recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Сив лилјак со долги уши во Kaтакомбите од Одеса
**Сивиот лилјак со долги уши** е прилично голем европски лилјак. Има карактеристични уши, долги и со карактеристичен набор. Лови над шумите, често дење, а најмногу молци. Во заробеништво, забележано е и јадење мали гуштери. Исклучително е сличен на почестиот кафеав долгошпан лилјак и се разликувал само во 1960-тите, но има поблед стомак.

Биологија и екологија
---------------------

Неговите главни живеалишта за потрага по храна се низинските ливади и мочуриштата. Го лоцира својот плен од инсекти преку ехолокација. Честотите што ги користат овој вид лилјаци за ехолокација се помеѓу 18–45 kHz, имаат најмногу енергија на 28 kHz и имаат просечно времетраење од 5,8 ms.

Распространетост
----------------

Дистрибуиран низ цела Европа, освен на Скандинавскиот Полуостров.

Конзервација
------------

Во моментов е наведен како речиси загрозен од IUCN. Има голем географски опсег и се смета за релативно честа појава. Во повеќето земји каде што е пронајден, тој е заштитен од намерно оштетување со законодавство. Иако дистрибуцијата на континентална Европа не е загрозен. Студија од 2013 година покажа дека овој вид е блиску до истребување во Обединетото Кралство.

Една од можните причини за нејзиниот пад во ОК е губењето на живеалиштата за потрага по храна. Моментално е фокус во рамките на проектот за зачувување на „ Назад од работ ", кој има за цел да го зголеми живеалиштето за потрага по храна околу познатите места за живеалишта. Овој вид може да биде загрозен и од климатските промени во Јужна Европа .

Еден истражувач забележал, „долготрајните, бавно репродуцирани видови со помала популација веројатно нема да бидат способни да се прилагодат на идните климатски промени доволно брзо преку ширење на нови мутации што се појавуваат кај популацијата". Во иднина, можеби ќе биде неопходно луѓето да ги преместат лилјаците во соодветни области поради климатските промени.

Наводи
------

1. ↑  Boji, R. (2002). „Gray big-eared bat". Посетено на 13 October 2019.
2. 1 2  Gill, Victoria (5 August 2013). „Rare bat on brink of UK extinction". *BBC News*. London. Посетено на 23 February 2013.
3. ↑  Obrist, Martin K; Boesch, Ruedi; Flückiger, Peter F (2004). „Variability in echolocation call design of 26 Swiss bat species: Consequences, limits and options for automated field identification with a synergetic pattern recognition approach". *Mammalia*. **68** (4). doi:10.1515/mamm.2004.030.
4. ↑  „Plecotus austriacus". *BatsLife* (англиски). Посетено на 2021-04-30.
5. ↑  „Grey Long-eared Bat". *Back From The Brink* (англиски). Посетено на 2021-04-30.
6. ↑  Walter, Kenny (3 August 2017). „Rare Bat in Danger Due to Climate Change". *R&D*. Advantage Business Media. Архивирано од изворникот на 23 February 2018. Посетено на 23 February 2018.
***Russula adulterina*** е вид на габа од семејството Гулапка.

### Опис

Гулапката Russula adulterina е со лут вкус со жолти спори во прав наликува и на Russula integra и на подмолната гулапка. Прилично ретка микориза на габата, може да се најде во варовнички планински четинарски шуми под ела и смрека. Видот не е без контроверзии меѓу експертите за Гулапка, бидејќи гулапката може да се разликува од сличните видови многу тешко, а исто така различно се толкува од различни автори.

Шапката е широка 8–10 см, прво куполна, подоцна се шири и обоена е слично на *Кафеавокожеста гулапка*. Палетата на бои се движи од окер до (црвеникаво) кафеава. Средината е обично посветла и може да има повеќе или помалку окер или зеленикава боја. Работ е мазен долго време и станува нерамен само со возраста. Кожата на шапката е многу мрсна и на влажно време и може да се оттргне околу половина од шапката.

Сјајната, бела и никогаш црвена дршка е долга 5–10 см и дебела 2–3 см. Релативно е цврста и полна кога е млада, но набрзо станува сунѓереста до шуплива. Со возраста, дршката исто така станува жолто-сива или слабо кафеава.

Месото е облачно бело или кафеаво сиво и има сè полут вкус, иако не толку лут како подмолна гулапка. Мирисот е слабо овошен или воопшто го нема, но русулата никогаш не мириса на кедар

### Живеалиште

Гулапката Russula adulterina може да се пронајде во мешани планински шуми богати со видови, како што се буковите шуми, смрека или ела и соодветните шуми од смрека, но исто така и во шуми-букови кои се прошарани со смрека и ела. Почвата треба да биде варовничка и неутрална до алкална, но ниска во хранливи материи и свежа до влажна.

Плодните тела се појавуваат од крајот на јули до средината на октомври во планинските и повисоките ридски предели.

Наводи
------

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| Таксонски назнаки |
| --- |
|  |
| *Russula adulterina* | 
* Википодатоци: Q80648
* BioLib: 60035
* EoL: 1029630
* Fungorum: 168833
* GBIF: 2551583
* iNaturalist: 703696
* IRMNG: 10378227
* MycoBank: 168833
* NCBI: 36059

 |
|  |
| *Russula integra* var. *adulterina* | 
* Википодатоци: Q96746750
* Fungorum: 486296
* GBIF: 7792319

 |

 |

1. ↑  Stasiska, Małgorzata; Sotek, Zofia; Ruszkiewicz-Michalska, Małgorzata; Białecka, Boenna (2016-08-01). „Russula torulosa (Basidiomycota: Russulales), a new record to Poland". *Nova Hedwigia*. **103** (1–2): 145–154. doi:10.1127/nova\_hedwigia/2016/0341. ISSN 0029-5035.
2. ↑  Krieglsteiner, German J.; Winterhoff, Wulfhard; Kaiser, Armin; Gminder, Andreas (2000). *Ständerpilze: Leisten-, Keulen-, Korallen- und Stoppelpilze, Bauchpilze, Röhrlings- und Täublingsartige*. Stuttgart (Hohenheim): Ulmer. ISBN 3-8001-3531-0. OCLC 174420459.
***Russula solaris*** е вид на габа од фамилијата Гулапка. Ги има во Европа. Овој редок вид понекогаш се среќава во буковите шуми. Жолтата шапка, лутиот вкус и прашокот од спори со окер боја се комбинираат за да создадат комбинација на особини што е единствена кај европските видови Гулапка.

### Опис

Russula solaris е исклучително кревка, мала и вкусна печурка со богата жолта капа широка 3-5 см. Шапката е хемисферична кога е млада, потоа конвексна и наскоро се вдлабнува. Често е со свиткано и со тенко месо. Работ на шапката е широко разгранет со возраста. Средината на шапката е значително потемна и често е со златно жолта во боја или малку портокалова затемнета. Маргината е посветла и често бледнее до речиси белузлаво бледо сламена жолта боја. Кожата на шапката е мрсна кога е влажна, без сјај кога е сува и може да се слупи до половина или повеќе. Ливчињата се долго бледи, а потоа стануваат сламено жолти. Тие се умерено густи и покажуваат јасни вкрстени вени. Отпечатокот на спорите е со кремова боја.

Чисто белата дршка е долга 2–5 см и широка 1–2 см дебела. Малку е во форма на палка и лесно се згмечува. Со возраста, стеблото е често шупливо. Месото има остар вкус, особено во ливчињата и е многу нежно. Мириса ароматично на оцет или сенф, многу слично на мирисот на жолтата гулапка.

Спорите се елипсовидни до речиси сферични, долги 7-9 µm и 5,5-7, понекогаш широки и до 7,5 µm. Вредноста Q (односот на должината и ширината на спорите) е 1,1-1,3. Орнаментот од спори се состои од трнливи, речиси изолирани брадавици високи 0,5–1,2 μm, од кои некои се малку издолжени, а понекогаш и меѓусебно на места поврзани.

### Распространетост и живеалиште

Како и сите Гулапка, Russula solaris е микоризална габа која главно формира симбиоза со буковите дрвја. Поретко, дабовите или другите листопадни дрвја можат да послужат и како домаќини. Габата сака свежа до умерено влажна, малку кисела до малку алкална, почва богата со бази, но сиромашна со хранливи материи. Плодните тела често се појавуваат на тревни места од јули до октомври, додека габата расте од низините до средните планини, ретко повисоки.

### Слични видови

Russula solaris најверојатно може да се помеша со формите на Chamaeleontina која e со бледи ливчиња како што е жолтата гулапка (Russula acetolens) или бледожолтата гулапка (Russula raoultii).

Наводи
------

1. ↑  „*Russula solaris* Ferde & Winge". MycoBank. International Mycological Association. Посетено на 27 January 2014.
2. ↑  Krieglsteiner, German J.; Winterhoff, Wulfhard; Kaiser, Armin; Gminder, Andreas (2000). *Ständerpilze: Leisten-, Keulen-, Korallen- und Stoppelpilze, Bauchpilze, Röhrlings- und Täublingsartige*. Stuttgart (Hohenheim): Ulmer. ISBN 3-8001-3531-0. OCLC 174420459.
3. ↑  Kirillova, O. S.; Podolskaya, Yu. Yu. (2012). „Materials to the study of the genus Russula (Russulales, Basidiomycota) of Vologda Region". *Novosti sistematiki nizshikh rastenii*. **46**: 96–104. doi:10.31111/nsnr/2012.46.96. ISSN 0568-5435.
**Беленден Кер** (англиски: *Mount Bellenden Ker*) е втората највисока планина во Квинсленд, Австралија. Планината има висина од 1593 метри надморска висина. Именувана е по ботаничарот Џон Беленден Кер Голер. Беленден Кер се наоѓа на 60 км јужно од Кернс, во близина на Бабинда и планината Бартл Фрир. Бартл Фрир и Беленден Кер се дел од планинскиот венец Беленден Кер. Двете планини доминираат кај Џозефините Водопади во Националниот парк Вороноран.

На самиот врв има неколку телевизиски предаватели. Единствениот пристап до телевизиските предаватели и до метеоролошката станица која се наоѓа на врвот е преку приватна жичница.

Историја
--------

Во 1873 година, Валтер Хил, првиот колонијален ботаничар во Квинсленд, направил експедиција во северен Квинсленд за да собере автохтони растенија и вклучил патување до планината Беленден Кер. Во истата година Роберт Артур Џонстон се искачил на врвот додека ги истражувал крајбрежните земји јужно од Куктаун со Џорџ Елфинстон Далримпл. Друга експедиција на самитот, предводена од Арчибалд Местон (1851-1924), била спроведена на почетокот на февруари до почетокот на март 1889 година.

Наводи
------

1. ↑  Shilton, Peter (2005). *Natural areas of Queensland*. Mount Gravatt, Queensland: Goldpress. стр. 74. ISBN 0-9758275-0-2.
2. ↑  Sarah Elks (30 April 2011). „On top of world, never rains but it pours". *The Australia*. News Limited. Посетено на 26 June 2011.
3. ↑  Dorothy Jones. „Johnstone, Robert Arthur (1843 - 1905)". *Australian Dictionary of Biography Online Edition*. Melbourne University Press. Архивирано од изворникот 14 April 2011. Посетено на 26 June 2011.

Надворешни врски
----------------

* Тропски дождовни шуми во Квинсленд

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Австралија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Јелена Јовановиќ Жигон** ( Белград, 3 ноември 1933 година - Белград, 10 април 2018 година ) беше **српска и југословенска глумица**. Нејзиниот сопруг беше глумецот **Стево Жигон**, а ќерка и е глумицата **Ивана Жигон** .

Животопис
---------

Родена е на 3 ноември 1933 година. во Белград. глуми во голем број филмови и телевизиски серии во текот на нејзината кариера. Првата улога ја оствари во 1950 година. во филмот **Општинско дете**. Таа имала значајни улоги во филмовите на **Жикина династија**, **Капетан Леши**, **Утро**, **Првиот граѓанин на малиот град** и многу други. Таа се здоби со поголема популарност со улогата на **Јелена Тодоровиќ** во **Жикина династија** .

Нејзиниот сопруг беше глумецот **Стево Жигон**. Со нејзината ќерка **Ивана Жигон**, која исто така е глумица, таа ја основа во 2004 година. Ансамблот на **Косовска Божур**. За време на нејзината кариера, таа ја драматизираше поезијата на **Душан Костиќ**, **Десанка Максимовиќ**, **Драган Колунџија**, правејќи сценарио на сценско-музичка песна за **Симонида** изведена во Народниот театар во Белград .

Таа почина на 10 април 2018 година. во Белград, по кратко заболување. Погребана е на **Новите гробишта во Белград** .

Награди и признанија
--------------------

* Награда „**Златен прстен**" за најдобра глумица (1961)
* Златниот кашкавал
* **Орден на Његош**, прв степен, за згрижување на повредените, **Република Српска**
* **Медал Његош** од **Митрополитот на Црногорско-крајбрежниот Амфилохије Радовиќ**, за **Благородништво**, **Црна Гора**
* **Југословенска** кинематеријална плакета за извонреден придонес во филмот (2006)
* Почесен граѓанин на **Александровац** (2017)
* Награда за животно дело **Сергеј Бондарчук**, **Русија** (2018)

Наводи
------

1. 1 2  „Преминула глумица Јелена Жигон". *blic.rs*. Посетено на 11 април 2018.
2. ↑  Одлазак Јелене Јовановић Жигон („Политика", 11 април 2018)
3. ↑  Преминула глумица Јелена Жигон (Б92, 11 април 2018)
4. ↑  „Potresni govor na sahrani "srpske Sofije Loren"". *mondo.rs*. Архивирано од изворникот на 2018-04-16. Посетено на 13 април 2018.
***Исихија*** (ἡσυχία) — концепт што може да се преведе како „тишина, мирување, тихување".

Во христијанството
------------------

Во исихазам, источно православна христијанска мистична традиција, се однесува на состојбата на тишина и мир што се добива преку контемплација. Исихијата е централна тема за која се дискутира во повеќето литературни дела на исихастот.

Поглавјето 2 од *Системски изреки на пустинските оци* е посветено на темата исихија.

  

Античка мистична традиција била изгубена во западниот свет пред речиси илјада години. Сега, во зората на новиот милениум, овој длабок, но практичен пат на трансценденција повторно се открива. Неговото име е исихазам, од грчки корен што значи „да се биде мирен".

Корените на исихаја се протегаат скоро две илјади години до почетоците на христијанската црква. Денес, многу од она што го знаеме за овој духовен пат е собрано од списите на мистиците кои ги населувале пустините на Блискиот Исток во четвртиот век. Овие рани подвижници се познати како пустински татковци.

Во единаесеттиот век, христијанската црква се подели на римокатоличка и православна црква. Католицизмот го отфрлил исихазмот, кој поттикнувал индивидуални искуства на божественото. Како резултат на тоа, исихазмот исчезна од западната култура, но преживеа бидејќи православната црква ја прифати и зачува оваа традиција на тивка медитација.

Во последниот милениум, исихазмот остана обвиен во неизвесност на Запад. Зошто? Една од причините е тоа што исихастичките текстови сочувани од Православната црква биле напишани на грчки или на јазиците на разни источноевропски земји. Ова ги направи недостапни за повеќето западњаци. Само неодамна на англиски се преведени класици како што се Филокалија и Скалилата на божественото искачување. Друг фактор беа културните и политичките разлики што ја одвоија Источна Европа од Западот. Падот на овие бариери дозволува поголем пристап и разбирање на овој духовен пат.

Во неоплатонизмот
-----------------

Терминот се користи и во неоплатонистички текстови како што се *Enneads*.

Исто така
---------

 Викицитат има збирка цитати поврзани со: ***исихија*** 
* Монашка тишина
* Апатија
* Внатрешен мир
* Спокојство
* Центрирачка молитва
* Квиетизам (христијанска филозофија)
* Христијанството и хеленистичката филозофија
* Неоплатонизмот и христијанството
* Мауна (тишина) во хиндуизмот

Наводи
------

1. ↑  „A Christian Path of Transcendence". Архивирано од изворникот на 2022-08-28. Посетено на 2022-08-28.
***Russula gracillima***, е габа од родот Гулапка попозната како витка кршливка. Таа е мала, бледа, кршлива габа со долга дршка поврзана главно со бреза и е повремена во Европа, Азија и Северна Америка.

Таксономија
-----------

За прв пат е опишана од германскиот миколог Јакоб Кристијан Шефер во текот на 18 век. Специфичниот епитет доаѓа од латинската придавка *gracilis*, што значи тенок.

Опис
----

Шапката е 2–6 cm во пречник. Обично во центарот е тапа зеленикава или маслинеста, и со розова маргина, иако може да биде само една од овие бои или понекогаш бледо виолетова. Отпрвин е конвексна, но подоцна се израмнува, а понекогаш има и мала централнавдлабнатина. Кожата на шапката се лупи од една третина до половина, а позрелите примероци често имаат избраздена маргина. Кревката, бела или бледо сиво-розова дршка е долга колку големината на шапката. Ливчињата се малку отпуштени, со бледо крем боја и дава отпечаток на спорите со иста боја. Тие немаат никаков рез или засеци на нивните слободни рабови. Месото е бело и има умерен вкус.

Слични видови се *Russula betularum,* кои често се среќаваат во близина на брезите, и иако обично се побледи може да се помешаат со измиени примероци на *R. racillima*. Исто така, *Russula fragilis* е многу слична и расте на истите локации. Обично е потемно и повеќе виолетова, и има напки (назаби) на рабовите на ливчињата.

Распространетост и живеалиште
-----------------------------

*Russula gracillima* се појавува повремено во лето до доцна есен, обично расте во мали групи со бреза, или понекогаш врба на влажни места. Распространета е во северните умерени зони во Европа, Азија и Северна Америка.

Јадливост
---------

Јадливоста на *Russula gracilis* е непозната.

Наводи
------

1. 1 2 3  Phillips R. (2006). *Mushrooms*. Pan MacMillan. стр. 25. ISBN 0-330-44237-6.
2. ↑  Bon M. (1987). *The Mushrooms and Toadstools of Britain and North Western Europe*. Hodder and Stoughton. ISBN 0-340-39935-X.
**Јамната култура** or the **Yamna culture**, also known as the **Pit Grave culture** or **Ochre Grave culture**, was a late Copper Age to early Bronze Age archaeological culture of the region between the Southern Bug, Dniester, and Ural rivers (the Pontic–Caspian steppe), dating to 3300–2600 BCE. It was discovered by Vasily Gorodtsov following his archaeological excavations near the Donets River in 1901–1903. Its name derives from its characteristic burial tradition: Я́мная (romanization: yamnaya) is a Russian adjective that means 'related to pits (yama)', as these people used to bury their dead in tumuli (kurgans) containing simple pit chambers.

1. ↑  /ˈjæmnaɪə/ *YAM-ny-yə*; руски: *Ямная культура*, изговор [ˈjamnəjə kʊlʲˈturə], from яма "pit, hole"
2. ↑  /ˈjæmnə/ *YAM-nə*; украински: *Ямна культура*, Предлошка:IPA-uk, бук. 'culture of pits'

1. ↑  Morgunova & Khokhlova 2013. sfn error: no target: CITEREFMorgunovaKhokhlova2013 (help)
**Луковичесто лутиче** (науч. *Ranunculus bulbosus*) — повеќегодишно растение од семејството на лутичињата. Тоа има привлечни жолти цветови, и три заоблени длабоко засечени основни ливчиња.

Раст
----

Крушковидна луковица

Потекло на поимот
-----------------

Растението го добило името по неговиот препознатлив корен во вид на грутчеста луковица, која се наоѓа веднаш под површината на почвата. По изумирањето на растението како резултат на високите температури во летниот период, луковицата преживува преку зима.
Присуството на луковица го разликува ова лутиче од некои други видови лутичиња на родот *Ranunculus* како што e полското лутиче (*Ranunculus acris)*, вид кој исто така има карактеристични чашкини ливчиња.

Одгледување и употреба
----------------------

### Просторна распостранетост

*Ranunculus bulbosus* расте во тревници, пасишта и ниви, претпочитајќи сиромашни почви. Иако тоа не е вообичаено, може да се сретне и на пасишта и честопати се сретнува во крајбрежни тревни површини. Природен простор на распостранување на луковичестото лутиче е Западна Европа помеѓу 60° СГШ и северниот дел на средоземниот брег. Тоа расте и во источните и западните делови на Северна Америка како плевел.

### Хемиски состојки

Ова растение, како и други во семејството на лутичињата, содржи отровен вторичен метаболит ранункулицин - гликозид. Тоа е одбранбен механизам на растението за да се избегне да биде изедено од добитокот. Во сува состојба растението не е отровно.

Поврзано
--------


1. ↑  „Ranunculus bulbosa". Служба за заштита на природните ресурси при USDA — база PLANTS. Посетено на 18 October 2015.
2. ↑  S Coles (1973) *Ranunculus bulbosus* L in Europe. Watsonia 9: 207-228
3. ↑  J Sarukhan (1974) Studies on plant demography: *Ranunculus repens* L. *R. bulbosus* L. and *R. acris* L.: II. Reproductive strategies and seed population dynamics. The Journal of Ecology: 151-177
4. ↑  „Bulbous Buttercup: *Ranunculus bulbosus*". Архивирано од изворникот на 2006-12-10. Посетено на 2018-06-26.
5. ↑  „Weed management". Архивирано од изворникот на 2012-02-05. Посетено на 2018-06-26.
**Никола Милиќ** (Јагодина, 21 октомври 1924 - Белград, 12 јануари 2000) бил српски глумец.

Биографија
----------

Никола Милиќ е роден во Јагодина, во семејството на Светозар Милиќ, полициски офицер и Босиљка Милиќ. Имале седум деца, од кои само Никола станал полнолетен. Сите членови на семејството биле погребани на гробиштата Јагодина, освен Никола, кој бил погребан на Новите гробишта во Белград. Завршил во Јагодинската гимназија, дипломирал право на Правниот факултет во Белград и дипломирал југословенска литература на Филолошкиот факултет во Белград. Тој и неговата сопруга Бојана Беадер-Милиќ имале два сина, Милорад и Бојан.

Кариера
-------

За време на студиите бил член на аматерскиот театар *Горан*, каде ги направил и првите театарски чекори. По завршувањето на студиите се вработил во Военото обвинителство, но набрзо дал отказ, се вработил во радио драмата Радио Белград и целосно му се посветил на театарот. Во 1956 година се вработил во Современиот театар во Белград, а откако сменил неколку белградски театри, меѓу кои и Југословенскиот драмски театар и Ателје 212, се повлекол од белградскиот драмски театар при Црвениот крст. Иако бил во пензија, тој бил театарски активен до неговата смрт во јануари 2000 година.

Преведувал од англиски, француски и германски јазик. Со својот помлад син Бојан ја напишал *Енциклопедија на светската драма* (Неопрес, Белград, 2016). Во овој проект како рецензенти биле вклучени Петар Волк и Јован Ќирилов, а монтажата ја направил Феликс Пашиќ.

Награди
-------

* Сребрена плакета на филмскиот фестивал во Кунео за главната улога во филмот од 1965 година *Човекот од фотографијата*.
* Награда Стерија за улогата на докторот во претставата *Утва златнокрилеста птица,* 1969 година.
* Награда за епизода на Деновите на комедијата за улогата на Таса во претставата *Сомнително лице,* 1982 година.
* Орден на трудот со Златен венец на СФРЈ, 1982 година.
* Награда за епизодата на Земун фест за улогата на Џефри Торнтон во претставата *Гардероба,* 1995 година.

Награда „Никола Милиќ"
----------------------

Во негова чест, на Деновите на комедијата во Јагодина, од 2005 година Наградата „Никола Милиќ" доделува за најдобра епизодна улога.

Наводи
------

1. ↑  Монографија о Николи Милићу, Дани комедије, Јагодина март 2005
2. ↑  Милић, Никола и Бојан (2016). *Енциклопедија светске драме*. Београд: Неопрес. стр. 765/том 2. ISBN 978-86-88895-50-7.
3. ↑  Милић, Никола и Бојан (2016). *Енциклопедија светске драме*. Неопрес. ISBN 978-86-88895-50-7.
4. ↑  Награда Никола Милић, Посетено на 15. 4. 2013.
**Одгледување мастика на островот Хиос** англиски: *Know-how of cultivating mastic on the island of Chios*) е одгледување и производство на мастика на островот Хиос во Грција. Во 2014 година е впишано на листата на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.

Историјат
---------

 Pistacia lentiscus
Мастиката се одгледува на островот Хиос. Хиос е североисточен егејски остров многу блиску до Турција.  Ароматични смоли мастиха се добиваат од грмушките Pistacia lentiscus со екстракција. Мастиката одамна е позната по своите бројни својства.  Хиос има речиси 2.000 одгледувачи на мастика кои живеат во 24 села кои одгледуваат Pistacia lentiscus.  Почвата од вулканско потекло и специфичната клима се одговорни за добивање смола во поголеми количини и со висок квалитет. Ароматичната смола се добива од јуни до септември со засекување на дрвото. Засекувањето се прави два пати неделно, а длабочината зависи од староста на самото растение, бидејќи е многу важно растението да закрепне по засекувањето. Подоцна се суши и се продава како парчиња (солзи), прав, темјан или во состав на други производи.

Список на УНЕСКО на нематеријално културно наследство на светот
---------------------------------------------------------------

Одгледувањето мастика на островот Хиос е внесено под број 993 на листата на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2014 година.  Мастиката не успева во другите региони бидејќи е единствената почва погодна за одгледување е овде. Културата на одгледување мастики претставува социјален настан во кој учествуваат цели семејства.

Види уште
---------

* Мастика (пијалок)

Наводи
------

1. ↑  „Know-how of cultivating mastic on the island of Chios". *Унеско*. Посетено на 11. 6. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. ↑  „Хиос". *Медитеранео*. Посетено на 11. 6. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. 1 2 3  „Traditional Know-How of Cultivating Mastic in Chios Enters UNESCO List". *Greek Reporter*. Посетено на 11. 6. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
4. ↑  „Шта је мастих". *The Spruce Eats*. Посетено на 14. 6. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
5. ↑  „Decision of the Intergovernmental Committee". *Унеско*. Посетено на 11. 6. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Што е мастика?

Предлошка:УНЕСКО репрезентативна листа нематеријалног културног наслеђа човеченства
**Растко Петровиќ** ( 3 март 1898 - 15 август 1949) — српски писател, поет, раскажувач, писател, есеист, сликар и дипломат. Се занимавал со ликовна и книжевна критика.

Животопис
---------

Гробот на Растко Петровиќ
Растко Петровиќ е роден на 3 март 1898 година во Белград како деветто дете на таткото Димитрија, историчар, и мајката Милева, наставничка. Растко бил помлад брат на познатата сликарка Надежда Петровиќ. Бил крстен на 5 јуни во црквата Свети Марко во Белград. Негов кум на крштевањето бил новосадскиот писател и раскажувач Јаша Томиќ.

Растковото семејство било многу угледно и почитувано во Белград. Неговата родна куќа била урната за време на бомбардирањето на Белград на 6 април 1941 година. Растко во детството останал без мајка си, и за него се грижеле неговите сестри. Во периодот од 1905 до 1914 година го завршил основното училиште и и пониските класови на гимназијата. За време на Балканските војни, во 1912 година, го прекинал гимназиското образование во Белград. Како незавршен средношколец заминал на фронтот, заедно со српската војска ја преминал Албанија, а оттаму во Франција, каде што завршил средно училиште. Во Ница матурирал, и како стипендист на француската влада, студирал право во Париз. Таму се дружел со многу поети и уметници. Пишувал поезија, раскази и впечатоци на уметнички изложби и нив ги објавувал во Србија.

Дела
----

* Збирка песни „*Косовски сонети*" - Крф, 1917.
* Роман „*Бурлеска на господинот Перун, богот на громот*" - Белград, 1921.
* Збирка песни „*Откровение*" - Белград, 1922.
* Роман „*Со немерливи сили*" – Белград, 1927.
* Патопис „*Африка*" - Белград, 1930.
* Роман „*Луѓето зборуваат*" - Белград, 1931.
* Роман „*Шести ден*" - Белград, 1961.

Наводи
------

1. ↑  Лазар Трифуновић, Српска ликовна критика, Српска књижевна задруга, Београд, 1967
2. ↑  Владимир Розић, Ликовна критика у Београду између два рата 1918-1941, Југославија, Београд, 1983
3. ↑  Растко Петровић, Есеји, критике, едиција Српски критичари, 5, приредила Радмила Матић-Панић, Музеј савремене уметности, Београд. 1995. ISBN 978-86-7101-103-7.
4. ↑  Растко Петровић, Избор, I, 1919-1924, Српска књижевност у сто књига, књ. 68, Матица српска, Нови Сад, Српска књижевна задруга, Београд, 1958
5. ↑  Потекло на зборот - Антологија на српскиот расказ I, Слово љубве - Буквибукс, Скопје, 2016, стр.166.

Надворешни врски
----------------

* Живот и дело на Петровиќ
* Народна питалица
* Растко Петровиќ[*мртва врска*]
* Растко Петровиќ: Сателити ("Политика", 6. Јануари 1930)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Илина Арсова** (Скопје, 31 јули 1982

) — македонска ликовна уметница, скијачка и планинарка.

Животопис
---------

Родена е на 31 јули 1982 година во Скопје. Основното и средното образование ги завршила во Скопје, а во 2005 дипломирала на Факултетот за ликовна уметност на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје, во класата на Рубенс Корубин и Јован Шумковски. Во 2005 станува член на Друштвото на ликовни уметници на Македонија, а преку уметноста подолго време ги претставува загадувачките навики и човековите интервенции врз природата, обидувајќи преку визуелен креативен израз да допре и делува врз подигнување на еколошката свест кај народот. Во 2008 година магистрирала на *Јазици, бизнис и меѓународна трговија* на Универзитетот Св Кирил и Методиј и Универзитетот Орлеан (Франција). Како ликовен уметник реализира над десет самостојни изложби во Македонија и во странство, а учествува на истакнати групни изложби и биеналиња.

Од 2006 година почнува посериозно да им се посветува на планинските спортови (планинарење, алпинизам, слободно скијање, летање, качување по карпи и планински велосипедизам). Истата година за првпат се искачува на Монблан (4.810 метри), највисок врв во западна Европа, како дел на екипата на црвениот крст за итни интервенции и спасување во планина. Во периодот од 2006-2016, Илина Арсова успева да искачи пет од седумте највисоки врвови, на 5 различни континенти. Во 2013, по повеќемесечна подготовка, Илина Арсова станува првата жена Македонка која се искачува на Монт Еверест.

Награди
-------

* 2020 - награда „13 Ноември" од областа на спортот за искачување на 7-те највисоки врвови на 7 континенти.

Наводи
------

1. ↑  „The 7 summits dream, personal story by Ilina Arsova – skimacedonia". *skimacedonia.mk* (англиски). Архивирано од изворникот на 2017-10-04. Посетено на 2 февруари 2018.
2. ↑  „Таа успеа! Монт Еверест под нозете на Илина Арсова". *Република Online*. 2013-05-24. Посетено на 2 февруари 2018.[*мртва врска*]
3. ↑  „ИЗБРАНИ ДОБИТНИЦИТЕ НА НАГРАДАТА „13 НОЕМВРИ" НА ГРАД СКОПЈЕ ЗА 2020 ГОДИНА". Град Скопје. Посетено на 3 декември 2020.
Изглед на Плејстејшн 4
**Плејстејшн 4** (англиски: **PlayStation 4**, скратено: **PS4**) е домашна играчка конзола развиена од страна на Sony. Објавена како наследник на PlayStation 3 за време на прес-конференцијата на 20 февруари 2013, PlayStation 4 беше објавен на 15 ноември во Северна Америка, 29 ноември во Европа, Јужна Америка и Австралија, и 22 февруари 2014 година во Јапонија. PlayStation 4 се натпреварува со Нинтендо со конзолата Wii U и Microsoft со конзолата Xbox Еден, како дел од осмата генерација на конзоли за видео игри.

Оддалечувajќи се повеќе од комплексната мобилна микроархитектура на својот претходник, конзолата поддржува AMD побрз процесор изграден врз x86-64 архитектурата, кој теоретски може да го достигне врвот од 1.84 терафлопси; AMD изјави дека тоа е еден од најмоќните АПУ кој го создале до денес. PlayStation 4 прави поголемо истакнување на социјалната интеракција и интеграција со други уреди и услуги, вклучувајќи ја и способноста да се играат игри без конзола на PlayStation Вита и Sony Xperia мобилните уреди ("Remote Play"), способноста да се споделува видео од играта онлајн или на пријатели, со нив се контролира игра далечински ("Споделување на Игра"). Контролерот на конзолата исто така, беше редизајнирана и подобрен од PlayStation 3, со подобрување на копчиња и аналогни стапчиња, и беше вметната интегриранa плоча на допир меѓу другите промени.

Наводи
------

1. ↑  „Sony's Manufacturing Operations (Japan)" (PDF). Посетено на November 8, 2015.[*мртва врска*]
Ова кафеаво џуџе (помалото тело) кружи околу ѕвездата Gliese 229, која е лосирана во соѕвездието Зајак на околу 19 светлосни години од Земјата. Кафеавото џуџе, наречено Gliese 229B, е околу 20 до 50 пати поголемо од Јупитер.
**Кафеаво џуџе** — вид на небесно тело со маса под потребната за да може да произведе соединување на водородот во своето јадро, а која ја вршат останатите ѕвезди во својата главна фаза. Кафеавото џуџе има маса меѓу онаа на поголема планета-џин и најмалата ѕвезда; каде горната граница е меѓу 75 и 80 маси на Јупитер ({\displaystyle M\_{J}}). Во моментов постои дебата за тоа според кој критериум да се дефинира разликата меѓу кафеаво џуџе и планета-џин, и за тоа дали кафеавите џуџиња во некој момент од своето постоење имале процес на соединување. Во секој случај, кафеави џуџиња потешки од 13 {\displaystyle M\_{J}} вршат соединување на девтериум, а оние над ~65 {\displaystyle M\_{J}} вршат физја на литиум. Единствените планети за кои се знае дека кружат околу кафеаво џуџе се 2M1207b и MOA-2007-BLG-192Lb.

Поврзано
--------

* Ѕвезда
* Портокалово џуџе
* Црвено џуџе
* Жолто џуџе
* Црно џуџе
* Вонсончева планета
* Планетар
* Бело џуџе
* Список на кафеави џуџиња

Наводи
------

1. ↑  Boss, Alan (2001-04-03). „Are They Planets or What?". Carnegie Institution of Washington. Посетено на 2006-06-08.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Кафеаво џуџе" на Ризницата ? |

### Историјат

* S. S. Kumar, *Low-Luminosity Stars*. Gordon and Breach, London, 1969—an early overview paper on brown dwarfs
* The Columbia Encyclopedia Архивирано на 14 јануари 2005 г.

### Детали

* A current list of L and T dwarfs
* A geological definition of brown dwarfs, contrasted with stars and planets (via Berkeley)
* Neill Reid's pages at the Space Telescope Science Institute:
	+ On spectral analysis of M dwarfs, L dwarfs, and T dwarfs
	+ Temperature and mass characteristics of low-temperature dwarfs
* First X-ray from brown dwarf observed[*мртва врска*], Spaceref.com, 2000
* Brown Dwarfs and ultracool dwarfs (late-M, L, T) - D. Montes, UCM
* Wild Weather: Iron Rain on Failed Stars - scientists are investigating astonishing weather patterns on brown dwarfs, Space.com, 2006
* NASA Brown dwarf detectives - Detailed information in a simplified sense.
* Brown Dwarfs - Website with general information about brown dwarfs (has many detailed and colorful artist's impressions).

### Ѕвезди

* Cha Halpha 1 stats and history
* A census of observed brown dwarfs (not all confirmed), ca 1998
* Epsilon Indi Ba and Bb[*мртва врска*], a pair of brown dwarfs 12 ly away
* Luhman et al. Discovery of a Planetary-Mass Brown Dwarf with a Circumstellar Disk
* Discovery Narrows the Gap Between Planets and Brown Dwarfs, 2007
* Y-Spectral class for Ultra-Cool Dwarfs, N.R.Deacon and N.C.Hambly, 2006

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh86003811
* GND: 4180348-6

 |

 |
Желатинска габа
**Желатинска габа** ( латински: *Tremélla mesentérica* ) е вид на печурка што припаѓа на родот Tremellaceae од Agaricomycotina.

Опис
----

Плодните тела се големи, до 5-10 см или повеќе во дијаметар, конзистентност наликува на желе, на почетокот конвексни, потоа со неправилни лобуси и лиснати, сјајни. Бојата на млада возраст е светло жолта до портокалово-жолта, поретко бледо жолта или речиси бела, станува портокалова кога се суши.

Пулпата е проѕирна, мека, налик на желе, тврда кога се суши, без многу вкус и мирис.

Хифите се потопуваат во маса слична на желе. Базидија со 2-4 септи, елипсовидна до речиси сферична, четириспора. Спорите се широко елипсовидни до јајчести, 12-15,5 × 9-10 микрометри, со мазни ѕидови, хијалините, пукаат, формирајќи клетки ќерки слични на конидиите. Конидиофорите се разгранети, обично многубројни на химениумот. Конидии се речиси сферични, елипсовидни, фузиформни или цилиндрични, 3-5×1-2 микрометри, мазни, хијалини, со токи.

Желатинска габа
Желатинска габа

Екологија и распространетост
----------------------------

Желатинска габа е паразит на габите од родот Peniophora, кој често се појавува во близина на нивните плодни тела. Се наоѓа на мртви гранки од широколисни дрвја, од есен до пролет.

Синоними
--------

* Helvella mesenterica Schaeff. 1774
* Hormomyces aurantiacus Bonord. 1851
* Tremella brasiliensis (Möller) Lloyd, 1922
* Tremella lutescens Pers. 1798
* Tremella lutescens var. brasiliensis Möller, 1895

Наводи
------

1. ↑  Roberts, Peter (1995-08). „British Tremella species I: Tremella aurantia & T. mesenterica". *Mycologist*. **9** (3): 110–114. doi:10.1016/s0269-915x(09)80270-x. ISSN 0269-915X. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  Zugmaier, Walter; Bauer, Robert; Oberwinkler, Franz (1994-01). „Mycoparasitism of some Tremella species". *Mycologia* (англиски). **86** (1): 49–56. doi:10.1080/00275514.1994.12026373. ISSN 0027-5514. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
Панорама на селото Горњане
**Црногорија** — историско-географска област во северниот дел на Македонија. Областа ги опфаќа селата распослани на јужните падини на планината Скопска Црна Гора.

Граници
-------

Областа на север, исток и запад е заокружена од огранки на самата планина Скопска Црна Гора.

Во минатото селото Блаце (Чучер-Сандево) припаѓало на областа Црногорија поради присуството на словенското население. Истовремено, селата Раштак, Булачани и Црешево, се сметаат за дел од областа поради самото население. Поради доселувањата од селата на Скопска Црна Гора и селата Горно Оризари и Радишани се сметани за дел од областа.

Селото Стајковци исто така се смета за дел од Црногорието од локалното население и од

околното население.

### Села

Села кои влегуваат во рамки на областа:

* Горњане
* Бањане
* Чучер
* Глуво
* Бразда
* Мирковци
* Кучевиште
* Побожје
* Бродец
* Љубанци
* Љуботен

Поврзано
--------

* Носии од Црногорија

Наводи
------

1. 1 2 3  Трифуноски, Јован Ф.; Трифуноски, Јован Ф. (1971). *Скопска Црна гора : природна средина, прошлост, насеља, становништво и привреда : (са скицама, фотографијама и картом) = Skopska Crna Gora : antropogeographische Forschungen*. Skopje: Универзитет „Св. Кирил и Методиј". OCLC 637308591.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Македонија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Тревести полиња** ― заедници на растенија во кои доминираат зелјести растенија, особено разнотревни растенија и треви. Тие се наоѓаат таму каде што климатските услови не дозволуваат да растат големи дрвенести растенија, како на пример во подантарктичките предели и планинските тундри. Тревните полиња се дефинирани во владиното законодавство на Нов Јужен Велс (Австралија) како автохтона вегетација која претежно не содржи висока или средна вегетација и каде што на земјината покривка доминираат нетревни видови. Одделот за заштита на Нов Зеланд ја опишал вегетацијата на тревести полиња како покривката од растенија во крошната е 20-100%, и во која тревната покривка е поголема од онаа на која било друг облик на растенија или на гола почва.

Различни видови тревести полиња се:

* Планинско високо тревесто поле
* Планинско ниско тревесто поле
* Џбунесто тревесто поле
* Влажно тревесто поле
* Водно тревесто поле

Наводи
------

### Фусноти

1. ↑  NSW Dept of Environment, Climate Change and Water.
2. ↑  Lux et al. (2009).

### Извори

* Lux, Jenny; Holland, Wendy; Rate, Stephen; Beadel, Sarah (2009). *Natural areas of Te Paki Ecological District* (PDF). Whangarei: Department of Conservation, New Zealand. ISBN 978-0-478-14474-1.
* „Glossary: herbfield". *BioBanking*. Dept of Environment, Climate Change and Water, New South Wales. 26 март 2009. Посетено на 5 октомври 2023.
Грослокнер од југозапад
**Гросглокнер** (германски: *Großglockner*) или **Велики Клек** (словенечки: *Veliki Klek*) — највисока планина во Австрија, со висина од 3.798 м. Овој врв е, по Монблан, втор по височина во Алпите, мерејќи според релативната висина.

Гросглокнер лежи на границата меѓу Корушка и Источен Тирол и е највисок врв во Глокнер групата. Самиот врв лежи на браздата Глокнер, а Пастерце, наголемиот ледник во Австрија, лежи во подножјето на Гросглокнер.

Карактеристичниот пирамидален облик на врвот всушност се состои од два врва, Гросглокнер (*Großglockner*) и Клајнглокнер (*Kleinglockner*) (3700 метри), кои се раздвоени со формација налик седло која е позната како „Гросглокнеров тесен превој" (*Glocknerscharte*).

Првото искачување на Гросглокнер во 1779 година било неуспешно. Летото 1800, била организирана втора експедиција: учествувале 62 луѓе, од кои 47 биле водичи. На 28 јули 1800 година, браќата Мартин и Сеп Клоц, заедно со двајца други столари и свештеникот Хорашо од Делзах, тргнале во поход да стигнат до врвот.

Потекло на поимот
-----------------

Името *Глокнерер* првпат е документирано на карта од 1561 година која ја изработил виенскиот картограф Волфганг Лазиус. Името Глогер е споменато во 1583 година при опис на тиролскиот *Калс*. Во 1760 година, Тиролски атлас го навел *Глокнер Берг*, а претставката *Грос* се спомнува со првата експедиција во 1799 година.

Според австрискиот научник Аке Балтазар можно е името да доаѓа од германскиот збор *Glocke* (ѕвоно) што се однесува на карактеристичниот облик на планината. Може да е и германизирана верзија на словенскиот збор *Клек* (планина) кој е задржан во словенечкото име *Велики Клек*.

Надворешни врски
----------------

* Фотографии од Грослокнер Архивирано на 28 октомври 2005 г.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 240777499
* GND: 4022198-2
* NKC: ge278669

 |

 |
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Armillaria|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

***Armillaria montagnei*** е вид на агарична габа од фамилијата Physalacriaceae. Овој вид се среќава во Австралија, Европа, Нов Зеланд и Јужна Америка.

Поврзано
--------

* Список на видови <i id="mwFw">Armillaria</i>

Наводи
------

1. ↑  Zycha, H. (1970-12). „Hallimasch (Armillaria mellea Vahl ex Fr.) Kumm.) als Kernfäule-Erreger an Fichte (Picea abies Karst.)". *Forstwissenschaftliches Centralblatt*. **89** (1): 129–135. doi:10.1007/bf02740945. ISSN 0015-8003. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  Fox, R. T. V. (2000). *Armillaria root rot : biology and control of honey fungus*. Andover: Intercept. ISBN 1-898298-64-5. OCLC 44484806.
3. ↑  Pildain, María B.; Coetzee, Martin P.A.; Wingfield, Brenda D.; Wingfield, Michael J.; Rajchenberg, Mario (2010-03). „Taxonomy of Armillaria in the Patagonian forests of Argentina". *Mycologia* (англиски). **102** (2): 392–403. doi:10.3852/09-105. ISSN 0027-5514. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
4. Herink J. (1973). „Taxonomie václavky obecné – *Armillaria mellea* (Vahl ex Fr.) Kumm". Во Hasek J (уред.). *Sympozium o Václavce Obecné* Armillaria mellea *(Vahl ex Fr.) Kumm*. Brno, Czechoslovakia: Vysoká Skola Zemĕdĕlská v Brné. стр. 21–48.
5. Pegler DN (2000). „Taxonomy, nomenclature and description of *Armillaria*". Во Fox RTV (уред.). Armillaria *Root Rot: Biology and Control of Honey Fungus*. Intercept. стр. 81–93. ISBN 1-898298-64-5.
6. Pildain MB, Coetzee MPA, Wingfield BD, Wingfield MJ (2010). „Taxonomy of *Armillaria* in the Patagonian forests of Argentina". *Mycologia*. **102** (2): 392–403. doi:10.3852/09-105. hdl:2263/14133. PMID 20361506. S2CID 40869544.
7. Singer R. (1956). „The *Armillariella mellea* group". *Lloydia*. **19**: 176–87.
Две осмини и четвртина пауза.
Делови на осмината:  
1. Глава  
2. Врат  
3. Бајраче
**Осмина** или **осмина нота** — нотна вредност претставена со црна јајцевидна нотна глава, на која се надоврзува врат со барјаче. Положбата на нотната глава во петолинието ја означува нејзината висина.

Барјачето може да се умножи за да се подели времетраењето на нотата: на тој начин се конструираат шеснаесетини, триесетидвоини и шеесестчетвртини.

Времетраењето на осмината е еднакво на половина од четвртината, четвртина од половина и осмина од цела нота. Спротивно на тоа, вреди двојно повеќе од шеснаесетината, четири пати повеќе од триесетидвоината и сл.

На пример, во такт нумериран 4/4, осмината нота вреди половина отчукување, или осмина од тактот.

Паузата која трае исто како и осмината нота е полувоздишка.

Нотација
--------

Вратот е ориентиран или нагоре или надолу поради естетски причини и леснотија на читање. Генерално е ориентиран нагоре кога нотата е на дното на петолинието и обратно, за да се ограничи излегувањето од рамките. Во полифоните дела, ориентацијата на вратовите може да се користи за да се разликуваат различните гласови.

За визуелно групирање на неколку осмини ноти, лентите ги заменуваат барјачињата: тоа е лигатура.

*Лигатура на четири осмини*
Лигатура може да ги поврзе нотите кои припаѓаат на ист такт.

Во вокалната музика, се користат осмини кога на секоја нота ѝ е доделен различен слог (и се користи лигатура кога истиот слог е доделен на неколку ноти).

*Поврзување на ноти со барјачиња.*
### Поврзано

* Нотна вредност
* Ритам

Наводи
------

1. ↑  „осмина" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „осмина" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Санос" на Ризницата ? |

**Санос** (латиница: *Sanos*) е компанија од Скопје, Република Македонија која произведува градски, приградски и меѓуградски автобуси, како и тролејбуси и специјални аеродромски возила.

Историја
--------

Фабриката е формирана во 1946 како државна фабрика под името ФАС „11 Октомври" АД Скопје, иако корените на фабриката датираат уште од 1930 година кога фабриката била работилница за репарација и производство со повеќе од 30 работници. Под заштитената марка Санос, во фабриката биле произведувани сите типови на автобуси, средни автобуси, возила, специјални аеродромски возила и тролејбуси со кооперанти што успешно траело сè до 2001 година кога производството било привремено стопирано.

Во април 2004, компанијата *Unitires* ја купила фабриката и благодарејќи на нивното искуство во производството во авто-мото индустријата, фабриката била брзо рестартирана под новото име *Фабрика за Автобуси и Возила „Санос" (ФАВ „Санос")* и производството било обновено и модернизирано постигнувајќи квалитет кој спаѓа во рамките на најновите светски стандарди во производство на автобуси и возила.

Производство
------------

Производството е главно водено од софистицирана електроника што овозможува лесно управување и контрола на целиот систем. Фабриката има лиценциран договор за техничка и технолошка соработка со германската компанија Мерцедес-Бенц потпишан во 1967.

Модели
------

Список на возила што се произведуваат во Санос:

Туристички возила

* S-715
* S–403
* S–404

Мини возила

* S–608

Меѓуградски возила

* S–415
* S–409

Возила за градски сообраќај

* S-213
* S-212 GND

Капацитети
----------

Фабриката зафаќа површина од 142.000 m2 со погони за производство и сервис, административни згради, складишта, хали и комплетна инфраструктура. Моментално во фабриката има 200 редовни работници, но при обемни порачки се вработуваат дополнителни привремени работници. Моменталното производство е 250 автобуси годишно, додека максималниот капацитет на фабриката е 1500 автобуси годишно.

Надворешни врски
----------------

* Официјалното мрежно место на Санос


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа поврзана со Скопје статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |