recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Сара Кристина Едвардсон** (родена на 24 јуни 1971 година во Упсала ) е шведска глумица, ТВ-водителка и пејачка.

Едвардсон е домаќинка,и на другите програми, *Болимбопа* и *Верлденс*, и играше „*Суперснäласилверсара*, *Суперсурасунксара* и *Стунтина"* во „*Суперснäласилверсара и Штелхенрик"* и *„Суперхерој Божиќ*". Таа беше водител на музичкото шоу *Мусикбајран* од 1996 до 1998 година.

На сцената, таа, меѓу другото, го играше Хедвиг во „Од А до З". Од есента 2008 година, таа повторно беше видена како водител на *детската* ТВ програма *Болимбопа*. Едвардсон беше пејачка во групата *Ле Фокс,* издавајќи го албумот „*P-e-o-p-l-e-g-e-t-h-a-p-p-y"*.

Дискографија
------------

### Албуми

како дел од Ле Фокс
* *P-e-o-p-l-e-g-e-t-h-a-p-p-y*

соло

| Година | Албум | Врвна позиција | Сертификати | Белешки |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ЈИЕ |
| 2012 година | *Дансбарн* | 15 |  |  |
|

Користена литература
--------------------

1. ↑  SwedishCharts.com: Sara Edwardsson page

Надворешни врски
----------------

* Матична страница
* Сара Едвардшон на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Сара Едвардсон на основа на податоци на шведски филмови
Чинар во Скопје стар 800 години
Стариот јавор во село Теово
**Јаворот** (науч. *Acer*) е род на дрва од семејството сапунови (*Sapindaceae*). Опфаќа околу 113 видови, препознатливи по своите вкрстени листови, симетрично ослободени со цветови. Расте до височина од 35 метри, а распространет е во Средна, Западна и Јужна Европа, Северна Америка, Кавказ, северниот дел на Мала Азија и на Далечниот Исток.

Градба
------

Крошната му е широко заоблена, а дебелината на стеблото може да достигне и преку 1 метар и обично е кратко и обраснато со црвеникаво-кафеава кора која се лупи плочесто. Листовите се долги 8 - 16 см, широки, одозгоре темнозелени, а одоздола нешто посветли. Цветовите се жолтеникаво-зелени, во кратки висечки метлички. Цвета десет дена по пролистувањето во мај. Котиледоните му се јазичести, одозгора заоблени, одоздола клинести со паралелна надолжна нерватура.

Обично посадените видови се: сикамура, црвен јавор, шеќерен јавор и норвешки јавор кои растат во Северна Америка и Европа. Азиските видови од своите западни роднини се разликуваат по коренот. Некои се мали како џбунови, некои се зимзелени, а некои имаат сосема изобличени листови.

Употреба
--------

Јаворот е извор на дрвена граѓа, особено сикамурата. Јаворите се важен извор на полен и нектар за пчелите во текот на рана пролет. Со векови луѓето го собирале слаткиот сок од јавор за изработка на сирупи и шеќери. Денес, освен за производство на мебел и подови, јаворот се користи и за производство на музички инструменти. Тоа е едно од најотпорните и најплеменити дрва, а неговата дискретно светла боја дава посебна елеганција и раскош на просторијата каде се наоѓа.

Листот на јаворот е симбол на Канада, и се наоѓа на нејзиното знаме.

Јаворот како тема во уметноста
------------------------------

* „Јавор цутит, јавор капит" — македонска народна песна.
* „О, јаворе" — македонска народна песна.
* „Два јавора" — расказ на македонскиот писател Глигор Поповски.
* „Бреза и јавор" — песна на македонскиот поет Стојан Тарапуза.

Надворешни врски
----------------

* Јавор џин шест века го плете животот во Теово Архивирано на 7 март 2016 г.

Наводи
------

1. ↑  Блаже Тренески, *Стојна ситноода*. Скопје: Студентски збор, 1981, стр. 33.
2. ↑  ТЕА Модерна колекција, „Кон традицијата".
3. ↑  Baklava, *Kalemar*, SJF Records 124, 2008.
4. ↑  Глигор Поповски, *Маслинови гранчиња*. Просветно дело, Редакција „Детска радост", Скопје, 2004, стр. 49-51.
5. ↑  Стојан Тарапуза, *Сон на тркала*, Просветно дело, Редакција „Детска радост", Скопје, 2015, стр. 71.
**Kоридор Х** — еден од паневропските сообраќајни коридори. Се протега помеѓу Салцбург во Австрија и Солун во Грција. Коридирот проаѓа низ Австрија, Словенија, Хрватска, Србија, Македонија и Грција. Има четири ограноци: Xa, Xb, Xc и Xd.

Ограноци
--------

X:
Салцбург - Љубљана - Загреб - Белград - Ниш - Скопје - Велес - Солун.

* Огранок A: Грац - Марибор - Загреб
* Огранок B: Будимпешта - Нови Сад - Белград
* Огранок C: Ниш - Софија - Пловдив - Одрин - Истанбул преку Коридор IV
* Огранок D: Велес - Прилеп - Битола - Лерин - Игуменица („Егнатија")

### Огранок A (Коридор Xa)

Главна статија: Коридор Xa
Коридорот Xa се протега од Грац, Австрија до Загреб, Хрватска проаѓајќи низ: Хрватска, Словенија и Австрија.

### Огранок C (Коридор Xc)

Коридорот Xc се протега помеѓу Ниш - Софија - Пловдив - Одрин - Истанбул.

Патот во Србија од Ниш до бугарската граница близу Димитровград во моментов е во изграбдам со цел да ги добие стандардите за автопат. Се очекува патот да биде готов во 2017.

Во Бугарија некои 31 км од Калотинскиот автопат од Калотина до Софија беа дадени на тендер во 2012 г. Во моментот сообраќајот се проаѓа преку Софиската обиколница, но постои и нов заобиколен потег.  Тракискиот автопат се протега од Софија до Чирпан, каде  Маричкиот автопат води кон Турција.

Во Турција  автопатот проаѓа близу Одрин до Истанбул.

### Огранок D (Коридор Xd)

Коридорот Xd се протега помеѓу Велес - Прилеп - Битола - Лерин - Игуменица

Патот Велес - Прилеп преку планинскиот превој Дервен ретко се користи, заради тоа што не е асфалтиран. Затоа, најчесто се користи алтернативата Велес - Росоман - Плетвар - Прилеп, преку планинскиот превој Плетвар. Во тек е изградба на експресен пат на делницата Росоман - Фаришка клисура. Потоа се оди по магистралниот пат Прилеп - Битола, па на магистралниот пат Битола - Меџитлија. Во моментов се проектира таа делница.

Патот во Грција од граничниот премин Ники до Лерин е автопат. Потоа се продолжува по експресен пат до Птолемаида, каде започнува автопат. Оттаму, па сè до Кожани е автопат. Потоа, тој автопат се вклучува на автопатот Егнатиа кој води сè до Игуменица.

Наводи
------
**Хенил** (шпански: *Genil*) — река во Андалусија, јужна Шпанија, главна притока на Гвадалкивир. Во римско време се нарекувала Сингилис (*Singilis*), а денешното име е изведенка од *Синил* или *Санил* — маварско предавање на латинското име.

Течение
-------

Реката извира од венецот Сиера Невада, северно од највисокиот врв Муласен. Тече низ градовите Гранада, Лоха, Пуенте Хенил и Есиха. Се влева во Гвадалкивир кај градот Палма де Рио.

Главна притока на Хенил е Даро. Друга поголема притока е Касин, која се влева југозападно од Виљануева Месија.

Геолошка историја
-----------------

Реката денес ја одводнува Гранадската Котлина. За време на миоценот (пред 9,0–5,3 милиони години) ова бил непроточен слив; реките дотекувале од исток и југозапад во средишно езеро кое немало истек.

За време на плиоценот, западниот дел на сливот се одводнуван од системот-претходник на Касин, кој течел на север, а потоа го напуштал сливот на запад. Источниот пат се одвонувал од аламбрискиот систем или претходниот на Хенил се напојувал од планините на исток и завршувал во мало непроточно езеро на север.
Извесно време подоцна Хенил го сменил течението на запад, каде се среќавал со претходникот на Касин, со што сливот станал проточен.

Поврзано
--------

* Список на реки во Шпанија

Наводи
------

1. ↑  García Alix, Antonio; Minwer Barakat, Raef; Martín, José M.; Martín Suárez, Elvira; Freudenthal, Matthijs (July–August 2009), „Dating The Change From Endorheic To Exorheic Conditions In The Drainage System Of The Granada Basin (Southern Spain)", *PALAIOS*, SEPM Society for Sedimentary Geology, **24** (7/8): 544–549, Bibcode:2009Palai..24..544G, doi:10.2110/palo.2009.p09-015r, JSTOR 40606444

Надворешни врски
----------------

* Хенил на Ризницата ?
* Хидрографски сојуз на Гвадалкивир (шпански)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 315526283
* LCCN: sh85053894

 |

 |
**Зинат Пирзадех** (родена на 22 февруари 1967 година), е иранска шведска комичарка, глумица и писателка. Таа е наречена „најзабавната имигрантка во Шведска". Нејзината трилогија на романот „пеперутка" која започнува со *Fjäril i koppel* ( *Пеперутка на поводник* ) (2011) е преведена на полски и норвешки. Вториот дел *Vinterfjäril* ( *Зимска пеперутка* ) бил објавен во 2020 година.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Официјална веб-страница: Зинат Пирзадех



1. ↑  „Zinat + Helena = storfilm". *Aftonbladet* (шведски). 10 July 2006. Посетено на 19 January 2009.
2. ↑  „Iranska Zinat är roligast i Sverige". *Norrbottens-Kuriren* (шведски). 9 March 2007. Посетено на 19 January 2009.
3. ↑  „Vinterfjäril - Zinat Pirzadeh - inbunden (9789164203823)" (шведски). Adlibris.
***Само ветерот*** ( унгарски: *Csak a szél* ) е унгарска филм драма во режија на Бенедек Флиегуф од 2012 година. Филмот се натпреваруваше на 62-от Меѓународен филмски фестивал во Берлин, каде што ја освои наградата на жирито  и беше избран како претставник на Унгарија за Оскар за најдобар странски јазик на 85-тото доделување на Оскарите, но не се најде во последната потесна листа.

Филмот е заснован од вистински убиства во Унгарија, но сепак заплетот е целосно фиктивен и се фокусира на едно ромско семејство, кое живее во непосредна близина на убиствата.

Улоги
-----

* Лајос Саркани како Рио
* Каталин Толди како Мари
* Гинги Лендваи како Ана
* Герги Толди

Наводи
------

1. ↑  „Announcement". *berlinale.de*. 2012-02-06. Архивирано од изворникот на 2012-02-21. Посетено на 2012-01-09.
2. ↑  „Prizes of the International Jury 2012". *Berlinale*. 2012-02-19. Архивирано од изворникот на 2006-12-16. Посетено на 2012-02-19.
3. ↑  „Hungary selects 'Just the Wind' for Oscars". Variety. Посетено на 2012-09-07.

Надворешни врски
----------------

* Само ветерот at IMDb
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| < 15 век | 16 век | 17 век > |
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 |
| 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 |
| 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 |
| 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 |
| 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 |
| 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 |
| 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 00 |

**1533** (**MDXXXIII**) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1533 година од новата ера, 533. од вториот милениум, 33. од XVI век и четвртта од 1530-тите.

Други календари
---------------

Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.

Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7041 и 7042 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6283 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5293 и 5294 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е. кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како *Ab urbe condita*), годината е избројана како 2286.

Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1533 година се протега во 4169 и 4170, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4229 и 4230 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е. година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2076. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 939 и 940 исламска година.

Настани
-------

* Во 1533 година, шпанскиот колонизатор Франсиско Писаро ја искористил нестабилната политичка ситуација во Тавантинсују и освоил голем дел од империјата.

Родени
------

*

Починале
--------

* 25 јули - Атахуалпа, последен Сапа Инка на Тавантинсују.

Надворешни врски
----------------

* 1533 на Ризницата ?
**Серафим Гоцев** (Сандански, Пиринска Македонија, Бугарија, 19 март 1951) — поет, романсиер, сатиричар и книжевен критичар, јавен деец на македонското национално малцинство во Република Бугарија. Познат е под псевдонимот **Гоце Серафимовски**.

Животопис
---------

По потекло од селото Ратевао кај Берово во Македонија, Серафим Гоцев своето високо филолошко образование го стекнал во Софија на Универзитетот „Свети Климент Охридски" каде што дипломирал во 1978 година. На Академијата во Варна, специјализирал Управување во културата. Работел како наставник по книжевност и во дејности од областа на културата, уметноста и кинематографијата. Бил претседател на Советот за култура на град Сандански.

Поради неможноста да се школува на својот мајчин македонски јазик, Серафим Гоцев по образование е писател на бугарски јазичен израз, иако и национално и според сопствените тематски определби припаѓа на македонскиот културен круг во Бугарија (Славе Македонски, Магдалена Македонска и др.). Во своите песни и кратката проза, тој е свртен е кон судбоносните и историските вкрстувања и поделби на неговиот македонски народ. Следејќи ги стапките на книжевните претходници и примери на слична или рамноправна национална и книжевна судбина, како што е значајниот бугарски поет Никола Јонков Вапцаров, и Серафим Гоцев пее и раскажува за еден обичен човек во хаосот на безмилосната историја во која е само само мал протагонист на голема човечка драма, растргнат меѓу болни искуства.национална храброст и сосема лична, човечка потреба да се нурне во длабочините на сопствената интимност. Затоа, целата негова поезија е проткаена со измешани пирински/македонски национални и општествени, но и суптилни интимни лирски мотиви, крајно ненаклонети да ги преиспитуваат новите формални и изразни можности.

Гоцев постигнал завидни резултати во однос на поетската сатира и пародија. Со хумористични песни и афоризми храбро ги напаѓал аномалиите и отстапувањата на бугарското општество во транзиција. Уредник е на сите научни трудови на историчарката Сариса Параос. Серафим Гоцев пред хрватската книжевна публика се претставил како поет и како учесник на меѓународна тркалезна маса на тема „Поделбите на Македонија и македонската дијаспора денес", како дел од „1 дена македонска култура во Истра" (Пула, мај 2006 година).

Библиографија
-------------

* Во корените на книжевниот живот (*В корените на литературния живот*),
* Патот на Вапцаров до срцето на народот (*Пътят на Вапцаров към сърцата на хората*),
* Месечеви возбуди (*Лунни тревоги*, I. издание, 1999),
* Месечеви возбуди (*Лунни тревоги*, II. Преработено и дополнето издание, Пловдив, 2003.),
* *Месечински возбуди*, Културен центар „Скрб и утеха", Скопје, 2003, на македонски јазик
* ГдНЕВНИ САТИритНИЦИ (*ГдНЕВНИ САТИритНИЦИ*, Пловдив, 2003.), сатири и пародии
* Песни за Демир Капија (*Песни за Демир Капия*)
**Фернандо Песоа** (португалски: *Fernando António Nogueira Pessoa*) (13 јуни 1888 - 30 ноември 1935) - португалски писател, филозоф и книжевен критичар.

Фернандо Песоа во 1912 година.

Животопис
---------

Фернандо Песоа во 1898 година.
Песоа имал големи познавања во областа на окултизмот, спиритизмот и астрологијата.

Домот на Ф. Песоа од 1920 до 1935 година, денес „Музеј на Фернандо Песоа"
Наводно медиум на Песоа:   
 Автоматско пишување.

Творештво
---------

Последниот запис на Песоа, ден пред смртта.
Песоа се смета за еден од најголемите поети кои твореле на португалски јазик. Исто така, тој пишувал и кратки раскази, драми, детективски романи, а се занимавал и со политичка и книжевни критика. Тој бил водечки лик на авангардното книжевно списание „Орфеј", а неговите дела се сметаат за почеток на португалскиот книжевен модернизам. За Песоа е карактеристично тоа што во текот на кариерата користел различни книжевни имиња (хетероними), како: Алберто Каиру, Рикардо Реиш, Алваро де Кампуш итн. За негово ремек-дело се смета „Книга на немирот" од 1928 година.

Надворешни врски
----------------

* Поезија на Фернандо Песоа — аудиокнига на македонски

Гробот на Песоа во Лисабон.

Наводи
------

1. 1 2  Фернандо Песоа, *Банкарот анархист*. Скопје: Бегемот, 2015.
Periodic comet with 7 year orbitПредлошка:SHORTDESC:Periodic comet with 7 year orbit

**70П/Коџима** е периодични комети во Сончевиот Систем со тековен орбитален период од 7,05 години.

Откриена била во Ишики, Аичи, Јапонија од Нобухиса Коџима, кој ја проценил нејзината осветленост на светлинска величина 14. Нејзината параболична орбита била пресметана од Кичиро Фурукава со дата на перихел од 1 ноември 1970 година. Ова било ревидирање врз основа на понатамошни набљудувања на елипсовидна орбита со перихел од 7 октомври и орбитален период од 6.16.

Хироки Косаи и Фурукава ја преместиле кометата на 9 декември 1977 година при нејзиното следно предвидено појавување со телескопот Шмит од 105 & nbsp; cm во Станицата Кисо на Астрономската опсерваторија во Токио, проценувајќи ја нејзината светлина на 16 магнитуда. Потоа беше забележана во 1985/1986 и 1992/1994 година од Вселенски часовник со светлини од 20 и 22,1. Тогаш кометата поминала блиску до Јупитер, што го намалило растојанието на перихелот од 2,4 АЕ (Астрономска единица на) 1,97 AЕ , ја зголеми ексцентричноста од 0,39 на 0,46 и го намали орбиталниот период од 7,85 на 6,99 години.

Поврзано
--------

* Список на нумерирани комети

Наводи
------

1. ↑  70P/Kojima[*мртва врска*]

| Комети со бројни ознаки |
| --- |
| Претходна69P/Taylor | 70П/Коџима | Следна71P/Clark |
**Аманда Рендолф Херст** (родена на 5 јануари 1984 година) е американска активистка, модел и наследничка на Херст корпорацијата, медиумскиот конгломерат на Вилијам Рендолф Херст Медиа. Таа е уредник за продажба во *Мари Клер* и основач на „Пријатели на Фин", организација посветена на запирање на нехуманиот третман на кучињата. Таа исто така била и копретседавач на Советот за јуниори на Риверкипер.

Семејство и ран живот
---------------------

Аманда Херст е дете на Ен Херст, внука на Пети Херст, и правнука на медиумскиот магнат Вилијам Рендолф Херст. Нејзиниот татко Ричард Мек Чесни се разделил од нејзината мајка пред раѓањето на Аманда. Таа е исто така поќерка на романописецот Јеј Мекинерни  и братучетка на Лидија Херст-Шоу.

Херст се школувала во училиштето Чапин во Њујорк и дипломирала во Чоут Розмари Хол, интернатско училиште. По кратко студирање на колеџот во Бостон, таа се откажала за да се занимава со мода. На крајот се вратила на училиште и се школувала на универзитетот Фордхам, каде дипломирала во 2008 година, историја на уметност.

Личен живот
-----------

Аманда се омажила за Јоаким Ронинг на 2 август 2019 година.

Мода
----

Како поранешен модел на IMG, Херст се појавила на насловните страници на „*Таун енд кантри"*, *Меѓународниот „Харперс базар"*, „*Космополитен*" и други големи списанија, како и во „*Vanity Fair"*.

Наводи
------

1. ↑  „Biography for amanda Hearst". IMDb.com. Посетено на 2013-10-20.
2. ↑  Peter Davis. „Amanda Hearst". Vogue.it. Архивирано од изворникот на 2013-02-18. Посетено на 2013-10-20.
3. ↑  „Stylish Professional Series : Amanda Hearst". Prabal Gurung. 2011-06-09. Архивирано од изворникот на 2014-12-14. Посетено на 2013-10-20.
4. ↑  „Amanda Hearst Works at Marie Claire and Also Fights Unhealthy Puppy Mills". *The New York Times*. Посетено на 2013-10-20.
5. ↑  „Meet Amanda Hearst, Founder and Chair of Friends of Finn : The Humane Society of the United States". Humanesociety.org. Архивирано од изворникот на 2012-03-25. Посетено на 2013-10-20.
6. ↑  „Friends of Finn Members : The Humane Society of the United States". Humanesociety.org. Архивирано од изворникот на 2012-03-26. Посетено на 2013-10-20.
7. 1 2 3  „Amanda Hearst". Riverkeeper. Архивирано од изворникот на 2013-10-21. Посетено на 2013-10-20.
8. ↑  Lau, Venessa (June 2006). „A League of Their Own". *Style.com*. CondéNet, Inc. Архивирано од изворникот на June 19, 2006. Посетено на June 22, 2007. Patty's sister, Anne Hearst, separated from Amanda's father, Richard McChesney, before Amanda was born.
9. ↑  „Photos: Behind the Hamptons Hedges". Vanity Fair. Посетено на 2013-10-20.
10. ↑  „Photos: Portraits of 'Fortune's Children'". Vanity Fair. Посетено на 2013-10-20.
11. ↑  „Amanda Hearst: heiress not in scandal shock - Telegraph". Fashion.telegraph.co.uk. Посетено на 2013-10-20.
12. ↑  „Fordham Notes: Ailey/Fordham B.F.A. in Dance Performance Benefit". Fordhamnotes.blogspot.in. 2011-02-14. Посетено на 2013-10-20.
13. ↑

Надворешни врски
----------------

* Amanda Hearst at Fashion Model Directory
**Елизабет Жаке де Ла Гер** (фр. *Élisabeth Jacquet de La Guerre*, родено име: *Élisabeth Jacquet*; 17 март 1665, Париз – 27 јуни 1729, Париз) — истакнат француски музичар, чембалист и композитор.

Живот
-----

Родена е во влијателно семејство на музичари и градители. Таа уште од раното детство била чудо, и свирела чембало за кралот Луј XIV како почеток на нејзината кариера како чембалист кога имала само пет години. На дворот таа била забележана од Мадам де Монтеспан, која ја земала во најзината придружба. Жаке де Ла Гер се омажила со оргуларот Марен де Ла Гер во 1684 и го напуштила дворот. Од тогаш, па натаму таа била позната како Елизабет Жаке де Ла Гер. По венчавката таа станала учителка и правела концерти во Париз, кои ѝ донеле многу признанија.

Дела
----

Елизабет Жаке де Ла Гер била една од ретките жени-композитори во своето време. Во последно време е оживеан интересот за неа и за нејзините дела, кои се снимени. Нејзиниот опус се состои од:

* Танцови свити за чембало (2 збирки: 1687 и 1707) ;
* Операта *Цефала и Прокрис* (*Céphale et Procris*) (1694) ;
* Трио сонати (1695) ;
* Сонати за виолина и чембало (1707) ;
* Кантати: религиозни (1708 и 1711), и профани (околу 1715).

Нејзината збирка на дела за чембало 1687 била една од ретките такви печатени дела во Франција во XVIII век.

Поврзано
--------

* Француски барокни чембалисти

Надворешни врски
----------------

* Биографија на *Goldbergweb.com* Архивирано на 22 ноември 2006 г. (англиски)

Извори
------

* Статија за Елизабет Жаке де Ла Гер на француската Википедија (француски)
* 14 септември. "Elisabeth Jacquet de La Guerre", *Grove Music Online*, ed. L. Macy (пристапено на 2006, grovemusic.com Архивирано на 16 мај 2008 г. (пристап со претплата).

Библиографија
-------------

* Élisabeth Jacquet de La Guerre *Une femme compositeur sous le règne de Louis XIV* by Catherine Cessac, Paris 1995 Ed. Actes Sud (француски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 12412219
* LCCN: n79091210
* ISNI: 0000 0000 8091 7054
* GND: 119075113
* SELIBR: 210403
* SUDOC: 034242279
* BNF: cb12501779r (податоци)
* BIBSYS: 98047842
* MusicBrainz: 86233265-959c-4537-a2ee-47160c734e18
* NLA: 42114193
* NKC: xx0183424
* BNE: XX882306
* CiNii: DA05606147

 |

 |
**Никола Бабунски** (13 ноември 1914

 во Велес) ― револуционер, македонски партизан и учесник во НОВ.

Животопис

Тој е еден од организаторите на НОВ во Велес. Член на СКОЈ од 1934 година, а на КПЈ од 1935 година. Секретар на Месниот комитет на КПЈ за Велес (со прекини) од 1938 година до мај 1940 година, кога бил затворен. Од затвор се вратил во мај 1941 година, по што бил избран за секретар на МК КПЈ за Велес. Од декември 1941 година до март 1942 година бил во скопскиот затвор, а од август 1942 година до 1943 година, во затворот во Златоград, Бугарија. Од септември до декември 1944 година, ја вршел должноста секретар на ОК КПМ за Велес. По војната работел во Народниот фронт и во МВР на Македонија. Поради симпатии кон Советскиот Сојуз, двапати бил испратен на Голи Оток.

Наводи
------

1. 1 2  *Македонски историски речник*. Скопје: ИНИ. 2000. стр. 55–56. ISBN 9989-624-46-1. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
Јохан Кристијан Фридрих Хефнер.
**Јохан Кристијан Фридрих Хефнер** (2 март 1759 година во Обершенау - 28 мај 1833 година во Упсала) бил германско - шведски композитор.

Своето прво музичко образование Хефнер го добил кај оргуларот на Шмалкалден, Јохан Готфрид Вирлинг. Студирал во Лајпциг од 1776 година, а потоа работел како музички диригент во театрите во Франкфурт на Мајна и Хамбург од 1778 до 1780 година. Тој се преселил во Стокхолм, Шведска во 1781 година на покана на *тамошното германско собрание* за да ја преземе функцијата оргулар, која ја држел до 1793 година. Истата година (1781) бил вработен во Кралскиот театар во Стокхолм како и диригент на оркестарот за театрите во Стенборг. Во 1786 година Хефнер бил назначен за помошник-диригент на Кралскиот оркестар и од 1795 до 1807 година ја извршувал функцијата главен диригент на Кралскиот оркестар. Бил и инструктор на Кралската академија за драмска обука. Тој бил женет двапати, прво со шведската глумица и пејачка Елизабет Форселиус.

Откако кралот Густаф IV Адолф ја затворил Кралската опера (и нејзиниот оркестар) во 1807 година, Хефнер се преселил во Упсала, каде што во 1808 година бил назначен за директор на музиката на универзитетот и истовремено бил вработен како оргулар во катедралата. Во Упсала ги организирал *студентите*(„Студентско пеење") - четиригласно машко хорско пеење. Оваа практика брзо се проширила на другите нордиски универзитети и сè уште е посакувана традиција, не само меѓу студентите, туку и во минатиот век, исто така, во многу машки хорови низ цела Шведска. Поради страста за оваа работа, Хефнер го добил името „Татко на „студентите".

Хефнер компонирал три опери, театарска музика, миса, песни со придружба на пијано и бил одговорен за новата шведска хорска книга во 1819 година. Вреди да се забележи и неговиот ораториум *„Спасителот на Голгота"*.

Хефнер починал во Упсала на 28 мај 1833 година.

Дела
----

* *Љубоморниот е неговиот сопствен ривал, или ехо од креветската комора", театарска музика, 1784 година*
* *Електра*, опера, шведско либрето од Адолф Фредрик Ристел по Николас Франсоа Гилар, 1787 година
* *Влегувањето на Алцидес во светот*, опера во еден чин, шведско либрето од Абрахам Никлас Клевберг-Еделкранц 1793 година
* *Рено*, опера, шведско либрето од Н.Б. Спаршелд по Торквато Тасо 1801 година
* Арија за *Пустиници* од Август фон Коцебуе

Надворешни врски
----------------

* Нордиск Фамиљебок 1909 година
**Пост-рестант** — писмо или друга поштенска пратка што не се доставува до примачот и стои во пошта сѐ дури примачот лично не ја подигне.

Услугата се користи во ситуации кога корисникот сака пратката да ја подигне во поштата, заобиколувајќи ја испораката до домашната адреса на примачот.

Македонија
----------

Во Македонија, при адресирање на пратката наместо адресата се пишува „Пост-рестант", под целосното име на примачот прикажано на документот за идентификација. Неопходно е да се користи точниот број на поштата каде што се сака лично да се подигне пратката.

> *Име и презиме*  
> 
> 
> 
> *ПОСТ-РЕСТАНТ*  
> 
> 
> 
> *12345 Град*
> 
> 

Услугата не е достапна во сите пошти во Македонија, туку само во поголемите. Доколку поштата ја има оваа опција, пратката ќе биде задржана за примачот до 30 дена. 

Како пост-рестант не може да се предаде итна пратка

Наводи
------

1. ↑  „пост-рестант" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  Живаљевиќ, Весна. *Технологија на поштенскиот сообраќај (учебник за II година)* (PDF). стр. 28. ISBN 978-608-226-163-8. Укажано повеќе од еден `|pages=` и `|page=` (help)
**Карлос Бланко Галиндо** (12 март 1882

 - 2 октомври 1943

) — боливиски генерал кој служел како 32-ри претседател на Боливија на де факто привремена основа од 1930 до 1931 година.

Карлос Бланко е роден во Кочабамба, Боливија. Воен офицер од кариера и адвокат, Бланко бил еден од водачите на бунтот што го соборил од власт Ернандо Сајлс, кој се обидел да го продолжи својот мандат на функцијата со оглед на тешките предизвици што ги поставил почетокот на Големата депресија и други претстојни политички кризи. Не можејќи да ја наметне својата волја, Сајлес поднел оставка и го оставил својот кабинет колективно на чело; Токму овој кабинет „Силиста" бил, всушност, соборен од пучот предводен од Бланко (во сојуз со партиите спротивставени на Силес) кон крајот на јуни 1930 година.

Мандатот на Бланко бил прилично едноставен, лесен и краток. Неговата главна задача била да распише нови избори, кои се одржале во рок од 7 месеци од неговата заклетва. Во секое друго прашање, се чинело дека се оддалечува од неговиот прилично способен технократски кабинет, предводен од Даниел Санчес Бустаманте (1871–1933) - дедо, патем, на идниот претседател Гонсало Санчес де Лозада. По изборот и преземањето на функцијата на Даниел Саламанка, генералот Бланко бил именуван за амбасадор во Уругвај, но накратко се вратил во активна служба по ерупцијата на војната за Чако со Парагвај (1932–35). Подоцна ќе напише голем број книги.

Генералот Бланко починал во Кочабамба во октомври 1943 година.
*Поштенско сандаче од 1925 година*
**Поштенско сандаче** - сандаче поставено на јавно место во кое корисниците можат да ставаат обични писма со цел давателот на поштенската услуга да ги испрати до примателите. 

Првите поштенски сандачиња се појавиле во Париз во 1653 година, во Берлин во 1766 година, на територијата на Австроунгарија од 1850 година. 

Првите сандачиња биле направени од дрво и имале краток рок на траење. Тие подоцна биле заменети со метални.

Куќно поштенско сандаче
-----------------------

Поимот **куќно** **поштенско сандаче** се користи за сандаче поставено на влез на семејна или индивидуална станбена зграда во која поштарите ги ставаат дојдовните писма за крајните корисници.

Наводи
------

Галерија
--------

* Sanduče zidnoЅидно поштенско сандаче
* Samostojeće sandučeСамостоечко сандаче
* Poštansko sanduče ispred Etnografskog muzeja u BeograduПоштенско сандаче пред Етнографскиот музеј во Белград
* Poštansko sanduče iz 1970Поштенско сандаче од 1970-тите
* Poštansko sanduče za katanacПоштенско сандаче со катанец

1. ↑  "Istorijski razvoj poštanskog, telegrafskog i telefonskog saobraćaja" - Dragoljub Poposki
Крал на ЕлинитеПредлошка:SHORTDESC:Крал на Елините

**Александар**  (грчки: *Ἀλέξανδρος, Aléxandros*,; роден на 1 август 1893

 во Атина – починал на 25 октомври 1920

 во Атина) бил крал на Грција во периодот од 30 мај 1917 до 12 октомври 1920 година.

Тој бил вториот син на кралот Константин I. Студирал воено училиште и на кралскиот престол застанал по детронацијата на својот татко во текот на Првата светска војна. Починал во 1920 година од стрептококова инфекција.

Единствен наследник кој оставил била принцезата Александра, која подоцна се омажила за југословенскиот крал Петар II Караѓорѓевиќ.

Градот Александруполи (претходно Дедеагач), во близина на реката Марица кај грчко-турската граница е наречен по него во 1920 година, при неговата посета на градот.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Владетели на Грција |
| --- |
|  |
| Династија Вителсбах | 
* Отон *(1832-1862)*

 |
|  |
| Династија Гликсбург | 
* Ѓорѓи I *(1863-1913)*
* Константин I *(1913-1917)*
* Александар *(1917-1920)*
* Константин I *(1920-1922)*
* Ѓорѓи II *(1922-1924)*
* Ѓорѓи II *(1935-1947)*
* Павле *(1947-1964)*
* Константин II *(1964-1973)*

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 291103844
* LCCN: n91022630
* ISNI: 0000 0003 9618 5689
* GND: 119534320

 |

 |
**Валдај** (на руски: *Валда́й*) — град во северозападниот дел на Русија. Се наоѓа во Новгородската област.

Градот е административен центар на истоимениор реон и градска општина, има 17 251 жители (2008). Сместен е на Валдајското Езеро, на 140 км jугоисточно од Велики Новгород. Градот Валдај, Валдајски национален парк и Валдајски-Иверски манастир се едни од главните туристички места во Новгородската област, низ него поминува најважниот магистрален пат М10, (Москва - Санкт Петербург)

Население
---------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Година** | 1897 | 1959 | 1970 | 1979 | 1989 | 1996 | 2002 | 2008 |
| **Население** | 3 500 | 10 600 | 14 100 | 17 900 | 19 200 | 19 800 | 19 703 | 17 251 |

Валдај.  
Катедрала Свето Тројство (1694)
  


|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Валдај" на Ризницата ? |

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место (руски)
**ОФК „Београд"** е фудбалски клуб од Белград, Србија. Клубот настапува во Јелен Супер Лига, т.е. најјаката фудбалска лига во Србија.

Историја
--------

ОФК Београд е оформен на 1 септември 1911 година под името БСК (Белградски Спортски Клуб). Во периодот од 1923 година кога за првпат се одржало фудбалското првенство, па до почетокот на 1941 година кога започнала Втората светска војна, клубот освоил пет шампионски титули.
На 15 февруари 1945 година, клубот повторно продожил со својата дејност, но овој па под името Металец, кое ќе се задржи до 1950 година, кога повторно е вратено старото име БСК. Од 1957 година го добива денешното име ОФК Београд.
За време на СФРЈ четири пати е освојувач на Купот на Маршал Тито, а најголем успех на евро сцената го постигнува во сезоната 1962/63 кога стигнува во полуфиналето на КПК (Купот на Победници на Куповите), каде е поразен од Англискиот тим Тотенхем, кој го освојува овој куп.

Стадион
-------

ОФК Београд настапува на Омладински стадион кој се наоѓа во белградската населба Карабурма. Пред реконструкцијата во 2000 година, капацитетот на стадионот бил 28000 гледачи, а сегашниот капацитет е 20000 гледачи.

Успеси
------

**Шампиони**

* 1930/31, 1931/32, 1932/33, 1934/35, 1935/36, 1938/39.

**Куп победнци**

* 1953, 1955, 1962, 1966

Навивачи
--------

Навивачите на ОФК Београд се познати како Blue Union (Сина Унија) и се оформени во 1994 година и се во пријателски односи со навивачите на ФК Вождовац од Белград, познати како Инвалиди Вождовац.

Македонци кои играат/играле во ОФК Београд
------------------------------------------

* Александар Бајевски
* Ангелчо Панов
* Тони Шалев
* Харис Факиќ
* Златко Тодоровски
* Христијан Кировски
* Бобан Грнчаров
* Стевица Кузмановски
* Антонио Тасев
* Филип Деспотовски
* Симеон Ефремов
* Бојан Марковски

Надворешни врски
----------------

* Официјална страна на ОФК Београд
* Страна за ОФК Београд
* Blue Union навивачи
* Glasanje za igrača koji je obeležio prvi vek postojanja kluba
„**Глас на Егејците**" — весник на Здружението на децата бегалци од Егејска Македонија, излегувал од 1 септември 1950 до мај 1954 година во Скопје, Социјалистичка Република Македонија, а моментално се издава во Скопје.

Од 37. број во 1953 година, весникот станува орган на Сојузот на Македонците од Егејскиот дел на Македонија. Се објавува двапати месечно, во формат 45x34 cm. Главен уредник и одговорен за весникот е етнографот Тодор Симовски. Главните теми за кои се зборува на страниците на весникот се минатото на Егејска Македонија, конкретно Граѓанската војна во Грција и судбината на бегалците од областа. Друг главен уредник на весникот е историчарот Христо Андоновски . Последниот 46. број бил објавен во мај 1954 година.

Во 2004 година, издавањето на „Глас на Егејците" е обновено како списание.

Наводи
------

1. ↑  Литовски, Александар. Јубилеен календар од егејскиот дел на Македонија во 2010, стр.72-73
2. ↑  *Македонска енциклопедија, том I*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. 2009. стр. 363. ISBN 978-608-203-023-4.
3. ↑  Почина новинарот и публицист Христо Андоновски, *Утрински весник*, 16 октомври 2006.[*мртва врска*]
4. ↑  СОЈУЗ НА МАКЕДОНЦИТЕ ОД ЕГЕЈОТ „МАКЕДОН":70 ГОДИНИ ОД ГРЧКО-ИТАЛИЈАНСКАТА ВОЈНА Архивирано на 4 март 2016 г. преземено од radiolav.com.mk на 28.04.2012 г.
**Екатерина Чундева-Галиќ** (7 декември 1927

 во Софија — 22 мај 2009

 Скопје) — македонска позната професорка, еден од основачите на Електротехничкиот факултет во Скопје.

Биографија
----------

Таа била редовен професор на Електротехничкиот факултет во Скопје. Дипломирала во 1951 година на Електротехничкиот факултет во Белград и веднаш се вработила во претпријатието „Хидроелектропроект". Еден е од главните проектанти на хидроцентралите Вруток, разводната постројка 110 КВ Вруток, Хидроцентралите Равен и Шпиље. Во 1959 година се вработува на Електротехничкиот факултет во Скопје, каде во 1976 година е избрана за редовен професор.

Наводи
------

1. ↑  „ЧУНДЕВА". *Македонска Енциклопедија*. 2018-10-11. Посетено на 2020-10-05.
Дел од инструмент од почеток на 18 век;  
 оба сета жица.
**Љубовна виола** (италијански: *viola d'amore*) е необичен гудачки инструмент кој настанал и се употребувал во текот на XVIII век.

Особености
----------

Името го добила поради додатокот на сетот од седум жици под главните мелодиски жици, кои се наречени „вљубени", бидејќи вибрираат во склад со главните. Бидејќи се наоѓаат под главните, наречени се уште и „невидливи жици". Самите жици, како и обликот на телото на инструментот, слични се како кај виолата. При свирење се држи под брадата и нема прагови, као што е случај со виолата. На врвот на вратот се наоѓала мала, изрезбана глава на некое митолошко суштество, најчесто на Купидон. Звукот на овој инструмент се смета за префинет, но не бил од голема корист во оркестрите. Вивалди пишувал за овој инструмент.

Наводи
------

1. ↑  Kai Köpp: ‘Love without Sympathy’, The Strad, vol. 112 no. 1333 (May 2001), 526-533.
2. 1 2  Ардли Нил. 2005. Енциклопедија свезнање: „Музика". Књига-комерц: Београд. ISBN 86-7712-126-9
3. ↑  Tyrrell, John (2006/7). 'Janáček: Years of a Life', Faber & Faber, London, Volume II at pages 264, 832, 881
**Опалченци** (бугарски: *Опълченци*, руски: *Опълченцы*) — русофилска доброволна армија, кои учествувале во Руско-турската војна од 1877–1878 година. Луѓето во овие единици биле наречени *опалченец-поборник*.

Доброволните армиски единици за Руско-турската војна беа собрани по манифестот на Александар II Руски, кој ја објави војната. Место на средба на доброволците во Русија беше градот Самара. На Опалченци им беше дадено знамето на Самара со ликови на Света Богородица и Свети Кирил и Методиј (знамето се чува во Националниот музеј за воена историја во Софија). Опалченците земале активно учество во Втората и четвртата битка кај превојот Шипка и по завршувањето на војната ја формирале армијата на Бугарија

 Реенакторите облечени како Опалченците на официјалната комеморација на 133-годишнината од ослободувањето на Бугарија

Структура
---------

Генерал-мајор Николај Столетов бил назначен за началник на милицијата, а началник на неговиот штаб бил полковник Ефим Ринкиевич. Беа назначени и други штабни офицери - полковник Енгелхарт, потполковник Фјодор Де Прерадовиќ и други. Командниот штаб се состоеше од 136 офицери, меѓу кои беа офицери и подофицери во руската армија:

* Потполковник Константин Кесјаков
* Капетан Рајчо Николов
* Поручници Петар Алексиев, Делев, Петко Стојанов, Константин Шиваров, Атанас Узунов, Димитар Филов, Данаил Николаев, Стефан Љубомски
* Потпоручници Стефан Кисов, Аврам Гуџев, Олимпиј Панов и Коста Паница

Беа поставени лекари пријателски, меѓу кои биле Константин Бонев, Сава Мирков, Константин Весенков, Андреј Богданов, Иван Панов, Јаков Петкович .

Милициите беа обучени од руски офицери. Тие биле вооружени со пушката Шасепот, која ја купиле Министерството за одбрана и Московскиот словенски комитет. Во однос на бројот и структурата, милицијата беше споредлива со засилена воена пешадиска дивизија. Се состоеше од 3 милициски бригади, секоја составена од 2 милиција „дружина" (слично на батаљон) од по 5 чети. Подоцна се вклучени уште 6 самостојни чети формирани подоцна.

Единиците на милицијата беа командувани од:

* 1-ва милиција бригада, командувана од полковник Корсаков,
* Втората милиција бригада, командувана од полковникот Леонид Вјаземски ,
* Трета милиција бригада, командувана од полковникот Михаил Толстој .

Почести
-------

На Опалченците им е посветена една од песните во *Епот на заборавените* на Иван Вазов, имено „Опалченците на Шипка". Врвот Опалчение во масивот Винсон, Антарктик е именуван по доброволните сили во Руско-турската војна од 1877-1878 година и Македонско-адрианополитскиот доброволен корпус во Балканските војни 1912-1913 година.

Извори
------

1. ↑  Opalchenie Peak. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

* С. Кисьов. *„Българското опълчение во Освободителната руско-турска војна 1877–1878 г.* *"*
**„Од сабота до недела"** (чешки *Ze soboty na neděli*) е чехословачко-австриски филм од 1931 година, во режија на Густав Махати (Gustav Machatý) по сценариото на Витеслав Незвал (Vítězslav Nezval). Главните улоги ги играат: Ладислав Х. Струна (Ladislav H. Struna), Магда Мадерова (Magda Maderova) и Јирина Сејбалова (Jirina Sejbalová).

Содржина
--------

Една млада, срамежлива стенографка со тешко срце се согласува да излезе со своите колеги од канцеларијата и со двајца богати мажи во ноќен клуб. За да се спаси до нивното додворување, таа бега надвор, а потоа влегува во една сомнителна крчма, каде непознат човек ѝ нуди помош...

Наводи
------

1. ↑  Od subote do nedjelje, čehoslovačko-austrijski film (пристапено на 30.12.2023)
Блискиот Исток околу 830 г. п.н.е.
**Идумеја** (старогрчки: Ἰδουμαία, **Идумеец**, ж. р. **Идумејка**) или **Едом** (хебрејски: אֱדוֹם, Идумејци (**Идумеец**, ж. р. **Идумејка‎**) — древна земја во Блискиот Исток. Сместена помеѓу Мртвото и Црвеното Море, настанала околу XI век п.н.е. од месните Семити. Во текот на следните столетија, многупати се споменува во различни извори, вклучувајќи и во Библијата. Во првата половина на II век п.н.е. Идумејското Царство било освоено од Набатеја, а подоцна навлегло во границите на Римската Империја.

Наводи
------

1. ↑  Negev & Gibson (ed.), 2001, *Edom; Edomites*, pp. 149–150
2. ↑  Charles Léon Souvay, уред. (1910). „Idumea". *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. Посетено на 8 December 2015.
3. ↑  „Edom". *Encyclopædia Britannica*. Посетено на 8 December 2015.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Идумеја" на Ризницата ? |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 157415616
* LCCN: no97061251
* GND: 4355330-8
* BNF: cb122041737 (податоци)

 |

 |
**Лучка Кајфеж Богатај** е словенечки климатолог, специјалист за земјоделска метеорологија.

Ран живот и образование
-----------------------

Дипломирала во 1980 година на Природно-технолошкиот факултет во Љубљана и докторирала на Биотехнолошкиот факултет.

Работно искуство
----------------

Таа е истражувач и професор на Универзитетот во Љубљана, редовен професор на Факултетот за биотехнологија и претседател на катедрата за агрометеорологија. Таа е исто така член на образовниот комитет на Европското метеоролошко друштво. Во Словенија ја сметаат за една од пионерите во проучувањето на влијанието на климатските промени, особено врз растот и земјоделското производство. Богатај била именувана за член на Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) во Женева и, во 2007 година, била заменик-претседател на Работната група II „Влијанија, прилагодување и ранливост" при подготовката на четвртиот извештај за проценка на IPCC.

Признанија
----------

Во 2008 година, тогашниот претседател на Словенија, Данило Турк ѝ доделил Орден за заслуги за нејзината научна работа за климатските промени и неговата посветеност на заштитата на животната средина. Таа била дел од групата IPCC, која во 2007 година, заедно со Алберт Арнолд (Ал) Гор Jуниор, била наградена со Нобелова награда за мир за нивните напори да изградат и шират поголемо знаење за вештачките климатски промени.

Наводи
------

1. ↑  Magazine, Kongres (2018-07-16). „Interview with Nobel Peace Prize Winner, Lučka Kajfež Bogataj". *KONGRES – Europe Events and Meetings Industry Magazine* (англиски). Посетено на 2020-04-03.
2. ↑  Admin. „Dürre wie 2003 befürchtet". *Volksgruppen*. Посетено на 2020-04-03.
3. 1 2  Ljubljani, Univerza v. „Alumni - University of Ljubljana". *www.uni-lj.si* (англиски). Посетено на 2020-04-03.
4. ↑  . Архивирано од изворникот на 2009-07-04. Посетено на 2020-04-03. Отсутно или празно `|title=` (help)
5. ↑  „International Protection of the Environment students at the University of Ljubljana have the opportunity to listen to Professor Dr. Lučka Kajfež Bogata (CIR, Slovenia) – TEPSA" (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-02-27. Посетено на 2020-04-03.
6. ↑  „Predsednik Republike Slovenije > Predsednik republike podelil odlikovanja Red za zasluge". *www2.gov.si*. Посетено на 2020-04-03.
7. ↑  „Lučka Kajfež Bogataj". *European Institute for Gender Equality* (англиски). Посетено на 2020-04-03.

Надворешни врски
----------------

* Интервју со добитничката на Нобеловата награда за мир, Лучка Кајфеж Богатај
***Обид за критика на целото откровение*** (германски: *Versuch einer Critik aller Offenbarung*; 1792 година) ― првото објавено дело на Јохан Готлиб Фихте. Фихте отишол да го посети Кант и неговото прво интервју не поминало добро, па затоа го напишал *Обидете се да го критикувате целото Откровение* за да му остави впечаток, Кант со стекнат впечаток, побарал од својот издавач да го испечати. Накратко било погрешено од јавноста дека е четврта критика на Имануел Кант, и на тој начин Фихте добил голема филозофска слава.

Во ова дело, Фихте тврдел дека секое откровение во врска со Бог мора да биде во согласност со моралот, што било против многу гледишта на вообичаеното христијанско верување во тоа време.

Наводи
------

1. ↑  *Kritik* in modern German.
2. ↑  „Fichte, Johann Gottlieb | Internet Encyclopedia of Philosophy" (англиски). Посетено на 30 декември 2023.
3. ↑  Johann Gottlieb Fichte [Internet Encyclopedia of Philosophy]

Надворешни врски
----------------

Текст на англиски јазик
* Јохан Фихте, *An Attempt at a Critique of All Revelation*, Кембриџ, 2010 година
* *Versuch einer Kritik aller Offenbarung*, изворниот текст на германски јазик
**Илија Чулев** ( 1908
 во Кавадарци —  1950
 во Скопје) — македонски лекар, член на ВМРО (Обединета) и учесник во НОБ.

Животопис
---------

Се школувал во Кавадарци и Велес и на Медицинскиот факултет во Загреб.

Од 1933 година се вклучил во ВМРО (Обединета). Бил пратеник на Кралството Југославија во 1938 година.

Во Втората светска војна бил лекар во Прешево и во 1944 година се вклучил во Деветтата, а потоцна во Единаесеттата македонска ударна бригада како лекар.

Во 1946 година бил осуден на 10 години затвор како член на тајната организација Демократски фронт на Македонија „Илинден 1903". Починал во затворот.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Чундева*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 1631. Text "series
" ignored (help)