**Еловата сипка** (науч. *Periparus ater*) е мала врапчевидна птица од семејството сипки (*Paridae*). Таа е широко распространета и вообичаена птица низ умерена и суптропска Евроазија и северна Африка. Не е птица преселница. Ја има и во Македонија.

Таксономија и систематизација
-----------------------------

Видот за првпат е опишан од Linnaeus 1758 во неговата *Systema naturae*. Првично, Лине ја означил оваа птица во својот постар труд *Fauna Svecica*, описно, со преноминално име *Parus capite nigro: vertice albo, dorso cinereo, pectore albo* („црноглава сипка, со бел врат, пепелавосив грб, бели гради"), кое се поедностави во *Parus ater*. Ова име со значење „пеплавоцрна сипка" беше усвоена од постарите орнитолошки прирачници, враќајќи се на постариот назив во *Historiae animalium* од 1555 на Конрад Геснер (Conrad Gessner).

Возрасна континентална елова сипка, *P. a. ater* (забележи го синосивиот грб)
Се разликуваат многу подвидови според боите и големината. Сипките од постудените и повисоките предели се поголеми од оние во потоплите и пониските.

Британската раса *P. a. britannicus* има маслинаст сјај на кафеавосивиот грб, одвојувајќи ја од континенталните и номинираната *P. a. ater*. Ирската раса *P. a. hibernicus*, пак, се разликува од британската по светло сулфурножолтите образи, гради и стомак. Има и посветол задник и подолг клун.

Северноафриканската раса *P. a. ledouci* има жолти долни делови и образи, а кипарската *P. a. cypriotes* има портокалов сјај одозгора и посилно портокалово одоздола. Во Азија подвидовите генерално се пепелавокафевкави, освен црно-белите глави: *P. a. michalowskii* на Кавказ, *P. a. phaeonotus* во Иран, *P. a. aemodius* во југозападна Кина.

Опис
----

Возрасен, веројатно ирски подвид *P. a. hibernicus* (со жолтеникави образи и гради)
 *Periparus ater* 
Еловата сипка е долга 10-11.5 см и има впечатлива бела дамка на тилот, во контраст на црната глава. Главата, грлото и вратот се сјајно синоцрни, страните на лицето се белкави, а тилот е брилјантно бел. Има бели дамки на крилјата. Долните делови се белкави со портокалов сјај кој се прелева до ’рѓа боја на слабините. Клунот е црн, а очите темнокафеави. Младенчињата се побледи од возрасните, без сјајот на пердувите.
Додека се во потрага по храна, јатото елови сипки контактира со повици како кратко *ди* или *си-си*. Песната, ако тоа воопшто може да се нарече песна, е остро *иф-хи иф-хи иф-хи*, кое се слуша почесто од јануари до јуни, но и напролет. Една варијанта на оваа песна завршува со остро *ичи*. Песната е слична на цуцулестата сипка.

Поведение
---------

Живеалиштето на оваа птица се умерените, влажни, иглолисни шуми без особени специфичности. 
Таа е постојан жител речиси во целиот свој опсег, правејќи само локални преселби при многу студени зими, а само сибирските популации извршуваат класични миграции. 
Зимно време овие сипки формираат мали јата со други сипки и е слична на нив во своите акробатски активности и немирно поведение. Се храни со семиња од ели, шишарки, но, посетува и градини каде јаде семиња, особено сончогледово.

Омилени места за гнездење се дупките во гнилите трупци на дрвјата, често ниско долу, а гнездото е длабоко во дупката; потоа дупки во земјата, јами на глувци или зајци, стари гнезда на страчки или други големи птици и дупки од верверици, како и пукнатини меѓу камењата во ѕидови. Го прават сврзано со мов, влакна и трева и послано со зајачко крзно или пердуви. Вообичаено несат 7-11 јајца, бели со црвени точки, во мај, и имаат едно легло годишно.

Оваа птица е широко распространета во голем број и според Црвениот список се смета за вид со најмала загриженост.

Наводи
------

1. ↑  Snow (1954)
2. ↑  BI [2009]
3. ↑  BLI (2009)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Елова сипка" на Ризницата ? |

Надворешни врски
----------------

* Пеење на елова сипка
* Елова сипка. Видеа и пеење.
* Возраст и пол (PDF; 2.8 MB) од Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze[*мртва врска*]
* Avibase[*мртва врска*]