recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Воскресение** (италијански: *Resurrezione*) - италијанско-француско-германски филм од 2001 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован врз истоимениот роман на Лав Толстој. Главните улоги ги толкуваат: Стефанија Рока, Тимоти Пич и Мари Баумер. На 24. Московски филмски фестивал, филмот ја добил наградата „Златен св. Ѓорѓи".

Синопсис
--------

Дејството на филмот се одвива кон крајот на 19 век. Кнезот Димитриј Нехљудов (го игра Пич) е повикан како поротник на судењето на проститутката Катјуша (ја игра Рока). Иако е невина, таа е обвинета за убиството на еден трговец. Во судската сала, кнезот сфаќа дека се работи за неговата поранешна љубов која ја сретнал на имотот на својата богата тетка. Притоа, таа останала бремена, но тој повеќе не ја видел, по што таа го загубила бебето и потоа станала проститутка. Поротата ја ослободува од обвинението, но прави процедурална грешка и Катјуша е осудена на затвор во траење од седум години. Кнезот чувствува дека направил грев со тоа што своевремено ја оставил Катја и решава да се бори за нејзиното ослободување. Најпрвин, тој раскинува со свршеницата, а потоа ја продава својата куќа во Москва и ангажира адвокат за да поднесе жалба во судот во Петроград. Во меѓувреме, користејќи ги своите познанства, тој успева да ја премести Катја од затворот во болницата, каде условите се подобри. Исто така, тој ѝ кажува дека ќе се ожени со неа. Меѓутоа, судот не ја усвојува жалбата на Катја, зашто еден од судиите (инаку, поранешен другар на Димитриј) гласа против, со намера да го заштити. Така, Катја е пренесена на извршување на затворската казна во Сибир, но за време на патувањето, Димитриј ја придружува во возот. На патот за Сибир, еден затвореник се вљубува во Катја и бара дозвола од Димитриј да се ожени со неа. За време на една пауза, тројца војници сакаат да ја силуваат Катја, но ја спасува Димитриј при што еден од војниците го удира со камен во главата. Додека тој лежи во бесознание, Катја признава дека го сака, но одбива да се омажи со него. Во Тјумен, Димитриј добива писмо од Петроград дека Катја е помилувана, а таа, кога ја дознава веста, набрзина се венчава со затвореникот. Потоа, затворениците се транспортирани во затворот, а Димитриј се простува од неа. Сепак, наместо да се качи во возот за Москва, тој шета бесцелно во ноќта и влегува во селска куќа, каде се слави Нова година. Кога селаните го прашуваат за неговата новогодишна желба, тој одговара дека посакува да може да сака како нив.

Наводи
------

1. ↑  HRT, Uskrsnuće, talijansko-francusko-njemački film (пристапено на 24.4.2019)
2. ↑  HRT, Uskrsnuće, talijansko-francusko-njemački film (пристапено на 24.4.2019)
**Ана Карин Енестрем** е шведска дипломатка која служела како шведски постојан претставник во Обединетите нации, откако ги предала своите акредитивни писма на 6 јануари 2020 година. Таа била заменик постојан претставник од 2019 година.

Ран живот и образование
-----------------------

Енестрем се здобила со магистер по правни науки на Универзитетот во Упсала .

Кариера
-------

Претходно во нејзината кариера, Енестрем служела како претставник на Политичкиот и безбедносен комитет во Постојаното претставништво на Шведска во Европската унија во Брисел.

Енестрем била специјален пратеник во Авганистан и Пакистан во 2009 година, откако била амбасадор во тие земји во 2007 година.

Други активности
----------------

* Меѓународни родови шампиони (IGC), член
* Меѓународен мировен институт (ИПИ), член на Меѓународниот советодавен совет

Поврзано
--------

* Шведска и Обединетите нации

Наводи
------

1. 1 2 3  „New Permanent Representative of Sweden Presents Credentials". *The United Nations*. Посетено на 2 June 2020.
2. 1 2 3  „Bio Ambassador Anna Karin Eneström". *Sweden Abroad*. Посетено на 2 June 2020.[*мртва врска*]
3. ↑  Members International Gender Champions (IGC).
4. ↑  International Advisory Council International Peace Institute (IPI).
**Бакирчај** (латинско име: **Caicus**, исто така **Caecus**; старогрчки: *Κάϊκος*) — сегашното име на реката во Мала Азија која извира од Темнус и тече низ Лидија, Мизија и Еолис и се влива во Чандарлискиот Залив. За Хетитите, тоа можеби била реката **Сеха**, но современата река Гедиз појужно е поверојатен кандидат. Современото турско име на реката е **Бакирчај** (порано Аксу) и се наоѓа во азискиот дел на Турција .

Реката првпат ја спомнува Хесиод. Плутарх раскажува дека името на реката првично било Астраеј (Ἀστραῖος), но било сменето откако Каикус, син на Хермес, се фрлил во неа откако спиел со својата сестра Алкипе.

Страбон (стр. 616) вели дека изворите на Каикус се наоѓаат во рамнина одделена со опсегот на Темнус од рамнината Апија, и дека рамнината Апија лежи над рамнината Теба во внатрешноста. Тој додава дека од Тетанус тече и река (Мисиус) која се спојува со Каикус под изворот. Каикус влегува во морето приближно 12 км од Питане, и 3 км од Елеја. Елеа било пристаништето Пергам, кое се наоѓало приближно 25 км од Елеја. На изворот на Каикус, според Страбон, се наоѓало местото наречено Гергита.

Наводи
------

1. ↑  Herodotus. *The Histories*. vi. 28; vii. 42.
2. ↑  Hazlitt. *Classical Gazetteer*
3. ↑  Hesiod. *Theogony* 343
4. ↑  William Smith. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* Архивирано на 4 март 2006 г.
5. ↑  Strabo p. 615.
**Бесното куче и Глорија** (англиски: *Mad Dog and Glory*) е американски филм од 1993 година, во режија на Џон Мек Нотон. Главните улоги ги толкуваат: Роберт Де Ниро, Ума Турман и Бил Мари.

Содржина
--------

Вејн Доби (го игра де Ниро) е срамежлив полициски фотограф кој очајнички сака да стане уметник. Еднаш, тој спречува грабеж и му го спасува животот на мафијашкиот шеф Френк Мило (го игра Мари), која пак ака да стане комичар. Во знак на благодарност, Мило сака да стане пријател со Доби и му ја доделува девојката „Глори" (ја игра Турман). Така, Доби се наоѓа во незгодна состојба, зашто не сака да биде виден во друштво со мафијашкиот шеф, а истовремено не знае како да се справи со „Глори".

Наводи
------

1. ↑  *Антена*, број 878, 24.4.2015, стр. 25.
2. ↑  „Бесното куче и Глорија", *Антена*, број 884, 5.6.2015, стр. 26.
**Ахил Чаловски** (Битола,  1887
 - Битола) — македонски фармацевт.

Животопис
---------

 Аптеката „Вера" на Ахил Чаловски во Битола, 1930-ти. Фотографија на браќата Манаки
Роден е во Битола во 1887 година. По завршувањето на локалната битолска машка гимназија, се приклучил на ВМРО. Учествувал во Илинденското востание во летото 1903 година, во кое ја загубил ногата. Подоцна учел фармација на Американскиот универзитет во Бејрут, но дипломирал во Цариград. Во 1910 година отворил аптека во Битола, а во 1916 година кога заминал за Бугарија аптеката ја води неговиот брат Петар. Иако немал квалификации му било дозволено да ја работи заради потребата. По војната во 1920 година на Петар му била одземена лиценцата. Во 1921 година Ахил се вратил и повторно ја отворил аптеката. Во 1926 година ја преселил од спротивната страна на реката, кај рибарниците, каде што работел до своето пензионирање. Чаловски бил член на битолскиот огранок на Бугарските акциони одбори во 1941 година. Во подготовките за повлекувањето на Германците од Битола во есента 1944 година, тој бил вклучен во списокот од 16 заложници. Тие требало да обезбедат непречено повлекување на Германците од градот.

Чаловски бил женет со Невена Мирчева, сестра на Кирил Мирчев. И бил татко на политичарката и поетеса Лилјана Чаловска.

Поврзано
--------

* Лилјана Чаловска

Наводи
------

1. 1 2  Бойдев, Васил. „От юнкер до генерал. Това, което малцина знаят". Посетено на 12 септември 2020 г. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
2. ↑  „Aптеката на Ахил „Кај Рибарниците"". Бабам Битола. May 11, 2016. Посетено на 12 септември 2020 г. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)
3. ↑  Минчев, Димитър (1995). *Българските акционни комитети в Македония – 1941 г.* София,: Македонски научен институт. стр. 111.CS1-одржување: излишна интерпункција (link)
4. ↑  Михаило Апостолски, АСНОМ, остварување на идеите за создавање на македонската држава и неговиот медународен одглас и одраз: симпозиум посветен на 30-годишнината од АСНОМ, Скопје, 23-25 октомври 1974 година, МАНУ, 1977, стр. 451.

Надворешни врски
----------------

* Аптеката на Ахил Чаловски на Јутјуб
**Ана Лазаревска** е македонска уметница.

Биографија
----------

**Ана Лазаревска** е родена 1987 година, живее и работи во Скопје, Македонија. 
Како визуелен уметник, се осврнува на темите на перцепцијата користејќи нови медиумски технологии и партиципативни практики во рамките на интерактивни инсталации и перформанс уметност. Преку генерирана отворена стимулација и предизвикување на сетилата, таа му дава акцент на саморефлексивното искуство.

Изложби
-------

Нејзината работа е изложена на самостојни изложби во Северна Македонија: „Само" дуо шоу со Џијанан Ку во Националната галерија на Македонија „Мала станица" (2019), Младински културен центар „Водни тела" (2018), „Внатрешни траги "независен простор Кула (2014), „ОПСЕСИЈА" Националната галерија на Македонија „Мала станица" (2014), Национална галерија „Визуелна приказна" Кавадарци (2011), Културен центар „Визуелна приказна" „ЦК" (2010) и бројни групни изложби како „ „IN BETWEEN STATES: New Art from North Macedonia" на Peacock Visual Arts во Абердин, Шкотска (2019), Биенале на млад уметник во Музејот на современа уметност во Скопје, Македонија (2018), саем за уметност Паратисима во Торино, Италија (2014) и многу други. Учествувала на проекти, уметнички резиденции и состаноци на уметници во Македонија, Австрија, Франција, Хрватска и Либан.

Наводи
------

1. ↑

Надворешни врски
----------------


1. ↑
2. ↑
Вивиен Фукс (десно) со Едмунд Хилари.
**Сер Вивиан Ернест Фухс** (анг. *Sir Vivian Ernest Fuchs*; Фрешватер, 11 февруари 1908 - Кембриџ, 11.11.1999) бил британски истражувач чиј експедициски тим за го направил првиот копнен пат преку Антарктик во 1958 година.

Животопис
---------

Фукс е роден 1908 година во Фрешватер, на островот Вајт, и го посетувал *колеџот Брајатон* и колеџот *Сент Џон* во Кембриџ. Фукс ја изучувал геологијата. Неговата прва експедиција била онаа од 1929 година во Гренланд со неговиот учител, Џејмс Варди. По дипломирањето во 1930 година, тој отпатувал со експедицијата на Универзитетот во Кембриџ за да ја проучи геологијата на езерото во источна Африка. Подоцна му се придружил на антропологот Луис Лики во експедиција во клисурата *Олдувај*. Во 1933 година, Фуко се оженил со Џојс Конел. Таа го придружувала на експедиција до езерото Рудолф во 1934 година. Наодите на оваа експедиција, во која исчезнале двајца негови колеги, го донеле Фукс на докторат во Кембриџ во 1937 година.

Во февруари 1936 година се родила неговата ќерка Хилари. Во 1937 година, Фукс организирал експедиција за истражување на сливот на езерото Руква во јужна Танзанија. Се вратил во 1938 година и открил дека неговата втора ќерка, Розалин, страдала од тешка церебрална парализа. Починала во 1945 година. Неговиот син Петар е роден во 1940 година.

На возраст од триесет години, Фукс и се придружил на Територијалната армија и бил распореден на Златниот брег од 1942 до јули 1943 година. Тој се вратил во Лондон и бил поставен во седиштето на Втората армија каде што бил надлежен за цивилни прашања. Втората армија се преместила во Портсмут за слетување на Нормандија. Фукс пристигнал во Германија навреме за да сведочи за ослободување на затворениците од концентрациониот логор Бланк. Подоцна тој управувал со областа Плен во Шлезвиг-Холштајн до октомври 1946 година, кога бил ослободен од воената служба со ранг на мајор.

Фукс бил член на британскиот центар за набљудување на Антарктикот од 1947 година. Целта на оваа организација беше да ги пропагира британските права на Антарктикот и да ги поддржи научните истражувања. Фуко побара во 1950 година да формира нова лондонска научна канцеларија на здруженија за планирање истражувања на Антарктикот. Директорот на оваа организација беше од 1958 година (по враќањето од успешна експедиција до Антарктикот) до 1973 година. Неговата сопруга, Џојс, почина во 1990 година од срцев удар. Следната година се оженил со Елеонор Хонивил, поранешен личен асистент во Британската Антарктичка Мрежа.

Починал на 11 ноември 1999 година.

Наводи
------

1. ↑  „"Fuchs, Sir Vivian Ernest. ( 1908-1999) Knight Explorer" - Search - Archives Hub". *archiveshub.jisc.ac.uk*. Посетено на 2017-02-07.
2. ↑  „(in Danish)". Архивирано од изворникот на 2017-02-10. Посетено на 2017-12-23.

Надворешни врски
----------------

* Медал именуван според него Архивирано на 17 ноември 2009 г.
* Scott Polar Истражувачки институт
* Биографија
Разните нивоа на системот на научна класификација.Разните нивоа на системот на научна класификација.

---

ЗголемиЗголеми
Хиерархијата на осумте главни таксономски рангови во биолошката класификација. Поситните меѓурангови не се прикажани.
**Биолошкиот вид** (лат. *species*) е систематска единица, група од единки со заеднички морфофизиолошки, биохемиски и одлики во однесувањето, кои се способни за заемно вкрстување, со што даваат плодно потомство, закономерно распространето во пределите на еден определен ареал и подложно на влијанието од факторите на животната средина. Видот е реално постоечка генетички неделива единица на живиот свет, основна структурна единица во системите од организми и квалитативна етапа во еволуцијата на животот.

Својства
--------

Еден вид може да се оддели од друг по низа својства:

* Морфолошкиот критериум дозволува разграничување на разните видови по надворешните и внатрешните својства;
* Физиолошко-биохемискиот критериум се фокусира на нееднаквоста во хемиските својства на разните видови;
* Географскиот критериум сведочи за тоа дека секој вид преовладува во својот ареал;
* Еколошкиот дозволува да се разликуваат видовите по комплексот на абиотички и биотички услови, во кои тие се создале и приспособиле на животот;
* Репродуктивниот критериум обусловува репродуктивна изолација на еден вид од друг, па дури и блискусродствени.

Секој вид претставува посебен генетички систем, репродуктивно изолиран од другите видови.

Како резултат на нееднаквите услови на животната средина, секоја единка од еден вид во пределите на ареалот се распоредува на помали единици - популации. Реално видот постои како популација.

Видовите можат да бидат монотипни - со слабо диференцирана внатрешна структура, карактеристични се за ендемитите. Политипните видови се одликуваат со сложена внатревидова структура.

Внатрешно видовите можат да бидат поделени на подвидови - географски или еколошки одликувани делови на видот чии единки под влијание на факторите на средината во процесот на еволуција се здобиле со забележителни морфофизиолошки особености кои ги разликуваат од другите делови на истиот вид. Во природата, единките од разните подвидови на еден вид можат слободно да се вкрстуваат и да даваат плодно потомство.
**Антилибан** (арапски: جبال لبنان الشرقية, *Џибал Лубнан еш-Шаркија*, букв. „Источни Либански Планини; либански: جبال الشرقية, *Џибал еш-Шаркија*, „Источни Планини") — планински венец по границата на Сирија и Либан. Се протега во правец југозапад-североисток и најголем дел од неа припаѓа на Сирија.

Европското име „Антилибан" е кованка од старогрчки и латински и ја означува положбата на венецот како напоредна (од спротива) на масивот Либан. На југ завршуваа со планината Хермон, која се граничи со Голанската Висорамнина; висорамнината е одделно подрачје во геолошка и геоморфолошка смисла, но се става во една геополитичка целина со јужните падини на Хермон како дел од истата област под управа на Израел. На запад од Антилибан се долините кои го делат од планината Либан во средиштето на истоимената држава: долината Бека кај Баалбек на север и долината на реката Хасбани на југ. На исток, во Сирија, е сместена Источната Висорамнина, каде се наоѓа градот Дамаск.

Антилибан се протега во должина од околу 150 км. Северниот крај е речоси напореден на сирискиот град Хомс. На југ се спојува со Голанската Висорамнина, но тука сепак се највисоките врвови Хермон (*Џабал ел-Шајх*, 2.814 м) и Талат Муса (2.669 м). Овие врвови се прекриени со снег речиси цела година и лежат на либанско-сириската граница.

Низ планините минува познат криумчарски пат, познат по кајсиите и црешите.

Присутни се разни ендемски растенија, чии научни имиња го одразуваат нивното наоѓалиште; такви се *Euphorbia antilibanotica*,
*Teucrium antilibanoticum*, *Valerianella antilibanotica* и *Iris antilibanotica*.

Поврзано
--------

* Либан (планина)
* Голанска Висорамнина

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Антилибан" на Ризницата ? |

1. ↑  Bulos, Nabih (2017-07-31). „Lebanon's Hezbollah group insists: We're not the 'menace' Trump says we are". *Los Angeles Times*. ISSN 0458-3035. Посетено на 2017-09-23.
2. ↑  „Eastern Mediterranean Endemic Plants". terrestrial-biozones.net. Архивирано од изворникот на 2017-10-12. Посетено на 25 March 2016.
3. ↑  „Iris antilibanotica Dinsm. is an accepted name". theplantlist.org (The Plant List). Посетено на 25 March 2016.

Координати: 34°00′N 36°30′E﻿ / ﻿34.000° СГШ; 36.500° ИГД﻿ / 34.000; 36.500

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 316747209
* GND: 4002292-4

 |

 |
**Ахмет Давутоглу** (роден на 26 февруари 1959

 во Ташкент, Конија) е турски политичар, академски научник, амбасадор и актуелен министер за надворешни работи на земјата.

Давутоглу дипломирал на Истанбуслкиот универзитет Еркек и на универзитетот Богазичи во Истанбул, каде се стекнал со диплома по јавна администрација и станал доктор по политички науки. Во периодот од 1993 до 1999 година работел како професот на универзитетот Мармара.

Во текот на неговата политичка кариера, тој бил на повеќе позиции. Тој бил еден од одговорните во преговорите на турската влада за решевање на конфликтот во Израел и Газа во 2008 година. На 1 мај 2009 година бил назначен за министер за надворешни работи. Во негово време, Турција станала една од водечките земји во регионот и Блискиот Исток..

Давутоглу честопати се поистоветува со поимот нео-отоманизам, кој се залага за комонвелт со своите соседи и некогашните отомански провинции. И покрај ова тврдење, тој лично ова го отфрла.

Наводи
------

1. ↑  Turkey FM Davutoglu embraces mediation role , (in English), bbc.co.uk, 31 Dec 2009
2. ↑  Simsek, Ayhan. „The changes and challenges of Turkey's foreign policy". Посетено на 14 December 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 64087778
* LCCN: n92120607
* ISNI: 0000 0000 8143 3131
* GND: 1031171266
* SUDOC: 147464242
* BNF: cb123846336 (податоци)
* NLA: 40406836
* NKC: jo2016903660

 |

 |
**Џамијата Ислам Ага** е џамија која се наоѓа во Ниш, Србија. Оваа џамија е единствена која е отворена за верниците во Ниш, бидејќи една џамија била претворена во галерија, а другата скоро разрушена за време на бомбардирањето на Ниш во 1944 година. Џамијата Ислам Ага била изградена во 1720 година и истата реконструирана во 1870 година. Но, во 2004 година џамијата била опожарена од местните жители како реваншизам за црквата која била запалена во Косово.

Наводи
------

1. ↑  Goran Milosavljević Nis mosque in the Ottoman censuses and in the itineraries:five centuries of Islamic domination www.academia.edu pp. 105-114

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија џамија или друго исламско светилиште е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Вељо Манчевски** (роден на 17 април 1905

 година во село Броштица, Дебарско - починал на 23 мај 1962

 година во Скопје) — македонски свештеник, учесник во НОБ, прв референт на Верското поверенство при ГШ на НОВ и ПОМ и делегат на АСНОМ.

Животопис
---------

По окупацијата во текот на 1941, како свештено лице се вклучил во НОВ. Од ноември 1943 бил назначен за верски референт при ГШ на НОВ и ПОМ и ја организирал првата црковна општина на слободната територија во Дебрца. Го свикал Првиот свештенички собор на 24. Ⅹ 1943 во с. Издеглавје, Дебрца. Бил затворен од албанските квислиншки власти (1944). По излегувањето од затвор стапил во единиците на НОВ И ПОМ. Учествувал на Првото заседание на АСНОМ.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Манчевски*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 914. Text "series
" ignored (help)
**Ахеронтија** бил мал град на античка Апулија, во близина на границите на Луканија, сместен на околу 14 милји јужно од Венезија, и 6 милји југоисточно од Ферентум. За неговатата положба на возвишен рид алудира Хорациј во добро познато дело. Современиот град Ацеренца е на исто местото, а го задржува и името на античкиот град. Изграден е на рид со значителна надморска височина. Се чини дека отсекогаш бил само мал град и не е спомнат од ниеден антички географ, но силата на неговата положба му дала важност од воена гледна точка и за време на војните на Готите против генералите на Јустинијан, бил окупиран од Тотила со гарнизон и станало едно од главните упоришта на готските водачи низ целиот свет. Дали при читање на **Ахерунто** кај Ливиј се однесува на истото место е спорно.

Наводи
------

1. ↑  "celsae nidum Acherontiae," Horace, *Carm.* 3.4. 14)
2. ↑  Procop. *de B. G.* 3.23, 26, 4.26, 33.
3. ↑  Тит Ливиј. *Ab urbe condita* [*Од основањето на Градот*]. **9.20**.
4. ↑  Public Domain Смит, Вилијам, уред. (1854–1857). „Acherontia". *Речник на грчката и римската географија*. Лондон: John Murray.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија историјата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Бокхорст** (германски: *Bokhorst*) — поранешна општинска заедница во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Била сместена на 25 километри јужно од Кил. Седиштето на општинската заедница било во Шилсдорф. Во јануари 2008 година се споила со општинската заедница Ванкендорф за да ја создадат општинската заедница Бокхорст-Ванкендорф.

Општинската заедница Бокхорст се состоела од следниве општини:

1. Бенебител
2. Гросхари
3. Рендсвирен
4. Шилсдорф
5. Тасдорф

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за место во Шлезвиг-Холштајн е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Винодолскиот законик, копија од 16 век
**Винодолскиот законик** (хрватски: *Vinodolski zakonik*) е еден од најстарите правни текстови напишан на чакавскиот дијалект од хрватскиот јазик, и е еден од најстарите словенски закони. Напишан е на глаголица. Првично бил составен во 1288 година од комисија од 42 члена во Нови Винодолски, град на брегот од Јадранското Море во Хрватска, кој се наоѓа јужно од Цриквеница, Селце и Брибир, а северно од Сењ. Сепак, самиот законик е сочуван во облик на копија од 16 век.

Статут
------

Бил поставен параграф за да се дефинира односот помеѓу кнезовите и селанството во регионот. Тоа е најстариот меѓу сите хрватски градски статути, што претставувало спогодба меѓу луѓето од Винодол и нивните нови господари, кнезовите од Крк. Содржи важни информации за феудалниот закон во оваа област, кој ги заменил старите племенски обичаи. Винодолскиот статут е значаен бидејќи дава увид за животот и политичките услови во средновековна Европа. Најстарите прописи во врска со јавното здравје во западна Хрватска се сочувани во Винодолскиот статут. Денес се чува во Националната и универзитетска библиотека во Загреб.

Винодолскиот статут го потврдува статусот на Винодол како административен и политички центар во 13 век. Текстот на статутот е зачуван како копија од 16 век.

Изданија
--------

Првото печатено издание било објавено во 1843 година од Антун Мажураниќ во третиот годишен том на списанието Коло. Во 1846 година, Осип Бодјански го превел на руски јазик, а Ана Михајловна Евреинова го уредила изданието од 1878 година во Санкт Петербург, со факсимил на оригиналната, како и латинична и кирилична транслитерација. Ватрослав Јагиќ го објавил оригиналниот и рускиот превод во 1880 година со филолошки и правен коментар. Во 1856 година, Вацлав Мацејовски го превел на полски јазик; Жил Прекс го превел во 1896 година на француски јазик; Марк Костренчиќ го превел во 1931 година на германски јазик; а Лујо Маргетиќ го превел во 1981/1982 година на италијански јазик, и во 1983 година на англиски јазик. Јосип Братулиќ го уредил изданието за факсимил од 1988 година со коментари и речник.

Поврзано
--------

* Глаголица
* Каставски статут

Наводи
------

1. ↑  Brozyna, Martha A. (2005-03-21). *Gender and Sexuality in the Middle Ages: A Medieval Source Documents Reader* (англиски). McFarland. ISBN 9780786420421.
2. ↑  Sedlar, Jean W. (1994). *East Central Europe in the Middle Ages, 1000-1500* (англиски). University of Washington Press. ISBN 9780295972916.
3. ↑  Dvornik, Francis (1962). *The Slavs in European History and Civilization* (англиски). Rutgers University Press. ISBN 9780813507996.

Надворешни врски
----------------

* Издание од 1843 година на Антун Мажураниќ
Антонина Нежданова
**Антонина Василиевна Нежданова** (руски: *Антони́на Васи́льевна Нежда́нова*, 16 јуни 1873 – 26 јуни 1950), била руска лирска колоратура сопран. Извонредна оперска пејачка, таа го претставувала руското вокално училиште во своите најдобри.

Биографија
----------

Нежданова е родена во Kryva Balka [Википодатоци], во близина на Одеса, Украина, а потоа во Руската Империја. Во 1899 година, таа влезе во Московскиот конзерваториум. По дипломирањето три години подоцна се приклучи на Болшој театарот, забрзано да стане негов водечки сопран. Таа честопати пееше и во театарот Мариински во Санкт Петербург и во Киев и Одеса. Париз ја слушна во 1912 година, кога се појави наспроти големиот тенор Енрико Карузо и баритонскиот еквивалент на Карузо, Тита Руфо.

Нежданова беше посветена на *Вокалисот* на Сергеј Рахмањинов, и таа беше првиот изведувач на аранжманот за сопран и оркестар, со диригентството на Серж Кусевицки. Таа создаде голем број на оперски улоги. По Руската револуција во 1917 година, таа остана на Болшој, за разлика од некои нејзини колеги оперски пејачи, кои ја напуштија својата родна земја за Запад. Во 1936 година, таа започна да предава пеење во Москва и беше назначена за професор на градскиот конзерваториум во 1943 година.

Таа била омажена за диригентот Николај Голованов и починала во Москва во 1950 година.

Нежданова направила голем број на снимки кои ја прикажуваат убавината и флексибилноста на нејзиниот глас и одличноста на нејзината техника. За оперските историчари и критичари се смета дека е една од најдобрите сопрани во 20 век.

Наводи
------

1. ↑  „What's new on Sergei Rachmaninoff's 'Vocalise'". Henle.de. Архивирано од изворникот на 2022-07-27. Посетено на September 15, 2014.
**Островот Бокерон** (**Isla Boquerón**) ― корален остров кој се наоѓа на Архипелагот Сан Бернардо, Мороскилски Залив, Карипско Море. Со него управува Колумбија, и за разлика од другите девет острови на архипелагот, островот е дел од колумбискиот Департман Сукре.

Карта на архипелагот Сан Бернардо. Островот Бокерон се наоѓа во долниот десен агол на сликата.

Поврзано
--------

* Карипски Регион (Колумбија)
* Островски Регион (Колумбија)
* Список на острови во Јужна Америка

Наводи
------

1. ↑  „Plan de desarrollo 2008-2011 de San Onofre, Sucre" (PDF) (шпански). Mayoralty of San Onofre, Sucre. Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-04-15. Посетено на 23 февруари 2020.
Фотографија на виножито на месечина
**Виножито на месечина** или **бело виножито** е виножито што го создава месечината. Тоа е ретка појава, поради слабата светлина што доаѓа од Месечината. 
За човечкото око е тешко да ги види боите на виножитото при месечина, и поради тоа овој феномен изгледа како бела светлина. Сепак, боите на виножитото на месечина се појавуваат при фотографирање со долга експозитура.

Месечевото виножито е најлесно да се забележи при полна Месечина.

Познати локации
---------------

Само на неколку места во светот овој феномен се случува постојано. Тоа се: водопадите Камберленд во Мичиген,, во близина на градот Вилијамсбург, Кентаки, САД; Ваимеа, Хаваи и Викторијанските Водопади на границата меѓу Замбија и Зимбабве.

Наводи
------

1. ↑  Walklet, Keith S. (2006). „Lunar Rainbows - When to View and How to Photograph a "Moonbow"". The Ansel Adams Gallery. Посетено на 2007-07-09.
2. ↑  Bailey, Bill (1995). „Cumberland Falls State Resort Park". *Kentucky State Parks*. Saginaw, Michigan: Glovebox Guidebooks of America. ISBN 1881139131.

Поврзано
--------

* Виножито

Надворешни врски
----------------

* Lunar Rainbow photos from Victoria Falls
* Moonbow picture
* Moonbow picture made with long exposure
* Cumberland Falls State Park Архивирано на 12 февруари 2009 г.
* Moonbow in New Zealand
* Moonbow predictions - Lower Yosemite Falls - as calculated by Don Olson at Texas State Архивирано на 30 мај 2014 г.
* Lower Yosemite Falls Moonbow by Brent Gilstrap, Photographer Архивирано на 25 јуни 2009 г.
**Бајазитската кула** (турски: *Beyazıt Kulesi*) се наоѓа во Истанбул, Турција. Кулата поточно се наоѓа во дворот на Истанбулскиот универзитет. Кулата била изградена во времето на османлискиот султан Махмуд II (1808-1839) и истата е висока 85 метри. Таа е изградена на темелите на друга кула, која настрадала од пожар и од која останало само името Бајазитска кула.

Првата кула била изградена од дрво во 1749 година и истата изгорела во текот на 1756 година. Истата била подигнете повторно од дрво, но таа повторно била срушена по одлуката на султанот за распуштање на јаничарскиот одред, по кое низ улиците на градот избувнале големи немири од кои настрадала и самата кула. Истата година, во 1826 година кулата била повторно изградена од дрво, а како архитект бил Крикор Балјан, но веднаш повторно била запалена од јаничарските приврзаници. Конечно, денешниот изглед на кулата била изградена во 1828 година од камен во стил на барок, а нејзин архитект бил Сенекерим Бајлан. За последен пат, кулата била реставрирана во 1997 година.

Поврзано
--------

* Список на колони и кули во Истанбул
* Список на кули

Навови
------

1. ↑  16 Nisan 1999

Надворешни врски
----------------

* Бајазитска кула на Ризницата ?
* *Turkish Press*
* *Mersina* Архивирано на 6 декември 1998 г.
* *BiggTravel* (турски)

Координати: 41°00′46″ N; 28°57′55″ E﻿ / ﻿41.0127° СГШ; 28.9652° ИГД﻿ / 41.0127; 28.9652
**Болба** (грчки: *Βόλβη*) во старогрчката митологија била нимфа од истоименото езеро во Беотија.

Митологија
----------

Опишувана е како извонредно убава божица, ќерка на Океан и Тетија. Како други Лимнади, живеела во чисти води на езера. Според традицијата, оваа нимфа еднаш годишно праќала многу риби низ реката во спомен на својот син Олинт. Ова верска на „домородна" нимфа и епонимниот херој се толкува како стремеж на Старите Грци да го „присвојат" овој јунак (почнувајќи од петтиот век).

Наводи
------

1. ↑  „-{theoi.com: Encyclopedia; Greek gods, spirits, monsters}-". Архивирано од изворникот на 23 август 2010. Посетено на 28 август 2010.
2. ↑  -{Museum of Learning: Bolbe}-
3. ↑  Larson 2001, стр. 170. sfn error: no target: CITEREFLarson2001 (help)
**Антонио Негри** (1881–1966) бил италијански поет, кој бил најпознат по своите дела напишани на милански јазик. Почнал да пишува во 1931 година, откако се повлекол од работа и се преселил во Монтевекија, во Брианца. Подоцна станал плоден автор. Едно од неговите поистакнати дела е *On soldaa papà* („Татко војник", 1936), инспирирано од *On papà soldaa* („Татко војник", 1935) од Џанино Сеса. Додека двете дела се засноваат на темата на девојка чиј татко умрел во Првата светска војна, верзијата на Негри е грубо антиреторика (се работи за девојче сираче кое се проституира за да заработи за живот) и пренесува пацифистички вредности кои отворено се спротивставуваат на оние промовирани во Италија од страна на Фашистички режим од тоа време.

Друго истакнато дело на Негри била адаптацијата на *Авантурите на Пинокио* на Карло Колоди во стихови, кое било засновано на визијата на поетот за *Пинокио* како „одисејски" и многу симболичен роман. Во 1955 година, Негри, исто така, придонел за реализација на Фонтана и Пинокио, статуарна фонтана во Милано која била посветена на ликот на Колоди, пишувајќи ред што треба да биде впишан на пиедесталот на статуата на Пинокио, имено: „E tu che mi guardi sei ben sicuro d 'aver domato il burattino che vive in te?"

Делумна листа на дела
---------------------

* *Сонот на Атимада* (1931)
* *Уметност и поезија* (1936)
* *Почитуван Солда Папа* (1936)
* *Ел Монд по арија* (1945)
* *Сонувам за зимска ноќ* (1945)
* *Зора во Сирмионе* (1945)
* *Римарое, версироеу.* *.* *.*
* *Легриите на Сур Тогн*
* *Сиромаштија во духот*
* *Авантура на Пинокио дел Колоди: Оригинална интерпретација на Антонио Негри*

Наводи
------

1. ↑  C. Beretta, *Poesia dialettale milanese*, Ulrico Hoepli 2003, pp. 730-731 ( GoogleBooks)
2. ↑  English: "And you there watching me, are you really sure that you have tamed the puppet that lives within you?"
3. ↑  
Fontana a Pinocchio

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 90165031
* LCCN: no2015054718
* ISNI: 0000 0000 6272 7505

 |

 |
Шема на Винов мост, U we - синусоиден напон за напојување, U wy - измерен напон
**Винов мост** — вид на мостно коло што го развил Макс Вин во 1891 година. Мостот се состои од четири отпорници и два кондензатори.

Во времето на пронајдокот на Виновиот мост, мостните кола биле вообичаен начин за мерење на вредностите на компонентите преку нивна споредба со познати вредности. Често непозната компонента би била ставена во едниот крак на мостот, а потоа мостот би се нулувал со нагодување на другите краци или менување на честотата на изворот на напон. Да се види, на пример, Витстонов мост.

Виновиот мост е еден од многуте мерни мостови. Виновиот мост се користи за прецизно мерење на капацитет во однос на отпорот и честотата. Се користел и за мерење на аудио честоти.

Виновиот мост не бара еднакви вредности на *R* или *C.* На одредена честота, реактансата на серискиот крак *R* 2 – *C* 2 ќе биде точен множител на шантот во кракот *R* *x* – *C* *x*. Ако двата крака *R* 3 и *R* 4 се прилагодени на истиот сооднос, тогаш мостот е избалансиран.

Мостот е избалансиран кога:

{\displaystyle \omega ^{2}={1 \over R\_{x}R\_{2}C\_{x}C\_{2}}} и {\displaystyle {C\_{x} \over C\_{2}}={R\_{4} \over R\_{3}}-{R\_{2} \over R\_{x}}\,.}
Равенките се поедноставуваат ако се избере *R* 2 = *R* *x* и *C* 2 = *C* x ; резултатот е *R* 4 = 2 *R* 3 .

Во пракса, вредностите на *R* и *C* никогаш нема да бидат точно еднакви, но равенките погоре покажуваат дека за фиксни вредности во *2* и *x* краците, мостот ќе се балансира на одредена *ω* и одреден сооднос *R* 4 / *R* 3 .

Поврзано
--------

* Мостно коло
* Витстонов мост

Наводи
------

1. ↑  Wien 1891 harvnb error: no target: CITEREFWien1891 (help)
2. 1 2  Terman 1943 harvnb error: no target: CITEREFTerman1943 (help)
3. ↑  Terman 1943 harvnb error: no target: CITEREFTerman1943 (help) citing Ferguson & Bartlett 1928 harvnb error: no target: CITEREFFergusonBartlett1928 (help)

Надворешни врски
----------------

*
Адеми во 2019 година
Арбер Адеми (25 септември 1985, Липково) - поранешен министер за Министерство за образование и наука на Македонија и пратеник во Собранието.

Живот и образование
-------------------

Адеми е роден во 1985 во селото Опае, Липково, и е доктор по правни науки.

Докторски студии завршил на Правниот факултет на Универзитет во Тирана – Албанија, со дисертацијата „Решавање на трговски спорови пред меѓународна трговска арбитража". Дипломирал и магистрирал на Правниот факултет на Универзитетот во Тетово.

Има положено правосуден и нотарски испит.

Кариера
-------

Од 2010 година е професор на Правниот факултет на Универзитетот во Тетово, а од 2016 до 2017 бил заменик претседател на Владата на Република Македонија за европски прашања.

Во 2010 бил консултант на министерот за труд и социјална политика, а претходно работи како асистент на Правниот факултет на Универзитетот во Тетово и Факултетот за бизнис администрација, каде одреден период бил и продекан за наставни прашања.
**Алесандро Скарлати** (2 мај 1660

 - 24 октомври 1725

) е италијански барокен композитор. Работел како капелмајстор во Рим и Неапол. Автор е на 115 опери од типот на италијанската „опера серија" (сериозна опера), составени од последователно нижење на лирски арии и речитативи. Попознати дела: „Розуара", „Пир и Деметриј", „Митрадат Евпатор" и др. Ја утврдува триделната арија да капо, го установува типот на италијанската оперска увертира, којашто се состои од три дела: брз, бавен, брз. Автор е на околу 700 кантати, 200 меси, 20 оратории и други музички творби. Татко е на двајца други композитори, Доменико Скарлати и Пјетро Филипо Скарлати.

Поврзано
--------

* Доменико Скарлати — син

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | *Оваа статија за композитор од Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 27253076
* LCCN: n81058967
* ISNI: 0000 0001 2125 3953
* GND: 118605976
* SELIBR: 216886
* SUDOC: 032612540
* BNF: cb13899453p (податоци)
* BIBSYS: 90735971
* MusicBrainz: 6aada4a8-2533-4fa9-a0c7-04c50a62c2ca
* NLA: 35263222
* NDL: 00881068
* NKC: jn20000604811
* BNE: XX1120929
* CiNii: DA03383802

 |

 |

 |
**Белуџистанската црна мечка** (*Ursus thibetanus gedruosianus*) е под-вид на азиската црна мечка. Некои веруваат дека ова е единствениот „вистински" под-вид на азиската мечка.

Живеалиште
----------

Белуџистанската црна мечка живее во високите делови на покраината Белуџистан во јужен Пакистан и југоисточен Иран. Најмногу ја има на ридовите јужно од Куздар. Во минатото ја имало низ целата територија на Белуџистан, но денес се смета дека е исчезната во повеќето региони. Како главна причина за исчезнувањето се смета уништувањето на шумите што претставува уништување на природното живеалиште на оваа мечка.

Особености
----------

Како и останатите азиски мечки и оваа има белег со кремава боја на градите. Овие мечки се малку помали од азиската црна мечка. Достигнуваат должина од 1,4 до 1,8 метри, и тежина помеѓу 90 и 180 килограми. Повеќето мечки од овој под-вид имаат кратко крзно со кафеавкаста боја, која почесто е црвено-кафеава отколку црна. Животниот век им е помеѓу 25 и 30 години. 

Женките достигнуваат полова зрелост на возраст од 3-4 години. Во Пакистан, сезаоната за парење е во октомври, и носењето на малечките трае 7-8 месеци. Се смета дека во потоплите предели бременоста е пократка отколку во постуденит предели. Белуџистанската мечка раѓа од 1 до 3 младенчиња. Тие се раѓаат слепи и целосно зависни од мајката. Остануваат со мајката во текот на следните две години.

Исхрана
-------

Белуџистанската мечка се храни со растенија, плодови, семиња, мед и инсекти. Исо така се храни и со мали ’рбетници како птици, глодачи и гуштери.

Заштитен статус
---------------

Белуџистанската црна мечка е еден од најретките цицачи на светот и се наоѓа на црвената список на загрозени видови (IUCN). Заштитена и е според CITES, односно постои забрана за каква било продажба на производи од оваа мечка. Се прават напори да се спречи истребувањето, меѓутоа најголем проблем претставува сечењето на шумите, кое е нивното природно живеалиште.

Надворешни врски
----------------

* Белуџистанската црна мечка Архивирано на 10 април 2010 г. (англиски)
*Историја на човечкото тело*
**Алесандро Бенедети** (1450?–1512) е роден во Парма, патувал и работел многу во Грција и Крит и работел како генерален хирург на венецијанската армија. Неговата „Анатомија, или Историјата на човечкото тело" е описна анатомија во стилот на Мундинус. Завршува со последното поглавје за пофалбата на дисекцијата. Тој ја изразува потребата за клинички преглед наместо некритична доверба во властите „бидејќи во неа ја гледаме вистината и размислуваме за нејзините откритија како што ни лежат делата на природата... но оние кои им веруваат само на спомениците на литературата... често се измамени и доверете им го мислењето наместо вистината на нивните умови". Подоцна тој опишува посмртен преглед на жена која умрела од сифилис и ефектите на болеста врз нејзините коски. Бенедети ги критикувал оние анатомисти кои повеќе им верувале на авторитетите отколку на сопственото искуство: „ Аристотел имал толку многу авторитет толку многу векови што дури и оние работи што [лекарите] не ги виделе ќе потврдат дека постојат, дури и без експеримент". Бенедети го вреднувал личното набљудување над слепата доверба во властите, па дури, шокантно за тоа време, го поправил Аристотел. „Аристотел верувал дека нервите најпрво произлегуваат од срцето... но речиси сите (како што е поочигледно утврдено) се смета дека потекнуваат во голем дел од мозокот…. Средновековните научници претпочитале да им веруваат на властите над нивните сопствени набљудувања, додека оваа нова генерација анатомисти сè повеќе го вреднуваале искуството наместо теоријата.

Наводи
------

1. ↑  Benedetti, Alessandro. *Anatomice*. стр. Book V, Chapter 35.
2. ↑  Lind, L.R. (1975). *Pre-Vesalian Anatomy*. Philadelphia: The American Philosophical Society. стр. 77.
3. ↑  Benedetti, Alessandro. *Anatomice*. стр. Book III, Chapter 13.
4. ↑  Benedetti, Alessandro. *Anatomice*. стр. Book I, Chapter 8.
Оваа статија се однесува на хемиско соединение.  За истоименото фармацевтско претпријатие, погл. Алкалоид (претпријатие).  
Структурна формула на алкалоидот морфин.
**Алкалоиди** — голема група на најчесто базни органски соединенија кои содржат азот и кои најчесто се поврзани во цикличен систем. Досега се изолорани голем број на алкалоиди, но само околу 6.000 се хемиски детерминирани. Тие се нашироко распространети кај растенијата, но докажано е дека можат да се добијат и од некои ракови, бактерии и габи. Во растенијата ги има во различни концентрации и количини во зависност од местоположбата и условите на растението.
Се добиваат со апсорпција и естракција на растенијата.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на хемијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Алкалоиди |
| --- |
|  |
| Индол | 
* 5-MeO-ДМТ
* Алстонин
* Диметилтриптамин
* Јохимбин
* Псилоцибин
* Псилоцин
* Резерпин
* Серотонин
* Триптамин
* Хармалски алкалоиди

 |
|  |
| Фенетиламин | 
* Амфетамин
* Допамин
* Ефедрин
* Катинон
* Мескалин
* Метамфетамин
* Тирамин
* Фенетиламин

 |
|  |
| Пурин | 
* Кофеин
* Теобромин
* Теофилин

 |
|  |
| Пиридин | 
* Кониин

 |
|  |
| Пиролидин | 
* Никотин

 |
|  |
| Хинолин | 
* Кинин

 |
|  |
| Изохинолин | 
* Кодеин
* Морфин

 |
|  |
| Тропан | 
* Атропин
* Кокаин
* Скополамин
* Хиосциамин

 |
|  |
| Терпеноид | 
* Аконитин
* Соланин

 |
|  |
| Бетаини | 
* Мускарин
* Холин

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003598
* GND: 4068543-3
* BNF: cb11944043x (податоци)
* NDL: 00560348
* NKC: ph118351

 |

 |
Големото Војводство Баден со маркгрофовијата (црвено) и териториите придобиени по 1803 г.
Замокот Хоенбаден над Баден-Баден.
Споменик на Карл Фридрих Баденски пред дворецот Карлсруе.
**Баден** (германски: *Baden*) — историска територија во јужна Германија и северна Швајцарија, од двете страни на Горна Рајна.

Историја
--------

Маркгрофовите на Баден произлегле од династијата Церингени. Баден е наречен по нивниот дом — замокот Хоенбаден во Баден-Баденaden. Првиот велможа со оваа титула бил Херман II кој станал маркгроф во 1112 г. Оттогаш, па сè со 1535 г. постоела обединетата Маркгрофовија Баден, која потоа е поделена на маркгрофовиите Бадеб-Дурлах и Баден-Баден. По катастрофалниот пожар во Баден-Баден од 1689 г. престолнината е преместена во Раштат.

Двата дела се обединиле во 1771 г. под водство на маркгрофот Карлд Фридрих Баденски. Во in 1803 г. обновената маркгрофовија со седиште во Карлсруе е унапредена во изборно кнежевство. Со територијалните придобивки во 1806 г. Изборното Кнежевство Баден станало Големо Војводство Баден. 

Големото војводство било држава во склоп на Германскиот Сојуз до 1866 г. и потоа во склоп а Германското Царство сè до 1918 г. кога е наследено од Република Баден во рамките на Вајмарската Република и Третиот Рајх. Од 1945 до 1952 г. Јужен Баден бил окупиран од Франција, а Виртемберг-Баден од САД. Во 1952 г. се соединиле со Виртемберг-Хоенцолерн, образувајќи ја денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг.

Географија
----------

Баден е сместен во југозападна Германија, и највеќето поголеми градови лежат во Горнорајнската Низина. Се граничи со Боденското Езеро на југ, реката Рајна на југ и запад, протегајќи се од Линцгау, Лерах и Фрајбург до Карлсруе, потоа Манхајм, па до реките Мајна и Таубер.

На запад е историската област Алзас во Франција, на југ е Швајцарија, на северозапад е областа Пфалц, на север е Хесен, а на североисток се делови од Баварија. Источната граница ја дели со регионот Виртемберг, и истата се протега од Крајхгау низ Шварцвалд, а од некои делови на шумата до Рајна ширината се сведува на 18 км во тесниот дел наречен „Осин струк" (*Wespentaille*) кај Гагенау.

Поврзано
--------

* Виртемберг
* Историја на Баден-Виртемберг
* Список на земји во Светото Римско Царство

Наводи
------

1. ↑  „Baden, historical state, Germany". *Encyclopedia Britannica*. Архивирано од изворникот 2008-07-26. Посетено на 2018-05-09.

* „Baden (D)" на германски, француски и италијански во „Историски речник на Швајцарија".

Надворешни врски
----------------

* Баден на Ризницата ?
* Баден на Крајознанскиот портал на Германија (германски)
* Управен систем, избори и збиднувања во Слободната Држава Баден (германски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 137195603
* LCCN: n79090112
* GND: 4069065-9
* HDS: 006618
* NKC: ge213914

 |

 |