калапотакис** (грчки: *Δημήτριος Καλαποθάκης*) е грчки новинар, основач на Елиномакедонскиот комитет и еден од главните идеолози на грчката вооружена пропаганда.

Животопис
---------

Тој е роден во 1862 година во Ареополи (Цимова), главниот центар на пелопонеската област Мани. Во 1885 година во Волос го основал весникот *Симеа* (Знаме), а следната година весникот почнал да се печати и издава во Атина. Од 1896 година започнал да го издава весникот *Емброс* (Напред), еден од најтиражните грчки весници.

Калапотакис е секретар на истакнатиот грчки политичар и премиер Харилаос Трикупис..

Во 1904 година Калапотакис го формирал Елиномакедонскиот комитет во Атина и започнал со организирање на грчката вооружена пропаганда во Македонија .

Тој ги создал *Обшите укази за македонските чети од Високиот совет на Македонскиот комитет*, а во нив била определена борбата на андартите главно како *антибугарска* .

Елиномакедонскиот комитет го поддржувал андартското движење со собирање на доброволци од Крит и Мани, како и со пратки на оружје од внатрешноста на Грција.

Белешки
-------

1. ↑  Грчките националисти и пропагандисти Македонците ги нарекуваат Бугари, Бугарофони или Славофони... Додека пак самите себеси се нарекуваат како „Македономахи" или „Македонски борци" (Μακεδονομάχοι) види: Mαρτύρων καί Hρώων αίμα од Јон Драгумис и „Македонската борба (спомени на Германос Каравангелис)"

Извори
------

1. ↑  Νικόλαος Μπουφίδης. Μια πρώτη προσέγγιση στη διαμάχη Λιβαδειάς-Θήβας
2. ↑  Δημήτριος Καλαποθάκης

Надворешни врски
----------------

Общи указания за македонските чети от Висшия съвет на Македонския комитет Архивирано на 5 март 2016 г. - от  Архивирано на 17 јануари 2011 г.
Грбот на Босилеград
Местоположба на општина Босилеград на картата на Србија
**Босилеград** — град во општината Босилеград во Пчињскиот округ. Според пописот од 2002 година, имало 2702 жители (а според пописот од 1991 имало 2440 жители).

Демографија
-----------

Во населбата Босилеград живеат 2068 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 37 година (36,9 кај мажите и 37,1 кај жените). Во градот има 890 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,03.

Овој град е воглавно населен со Бугари (спрема пописот од 2002 година), а во последните три пописа, приметен е пораст во бројот на населението.

Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 2.702 жители од следните национални припадности:

* Бугари - 2.072 (76,68%)
* Срби - 247 (9,14%)
* Југословени - 24 (0,88%)
* Македонци - 9 (0,33%)
* Словенци - 3 (0,11%)
* Хрвати - 2 (0,07%)
* Словаци - 1 (0,03%)
* Руси - 1 (0,03%)
* Власи - 1 (0,03%)
* непознато - 29 (1,07%)

Поврзано
--------

* Димитровград (Цариброд)

Наводи
------

1. ↑  „2022 Census of Population, Households and Dwellings" (PDF). Посетено на 2023-12-07.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Србија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Стериос Кукутегос**, познат како *Капетан Тасос* (грчки: *Στέργιος Κουκουτέγος, Καπετάν Τάσος*), андарски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Кукутегас е роден 1855 година во богато влашко семејство од Горно или Долно Шел, тогаш во рамките на Османлиското Царство, а денес во Грција.

Со засилувањето на грчката вооружена пропагнада се приклучил кон грчката кауза и во периодт меѓу 1905 - 1908 година зедно со Василиос Ставропулос (Капетан Коракас) и Николаос Цитурас (Капитан Трајанос) ја обиколувал Каракамен, како андарт водел борба против четите на Македонската револуционерна организација и вршел притисок врз Романската пропаганда во Македонија која делувала во тој крај.

По Младотурската револуција станал телохранител на грчкиот учител во Берско.

Починал 1947 година во Бер. Грчките власти во тој град му подигнале споменик .

Извори
------

1. ↑  „Στέργιος Κουκουτέγος – Καπετάν Τάσος (1855-1947)". Архивирано од изворникот на 2016-03-04. Посетено на 2011-01-22.
Астролошки симбол на МеркурАстролошки симбол на Меркур
Меркур во вајарското дело на Жан-Батист Пигал.
„Меркур" насликан од Хендрик Голциуз
**Меркур** (латински: *Mercurius*) — божество во римската митологија, бог на овчарите, стадата, патниците, трговијата, итрината и кражбите, како и на говорништвото и поезијата. Тој бил син на Јупитер (Зевс во старогрчката митологија) и Маја, а се родил на ридот Килена, во Аркадија. Грчкиот еквивалент му е Хермес, син на Зевс и татко на Пан. Меркур станал посредник меѓу боговите и луѓето. Најчесто се прикажува со лик на момче со крилја на нозете или на капата и со гласнички стап во рацете. Во Стариот Рим, неговиот храм се наоѓал во близината на *Circus Maximus*, а го подигнале трговците.

Наводи
------

1. ↑  А. V. „Objašnjenja", во: Apulej, *Zlatni magarac*, Dereta, Beograd, 2011, стр. 223.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 102459012
* LCCN: no2015131198
* GND: 118641077
* SUDOC: 027298639
* NKC: jo2016908781

 |

 |


  

*Оваа статија поврзана со римски мит или легенда е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
**Георгиос Лјолјас** (грчки: *Γεώργιος Λιόλιας*) е андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.

Биографија
----------

Георгиос Лjолјас е роден во Долно Врбени, тогаш во Османлиското Царство. Со засилувањето на грчката вооружена пропаганда во Македонија сед ставил на страната на грчката кауза и формирал сопствена чета составена од локоални лица кој биле под влијание на грчката пропаганда.

Со оваа чета во периодот меѓу 1903 и 1912 година ги обиколувал Корештата и Леринското поле водејќи борба со четите на Македонската револуционерна организација. Со својата дејност го помагал Георгиос Цондос..

Извори
------

1. ↑  Не е познато неговото презиме, Лjолјас е псевдоним.
2. ↑  "Ημερολόγιο Βάρδα 1904-1907", επιμέλεια Γ. Πετσίβα, τόμος Β΄, σελ. 1032
3. ↑  "Αφανείς, Γηγενείς Μακεδονομάχοι", επιστημονική επιμέλεια: Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, εκδόσεις University Studio Press, 2008
|  |
| --- |
|  **Свети Теодор Стратилат** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Ивањевска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°13′41.2″N 21°20′02.7″E﻿ / ﻿41.228111° СГШ; 21.334083° ИГД﻿ / 41.228111; 21.334083Координати: 41°13′41.2″N 21°20′02.7″E﻿ / ﻿41.228111° СГШ; 21.334083° ИГД﻿ / 41.228111; 21.334083 |
| **Место** | Свето Тодори |
|  **Општина** | Могила |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Теодор Стратилат |
|  **Завршено** | 1880 |
| Архитектонски опис |
|

**Свети Теодор Стратилат** — главна селска црква во селото Свето Тодори. Црквата е сместена во крајниот југозападен дел од селото, во непосредна близина на училиштето.

Историја
--------

Црквата е изградена во 1880 година врз стари темели, а била обновена по Првата светска војна во 1921 година, како и во 1990 година.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата има правоаголна основа со многуаголна апсида на источната страна. Од јужната страна на црквата е дограден објект чиј влез е сместен на источната страна. Црквата е изградена од варовник и е покриена со кров од ќерамиди, додека апсидата е покриена со лимен кров.

Црквата има мал ограден двор кој го зафаќа просторот меѓу главниот и доградениот објект, како и камбанаријата која е сместена во југоисточниот агол. Таа има квадратна основа и се состои од два дела. Од нив, долниот е изграден од варовник како и самиот црковен објект, додека горниот дел содржи по еден залачен отвор на секоја страна. Влезот во камбанаријата се наоѓа на северната страна. Во оградениот двор има и гробен споменик. Селските гробишта се сместени непосредно до црквата, но надвор од оградениот двор.

Галерија
--------

* Влезот на цркватаВлезот на црквата
* Апсидата на цркватаАпсидата на црквата
* КамбанаријатаКамбанаријата
* Селските гробиштаСелските гробишта

Поврзано
--------

* Светотодорски манастир
* Црква „Св. Теодор Стратилат" - Свето Тодори (манастирска)
* Свето Тодори
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Ивањевска парохија

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. стр. 12. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. ↑  „Свето Тодори". *Мој Роден Крај*.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Теодор Стратилат" - Свето Тодори (селска) на Ризницата ?
**Георги Сидер** или *Георгиос Серидис*, *капетан Георгакис Спанос*, (грчки: *Γεώργιος Σερίδης, καπετάν Γεωργάκης Σπανός*) е андартски капетан, деец на грчката вооружена пропагнада и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Георгиос Серидис е роден араванитско-валшкото село Негован, Леринско. Во 1901 година од страна на Германос Каравангелис бил придобиен на страната на грчката кауза и заедно со Гелев и Вангел Георгиев ја формира една од првите чети на грчката вооружена пропагнада во Македонија .

Ги обиколувал Ениџе Вардар и Гуменџе водејќи борба со четите на Македонската револуционерна организација

Во 1904 година се здружил со Константинос Мазаракис (капитан Ениан) и неговата чета, а во 1905 година го обиколувал Битолско и го нападнал градот Крушево.

Потоа дејствувал во околината на Пајак Планина против војводата Апостол Петков Терзиев. Бил уапсен ос страна на турските власти во Гуменџе со што завршила неговата андартска дејност .

Извори
------

1. ↑  Трайкова, Весела, „НАЧЕНКИ НА АНДАРСКОТО ДЕЛО В МАКЕДОНИЯ ­ КАРАВАНГЕЛИС, ЙОН ДРАГУМИС И ДЕСЕТИНАТА КРИТЯНИ", списание "Македонски преглед", Година ХХІV, 2001, кн. 1, 45-60 с[*мртва врска*]
2. ↑  "Αφανείς, Γηγενείς Μακεδονομάχοι", επιστημονική επιμέλεια: Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, εκδόσεις University Studio Press, 2008
3. ↑  Αρχείο Διεύθυνσης Εφέδρων Πολεμιστών, Αγωνιστών, Θυμάτων, Αναπήρων, Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα, φ. Σ-23
4. ↑  Γ. Πετσίβα (επιμέλεια), Ιωάννη Καραβίτη, "Ο Μακεδονικός Αγών", Αθήνα 1994, τόμος Α΄, σ. 91
Historic site in Берат , АлбанијаПредлошка:SHORTDESC:Historic site in Берат , Албанија
**Света Троица** (албански: *Kisha e Shën Triadhës*) — средновековна византиска црква која се наоѓа на рид во близина на градот Берат во областа Калаја во Јужна Албанија.

Еден од историските центри на Берат и Ѓирокастро, Светско наследство на УНЕСКО, црквата е изградена во облик на крст со купола. Составена е од наосот, припратата (влезен простор) и олтарната беседка. Во црквата вешто се употребени многу карактеристики на византиската архитектура како што се внатрешната организација на просторот и декоративните и илуминативните системи. Овие карактеристики, заедно со пирамидалната форма и пропорциите и даваат на црквата живописен изглед. Византиските архитектонски елементи во црквата се комбинирани со западните архитектонски елементи кои припаѓаат на истиот период.

Натпис во внатрешноста на црквата го содржи името на Андроник Палеолог (гувернер на провинцијата Берат од 1302 до 1326 година), што укажува дека црквата веројатно била изградена во текот на 13 или 14 век со негова финансиска поддршка.

Галерија
--------

* 
* 
*

Поврзано
--------

* Култура на Албанија

Наводи
------

1. ↑  „Religious buildings with the "Culture Monument" status". Republic of Albania National Committee for Cult. Архивирано од изворникот на July 6, 2011. Посетено на October 28, 2010.
2. ↑  UNESCO. „Historic Centres of Berat and Gjirokastra". *whc.unesco.org* (English).CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
3. ↑  A. Bace, A.Meksi, E.Riza, "Berati historia dhe arkitektura" Tirane 1988
4. ↑  „Komuniteti Shqiptar per Kultet". *web.archive.org*. 2011-07-06. Посетено на 2024-01-15.
**Пасхалис Цјагас**, познат како *капетан Андруцос* (грчки: *Πασχάλης Τσιάγκας*, *Kαπετάν Ανδρούτσος*) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.

Животопис
---------

Цјагас е роден 1873 година во селото Секавец. Станал свештеник во црквата св. Панелејмон во Сер. По смрта на татко му, исто така деец на грчката вооружена пропаганда, Цјагас почнал со раководење на сопствена андартска чета.

На 24 февруари 1907 година бил предаден и опколен од турскиот аскер. Во борбата која настанал, Цјагас загинал .

По Балканските војни новите грчки власти по Цјагас именувале една улица во Сер .

Извори
------

1. ↑  Τσιάγκας Α. Πασχάλης (Kαπετάν Ανδρούτσος) (1873-1907)
2. ↑  „Επιτροπής Ονοματοθεσίας Οδών και Πλατειών". Архивирано од изворникот на 2004-08-09. Посетено на 2011-02-02.
**Предел** — планинско седло и превој меѓу планините Пирин на југ Рила на север во Општина Симитли и Општина Мехомија, Пиринска Македонија.

Превојот е долг 20 км, а седлото се наоѓа на надморска висина од е 1.140 м. Тој ја поврзува долината на реката Струма на запад со Разлошката Котлина на исток. Почнува североисточно од селото Градево, кај распатницата за Долно Осеново, на 531 м.н.в. и се насочува кон исток-југоисток, нагоре по долината на река Еловица (лева притока на Градевска Река од сливот на Струма). По 12,9 км превојот стасува до седлото на 1.140 м.н.в. и почнува да се спушта на исток по долината на реката Раблево (лева притока на Исток од сливот на Места). По 7,1 км западно од градот Мехомија (Разлог) се симнува во најзападниот дел на Разлошката Котлина и завршува на 890 м.н.в.

Во подрачјето на седлото се изградени преку десет одморишта кои нудат повеќе од 1.000 легла. Има скијачка патека наречена „Кулиното", долга 1.300 м. Почнувајќи од 1965 г. во месноста се одржува фолклорниот фестивал „Пирин пее" во кој се натпејуваат фолклорни групи од разни краишта. Предел има историско значење со тоа што тука во октомври 1878 г. започнало Македонското востание насочено против Берлинскиот конгрес.

Низ превојот и седлото минува делница на второкласниот Републички пат II-19 (од 12,5 до 32,5. км) Симитли – Банско – Неврокоп (Г. Делчев) – ГП „Либјахово - Вазме". Поради важното сообраќајната и стратешка важност на превојот, патот се одржува преку целата година. Во 2005 г. се направени поправки и проширување на патот поради зголемениот сообраќај кон одморалишното гратче Банско.

Поврзано
--------

* Разлошка Котлина

Наводи
------

1. ↑  Мичев, Николай и др. (1980). *Географски речник на България*. София: Наука и изкуство. стр. 388.

Надворешни врски
----------------

* Лист од карта K-34-83. Размер: 1:100 000
**Атанас Караташов**, нарекуван и **Брадата**, **Ташо Островски**, **Кара Ташо**, **Караташо**, ( 1850
, Острово, Воденско - 25 август 1906

, Зборско, Мегленско) — македонски револуционер, воденски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Животопис
---------

Кара Ташо е роден во 1850 година во воденското село Острово. Во редовите на ВМОРО се приклучил во 1902 година и бил војвода во Воденскиот крај, додека негов секретар бил Димитар Занешев. Учествувал во Илинденското востание како воденски војвода, а исто така имал учество во голема битка во месноста Пожарски Дол.

По востанието, Кара Ташо дејствувал како подвојвода на воденскиот војвода Лука Иванов. Одговорен бил за заседата на грчкиот андартски капитен Епаминондас Гарнетас два дена по неговиот напад над воденското село Теово на 26 ноември 1904 година. Кај Саракиново и Долно Родиво двете чети се сретнале, андартите биле разбиени и пребегале во селото Полјани.

Во мај 1905 година четата на Кара Ташо се префрлила во соседната област Мариово и во селото Ивени за казна ги убива мајката и сестрата на андартот Петар Сугарев. Кара Ташо загинал заедно со Лука Иванов на 25 август 1906 година кај селото Зборско во битка со грчкатата андартска чета на Константинос Гарефис, кој подоцна исто така умрел.

Наводи
------

1. ↑  Николов, Борис. ВМОРО - псевдоними и шифри 1893-1934, Звезди, 1999, стр.11, 50
2. ↑  Македонски Алманах, издава ЦК на МПО, уредник Петар Ацев, издание на „The Macedonian Tribune", Indianapolis, 1940, стр. 37.
3. ↑  Спомени на Георги Попхристов
4. ↑  Силянов, Христо. „Освободителните борби на Македония", Том II, стр.203
5. ↑  Κ. Βακαλόπουλος, 1904-1908, 1999, σελ. 143-145.
6. ↑  Силянов, Христо. „Освободителните борби на Македония", Том II, стр.176-177
7. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 71.
**Музеј на пакистанската армија** (урду: پاک فوج متحف‎) ― воен музеј кој се наоѓа во Равалпинди. Отворен е на 24 октомври 1961 година за да се зачува минатото на пакистанската армија преку реликвии и слики и е еден од најголемите музеи во Пакистан.

 Размерен модел на тенк „Ал Калид".

Местоположба и содржина
-----------------------

Музејот содржи и ретки парчиња од оружје и униформи од старо време за да ја отслика преобразбата на воените сили. Некои од преживеаните тенкови Шерман се дел од изложбата на музејот. Музејот на пакистанската армија се наоѓа во колонијалните касарни од британската ера на комплексот згради на Генералштабот на пакистанската армија. Тоа е задолжително да го видат љубителите на оружјето и воената историја. Овој музеј прикажува оружје и муниција од могулско време и сè до современото оружје. Детална историја на еволуцијата на пакистанската армија е понудена во новата музејска зграда.

Светска војна против тероризмот
-------------------------------

Посебна галерија е посветена на светска војна против тероризмот и антитерористичките операции на пакистанската војска во племенските области на пакистанско-авганистанската граница.

Поврзано
--------

* Список на музеи во Пакистан

Наводи
------

1. 1 2 3 4  Revamped army museum exhibits history of warfare, arms in subcontinent, Dawn (newspaper), Ажурирано на 21 февруари 2016, Посетено на 13 јануари 2024
2. 1 2  Surviving Sherman Dozers, Посетено на 13 јануари 2024
3. 1 2  Moore, Raymond A. (1979). „Nation building and the Pakistan army, 1947-1969 - Raymond A. Moore - Google Books". Посетено на 13 јануари 2024.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Музеј на пакистанската армија" на Ризницата ? |

* Почетна страница на Музејот на пакистанската армија, Равалпинди
***Човекот со четири часовници*** - расказ на македонски писател Александар Прокопиев објавен во 2003 година во издание на „Магор".

За книгата
----------

Збирката раскази *Човекот со четири часовници* ги кондензира најдобрите аспекти од прозата на Александар Прокопиев: лежерен и ненаметлив раскажувачки стил, умешност за забележување на деталите и нивна симболичка трансформација, страсна вљубеност во раскажувањето приказни. Низ книгата дефилираат мноштво ликови кои освојуваат со својата непосредност и едноставност. Тие колку и навидум да изгледаат секојдневни, секогаш имаат во себе една заедничка нишка: светот го перципираат на малку „одлепен" начин. Авторот со номадски шарм патува низ различните опсесии на современиот човек, не плашејќи се да биде и автореференцијален и автоироничен, пишувајќи раскази кои на моменти се доближуваат и до есејот, колумната или документарното. Но, сето тоа го прави со писателска вештина со која мешањето на жанровите изгледа толку природно. Александар Прокопиев, човекот-играч во македонската литература, со оваа книга уште еднаш покажува дека најголемиот витамин за книжевноста е самиот живот, кој кога ќе се сфати како игра се претвора во уметност.

Наводи
------

1. ↑  „Човекот со четири часовници".. Надворешна врска во `|work=` (help)[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Човекот со четири часовници[*мртва врска*]
**Стерјо Стерјовски** познат како **Стерио** или **Стерко** ( 1876

, Смрдеш, Костурско -  1905

, Преспанско) — македонски револуционер, костурски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Животопис
---------

Стерјовски е роден во влашко семејство во 1876 година во костурското село Смрдеш, Егејска Македонија. Завршил трет клас и во 1902 година станал четник во Македонија.

За време на Илинденското востание бил реонски војвода во Костурскиот крај. На 31 март заедно со својата чета и четата на Васил Чекаларов учествувал во битка со турски аскер на врвот Локвата, во која Стерјовски бил тешко ранет. На 29 август 1903 година исто така со Чекаларов, дале голем отпор кај костурското село Апоскеп. Стерјовски загинал во битка со андарти во Преспаско во мај 1905 година. Во истата битка учествувале и Христо Цветков, Никола Кузинчев, Пандо Кљашев, Атанас Кршаков и Митре Влаот.

* Четите на Атанас Кршаков и Митре Влаот. Стерјовски е првиот седнат од лево на десноЧетите на Атанас Кршаков и Митре Влаот. Стерјовски е првиот седнат од лево на десно
* Стерјо СтерјовскиСтерјо Стерјовски

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Стерјо Стерјовски" на Ризницата ? |

1. ↑  Чолов, П. Българските въоръжени чети и отряди през XIX век, София, 2003, Академично издателлство „Марин Дринов", ISBN 954-430922-5, стр. 344
2. ↑  Кратка биография на Стерьо Стерьовски
3. ↑  Албум-алманах „Македония", София, 1931, стр. 789
4. ↑  Minov, Nikola. The Aromanians and IMRO, в: Macedonian historical review, vol.2, 2011, стр. 186.
5. ↑  Билярски, Цочо и Бурилкова, Ива, „Васил Чекаларов, Дневник 1901-1903 г.", ИК „Синева" София, 2001, стр. 8-9]
6. ↑  Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 155 - 156.
**Europe** е шведска рок група основана во 1979 година во Упландс Весбију. Оригиналната постава се состоеше од пејачот Џои Темпест, гитаристот Џон Норум, басистот Питер Олсон и тапанарот Тони Рено. Тие станаа познати ширум светот во 1986 година кога го издадоа албумот *The Final Countdown* со истоимениот хит сингл и песната Кери следната година.

Групата беше на пауза во 1992 година, но најави враќање во 2003 година и последователно издаде шест студиски албуми.

Дискографија
------------

### Студиски албуми

* *Europe* (1983)
* *Wings of Tomorrow* (1984)
* *The Final Countdown* (1986)
* *Out of This World* (1988)
* *Prisoners in Paradise* (1991)
* *Start from the Dark* (2004)
* *Secret Society* (2006)
* *Last Look at Eden* (2009)
* *Bag of Bones* (2012)
* *War of Kings* (2015)
* *Walk the Earth* (2017)
**Изложбен центар на „Матка"** — технолошки музеј, прв од таков вид на територијата на Македонија. Се наоѓа под браната „Св. Андреја" во близина на селото Матка, Скопско.

Опис
----

Музејот се наоѓа во старата хидроцентрала на Матка проектирана од страна на Миладин Пеќинар во периодот 1935-1938 година. Во 2016 година објектот бил реновиран и пренаменет во изложбен простор, кој бил отворен на 10 мај 2017 година.

Поставка
Во поставката на изложбаниот центар можат да се видат оригинални стари предмети, архивски материјали, филмови, фотографии, интервјуа, реални компоненти на електроенергетски сиситем како и уникатни образовни експонати изработени специјално за центарот и наменети за учење преку интеракција.

Темите кои ги опфаќаат експонатите се:

* историја на електрификација на Македонија
* историја на хидроцентралата Матка
* поим за електрицитет и електрична енергија
* електро-енергетски систем
* обновлива енергија: хидроенергија, сончева енергија, ветер
* енергетска ефикасност

Наводи
------

1. 1 2  „ЕВН Македонија го отвори првиот музеј за електрична енергија во регионот". Скопје. Наводот journal бара `|journal=` (help)
2. ↑  *Музејот на ЕВН во туристичка понуда на Скопје: Хидроцентралата Матка произведува струја од 1938 година*

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место

Координати: 41°57′11.7″N 21°17′51.6″E﻿ / ﻿41.953250° СГШ; 21.297667° ИГД﻿ / 41.953250; 21.297667
Финнскискиот парк „Лабуан" во Викторија

  

**Викторија** е главниот град на Федералната Територија Лабуан на Малезија. Името на градот како Викторија во последно време не се користи од страна на Малезиските власти, туку најчесто се користи за да го почитува владеењето на кралицата Викторија. Официјалнот име е **Бандар Лабуан** (Град Лабуан, јави: بندر لابوان). Во градот постои голем т.н. финански парх кој содржи големи комплекси на офшор банки, осигурителни компании и инвестициони фондови. Тук има и голема конгресна сала и голем тргосвки центар. 

Координати: 5°17′N 115°14′E﻿ / ﻿5.283° СГШ; 115.233° ИГД﻿ / 5.283; 115.233

Наводи
------
Предна фасада
Задна фасада
**Вила Фоскари** (*Villa Foscari*) —ремек-дело на италијанскиот архитект Андреја Паладио, повеќе познато како *La Malcontenta*. Вилата го добила прекарот заради жената на сопственикот која била заклучена во една од собите зошто не си ги извршувала сопружничките должности.

Вилата е на прекрасна локација покрај каналот Брента. Била порачана од Николо и Лујџи Фоскари, членови на венецијанското семејство од кое излегле многу дуждови. Куќата е изградена помеѓу 1550 и 1560 и стои врз масивен пиедестал, карактеристичен за вилите на Паладио.

Поврзано
--------

* Андреја Паладио
* Паладијански вили на Венето

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со архитектурата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Вилијам Двајт Витни** — американски јазичар, филолог и лексикограф.

Роден е во Нортхамптон, Масачусетс, на 8 февруари 1827

 година. Се запишува на колеџот Вилијамс на свои петнаесет години, а матурира во 1845 година. Тој продолжува да студира, а истовремено и работи во банка во Нортхамптон. Потоа, во 1849 година му помага на својот брат Џосаја Витни да направи геолошки премер на езерото Супериор.

Потоа, три години студира санскрит во Германија и тука се здобива со широка репутација за неговото знаење во ова поле. На Јеил, во 1854 година, тој станува професор по санскрит, а во 1869 година почнува да предава и компаративна филологија. Во 1857 година станува секретар на Американското ориентално здружение, а во 1884 година станува негов претседател.

Витни ги ревидира дефинициите за изданието од 1864 година на американскиот речник Вебстер, а во 1869 година го основа и е првиот претседател на Американската филолошка асоцијација. Потоа прави превод на Ведите во стихови и има пишува многубројни текстови за Ведите и лингвистиката, од кои повеќето се собрани во сериите „Ориентални и јазичарички студии" (1872-1874). Пишува и неколку книги за јазикот и граматика на санскрит, француски, англиски и германски јазик.

Иако страда од заболување на срце во подоцнежните години, Витни е главниот уредник на првото издание на Вековниот речник кој се јавува од 1889 до 1891 година. Тој е брат на професорот Џосаја Витни. Женет е за ќерката на американскиот сенатор и гувернер на државата Конектикат Роџер Шерман Болдвин, Елизабет Вустер Болдвин. Негов внук е познатиот математичар Хаслер Витни.

Наводи
------

1. ↑  Chisholm 1911, стр. 611. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 29550661
* LCCN: n50016202
* ISNI: 0000 0001 2277 8604
* GND: 118928384
* SELIBR: 280217
* SUDOC: 028555910
* BNF: cb120368372 (податоци)
* BIBSYS: 90085966
* NLA: 35605794
* NDL: 00527307
* NKC: kup20030000111207
* BNE: XX1159574
* CiNii: DA01538566

 |

 |
Градски пејзаж на Бад Ендорф
**Бад Ендорф** е општина и село во округот Розенхајм во Баварија, Германија. Градот се наоѓа на околу 15км надвор од Розенхајм и е во непосредна близина на езерото Симсе и езерото Кимско и неговите поголеми крајбрежни градови, Приен, Гштад и Зебрук.

Грб на Бад Ендорф
Градот е дом на голема здравствена бања, како и центар за обука за зимски спортови на германската федерална полиција, кој е познат по „производството" на освојувачи на медали на Зимските олимписки игри, како што е жената во брзо лизгање Клаудија Пехштајн.

Бад Ендорф има една главна автобуска станица и неколку помали лоцирани околу градот за регионални дестинации. Градот има и железничка станица Дојче Бан на линијата Розенхајм-Салцбург со услуги за помалите градови во областа, како и Розенхајм, Минхен и Салцбург, Австрија.

Наводи
------
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Ванила|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Ванила рошери*** е вид на цветни растенија од фамилијата Орхидеи кое се наоѓаат во Кенија, Сомалија, Мозамбик, Танзанија, Етиопија и Јужна Африка.

Наводи
------

1. ↑  „Vanilla roscheri in Tropicos".

Надворешни врски
----------------

* 

* *Vanilla roscheri* на Ризницата ?**</img>** Медиуми поврзани со *Ванила рошери* **</link>** на Wikimedia Commons
* 

* *Vanilla roscheri* на Викивидовите ?</img>

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Таксонски назнаки | 
* Википодатоци: Q291829
* APDB: 44028
* BOLD: 431649
* EoL: 1127938
* EPPO: VANRO
* GBIF: 2803307
* iNaturalist: 595975
* IPNI: 661269-1
* NCBI: 78855
* Plant List: kew-211972
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:661269-1
* Species+: 72209
* Tropicos: 23505541
* WCSP: 211972

 |

 |
**„Високи потпетици"** (шпански: *Tacones lejanos* е филм на шпанскиот режисер Педро Алмодовар снимен во 1991 година. Во главните улоги настапуваат Викторија Абрил и Мариса Паредес. Како и кај повеќето филмови на Алмодовар, тешко е да се одреди жанр; овде се мешаат драма, трилер, надреализам, фарса и комедија.

Синопсис
--------

Приказната е за мајка (Мариса Паредес) и ќерка (Викторија Абрил), и чудно убиство извршено од Абрил а предизвикано од нејзината посесивна мајка. Мажот на Ребека бил првата љубов на мајка ѝ, дивата „Беки дел Парамо". Мајката и ќерката се спротивставуваат откако тој ќе биде убиен. Честопати, судијата кој го води случајот (Мигел Босе) се облекува како жена – ја имитира Беки.

Саундтрак
---------

Песните за саундтракот се изведени од шпанската пејачка Лус Касал, која ги создаде своите најголеми хитови: "Piensa en mí" and "Un año de amor".

Награди
-------

* 1991 Цезар награда
* 1992 Сан Џорди награда за најдобра глумица

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Филмови во режија на Педро Алмодовар |
| --- |
|  |
| 
*Пепи, Луси, Бом* (1980) • *Лавиринти на страста* (1982) • *Темни навики* (1983) • *Што направив да го заслужам ова?* (1984) • *Матадор* (1986) • *Закон на желбата* (1987) • *Жени на работ од нервен слом* (1988) • *Врзи ме!* (1990) • *Високи потпетици* (1991) • *Кика* (1993) • *Цветот на мојата тајна* (1995) • *Живо месо* (1997) • *Сѐ за мојата мајка* (1999) • *Зборувај со неа* (2002) • *Лошо образование* (2004) • *Се враќам* (2006) • *Раскинати прегратки* (2009) • *Во туѓа кожа* (2011) |

 |
**Манон** 70 — француски филм од 1968 со Катрин Денев (фр. Catherine Deneuve), Жан-Клод Бриали (фр. Jean-Claude Brialy) и Сами Фреј (фр. Sammy Frey). Филмот е напишан и режиран од Жан Орел (фр. Jean Aurel).

Филмот е заснован на француски роман од 18 век и на италјанска опера од 19-тоит век. Оригиналната музика за филмот е на Серж Гејнсбург (фр. Serge Gainsbourg).

Сиже
----

Манон (Катрин Денев) е неморална жена со слободен дух, која го користи сексот за да се опркужи себеси во луксуз.

Наводи
------

1. ↑  *Манон 70 (филм)*  на Семрежната филмската база на податоци

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Вителиј** (латински:*Aulus Vitellius Germanicus*) е римски цар, управувал во годината на четирите цари. Познат е и како Аул Вителиј Германик.

Роден е на 24 септември 15 година. Со Римското Царство управувал од 16 април 69 до 22 декември 69 година.

  

* п
* р
* у
Римски цареви

**Принципат 27 п.н.е. — 235:**  
Август • Тибериј • Калигула • Клавдиј -{I}- • Нерон • Галба • Отон • Вителиј • Веспазијан • Тит • Домицијан • Нерва • Трајан • Адријан • Антонин Пиј • Марко Аврелиј • Лукиј Вер • Комод • Пертинакс • Дидиј Јулијан • Септимиј Север • Каракала • Макрин • Елагабал • Александар Север

  

**Криза од III век 235 - 284:**  
Максимин Трак • Гордијан I • Гордијан II • Пупијан  • Балбин• Гордијан III • Филип Арапски • Дециј Трајан • Требонијан Гал cо Хостилијан и Волусијан• Емилијан • Валеријан • Галиен • Клавдиј II • Квинтил • Аврелијан • Такит • Флоријан • Проб • Кар • Нумеријан • Карин

  

**Доминат 284 - 395:**  
Диоклецијан • Максимијан • Констанциј I Хлор • Галериј • Север II • Максенциј • Максимин II Даја • Лициниј • Константин I Велики • Константин II  • Констанс I • Констанциј II • Јулијан Отпадник • Јовијан • Валентинијан I • Валенс • Грацијан • Валентинијан II • Теодосиј I

  

**Западно царство (395 - 476):**  
Хонориј • Констанциј III • Јован • Валентинијан III • Петрониј Максим • Авит • Мајоријан • Либиј Север • Антемиј • Олибриј • Глицериј • Јулиј Непот • Ромул Августул

  

**Источно (Византиско) царство (395 - 1453):**  
Аркадиј • Теодосиј II • Маркијан • Лав I • Лав II • Зенон • Василиск • Анастасиј I • Јустин I • Јустинијан I • Јустин II • Тибериј II • Маврикиј • Фока • Ираклиј I • Константин III • Ираклиј II • Констанс II • Константин IV • Јустинијан II • Леонтиј • Тибериј III • Филипик • Анастасиј II • Теодосиј III • Лав III • Константин V • Лав IV • Константин VI • Ирина • Никифор I • Ставрикиј • Михаил I • Лав V • Михаил II • Теофил • Михаил III • Василиј I • Лав VI • Константин VII  • Роман I • Роман II • Никифор II • Јован I • Василиј II • Константин VIII • Роман III • Михаил IV • Михаил V • Константин IX • Зоја • Теодора • Михаил VI • Исак I • Константин X • Роман IV • Михаил VII • Никифор III • Алексиј I • Јован II • Мануил I • Алексиј II • Андроник I • Исак II • Алексиј III • Алексиј IV • Алексиј V • Константин XI • Теодор I • Јован III • Теодор II • Јован IV • Михаил VIII • Андроник II • Андроник III • Јован V • Јован VI • Андроник IV • Јован VII • Мануил II • Јован VIII • Константин XI


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 16012563
* LCCN: n50013486
* ISNI: 0000 0000 9043 9543
* GND: 118805495
* SELIBR: 291056
* SUDOC: 033390371
* BNF: cb12426081t (податоци)
* ULAN: 500355384
* HDS: 010317
* NKC: osd2013753636

 |

 |



1. Rodríguez Oliva, P. (2013). „Un busto en bronce del "Pseudo-Vitelio" de la antigua colección de El Retiro de Churriana (Málaga)". *BAETICA. Estudios de Historia Moderna y Contemporánea* (шпански). **35** (35): 194. doi:10.24310/BAETICA.2013.v0i35.63. hdl:10630/7812. S2CID 187481480.
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Ванила|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Ванила андина*** — вид на орхидеи од ванила. За прв пат била опишана во 2022 година од примероци собрани во Перу и Еквадор. Слична е на *Ванила арморикенис*, но се разликува по својот „истакнат паралелен калус, надолжни тесни јазици кои се протегаат над средината на усната и широко тапи за да се маргинира средниот лобус со крцкави рабови".

Наводи
------

1. ↑  Damián, Alexander; Garzón, Henry X.; Baquero, Luis; Jiménez, Marco M.; Vélez-Abarca, Leisberth; Iturralde, Gabriel A.; Mitidieri, Nicole; Olortegui, Sergio; Cameron, Kenneth M. (2022-06-21). „Vanilla andina (Vanilloideae, Orchidaceae), a new species of the membranaceous-leaved group from Peru and Ecuador". *Phytotaxa*. **552** (1): 63–72. doi:10.11646/phytotaxa.552.1.5. ISSN 1179-3163.
|  |
| --- |
|  **Свети Атанасиј** |
|  |
| 
Надвлезната икона на Св. Атанасиј |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Крушевско-демирхисарска |
| **Парохија** | Сопотничка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 40°16′58.1″N 21°2′47.7″E﻿ / ﻿40.282806° СГШ; 21.046583° ИГД﻿ / 40.282806; 21.046583Координати: 40°16′58.1″N 21°2′47.7″E﻿ / ﻿40.282806° СГШ; 21.046583° ИГД﻿ / 40.282806; 21.046583 |
| **Место** | Базерник |
|  **Општина** | Демир Хисар |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Атанасиј Александриски |
|  **Изградба** | XIX век |
|
|  **Живопис** | 1891 - 1895 |
| Архитектонски опис |
|  **Архит. тип** | еднокорабна базилика |
| **Стил** | преродбенички |
|

**Св. Атанасиј Велики** (**Св. Атанас**) — црква во демирхисарското село Базерник, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, сместен во северозападниот дел на селото и изградена е врз темелите на средновековна црква со некропола. Претставува релативно голема еднокорабна градба, покриена со свод. На исток има петстрана апсида. Северниот и јужниот ѕид се укрепени со пиластри, поврзани со лакови. Влезовите се од југ и од запад, каде подоцна е дограден трем. Покривот е на две води со ќерамиди, а апсидата е покриена со камени плочки. Ѕидаријата е изработена од кршен камен, при што отворите и венецот на апсидата се од делкан бигор. Фасадите се фугирани.

Храмот е живописан во периодот од 1891 до 1895 г. од еден од браќата Коста, Вангел и Никола Анастасови од Крушево. Иконостасните икони се од истото време, и се дело на истиот зограф.

Поврзано
--------

* Сопотничка парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво

Наводи
------

1. 1 2  Димитров, Никола В. (2017). *Географија на населби - Општина Демир Хисар* (PDF). Битола. стр. 11. ISBN 978-608-65616-4-2.
**Фронт за демократска Македонија (ФроДеМ)** — поранешна македонска политичка партија. Претседател на партијата е Јове Кекеновски. Основачи: Јове Кекеновски, Тодор Ношпал, Љупчо Алексовски, Љупчо Ристовски и Ненад Новковски.

Историја и учество на избори
----------------------------

Партијата е формирана на 16 октомври во 2015 година. Од своето освновање, партијата учествувала еднаш на парламентарни избори и тоа во 2016 година како дел од коалцијата „Коалиција за промени и правда - Трет блок" заедно со Демократски сојуз, ДЕМОС и МОРО-РП. Коалицијата освоила 10.028 гласови или 0,8% од вкупниот број на гласови. Коалицијата не освоила пратеничко место во Собранието.

На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција ,,Никогаш Северна само Македонија" заедно со Единствена Македонија колицијата освоила 2.604 гласови односно 0.29% од вкупен број на гласови. колицијата не освојила пратенички мандат.

Наводи
------

1. ↑  Од петок нова политичка партија – ФРОДЕМ, Либертас, 13.10.2015
2. ↑  Формирано ново политичко движење „ФРОДЕМ", телевизија Телма, 16.10.2015
3. ↑  Извештај за спроведените предвремени избори за пратеници, Државна изборна комисија на Македонија
***Внукот на маѓепсникот*** (англиски: *The Magician's Nephew*) е фантастичен роман за деца од 1955 напишан од страна на К. С. Луис. Toa е шестата издадена книга од серијалот Хрониките на Нарнија, но според внатрната хронологија на серијалот е прва.

Дејството на романот започнува во раните 1900-ите во Лондон. Двајцата главни ликови, Дигори Кирк и Поли Пламер, се деца кои случајно ќе се најдат во работната соба на вујкото на Дигори, кој со помош на магија ќе ги испрати во друг свет за кој децата подоцна откриваат дека е местото каде што сите светови се спојуваат и дека од таму тие можат да пристапат во сите светови што постојат. Овој роман го раскажува настанувањето на светот Нарнија, влегувањето на злото во тој свет, и за многу други мистерии кои се појавиа во претходните книги од серијалот.

Иако пишувањето на овој роман започнало кратко по Лавот, вештерката и ормарот, К. С. Луис ја пишувал оваа книга приближно шест години, и вметнал многу авто-биографски елементи од својот живот. Оваа книга исто-така истражува неколку христијански теми како каењето, првородниот грев, искушенијата, и редот на природата.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Хрониките на Нарнија од К. С. Луис |
| --- |
|  |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Лавот, вештерката и орманотФилм •  Игра •  Саундтрак | Принцот КаспијанФилм •  Игра •  Саундтрак | Патешествието на „Мугра"Филм | Сребрениот стол | Коњот и неговото момче | Внукот на маѓепсникот | Последната битка |

 |

 |
**Вода** (англиски: *Water*) е канадски филм од 2005 година номиниран за Оскар а режиран од Дипа Мехта. Филмот ги истражува животите на вдовици во ашрам во Варанаси, Индија во 1938 година. Воедно, филмот е третиот дел од поврзана трилогија на Мехта, на кој му претходат „Оган" (1996) и „Земја" (1998).

Својата премиера филмот ја имал на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто (2005), каде бил претставен на отворањето на фестивалот. На редовен репертоар во Канада почнал да се прикажува во ноември таа година а во Индија почнал да се прикажува во мај, 2007 година.

### Синопсис

Приказната во „Вода" е поставена за време на периодот на британското владеење во 1938 година, кога Индија е сѐ уште дел од колониите на Британија.

Според Хинду традицијата од тој период, бракот помеѓу млади девојчиња и постари мажи бил нормален во некои делови на Индија. Кога сопругот во православно Хинду семејство ќе почине, неговата млада вдовица била праќана во таканаречен ашрам за вдовици за да се искупи за гревовите од нејзиниот претходен живот, кои наводно ја предизвикале смртта на нејзиниот сопруг.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 182938288
* GND: 7564693-6

 |

 |
**Министерство за правда** (турски: *Adalet Bakanlığı*) — владина агенција во рамките на Кабинетот на Турција задолжена за администрирање на правосудниот систем во Турција; тековно управуван од Јилмаз Тунч по назначувањето на претседателот.

Историја
--------

Министерството за правда за прв пат било формирано во 1920 година во текот на раните години на Турската Република, по усвојувањето на новиот правен кодекс заснован на швајцарскиот граѓански законски систем. Министерството претрпело неколку реорганизации и структурни промени во текот на својата историја, како одговор на променливите потреби на правосудниот систем во Турција.

Одговорности
------------

Министерството за правда е одговорно да го надгледува правниот систем во Турција и да гарантира дека правдата се спроведува правично и непристрасно. Нејзините главни одговорности вклучуваат:

* Надгледување на работата на судовите и обвинителството.
* Развивање и спроведување на политики за подобрување на ефикасноста и ефективноста на правосудниот систем.
* Обезбедување правни совети и помош на владата и другите јавни институции.
* Обезбедување заштита на човековите права и владеење на правото.
* Надгледување на спроведувањето на меѓународните договори и конвенции поврзани со правдата и правните работи.

Организација
------------

Министерството има неколку дирекции и одделенија одговорни за различни аспекти на правосудниот систем, вклучувајќи:

### Генерален директорат за криминалистички работи

Одговорен за надзор на криминалните истраги и гонење во Турција. Овој оддел, исто така, работи на спречување и борба против организираниот криминал, тероризмот и компјутерскиот криминал.

### Генерален директорат за правни работи

Одговорен за изготвување и предлагање на нови закони и прописи поврзани со правосудниот систем. Овој оддел обезбедува правен совет и за други владини министерства и агенции за прашања поврзани со законот.

### Генерален директорат за Европската унија и надворешни односи

Одговорен за координација на правната и судската соработка на Турција со други земји и меѓународни организации. Овој оддел, исто така, работи на тоа правниот систем на Турција да биде усогласен со правото на ЕУ и меѓународните стандарди за човекови права.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

*
**Министерството за трговија** (турски: *Ticaret Bakanlığı*) — владина агенција во рамките на Кабинетот на Турција задолжена за царинските и трговските работи во Турција. Со Министерството раководи Омер Болат. 

Министерството е основано со Законот бр. 640 со спојување на Потсекретаријатот за царина на премиерот со некои одделенија на поранешното Министерство за индустрија и трговија на 8 јуни 2011 година. Во минатото, должностите на сегашното министерство ги извршувало Министерството за царина и монопол (1931–1983), Министерството за финансии и царина (1983–1991) и Потсекретаријатот за царина (1993–2011). Првиот министер на новоформираното министерство бил Хајати Јазиџи, кој претходно бил потсекретар. Помеѓу 2011 и 2018 година, неговото официјално име било **Министерство за царина и трговија** (турски: *Gümrük ve Ticaret Bakanlığı*). Се споило со Министерството за економија во 2018 година и се ребрендирало во Министерство за трговија.

Наводи
------

1. „Tarihçe" (турски). T.C. Gümrük ve Ticaret Bakanlığı. Посетено на 2014-09-10.
Часовник со кирилични бројки на кула во Бигорскиот манастир.

**Кирилични бројки** — броен систем на основа на старословенската кирилица, употребувана кај јужните и источните Словени, вклучувајќи ја Македонија. Овој систем се употребувал во Русија сѐ до 1700-тите кога Петар Велики ја заменил со индоарапскиот броен систем.

Системот бил квазидекаден, заснован на јонскиот броен систем и се пишувал со соодветни графеми од кирилицата. Секоја единица (1, 2, ... 9) имала своја буква, како и секоја десетка (10, 20, ... 90) и секоја стотка (100, 200, ... 900). Броевите се запшишувале од лево на десно со исклучок на броевите од 11 до 19. Тие биле пишувани од десно на лево. Броевите се разликувале од текстот по тоа што врз нив се придодавало титло. Доколку бројот бил поголем од 1000, бил употребуван знакот за илјадници се пишувал пред бројката **҂** и по него се пишувал бројот на илјадницните со соодветните букви.

  

Примери:

* — 1706
* — 7118 година по библиски стил, еднаква на 1610 н.е.)

Глаголичните броеви работеле на сличен принцип, освен тоа што бројките се пишувале по глаголскиот абучен ред, а не по ред преземен од грчкото писмо.

Поврзано
--------

* Старословенско писмо
* Глаголица
* Глаголични броеви
* Грчки броеви
* Римски броеви

Наводи
------

1. ↑  Chrisomalis, Stephen (2010). *Numerical Notation: A Comparative History*. Cambridge, England: Cambridge University Press. стр. 180–182. ISBN 978-1-139-48533-3. Посетено на 2016-12-28.