recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Улугбек
**Улугбек** (22 март 1394 - 27 октомври 1449) бил тимуридски владетел, меѓутоа тој е познат како голем астроном и математичар. Неговото вистинско име беше *Мирза Мохамед Тарагај Бин Шахрух*. Улугбек иако бил владетел, сепак тој е најмногу познат по неговата работа во астрономијата поврзани со математиката, како што е тригонометрија и сферични геометрија. Во периодот помеѓу 1424 и 1429 година, тој во Самарканд ја изградил познатата т.н Улугбегова опсерваторија. Таа, од страна на научниците се сметала за една од најдобрите во исламскиот свет, а во тоа време била најголемата во Средна Азија. Тој исто така бил математички гениј на 15 век. Улугбек владеел Узбекистан, Таџикистан, Туркменистан, Киргистан и јужна Казахстан, а во краток период ја освоил провинцијата Херат во Авганистан.

Наводи
------

1. ↑  History of mathematics. By David Eugene Smith

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 66844656
* LCCN: n84134433
* ISNI: 0000 0001 2137 654X
* GND: 101926820
* SELIBR: 250590
* SUDOC: 071912606
* BIBSYS: 27468
* NKC: mzk2004217560
* BNE: XX1463669
* CiNii: DA09956435

 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Тамерлан |
| --- |
|  |
| Освојувања | 
 Освојувања во Персија **·**  Тамерланова војна со Туктамиша **·**  Индиски поход **·**  Освојување на Сивас **·**  Сириски поход **·**  Освојување на Багдад **·** Анадолски поход **·**  Кинески поход |
|  |
| Законодавство | 
 Тамерланов законик  |
|  |
| Култура и наука | 
 Урбанизам и архитектура **·**  Развој на науката и уметноста  |
|  |
| Војска | 
 Структура **·**  Организација **·**  Оружје **·**  Стратегија и тактика **·**  Знамиња  |
|  |
| Династија | 
 Тимуридска династија **·**  Пир Мухамед **·**  Халил Султан **·**  Шахрух **·**  Улугбек |
|  |
| Занимливости | 
Тамерланов шах |

 |
Рејмонд Чендлер во 1943 г.
**Рејмонд Чендлер** (англиски: *Raymond Chandler*) (1888 - 1959) — американски писател.

Животопис
---------

Куќата во која живеел Чендлер во Лондон.

Творештво
---------

Потписот на Р. Чендлер
Чендлер е еден од најзначајните американски автори на 20. век во областа на детективската проза. Тој го презел суровиот и реалистичен стил на Дашиел Хемет, додавајќи делуно уметнички призвук поради што бил ценет и во академските кругови и од страна на серизоната книжевна критика. Неговите дела се преведени на околу дваесет јазици, а тој е синоним на „поезијата на насилството" и за уметнички пристап во пишувањето детективска проза. Во рамките на овој жанр, Чендлер е најпознат по серијата раскази и романи за приватниот детектив Филип Марлоу.
  

Според неговите дела се снимени повеќе филмови: во 1943 година бил снимен филмот „Време за убивање" според романот „Високиот прозорец"; во 1947 година bil снимен филмот „Дама во езерото"; во 1969 година бил снимен филмот „Марлоу" според неговиот роман „Помалата сестра"; романот „Збогум, љубов моја" доживеал три екранизации - „Убиство, мила моја (*Murder, my Sweet*)" од 1942 година, „Соколот презема (*The Falcon Takes Over*)" од 1944 година и „Збогум, љубов моја" од 1975 година; како и филмот „Големата дремка (*The Big Sleep*)" од 1946 и 1978 година.
  

Првата своја приказна, Чендлер ја објавил во списанието „Црната маска (*Black Mask*)" на возраст од 45 години. Вкупно, тој напишал 23 куси раскази од кои само 15 биле објавени за време на неговиот живот како дел од збирката „Едноставна уметност на убиството" од 1950 година. Во 2005 година, неговата новела „Пробај со девојката" била објавена на македонски јазик од издавачката куќа „Темплум", во превод на Зоран Попоски.

Наводи
------

1. ↑  „Белешка за авторот" во: Рејмонд Чендлер, *Пробај со девојката*. Скопје: темплум, 2005, стр. 79-81.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 39374901
* LCCN: n79113919
* ISNI: 0000 0001 2128 7395
* GND: 118520059
* SELIBR: 181373
* SUDOC: 02677769X
* BNF: cb11896014p (податоци)
* BIBSYS: 90081856
* MusicBrainz: d58a883d-fb99-4831-8852-e060cea8c15f
* NLA: 35027231
* NDL: 00435689
* NKC: jn19990003797
* BNE: XX831579
* CiNii: DA01986680

 |

 |
Дел од ѕидините кај Трајановата порта
**Битка кај Трајановата порта** или **Битка кај Трајановата врата** (денешен Ихтиман, 986 година) ― прва голема битка во Македонско-Византиската војна.

Едната војска ја предводеле Самоил и Арон, а другата императорот Василиј II. До решавачки судир дошло на 17 август 986 година, во близина на Софија, во теснецот кај местото Ихтиман. Византијците претпреле страшен пораз, а самиот Василиј II одвај се спасил со бегство, оставајќи му му го на непријателот царскиот шатор со богатството и со целата комора.

Наводи
------

1. 1 2  д-р Стојан Киселиновски и д-р (2000). *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. стр. 76. ISBN 9989-624-46-1. Недостасува `|author1=` (help)
**Ирина Гатилусио** била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VII Палеолог.

Ирина била ќерка на Франческо II Гатилусио, лорд на Лезбос и Валентина Дорија. По таткова линија Ирина била внука на византискиот цар Андроник III Палеолог и на Ана Савојска од нивната ќерка Марија Палеологина, која била мајка на Франческо II.

Ирина била омажена за втоиот свој братучед Јован VII Палеолог, кој бил син на Андроник IV Палеолог и на Кераца Бугарска.

Во април 1390 Јован VII Палеолог го детронизирал својот дедо Јован V Палеолог и владел како цар неколку дена од 14 до 17 април 1390, кога Јован V успеал да го врати повторно управувањето. Потоа Јован VII ја задржал титулата соцар и се населил во Силиври. Таму тој престојувал до инвазијата на Турците, на чело со султанот Бајазит I. По смртта на Јован V, престолот бил зафатен од чичко му на Јован VII, Мануел II Палеолог. Името на Ирина за време на овие настани не се споменува никаде, што дава причина да се верува дека е можно во тоа време таа сè уште да не била сопруга на Јован VII.

Во 1399 година Јован VII го презел управувањето на Контснтинопол како регент на Мануел II Палеолог, кој заминал на турнеја низ Западна Европа, каде барал поддршка против султанот Бајазит кој започнал опсада на Цариград. Во тоа време Ирина веќе се споменува како сопруга на регентот.

Јован VII останал на власт до враќањето на Мануел II во 1403 година. Тогаш Јован и Ирина биле протерани од Цариград, поради сомневањата дека планирале да го заземат престолот. Двајцата сепак ги задржиле царските титули и свој двор го статиционирале во Солун, каде што Јован умира на 22 септември 1408 година. Ирина го надживеала својот сопруг и се населила на островот Лемнос, каде се замонашила под името Евгенија. Датумот на нејзината смрт, 1 јуни 1440 година, е наведена во хрониката на Сфранцес. Таа била погребана во црквата „Свети Седржител" во Цариград..

Јован и Ирина имале еден син, Андроник V Палеолог.

Наводи
------

1. ↑  
William Miller dates the marriage as "just before" the departure of the Comte de Nevers that month. (Miller, "The Gattilusj of Lesbos (1355–1462)", *Byzantinische Zeitschrift* **22** (1913), p. 414)
2. ↑  *Chronicle* 24:3; translated by Marios Philippides, *The Fall of the Byzantine Empire: A Chronicle by George Sphrantzes, 1401-1477* (Amherst: University of Massachusetts, 1980), p. 52

Надворешни врски
----------------

* Marek, Miroslav. „Gattilusio family". Genealogy.EU. Надворешна врска во `|publisher=` (help)

|  |
| --- |
| Ирина Гатилусио **Гатилусио****Роден(а):** 14 век  **Починал(а):** 1440 |
| Претходник**Елена Драгаш** | **Византиска царица**1399–1408*со Елена Драгаш*  *(1399–1408)* | Наследник**Елена Драгаш** |
„*Историја на Османската династија"* (Tevārīḫ-i Āl-i ʿOsmān)
**Ашик-паша Заде** (1400 - 1484) ― најзначаен меѓу старите турски хроничари (историчари). Самиот себеси се именувал како дервиш Ахмед Ашики или само како Ашики.

Ја напишал книгата „*Историја на Османската династија"* (Tevārīḫ-i Āl-i ʿOsmān), позната и како „*Историја на Ашик-паша Зеде"*. Во неа се опишани настани заклучно со 908 година по хиџра (1502/3 година). Авторот пишувал врз основа на личното паметење на настаните во кои, посредно или непосредно и смаиот учествувал како и врз основа на она што други му раскажувале, а веројатно ползувал и некои пишани извори. Хрониката е напишана на говорен јазик на истанбулските Турци од 15 век.

Наводи
------

1. ↑  Vasilʹev, Aleksandr Aleksandrovich (1936). *The Goths in the Crimea* (англиски). Mediaeval academy of America. ISBN 978-0-598-56998-1.
2. 1 2  *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. 2000. стр. 54. ISBN 9989-624-46-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Роберт Фрост
Фрост на поштенска марка
**Роберт Ли Фрост** (роден во Сан Франциско, 26 март 1874, починал во Бостон, 29 јануари 1963) бил еден од најголемите американски поети на дваесеттиот век. Добил четири Пулицерови награди.

Животопис
---------

Роден бил во Сан Франциско, а живеел во Калифорнија до својата единаестта година. Фрост пораснал како градско дете и својата прва песна је објавил во Лоренс, Масачусетс. Студирал во колеџот Дармут и во Универзитетот Харвард, но не дипломирал. Откако купил фарма во Дери, Њу Хемпшир, станал познат по својот искривен говор кој бил рурален и личен.

Во 1912 година, ја продал фармата и се преселил во Англија за да може да се посвети на пишување. Неговата прва книга „Волјата на момче" била објавена наредната година. Повторно се вратил во Америка во 1915 година, па купил фарма во Франконија, Њу Хемпшир, и ја започнал својата кариера како поет и учител.

Тој рецитирал свое дело на инаугурацијата на претседателот Џон Д. Кенеди 1961 година и ги претставувал САД во неколку официјални мисии.

Учениците во Америка често ја учат неговата песна „Застанување кај дрвјата во снежна вечер". Негови најпознати песни се: *Поправање на ѕидот*, *Бобинки*, *По собирање јаболка*, *Пасиштето*, *Оган и мраз*, *Патот по кој не се оди*, и *Директива*.

Откако починал во 1963 године, Роберт Фрост е закопан на гробиштата Олд Бенингтон, во Бенингтон, Вермонт. Универзитетот Харвард му доделил диплома.

Негови дела
-----------

* *Волјата на момче* 1913 година
* *Северно од Бостон* 1914 година
* *Планински интервал* 1916 година
* *Њу Хемпшир* 1923 година (Пулицерова награда)
* *Брук бега на запад* 1928 година
* *Прекрасната ќе биде избирач*1929 година
* *Собрани поеми* 1930 година (Пулицерова награда)
* *Осамениот штрајкувач* 1933 година
* *Од снег до снег* 1936 година
* *Понатамошен опсег* 1936 година (Пулицерова награда)
* *Дрво сведок* 1942 година (Пулицерова награда)
* *Влези, и други поеми* 1943 година
* *Маска на разумот* 1945 година
* *Шпил од грмушки* 1947 година
* *Тешко да не бидеш крал* 1951 година
* *При расчистување* 1962 година

Наводи
------
Хосе Рафаел Карера и Турсиос
**Хосе Рафаел Карера и Турсиос**, (24 октомври, 1814 - 14 април 1865) бил Гватемалски војник и државник.

Биографија
----------

Неписмен, но интелигентен, тој станал водач на востание против Федералната Република на Средна Америка. Поддржан од конзервативните фракции, тој ја презеде контролата над поголемиот дел од Гватемала во 1838 година. Претседателот на федерацијата, Франциско Моразан не можеше да го фати својот противник, а сепаратистичките тврдења се проширија во Никарагва, Хондурас и Костарика, вовед во општата граѓанска војна и распадот на Федерацијата.

Карера беше избран за претседател на својата земја во 1844 година. Тој владееше на диктаторски начин, потпирајќи се на големите земјопоседници, конзервативците и свештенството. Тој беше прогласен за доживотен претседател во 1854 година, задржувајќи ја власта до неговата смрт во 1865 година .

Неговото ривалство со претседателот на Ел Салвадор, Херардо Бариос, во 1863 година резултираше со војна меѓу двете земји. Карера доживеа тежок пораз кај Коатепеке. Примирјето што следи е краткотрајно. Непријателствата се проширија, при што Хондурас застана на страната на Ел Салвадор додека Никарагва и Костарика застанаа на страната на Гватемала. Конечно Карера излезе како победник од конфликтот, го окупираше Ел Салвадор, па дури и ја прошири својата доминација над Хондурас и Никарагва.

До својата смрт тој ќе одржува пријателски односи со европските народи. Негов наследник бил генералот Висенте Черна Сандовал, кого Карера сам го препорачал пред неговата смр.
**Милан Злоковиќ** — српски архитект, роден во Трст на 6.IV. 1898, а починал во Белград на 29. V. 1965 година. Дипломирал на Техничкиот факултет во Белград, во 1921 година. Во периодот од 1921 до 1923 година престојувал во Париз, каде ја посетувал Високата школа за уметност. Бил вработен како наставник на Архитектонскиот факултет во Белград, каде што останал на работа сѐ до исполнување на својот активен работен стаж (1923- 1962).

Со цел да ја прекинат врската со актуелниот историзам и да се вклучат во модерните европски движења на архитектурата, тој заедно со своите врсници Коиќ и Бабиќ, како и малку постариот Дубови, се јавуваат како основачи на Групата архитекти на модерниот правец. Се вбројува меѓу првите архитекти којшто ја пренел модерната архитектура во Скопје. Од тој период негово познато дело во Македонија е Палатата на трговско- индустриската комора во Скопје, од 1933 година.

Во 1937 година учествувал на анонимен архитектонски конкурс за Филијалата на Државната хипотекарна банка во Скопје. 
Неговата дејност била педагошка, проектантска, научна и општествена. Изработил над 60 идејни и 30 главни проекти. Публикувал повеќе од 50 статии во стручни во стручни и научни списанија. Реализирал 16 објекти од различен карактер и намена. Во повоениот период претежно се занимавал со теориските основи на архитектонското компонирање, модуларните мрежи и модуларната координација. 
Од 1955-59 година бил ангажиран како хонорарен наставник на предметот *Проектирање на општествени згради* на Архитектонскиот отсек при Техничкиот факултет во Скопје.

За својот богат творечки опус, во 1963 година ја добил *Седмојулската награда*.

### Галерија

* Народна банка Сараево 1929.Народна банка Сараево 1929.
* Куќа на Милан Злоковиќ во Белград.Куќа на Милан Злоковиќ во Белград.
* Макета на детската клиникаМакета на детската клиника
* Макета направена по проект на архитектотМакета направена по проект на архитектот
* Макета направена по проект на архитектотМакета направена по проект на архитектот
* Макета направена по проект на архитектотМакета направена по проект на архитектот

Наводи
------

1. ↑  Константиновски, Георги (2001). *Градителите во Македонија XVIII- XX век*. Скопје: Табернакул. стр. 39.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Милан Злоковиќ" на Ризницата ? |

* Architecture in Serbia
Авто-портрет на Фредерик Базиј
**Фредерик Базиј** (француски: *Frédéric Bazille*; Монпелје, 6 декември 1841 - Бон ла Ролан, 28 ноември 1870) бил француски импресионистички сликар.

Роден е во Монпелје во семејството на протестантска вера од средната класа. Почнал да биде заинтересиран да слика многу млад, бидејќи ги гледал делата на сликарот Ежен Делакроа. Неговото семејство му ветува дека може да студира слика, но само ако претходно ги заврши медицинските студии.

Базиј започнува медицински студии во 1859 година. Тој се преселил во Париз во 1862 година за да продолжи со студиите. Тука се сретнува со Пјер Огист Реноар и тој станува заинтересиран за импресионизмот. Наскоро тој почнува да ги посетува часовите на Чарлс Глук. Кога паднал на медицинскиот испит во 1864 година, почнува да слика.

Семејната средба.
Неговите најблиски соработници и пријатели биле Клод Моне, Алфред Сисли и Едуар Мане. Роден во богато семејство, на Базиј му помагаат неколку уметници со тоа што му даваат место за работа, како и му набавуваат материјал за слики.

Имал само 23 години кога ги насликал неговите најдобри дела, вклучувајќи го и Розовиот фустан. Неговата најпозната слика е Семејната средба (1867 - 1868).

Фредерик Базиј умира во 1870 година, на свои 29 години. Убиен е во акцијата во војната против Прусија.

Надворешни врски
----------------

* Фредерик Базиј на Ризницата ?
* Биографија Архивирано на 26 јули 2010 г. **(Англиски)**
**Чилдирскиот ејалет** (отомански јазик: ایالت ایالت چلدر; *Eyālet-i Čildir*) бил ејалет на Отоманското Царство во Југозападен Кавказ. Областа на поранешниот Чилдирски ејалет сега е поделена меѓу Самцхе-Џавахетија и Аџарија во Грузија и провинциите Артвин, Ардахан и Ерзурум во Турција. Административен центар бил градот Чилдир помеѓу 1578-1628, Ахалцихе помеѓу 1628 и 1829 и Олту помеѓу 1829-1845 година.

Османлиите го презеле регионот околу Ахалцихе од Кнежевство Гурија, вазална земја на Сефевидите. Во 1578 година, кога новата покраина била основана, Османлиите го назначиле поранешниот грузиски принц Минучир (кој го зел името на Мустафа по примање на исламот) како прв гувернер.

Во текот на Руско-турската војна (1828-1829), Русите ја окипирале покраината. Административниот центар се пресели од Ахалцихе, кој бил отстапен на Русија па по ова истиот се пременстил во Олту. Поголемиот дел од ејалетот бил отстапен на Русија, додека останатиот дел бил приклучен кон Ејалетот Карс.

Наводи
------

1. ↑  *The penny cyclopædia*, p. 180, при Гугл книги, Society for the diffusion of useful knowledge
2. ↑  *Encyclopedia of the Ottoman Empire*, p. 141, при Гугл книги By Gábor Ágoston, Bruce Alan Masters
„**Чизмаши**" — филм на режисерот Дејан Зечевиќ од 2015 година, заснован врз истоимениот роман на Драгослав Михаиловиќ. Автор на сценариото е Ѓорѓе Милосављевиќ, а главните улоги ги играат: Миодраг Драгичевиќ, Александар Берчек, Слобода Миќаловиќ, Миодраг Радоњиќ, Младен Совиљ, Милош Тимотијевиќ, Александар Ѓурица, Небојша Миловановиќ, Богдан Диклиќ, Горан Шушљик, Драган Бјелогрлиќ, Љубомир Бандовиќ и Предраг Мики Манојловиќ.

Синопсис
--------

Во филмот се прикажува животот на офицерот на поранешната југословенска војска, Жика Курјак, почнувајќи до неговото детство во еден рударски крај, преку војничките денови, до тешката депресија, затворот и лудницата. Курјак е олицетворение на човечката добрина, која е нарушена од околностите во кои го фрла животот. Истовремено, низ приказната за Курјак се прикажани и некои клучни историски настани од 20 век.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Чизмаши (пристапено на 14.4.2023)
**Вилијам Реилтон** (англ. *William Railton*), (~1801–1877) е англиски архитект. Конструирал разни велепоседнички домови, а во периодот помеѓу 1838 и 1848 г. работел како архитект кај Црковните комесари, но неговите дела не биле прифаќани. Освоил четврта награда на конкурсот за Вестминстерската палата, но постигнал успех со тоа што го освоил првото место на конкурсот за ликовно решение на Нелсоновиот столб на плоштадот Трафалгар. Конструирал разни цркви како Св. Павле во Вудхаус Ивс и Света Троица во Минвуд, Лидс (1849).

* Црквата Св. Павле во Вудхаус Ивс (1837)Црквата Св. Павле во Вудхаус Ивс (1837)
* Нелсонов столб (1843)Нелсонов столб (1843)
* Боманор Хол, Лестершир (1847)Боманор Хол, Лестершир (1847)
* Црква Света Троица, Минвуд, Лидс (1849)Црква Света Троица, Минвуд, Лидс (1849)

Наводи
------

1. 1 2 3  Оксфордски речник на националната биографија, проверено на 9 јануари 2009 (англиски)
2. ↑  Околиски совет на Чарнвуд Архивирано на 1 декември 2008 г. - Заштитени градби во Будхаус Ивс (1837) (англиски)
3. ↑  Света Троица - Минвуд (англиски)
Спомен плоча во Бургас.
**Костас Варналис** (грчки: Κώστας Βάρναλης, 14 февруари 1884 - 16 декември 1974) бил грчки поет.

Животопис
---------

Варналис е роден во Бургас, Источна Румелија (сега во Бугарија) во 1884 година. Како што сугерира неговото име, неговото семејство потекнува од Варна; презимето на неговиот татко било Бубус. Тој ги завршил основните студии во грчкото средно училиште Зарифиос во Пловдив, а потоа се преселил во Атина во 1902 година за да ја проучува литературата на Националниот и Каподистскиот универзитет во Атина. Додека бил таму, тој се вмешал во спорот околу грчкиот јазик, земајќи ја страната на демотичарите над поддржувачите на кетревоуса. По дипломирањето во 1908 година работел како учител во Бургас, пред да се врати во Грција и да подучува во Амалијада и Атина. Во текот на следните години, работел како професор и новинар со скратено работно време, исто така ангажирајќи се во преведувачката работа. Во 1913 година учествувал во Втората балканска војна.

Наводи
------

1. ↑  George D. Boubous, «Varnalis, Kostas», article in the *Encyclopaedia of the Greek Press*, Vol. 1, National Hellenic Research Foundation: Athens 2008.
2. ↑  „"Kostas Varnalis" – Ethnological Museum of Thrace". Архивирано од изворникот на 2016-05-06. Посетено на 2017-12-21.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Тринли Ѓацо** или **Тринле Ѓацо**,а некаде и **Тинле Ѓацо**(26 јануари 1857-25 април 1875) — дванаесеттиот далај-лама.Некаде неговото име е запишано дека било Је-цун Нга-ванг Ло-занг Тен-пај Ѓал-цен Ќен-раб Трин-ли Ѓат-со Пал-занг-по, но попознато е дека неговото име било Је-цун Ло-занг Тен-пај Ѓал-цен Трин-ли Ѓа-цо Пал-занг-по.

Неговиот краток живот не се одликувал со мир,напротив тој многу често бил во политички немири и борби со соседите.Тибет особено страдал со слабеењето на Ќинг во Кина што им овозможило на Британците да го зголемат своето влијание и на овој простор по освојувањето на Индија.

Тој бил прeпознаен како реинкарнација на далај-ламата во 1860 година,а на 14 јануари истата година бил и прогласен за далај-лама.За време на неговото детство,Тибет го забранил навлегувањето на Европејците во земјата поради војните коишто ги воделе Британците во Сиким и Бутан коишто биле под власт на далај-ламата во Ласа.На овие војни се гледало како војни за колонизација на Тибет што било крајно неприфатливо за ламите.Кон Тибет имало и закани преку реките Меконг и Салуен, па Тибет престанал да го признава авторитетот на Манџурците за тие цели.

Тринли Ѓацо целосно бил прогласен за далај-лама на 11 март 1873 г. но не останал долго на таа позиција бидејќи умрел од мистериозна болест на 25 април 1875.

|
|  |
| Претходник**Кедруп Ѓацо** | **Реинкарнација на далај-лама** | Наследник**Тубтен Ѓацо** |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Далај-лами |
| --- |
|  |
| Гендун Друп  •   Гендун Ѓацо  •   Сонам Ѓацо  •   Јонтен Ѓацо  •   Лозанг Ѓацо  •   Цангјанг Ѓацо  •   Келзанг Ѓацо  •   Џамфел Ѓацо  •   Лунгток Ѓацо  •   Цултрим Ѓацо  •   Кедруп Ѓацо  •   Тринли Ѓацо  •   Тубтен Ѓацо  •   Тенцин Ѓацо  | Знаме на Тибетската влада во прогонствоЗнаме на Тибетската влада во прогонство |

 |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 889956
* LCCN: no2007068201
* ISNI: 0000 0000 4509 8946
* GND: 122235827

 |

 |
**Кенан Имирзалиоглу** (турски: *Kenan İmirzalıoğlu*), роден на 18 Јуни 1974 е Турски глумец.

Кенан Имирзалиоглу е роден како најмало од трите деца на Мустафа и Јилдиз Имирзалиоглу во Учем во Бала, Провинција во Анкара. На 12 години, тој заминува во градот Анкара и учи средно училиште. Тој дипломирал Математика во Јилдиз Технички Универзитет. Тој има освоено награда најдобар модел во Турција во 1997 заедно со Дениз Акаја.

Филмографија
------------

### Серии

* *Deli Yürek* (Yusuf Miroğlu) (1999–2003)
* *Alacakaranlık* (Ferit Çağlayan) (2003–2005)
* *Acı Hayat* (Mehmet Kosovalı) (2005–2007)
* *Ezel* (Ezel Bayraktar) (2009-2011)
* *Karadayi (Mahir) .(2012-201X)*

### Филмови

* *Deli Yürek: Bumerang Cehennemi* (Yusuf Miroğlu) (2003)
* *Yazı Tura* (Hayalet Cevher) (2004)
* *Son Osmanlı Yandım Ali* (Yandım Ali) (2006)
* *Kabadayı* (Devran) (2007)
* *Ejder Kapanı* (Akrep Celal) (2009)
* *Uzun Hikâye* (2012)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 51460756
* LCCN: no2007022675
* ISNI: 0000 0000 4677 7617
* BNF: cb16628436g (податоци)

 |

 |
**Гистав Моро** (француски: *Gustave Moreau*; 6 април 1826 – 18 април 1898) — француски симболистички сликар посветен на теми од библиски и митолошки карактер. Имал влијание врз творештвото на симболистичките книжевници.

Животопис
---------

Моро е роден во Париз. Татко му бил архитект, кој благовремено ја препознал дарбата кај сина си, па го пратил да се обучува. Најпрвин учел сликање кај Франсоа Едуар Пико, а потоа се спријателил со Теодор Шасерио, чиј стил влијаел и на неговиот. Во текот на 25 години имал близок, и веројатно љубовен однос со Аделаида Александрина Дире, која ја нацртал на неколку наврати. Прва слика му била „Пиета", денес сместена во катедралата во Ангулем. На Парискиот салон во 1853 г. ги изложил сликите „Сцена од Песна над песните" и „Смртта на Дариј". Истата година зел учество на Светската изложба со „Атињаните со Минотаурот" и „Мојсеј ги собува сандалите кога ја здогледува Ветената Земја".

Делото „Едип и сфингата" претставува едно од првите симболистички слики во историјата на уметноста. Првпат во јавноста е изложена на Парискиот салон во 1864, а денес е дел од редовната збирка на музејот Метрополитен во Њујорк.

Во 1891 г. Моро станал професор на Ликовната академија (*École des Beaux-Arts*) во Париз каде, меѓу останатите, предавал и на фовистичките сликари Анри Матис и Жорж Руоло. Кај него се школувале и Жил Фландрен, Теодор Палади и Леон Прентамп.

Починал во Париз и погребан е на Монмартрските гробишта.

Во текот на својот творечки живот, Моро изработил над 8.000 слики, акварели и цртежи. Многу од нив се изложени во Националниот музеј „Гистав Моро" во на улицата Рошфуко (IX округ) во Париз. Музејот е сместен во неговото поранешно ателје и отворен е во 1903 г. По неговите простории честопати шетал писателот Андре Бретон, кој го сметал Моро за предвесник на надреализмот.

Галерија
--------

* „Пиета" (1852)„Пиета" (1852)
* „Орфеј (1865)„Орфеј *(1865)*
* „Прометеј" (1868)„Прометеј" (1868)
* „Европа" (1869)„Европа" (1869)
* „Салома" (1876)„Салома" (1876)
* „Хесиод и музите"„Хесиод и музите"
* „Јупитер и Семела" (1894-95)„Јупитер и Семела" (1894-95)
* „Едип и сфингата"„Едип и сфингата"

Наводи
------

1. ↑  Kaplan, Julius (1974). *Gustave Moreau*. Little Brown & Company. стр. 7, 55. ISBN 0-8212-0628-1.
2. ↑  Winkfield, Trevor (2012). „A Letter to Bryan Osburn from Trevor Winkfield". *The Brooklyn Rail*.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Гистав Моро" на Ризницата ? |

* Мрежно место посветено на Густав Моро
* Национален музеј „Густав Моро"
* Кратка биографија на Моро Архивирано на 4 јули 2017 г. - Artchive.com
* Ресурси за Моро - Artcyclopedia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 46844904
* LCCN: n50004629
* ISNI: 0000 0001 2101 0994
* GND: 118583972
* SELIBR: 300930
* SUDOC: 033052093
* BNF: cb12395765j (податоци)
* BIBSYS: 90156866
* ULAN: 500115776
* NLA: 35361845
* NDL: 00450482
* NKC: jn20000701262
* The Léonore id LH//1928/29 is not valid.
* BNE: XX1039382
* CiNii: DA00403211
* RKD: 57637

 |

 |
**Ципријан Камил Норвид**, полски: *Cyprian Kamil Norwid* (24 септември 1821 – 23 мај 1883), е полски поет, драматург, сликар и вајар. Роден е во мазовското село Ласково-Глухи, близу Варшава.

Норвид е сметан за дел од втората генерација романтичари. Неговиот живот бил исполнет со многубројни трагични настани. Се соочувал со здравствени проблеми, невозвратена љубов, остри критики за неговите дела и сè поголема изолација од општеството. Скоро целиот свој живот го поминал надвор од Полска, особено во Лондон и во Париз, каде и умира.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Вирџинија Апгар** (англ. *Virginia Apgar*; 7 јуни 1909 — 7 август 1974) била американски акушерен анестезиолог најпозната како иноватор на Апгаровиот тест за новороденчиња, начин за брзо проценување на здравјето на новороденото веднаш по раѓањето со цел да се намали смртноста кај новороденчињата. Таа била водач во полето на анестезиологијата и тератологијата.

Кариера
-------

Таа специјализирала анестезиологија и педијатрија. Во нејзиното време, таа била водечки анестезиолог и основач на неонатологијата. На јавноста, и на своите родители, позната им е по својата медицинска иновација - Апгар тестот, со кој значајно се намалува процентот на смрт кај новороденчињата во светот.

Сакала да стане хирург, но поради обесхрабрувањето од страната на д-р Алан Виплиј се откажала. Се запишала за изучување на анестезиологијата и веќе во 1938 година станала директорка на новоформираното Одделение за анестезиологија при Клиниката во Колумбија.

Вирџинија, во 1949 година, постанува редовна професорка на Универзитетот во Колумбија, а во 1953 година почнува да го применува тестот, кој се практикува и ден денес и го носи името според нејзе.

Објавила повеќе од 60 научни работи и голем број текстови за дневните и неделните весници во САД, обидувајќи се да им го објасни правиот начин на мајките за грижата за нивните бебиња.

Наводи
------

1. ↑  Esra Gurkan. „Discoveries that changed the world". *Cnn.com*. Посетено на 7 June 2018.
2. ↑  „Today In Medical History - June 7, 2016". *Medical News Bulletin | Health News and Medical Research* (англиски). 2016-06-07. Архивирано од изворникот на 2018-06-12. Посетено на 2018-06-07.
3. ↑  „The Virginia Apgar Papers: biographical information". *Profiles in Science*. National Library of Medicine. Посетено на May 17, 2014.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вирџинија Апгар" на Ризницата ? |

* Статии на Апгар Архивирано на 17 март 2015 г.
* Биографија на страната на Колумбија
* Биографија на МИТ Архивирано на 25 февруари 2003 г.
* Биографија на ПБС
* Ходник на славата: АПгар
* Статии на Апгар

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Замокот Нојшванштајн во Баварија
**Кристијан Јанк** (германски: *Christian Jank*) бил германски архитект и проектант на замокот на баварскиот крал Лудвиг II наречен Нојшванштајн. Бил најмен и од Рихард Вагнер, близок пријател на Лудвиг, и станал сценограф и личен уметник на кралот, правејќи нацрти за замокот. Јанк исто така го осмислил и планирал Фалкештајнскиот замок, но Лудвиг не можел да си ја дозволи и оваа екстраваганција.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за архитект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 3271978
* LCCN: n2011005209
* ISNI: 0000 0001 0949 1967
* GND: 119035472
* ULAN: 500001383
* RKD: 41672

 |

 |
**Љубица Јанковиќ** (Алексинац, 14 јуни 1894 — Белград, 3 мај 1974) била етномузиколог, соработник на Етнографскиот институт на САНУ и член на повеќе меѓународни установи за изучување на народната култура. Со сестра ѝ Даница ја издала книгата „Народни игри" во осум тома. Тие две се зачетници на српската етнокореологија. Целиот свој живот го посветиле на собирање и проучување на традиционалните игри, песни и обичаи. Нивната истражувачка и етнокореолошка работа опфаќа игри од Србија, Војводина, Црна Гора Косово Босна и Херцеговина, Македонија, Хрватска, Далмација и одредени подрачја на Словенија.
**Даниеле Рато** (италијански: *Daniele Ratto*; р. 5 октомври 1989

) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата Канондејл. Рато се натпреварува како професионалец од 2010, настапувајќи за екипите Кармиоро-НГЦ и Геокс-ТМЦ пред да се премести во Ликвигас-Канондејл за сезоната 2012.

Достигнувања
------------

2006
1. Краен пласман Џиро дела Луниџана *(јуниори)*
1. Етапа 1
1. Краен пласман Тур ду По де Вод *(јуниори)*
1. Етапа 2a
1. Етапа 3
2. Трофео Буфони *(јуниори)*
2007
2. Светски јуниорски друмски првенства
2. Краен пласман Џиро дела Луниџана *(јуниори)*
1. Етапа 1
2. Трофео Емилио Паганеси *(јуниори)*
3. Национални јуниорски друмски првенства
2008
1. Пиколо Џиро ди Ломбардија
4. Краен пласман Џиро дела Вале д’Аоста
4. ГП Инда - Трофео Арас Фратини
10. Париз-Тур за младинци
2009
3. ГП Палио дел Речото
4. Фиренца-Вијареџо
6. Краен пласман Џиро дела Вале д’Аоста
6. Кроноскалата Гардоне Валтромпија
7. Гран Премио дела Либерационе
2010
1. ГП Индустрија & Артиџанато ди Ларчано
6. Гран Премио Нобили Рубинетери - Копа Чита ди Стреса
7. Копа Берноки
2011
2. Гран Премио де Лодио
4. Трофео Мелинда
5. Вуелта а Ла Риоха
7. Копа Уго Агостони
8. Џиро ди Тоскана
10. Гран Премио дел’Инсубрија-Лугано
2013
Вуелта а Еспања
1. Етапа 14
9. ГП Мигел Индураин
10. Гран Премио дела Коста Етруски

Наводи
------

1. ↑  „Шест нови лица во Ликвигас-Канондале". *Yahoo! Eurosport*. TF1 Group. 23 ноември 2011. Посетено на 8 април 2012.
2. ↑  „Претставување на екипата Ликвигас-Канондале 2012". *Cannondale Bicycle Corporation*. Dorel Industries. 12 јануари 2012. Посетено на 8 април 2012.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Даниеле Рато" на Ризницата ? |

* Профил на страницата на екипата Архивирано на 25 мај 2012 г.
* Профил на *Cycling Archives*
* Профил на *Cycling Quotient*

Предлошка:Возачи во Канондале

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија поврзана со италијанскиот велосипедизам е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Антим VI ЦариградскиАнтим VI Цариградски
**Антим VI Цариградски**, (о. 1790 – 1878) — Вселенски патријарх во три периоди од 1845 до 1848 година, од 1853 до 1855 година и од 1871 до 1873 година. Роден е на остров во Егејското Море и починал во Кандили, денешен Истанбул.

Пред да стане патријарх, Антим бил монах во Есфигменскиот манастир во Света Гора, и станал митрополит Серски (1829), Бурски (1833) и Ефески (1837). Во 1845 година тој го надградил католиконот манастирот, доградувајќи две капели, вестибил и трем.

| Духовни титули
 |
| --- |
|
| Претходник**Мелетиј IIIГерман IVГригориј VI** | **Цариградски патријарх**1845–18481853–18551871–1873 | Наследник**Антим IVКирил VIIЈоаким II** |


  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија поврзана со православен епископ е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Шенунг
**Шенунг** (кинески: 神农, пинјин: Shénnóng), понекогаш **Јан-цар** (炎帝) или **Цар на пет зрна** (五谷先帝, Wǔgǔ xiāndì), е легендарен цар на Кина и културен херој од кинеската митологија за кој се смета дека живеел пред 5,000 години и кој го вовел земјоделството во Кина. Затоа неговото име значи „*Божествениот земјоделец*". Шенунг ги научил луѓето да обработуваат земја за да не убиваат животни. Тој испробувал стотици билки за да ја види нивната лековита вредност, и се претпоставува дека е автор на Шенунг пен цао чинг (Материја медика на Божествениот земјоделец), најраната кинеска фармакопедија. Овој ракопис содржи 365 лекови од минерали, растенија и животни. Вистинскиот автор на делото исто така не се знае. Шенунг препознал стотици билки како лековити или отровни по пат на пробување на себе, нешто што било од круицијално значење за развојот на традиционалната кинеска медицина. Се смета дека тој го открил и чајот, како противотров на 70 билки. Според една легенда ова се случило во 2737 п.н.е. кога изгорените листови чај од неговото огниште ги дувнало ветер и паднале во котел со вода која вриела. како таков Пен-нунг се смета за таткото на кинеската медицина. Исто така се верува дека тој ја измислил акупунктурата.

Најпознатото дело кое му се препишува нему е *Класикот за билните корења на Божествениот земјоделец* (神农本草经, Shénnóng běncǎo jīng) -- за првпат составено за време на крајот на владеењето на Западната династија Хан.

Шенунг бил билзок роднина на Жолтиот цар и патријарх на сите кинези. Кинезите ги сметаат двајцата за заеднички предци. Шенунг се смета и за еден од предците на виетнамците. Тој се смета за еден од божествата од Тројцата возвишени и петте цареви заради неговиот придонес кон човештвото.

Се смета дека Шенунг играл улога во создавањето на инструментот Кучин, заедно со Фу Сји и Жолтиот цар.

Бројките 3 и 9 се свети во кинеската митологија заради тоа што Шенунг е дел од божествениот Триумвират, составен од него, Фусји и Жолтиот цар.
Бидејќи 9 е најголемиот самостоен број, тој претставува полност и целосност. Покрај тоа, 9 се смета и за двојно свет број бидејќи е производ од трипати по три.
Во стара Кина, броевите 3 и 9 се користеле само од царот како Небесен Син.

Белешки и наводи
----------------

1. ↑  (Jane Reynolds, Phil Gates, and Gaden Robinson (1994). *365 Days of Nature and Discovery*. Harry N. Adams, Inc. New York. стр. 44. ISBN 0-8109-3876-6.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link))

|
|  |
| Претходник**Нива** | **Цар на Кина**III милениум п.н.е. | Наследник**Жолт цар** |
Глорија Грејам
**Глорија Грејам** — американска глумица и пејачка, родена 28 ноември 1923 година во Лос Анџелес, а на 5 октомври 1981 година се преселила во Њујорк. Нејзиниот татко, Реџиналд Мајкл Блоксам Холворд, бил познат архитект, а мајка и, Џин Грејам била британска глумица и учител по глума. Нејзините родеители и го олесниле пробивањето до Бродвеј, каде што ја приметил Луи Б. Маер од студијата Метро-Голдвин-Маер и понудил договор. Таа го променила своето презиме во Грејам и го дебатирала на голем екран во 1944 година. Две години подоцна играла запазена улога во Убав живот. Студиото РКО во 1947 година го откупил нејзиниот договор, а истата година стигнала и номинација за Оскар за најдобра споредна глумица во филмот Вкрстен оган. Втората номинација на неа и ја донела Оскарот за најдобра споредна глумица, за запазена улога во филмот Грд на илузии во 1952. Истата година играла и во филмот Sudden Fear, со Џоан Крафорд, а една година подоцна настапила како главна улога во филмот The Big Heat, со Глен Форд и Лијам Марвин. По мјузиклот Оклахома во 1955 година не остварила значајна филмска улога. До крајот на животот настапувала во театар, со повремени филмски и телевизиски улоги. Починала во Њујорк на 5 октомври 1981 година од рак на дојка.
**Габриел Касакија Биболини** (шпански: *Gabriel Casaccia Bibolini*, 20 април 1907 – 24 ноември 1980) била парагвајски писател. Тој се смета за татко на современата парагвајска книжевност. Неговиот сонародник Аугусто Роа Бастос, кој воедно е и уште еден парагвајски значаен книжевник, за Касакија изјавил дека „Габриел Касакија е основачот на современиот парагвајски расказ, кој дава, во добра смисла, фундаментален карактер на сите негови дела, и, на нивниот автор, невообичаена заслуга за основање на жанр во држава која книжевно била непозната".

Живот
-----

Касакија е роден во Асунсион во Парагвај. Тој бил син на Бенињо Касакија и Маргарита Биболини, и двајцата италијански имигранти во Парагвај. Тој учел во Националниото колеџ во главниот град, едно од најпрестижните државни средни училишта во Парагвај. Касакија завршил правен факултет на Националниот универзитет во Асунсион. Кога завршил студии, тој работел како новинар. Починал во Аргентина.

Дела
----

Касакија е автор на седум романи, два кратки расказа и една драма. Хронолошки, неговите дела се:

* „Марионети мажи и жени" (*Hombres y Mujeres Fantoches*) -1930
* „Бандит" (*El Bandolero*) - 1932
* „Гваху" (*El Guajhu*) - 1938
* „Марио Пареда" (*Mario Pareda*) - 1939
* „Бунар" (*El Pozo*) - 1947
* „Полжав" (*La Babosa*) - 1952
* „Рана" (*La Llaga*) - 1963
* „Протераните" (*Los Exiliados*) - 1966
* „Наследници" (*Los Herederos*) - 1975
* „Фарми" (*Los Huertas*) - 1981, објавена посмртно

Наводи
------

1. 1 2  „Portal Guarani - GABRIEL CASACCIA". *Portal Guarani* (шпански). Посетено на 2015-11-26.
2. ↑  Case, Thomas E. (1970-01-01). „Paraguay in the Novels of Gabriel Casaccia". *Journal of Interamerican Studies and World Affairs*. **12** (1): 76–83. doi:10.2307/174845. JSTOR 174845.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Габриел Касакија" на Ризницата ? |

* Ел Кабилдо Архивирано на 2 февруари 2020 г.
* Кратка биографија на Касакија

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 14779068
* LCCN: n84012717
* ISNI: 0000 0001 1598 2391
* GND: 11866865X
* SUDOC: 027938328
* BNF: cb11987362k (податоци)
* BIBSYS: 90337767
* NKC: xx0111529
* BNE: XX847481

 |

 |
Матадор 
**Матадор** ― коктел заснован на текила. Помалку позната од маргарита, нејзината структура е слично едноставна, со три основни состојки: сребрена или бела текила, сок од ананас и сок од лимета. Неговата главна спојка на ананас и еден алкохол наликува на коктелот џекхамер, варијанта на коктелот завртувач, кој го заменува сокот од ананас за сокот од портокал да се меша со вотка. Матадорите честопати се претставени поинаку, или во чаша мартини или чаша за шампањ.

Позадина
--------

Коктелот комбинира три мексикански извозни добра: текила, ананас и лимета. Поради типично високата содржина на природен шеќер во многу сорти ананас, или употребата на засладен комерцијално произведен сок од ананас, обично не се додаваат дополнителни засладувачи.

Во прилог на овие детали, матадор е комерцијален бренд на текила, иако употребата на специјално брендиран дух овде е променлива, слична на употребата на состојки во други коктели.

Поврзано
--------

* Список на коктели
Портрет на Вилијам Вајлер
**Вилијам Вајлер** (англиски: *William Wyler*; 1 јули 1902 – 227 јули 1981) ) - американски филмски режисер.

Животопис
---------

samo su neki od naslova Williama Wylera, jednog od najpoznatijih i najplodnijih holivudskih redatelja.

Творештво
---------

Вајлер бил еден од најголемите, најплодните и најнаградувани холивудски режисери: дури 12 пати бил номиниран за наградата „Оскар", а неговиот филм „Бен Хур" долго време го држел рекордот со освоени дури 11 „Оскари". Исто така, глумците кои играле во неговите филмови имаат освоено дури 13 „Оскари" и тој е рекордер и по тој критериум. Тој бил познат по темелната работа со глумците кои понекогаш ги терал да ги повторуваат сцените и по сто пати.

### Филмографија

* Оркански висови
* Госпоѓата Минивер
* Кери (*Carrie*)
* Мемфис Бел (*Memphis Belle*)
* Бен Хур
* Празник во Рим (*Holiday in Rome*)

Наводи
------

1. ↑  HRT, Kako ukrasti milijun dolara, američki film (пристапено на 22.1.2020)
**Никола Шоп**  ( Nikola Šop), (19 август 1904 година Јајце - 2 јануари 1982 година Загреб) бил поет босански и југословенски.

Неговото дело осветлува првенствено осамени ентериери, „светла осаменост" во кој тој го живеел својот замислен поетски свет, повеќе од самата религиозност, која спонтано зрачи од нивните песни како природна состојба на умот и свеста.

Шоп е модерен христијанин кој за човештвото ги надминува догмите; со наивна љубезност, како отец Марко Крнета од расказот на Иво Андриќ, Шоп му ги упатувал своите стихови на Исус со пријатна човечка непосредност, како интимни пораки до пријател што е еднаков на него, кој со него споделува добро и зло. Христос според Шоп е целосен човек, кој се одрекува од божествената моќ за да ги облагороде човечките срца со сопственото смирение и добрина..

Поетски збирки на Шоп „Песни на сиромашен син" (1926), „Исус и мојата сенка" (1934), „Од раните до доцните петли" (1939) и „На доцна трпеза" (1943), и не помалку чудесните , бајковита, поетската проза „Мистериозна Прела" (1943), со својата внатрешна софистицираност на религиозното чувство, се издига до космички височини, што ќе ги инспирира неговите збирки „Куќи во вселената" (1957) и „Австралија" (1961). Во поезијата на Шоп, религиозноста достигна космичка димензија прку која ја открива естетската вредност.

Поет полн со изненадувања и противречности, Шоп со своето дело давал таква текстура што овозможувала разни варијации.

На кривулестиот пат можешел да се лиши од сè, освен зачуденост,а можешл да ги изнервира научниците, систематичарите, догматичарите, скептиците и циниците, но никогаш читателит кој биле приврзан за лиризмот, и чистиот поетски израз Астрален и световен, внимателен и чувствителен, пагански весел и филантропски сентиментален, Шоп поминал низ неколку фази, избирајќи разни симболи, секогаш варирајќи го подеднакво автентичниот мотив на модерниот дел. Тој бил непоколеблив меѓу најинтересните хрватски поети.

Дела
----

Збирки поезија:

* „Песни на сиромашен син" (1926)
* „Исус и мојата сенка" (1934)
* „Од раните до доцните петли" (1939)
* „На крајот на масата" (1943)
* „Мистериозна Прела" (1943)
* „Куќи во вселената" (1957)
* „Астралии" (1961)

Награди
-------

* 1970: Награда Владимир Назор за животно дело

Наводи
------

1. ↑  Šop, Nikola
2. ↑  Nikola Šop, balkanski pjesnik koji je opjevao svemirska istraživanja
3. ↑  Šop, Nikola
|  |
| --- |
|  **Свети Илија** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Крушевско-демирхисарско |
| **Парохија** | Сопотничка |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°17′33″N 20°58′49″E﻿ / ﻿41.29250° СГШ; 20.98028° ИГД﻿ / 41.29250; 20.98028Координати: 41°17′33″N 20°58′49″E﻿ / ﻿41.29250° СГШ; 20.98028° ИГД﻿ / 41.29250; 20.98028 |
| **Место** | Големо Илино |
|  **Општина** | Демир Хисар |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Илија |
|  **Изградба** | 1990 |
|
| Архитектонски опис |
|

**Свети Илија** — главна и единствена манастирска црква на Илинскиот манастир, сместена на самата атарска граница на Мало и Големо Илино, Македонија.

Црквата се наоѓа на самиот срт на Илинска Планина, над селото Големо Илино, Демирхисарско.

Местоположба
------------

Црквата се наоѓа на 1.524 метри на зарамнетиот дел на планинскиот превој и самата граница помеѓу општините Демир Хисар и Дебрца.

До манастирот водат земјени патишта во насока на селата Брежани и Мало Илино.

Историја
--------

Манастирската црква е изградена во 1990 година со средства на црковниот одбор и жителите од селото Големо Илино како и на дел од соседното охридско село Брежани.

Секоја година на Илинден се одржува голем црковно-народен собор и прослава со многубројни посетители од Големо Илино, Мало Илино, Брежани повеќето села во Демирхисарско, Охридско, Кичевско како и од градовите Демир Хисар, Охрид, Битола и иселеници од Скопје и странство, заради што во дворот на манастирот има 2 конаци.

Патеки
------

Од манастирот води добр ообележана планинарска патека кон врвот Лиска.

Галерија
--------

**Внатрешноста на црквата**
* ВнатрешностаВнатрешноста
* Поглед на горниот делПоглед на горниот дел
* ВнатрешностаВнатрешноста
* Фреската на Св. пророк ИлијаФреската на Св. пророк Илија
* Фрески во внатрешностаФрески во внатрешноста
* Фрески на јужниот ѕидФрески на јужниот ѕид
* Фрески на северниот ѕидФрески на северниот ѕид

**Надворешноста на црквата**
* Поглед на цркватаПоглед на црквата
* Поглед на цркватаПоглед на црквата
* ВлезотВлезот
* Ниша над влезотНиша над влезот

Поврзано
--------

* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Големо Илино

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Илија" - Големо Илино на Ризницата ?