recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Петчлениот комитет го претставува нацртот на Декларација на независност пред Вториот континентален конгрес во Филаделфија, 1776. Слика од Џон Трумбул.
**Револуционерната војна на Тринаесетте колонии** е воено-политички процес од втората половина на 18. век во кој првобитните тринаесет британски колонии во Северна Америка ја отфрлиле власта на Велика Британија и станале суверена држава — Соединетите Американски Држави. Во текот на револуцијата, колониите најпрво ја отфрлиле власта на Парламентот на Британија бидејќи во него немале свои претставници, и создале самоуправни независни држави. Овие држави, на Вториот континентален конгрес, се обединиле против британците за да ја одбранат својата самостојност, што резултирало со вооружен конфликт кој траел од 1775 до 1783, познат и како *Американска војна за независност*. Ова довело до целосно обединување на државите и формирање на една национална држава, која се отцепила од Британската Империја во 1776. кога Конгресот ја донел Декларацијата за независност. Со декларацијата се отфрлил легитимитетот на Британската круна и парламент во владеењето со колониите, и се создал нов легитимитет произлезен од волјата на граѓаните. Војната траела 7 години, со победа на Американците во 1781. и потпишување на мировен договор во Париз во 1783. година.

Револуцијата на Тринаесетте колонии претставувала цела низа на промени и поместувања во младото независно општество, и создавање на политички и државни органи кои ја презеле власта и организацијата на државата. Овој процес траел сè до 1787. кога е донесен Уставот на САД, со што се конечно дефинирани правните основи на новонастанатата демократска држава.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија историјата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| < 11 век | 12 век | 13 век > |
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 |
| 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 |
| 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 |
| 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 |
| 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 |
| 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 |
| 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 00 |

**1141** (**MCXLI**) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1141 година од новата ера, 141. од вториот милениум, 41. од XII век и втора од 1140-тите.

Други календари
---------------

Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.

Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6649 и 6650 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5891 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4901 и 4902 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е. кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како *Ab urbe condita*), годината е избројана како 1894.

Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1141 година се протега во 3777 и 3778, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3837 и 3838 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е. година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1684. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 535 и 536 исламска година.

Настани
-------

*

Родени
------

*

Починале
--------

Печатот на Бела II
* 13 февруари – Бела II од Унгарија, крал на Унгарија и Хрватска (роден околу 1109 г.)

Надворешни врски
----------------

* 1141 на Ризницата ?

1. ↑  Fine, John Van Antwerp (2000) [1983]. *The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century* (англиски). Ann Arbor, MI: University of Michigan Press. стр. 236. ISBN 9780472081493.
**Сарла ла Канеда**, попознат како Сарла, е град на југозападот на Франција. Под-префектура и централизирана канцеларија на кантонот на одделот Дордоња, во регионот Нувел-Аквитанија, во 2018 година имаше 9.127 жители и е во центарот на урбаната област со 19.220 жители. Неговите жители се нарекуваат Сарладаи (ови). Главен град на Перигорд Ноар, на границите на Кауси ду Кверси, овој историски град е главно туристичко место, познато по својата монументална финта, датира главно од средновековниот период и почетокот на ренесансата (од 13-ти до 16-ти век). Неговиот центар на градот, со голема хомогеност, е сочинет од мрежа на живописни улички и улички, засенчени плоштади, наредени со замоци со лазови покриви, од кои најпознати се куќата на Ла Боети, хотелот ду Бари, хотелот де Савињак или претседателството. Нервниот центар на градот, Плас де ла Либерта, обложен со тераси, е седиште на пазарот, каде што се продаваат специјалитети во регионот: паштета, тартуфи, смокви и ореви. Како продолжение, катедралата Сент Сакердос и палатата на епископите се отвораат во перспектива, што потсетува дека Сарлат бил епископски град неколку векови. Со една од најважните средновековни урбани средини во светот, Сарлат бил првиот град кој имал корист од законот Малро во 1964 година. Овој мал град од Перигордија, кој го посетуваат неколку стотици илјади туристи секоја година, исто така, понекогаш служи како амбиент за историски филмови .

Наводи
------

1. ↑
2. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2021-04-10. Посетено на 2021-03-16.
3. ↑

Надворешни врски
----------------
Рикша во Јапонија (1860 — 1900 г.)
**Рикша** (јапонски: 人力車, хиероглифите означуваат *човек*, *сила* и *возило*) — вид превоз, распространет главно во Азија, кој се состои од двоколка влечена од лице. Се верува дека рикшите првпат се појавиле во Јапонија во 1860-тите, а потоа се прошириле и во другите азиски земји. Во 1872 г. веќе имало околу 40.000 рикши во Токио, и тие биле главниот јавен превоз во тоа време. Во 1896 г. бројот на рикши се зголемил на 210.000. Со појавата на автомобилот, нивниот број значително се намалил на околу 13.000. Денес, во Јапонија, тие се главно туристичка занимливост.

Наводи
------

1. ↑  Boye De Mente (2010). Demetra De Ment (уред.). *The Bizarre and the Wondrous from the Land of the Rising Sun!*. Cultural-Insight Books. стр. 94. ISBN 978-1456424756.
2. ↑  „рикша" — Дигитален речник на македонскиот јазик

Надворешни врски
----------------

* Рикша на Ризницата ?

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 

	+ WorldCat
	+ LCCN: sh99002368
	+ GND: 4214706-2
	+ BNF: cb135058910 (податоци)
	+ NDL: 00574807
 |

 |
**Исламизацијата** односно Ширењето на исламот сред христијанското население во  Македонија започнало во XV век, иако во почетокот течело бавно и се ограничило речиси исклучиво на градовите. Според пописите на населението од 1445, 1452/53, 1465, 1467/68 година, во повеќето од македонските градови не биле регистрирани исламизирани христијани, исклучок биле неколку поединечни случаи во Драма, Сер, Тетово, Скопје и Битола. Исламизацијата продолжувала со сè посилно темпо, а најсилниот бран се случил во втората половина на XVI век. Според пописите од 1569/70 годнина, во градовите Скопје, Тетово, Кичево, Прилеп, Битола, Лерин, Костур, Бер, Ениџе Вардар, Серфиџе, Солун, Демир Хисар, Неврокоп, Сер, Драма, Кавала, Штип, Струмица, Дојран и Кратово биле регистрирани вкупно 3.019 исламизирани лица, што во однос на регистрираните муслимани изнесувало нешто повеќе од една третина. Во Дебарската Каза од Охридскиот санџак, според пописот од 1583 година, тој процент бил уште повисок. Се смета дека процентот на исламизираните христијани по градовите кон крајот на XVI век изнесувал една четвртина од градската популација. За разлика од градовите, во истиот период процентот на исламизираното христијанско население во селата на ниво на Македонија изнесувал само 3% од вкупното селско население. Исламизацијата во Македонија не се одвивала рамномерно, ниту територијално, ниту временски. Како карактеристични примери, каде што исламизацијата имала масовен карактер, може да се издвојат Родопскиот крај во југоисточна Македонија и Дебарскиот крај во Западниот дел на Македонија. Исламизацијата продолжила и во натамошните векови од османлиското владеење, со побавно темпо, но засилувајќи се посебно во кризните години и во времето на воените судири.

Наводи
------

1. ↑  *М. Соколоски, Исламизацијата во Македонија во XV и XVI век, „Прилози" МАНУ, VII/1, Скопје, 1976*
2. ↑  *Турски документи за историјата на македонскиот народ. Опширни пописни дефтери од XV и XVI век. Том: III, IV, V. VI, VII, VIII, IX, X, под редакција и превод на М. Соколоски и А. Стојановски*
3. ↑  *Градовите во Македонија од крај на XIV до XVII век. Демографски проучувања, Скопје, 1981*
4. ↑  *А. Стојановски, Демографските промени во Дебарската Каза (15-16 век), ГИНИ 45/1, Скопје, 2001*
**Наталиева рамонда** (науч. *Ramonda nathaliae*) — терцијарен флористички реликт од тропската фамилија Gesneriaceae. Може да се сретне во Јужна Србија, Македонија и Северна Грција. Во Македонија се развива во клисурите на реката Вардар и притоките Треска, Пчиња, Тополка, Бабуна, Црна Река, што припаѓаат на егејскиот слив, како и на планините Скопска Црна Гора, Јакупица, Ниџе, Добра Вода и други. Се наоѓа на светската црвена список на загрозени растенија (IUCN 1997 Red List of Threatened Plants).
Оваа билка е откриена во 1884 година во околината на Ниш од страна на д-р Сава Петровиќ, дворски лекар на кралот Милан Обреновиќ. Заедно со Јосиф Панчиќ ја опишал оваа врста и и го дал името по Наталија Обреновиќ.
Наталиевата рамонда се користи како ликовно решениее за амблемот кој се носи во седмицата пред Денот на примирјето во Првата свестка војна, 11 ноември и на самиот ден на празникот во Србија.

Наводи
------

1. ↑  *The Plant List: A Working List of All Plant Species*, Посетено на 3 October 2015
2. ↑  Чланак о -{Ramonda serbica}- у Блицу (28.03.2010), Посетено на 14. 4. 2013.
3. ↑  Председништво: Дан примирја обележити видљиво и упечатљиво („Политика", 8. новембар 2012), Посетено на 14. 4. 2013.
4. ↑  Наталијина рамонда у част победе („Вечерње новости", 7. новембар 2012), Посетено на 14. 4. 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Наталиева рамонда" на Ризницата ? |

Надворешни врски
----------------

* Special Nature Reserve "Jelašnička Gorge" Архивирано на 5 октомври 2015 г.
* Gardeners' World Архивирано на 18 јули 2013 г.
**Коста Георгиев Црнушанов**  (бугарски: *Коста Георгиев Църнушанов*; Прилеп, 23 јануари 1903 - Софија, 10 октомври 1996) — македонски општественик во Бугарија, деец на ВМРО, историчар, публицист и фолклорист.

Животопис
---------

Коста Црнушанов е роден на 24 јануари 1903 година во Прилеп. Дипломирал филозофија и историја во Белград. Автор е на многу повести, историски романи и мемоари книги.

Еден е од основачите на ММТРО, младинската организација на ВМРО. Во 1928 година е во странство со цел да информира европската јавност за Скопскиот студентски процес. Во Виена издава весникот Ослободување. Во 30-те години на 20 век се преселува во Софија. Се враќа во Македонија за време на окупацијата во периодот 1941-1944 како училиштен инспектор.

Вклучувајќи се активно во работата на обновуваниот во мај 1990 година, Македонски научен институт, тој е еден од обновувачите на Институтот. Активно соработува на списание „Македонски преглед". Умира во Софија на 10 октомври 1996 година.

Во 1998 година Коста Црнушанов е награден посмртно со наградата на Република Хрватска "Орден на Даница Хрватска со ликот на Марко Марулич".

Творештво
---------

* "Добрите српско-бугарски односи во минатото", Дирекција на уметноста при Министерството за информација и уметност, Софија, 1947.
* "Учество на бугарското население од Македонија во Априлското востание", 1976.
* "Српски и хрватски сведочи за бугарската народност во Македонија", Окружен музеј на Благоевград, Благоевград, 1978.
* "Македонија во хрватско-бугарските односи низ вековите", 1991.
* "Големиот бугарски преродбеник Митрополит Методиј Кусев: биографски очерк", 1992.
* "Димитар Талев во моите спомени", 1992.
* "Македонизмот и отпорот на Македонија на него", Унив. изд. "Св Климент Охридски", Софија, 1992.
* "Многукратните изјави на националното самоопределување на македонските Бугари", Изд.Македонија, Софија, 1992.
* "Придонес кон историјата на Македонската Младинска Тајна Револуционерна Организација", МНИ, Софија, 1996.

Наводи
------

1. ↑  Статии за Коста Църнушанов

Извори
------

* „Бащите и дедите като арбитри на днешните спорове", 5 октомври 2009
* Статии за Коста Црнушанов
**Петар Стојков** бил македонски автор од крајот на XIX и почетокот на XX век. По потекло од Југоисточна Македонија (Марвашкиот крај, Серско и Неврокопско). Зачувани му се десетина книшки поезија, публицистички записи и политички коментари. Творел на бугарски јазик. Во своите книги се декларира како македонски патриот, кој е наполно свесен дека треба да се бори за слободата на својата татковина:

>  „Господа читатели, јас не сум побуден од писателски талент, ни од идеи за славољубие и среброљубие, ниту пак од никакви
> 
> 
> други егоистични цели, но јас, како Македонец, го сметам тоа за мој свет долг – па го кревам гласот, мојот слаб глас, против свирепоста на гнилата Турција".
> 
> 
> 
>   
> 
> 
> 
>

Библиографија
-------------

Објавени му се следниве одделни публикации: 

* *Македонски поборник за слободата на Македонија* (Софија, 1897),
* *Заштитна реч на Петар Стојков пред Софискиот окружен суд против господарот на кучешката престолнина во Цариград (Султанот Хамид)* (Софија, 1898),
* *Смрт на враговите* (Софија, 1898);
* *Клучот на македонската револуција* (Софија, 1898),
* *Македонски бич* (Софија, 1899),
* *Жална Македонија* (Софија, 1899),
* *Кръсто Зарев войвода*, Софија, 1899.
* *Потајностите на македонските дејци* (Софија,1902),
* *Крвава Македонија* (Софија,1904),
* *Крвава гробница* (драма на марвашки дијалект, Софија, 1905),
* *Пирински напеви* (две изданија, Софија, 1909).

Наводи
------

1. ↑  *Македонска енциклопедија*. **II** (прво. изд.). Скопје: МАНУ. ISBN 978-608-203-024-2 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).
***Russula sardonia***, е габа од родот *Гулапка.* Плодното тело, на габата, е црвено-виолетова, со боја на сок од капини и се наоѓа во четинарни шуми во лето и наесен. Не може да се јаде, и како многу членови од родот што не се јадат, има лут, зачинет вкус.

Таксономија
-----------

Денешното биномно име му го дал еминентниот шведски миколог Елиас Магнус Фрис во 1838 година. Специфичниот епитет *sardonia*, од грчкиот јазик, значи горчлив или остар, и е упатување на неговиот вкус. *Russula drimeia* опишана од Мардохеј Кубит Кук во 1881 година, *R. chrysodacryon* од Ролф Сингер во 1923 година и *R. emeticiformis* од Вилијам Алфонсо Мурил во 1938 година, се синоними. Името се применува и на она што сега се смета за *R. queletii*.

Опис
----

Шапката расте до околу 10 см во пречник. Најчесто има виолетово-црвена боја, но евидентирани се кафеави и зеленикави форми. Обично има потемна боја кон средината, која е конвексна кога е млада, но станува вдлабната во центарот со возраста. Дршката е повремено бела, но почесто е зацрвенета со бледо виолетово-црвено и или боја на грозје, лесно се отстранува бојата. Таа е 3-8 см висока и 1–1,5 cm во пречник. Распуштени ливчиња се со бледо јаглика жолта боја и тие потемнуваат со возраста.Габата се идентификува до ниво на вид, и е „задолжителен" тест за поретките облици на боја. Отпечатокот на спорите е по боја кремов. Месото е цврсто и има многу лут вкус, поради што печурката не може да се јаде.

### Слични видови

* *Russula torulosa* Брес. расте во истото живеалиште и се вели дека силно мириса на „сурово јаболко". Нема реакција на амонијак.
* *Russula queletii* Елиас Магнус Фрис кој исто така живее со четинари *Picea*, а мириса и на јаболка.

Распространетост и живеалиште
-----------------------------

*Russula sardonia* се појавува на крајот на летото и есента, расте во микориза со бор во четинарни шуми, на песочни почви. Таа е вообичаена габа и се наоѓа низ Британија и Северна Европа. Не се јавува во Северна Америка.

Јадливост
---------

Оваа габа не се јаде и има вкус на „лута пиперка". Многу Гулапка со сличен вкус се отровни кога се јадат сирови. Симптомите се главно гастроинтестинални по природа: дијареа, повраќање и колични стомачни грчеви. Активниот агенс не е идентификуван, но се смета дека се сесквитерпени, кои се изолирани од овој вид и сродниот род *Lactarius*.

Наводи
------

1. 1 2 3  Roger Phillips (2006). *Mushrooms*. Pan MacMillan. стр. 26. ISBN 978-0-330-44237-4.
2. 1 2  Regis Courtecuisse and Bernard Duhem ((British version) 1995). *Mushrooms and Toadstools of Britain and Europe*. Harper Collins. ISBN 978-0-00-220025-7. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
3. ↑  Andina D. *et al*. (1980). Sesquiterpenes from *Russula sardonia*. *Phytochemistry* **19**: 93–97
4. ↑  Benjamin, Denis R. (1995). *Mushrooms: poisons and panaceas — a handbook for naturalists, mycologists and physicians*. New York: WH Freeman and Company. стр. 369. ISBN 978-0-7167-2600-5.
Староградскиот плоштад од кулата на Староградскиот дом.
Споменикот на Јан Хус
Црквата „Св. Никола"
**Староградски плоштад** (чешки: *Staroměstské náměstí*) — историски плоштад во Стариот град на Прага, Чешка. Сместен е помеѓу Вацлавскиот плоштад и Карловиот мост.

Градби
------

На плоштадот се застапени разни архитектонски стилови.

* „Пресв. Богородица пред Тин" — готска црква од XIV век со кули високи 80 м
* Прашки астрономски часовник на Староградскиот дом — астрономски часовник од 1410 г. трет по старост во светот и најстар кој сè уште работи.
* Кула на Староградскиот дом
* „Св. Никола" (1737)
* Кински дворец (1755-65) — ликовен музеј на Националната галерија

Споменици
---------

Староградскиот плоштад има значаен споменик на верскиот реформатор Јан Хус, спален на клада за кривоверство во Констанц. Ова било повод за Хуситските војни (1419-1434). Статуата е подигната во 1915 г. по повод 500 години од неговата смрт.

Пред Староградскиот дом е сместен и паметникот на мачениците (како Јан Јесенски и Максимилијан Хоштјалек) погубени со обезглавување од Хабсбурговците по Битката на Бела Гора (1620). Во 1911 г. е поставена спомен-плоча со нивните имиња, а по Втората светска војна на плочникот се обележани 27 крста, на самото место на нивното погубување.

На плоштадот стоел Богородичниот столб, непосредно веднаш по Триесетгодишната војна (1618-1648), но бил срушен во Сè до 1918 г. чест на новостекнатата независност од Австроунгарија и основањето на Чехословачка.

Староградскиот плоштад

Пазари
------

Божиќен пазар на плоштадот
За Божиќ и Велигден, на плоштадот се одржуваат пазнични пазари, се става голема елка и бина со музичка програма.

Поврзано
--------

* Вацлавски плоштад

Наводи
------

1. ↑  „архивска копија". Архивирано од изворникот на 2017-06-12. Посетено на 2017-10-01.
2. ↑  Cynthia Paces, "The Fall and Rise of Prague's Marian Column," Radical History Review 79 (2001) 141-155

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Староградски плоштад (Прага)" на Ризницата ? |

* Староградски плоштад — Прашки информатор (англиски)

Координати: 50°05′15″ N; 14°25′17″ E﻿ / ﻿50.0875° СГШ; 14.4214° ИГД﻿ / 50.0875; 14.4214
**Кузман Смилевски - Брадина** (22 август 1924

 во Тресонче, Дебарско — ?) — учесник во НОБ, првобригадирец, вицеадмирал и контраадмирал на Југословеската Народна Армија.

Животопис
---------

Смилевски е роден во дебарското село Тресонче на 22 август 1924 година. Пред Втората светска војна бил ученик. Од 1944 година се вклучил во НОВМ и станал член на КПЈ. Во војната бил политички комесар на чета и на баталјон, а потоа помошник на политички комесар на осмата македонска ударна бригада Ја вршел должноста началник на одделение во армијата и во ССНО, началник на катедра во ВМ и во ВВА. Завршил Виша воена поморска академија на ЈНА. Во 1973 година се пензионирал.

Наводи
------

1. ↑  „Вестник Офицер, бр. 6, 2011, стр. 7" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-11-29. Посетено на 2012-09-27.
2. ↑  *Vojni leksikon, Beograd, 1981*
**Васил Василев** бил бугарски општественик со потекло од Македонија, еден од дејците на македонската емиграција во Бугарија.

Животопис
---------

Васил Василев е роден во 1897 година во Емборе, тогаш во Отоманското Царство. Завршува трговска гимназија во Солун. Работи како банкарски службеник и кооперативен деец. Се вклучува во активностите на легалните македонски организации во Бугарија заедно со Крсте Велјанов, Јордан Чкатров и Симеон Евтимов. Долги години е претседател на македонската младинска организација во Варна. Во јануари 1923 година е избран за сојузен агитатор на централното раководство на Сојузот на македонските младински организации, а следната година - на Сојузот на македонските братство .

Во 1927 година влегува во Националниот комитет на македонските братство. По убиството на генералот Александар Протоѓеров во 1928 година, Наум Белев прави обид да го убеди дека македонските братство треба да излезат со осудна резолуција против Иван Михајлов. Васил Василев одбива и заедно со Константин Станишев, Велко Думев, М. Димитров застануваат против Георги Кулишев, кој ги поддржува протогеровистите. Направен е обид атентат врз него и двајцата телохранители на 15 октомври 1929 година .

Во 1929 година поднесува извештај за организационо-бегалските активност на VII редовен конгрес на сојузната организација. На истиот конгрес неговиот мандатот за член на НК е обновен и станува политички секретар на сојузот 

По 19 - то мајскиот државен удар од 1934 година е осуден на смрт, подоцна е помилуван  но е ликвидиран .

Наводи
------

1. ↑  Куманов, Милен. „Македония. Кратък исторически справочник", София, 1993, стр. 45 - 46.
2. ↑  Гаджев, Иван. Иван Михайлов - отвъд легендите, Том I, УИ „Св. Климент Охридски", София, 2007, стр.137, 138, 372.
3. ↑  Гребенаров, Александър. Легални и тайни организации на македонските бежанци в България (1918-1947), София, 2006, стр.148, 150, 207, 2014, 218, 220.
4. ↑  Гаджев, Иван. Иван Михайлов - отвъд легендите, Том I, УИ „Св. Климент Охридски", София, 2007, стр. 235
5. ↑  Куманов, Милен. „Македония. Кратък исторически справочник", София, 1993, стр. 46.
**Дервиш Хима** (албански: *Dervish Hima*) — албански политичар од XIX век. Како издавач и револуционер патувал од земја во земја за да ја промовира Албанија во статии и памфлети.

Животопис
---------

Број 106 на егзархискиот весник „Вести", четврток, 20 мај 1910 година, интервју со Дервиш Хима.
Роден бил како **Ибрахим Мехмет Наџи** (албански: *Ibrahim Mehmet Naxhi*) во 1872 година во Охрид, тогаш во рамките на Отоманското Царство. Основно образование завршил во Охрид, а средно во Солун. Подоцна се запишал на Вишото воено-медицинско училиште во Константинопол, меѓутоа прекинал да ја следи наставата само после две години. Бил уапсен од османлиските власти заради говор, кој го одржал во Скадар, а се однесувал на независноста на Албанија. Во Букурешт го уредувал периодичното издание од краток век *Pavarësia e Shqipërisë* („Независноста на Албанија"), кое се појавило во 1898 година на албански, француски и романски јазик. Во октомври следната година, бил приморан да ја напушти Романија и да замине за Рим, каде заедно со Мехмед-беј Фрашери соработувале на двонеделникот *Zën’i Shqipënisë* („Гласот на Албанија"), кој бил објавуван на француски и албански јазик. Во 1903 година, Дервиш Хима го издавал двонеделникот *L’Albanie* („Албанија"), во Женева, кој подоцна се печател во Брисел како месечник. Во 1909 година тој се наоѓал во Константинопол, каде го објавува неделникот *Shqipëtari-Arnavud* („Албанец"). Во меѓувреме пишувал и објавувал и книги. Тој е еден од потписниците на Декларацијата за независност на Албанија (албански: *Deklarata e Pavarësisë, Shpallja e Pavarësisë*) во 1912 година.

Четата на Дервиш Хима.
Имал придонес за зближувањето на македонските и албанските чети против новата српска власт и учествувал во месното Охридско-дебарско востание од 1913 година.

Дервиш Хима умрел во Тирана во 1928 година и бил погребан со високи почести.

Наследство
----------

Неговото име носи и улица во Скопје.

Бистата во Струга.
Во негова чест, во Струга се наоѓа биста од него. Се наоѓа на кејот „8 Септември", на десната страна на реката Црн Дрим.

Наводи
------

1. ↑  Robert Elsie. „Historical dictionary of Albania" (PDF) (англиски). Посетено на 30 јули 2012.
2. ↑  "History of Albanian People" Albanian Academy of Science.ISBN 99927-1-623-1
3. ↑  „Кратка биографија на http://www.press24.mk посетен на 9 мај 2012". Архивирано од изворникот на 2012-04-26. Посетено на 2016-03-12. Надворешна врска во `|title=` (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 70963150
* LCCN: no93028277
* ISNI: 0000 0000 4205 5772
* GND: 118863681

 |

 |
**„По планината Коњух"** (српскохрватски: *Коњух планином*) — филм на режисерот Фадил Хаџиќ од 1966 година, кој е автор и на сценариото, заедно со Меша Селимовиќ. Главните улоги ги играат: Коле Ангеловски, Душан Булајиќ, Борис Дворник и Павле Вуисиќ.

Синопсис
--------

Филмот е посветен на легендарната партизанска чета од босанското село Хусино за која е испеана една од најубавите партизански песни, „По планината Коњух" (*Коњух планином*). Во филмот се прикажани борбите во кои учествувала четата, како и портретите на бестрашните нејзини борци...

Наводи
------

1. ↑  Коњух планином (пристапено на 8.10.2023)
***Cantharellopsis*** е бриофилен монотипичен род од кафеаво до белузлава боја во Hymenochaetales. Овошните тела на единечниот вид ***Cantharellopsis prescotii*** имаат форма меѓу *Омфалина* и лисичка ( *Cantharellus* ) поради нејзините чалести жабри слични на набори. Населува мов на варовнички почви во умерените региони на Европа. Филогенетски сродните агарици се во родот *Contumyces*, *Gyroflexus*, *Loreleia*, *Rickenella* и *Blasiphalia*, како и родовите stipitate - *stereoid Muscinupta* и *Cotylidia* и клавариоидниот род, *Alloclavaria*.

Етимологија
-----------

*Cantharellopsis* е именуван во врска со неговата нејасна сличност со родот *Cantharellus* и значи, како Cantharellus.

Поврзано
--------

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Слика
*Черепот Гарбанцера* на Посада заедно со книжевна калаверита во 1913 година
**Книжевната Калавера** или ***калавера литерарија*** (шпански: *литературен череп* ) е традиционална мексиканска книжевна форма: сатирично или благодушно пишување во стихови, често составувани за Денот на мртвите.

Историја
--------

Првично познати како **пантеони**, овие стихови потекнуваат од 19 век како потсмешен епитаф и начин на изразување идеи или чувства кои во други прилики би било тешко да се изразат.  Поради оваа причина тие често биле цензурирани или уништувани, бидејќи тие често служеле и како средство за изразување на политичката сатира. Првите калавери биле објавени во 1879 година, во весникот *Ел Социјалиста*, во Гвадалахара.

Карактеристики
--------------

* Тие се непрочистувани стихови, напишани како епитафи, кои ги прикажуваат луѓето како да се мртви.
* Во нив се канализираат чувства кои во друг контекст би било тешко да се изразат.
* Тие обично се придружени со цртежи на черепи.
* Тие се традиционални мексикански композиции.

Наводи
------

1. ↑  Argüelles, Juan Domingo (2 November 2003). „La adulteración de las calaveras". *La Jornada en línea*. Посетено на 10 October 2012.
2. 1 2 3 4  González, Carmen (16 October 2008). „Son las calaveras literarias una manifestación de la cultura popular". *El Sol de Tlaxcala*. Архивирано од изворникот на 2016-05-17. Посетено на 10 October 2012.
3. 1 2  Marroquín, Fausto Martínez. „"Calaveritas", una hermosa y casi desaparecida tradición". *México desconocido*. Посетено на 10 October 2012.
4. ↑  „Qué es una calavera literaria | Calaveras Literarias". *calaveras-literarias.com*. 5 October 2020. Посетено на October 12, 2020.
5. ↑  „Características de las calaveras literarias | Calaveras Literarias". *calaveras-literarias.com.mx*. 26 October 2013. Посетено на October 12, 2020.
Две четвртини ноти и воздишка.
Четвртина или четвртина нота - нотна вредност претставена со црна јајцевидна нотна глава, на која се надоврзува врат. Положбата на нотната глава во петолинието ја означува нејзината висина.

Времетраењето на четвртината е еднакво на половина од времетраењето на половина нота, четвртина од цела нота, двократно подолго од осмината, четирикратно од шеснаесетината, итн.

Во такт нумериран 4/4, четвртина нота вреди едно отчукувањае, или четвртина од тактот.

Воздишка
--------

Пауза со исто времетраење како и четвртината е воздишка.

Воздишката понекогаш се претставува во друг облик: облик на полувоздишка, но со куката десно. Се претпочита да не се користи овој древен симбол, за да не се меша со оној на модерната полувоздишка.

### Поврзано

* Нотна вредност
* Ритам

### Надворешни врски
**Димитар Георгиев Гоцев** (бугарски: *Димитър Георгиев Гоцев*) е научник и историчар од Бугарија, поранешен претседател на ВМРО-Сојуз на Македонските Друштва и на Македонскиот научен институт.

Животопис
---------

Димитар Гоцев е роден во селото Панчарево на 28 декември 1945 година. Во 1972 година Димитар Гоцев дипломирал историја на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски". Подоцна од 1976 до 1986 г. бил асистент во Историскиот факултет на универзитетот. Во периодод 1990 - 1993 година е претседател на Извршниот комитет на ВМРО-Сојуз на Македонските Друштва. Од 1997 до 2008 година бил претседател на Македонскиот научен институт. Автор на повеќе десетици трудови посветени на македонското ослободително движење.

Трудови
-------

* Младешките национално-ослободителни организации на македонските Бугари 1919-1941, Софиjа 1988, 288 с.

Надворешни врски
----------------

* Официјалнa биобиблиографија на проф. дин Димитар Гоцев Архивирано на 18 октомври 2007 г.

  


|  |
| --- |
| **Претседатели на Македонскиот научен институт** |
| професор Иван Георгов | 
професор Љубомир Милетиќ |
професор Никола Стоjанов |
професор Димитар Сиљановски |
Георги Кулишев |
професор Петар Шапкарев |
професор Димитар Гоцев |
професор Трендафил Митев |
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Astraeus (fungus)|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Astraeus telleriae*** е вид на лажна земја од фамилијата Diplocystaceae. Опишан како нов во науката во 2013 година, се наоѓа во средоземниот регион, од јужна Шпанија до Грција. Специфичниот епитет му оддава почит на шпанската миколог Марија Тереза Телерија.

Наводи
------
Мижаву чуван во *Мижавана* (дрвена кутија направена специјално за чување мижаву).
Мижав или мижаву (малајаламски: മിഴാവ്) е голем бакарен тапан кој се свири како придружен ударен инструмент во Кудијатам и Куту, изведувачки уметности на Керала. Ја игра заедницата Амбалаваси Намбиар. По 1965 година, кога започна репертоарот на мижаву во каламандалам мижаву, ја проби бариерата и во денешно време секој може да игра мижаву во кодијатам, нангијар коту, чакјар кооту и мижаву тајамбака.

На тапанот се свири само со раце. Санскритското име на намбијарот „Pānivāda" („pāni" значи *раце*, а „vāda" доаѓа од глаголот „vādanam" што значи *играње.*

Мижаву се третира како „Брамачарија" и се смета за свето. Се користи за придружба на светата ритуална изведба на храмот на Кудијатам и Куту. Само на членовите на заедницата Амбалаваси Намбијар им е дозволено да го свират во храмовите или во Кутамбаламите.

 Каламандалам Ачутанандан свири Мижаву за Чакјар Куту
 Мижав користен од Кунчан Намбиар, кој се чува во храмот Амбалапужа Сре Кришна Свами

Исто така види
--------------

* Мани Мадхава Чакјар
* Натјакалпадрумам
* Чакјар Куту
* Koodiyattam
* намбиар (амбалаваси)
* Чакјар
* Мани Дамодара Чакјар
* Катакали
* Мохинијатам
* Тулал

Референци
---------

Понатамошно читање
------------------

* Nātyakalpadrumam, од Гуру Мани Мадава Чакјар, Сангет Натак Академи - Њу Делхи, 1975 година.

Предлошка:Indian musical instruments

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 1044190515

 |

 |
**Тања Балаќ** — македонска сликарка, родена во 1968 година во Скопје.

Животопис
---------

Тања Балаќ дипломирала на Факултетот за ликовни уметности, отсек сликарство во Скопје, во 1991 година. Во 2008 година, Тања Балаќ добива звање магистер на истиот факултет. Член е на ДЛУМ од 1996 година, и во периодот од 2006 до 2013 година е претседател на ДЛУМ. Надвор од земјата, во 2003 година посетувала студии во Париз, а учествувала и на бројни конференции и работилници надвор од Македонија. Покрај сликарството, Тања Балаќ работи и инсталации, уметнички видео проекти, и уметнички претстави. Работи и живее во Скопје.

Самостојни изложби
------------------

* 1992 - Скопје, Културно-иформативен центар (КИЦ),

Тетово, Културен центар,
Охрид, кафе-галерија „Кафе Мецо форте"
* 1996 - Скопје, Културно-иформативен центар (КИЦ)

Кичево, Културен центар „Кочо Рацин",
Куманово, „Уметничка галерија"
* 1997 - Скопје, Културно-иформативен центар (КИЦ)
* 1999 - канцеларија на ЈАТ во Скопје, хуманитарна изложба „Децата од Југославија"
* 2002 - Галерија „Белград", Зрењанин,

Галерија „Духовен центар", Србија,
Уметничка галерија „Љубов од 1000 километри", Бања Лука, Република Српска
* 2003 - Музеј на Град Скопје
* 2004 - Културен центар Нови Сад

Париз, Франција
* 2005 - Москва, Русија
* 2006 - Марибор, Словенија
* 2007 - Малме, Шведска
* 2008 - Софија, Бугарија

„Мала станица", Скопје
* 2009 - Истанбул, Турција
* 2010 - Приштина, Косово
* 2012 - Охридско лето

Галерија „Око", Скопје
* 2013 - Љубљана, Словенија
* 2014 - Венеција, Италија
* 2015 - Галерија на НЛБ Тутунска банка, Скопје
* 2016 - Национална галерија на Македонија

Групни изложби
--------------

Тања Балаќ учествувала на повеќе од 80 групни изложби во Македонија и во странство: Франција, САД, Полска, Бугарија, Србија, Русија, Шведска, и други.

Инсталации
----------

2009 – „Куфер полн тага" - Музеј на Град Скопје;
2012 – „Оживување, пеење на името" - зимски салон 2012, Безистен;
2013 – „Кој е во публика";
2013 – „Граѓани" - видео инсталација;
2014 – „Триптих" - зимски салон 2014, Национална галерија на Македонија;
2016 - „Приватноста на..." - зимски салон 2016, Национална галерија на Македонија

Награди
-------

Тања Балаќ е добитник на повеќе награди за својата работа, и тоа: Награда „Жената симбол и инспирација", Културен центар „Кочо Рацин", Скопје во 1992 година, Награда за млади уметници, „Константин Мазев" на изложбата во КИЦ во 1995 година, Награда „Методија Ивановски Менде" на КИЦ во 1996 година, Награда „Никола Мартиновски" во 2001 година, Награда „Пејзаж", ДЛУМ галерија во 2003 година, Награда „Нерешки мајстори" на ДЛУМ во 2015 година.

Надворешни врски
----------------

* Официјална страница

Наводи
------

1. ↑  „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2018-02-27. Посетено на 2017-01-09.
2. ↑
3. ↑
За други значења на поимот, погл. Хум (појаснување).

**Хум** (хрватски: *Hum*; италијански: *Colmo*; германски: *Cholm*) — град во средишниот дел на Истра, во северозападна Хрватска, 7 километри од Роч. Дел е од поширокото подрачје на градот Бузет, иако неговите делови се раштркани. Надморската височина изнесува 349 метри. Според последниот попис од 2011 година имал само 30 жители, но официјално се води како град.

Историја
--------

Хум официјално се смета како најмал град во светот (технички не е точно). На неговата западна страна, градот е опкружен со ѕидини, а на другите страни, куќите се изградени во одбранбените бедеми. Првпат бил споменат во документи од 1102 година, кога бил наречен „Колм" (*Cholm*), од каде потекнува италијанското име „Колмо". Ѕвоното и кулата за набљудување била изградена во 1552 година, како дел од градската одбрана.

Парохиската градска црква „Св. Јеромим" со својата класична фасада била изградена во 1802 година на местото не поранешната црква од локалниот мајстор Јурај Гржинич.

Во црквата се зачувани написи на глаголица, напишани во втората половина на XII век и се едни од најстарите написи на глаголица во хрватската книжевна култура во средниот век. Градскиот музеј има неколку написи на глаголица.

Галерија
--------

* Црквата во ХумЦрквата во Хум
* Куќи во ХумКуќи во Хум
* Улица во ХумУлица во Хум
* Железничката станица во ХумЖелезничката станица во Хум
* Ѕвонарник во ХумЅвонарник во Хум

Наводи
------

1. ↑  „SAS Output". Dzs.hr. Посетено на 6 мај 2009.
2. ↑  *Frommer's Eastern Europe*, pg. 179, Frommers (2009); ISBN 0-470-39908-2
3. 1 2  Naklada Naprijed, *The Croatian Adriatic Tourist Guide*, pg. 27, Zagreb (1999); ISBN 953-178-097-8

Надворешни врски
----------------

* Хум на Ризницата ?

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Населби во градот Бузет |
| --- |
|  |
| 
* Баредине
* Бартолиќи
* Барушиќи
* Бенчиќи
* Блатна Вас
* Брнобиќи
* Бузет
* Вели Млун
* Врх
* Горња Нугла
* Дуричиќи
* Ерковчиќи
* Жонти
* Јуради
* Јуричиќи
* Кајини
* Клариќи
* Компањ
* Косорига
* Котли
* Крас
* Крбавчиќи
* Кркуж
* Крти
* Крушвари
* Мала Хуба
* Мали Млун
* Маринци
* Мартинци
* Марченегла
* Медвеје
* Негнар
* Паладини
* Пенгари
* Пеничиќи
* Перци
* Подкук
* Подребар
* Почекаји
* Прачана
* Продани
* Рачице
* Рачички Бријег
* Рим
* Римњак
* Роч
* Рочко Поље
* Салеж
* Свети Донат
* Свети Иван
* Свети Мартин
* Селца
* Сељаци
* Сењ
* Сиротиќи
* Совињак
* Совињска Брда
* Совињско Поље
* Станица Роч
* Страна
* Сушиќи
* Угрини
* Форчиќи
* Хум
* Цуњ
* Чиритеж
* Чрница
* Шќулци
* Шкуљари
* Штрпед

 |
|  |
| Поранешни | 
* Брда
* Доброва
* Кодоље
* Кртобрег
* Нугла
* Станица Бузет
* Свети Улдарик
* Фонтана
* Шавки

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 316747539
* LCCN: n2016016810
* NKC: ge992028

 |

 |

Координати: 45°20′55″N 14°03′00″E﻿ / ﻿45.34861° СГШ; 14.05000° ИГД﻿ / 45.34861; 14.05000
***Russula acetolens*** е вид на габа која припаѓа во групата Столпчести габи и видови од родот Гулапка.

### Опис

Обликот на шапката е зарамнет конвексен, може да има пречник на шапката до 6,5 см, бојата на кожичката е жолтеникава, дршката е цилиндрична, со белузлава боја и може да достигне висина од 6 см, а ширината може да достигне до 1 см.

Russula acetolens е микоризална габа која може да формира симбиотско партнерство особено со различни листопадни дрвја. Во ретки случаи, четинарите можат да послужат како домаќини. Може да се најде во дабови, габерови и букови шуми. Претпочита повеќе или помалку влажна почва.

### Распространетост и живеалиште

Расте во влажните зони на четинарни шуми, кон крајот на летото и во првите месеци од есента.

Се одликува со жолтата шапка и малата големина, просечно јадлива класифицирана од страна на Француското здружение за микологија. Меѓутоа, бидејќи видот е доста редок и плодните тела се прилично мали и многу кревки,таа е ирелевантна како печурка за јадење.

Наводи
------

1. ↑  Stasiska, Małgorzata; Sotek, Zofia; Ruszkiewicz-Michalska, Małgorzata; Białecka, Boenna (2016-08-01). „Russula torulosa (Basidiomycota: Russulales), a new record to Poland". *Nova Hedwigia*. **103** (1–2): 145–154. doi:10.1127/nova\_hedwigia/2016/0341. ISSN 0029-5035.
2. ↑  Reck, Robert (2015-12-25). *Übertragung sprachlicher Charakteristiken vom Original auf seine englische Übersetzung am Beispiel Risikobericht und Geschäftsberichtsanhang*. Wiesbaden: Springer Fachmedien Wiesbaden. стр. 233–262. ISBN 978-3-658-11411-4.
Килим произведен од племето Басери
**Килим во Шираз**, ( персиски: قالی شیراز ), потекнува од руралните области околу иранскиот град Шираз во провинцијата Фарс.

Килимите во Шираз добиваат дизајнерски влијанија од населените племенски ткајачи, слични на моделите на Кашкаи, Хамсе (вклучувајќи ги Басери и Арапи Хамсех), Афшар, Абаде и Лури. Сепак, употребата на фиксни разбои резултира со поголеми, погруби килими во споредба со нивните племенски колеги. Килимите во Шираз се познати по нивната помалку фино плетена текстура, а килимите Qashqai и Abadeh имаат пофини јазли. Овие килими користат персиска (асиметрична) техника на јазли. (Потребни се цитати за верификација.)

Белиот коњ на Кир се појавува во одбрани парчиња, додека тепихот Шираз уникатно прикажува аголни славејчиња, симболизирајќи задоволство и среќа во неговиот сложен дизајн. 

Познати по живописните дезени, килимите на племето Басери, кои потекнуваат од провинцијата Фарс во Персија, се познати по нивната препознатлива употреба на портокаловата боја.

Референци
---------

1. ↑  Oriental rugs: a complete guide - Charles W. Jacobsen, C. E. Tuttle Co. 1962
2. ↑  „Basseri tribe history". *Marvdashtnama (Persian)*. Архивирано од изворникот на 2016-03-04. Посетено на Oct 11, 2015.
***Agaricus litoralis***, познат и како **крајбрежна печурка**, е вид на печурки од родот *Agaricus*. За прв пат беше опишан од Вејкфилд и А. Пирсон како *Psalliota litoralis* во 1946 година.

Се јавува низ цела Европа, вклучувајќи ги Скандинавија и Велика Британија. Иако може да биде доста честа појава локално, како на островот Оланд, ретко се наоѓа во повеќето области освен во јужна Европа. Нејзиниот статус на зачувување во Шведска е „речиси загрозен".

Опис
----

*A. litoralis* е бела или сиво-бела печурка со компактна капа која може да достигне ширина до 12 см.Шапката често е потиснато кога е постаро, а на надворешниот раб може да се појават остатоци од анулусот. Додека се обоени во роза на млада возраст, жабрите стануваат темно кафеави како што старее печурката. Стеблото е 5-6 см висок и 1.5-2 см широк. Често е неверојатно пократко отколку што е широко капачето. Спорите се темно кафеави и во облик на јајце. Печурката е сапротрофна, односно се храни со распаѓање. Претпочита тревни суви пасишта, грини и степски.

Наводи
------

1. ↑  *A. spissicaulis* in MycoBank.
2. 1 2  *A. litoralis* in MycoBank.
3. 1 2  „*Agaricus litoralis*: Coastal Mushoom [sic!]". *NBN Atlas*. National Biodiversity Network. Посетено на 3 February 2019.
4. ↑  Pearson, A.A. (1946). „New records and observations. III". *Transactions of the British Mycological Society*. **29** (4): 191–210. doi:10.1016/s0007-1536(46)80001-9.
5. 1 2  „Agaricus litoralis – Spetsfotad champinjon". *Artfakta* (Swedish). Swedish University of Agricultural Sciences. Посетено на 3 February 2019.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
**Албрехт VI** (германски: *Albrecht VI, Freigebige, der Verschwender, prodigus*, роден во 18 декември 1418

 во Виена - починал на 2 декември 1463

 во Виена) — владетел од Хабсбуршката династија како надвојвода од Австрија (1457-1463), војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска (1424-1463).

Рани години
-----------

Албрехт бил син на војводата на војводата Ернест Железниот (1377-1424), војводата од Штаерска и неговата втора сопруга Кимбурга Мазовиска (1394-1429). Неговиот поголем брат Фридрих подоцна станал цар под името Фридрих III (1415-1493).

Управување
----------

Албрехт управувал како војвода од Штаерска. Претходно, неговиот брат долго време не му дозволувал да управува со хабсбуршките територии, и покрај тоа што бил полнолетен уште од 1436 година. Во 1453 година царот Фридрих III го претворил Војводство Австрија преку „*Privilegium maius*" во надвојводство. Албрехт VI имал конфликт во 1457 година со својот брат за управувањето на Австрија. Конфликтот настанал кога Ладислав V починал, без да остави свои наследници а самиот цар Фридрих не дозволил на неговиот брат да стане негов наследник. Така, во 1458 година Албрехт се побунил, зазимајќи го западниот дел од Австриското војводство, во денешна Горна Австрија, а како седиште му станал градот Линц. Во 1458 година Албрехт VI успеал да биде прогласен за надвојвода .

Под влијание на неговата сопруга Мехтхилд, на 21 септември 1457 година Албрехт VI го основал универзитетот во Фрајбург (*Albert-Ludwigs-Universität Freiburg*).

Албрехт починал ненадејно на 2 декември 1463 година во Виена.

Семејство
---------

Албрехт VI се оженил на 10 август 1452 година за Мехтхилд фон Пфалц (1419-1482), вдовица на грофот Лудвиг I од (1412-1450), ќерка на изборниот кнез Лудвиг III. Двајцата немале деца.

Наводи
------

1. 1 2  „*Albrecht VI*" (англиски). Austria-Forum. Посетено на 29 март 2016.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Албрехт VI (надвојвода на Австрија)" на Ризницата ? |

* *Albrecht VI* (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Preceded by:**Ернест Железниот** | Војвода од Штаерска Војвода од Корушка Војвода од Крањска**1424–1463со Фридрих III** | Succeeded by:**Фридрих III** |
| Preceded by:**Ладислав V** | **Надвојвода од Австрија**1457–1463with Фридрих III |