recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Освоени места во парламентот
  ПАСОК: 160
  Нова демократија: 91 
  Комунистичка партија: 21 
  Народен православен собир: 15 
  Коалицијата на радикалната левица : 13 

**Парламентарни избори во Грција** биле одржани на 4 октомври 2009 година.

Претходно, на 2 септември премиерот Костас Караманлис најавил дека ќе побара од претседателот Каролос Папуљас распуштање на парламентот и свикување на предвремени избори.. Парламентот бил распуштен на 9 септември.

На изборите, Панелинистичкото социјалистичко движење (ПАСОК) предводено од Јоргос Папандреу победил освојувајќи 44% од гласовите или вкупно 160 пратенички места, обезбедувајќи ја потребната поддршка за формирање на новата влада на земјата. Партијата Нова Демократија (НД) предводена од Антонис Самарас освоила 91 пратеничко место.

Другите гласови ги поделија трите најголеми партии: Комунистичката Партија на Грција предводена од Алека Папарига освоила 21 пратеничко место. Партијата Народен православен собир (ЛАОС) предводена од Јоргос Караџаферис освоила 15 места, а Коалицијата на радикалната левица (СИРИЗА) предводена од Алексис Ципрас 13 места.

Централната Изборна Комисија регистрирала 9.933.385 гласачи од вкупната популација (10.737.428).

Наводи
------

1. ↑  „Greeks to vote on 4 October". RFI. 2009-09-03. Архивирано од изворникот на 2009-09-14. Посетено на 2009-09-05.
2. ↑  „Greece's PM calls snap election". BBC.com. 2009-09-02. Посетено на 2009-09-05.
**ООУ „Димитар Македонски"** — основно училиште во населбата Лисиче, во Општина Аеродром во Скопје. Училиштето е наречено по македонскиот преродбеник, просветен деец и учебникар Димитар Македонски.

Историја
--------

Училиштето е основано во 1964 година со Решение бр. 279 на Собранието на Општина Кисела Вода, по катастрофалниот земјотрес во Скопје во 1963 година. Првичниот назив на училиштето било ОУ „Сава Ковачевиќ" според југословенскиот партизан и народен херој Сава Ковачевиќ. Училишната зграда во јуни 1964 година била во изградба и била завршена истата година, како донација од Република Франција.

Учество на натпревари
---------------------

* Максим Трифуновски — 1. место на регионален натпревар по математика во учебната 2007/2008 со освоени 100 бода.

Освоени награди
---------------

Познати личности кои учеле во ова училиште
------------------------------------------

Познати личности кои предавале во ова училиште
----------------------------------------------

Наводи
------

1. ↑  „Регистар на основни училишта". *data.gov.mk*. Посетено на 30.01.2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)
2. ↑  „Конкурси" (PDF). Службен весник на Социјалистичка Република Македонија. 1 јуни 1964. стр. 386. Архивирано (PDF) од изворникот 10 ноември 2023. Посетено на 11 ноември 2023.
**Федир Манајло** (украински: *Федір Манайло*, 1910–1978) ― украински уметник од територијата на денешената Закарпатска Област, под влијание на експресионистичкото движење. Територијата на денешната Закарпатска Област во тоа време дел од Австроунгарија, подоцна дел од Чехословачка и Унгарија до 1945 година.

Манајло студирал на Уметничкото и техничкото училиште во Прага кај Брунер. Тој ја посетил Франција во 1930 година, патувајќи во Париз, Марсеј и Лион. Од 1937 до 1945 година предавал украсна уметност во Трговското училиште во Ужхород, пред да продолжи да предава во Уметничката школа во Ужхород. Почнувајќи од 1940-тите, Манајло сликал жанровски сцени на *Закарпатија.*

Наводи
------

1. ↑  *Spirit of Ukraine: 500 Years of Painting.* Winnipeg Art Gallery. 1991, pg. 322 ISBN 0-88915-163-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 70467004
* LCCN: n88010172
* ISNI: 0000 0000 2763 6130
* GND: 1070320005
* NKC: js20191030875

 |

 |
Меморијал за предавање на клучевите во Калемегдан, Белград, Србија.
**Меморијал за предавање на клучевите** во Белград, Србија, го означува местото каде што на 6 април 1867 година, клучевите на градот од неколкуте српски тврдини му биле дадени на кнезот Михаило Обреновиќ од страна на Турците Османлии. Тој момент бил важен чекор кон српското меѓународно признавање со Берлинскиот договор во 1878 година. Меморијалот бил прогласен за заштитено историско обележје во 1991 година, а го штити Република Србија.

Историја
--------

Меморијалот за примопредавање на клучевите го означува местото на Калемегдан каде што е направено свеченото, симболично, предавање на клучевите на тврдините Белград, Смедерево, Шабац и Кладово, претставувал материјален доказ кој индиректно ја изразува важноста на настанот во српската историја. Симболичното предавање на клучевите на овие градови, од десната страна на главниот влез на Калемегдан, проследено со принцот Михаило Обреновиќ примен во Цариград, на 30 март 1867 година. Указот на турскиот султан Абдулазиз од првиот, што кнезот на српскиот народ и градови ги доставил на грижа и управување. Враќањето на градовите, иако останаа другите српски вазални обврски, како што се оддавањето почит на возвишената порта и држењето турски знамиња, значеше надминување на уште една пречка за добивање целосна независност; со тоа започна нова фаза во животот на Србите.

Спомен
------

За стогодишнината од настанот бил создаден споменик со цел да се одбележи местото за идните генерации. Бел мермерен блок, создаден од Михаило Паоновиќ, бил поставен во 1967 година, со резбарен цртеж на А. Срефановиќ. Прославата ја придружувала оваа прилика.

Поврзано
--------

* Заштитени историски знаменитости
* Туризам во Србија

Наводи
------

1. ↑  Kalemegdan Архивирано на 4 март 2016 г..

Надворешни врски
----------------

* 

* Меморијал за предавање на клучевите на Ризницата ?
**Војводина** е автономна покраина во рамките на Република Србија. Нејзин главен град, а воедно и најголем град во Војводина е Нови Сад. Војводина е со мешан етнички состав, повеќе од 26 различни етнички групи и 6 службени јазици.Војводина има околу 2000000 жители, од који најмногу се Срби (65%-70%), потоа Унгари (14%), Словаци (2,79%), Хрвати (2%), Југословени (2%), Црногорци (1,80%), Буњевци (1,50%), Македонци во Качарево, Јабука, Пландиште и Зрењанин и други националности. 
Религија: Православни 70%, Католици 17%, Протестанти 3,50% и други

Историја
--------

*Големиот народен собор на Србите, Буњевците и другите Словени во Банат, Бачка и Барања* го прогласило обединувањето на Војводина со Кралството Србија, 1918.
Со крајот на Првата светска војна, Австро-Унгарската империја се распаднала. На 29 октомври 1918, Срем станал дел од Државата на Словенците, Хрватите и Србите. На 31 октомври 1918, била прогласена Банатска Република во Темишвар. Унгарската влада ја признала нејзината независност, но тоа траело кратко.

На 25 ноември 1918, Големиот народен собор на Србите, Буњевците и другите Словени во Банат, Бачка и Барања во Нови Сад го прогласило обединувањето на Војводина (Банат, Бачка и Барања) со Кралството Србија (Соборот броел 757 делегати, од кои 578 биле Срби, 84 Буњевци, 62 Словаци, 21 Русини, 6 Германци, 3 Шокци, 2 Хрвати и 1 Унгарец). Еден ден претходно, на 24 ноември, во Рума било прогласено обединувањето на Срем со Србија. На 1 декември 1918, Војводина (како дел од Кралството Србија) официјално станала дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.

Помеѓу 1929 и 1941, регионот бил дел од Дунавската бановина. Нејзино седиште бил Нови Сад.

Галерија
--------

* Српски народен театарСрпски народен театар
* Народен театар во СуботицаНароден театар во Суботица
* Народен музеј во ПанчевоНароден музеј во Панчево
* 
* Градска куќа во АпатинГрадска куќа во Апатин
* 
* Езеро ЛединциЕзеро Лединци
* Мостот преку реката златица кај Црна БараМостот преку реката златица кај Црна Бара
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија место во Србија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Војводина" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 295369411
* LCCN: n81019818
* GND: 4066811-3
* SUDOC: 027940039
* BNF: cb119875028 (податоци)
* NKC: ge134575
* BNE: XX455976

 |

 |
Разни черчвордени од Савинели
**Черчворден** (англиски: *churchwarden*) е поим кој се однесува на луле со долга дршка. Некои од овие лулиња се и до 40 cm долги. Тие се наоѓаат во разни облици, од прави до искривени како саксофон. Најпознати се по тоа што послужиле како инспирација за лулињата во книгите и филмовите „Господарот на прстените".

Вавките лулиња биле многу популарни како оринетално влијание од XVII век, па натаму во Европа. Тие останале популарни во источна Европа како амблем на „хусарите" кои биле коњаници со корен од Австроунгарското Царство, кои за време на Наполеоновите војни отишле од Русија во Франција и Англија и ги донеле своите лулиња со себе. Черчворденот бил познат и како „хусарско луле" во тоа време. Историските портрети се полни со мажи кои обожавале да бидат сликани со своето луле во уста. Ова луле со долга дршка води потекло од Отоманското Царство географски и по време.

Черчвордените даваат посвежо пушење заради растојанието кое чадот го поминува од чашката до писката. Тие пружаат поволности како држење на лицето далеку од топлината и чадот на чашката. Но меѓутоа тие се поподложни на кршење заради должината на дршката и поголемиот напор врз нив зададен од страна на забите кои ги држат.
**Рајна Алексова** (Битола, 25 декември 1882 

 – Битола, 23 јануари  1959

) ― македонски фармацевт. Дипломирала на Фармацевскиот факулет во Лозана, Швајцарија на 17 јули 1906 и со тоа таа е прва жена фармацевт во Македонија. Работела во семејната аптека сместена на „Широк Сокак" во Битола сè до пензионирањето во 1944 година.

Животопис
---------

Алексова е родена на 25 декември 1883 година во Битола. По завршувањето на француската гимназија во Солун, таа со својот постар брат Ристо Алексов, кој бил трговец и воедно ја имал првата аптека во Битола, заминала со воз за Швајцарија каде во 1902 година се запишала на Фармацевскиот факултет во Лозана. Четири години потоа, дипломирала на 17 јули 1906 година, и станала првата Македонка дипломирана фармацевтка, воедно и прва жена фармацевтка на Балканот.

Таа со гордост се претставувала дека е Македонка. Во нејзината диплома издадена во 1906 година од швајцарските универзитетски власти на француски јазик стои запишано дека Рајна Алексова по националност е Македонка. (Тоа може да се види од копијата на дипломата која е верна на оргиналот со датум од 01.11.2018 гидина, а која ја имаат добиено наследниците по нивно барање, додека оригиналната диплома се наоѓа во Софискиот музеј во Бугарија.)

Веднаш по дипломирањето требало да отвори сопствена аптека, со што се судрила со турските закони кои не дозволувале „*жените да обавуваат аптекарска професија*". Додека чекала одобрение од турските власти, таа се вработила како милосрдна сестра во државната болница во Ќустендил, Бугарија. Во јуни 1907 таа била преместена во бугарската болница „*Евл. Георгиев"* во Цариград, каде работела до февруари 1908 година. Потоа ја напуштила болницата и работела како учителка во женската гимназија во Едрене. Алексова сепак добила дозвола за работа како аптекарка. Така, во 1909 година веќе работела во Битола, во аптеката на својот брат Ристо Алексов, трговец. Алексова подоцна ја откупила аптеката од својот брат и работела во неа до нејзиното пензионирање во 1944 година. Во нејзината аптека ординирале и препишувале лекови познатите лекари Александар Дума, Илија Аждари и Анастас Христиди, и тоа било најдобрата реклама за аптеката. Рајна Алексова починала од насилна смрт во 1959 година.

Наводи
------

1. ↑  *П. Бојаџиевски, Здравството во Битола низ вековите, Битола, 1992*
2. ↑  „Рајна Алексова". Македонска нација. 21 август 2019. Посетено на 1 јули 2021.
Историска воденица во Западна Вирџинија, САД
Мелница е вид механизам, уред што ги крши цврстите материјали на помали делови или парчиња со мелење, дробење или сечење. Таквото дејство е важна операција во многу процеси. Постојат многу различни видови мелници и многу видови материјали што се обработуваат во нив. Мелењето на цврстите материјали се случува преку механички сили што ја разградуваат структурата со надминување на внатрешните сили на врзување. По мелењето, цврстата состојба се менува во големина и облик.

Историја
--------

Во минатото, мелниците најмногу се користеле за мелење жито и правење брашно. Претходници на мелницата се аванот и толчникот, а исто така и камената рачна мелница за жито. Традиционално, тие најпрв биле водени од човечка и/или животинска влечна сила, а подоцна од силата на ветерот (ветерница) или водата (воденица). Денес, за возење на мелниците се користат други извори на енергија, најчесто електромотори, а најчести мелници во домаќинството се кафемелницата и блендерот.

Наводи
------

1. ↑  Thomas, A; Filippov, L.O. (1999). *Fractures, fractals and breakage energy of mineral particles*. International Journal of Mineral Processing. 57 (4): 285.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Мелница" на Ризницата ? |
Оваа **временска рамка на руската инвазија на Украина** го опфаќа периодот од 12 ноември 2022 година, по завршувањето на украинската контраофанзива во Херсон и Харков, до 7 јуни 2023 година, ден пред почетокот на украинската контраофанзива во 2023 година. Русија продолжила со нападите врз украинската инфраструктура додека ескалирала битката кај Бахмут.

Оваа временска линија е динамична и флуидна листа и како таква можеби никогаш нема да ги задоволува критериумите за комплетност. Ве молиме имајте предвид дека некои настани може да се откријат или целосно да се разберат само во ретроспектива.
**Искушеник** — поим што се користи во религијата за да се опише лице што се спрема да се замонаши и што е подложено на некој вид проверка за да се види дали е способен за монашки живот.

Зборот потекнува од глаголот *искушува*, бидејќи во тој период поединецот се *искушува дали може и дали цврсто сака да му го посвети животот на Бога*, односно да остане во манастирот до крајот на својот живот, што, според црковното разбирање, претставува само *крај на неговиот земен живот*. Времетраењето искушеништво зависи исклучиво од субјективната проценка на игуменот на манастирот, кој, според црковното разбирање, треба да *види дали некој е достоен да го добие монашкиот чин*. Кога игуменот ќе донесе таква одлука, се повикува владиката, кој потоа свечено го ракополага дотогашниот искушеник, кој станува рамноправен член на манастирската заедница.

Наводи
------

1. ↑  „искушеник" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „искушеник" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик

Поврзано
--------

* Монаштво
* Манастир
Одаланска поворка.
**Одалан** ― селски храмовен фестивал во Бали, Индонезија. Тоа е прилика кога хиндуската селската заедница се собира, ги повикува боговите да ги посетат три или повеќе дена, заедно извршуваат верски служби нудејќи освежување и забава. Тоа е периодичен настан, кој го слави балиското хиндуистичко наследство и изведувачки уметности. Прославите во Одалан се општествен настан меѓу индонезиските хиндуси и историски придонесле за богатата традиција на театарски и балиски танцови облици.

Одалан го означува основањето на одреден хиндуистички храм и се слави на неговиот роденден според Павукон - балискиот календар од 210 дена. Бидејќи Бали има илјадници хиндуистички храмови, со најмалку три во секое село, неколку Одалани се слават во некој дел од Бали речиси секојдневно од Грегоријанскиот календар. Обредите на прославата се нарекуваат Дева Јадња (санскритски: Дева Јаџна), вклучува поворки, украси на селскиот храм, забава и танцување во дворот на храмот, селската заедница ги собира своите ресурси и ги набудува заедно.

Одалан во неколку големи храмови, како што е Пура Бесаки - најголемиот хиндуистички храм на Бали, има голема културна важност надвор од неговата местоположба. Тоа е настан ширум островот и затоа се слави со големи подготовки еднаш на 100 балиски години.

Поврзано
--------

* Галунган
* Гамелан
* Нјепи

Наводи
------

1. ↑  Jane Belo (1953), Bali: Temple Festival, Monograph 22, American Ethnological Society, University of Washington Press, pages 3-4
2. ↑  Jennifer C. Post (2013). *Ethnomusicology: A Contemporary Reader*. Routledge. стр. 62–63. ISBN 978-1-136-08954-1.
3. 1 2 3  Dibia, I Wayan (1985). „Odalan of Hindu Bali: A Religious Festival, a Social Occasion, and a Theatrical Event". *Asian Theatre Journal*. University of Hawai'i Press. **2** (1): 61–65. doi:10.2307/1124507.
4. ↑  Hillary Rodigues (2015), Balinese Hinduism Архивирано на 2 јули 2020 г. Mahavidya Series: Hinduism in Indonesia, University of Lethbridge
5. ↑  Hildred Geertz (2004). *The Life of a Balinese Temple: Artistry, Imagination, and History in a Peasant Village*. University of Hawaii Press. стр. 27–28, 41–56. ISBN 978-0-8248-2533-1.
**Туршија** – зеленчук, пиперки, зелени домати, краставички, карфиол - конзервирани во киселина.. Ова јадење е распространето на Балканскиот Полуостров и на Блискиот Исток, на сончевите простори кои располагаат со доста овошје и зеленчук. Се спрема во есен за да го пополни недостатокот на свеж зеленчук во текот на зимските месеци.

Туршијата се служи како предјадење или мезе.

Рецепт
------

Жива туршија - сечкана пиперка и домат
Туршијата се прави со разни зеленчуци, најчесто: зелени пиперки, зелени домати, краставици, карфиол, моркови. 
Во наведениот рецепт покрај овие состојки се вклучени и зелени динчиња. 
Потребни состојки:

* 2 кг карфиол
* 2 кг пиперки за туршија
* 2 кг моркови
* 2 кг зелени домати
* 2 кг зелени динчиња
* 300 г сол
* 300 г шеќер
* 250 мл есенција
* 2+8 л вода

Количината на зеленчуци може да се менува само треба да се спази вкупната количина да биде 10 килограми.

Зеленчукот се чисти, мие и реди во сад наменет за туршија, кој може убаво да се затвори. Се остава да престои, а утредента се прелива со пресолот. Се прави пресол од 2 литри вода, солта, шеќерот. Се префрла во друг голем сад и се додава есенцијата и 8 литри вода. Со оваа течност се прелива зеленчукот и се пази истиот да не „лета" нагоре. Се затвора садот и за десетина дена туршијата е готова.

Надворешни врски
----------------

* Туршија на семрежното место на Ми Густо Архивирано на 20 јули 2018 г.

Наводи
------

1. ↑  „Туршија" — Дигитален речник на македонскиот јазик
Плакатот на филмот
**Носферату** (германски: *Nosferatu, eine Symphonie des Grauens*) — германски филм од 1922 година, во режија на Фридрих Вилхелм Мурнау според сценариото на Хенрик Гален, засновано врз романот „Дракула" на Брам Стокер. Главните улоги ги толкуваат: Макс Шрек, Густав фон Вангенхајм, Грета Шредер, Георг Х. Шнел, Густав Боц, Рут Ландсхоф, Александер Гранах итн.

Синопсис
--------

Во германскиот град Визбург, агентот за недвижности Нок (го игра Гранах) го испраќа својот соработник Хутер (го игра фон Вангенхајм) во Трансилванија, во замокот на грофот Орлок (го игра Шрек), кој сака да купи куќа во Визбург, наспроти домот на Хутер. Хутер ја остава сопругата Елен кај својот богат пријател и поаѓа на пат, а кога пристига во Трансилванија, тамошните жители не сакаат да му помогнат да го најде замокот на грофот. Ноќта, додека вечера, Хутер случајно го сече прстот, а крвта силно го привлекува грофот. Истовремено, во Визбург, Елен има претчувство дека нешто лошо му се случува на сопругот. Утредента, Хутер се буди со чувство дека сонувал необичен сон, а на вратот има два белези и тој мисли дека го каснале комарци. Тој и грофот го склучуваат договорот за продажба, а тогаш грофот ја здогледува фотографијата на Елен, која веднаш го привлекува. По полноќ, грофот повторно го посетува Хутер во неговата соба, пиејќи му ја крвта. Утредента, Хутер го наоѓа грофот како спие во мртовечки ковчег и сфаќа дека тој е вампир. Меѓутоа, додека тој е заробен во својата соба во замокот, вампирот тргнува на пат кон Германија при што со себе носи неколку мртовечки ковчези, полни со приклетата земја во која бил закопан. Хутер бега од замокот, а утредента се буди на болница. Загрижен за судбината на својата сопруга, тој веднаш тргнува назад кон Германија. Во меѓувреме, ковчезите се натоварени на еден брод и така грофот ја започнува својата пловидба кон Визбург при што ги убива сите морнари. Додека се приближува бродот, Елен се однесува чудно, како да е маѓепсана од некоја невидлива сила, а Нок, кој е затворен во лудница поради неговото необично однесување, нестрпливо го очекува доаѓањето на својот господар. Најпосле, грофот успешно пристигнува во Визбург и се вселува во напуштената куќа наспроти домот на Хутер. Постепено, во градот се шири смртта при што луѓето умираат на необичен начин, а Елен е решена да се жртвува за да го спаси градот од вампирот. Во меѓувреме, Нок успева да избега од лудницата, па жителите на градот го бркаат, мислејќи дека тој е вампирот. Најпосле, една ноќ, Елен го претчувствува доаѓањето на вампирот и го испраќа Хутер по професорот кој е стручњак за вампирите. Во меѓувреме, грофот Орлок влегува во собата на Елен и ѝ ја цица крвта на Елен, но занесен од неа, тој не забележува дека во меѓувреме изгрева сонцето и така умира од првите сончеви зраци. Кога во собата пристигнува Хутер, тој ја наоѓа Елен мртва.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, Nosferatu (1922) (пристапено на 16.6.2018)
Знаме на ЛГБТ популацијата
Геј-заедницата во Аргентина
**Хомосексуалец** или Александар Ставров (англиски: *gay*, *весел [архаизам]*) — сексуален идентитет на некоја хомосексуална личност. Геј како термин првпат се појавува со Стонвол демонстрацијата во 1969. Таа година основана е цела нова генерација организации, идентификувајќи се со зборот „геј", што освен сексуалната ориентација значело и радикално нова основа на самоидентификација во смисла на отворен политички активизам. Сексуалниот идентитет произлегува од сексуалноста. Под тоа се подразбира сопствено опишување или прифаќање на разни идентитети кои се дел како такви важен сегмент на целокупниот психолошкиот и друштвениот живот на човекот. Во создавањето или прифаќањето на сексуалниот идентитет на личноста се повикува на право на самодефинирање - право на личноста да сама го дефинира својот идентитет и себе како личност, и право на самоидентификување. Исто така покрај термините „хомосексуалец" и „геј" се користи и терминот „педер", најверојатно со француско потекло, но често овој термин има негативна конотација.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со сексуалноста е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Поврзано
--------

* Хомосексуалност
* Лезбејство
**Мољано Венето** (итал. *Mogliano Veneto*) е град и општина во покраината Тревизо (регион Венето) во северна Италија, на половина пат помеѓу Местре (Венеција) и Тревизо.

Култура
-------

Градот е познат по средновековниот фестивал кој се организира во септември секоја година. Од 1 до 10 декември на плоштадот Пјаца Пио X се приредува божиќен пазар со тезги на малостопанственици од разни краишта.

Сообраќај
---------

Низ градот минува мошне прометниот автопат наречен „Тераљо", кој е впрочем историски пат кој го поврзувца Тревизо со Местре/Венеција. Низ Мољано Венето минува и железничката линија Удине-Венеција и затоа градот претставува престојувалиште на оние што работат во околните индустриски подрачја.

Познати личности
----------------

Мољано Венето е родно место на познатиот уметник Џовани Батиста Пиранези (1720-1778).

Збратиемни градови
------------------

* Италија Рикади, Италија
* Италија Мољано, Италија
* Босна и Херцеговина Мостар, БиХ
**Судењата во чистката** се советски судења на критичарите на Јосиф Сталин (1879-1953). По убиството на Сергеј Киров, угледните болшевици биле обвинети за заговор за да се симне Сталин од власта. Во три широко публикувани случаи на судење (1936-38), кои претставувале признанија здобиени со тортура или фабрикувани од тајната полиција, обвинетите биле прогласени за виновни и погубени или затворени. Бројни затворени за јавноста судења на советските раководители биле одржани во масовната чистка во вооружените сили. Судењата ги елиминирале сите потенцијални соперници на Сталин.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Советскиот Сојуз е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Наводи
------

1. ↑  
	* archive.md/xHy27
2. ↑  *Британика Енциклопедиски Речник*. Топер, МПМ, 2005, Книга 9, стр. 101
**Браво маестро** (хрватски: *Bravo maestro*) е југословенски филм од 1978 година, во режија на Рајко Грлиќ. Сценариото е дело на Срѓан Карановиќ и Рајко Грлиќ. Главните улоги ги толкуваат: Раде Шербеџија, Александар Берчек, Кораљка Хрс, Радојка Шверко, Божидар Бобан, Анте Вицан, Звонимир Лепетиќ, Младен Будишчак, Изет Хајдархоџиќ, Злата Петковиќ итн. Филмот трае 99 минути и е снимен во боја, со 35 милиметарска камера. Главен камерман е Живко Залар, а продукцијата е на „Croatia film" и „Jadran film". Музиката за филмот е дело на Бранислав Бране Живковиќ. Монтажата е дело на Живка Топлак, костимографијата на Рикард Гумзеј, а сценографијата на Динка Јеричевиќ и Дражен Јурачиќ. Премиерата на филмот се одржала на 8 февруари 1978 година. За својата улога во филмот, Раде Шербеџија ја добил наградата на Филмскиот фестивал во Пула, „Златна арена" за најдобар глумец..

Содржина
--------

Во филмот се зборува за деградацијата на личноста и распадот на личниот и општествениот морал, прикажани преку ликот на младиот композитор Витомир Безјак (го игра Шербеџија). Тој дипломирал на музичката академија во 1960-тите како еден од најдобрите студенти. И покрај пофалбите кои ги добива од сите страни, Витомир безуспешно се труди да пронајде некоја работа, па живее боемски живот и компонира. Истовремено, тој раскинува со својата девојка и прифаќа ангажман како учител по клавир. Така, тој се вљубува во богатата вдовица Ива Будиќ (ја игра Кораљка Хрс) чиј син го подучува и потоа се жени со неа, со што успева да влезе во богатото семејство на еден висок државен раководител. Користејќи ги врските, Витомир станува познат, иако тој не може да компонира успешно како во минатото. Набргу, неговиот брак се распаѓа, а тој продолжува да гради општествена кариера, прифаќајќи различни функции, со што постепено стекнува власт. Но, на пробата на неговото долгоочекуваната опера, се открива дека неговото дело е плагијат...

Награди
-------

* На Филмскиот фестивал во Пула во 1978 година, филмот добил неколку награди: Голема сребрена Арена во конкуренција за најдобар филм; Златна арена за најдобар глумец, за Раде Шербеџија; Златна арена за камера, за Живко Залар; диплома на жирито за маска, доделена на Станислав Зариќ; наградата на списанието Малдост за најдобра режија.
* На Канскиот фестивал, во 1978 година, филмот бил прикажан во официјалната конкуренција.
* На Филмскиот фестивал во Врњачка Бања, во 1978 година, филмот ја добил втората награда за сценарио.
* Истата година, на филмскиот фестивал во Ниш, Младен Будишчак бил награден со диплома..

Наводи
------

1. 1 2 3  Filmski programi (пристапено на 3.7.2014)
2. ↑  TV Profil (пристапено на 3.7.2014)
**Игрите на гладните** (англиски: *The Hunger Games*) — американски филм, режиран од Гери Рос а заснован на книгата *Игрите на гладните* од Сузан Колинс. Филмот е првото остварување во тројната литературна франшиза. Главните улоги ги толкуваат Џенифер Лоренс и Џош Хачерсон.

Приказна
--------

Приказната е заснована во пост-апокалиптичка држава наречена Панем, која е поделена на дистрикти (реони). Главниот град на Панем е Капитол, а Панем е опкружен со 12 дистрикти. Секоја година од секој дистрикт се бираат по две жртви, таканаречени трибути. Се бираат по два трибути од секој дистрикт, момче и девојче, кои се форсирани да се борат да преживеат во арена сè со цел угледните луѓе од Капитол да бидат забавувани а со тоа и воедно да се задоволат потребите на Капитол. Откако Прим Евердин ќе биде одбрана како трибут на 74. годишни игри, нејзината сестра Кетнис Евердин ќе се пријави како волонтер сè со цел да ја заштити сестра си.

Глумечка екипа
--------------

* Џенифер Лоренс, во улога на Кетнес Евердин.
* Џош Хачерсон, во улога на Пита Меларк.
* Лиам Хемсворд, во улога на Гејл Хаутом.
* Вуди Харелсон, во улога на Хејмич Абернати.
* Елизабет Бенкс, во улога на Ефи Тринкет.
* Лени Кравиц, во улога на Сина.
* Стенли Тучи, во улога на Цезар Фликермен.
* Доналд Сатерленд, во улога на Сноу.
* Вес Бентли, во улога на Синека Крејн.
* Вилоу Шиалдс, во улога на Примроуз Евердин.

Маркетинг, издавање и заработка
-------------------------------

Првиот трејлер за филмот беше издаден на 29 август 2011. Филмот беше закажан за официјална премиера на 23 март 2012. Филмот не беше прикажуван во македонските кина. На денот на премиерата, филмот заработил $67,263,650. Кината го прикажувале филмот сè до септември истата година, така што филмот успеал да заработи конечна бруто заработка од вкупно $691,247,768, односно 31,434,492,249 денари. 41% од бруто заработката, филмот ја здобил во странските кина односно заработил $283,237,076. Со оглед на тоа дека буџетот за филмот $78,000,000.00 односно 3,547,050,000 денари а заработил 31,434,492,249 денари, филмот се смета за *најпрофитабилното филмско остварување за 2013*. Остварувањето успеало да му донесе на студиото вкупна заработка од 27,887,442,249 денари.

Продолжение
-----------

После успехот на првиот филм, Лајансгејт најави дека продолжетокот на првото филмско остварување, насловено како ***Игрите на гладните: Раѓање на огнот***, треба да ја доживее својата премиера во ноември 2013.

Наводи
------

1. ↑  Николовска, Ивана. „Игрите на гладните" Архивирано на 13 ноември 2016 г. *Сакам Книги* Преземено на 25 јули 2014.
2. ↑  "Конечно трејлер за The Huger Games" Архивирано на 28 октомври 2015 г. 30-08-2011 *Интересно* Преземено на 25 август 2014.

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* 

* *The Hunger Games*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
* 

* *The Hunger Games* на Box Office Mojo
* *The Hunger Games* на Rotten Tomatoes.
* *The Hunger Games* at The Numbers
Продавница во Централ, Хонг Конг
Излог на Макс Мара
**Макс Мара** е италијански моден бизнис. Компанијата била основана во 1951 година во Реџо Емилија од Ахил Марамоти. Во март 2008 година, компанијата имала 2254 продавници во 90 земји. Ја спонзорира наградата за уметност Макс Мара за жени.

Историја
--------

Ахил Марамоти започнал да дизајнира облека за мода во 1947 година, а официјално ја основал Куќата на Макс Мара во 1951 година. „Мара" потекнува од неговото презиме, додека „Макс" се однесува на грофот Макс, локален лик кој ретко бил трезен, но секогаш со стил. Марамоти бил еден од првите што виде дека иднината на модата лежи во масовното производство на облека со дизајнерски квалитет. Тој, исто така, сакал да го нагласи брендот на Макс Мара пред имињата на индивидуалните дизајнери, иако ги вработил Карл Лагерфелд, Жан-Шарл де Кастелбајак, Долче и Габана, Нарцисо Родригез и Ана Мари Берета.

Брендови
--------

Макс Мара има создадено 35 бренда, иако женската облека *Max Mara*, обично стилизирана како *MaxMara*, останува јадрото на компанијата. Други брендови вклучуваат *Sportmax, Sportmax Code, Weekend Max Mara, Marella, Pennyblack, iBlues, MAX&Co*. и Марина Риналди. Последната била основана во 1980 година и била именувана по прабабата на Ахил Марамоти, таа една од најпознатите брендови.

Од 17 јули 2013 година, Џенифер Гарнер била првиот портпарол на славните личности на Макс Мара.

Почнувајќи од септември 2013 година, кампањата се појавувала во *Vogue*, *Harper's Bazaar*, *Elle*, *W*, *InStyle* и *International Herald Tribune.*

Семејство
---------

Ахил Марамоти е роден на 7 јануари 1927 година во Реџо Емилија во Италија. Марамоти се школувал во Рим и дипломирал право на Универзитетот во Парма. Според листата на богати на Форбс од 2005 година, Марамоти бил еден од најбогатите луѓе во светот со богатство од 2,1 милијарди долари.

Тој почина во Албинеа, Италија на 12 јануари 2005 година. Двата сина и ќерката на Марамоти, Лујџи, Игнацио и Лудовица, го следеа во бизнисот; Лујџи Марамоти е претседател на компанијата. По неговата смрт, според тестаментот на Марамоти, за јавноста беше отворена голема и важна колекција на современа уметност од Европа и Америка.

Наводи
------

1. ↑  Barbieri, Annalisa (2005), „Tycoon who pioneered 'off the peg' designer clothes with his fashion label MaxMara", *The Independent*, London (објав. 2005-01-24), Архивирано од изворникот на December 11, 2008, Посетено на 2008-04-09
Трицикл
**Трицикл** или **триколка** — тритркално превозно средство. Трициклите вклучуваат трајки (англ. *trike*; мотоцикли со три тркала што можат да имаат две предни тркала и едно задно тркало или едно предно и две задни тркала), тритркални автомобили и тритркални велосипеди.

Историја
--------

Историјата на трициклот се враќа назад уште и пред откривањето на првиот велосипед. Потеклото на ова тритркално превозно средство се засновало повеќе на стандардните кочии, само понамалено, а потоа подобрено со дополнителни механизми што му овозможувале полесно движење. Првите историски записи за трициклот потекнуваат од втората половина на XVII век, век и половина пред да се пронајде првиот велосипед со две тркала што немал погон (работна машина направена од барон Карл фон Драјс). 

Овој ран пример за трицикли бил направен од стариот германски часовничар Штефан Фарфлер, кој бил сакатник и не можел да оди. Тој смислил мала едноседишна кочија со дрвени тркала (едно напред и две назад), со едноставен механизам околу предното тркало што му овозможувало да ја врти рачката и да ја пренесе нејзината моќност на тркалото. Други примери за рани трицикли дошле од Франција во 1797 г. кога двајца француски пронаоѓачи го создале првиот тритркален уред што можел да тргне со педали. Тие, исто така, го дале името на овој уред „трицикл", име што до ден-денес ќе остане синоним за овој вид возила.

Наводи
------

1. ↑  The Little Book of Trikes. Adam Quellin. Veloce Publishing Ltd, 1 Dec 2011
2. ↑  The Hanukkah Trike. Michelle Edwards, Kathryn Mitter. Albert Whitman and Company, 1 Sep 2010
3. ↑  Tilting Trike. Popular Science Jul 1980.
4. ↑  Keeping Balance: A Psychologist's Experience of Chronic Illness and Disability. Katherine Cuthbert. Troubador Publishing Ltd, 3 May 2010
5. ↑  „History of Tricycle - Types and other Facts". *www.bicyclehistory.net*. Посетено на 2023-11-07.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Триколка" на Ризницата ? |

* Трицикли на Амазон
**Летопис** или **хроника** е историски жанр на сесловенска литература, кој претставува временски, повеќе или помалку детален запис за историски настани. Записот за настани секоја година одделно, во летописите обично започнува со зборовите: „Летоска…" или „Во лето ..." (т.е. „Годин… (те и те)"), од каде што е името - летопис. Вештината за пишување на летопис е од Римската Империја во средновековниот период, аналогно на летописите, постоеле хроники, а во Западна Европа - анали.

Летописите се зачувани најмногу во таканаречените „списоци" од XIV - XVIII век. Списокот значи „препишување" од друг извор, па затоа доаѓаме до заклучок дека хрониките се всушност - збирки, и дека нивните први извори не стигнале до нас.

Руските летописи се зачувани во многу списи. Најстари се летописите на монахот Лаврентиј (Лаврентијевски летопис, судејќи според годината - 1377 година) и Ипатијевски летопис од XIV век (именуван по манастирот Ипатијевски во близина на градот Кострома, каде се чувал). Но, тие се засноваат на постар свод од почетокот на XIV век. Оваа хроника, позната како „Приказната за изминатите години", е првата хиерографија во Киев.

Летописите се пишувале во многу градови. Новогород, Псковски летопис... Летописните сводови биле составени и во московската епоха на руската историја (Воскресение и летопис на Никонов). Таканаречената „Императорска книга" се однесува на управувањето со државата на Иван Грозни.

Имало и литвански (белоруски) летопис, како и козачки летопис, кои главно се однесуваат на епохата на Богдан Кмелницки.
Распространетост на штокавското наречје пред преселбите во XVI век
**Штокавското наречје** зафаќа најголем дел од српско-хрватската јазична територија. Тоа се протега низ цела Србија, Црна Гора, Босна и Херцеговина и во голем дел од Хрватска, источно и југоисточно од нејзините чакавски и кајкавски наречја. Северозападната и северната граница на штокавското наречје ја сочинуваат линијата од Јадранското Море до реката Драва: Нови Винодол - Огулин - Карловац - Сисак - Бјеловар - Вировитица, каде што ова наречје е во допир со чакавското и кајкавското. Од таа линија штокавското наречје го исполнува целиот простор кон исток меѓу јадранскиот брег (оставајќи му на чакавскиот само тенок појас на делот на брегот од Задар до Омиш и до половината на полуостровот Пељешац, како и до островот Млет и Дубровничкото приморје) и до државните граници со Унгарија, Романија, Бугарија, до границата со македонскиот јазик и државните граници со Албанија. Со ова наречје зборуваат и српските односно хрватските национални малцинства во Унгарија, Романија и Италија.
Врз осонва на тоа со кој од гласовите е заменет стариот глас јат, штокавското наречје се дели на екавски изговор, ијекавски изговор и икавски изговор, а во однос на развојот на акцентот и обликот — на постари штокавски дијалекти и помлади штокавски дијалекти (новоштокавски).

Поврзано
--------

* Хрватски јазик
* Српски јазик
* Босански јазик
* Црногорски јазик

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Хрватска е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Босна и Херцеговина е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со Србија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |


|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија Црна Гора е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Ристо Давчевски** (1935-2009) бил македонски поет, раскажувач, романописец, драмски автор, писател за деца.

Животопис
---------

Ристо Давчевски е роден е во с. Долни Дисан, Неготинско на 6 март 1935

 година. Основното училиште го завршил во родното место, а во Скопје завршил на Школата за применети уметности, по што студирал на Филозофскиот факултет. Работел како уредник на радио-театарот за деца во Македонското радио. Бил член на ДПМ од 1971 година. По тешко боледување, починал на 14 септември 2009

 во Скопје.

Творештво
---------

Автор е на книгите: Дождовни капки (поезија за деца, 1964), Далечна прошетка (раскази за деца, 1965), Дремко и Спанко (едночинки, 1970), Бескрајна приказна (раскази, 1972), Мустаќите на генералот Рококајко (комедија, 1972), Сказна за притвореното чудовиште (повест, 1973), Граѓаните од Јадиград (приказни, 1980), Поход на сончогледите (едночинки, 1985), Важно е другите што ќе речат (басни, 1985), Собир на враните (басни, 1988), Волшебна сликовница (сказна, 1989), Изедени прогнози (поезија, 1990), Раните на љубовта (роман, 1991), Која е добрата мајка (роман, 1992), Внукот на Итар Пејо (роман, 1993), Старецот со дамкаво лице (роман, 1994), Дворец на опачини (драмска трилогија, 1995), Мачори на панаѓур (радиодрами, 1995), Весела сцена (едночинки, 1995), Сонети за мама (поезија, 1996), Авантурите на дедо Мраз (сказна, 1997), Принцот Кристијан (роман, 1998), Маршот на зелените (роман, 2000).

Наводи
------

1. ↑  *Почина писателот Ристо Давчевски*
2. ↑  *Петка — грб: пиески.* Детска радост, Скопје, 1984, стр. 22.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Иванчо Митревски - Мајсторот** — македонски писател за деца.

Животопис
---------

Митревски е роден на 11 април 1942

 година во Скопје. Завршил виша школа за социјални работници, а исто така бил квалификуван металостругар. Работи во „ИНВЕСТ-МАК" - Скопје. Член на ДПМ од 1967 година.

Творештво
---------

Иванчо Митревски - Мајсторот пишувал поезија и проза, како и радио и тв-игри за деца. Автор е на книгите: Дали да се продаде кучето (раскази за деца, 1972), Добрините на јужното ветре (раскази за деца, 1974), Нела (раскази, 1978), Снежни војници (раскази за деца, 1982), Нела и буквите (раскази за деца, 2000), Дејан и дедо му и уште нешто (раскази за деца, 2000).

Наводи
------

Наводи
------

1. ↑  Македонски писатели/Macedonian writers, Друштво на писатели на Македонија, 2004, стр. 164 - 167.
2. ↑  *Петка — грб: пиески.* Детска радост, Скопје, 1984, стр. 86.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Аеродром Стенковец** или уште познат како **Аеродром Бразда** — аеродром кој се наоѓа на 9 километри од Скопје, Македонија. Ова е единствениот спортски аеродром во околината на Скопје.

Одобрен е за слетување и полетување на воздухоплови со максимална дозволена тежина на полетување од 5,700 килограми. Аеро клуб „*Скопје*" е корисник на аеродромот. После 2005 година овој аеродром доживеал експанзија и започнал да удомува многу приватни авиони. Започнале да се градат и приватни хангари и приватни воздухопловни школски центри.

Стенковец е база на *Аеро клуб Скопје*, *Pipistrel Flying Club - PFC*, *Wing Air Team* и *Метаморфоза*. Главни активности на аеродромот се: моторно летање, летање со ултралесни авиони, едрилици, падобранство, парамоторно летање и моделарство.

На ареродром во 2019 година била осветена црква „Св. Ава Сисој Велики".

Мало осветување на параклис
---------------------------

Наводи
------

1. ↑  „Stenkovec Brazda Airport". *AirportGuide.com*. Посетено на 27 May 2015.
2. ↑  Мало осветување на параклис
Давид Јакаб

---

Дате на раѓање 21 Мај 1993 година

(25 години)

---

Место на раѓање Будимпешта,Унгарија

---

Висина 1,78 м

---

Моментален тим ЗТЕ (позајмица од МТК Будимпешта)

---

Младинска кариера

2003-2011 Ракошменте

---

Сениорска кариера

2012-2013 Маглод

2013-2015 Дунаујварос

2016- МТК Будимпешта

2016- ЗТЕ (позајмица)
**Давид Јакаб** (роден на 21 мај 1993 година) — унгарски фудбалер кој во моментов игра за ЗТЕ на позајмица од ФК Будимпешта. 

Пријателски натпревар помеѓу Беитар Јерусалем (жолти дресови) и Будимпешта (сини дресови) во 2016, во Бад Ерлач Австрија. Сликава прикажува од лево кон десно Давид Јакаб, Дани Преда и непознат играч.

Клупска статистика
------------------

| Клуб | Сезона | Лига | Куп | Лигашки Куп | Европа | Вкупно |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Наст | Голови | Наст | Голови | Наст | Голови | Наст | Голови | Наст | Голови |
| **Маглод** |
| 2012-13 | 12 | 4 | 4 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 16 | 8 |
| Вкупно | 12 | 4 | 4 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 16 | 8 |
| **Дунаујварош** |
| 2012-13 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| 2013-14 | 17 | 4 | 2 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 23 | 4 |
| 2014-15 | 7 | 0 | 1 | 0 | 7 | 2 | 0 | 0 | 15 | 2 |
| Вкупно | 28 | 4 | 3 | 0 | 11 | 2 | 0 | 0 | 42 | 6 |
| **Кариера Вкупно** |  | **40** | **8** | 7 | **4** | **11** | **2** | **0** | **0** | **58** | 14 |

*Ажурирани игри што се играат од 2 декември 2014 година.*

Наводи
------

* MLSZ
* HLSZ Архивирано на 27 февруари 2019 г.
* Давид Јакаб на FootballDatabase.eu
**Зоран Кардула** (влашки: *Zoran Cardula*; Крушево,  1967
) - македонски графички дизајнер и сликар.

Животопис
---------

Кардула е роден во 1967 година во Крушево во влашко семејство. Тој е дипломиран електроинженер кој со графички дизајн се занимава од 2000тата па навака, работи како дизајнер во агенцијата „Публицис" од Скопје, а паралелно е посветен и на сликарство и тоа од почетокот на 90тите години на XX век. Досега учествувал на различни конкурси, меѓу кои на конкурс за дизајн на накит за „Swarovski" и „INYO", каде бил и финалист. Во ноември 2017 година имал изложба на постери на тема „Soviet Neo-Constructivist Propaganda" во Минеаполис, САД. Во јануари 2018 година во Рим ја претставил „Изложба без жири", поставка на 40 негови дела кои биле редизајн на симболите кои ја одбележале социјалистичката ера на поранешна Југославија. Изложбата била дел од настанот насловен Мондо екс, омаж на големиот европски интелектуалец Предраг Матвејевиќ, по повод една година од неговата смрт. Во 2017 година издал и книга, „Гуш и Бац", која била создадена од зборовите на неговата аутистична ќерка Ерато. Книгата содржи измислени 47 зборови на Ерато, преведени на 19 јазици, како и 47 илустрации на нејзините зборови создадени од 33 креативци.

Живее и работи во Скопје.

Наводи
------

1. ↑  *ДИЗАЈНЕРОТ ЗОРАН КАРДУЛА ВО РИМ ИЗЛОЖИ РЕДИЗАЈН НА ЕКСЈУ СИМБОЛИТЕ*
2. ↑  *Уметникот Зоран Кардула објави книга со јазикот на неговата аутистична ќерка Ерато*[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Профил на Facebook
* trendtwitter.com[*мртва врска*]
* Интервју: Зоран Кардула, дизајнер

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Зоран Кардула" на Ризницата ? |
Посебен резерват на природата Кањонот Цврцке Кнежево, Котор Варош
Посебен резерват на природата Кањонот Цврцке
**Кањон Цврцке** се наоѓа педесетина километри југоисточно од Бања Лука кон Котор Варош. Кањонот почнува спротиводно од местото Вечиќи и се простира сè до горниот ток на Цврцке.
Почетно место на патеката на кањонот е селото Врбањци, кое се наоѓа околу 8 km од Котор Варош, на магистралниот пат M-4: Бања Лука − Матузиќи − Добој..

Кањонот Цврцке, во потесна смисла, почнува спротиводно од Виленските врела (коса), чија вода знаковито се слева, со готово стрмен десен брег, во Цврцке. 
Првите неколку километри од патеката одат низ селото, а по оддалечувањето од селото, патеката води низ карпи, шума и рекичката Цврцке. И така во следните десет километри. Таа делница воедно претставува и централен дел од кањонот, кој е изразито богат со привлечни капалишта.

Според мислењето на туристите, за кањонот важи мислење дека е преубаво, единствено окружување, недопрена природа. Во категоризација на природни добра, Кањонот Цврцке е Заштитен предел во Република Српска.

Поврзано
--------

* Цврцка
* Кањон
* Вечиќи
* Врбањци

Наводи
------

1. ↑  Karta BiH — Karta Bosne i Hercegovine
2. ↑  Vojnogeografski institut, Izd. (1962): Kotor Varoš (List karte 1:25.000, Izohipse na 10 m). Vojnogeografski institut, Beograd.
3. ↑  Министарство за просторно уређење, грађевинарство и екологију (2015):Измјена и допуна просторног плана Републике Српске Архивирано на 15 септември 2017 г. до 2025. Бања Лука: Урбанистички завод.

Надворешни врски
----------------

* Блиц: *KANJON REKE CVRCKE Netaknuta priroda, mesto dobre zabave za najhrabrije* Посетено на 30. јула 2016. године
**„Плачот на Еремија"** — книга од Стариот завет.

Содржина
--------

Ерусалим тагува и ја оплакува својата судбина: градот е опустошен како казна за гревовите и беззаконието, поголемиот дел од народот е одведен во ропство, а оние што останале се бедни и гладни, храмот божји е опустошен, а свештениците не ја извршуваат божјата служба. Пророкот Еремија ја оплакува својата судбина и судбината на народот, но се надева на спас во божјата милост и бара казна за неговите непријатели. Исто така, тој упатува молитва кон Бога да стави крај на страдањата на Јудејците.

Наводи
------

1. ↑  *Свето писмо на Стариот и на новиот завет* (трето издание). Свиндон: Британско и инострано библиско друштво, Скопје: Македонска книга, 1998, стр. 1011-1016.
**„Книгата на пророкот Јоил"** — книга од Стариот завет.

Содржина
--------

Пророкот Јоил му се обраќа на народот, пренесувајќи ги божјите зборови: Израилците ќе бидат нападнати од силна војска, а нивната земја ќе биде опустошена од непријателот, од наезда на бубачки, од глад, од оган и од суша при што насекаде ќе завладее жалост. Сите тие појави ги претставуваат знаците за доаѓањето на денот на Бога, кога тој ќе дојде на Сионската гора и ќе им суди на народите. Затоа, Јоил го повикува народот на покајание и приклонување кон божјиот закон, зашто тогаш Бог ќе се смилува на својот народ и ќе му подари спас: тој ќе ги врати раселените Израилци од околните земји и ќе ги порази нивните непријатели.

Наводи
------

1. ↑  *Свето писмо на Стариот и на новиот завет* (трето издание). Свиндон: Британско и инострано библиско друштво, Скопје: Македонска книга, 1998, стр. 1112-1115.