recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Душица Илин** (Тетово, 12 март 1944

) — македонски поет и новинар.

Животопис
---------

Душица Илин е родена во Тетово на 12 март 1944 година. Се школувала во Битола, Тетово, Скопје и Белград. Книжевните и новинарските студии ги усовршува во Белград каде што живее и работи како дописник на македонските електронски и пишани медиуми од Србија и Црна Гора. Член е на ДПМ од 1972 година. Автор е на поетските книги: Фреска на срцето (1971), Сизифина (1976), Ветер во кафез (1981), Толкување на стравот (1989) Златен венец - Антологија на струшките вечери на поезијата, (Белград), Второ дополнето издание (Нови Сад и Скопје), Трето дополнето издание (Белград), Спорен лет (Скопје), Пек (Скопје), Ноќен Пек (Белград), Бела линија (Скопје,2006).

Песните на Душица Илин се објавени во Полска, САД, Турција, Романија и во други земји. Застапена е во повеќе антологии на македонската и југословенската поезија.
Нејзин сопруг е писателот Виктор Шеќеровски.

Наводи
------

1. ↑  *Акад. Војислав Максимовић, Симбиоза давног и садашњег, Душица Илин, Седам прекора о хладноћи, Београд, 2006, 99&108*
2. ↑  Македонски писатели/Macedonian writers, Друштво на писатели на Македонија, 2004, стр.100 -101

* Душица Илин, Бела линија,Македонски црковни конаци, Скопје, 2006

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Душан Томовски**  (Дебар, 16 август 1925

 - Чикаго, 18 октомври 1979

) — македонски преведувач, професор .

Животопис
---------

Дипломирал на четири групи на Филозофски факултет Скопје: физика, германски јазик и литература, француски јазик и литература, англиски јазик и литература.

Работел како професор на Филозофскиот факултет (шеф на Катедрата за германски јазик и книжевност).

Творештво
---------

Негови најзначајни преводи биле: 

* „Фауст "од Гете (прв дел, 1977, втор дел, 1978;
* „Малечката Фадета "од Ж. Санд (1963);
* „Песна за Нибелунзите "(1979);
* Дуински елегии / Сонети за Орфеј од Р. М. Рилке (1983).

Ги превел и антологиите: 

* Современи германски раскази (1976, со Р. Грчева);
* Германска поезија на 20 век (1978)
* Австриска поезија на 20 век (1982, со Р. Грчева).

Посмртно бил одликуван со високото германско признание „Гетеов медал ".

Наводи
------

1. ↑  Душан Томовски

Надворешни врски
----------------

* / ЗА ДЕЈСТУВАЊЕТО HA АНАЛОГИЈАТА
Призренски препис на Душановиот законик, XV век, Народен музеј, Белград
**Душановиот законик** (во старите ракописи се нарекува *Закон Благовјернаго Цара Душана*), покрај Номоканонот на Св. Сава, е најзначаен закон на феудална Србија, донесен на соборот на црковните великодостојници и власници во Скопје на 21 мај 1349, а дополнет на соборот во Сер во 1354. Законот бил усвоен со цел да се осигура владетелскиот статус и бенефициите на властелата, да обезбеди мерки за држење на меропаси и други себри; и да ја зацврсти власта во освоените области создавајки единствена балканска држава.

Законикот се состои од 135 до 201 член (во зависност од верзијата на зачуваниот манускрипт). Првите 38 членови се посветени на црквата, потоа следат одредби кои се однесуваат на бенефициите на властелата и слободните луѓе и нивните должности, потоа одредби кои говорат за обврските на зависното население. Во продолжение следуваат одредби за судството и правото на судиите, за казните за различните врсти на кривични и други престапи.

При составувањето на законикот, како извори послужиле: Одредбите од византиското право, т.н. Василики и разни српски повелби и договори. Во Законикот се наоѓаат и два византиски правни документи: скратена Синтагмата на Матија и Законикот на царот Јустинијан I (Јустинијановиот кодекс)

Некои преписи на Душановиот законик започнуваат со зборовите: „*Законик на пречесниот и христољубивиот македонски цар Стефан, владетел српски, бугарски, унгарско-влашки, далматиниски, арбанашки, и на многу други региони и земји*". Вака гласат загрепскиот, раваничкиот и софискиот препис на Душановиот законик.

Прогласувајќи се за владетел на балканските народи царот Душан ја истакнал претензијата на легитимно владеење со поданиците на Византиското царство.

Оригиналот на Душановиот законик не е зачуван, но денес постојат околу 20 преписи меѓу кои се загребскиот, призренскиот, струшкиот и софискиот.

Понови изданија на Душановиот законик
-------------------------------------

* Законик цара Стефана Душана, Београд, 1975.
* Законик цара Стефана Душана (Струшки и Атонски рукопис) књига 1, Београд, 1975.
* Законик цара Стефана Душана (Студенички, Хиландарски, Ходошки и Бистрички рукопис) књига 2, Београд, 1981.
* Законик цара Стефана Душана (Барањски, Призренски, Сисатовачки, Раковачки, Раванички и Софијски рукопис) књига 3, Београд, 1997.

Поврзано
--------

* Стефан Душан

Надворешни врски
----------------

* Душанов законик Архивирано на 8 март 2005 г. - мрежно место по повод 650 години од донесување на Законикот.
* Раванички препис на Душановиот законик Архивирано на 25 септември 2006 г.
* Батрићевић, Ана „Legal Transplants and the Code of Serbian Tsar Stephan Dushan: A Comparative Study" (22 декември, 2006). Достапно на SSRN:
**Гренландска ајкула** или **големоглава ајкула-спијач** (науч. *Somniosus microcephalus*) — ајкула од семејството на ајкули-спијачи (*Somniosidae*) со тешко валчесто тело, кое обично е кафеаво или сино. Има кратка, тркалезна муцка и две еднакво големи грбни перки. Освен што се храни со разновиден жив плен како риби, морски птици и фоки, оваа ајкула е и мршојадец и често јаде пцовисани китови и удавени копнени животни како собови. Додека таа лови фоки, може да се фати на јадица низ дупките во ледот. Но нејзиното месо е отровно, па мора да се провари пред да се јаде. Овој вид на ајкула е еден од најотровните во светот.. Оваа ајкула е во блиско сродтсво со тихоокеанската ајкула-спијач.

Долговечност
------------

Гренландската ајкула се смета за најдолговечното од сите ’рбетно животно на светот По направеното испитување на 28 единки со радиојаглеродно датирање, научниците утврдиле дека најстарата единка е на возраст од 392 ± 120 години (најмалку 272, а највеќе 512 години). Посочено е дека животното достигнува зрелост на возраст од 150 години.

Наводи
------

1. ↑  „*Somniosus microcephalus*". *IUCN Red List. Version 2011.2*. International Union for Conservation of Nature. 2006. Посетено на 5 February 2012.
2. ↑  *Guinness World Records 2013*, Page 048, Hardcover edition.
3. ↑  O'Donnell, Jacinth. *Jurassic Shark* documentary (2000); broadcast on Discovery Channel, 5 August 2006
4. 1 2  Nielsen, J; Hedeholm, RB; Heinemeier, J; Bushnell, PG; Christiansen, JS; Olsen, J; Ramsey, CB; Brill, RW; Simon, M; Steffensen, KF; Steffensen, JF (2016). „Eye lens radiocarbon reveals centuries of longevity in the Greenland shark (*Somniosus microcephalus*)". *Science*. **353** (6300): 702–4. doi:10.1126/science.aaf1703.
5. ↑  Morelle, R (2016-08-12). „400-year-old Greenland shark 'longest-living vertebrate'". *Science & Environment*. London: BBC News.
6. ↑  Bates, M (2016-08-11). „272-Year-Old Shark Is Longest-Lived Vertebrate on Earth". *Nationalgeographic.com*. Washington, D.C.: National Geographic Society.
**Дебарски земјотрес од 1967 година** — природна катастрофа која го погодила градот Дебар, изутрината на 30 ноември 1967 година. Од низата земјотреси најразорниот од нив се случил во 07:23 часот.

Сеизмичност на областа
----------------------

Дебарското епицентрално подрачје има голема сеизмичност, што може да се забележи од големиот број на случени земјотреси во периодот 1900-2016 година. На ова подрачје често се случуваат слаби земјотреси со магнитуда ML <3 и ретка појава на умерени до силни, како што бил случајот во 1967 година.

Епицентар
---------

Епицентарот на земјотресот бил на територијата на тогашна НСР Албанија, во областа Голо Брдо. Серија натамошни потреси продолжиле до април 1968 година.

Последици
---------

Земјотресот предизвикал материјални штети во 41 населено место во Македонија и 177 населени места во Албанија (во подрачјето на Пешкопеја и Либражд), со 7 загинати лица во Македонија, 12 загинати лица во Албанија и вкупно 214 ранети.

Во Албанија биле оштетени 6.536 згради, 534 биле урнати до темел, а 1.623 имале тешко оштетување. Во селата Клење, Острени, Луник, Макелара, Себисхит, Ланде, Превала и Лејкан уништени или оштетени биле 75-90 % од куќите.

Во Македонија, штети од случениот земјотрес се забележани на 41 место, со околу 17.600 жители. Околу 55 % од вкупниот број штети отпаѓа на станбениот фонд.

Од главниот удар на земјотресот најтешко бил погоден градот Дебар со околината. Во градот 30% од објектите биле тешко оштетени или срушени, 50% претрпеле оштетувања што дозволуваат санација и 20% останале неоштетени или претрпеле незначителни оштетувања, кои лесно можеле да се отстранат со релативни мали градежни зафати.

Во напорите да не се предизвика поголема катастрофа при исклучувањето на струјата од главната трафостаница, животот го загубил Шуип Кобеци, татко на две малолетни деца.

Обнова
------

Со помошта што доаѓаше од сите делови на тогашна СФРЈ и од Меѓународниот Црвен крст, последиците биле санирани. Во знак на солидарност, скопјани на Дебар му го подарија и Општествениот дом „Скопје".

Поврзано
--------

* Дебар

Наводи
------

1. 1 2 3  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Дебарски*". *Македонска енциклопедија*. , книга I (А-Љ). Скопје: МАНУ. стр. 435. Text "series
" ignored (help)
2. 1 2 3 4 5  Порта3 (2018-02-07). „Земјотрес во зона со највисока сеизмичност во земјава – Дебар 1967 година". *Порта3 - градежништво, архитектура и екологија*. Посетено на 2022-12-06.

Надворешни врски
----------------

* Информации за земјотресот
**Чечка Бистрица** (**Бистрица**, **Плетска Река**, **Плетенска Река**) — река во југоисточниот дел на Пиринска Македонија, лева притока на Места. Минува низ општините Грмен, Сатовча и Хаџидимово. Долга е 48,8 км и одводнува дел од југозападните падини на Доспат Планина (Дабраш) во венецот Западни Родопи.

Река извира под името Прдиконско Дере на 1.695 м.н.в. 1,6 км североисточно од врвот Свети Петар (1.745 м), во Доспат Планина. До патот Неврокоп (Г. Делчев) – Доспат тече релативно плитка и добро пошумена долина, најпрвин (околу 3 км) на југозапад, а потоа на југоисток (до шумарсото подрачје „Дикчан") и одново на југозапад. Продолжува во југозападна насока и источно од селото Долно Дреново свртува на југ-југоисток, па навлегува во историско-географската област Чеч каде долината ѝ се проширува. Завршува влевајќи се како лева притока на Места на 443 м.н.в. 1,6 км северно од селото Теплен во Општина Хаџидимово.

Сливот на реката зафаќа површина од 197 км2, што сочинува 5,71 % од целокупниот слив на Места. Главни притоки се: → лева, ← десна

* → Бозаничко Дере
* ← Величка
* → Хисарско Дере
* → Дреновско Дере
* ← Длабоки Дол
* ← Чешминдол
* → Фрговска Река

Реката се напојува од дождови и стопен снег. Најполноводна е во април, а најслабоводна во септември. Водата на Чечка Бистрица е со ниска минерализација — до 200 мг/л. Меѓу 40 и 50 денови годишно се забележуваат замрзнувања.

По течението на нема населени места.

Дел од водите на Чечка Бистрица во горното течение се одлеваат преку тунел во вештачкото езеро Доспат со 11 водозафатни градби. Во долното течение водите се користат за наводнување.

На потег од 7,5 км, меѓу селата Долно Дреново и Плетена минува делница од републичкиот пат III-197: Неврокоп – Доспат – Девин.

Од излезот за с. Плетена, во месноста Караманица, нагоре по поречието на реката минува стариот пат за Велинград, како и за месностите Дикчан и Гроба. Крај патот во должина од 50 – 100 метри има чешми и сеници за почивка.

Поврзано
--------

* Чеч

Наводи
------

1. ↑  Мичев, Н и Ц. Михайлов, И. Вапцаров и Св. Кираджиев, Географски речник на България, София 1980 г. стр. 48
2. ↑  Енциклопедия България, т.1 А-В, Издателство на БАН, София 1978, стр. 289

Топографски карти
-----------------

* Лист од карта K-34-84. Размер: 1 : 100 000
* Лист од карта K-34-96. Размер: 1 : 100 000
* Лист од карта K-35-73. Размер: 1 : 100 000
* Лист од карта K-35-85. Размер: 1 : 100 000
**Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк** (бугарски: *Четиринадесети пехотен македонски полк*, порано и *Четиринадесети пеши македонски полк*) е поранешна воена единица на Бугарската армија која учествувала во двете балкански војни (1912–1913 односно 1913) и двете светски војни (1915–1918 односно 1941–1945).

Формирање и развој
------------------

Дувачкиот оркестар на Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк во Дупница
Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк е формиран со указ од 19 јануари 1889 година. Полкот е составен од Втората и Третата дружина на Тринаесеттиот пешадиски рилски полк, кои соодветно станале Прва и Втора дружина на Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк.

Гарнизонот на полкот од 1889 година се наоѓа во западниот бугарски град Радомир. Во 1896 година штабот на полкот е преместен во Софија. Од 1904 година, гарнизонот на полкот се наоѓа во западниот бугарски пограничен град Дупница.

Балкански војни (1912–1913)
---------------------------

Споменик на припадници на полкот од село Пороминово, загинати во Првата балканска војна
За време на мобилизацијата на Бугарската армија за Првата балканска војна (1912–1913), Третата и Четвртата дружина од Петтиот дунавски пешадиски полк биле припоени кон Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк. Во текот на Првата балканска војна, полкот бил дел од Седмата пешадиска рилска дивизија.

По почетокот на војната, полкот ја преминал тогашната бугарско-османлиска граница и напредувал кон запад, заземајќи ги македонските градови Делчево (тогаш Царево Село) и Кочани, како и други места во Македонија.

Полкот останал во источните предели на Македонија и во текот на Втората балканска војна (1913) водел неколку битки во овие краишта.

Прва светска војна (1915–1918)
------------------------------

Воена поштенска картичка на која е прикажан борбениот пат на полкот во Првата светска војна
Полкот учествувал во Првата светска војна (1915–1918) како дел од Втората бригада на Седмата пешадиска рилска дивизија.

Меѓу двете светски војни
------------------------

Втора светска војна (1941–1945)
-------------------------------

Припадници на полкот изведуваат свечен марш пред бугарскиот цар Борис III кај Струмица, на Велигден 1941 година, во текот на Втората светска војна

Наводи
------

1. ↑  Тодоров, Т.; Александрова, Я. (1977). *Пътеводител на архивните фондове, 1877–1945 г.* (PDF) (2. изд.). София: Военно издателство. стр. 36–37.
**Цариградскиот договор** произлегол од конференцијата која се одржала во османлиската престолнина во февруари 1832 година со учество на големите сили (Велика Британија, Франција и Русија) од една страна и Османлиското Царство од друга страна.

Фактори кои го опфатиле договорот било одбивањето на Леополд (идниот крал на Белгија) да застане на чело на новата грчка држава, главно поради незадоволството од новата погранична линија на Грција од градовите Арта до Волос. Повлекувањето на Леополд како кандидат за грчкиот престол и избувнувањето на Француската револуција го одложило конечното решение за границите на новото кралство на Балканскиот Полуостров.

Во времето кога во Обединетото Кралство за нов секретар за надворешни работи бил избран Хенри Џон Темпал, тој се согласил за тоа Арта-Волос да биде новата гранична линија. Така, Грција била дефинирана како независно кралство. Османлиското Царство била обесштетена за износ од 40.000.000 пастери поради губење на територија. Границите на кралството биле потврдени на Лондонскиот протокол од 30 август 1832 година.

За прв крал на Кралство Грција бил избран Отон I. Како еден од основните услови за избирањето на Отон за крал на Грција пред баварскиот крал било престанување на воените дејствија врз Отоманското Царство. Тоа означувало дека Отон би ја имал титулата Крал на Грција, наместо Крал на Грците.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Османлиско Царство Договори на Отоманското Царство |
| --- |
|  |
| Подем (1299–1453) | 
* Галиполи
* Селимбрија
* Османлиско-венецијански договор
* Сегедин

 |
|  |
| Проширување (1453–1566) | 
* Цариград (1454)
* Цариград (1479)
* Цариград (1533)
* Османлиско-француски договор
* Одрин (1547)
* Амасија (1555)

 |
|  |
| Преобразба (1566–1703) | 
* Одрин (1568)
* Цариград (1590)
* Житваторок (1606)
* Насух-паша (1612)
* Буша (1617)
* Серав (1618)
* Хотин (1618)
* Зухаб (1639)
* Вашвар
* Бучач (1672)
* Журавно (1676)
* Бахчисарај (1681)
* Карловци (1699)
* Цариград (1700)

 |
|  |
| Застој (1703–1789) | 
* Прут (1711)
* Пожаревац (1718)
* Цариград (1724)
* Хамедан (1727)
* Ахмед-паша(1732)
* Цариград (1736)
* Белград (1739)
* Ниш (1739)
* Керден (1746)
* Ќучук Кајнарџа (1774)
* Ајналикавак (1779)

 |
|  |
| Пад (1789–1908) | 
* Свиштов (1791)
* Јаш (1792)
* Триполи (1796)
* Тунис (1797)
* ел-Ариш (1800)
* Цариград (1800)
* Париз (1802)
* Чанакале (1809)
* Букурешт (1812)
* Ерзурум (1823)
* Акерман (1826)
* Одрин (1829)
* Цариград (1832)
* Хункар Искелеси (1833)
* Ќутахија (1833)
* Балта Лиман
* Лондон (1840)
* Лондон (1841)
* Ерзурум (1847)
* Париз (1856)
* Скадар (1862)
* Сан Стефано (1878)
* Берлин (1878)
* Кипар
* Цариград (1897)
* Топхане

 |
|  |
| Распад (1908–1922) | 
* Лозана (1912)
* Лондон (1913)
* Цариград (1913)
* Атина
* Англо-отоманска конвенција
* Брест-Литовск (Украина)
* Брест-Литовск (Русија)
* Трабзон (1918)
* Ерзинџан
* Букурешт (1918)
* Батум (1918)
* Мудрос (1918)
* Севр (1920)

 |

 |
Ледникот Бондхус
Поглед надолу од ледникот
**Фулгефона** норвешки: *Folgefonna* е збирен поим за три висорамнински ледници во Хардангер во округот Хордалан, Норвешка:

* Северна Фулгефона (26 км2)
* Средна Фулгефона (11 км2)
* Јужна Фулгефона (167 км2), трет по големина во копнена Норвешка.

Ледничката група во 2006 зафаќала вкупна површина од 207 км2. Во мај 2005 е основан Националниот парк Фулгефона, со што ледниците и околното подрачје добиле државна заштита.

Во северниот дел на ледникот има летен скијачки центар. Најголемите ракави на Фулгефона се Бломстелскард, Бондхус и Буар. Од 1960 до денес, промените во Блостелскард (јужниот крај на Фулгефона) се незначајни. Меѓутоа, посеверните ракави Бондхус и Буер растеле кон крајот на 1990-тите, за да почнат да се повлекуваат во 2000 г.

Поврзано
--------

* Список на ледници во Норвешка

Наводи
------

1. ↑  Folgefonna og Fjordbygdene. 2008. (Бергенски универзитет) во Nord4, стр. 591

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Фулгефона" на Ризницата ? |

* За Фулгефона Архивирано на 31 октомври 2007 г. - Водостопанска управа на Норвешка
Фукоовото нишало во Пантеон, Париз
Фукоовото нишало во COSI Columbus
**Фукоовото нишало** или **Нишалото на Фуко** — едноставен уред именуван по францускиот физичар Леон Фуко и замислен како експеримент за демонстрација на Земјината ротација. Нишалото било создадено во 1851 година и бил првиот експеримент што дал едноставни и директни докази за ротацијата на Земјата. Нишалото на Фуко денес се употребува во популарни прикази во научните музеи и универзитети.

Оригиналното нишало на Фуко
---------------------------

Првата јавна изложба на Фукоовото нишало се одржала во февруари 1851 година во Меридијанот од Париската опсерваторија. Неколку недели подоцна, Фуко го направил своето најпознато нишало, кога направил да виси 28-килограмски оловно обложен тег на нишалото со 67 метарска жица од куполата на Пантеон во Париз. Периодот на нишалото било {\displaystyle 2\pi {\sqrt {\frac {l}{g}}}=16,5} секунди. Бидејќи географската ширина на нејзината локација е {\displaystyle \phi \,} = 48° 52'N, рамнината на нишалото направила целосен круг за околу {\displaystyle {\frac {23h56'}{\sin \phi }}} = 31,8 часа (31 часа 50 минути), вртејќи се во насока на стрелките на часовникот приближно 11,3° на час.

Наводи
------

1. ↑  Oprea, John (1995). „Geometry and the Foucault Pendulum". *Amer. Math. Monthly*. **102** (6): 515–522. doi:10.2307/2974765. JSTOR 2974765. Архивирано од изворникот на 2 април 2015.
Корицата на делото на Брејлсфорд 
**Хенри Ноел Брејлсфорд** (Мирфилд, 25 декември 1873

 - Лондон, 23 март 1958

) – виден британски лабуристички новинар, публицист, писател, универзитетски професор и стручњак за Балканот.

Животопис
---------

По завршувањето на високото образование во Глазгов, извесно време предава на Колеџот на Кралицата Маргарита во Глазгов, но ја напушта универзитетската кариера и станува новинар и политички коментатор. Како доброволец во Филхеленската легија се бори во Грчко-турската војна (1897) што му дава мотив за единствениот роман „Метлата на богот на војната" (1898). Од 1899 година доаѓа во Лондон како новинар на весникот „Морнинг водач", станува водечки коментатор на весникот „Дејли њус" и соработник на „Стар" и „Нејшн". По Илинденското востание, како секретар на Помошниот комитет на Балканскиот комитет во Лондон, застанува на чело на петмесечната англиска хуманитарна мисија во Битолскиот Вилает во Македонија (1903–1904). Врз основа на собраните факти и сознанија од теренот, покрај извештајот во весникот „Манчестер гардијан" (25. Ⅳ 1904), ја објавува во Лондон и документираната обемна публикација „Македонија, нејзините народи и нејзината иднина" (1906). Како експерт за Балканот, вклучен е во четворицата членови на Истражниот поткомитет на Меѓународната комисија на Карнегиевата фондација за истражување на причините и последиците од Балканските војни (1912–1913) и автор на трите (од седумте) поглавја на публикуваниот Извештај на Карнегиевата балканска комисија (1914). Учествува и во анкетата на Редакцијата на виенската „Балканска федерација" (1925–1929) на европските интелектуалци за осуда на поделбата и состојбите во Македонија. Во 1950 година бил двомесечен гостин на македонската влада и по враќањето ја запозна англиската и меѓународната јавност со вистината за културно-националниот развиток на македонскиот народ во НРМ во рамките на ФНРЈ.

Творештво
---------

* Macedonia: its Races and their Future, London, 1906;
* Report of the International Commission. To Inquire into the Causes and Conduct f the Balkan Wars, 1914;
* Поранешните балкански војни (1912–1913). Извештај на Карнегиевата балканска комисија, Скопје, 2002.

Наводи
------

1. ↑  Brailsford, Η. Ν (1906). *Macedonia: Its Races and Their Future*. London: Methuen & Co.
2. ↑  *Македонска енциклопедија, том I*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 210. ISBN 978-608-203-023-4.

Надворешни врски
----------------

* Macedonia: Its Races and Their Future (1906)
* Report of the International Commission to Inquire into the Causes and Conduct of the Balkan Wars (1914)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 25462794
* LCCN: n50043260
* ISNI: 0000 0001 0960 5768
* GND: 121586960
* SUDOC: 028001303
* BNF: cb11992480s (податоци)
* BIBSYS: 90721081
* NLA: 35021256
* NDL: 00434155
* NKC: uk2011653414
* BNE: XX1696100
* CiNii: DA0034729X

 |

 |
**Хенри Брендон** ( 1523
 - 1 март 1534

) — син на благородникот Чарлс Брендон и неговата сопруга Марија Тјудор, сестра на англискиот крал Хенри VIII.

Честопати Хенри Брендон погрешно се поистоветува со неговиот постар брат со исто име, кој починал во околу 1522 година. Но давањето на исти имиња во текот на Тјудорскиот период било вообичаено, главно поради оддавање на почит кон блискиот.

На 18 јуни 1525 година од страна на англискиот крал Хенри VIII му била дадена титулата Ерл од Линколн, време кога тој имал само две години.

Во текот на својот живот, Хенри Брендон се сметал дека еден ден ќе биде наследник на англискиот престол, бидејќи Хенри немал директен наследник, ако се знаело дека Едвард бил болен и дека ќе почине многу млад. Сепак, и Хенри Брендон починал на единаесет години.
**Шинано** јапонски: 信濃川, *шинано-гава*) — најдолгата и најголемата река во Јапонија. Тече од префектурата Нагано до префектурата Ниигата, каде е наречена **Чикума** (千曲川, *чикума-гава*).

Извира во планината Кобуши, на тромеѓето на Сајтама, Јаманаши и Нагано и тече на северозапад, каде се среќава со притоката Сај од Мацумото. Подрачјето на уоката, наречено Каванакаџима (川中島), е познато по местото кајшто избиле Битките кај Каванакаџима помеѓу војските на властелините Такеда Шинген од Кај и Уесуги Кеншин од Ечиго. Потое течението свртува во североисточен правец и реката се влева во Јапонското Море кај градот Ниигата.

Во 1922 г. е изграден каналот Окозу како заштита на Ниигата од поплави. Ова овозможило создавање на големи и богати оризови полиња во Ниигатската Рамница.

По реката („Чикума") се наречени два борбени крстосувачи Царската јапонска морнарица.

Поврзано
--------

* Шинано (град)
* Список на реки во Јапонија

Наводи
------

1. ↑  Nilsson, Christer; Reidy,Catherine A.; Dynesius, Mats and Revenga, Carmen; Fragmentation and Flow Regulation of the World’s Large River Systems; *Science*; vol. 308; стр. 405-408

Надворешни врски
----------------

* Шинано на Ризницата ?
* Речна служба на Шишано (англиски)

Координати: 37°23′17″N 138°48′39″E﻿ / ﻿37.38806° СГШ; 138.81083° ИГД﻿ / 37.38806; 138.81083

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 255880727
* NDL: 00637512

 |

 |
**Црква Оџун** (ерменски: *Օձունի եկեղեցի*) — ерменска базилика изградена околу 5-7 век во селото Оџун во провинцијата Лори во Ерменија.

Историја
--------

Северната и западната страна на црквата
Првата црква се појавила овде во 6 век. Во 8 век бил реконструиран од Јован III Оџнеци (Հովհաննես Գ Օձնեցի) кој служел како католикос помеѓу 717 и 728 година и бил, како што сугерира неговото име, од Оџун. Ова е време кога црквата ја добила сегашната форма на розова фелситна базилика со три кораби, а двата странични кораби се тесни. На северната (повеќе незачувана) и јужната страна има необични кружни ходници, а западниот манастир има слеп ѕид со заоблен влез во средината.

Покривот е засводен со буре. Четири колони го потпираат реброто засводен тамбур, а на западниот дел од црквата има уште две колони. На источната фасада над централниот прозорец може да се забележи резба на Христос со евангелието на свети Јован и два ангели подолу. На јужната фасада, на секоја страна од централниот прозорец има по два ангела и траги од друга фигура, веројатно Христос. Многу подоцна, во 19 век биле додадени две мали камбанарии. Црквата била обновена помеѓу 2012 и 2014 година.

Околу црквата има бројни надгробни споменици на свештенството, како и погребен споменик. Нејзината скалеста платформа поддржува две врежани стели, секоја во еден од збир на двојни лакови. Источната и западната страна на споменикот се издлабени со сцени од Библијата и воведувањето на христијанството во Ерменија. Нејзината северна и јужна страна се издлабени со геометриски мотиви и цветни форми. Се претпоставува дека овој споменик е во чест на Јован Оџнеци, но неговиот стил сугерира дека најверојатно бил подигнат порано, во 6 век.

Ова е еден од двата такви погребни споменици во Ерменија. Оној кој се наоѓа во Оџун и бил подарен на Ерменија од индиски крал околу 8 век. Другиот се наоѓа во Агуди во јужната ерменска провинција Сјуник.

Наводи
------

1. ↑  „Ավարտվել է Օձունի սբ Աստվածածին եկեղեցու վերականգնումը - Հանրային հեռուստաընկերություն". *web.archive.org*. 2015-11-17. Архивирано од изворникот на 2015-11-17. Посетено на 2022-04-22.CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL (link)
**Душко Василов Еремоски** ( 1922
 во Кичево —  1944

 во Кичево) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

Животопис
---------

Се занимавал со земјоделие. Како симпатизер на Народноослободителното движење во септември 1943 година заминал партизан во редовите на Кичевско - мавровскиот партизански одред, а од ноември 1943 година станал борец во Првата македонско - косовска бригада. Со Бригадата учествувал во познатиот Февруарски поход каде се истакнал како храбар борец. По враќањето на Бригадата од Егејскиот дел на Македонија во летото 1944 година, бил фатен од балистите во една куќа во Кичево и бил убиен во септември 1944 година.

Поврзано
--------

* Кичево и Кичевско во НОВ

Наводи
------

1. 1 2  Ристоски и други, Душан (1982). *Слободата беше нивниот идеал*. Кичево: Музеј - Западна Македонија во НОВ - Кичево. стр. 59.
**Свети Илија** (грчки: *Προφήτη Ηλία*) — црква кај селото Клисура, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.

Местоположба
------------

Црквата е сместена на 3 км југоисточно од Клисура, на билото на истоимениот врв Свети Илија на планината Мурик.

Историја
--------

Храмот е изграден во XIX век. На првиот ден на Илинденското востание, Мокренската чета на ВМРО составена од 74 борци на чело со војводата Никола Андреев водела тешка битка со редовна турска војска од 150 војници и грчка чета од 50 борци. Загинале 7 македонски четници — мокренците Ѓорѓи Папастерев, Геле Тегов Пачин, Христо Н. Матин, Тоде Михалин, Динче на Уанката, како и конујците Симо Х. Касабов и Насе Пуљов, кои се погребани во црковниот двор.

Поврзано
--------

* Костурска епархија

Наводи
------

1. ↑  „Εικονογραφία Εράτυρας – Η Ζωοδόχος Πηγή". Εράτυρα Κοζάνης. Посетено на 7 октомври 2020.
2. ↑  Симеоновъ, Анастасъ (1931). *Мокрени (моето родно село)* (PDF). Варна: Печатница „Войниковъ". стр. 13.
За други истоимени места, погледајте Дурачка Река (појаснување).

  

**Дурачка Река** — река во Македонија, сместена на планината Осогово.

Реката тече низ истоименото село, југоисточно од градот Крива Паланка.

Тек
---

Дурачка Река извира под врвот Костадинци во источниот дел на Осоговските Планини и тече кон север. Во близина на истоименото село ги собира водите на Станечка Река. Реката се влева во Крива Река во градот Крива Паланка. Вкупната нејзина должина изнесува 15 километри. Зафаќа сливно подрачје од 43,65 км2.

Поврзано
--------

* Дурачка Река
* Осоговски Планини
* Крива Река

Наводи
------

1. 1 2 3  Петрушевски, Илија; Маркоски, Благоја (2014). *Реките во Република Македонија* (PDF). Скопје: Геомап. стр. 28. ISBN 978-9989-2117-6-8.
Дурмитор во рамките на Црна ГораДурмитор
Местоположба на Дурмитор во Црна Гора

Големото Црно Езеро на Дурмитор
**Дурмитор** — планински масив и национален парк во северозападна Црна Гора. Највисок врв е Боботов Кук (2.522 м).

Масивот се граничи со кањонот на Тара на север, кањонот на Пива на запад и кањонот на Комарница на југ. На исток се протега висорамнината Језерска Површ, на надморска височина од 1.500 м. Источно од висорамнината се наоѓа планината Сињаевина. Речиси сиот Дурмитор влегува во состав на Општина Жабљак.

Има 48 врва над 2.000 м. Највисок е Боботов Кук, со 2.522 м. По масивот и висорамнината Језерска Површ се расположени 18 леднички езера наречени „горски очи". Најголемо од нив е Црното Езеро, поделено на Големо и Мало Црно Езеро.

Потекло на поимот
-----------------

Името „Дурмитор" веројатно е од источнороманско (можеби влашко) потекло, и значи „заспан".

Национален парк
---------------

**Националниот парк Дурмитор** е создаден во 1952 г. и зафаќа површина од 390 км2. Го опфаќа Дурмитор заедно со кањоните на Тара, Сушица и Драга, како и повисоките делови од Комарница. Во 1980 г. е прогласен за светско наследство на УНЕСКО. Со должина од 80 км и длабочина од 1.300 м, кањонот на реката Тара во НП Дурмитор е еден од најголемите во светот.

Туризам
-------

Дурмитор е центар на планинскиот туризам во земјата, а главните капацитети се наоѓаат во гратчето Жабљак.

Во зима, најзастапени активности се скијање и скијање на даска, а на лето тоа се планинарството, алпинизмот. Особено популарно е Црното Езеро.

Поврзано
--------

* Тара (река)
* Национални паркови во Црна Гора

Наводи
------

1. ↑  Room Adrian (2004) "Placenames of the World: Origins and Meanings of the Names for Over 5000 Natural Features" ISBN 0-7864-1814-1 стр. 112

Надворешни врски
----------------

* Дурмитор на Ризницата ?
* Национален парк Дурмитор Архивирано на 5 мај 2013 г. (македонски)
* НП Дурмитор — „Национални паркови на Црна Гора" (српски)
* Профил на Дурмитор — УНЕСКО (англиски)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Национални паркови во Црна Гора |
| --- |
|  |
| 
* Биоградска Гора (1952)
* Дурмитор (1952)
* Ловќен (1952)
* Проклетие (2009)
* Скадарско Езеро (1983)

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 315160531
* LCCN: sh92005847
* GND: 4498405-4
* NKC: ge242733

 |

 |
**Чамчето** или **Женско чамче** е женско македонско оро, кое кореографски потекнува од Велешко.

Ова оро во почеток се игра слободно, без ритам, а потоа постепено забрзува во одреден ритам. Движењата на нозете се одмерени. Играчите се во полукруг, се држат за раце, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16.

Надворешни врски
----------------

* Чамчето во изведба на Танец

Наводи
------

1. ↑  Михаило Димоски: Македонски народни ора, Наша Книга, Скопје, 1977, стр. 155-162

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија оро или играорство е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Душанка Сифниос** (Скопје, 15 октомври 1933 – Брисел, 14 октомври 2016) била српска примабалерина и кореограф со голем меѓународен успех.

Животопис
---------

Кариерата ја започнала во Народниот театар во Белград во 1951 г. После неколку солистички настапи во скромниот повоен репертоар на Народниот театар во Белград, настанала пресвртница во нејзината кариера со доаѓањето на рускиот кореограф Леонид Лавровски. Тој бил дојден да го обнови балетот Жизел и да го стави повторно на сцена. Главната улога ја добила Душанка и од тогаш оваа улога ја одиграла 177 пати на својата матична сцена и многупати како гостинка на познати интернационални театри вклучувајќи го и Бољшој театар.

Друга голема улога во нејзината кариера била улогата на Девојка во балетот Чудесниот мандарин од композиторот Бела Барток, а во кореографија на Димитрија Парлиќ. Со оваа улога се претставила на светските театарски сцени со голем успех.

Вториот дел од кариерата ја поминала во Париз, како солиста на балетската група на Морис Бежар, каде нејзината најпозната солистичка улога била во кореографската изведба на Болерото од Равел, која била направена за неа.

Престанала да игра во 47 година од животот.

Наводи
------

1. ↑  Serbia, RTS, Radio televizija Srbije, Radio Television of. „Преминула Душка Сифниос" (српски). Посетено на 2018-05-11.
2. 1 2  Лијескић, Б. „Белешке славне балерине". *Politika Online* (српски). Посетено на 2018-05-11.

Надворешни врски
----------------

* Одлазак Душке Сифниос („Политика", 15. октобар 2016) (српски)
**Чарг-Штраусов синдром** (*Churg- Strauss   syndrome*)  (МКB  М M30.1- Преваленца (распространетост) 1-9 / 100 000) е многу ретка болест од која заболуваат околу 5-7 луѓе на еден милион луѓе во светот. Спаѓа во групата на васкулити и претставува заболување на крвните садови, вени, артерии. Чарг-Штраусовиот синдром е ретка болест на малите и средни крвни садови. Можe да го зафати секој орган од телото нанесувајќи му сериозни оштетувањa кои за жал можат да завршат фатално. Оваа болест е автоимуна и како последица се јавува пореметување на имунолошкиот систем кој работи спротивно на нашиот одбранбен систем. Никаков специфичен тест не може да го потврди овој синдром затоа што знаците и симтомите се слични на други болести, па со оглед на тоа може да биде специфичен за дијагностицирање. Раните знаци и симтоми како астма и синузитис можат да бидат прилично вообичаени, па не може да се постави дијагноза сè додека воспалението не предизвика сериозни оштетувања на органите и нервите. Симптомите се зависни од тоа кој орган е зафатен, какво е оштетувањето и слично. Дијагностичките маркери вклучуваат еозонофилни гранулоцити и грануломи во засегнатото ткиво.

Критериуми
----------

Американскиот колеџ за ревматологија во 1990 година,  за дијагностицирање на Чарг-Штраусовиот синдром ги наведува овие критериуми:

* астма;
* еозинофилија;
* присуство на мононеуропатија или полиневропатија;
* нефиксирани белодробни инфилтрати;
* присуство на параназални синусни абнормалности;
* хистолошки докази за екстра васкуларни еозинофили.

Дијагнозата се поставува ако има 4 од овие 6 критериуми.

Опис
----

Еозинофилната грануломатоза со полиангитис првпат ја опишале патолозите Јасејкоб Чург (1910-2005) и Лоте Строс (1213-1985) во болницата Монт Синај во Њујорк, во 1951 година. Обично се манифестира во 3 фази:

* Раната (продромална) фаза се одликува со воспаление на дишните патишта. Скоро сите пациенти имаат астма или алергиски ринитис.
* Втората фаза се одликува со абнормално голем број еозинофили (хипереозинофилија) што предизвикува оштетување на ткивата, најчесто на белите дробови и  дигестивниот систем.
* Третата фаза се состои од васкулитис кој на крајот може да доведе до смрт на клетките и може да биде опасен по живот.

Лек
---

За жал не постои лек за оваа болест. Кортикостероидната, цитостатската и биолошката терапија имаат за цел да ја стават болеста во ремисија (мирување).

Наводи
------

1. 1 2 3 4  SEMANTIC SCOLAR
**Дебело Брдо** (бугарски: *Дебело бърдо*) — врв на планината Беласица, на границата меѓу Пиринска и Егејска Македонија. Висок е 1.951 м.

Се издига на главното планинско било, западно од врвот Пункова Скала и источно од првенецот Радомир. На север од него се одвојува **Дебели Рид**. Има куполест облик и благи падини. Сочинет е од метаморфни карпи. Почвата е кафеава шумска. Обраснат е со подалпска тревна растителност. По билото поминува државната граница помеѓу Бугарија и Грција. Врвот е обележан со граничната пирамида бр. 26.

Искачување
----------

Главниот приодни места за искачување на Дебело Брдо се градот Петрич и планинарските домови „Беласица" и „Конгур".

Поврзано
--------

* Радомир (врв)
* Конгур

Наводи
------

1. ↑  *Енциклопедия „Пирински край", том I*. Благоевград: Редакция „Енциклопедия". 1995. стр. 253. ISBN 954-90006-1-3.
**Дебарскиот младински баталјон „Назми Рушити"** (Дебар, 25 октомври 1943 – декември 1944) била воена единица на НОВ и ПОМ.

Најпрво, на 15 септември 1943 година, бил формиран Привремен штаб, кој направил список на околу 90 младинци и три младинки (околу 60 од албанска и 30 од македонска националност). За командант бил испратен Никола Макеларски, а за политички комесар Љутви Руси. Тие го презеле раководењето со подготовките, а по формирањето бил избран нов команден состав: Демир Гаши (командант), Кемал Аголи (политички комесар), Никола Макеларски (заменик-командант) и Џафер Кодра (заменик-политички комесар).

На 6 октомври е донесена одлука за негово формирање, а баталјонот е формиран на 25 октомври. Наречен е по загинатиот партизан Назми Рушити. Кон крајот на октомври баталјонот се упатил кон Кичево. Во селото Ботун, Третата (македонска) чета се издвоила од баталјонот и заминала за Дебрца. Другите (албански) чети (како резерва), заедно со групата македонски и косовски баталјони, учествувале во ослободувањето на Кичево на 1 ноември. Притоа Третата (македонска) чета, заедно со Партизанскиот одред „Славеј" го обезбедувала и водела борба кај Ботунскиот Теснец. По ослободувањето на Кичево, Баталјонот останал како воена заштита на народната власт во градот и заедно со две мали чети вооружени со тешко оружје, учествувал и во одбраната против германските сили и балистите што продирале преку селото Раштани на 6 ноември. Подоцна, од селото Другово, Првата и Втората (албанска) чета на Баталјонот се вратиле во Дебар и активно учествувале во неговата одбрана. Третата (македонска) чета, пак, при формирањето на Првата македонско-косовска ударна бригада на 11 ноември 1943 година влегла во нејзиниот состав.

Наводи
------

1. ↑  „Македонска енциклопедија", МАНУ, Скопје, 2009, 435-436 стр.
2. ↑  Михаило Апостолски и др. (ур.) „Слободните територии во Македонија 1943", Скопје, 1975, 607 и 609 стр.
Сцена на пристаништето Шторк
**Единствен пазар** — вид трговски блок во кој повеќето трговски бариери се отстранети (за стоки) со некои заеднички политики за регулирање на производството и слобода на движење на факторите на производство (капитал и труд) и на претпријатијата и услугите. Целта е движењето на капиталот, трудот, стоките и услугите помеѓу членовите да биде лесно како во нив. Физичките (границите), техничките (стандардите) и фискалните (даночни) бариери меѓу земјите-членки се отстранети до најголем можен степен. Овие бариери ја попречуваат слободата на движење на четирите фактори на производство.

Наводи
------

1. ↑  „Trade: Chapter 110-2: Economic Integration: Overview". *internationalecon.com*.
Дебар.-рек. Котлина во рамките на МакедонијаДебар.-рек. Котлина
Местоположба на Дебарско-реканска Котлина во Македонија

Поглед на Дебарско Поле со градот Дебар и Дебарското Езеро.
Поглед на Мавровската Котлина со Мавровското Езеро.
**Дебарско-реканска Котлина** — котлинска целина во Западна Македонија која го опфаќа просторот на Дебарската Котлина заедно со сливното подрачје на Радика и соседниот дел од сливното подрачје на Црн Дрим помеѓу Глобочичката Клисура и браната на Дебарското Езеро. Теренот има големи висински разлики (од 450 до 2.753 м), што се должи на високите планини кои ја обиколуваат котлината.

Опфат
-----

Котлината е ограничена со водоразделните линии по масивите и ограноци на планините Крчин, Дешат, Кораб, Шар Планина, Бистра, Стогово и Јабланица. Зафаќа вкупна површина од 973,4 км2.

Поделба
-------

Според морфологијата, како посебни просторни целини во Дебарско-реканската Котлина се издвојуваат следниве подрачја:

* Дримкол
* Дебарско Поле
* Долна Река
* Горна Река
* Мала Река
* Мавровска Котлина

Поврзано
--------

* Југозападен Регион
* Дебарско Езеро
* Мавровско Езеро

Наводи
------

1. 1 2  Маркоски, Благоја (2005). „Картографско дефинирање и диференцирање на котлинските просторни целини во Република Македонија" (PDF). *Билтен на заводот за физичка географија*. Скопје: ПМФ. **2** (2005): 47–66. ISSN 1409-8288.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Котлински целини во Македонија (по региони) |
| --- |
|  |
| Вардарски | 
* Велешка
* Овчеполска
* Тиквешка

 |
|  |
| Источни | 
* Беровско-делчевска
* Кочанска

 |
|  |
| Југозападни | 
* Дебарско-реканска
* Кичевска
* Охридско-струшка
* Поречка

 |
|  |
| Југоисточни | 
* Гевгелиско-валандовска
* Дојрански Ров
* Струмичко-радовишка
* Извориште на Дворска и Лебничка Река

 |
|  |
| Пелагониски | 
* Битолско Поле
* Демирхисарска
* Прилепско Поле
* Мариовска
* Преспанска

 |
|  |
| Полошки | 
* Полошка

 |
|  |
| Североисточни | 
* Кривопаланечка
* Кумановска

 |
|  |
| Скопски | 
* Гниланска
* Скопска

 |

 |

Координати: 41°26′N 20°34′E﻿ / ﻿41.433° СГШ; 20.567° ИГД﻿ / 41.433; 20.567
**Ц/1980 E1 (Боуел)** е непериодична комета откриена од Едвард ЛГ Бовел на 11 февруари 1980 година и која се приближила најблиску до Сонцето (перихел) во март 1982 година.

Го напушта Сончевиот Систем на хиперболична траекторија поради блиското приближување до Јупитер.

Од нејзиното откритие само 1I/ʻОумуамуа и 2I/Борисов се идентификувани со побрза таква траекторија.

Преглед
-------

Пред да влезе во внатрешниот Сончев Систем за перихелски премин во 1982 година, C/1980 E1 имала барицентрични (епоха 1950-јан-01) орбита со aphelion од 75,000 ае (1.2 сг) и период од приближно 7,1 милиони години.

Како што се приближувала кометата на 9 декември 1980 година, таа поминала на 0,228 ае од Јупитер, што ја забрзала кометата накратко давајќи (епоха 1981 г. -Јан-09) ексцентричност од 1.066. Кометата дојде до перихел на 12 март 1982 година,кога имаше брзина од Предлошка:Конвертирај во однос на Сонцето. Од епохата 1977-март-04, C/1980 E1 има барицентрична ексцентричност поголема од 1, држејќи го на хиперболична траекторија што ќе го исфрли од Сончевиот Систем. Објектите во хиперболични орбити имаат негативна голема полуоска, што им дава позитивна орбитална енергија. Откако ќе го напушти Сончевиот Систем, C/1980 E1 ќе има меѓуѕвездена брзина од 3,77 km/s. Minor Planet Center не наведува директно голема полуоска за оваа комета.

брзина на бегство од Сонцето во орбитата на Нептун е 7,7 km/s. До јуни 1995 година, кометата ја минуваше орбитата на Нептун на 30,1 AУ од Сонцето, продолжувајќи ја својата траекторија на исфрлање со 8,6 km/s.Од февруари 2008 година, кометата е на повеќе од 50 АЕ од Сонцето.

Емисијата на OH (хидроксид) беше забележана пред перихел додека кометата беше оддалечена речиси 5 AУ од Сонцето. CН (цијанид) не бил откриен додека кометата не била во близина на перихел. Се проценува дека јадрото на кометата има полупречник од неколку километри. Површинската кора веројатно била дебела неколку метри.

Ексцентричност наспроти време
Анимација на орбитата на C/1980 E1

Наводи
------

1. ↑  C/1980 E1 Bowell [*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Ц/1980 E1 (Боуел) — *База на мали небесни тела на JPL*

* Откривање **·** Шема на орбитата **·**  Орбитални елементи **·** Физички параметри
**Един Карамазов** - хрватски гитарист и лејтист.

Животопис
---------

Карамазов студирал лејта на музичката академија „Schola Cantorum Basiliensis" во Базел.

Творештво
---------

Според музичките критичари, Карамазов е еден од „највозбудливите и најхаризматичните лејтисти на денешнината". Тој соработувал со повеќе познати оркестри и музички групи, како: „Хилијард", камерниот оркестар „Орфеус", „Хесперион", „Мала пуника" итн. Заедно со Стинг, во 2006 година го снимил албумот „Songs from the Labyrinth". Исто така, поголем број композитори (Кшиштоф Пендерецки, Никита Кошкин, Арво Парт, Лео Броуер) напишале дела посветени на него. Карамазов е добитник на повеќе награди меѓу кои и „Едисон" (2002) и „Кубадиско", во 2001 година бил номиниран за „Греми", а во 2007 имал номинација за „Brit Awards".

Наводи
------

1. ↑  55 Охридско лето/ Ohrid Summer Festival – 12 July -20 August 2015.
|  |
| --- |
|  **Св. Илија** |
|  |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Струмичка |
| Местоположба |
|  |
| **Место** | Градско Балдовци |
|  **Општина** | Струмица |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Св. Илија |
|  **Изградба** | 1936 |
|
| Архитектонски опис |
|

**„Св. Илија"** — христијански храм кој се наоѓа во Градско Балдовци, Општина Струмица.

Денешната црква започнала да се гради во 1936 година, додека следната 1937 година била завршена. Претходно, на местото каде денеска се наоѓа црквата, постоела друга црква, која се претпоставува дека била срушена во времето на османлиските освојувања. По доаѓањето на Османлиите, ова место започнало да се користи како христијански гробишта.

Во текот на годините, христијанскиот храм бил на неколкупати реновирен.

На христијанскиот празник Митровден, во црквата се дава вечера, додека како официјален патрон црквата го слави 2 август, денот посветен на Свети Илија.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Црква „Св. Илија" - Градско Балдовци" на Ризницата ? |
Настап на групата Битстикс на зелената сцена во 2005 година
**Хјурикејн** е музички фестивал, кој се одржува на мотоциклистичката патека во Шесел, Долна Саксонија од 1997 година. Со повеќе од 70.000 посетители (2016), тој е еден од најголемите музички фестивали во Германија. Тој се одржува истовремено со сестринскиот фестивал Саутсајд во месец јуни и е организиран од страна на агенцијата за организирање на настани ФКП Скорпио, како и продукциските куќи МЦТ Агентур и Коко Констанц. Како и многу други големи фестивали, Хјурикејн се одликува со програма која опфаќа мешавина од рок, поп, алтернативна и електронска музика, а учество земаат како познати ѕвезди, така и новопојавени музичари. 

Посетители на фестивалот доаѓаат од цела Германија, како и од Англија, Холандија и нордиските земји. Но, поради неговата зголемена популарност, се среќаваат посетители и од целиот свет.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на фестивалот