{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Crotalus|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} 

**Источна дијамантска ѕвечарка** (***Crotalus adamanteus***) е вид јамски вајпери од фамилијата Viperidae. Видот е ендемичен во југоисточниот дел на САД. Таа е една од најтешките отровни змии во Америка и најголемата ѕвечарка.

Опис
----

 Источна дијамантска змија ѕвечарка во зоолошката градина Сент Луис
 Детал од нивната штракалка
Источната дијамантска ѕвечарка е најголемиот вид ѕвечарка и е еден од најтешките познати видови на отровни змии, со еден примерок во 1946 година со димензии 2,4м во должина и тежина од 15.4кг. Сепак, други отровни змии може да му бидат ривали на овој вид по тежина, како што се многу подолгата, но потенка кралска кобра и пократката, но уште пообемна габунска вајпер. Максималните пријавени должини за источната дијамантска ѕвечарка се 2,4м и 2,5м. Мажјаците обично се поголеми од женките, што е ретко кај змиите (женките обично се поголеми од мажјаците).

Шарата на овие ѕвечарки може да биде кафеава, кафеаво-жолта, кафеаво-сива или маслинеста мелена, обложена со серија од 24–35 темно кафеави до црни дијаманти. Секоја од овие дамки во облик на дијамант е оцртана со ред кремасти или жолтеникави лушпи. Постериорно, дијамантските форми стануваат повеќе како вкрстени ленти и се проследени со 5-10 ленти околу опашката. Стомакот е жолтеникав или крем боја, со дифузни, темни шаренило по страните. Главата има темна постокуларна лента која се протега од зад окото наназад и надолу до усната; задниот дел на лентата го допира аголот на устата. Однапред и одзади, постокуларната лента се граничи со различни бели или жолти ленти. Штракалката на крајот на нивната опашка е направена од тврди, лабаво прицврстени, шупливи сегменти кои често се откинуваат и целосно се заменуваат кога змијата се лупи.

Други вообичаени имиња за овој вид змии вклучуваат источна змија ѕвечарка со дијамант, источен дијамантски грб, дијамантска ѕвечарка, обична ѕвечарка, дијамантска грб, дијамант (-лепенка) ѕвечарка, источен дијамантски грб (ѕвечарка), источна дијамантска ѕвечарка, Флоридска дијамантска грб (ѕвечарка), југоисточна дијамантска ѕвечарка, југоисточна дијамантска грб ѕвечарка и јужна ѕвечарка со дијамантска грб ѕвечарка.

Географски опсег
----------------

Источната дијамантска ѕвечарка се наоѓа во југоисточниот дел на Соединетите Американски Држави од југоисточна Северна Каролина, на југ по крајбрежната рамнина преку полуостровот Флорида до Флорида Кис, и западно долж Заливскиот брег преку јужна Алабама и Мисисипи до југоисточна Луизијана. Оригиналниот опис за видот не вклучува локалитет на типот, иако Шмит (1953) предложи тој да биде ограничен на „Чарлстон, Јужна Каролина" (САД).

Живеалиште
----------

Источната дијамантска змија ѕвечарка населува висорамни суви борови шуми, борови и палмето рамни шуми, песочни ридови и крајбрежни поморски хамаки, живеалишта од долгилисни борови / мисиркини дабови, мочуришта и мочуришни шуми, мочуришта од кипарис, мешани шунки солени мочуришта, како и влажни прерии за време на сушните периоди.

Однесување
----------

 Источна дијамантска ѕвечарка
Како и повеќето змии ѕвечарка, овој вид е копнен и не е адаптирана за качување. Но, понекогаш можат да се забележат во грмушки и дрвја, барајќи плен. Забележани се големи змии на висина до 10м.

Исто така познати се по нивното пливање.Овие змии се честопати биле забележани како поминуваат низ водни делови помеѓу бариерните острови и копното во близина на брегот на Џорџија, во Мексиканскиот залив и во Флорида Кис.

Индивидуалната диспозиција варира, при што некои дозволуваат приближување додека молчат, а други почнуваат да штракаат на растојание од 6-9м. Штракалката се слуша на големи далечини. Кога овој вид на змија се чувствува загрозен, ја крева предната половина од телото од земјата облик на S и може да удри на растојание од најмалку една третина од должината на неговото тело.

Еден популарен мит е дека источната дијамантска ѕвечарка мора да штрака пред да удри. Напротив, тие се сосема способени да го уловат својот плен останувајќи сосема тивки.

Познато е дека јастребите, орлите и другите змии ловат млади на источната дијамантска ѕвечарка.

Хранење
-------

Источната дијамантска змија ѕвечарка активно бара храна или лежи во заседа за малите цицачи, особено зајаците и оризовите стаорци (*Orizomys*). Исхраната вклучува и птици. За да го зашеметат нивниот плен тие го удираат и пуштаат, по што змијата го следи нејзинито плен се додека тој не умре.

Поради нивната голема големина, возрасните немаат проблем да јадат плен голем како целосно израснати зајаци. Бидејќи малолетниците се способни да голтаат возрасни глувци, тие не често прибегнуваат кон јадење потенок плен, како што се гуштери. Всушност, источните памучни опашки и барските зајаци (*Sylvilagus*) го сочинуваат најголемиот дел од нивната исхрана во повеќето делови на Флорида. Се јадат и верверички, стаорци и глувци, заедно со птиците. Друг плен што е пријавен вклучува кралска шина, млада дива мисирка и мајка клукајдрвец заедно со четири нејзини јајца.

Репродукција
------------

Змиите ѕвечарка, вклучувајќи го и источниот дијамантски грб, се ововивипари. Бременоста трае шест или седум месеци, а потомството во просек е околу десетина млади. Сепак, младите остануваат со мајката само 10-20 дена пред да тргнат сами да ловат и да најдат покритие.

Женките раѓаат помеѓу 7 и 21 млади во исто време, обично помеѓу јули и почетокот на октомври. Новороденчињата се 12–14 инчи (30–36 cм) по должина и по изглед се слични на возрасните, освен што имаат само мало копче наместо штракаат на врвот на опашот.

Заробеништво
------------

Оваа ѕвечарка може да живее повеќе од 20 години, но очекуваниот животен век во дивината сега е обично пократок поради ловот.

 Во научниот центар Universeum, Гетеборг, Шведска
Возрасните диви фатени примероци честопати тешко се одржуваат во заробеништво. Источниот дијамантски грб бара сув и добро проветрен кафез со кутија за криење, одржуван на температура од 23 - 27C за нормална активност.

Отров
-----

 Источна дијамантска змија ѕвечарка која покажува еден од своите отровни заби, зоолошката градина Луисвил, Луисвил, КЈ
Источната дијамантска змија ѕвечарка има репутација на најопасна отровна змија во Северна Америка. Иако обично не е агресивен, тој е голем и моќен. Рајт и Рајт споменале стапка на смртност од 30%, но други студии покажуваат стапка на смртност од 10-20% (нетретирана).

Клаубер има опишано случај во кој симптомите вклучуваат инстантна болка „како две жешки поткожни игли", спонтано крварење од местото на каснување, интензивна внатрешна болка, крварење од устата, хипотензија, слаб пулс, оток и промена на бојата на погодениот екстремитет.

Наводи
------

1. ↑  Hammerson, G.A. (2007). „*Crotalus adamanteus*". *Црвен список на загрозени видови*. **2007**: e.T64308A12762249. doi:10.2305/IUCN.UK.2007.RLTS.T64308A12762249.en. Посетено на 19 November 2021.
2. 1 2  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T (1999).
3. ↑  Klauber LM (1997) [First published 1956]. *Rattlesnakes: Their Habitats, Life Histories, and Influence on Mankind* (Second. изд.). Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-21056-5.
4. 1 2  Fichter GS (1982). *Poisonous Snakes: A First Book*. Franklin Watts. ISBN 0-531-04349-5.
5. 1 2  Ashton RE Jr, Sawyer-Ashton P (1981).
6. ↑  Eastern Diamondback Rattlesnake at Florida Museum of Natural History.
7. 1 2  Mehrtens JM (1987).
8. 1 2  Behler JL, King FW (1979).
9. ↑  „WCH Clinical Toxinology Resources". *Toxinology.com*. Посетено на 19 March 2022.

Надворешни врски
----------------

* Crotalus adamanteus at the Reptarium.cz Reptile Database. Accessed 12 December 2007.
* Eastern Diamondback Rattlesnake Архивирано на 28 септември 2007 г. at Yale Herpetology Page Архивирано на 28 септември 2007 г.. Accessed 2 March 2007.
* Eastern Diamondback Rattlesnake at Biology Dept. Davidson College. Accessed 2 March 2007.
* Images of *Crotalus adamanteus* at SREL Herpetology. Accessed 2 March 2007.
* *Crotalus adamanteus* at Munich AntiVenom INdex. Accessed 2 March 2007.