recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Едмон де Гонкур** (26 мај 1822

 – 16 јули 1896

) — француски писател, издавач, книжевен и ликовен критичар, воедно и основач на Гонкуровата академија. Роден во Нанси, тој поголемиот дел од својот живот го посветил на пишување книжевни и ликовни рецензии, а оформил и писателски пар заедно со братот Жил де Гонкур. По смртта на Жил во 1870, Едмон продолжил да твори сам.

Едмон го заложил сиот свој имот за да ја основа и одржува академијата Гонкур. Во чест на починатиот брат Жил де Гонкур (17 декември 1830 – 20 јуни 1870), секој декември од 1903 година академијата ја доделува „наградата Гонкур". Тоа се смета за најпрестижна награда во француската литература, а се доделува за „најдоброто фиктивно прозно дело на годината". Марсел Пруст, Симон де Бовоар, Мишел Турние, Маргерит Дирас, Ромен Гари и Патрик Модијано, се меѓу најпознатите добитници на наградата. Едмон починал во Шампросе во 1896, а бил закопан на гробиштата Монмартр во Париз.

Дела
----

|  |  |
| --- | --- |
| Романи* *Sœur Philomène* (1861)
* *Renée Mauperin* (1864)
* *Germinie Lacerteux* (1865)
* *Manette Salomon* (1867)
* *Madame Gervaisais* (1869)
* *La Fille Elisa* (1878)
* *Les Frères Zemganno* (1879)
* *La Faustin* (1882)
* *Chérie* (1884)
 | Друго* *Journal des Goncourt, 1851-1896*
* *Portraits intimes du XVIIIe siècle* (1857)
* *La Femme au XVIIIe siècle* (1862)
* *La du Barry* (1878)
* *L’Art du XVIIIe siècle* (1859–1875)
 |

Наводи
------

1. ↑  Edmond and Jules Goncourt Encyclopædia Britannica

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Едмон де Гонкур" на Ризницата ? |

* Дела од Edmond de Goncourt на проектот „Гутенберг"
* Дела од или за Едмон де Гонкур на Семрежниот архив
* Блог посветен на Едмон и Жил де Гонкур
**„Куќа крај пругата"** (српски: *Кућа поред пруге*) – југословенски филм од 1988 година, во режија на Жарко Драгојевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Љубиша Самарџиќ, Душица Жегарац, Дубравка Јовановиќ, Слободан Бештиќ.

Синопсис
--------

Едно српско семејство (дедото, таткото, мајката, синот и ќерката) се иселуваат од Косово во Србија, откако неколку албански сепаратисти ја силуваат ќерката. Семејството гради нова куќа на периферијата од градот каде што се доселува, но ниту таму не може да најде мир. Членовите на семејството сè уште се оптоварени од траумите од родниот крај, а на тоа се надоврзува непријателскиот однос на луѓето во новата средина...

Наводи
------

1. ↑  РТС, Кућа поред пруге (пристапено на 17.3.2022)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Кларис Лиспектор** (португалски: *Clarice Lispector*) (Чечелинк, Украина, 10 декември 1920

 - Рио де Жанеиро, 9 декември 1977

) - бразилска писателка.

Животопис
---------

Статуа на **Кларис Лиспектор** во Ресифе
Кларис Лиспектор е родена во еврејско семејство во Подолија, Украина, а во Бразил дошла како дете, по Првата светска војна. Во Рио де Жанеиро студирала право. Последната деценија од животот го поминала страдајќи од последиците на сообраќајната несреќа од 1966 година.

Творештво
---------

Лиспектор е плодна и почитувана бразилска писателка, која творела во најинтересниот период на бразилската книжевност. За време на студиите во Рио, таа започнала да објавува новинарски статии и раскази. Нејзиниот прв расказ, „Триумф" бил објавен во 1940 година, во списанието „Пан", а веќе на возраст од 23 година се стекнала со слава. Во декември 1943 излегол нејзиниот прв роман „Близу до дивото срце", напишан како внатрешен монолог, со јазик и стил што во тоа време се сметале за револуционерни. Во октомври 1944 година, со оовј роман ја освоила книжевната награда „Граса Арања", за најдобар дебитантски роман. Според тогашната книжевна критика, овој роман го ја означил промената на централниот интерес на бразилскиот роман и дека тој претставува длабоко навлегување во психолошката сложеност на модерната душа. Во 1946 година, Лиспектор го објавила романот „Опседнат град", а во 1952 година се појавила збирката со шест раскази „Неколку приказни", кои го претставуваат јадрото на збирката „Семејни врски" од 1960 година, во која биле додадени нови седум раскази. Критиката ја оценила збирката како една од најдобрите што до тој момент биле објавени во Бразил. Во 1961 година се појавил романот „Јаболко во темнината" за кого во следната година ја добила наградата „Кармен Долорес Барбоса". Во 1964 година бил објавен нејзиниот најшокантен роман „Страст според Г. Х.", додека во 1971 година излегува уште една збирка раскази, „Притаена радост". Веднаш потоа следувал нејзиниот најдобар роман, „Жива вода" којшто едногласно бил поздравен од критиката.

Наводи
------

1. 1 2  *Антoлогија на бразилскиот расказ*, Три, Скопје, 2012, стр. 279-280.
Замокот Брокинд
 Брокинд околу 1700 година прикажан во делото на Ерик Далберг „античка и модерна Шведска".
**Замокот Брокинд** е дворец, сместен јужно од Линшепинг во Естерјетланд, Шведска.

Историја
--------

Наводно, Брокинд првично било село по име Бру пред да стане имот, кој припаѓал на семејството Бјелбо за време на средниот век. Брокинд првично бил место и тврдина со кула. Припаѓал на Бо Јонсон (Грип) во 14 век, а потоа и на семејството Нат ох Даг до 1706 година. Помеѓу 1562 и 1586 година, управувано е од бароницата Маргарета Грип (1538–1586).

Од 1706 година, имотот е во сопственост на членови на семејството Фалкенберг. Сегашната градаба е изградена во 1727-1731 година од Ана Марија Фалкенберг и го заменила средновековниот замок што изгорел во 1726 година. Неговата надворешност била сменета во 1838 година според цртежите на Абрахам Бенгтсон Нистрам (1789-1849).

Наводи
------

1. ↑  „Brokind Slott". *Kammarmusik I Östergötland*. Посетено на September 1, 2020.
2. ↑  „Gårdens historia". *Brokind Slott*. Посетено на September 1, 2020.

Други извори
------------

* Brokind i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1905)
* Lars Cnattingius (1962) *Abraham Nyström och hans söner-en östgötsk byggmästarfamilj under 1800-talet* (Stockholms högskola)

Надворешни врски
----------------

* Веб-страница на замокот Брокинд
**Кларенс Зенер** (англиски: *Clarence Melvin Zener*; 1 декември 1905

 - 15 јули 1993

) – американски физичар кој прв ја опишал електричната одлика на Зенеровата диода која Беловите лаборатории ја нарекле според неговото име. Зенер бил теоретски физичар со математичка позадина. Исто така пишувал на разни теми вклучувајќи ги суперспроводливоста, металургијата и геометриското програмирање.

Зенер е роден во Индијанаполис во Индијана и докторирал физикана Универзитетот Харвард во 1930 година со тезата „Квантната механика на формирање одредени видови двоатомски молекули "(англиски: *Quantum Mechanics of the Formation of Certain Types of Diatomic Molecules*). Предавал на неколку американски универзитети пред да почне да работи во Вотертаун арселна во текот на Втората светска војна. Предавал на Универзитетот во Чикаго (1945-1951), работел во Вестингхауз електрик (1951-1965), предавал на Универзитетот Тексас (1966-1968), а потоа и на Универзитетот Карнеџи Мелон (1968-1993).

Поврзано
--------

* Зенерова диода

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 115990604
* LCCN: n88653636
* ISNI: 0000 0001 1006 9085
* GND: 1067909524
* SUDOC: 121588084
* NKC: xx0150859

 |

 |
Ростан во униформа на Француската академија, 1905 година
**Едмон Ростан** (Марсеј, 1 април 1868

 — Париз, 2 декември 1918

) — француски неоромантичарски поет и драмски писател. Создаде дела со голема виртуозност и раскошен дух. Негово главно дело е комедијата во пет чина „Сирано де Бержерак". Други негови познати дела се „Романтични души" и „Далечната принцеза".

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 7396516
* LCCN: n79055421
* ISNI: 0000 0001 2095 5216
* GND: 118791281
* SELIBR: 206265
* SUDOC: 027109860
* BNF: cb11922688n (податоци)
* BIBSYS: 90122178
* MusicBrainz: 5699e421-6b1e-40aa-8b80-f6448cb5313d
* NLA: 35464126
* NDL: 00454755
* NKC: jn20000604705
* The Léonore id LH//2386/12 is not valid.
* BNE: XX974784
* CiNii: DA00460372

 |

 |
**Клас Лодевик** (холандски: *Klaas Lodewyck*; р. 24 март 1988

 во Руселаре) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2009-2015 за екипите Топспорт Вландерен-Меркатор, Омега Парма-Лото и БМЦ Рејсинг Тим. 

моментално е спортски директор на екипата Квик-Степ Алфа Винил Тим.

Достигнувања
------------

2005
2. Париз-Рубе за јуниори
2006
9. Париз-Рубе за јуниори
2007
1. Етапа 2 Ронд де л’Оас
2. Национално друмско првенство под 23 години
10. Гран при де Варегем
2008
3. Омлоп ван хет Васланд
2009
9. Шатору Класик
9. Гран при де Фурмие
10. Омлоп ван хет Васланд
2010
3. Шоле-По де Лоара
4. Париз-Тур
4. Омлоп ван хет Васланд
5. Нокере Курсе
5. Профронд ван Фрислан
8. Антверпсе Хавенпејл
2011
4. Трофео Кала Милор
5. Трофео Мајорка
8. Трофео Магалуф
10. Краен пласман Три дена Западна Фландрија
2012
1.  Награда за борбен возач Трка околу Оман
9. Хале-Ингоигем
2014
5. Класик Хандзаме
7. Нокере Курсе
2015
6. Класик Хандзаме

### Распоред на резултатите на големите трки

| Голема трка | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- |
|  **Џиро** | 44 | — | СО |
|  **Тур** | — | — | — |
|  **Вуелта** | — | 116 | 120 |

СО = се откажал; — = не учествувал

Наводи
------

1. ↑  „Klaas Lodewyck". *Декојнинк-Квик Степ*. Архивирано од изворникот на 23 May 2021. Посетено на 23 May 2021.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Клас Лодевик" на Ризницата ? |

* „Достигнувања на Клас Лодевик". Cycling Archives.
* „Достигнувања на Клас Лодевик". Cycling Quotient.
* „Достигнувања на Клас Лодевик". ProCycling.




|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа биографска статија поврзана со белгискиот велосипедизам е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Куќа за нас: Од семејството на влекачите** (англиски: *A House for Us: From the Family of Reptiles*) - германски краток филм од 1975 година, во режија на Вим Вендерс, според сценариото на Филип Пилиод. Главните улоги ги играат: Лиза Кројцер, Катја Вулф и Томас Браут.

Синопсис
--------

Осмогодишната Уте упорно бега од својот дом и од центарот за млади и ужива да биде во друштво со животните. Таа често оди во зоолошката градина и со часови стои пред езерото со крокодилите кои постепено ги освојуваат нејзиниот живот и соништа.

Наводи
------

1. ↑  HRT, A House for Us: From the Family of Reptiles, njemačko-francuski film (12) - Retrospektiva Wima Wendersa (пристапено на 2.6.2020)
**Света Клара Асишка** (родена на 16 јули 1194

, во Асизи – почината на 11 август 1253

, во Асизи) – втемелувач на женскиот францискански ред кој е наречен по неа „клариси" и ги напишала Правилата за живот на овој ред.

Животопис
---------

Клара е родена во 1194 година во Асизи. Потекнувала од аристократски род, и како таква била предодредена за политички брак. Во осумнаесеттата година побегнала од таквиот живот и станала следбеник и близок пријател на Франциск Асишки. Го засакала животот во сиромаштија и во 1212 година се затворила во строгиот манастир Св. Дамјан во близина на Асизи. Со помош на Франциск, Клара основала женски францискански ред - клариси. Со години се борела протива папската курија да го прифатат правилото на Св. Бенедикт за монахињи и да бара извор на приходи за манастирот на кои би можела да се потпре. Два дена пред нејзината смрт, папата Александар го одобрил правилото кое таа го составила и кое го нагласувало францисканското начело на лично и заедничко сиромаштво, но кое се спроведува во затворено опкружување.

За Клара имало бројни легенди меѓу кои и онаа која опишува дека Клара успеала да ги истера Сарацените кои го нападнале Асизи носејќи во рацете пиксида, сад за хостии Католичката црква ја слави Клару на 11 август.

Поврзано
--------

* Францисканци
* Клариси

Наводи
------

1. ↑  „Chronology & Rule of Life of St. Clare". Franciscan Friars of the Third Order Regular. Архивирано од изворникот на 2019-06-18. Посетено на 17 June 2019.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Клара Асишка" на Ризницата ? |
**„Клевета"**  (италијански: *Calunnia*) — слика од италијански уметник Сандро , создадена во 1495 г..

Содржината на сликата е поврзана со трактатот на Лукијан, наречен „На клеветата". Таа е своевидна алегорија - кралот Мида, седнат на престолот, шепоти кон кои се - алегориски претстави на незнаењето и сомневањето. Клеветата е претставена како убава девојка со невин изглед и син фустан. Таа влече гол маж, кој го претставува ренесансниот народ, кој им се моли на боговите да бидат сведоци на неговата невиност. Над клеветата се нејзините придружници - подмолноста и измамата, кои ја поддржуваат и ја величаат. Лево од сликата се покајанието, претставено како старица облечена во облека за оплакување и Вистината, како гола жена (личи на Венера од друга слика на Ботичели) која се моли кон небото. Во позадина има три лакови. Статуите на нив со неверување гледаат што се случува пред нив.

Во 1497 година, на плоштадот Сињорија, Савонарола гнаредил палеж на многу уметнички дела - слики, скулптури, книги,... самиот Ботичели бил разочаран - и неговите слики биле изгорени. Затоа, оваа негова слика е потемна од неговите претходни (на пример, пролет и Раѓањето на Венера) и го изразува неговиот попесимизам. Следната година, Савонарола бил уапсен и изгорен на главниот плоштад.

Наводи
------

1. ↑  Botticelli (Florence, 1445 -1510)
2. ↑  Calunnia
**Криза** (шведски: *Kris*) е шведски филм од 1946 година, во режија на Ингмар Бергман, кој, заедно со Лек Фишер (Leck Fischer), е и автор на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Инга Ландгре (Inga Landgré), Стиг Олин (Stig Olin), Маријане Лефгрен (Marianne Löfgren), Дагни Линд (Dagny Lind) и Алан Болин (Allan Bohlin). Филмот, снимен во црно-бела техника, трае 93 минути.

Содржина
--------

Ингеборг (ја игра Линд) е учителка по пијано во мал, провинциски град во Шведска. Таа ја одгледува својата посвоена ќерка Нели (ја глуми Ландгре) со голема љубов и посакува таа да се омажи со Улф (го игра Болин), скромен млад човек, кој живее како потстанар кај Ингеборг. Кога градоначалникот ќе организира бал, Улф купува фустан за Нели, со намера да одат на игранката. Но, во меѓувреме, во градот пристигнува вистинската мајка на Нели, средовечната, но згодна Џени (ја игра Лефгрен), која живее со својот млад љубовник, шармантниот и забавен Џек (го глуми Олин). Џени и Џек, исто така, одат на балот и таму Нели целосно го запоставува Улф, привлечена од шармот на Џек. По игранката, Џени ја посетува Ингеборг и ја поканува Нели да ѝ се придружи во големиот град, каде што таа има салон за убавина. Нели, која е вљубена во Џек, веднаш ја прифаќа поканата. Веднаш потоа, разочараниот Улф го напушта малиот град, а Ингеборг дознава дека е сериозно болна и дека ќе живее уште кратко време.
  

Во големиот град, Нели живее удобно и се забавува со Џек. Дознавајќи за болеста, Ингеборг не може да издржи и оди во градот да ја види Нели, но разочарана се враќа дома, бидејќи Нели ужива во забавниот и удобен градски живот. Работите се менуваат кога, една ноќ, Џек ја посетува Нели во салонот за убавина и ѝ кажува дека многу ја сака, дека цел живот бил несреќен и дека истовремено ѝ е љубовник на нејзината мајка. Во мигот кога Џек и Нели водат љубов, во салонот влегува Џени и доаѓа до расправа меѓу неа и Џек. Џек излегува надвор и извршува самоубиство на тротоарот пред салонот за убавина. Потресената Нели повторно се враќа кај Ингеборг, каде истовремено се враќа и Улф. Така, тие двајцата се повторно заедно, иако Нели му кажува на Улф дека не може да го сака.

Наводи
------

1. ↑  IMDB - Crisis (1946) (пристапено на 1.10.2015)
2. ↑  IMDB - Crisis (1946) (пристапено на 1.10.2015)
**Равенката за состојбата на идеалниот гас** или **Клапејрон-Менделеевата равенка** е формула која ја утврдува зависноста меѓу притисокот, моларниот волумен и апсолутната температура на идеалниот гас. Равенката е следна:

{\displaystyle p\cdot V\_{M}=R\cdot T,}
каде

* {\displaystyle \,p} — притисок,
* {\displaystyle \,V\_{M}} — моларен волумен,
* {\displaystyle \,T} — апсолутна температура,
* {\displaystyle \,R} — универзална гасна константа.

Бидејќи {\displaystyle V\_{M}={\frac {V}{\nu }}}, каде {\displaystyle \,\nu } — количество супстанца, а {\displaystyle \,\nu ={\frac {m}{M}}}, каде {\displaystyle \,m} — маса, {\displaystyle \,M} — моларна маса, равенката за состојбата го добива следниот вид:

{\displaystyle p\cdot V={\frac {m}{M}}R\cdot T.}
Во оваа форма, овој запис е познат како равенка (закон) на Клапејрон-Менделеев.

Во случај на постојана маса на гасот, равенката може да се запише во видот:

{\displaystyle {\frac {p\cdot V}{T}}=\nu \cdot R,}
{\displaystyle {\frac {p\cdot V}{T}}=\mathrm {const} .}
Последната равенка го носи името *обединет гасов закон*. Од него се изведуваат законите на Бојл-Мариот, Шарл и Геј-Лисак:

{\displaystyle T=\mathrm {const} \Rightarrow P\cdot V=\mathrm {const} } — *Бојл-Мариотов закон*.
{\displaystyle p=\mathrm {const} \Rightarrow {\frac {V}{T}}=\mathrm {const} } — *Геј-Лисаков закон*.
{\displaystyle V=\mathrm {const} \Rightarrow {\frac {P}{T}}=\mathrm {const} } — *Шарлов закон* (втор Геј-Лисаков закон, 1808 г.).
Од гледна точка на хемијата, овој закон може да звучи поинаку: „волумените на гасовите кои стапуваат во хемиска реакција при еднакви услови (температура, притисок) се однесуваат еден кон друг и кон волумените на гасовитите соединенија кои се во фаза на образување како прости цели броеви". На пример, 1 волумен на водород се соединува со 1 волумен на хлор, при што се образуваат 2 волумени на хлороводородна киселина:

{\displaystyle \,\mathrm {H} \_{2}+\mathrm {Cl} \_{2}=2\mathrm {HCl} .}
1 волумен азот се соединува со 3 волумени водород, при што се добиваат 2 волумени амонијак:

{\displaystyle \,\mathrm {N} \_{2}+3\mathrm {H} \_{2}=2\mathrm {NH} \_{3}.}
{\displaystyle T=\mathrm {const} \Rightarrow p\cdot V=\mathrm {const} } — *Бојл-Мариотов закон*.
Бојл-Мариотовиот закон е именуван во чест на ирскиот физичар, хемичар и филозоф Роберт Бојл (1627—1691), кој го открил во 1662 година, но исто така и во чест на францускиот физичар Едм Мариот (1620—1684), кој го открил овој закон независно од Бојл во 1677 година.

Во некои случаи (во гасната динамика) равенката за состојбата на идеалниот гас може да се запише во следната форма:

{\displaystyle p=(\gamma -1)\rho \varepsilon ,}
каде {\displaystyle \,\gamma } — адијабатски показател, {\displaystyle \,\varepsilon } — внатрешна енергија на единица маса супстанца. 

Емил Амага покажал дека при високи притисоци однесувањето на гасовите се отклонува од Бојл-Мариотовиот закон. И оваа појава може да биде објаснета врз основа на молекуларни претстави.
**Криенка** (руски: *Жмурки*) - руски филм од 2005 година, во режија на Алексеј Балабанов, кој е автор и на сценариото, заедно со Стас Мохначев. Главните улоги ги играат: Алексеј Панин, Дмитриј Дјужев, Виктор Сухоруков, Никита Михалков, Алексеј Серебрјаков итн. Во текот на снимањето на филмот, режисерот Балабанов потрошил 50 литри лажна крв и ангажирал 20 познати руски глумци, а многу од нив тешко може да се препознаат, зашто се маскирани.

Синопсис
--------

Сергеј и Симон мора да му достават на моќниот мафијаш Сергеј Михајлович куфер полн со хероин. Тие работат за Михајлович, но хероинот им го крадат тројца ситни криминалци по налог на расипаниот полицаец Степан, мислејќи дека куферот е полн со пари. Откако сфаќаат дека се измамени, Сергеј и Симон најпрвин го убиваат полицаецот Степан, а од него го дознаваат местото каде што се кријат криминалците со хероинот. Тие влегуваат во станот и ги убиваат криминалците, но притоа е ранет Сергеј. Поради тоа, Симон мора да му се јави на својот другар, студент по медицина, кој на живо му прави операција на Сергеј. Потоа, двајцата си заминуваат со пленот.

Наводи
------

1. ↑  HRT, Igra skrivača, ruski film - Kino Milenij, Aleksej Balabanov (пристапено на 25.5.2019)
**Клап клапа капа** е книга со брзозборки од Рајко Јовчески, објавена во 1992 година.

Книгата е издадена од „Детска радост" од Скопје, во рамки на библиотеката „Брзозборки". Илустрациите во книгата се дело на Љубомир Филипов; ликовно-извршен уредник бил Димче Исаиловски; а лектурата и коректурата ги извршила Оливера Марковиќ. Книгата има 68 страници и е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека Климент Охридски - Скопје, а ја носи меѓународната ознака ISBN 7845-024-X. Книгата, со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија".

Наводи
------

1. ↑  Рајко Јовчески, *Клап клапа капа*, Детска радост, Скопје, 1992.
Езерото Кареца, Јужен Тирол, Италија
**Езерото Кареца** е мало алпско езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Познат е по прекрасните бои и погледот кон планинскиот венец Латемар.

Карактеризација
---------------

Името на езерото потекнува од „Caricaceae", фамилија на растенија со широки листови со лобуси. 

Езерото се наоѓа во западните Доломити на работ на Латемарвалд, само 20 километри југоисточно од Болцано на 1520 метри надморска височина во општината Велшнофен. Најблиската населба е Кареца. Водениот дел од околу 300 метри и широк 140 метри се напојува со подземни извори од планинскиот венец Латемар.

Денес езерото е една од класичните туристички дестинации на Трентино-Алто Адиџе. Зимно време го посетуваат нуркачи кои снимаат документарни филмови за боите на подземните води. Малото планинско езеро е познато по мирните води, со темнозелена боја и прекрасната панорама на планините во позадина.

Галерија
--------

* Џон Сингер Сарџент, Карер Види, 1914 година, акварелЏон Сингер Сарџент, *Карер Види*, 1914 година, акварел
* Поглед на езерото што се движи југоистокПоглед на езерото што се движи југоисток
* Поглед на езерото кон западПоглед на езерото кон запад
* Погледнете ја насоката север. Се гледаат последиците од транзитот на бурата Адријан во 2018 година.Погледнете ја насоката север. Се гледаат последиците од транзитот на бурата Адријан во 2018 година.

Порзано
-------

* Граѓанска мрежа на Јужен Тирол (in German and Italian)
* Лаго ди Кареза Архивирано на 21 октомври 2021 г.

Надворешни врски
----------------

* Ризница Податотеки поврзани со Кареца на Ризницата
**Клеменс Брентано** (9 септември 1778 година - 28 јули 1842 ) 
**Клеменс Брентано** (9 септември 1778 година - 28 јули 1842 ) — германски писател, поет, романописец и драматург.

Работел како трговец, студирал рударство, а потоа се посветил на книжевната работа. Како член на кругот на германските романтичари бил во контакт со Гете, Хедер, Шлегел и други. Несигурен и ексцентричен, тој започнал во духот на крајниот романтичарски индивидуализам, а завршил како католички мистик. Тој, исто така, експериментирал со книжевна сатира и пародија. Главната одлика на неговиот израз е совршено совладување на формата.

Надворешни врски
----------------

* Дела од Clemens Brentano на проектот „Гутенберг" (англиски)
* Дела од или за Клеменс Брентано на Семрежниот архив (германски)
**Операта "buffa "** e комична опера која настанала во Италија од т.н. интермега или паузи.
Комичните сцени биле вметнувани помеѓу чиновите на опера сериа, која најчесто имала три чина, а комичната два чина.
Наместо легендарните, историските и митолошките ликови, опера буфа ги разработуала секојдневните ликови.
Поради сево ова, овие интермеца брзо станале популарни и почнале да се изведуваат самостојно, а тоа означувало и создавање на нова посебна оперска гранка.
Во првата генерација на опера буфа, стои забележано името на **Џовани Батиста Перголези**,со изведба на операта **" Слугинката господарка "**, во 1733 година.
**Зина Креља** (Битола, 17 јануари 1925

 – Скопје, 21 ноември 2004

) — македонска оперска певица, сопран, првенка на Операта на МНТ.

Животопис
---------

Креља е родена во Битола на 17 јануари 1925 година. Потекнува од музикално семејство (мајка и била Нада Џамбазова – оперска певица). Пеење учела во Загреб, а вокалното образование го продолжила во Рим кај проф. Страчари. Во 1946 година дебитирала во Загреб со улогата на Виолета Валери во операта Травијата. Една сезона
била ангажирана во Сараевската опера, а во Операта на МНТ, како еден од нејзините основачи била од 1947 до 1981 година. Во својата кариера остварила повеќе од 20 улоги. Настапувала и на концертниот подиум. Гостувала во музичките центри на поранешна Југославија, Бугарија, Романија, Швајцарија. Поседувала сугестивност и сензибилитет во изразот и сценски шарм. Добитничка е на голем број на награди и признанија, меѓу кои и на најголемата државна награда „11 Октомври". Починала во Скопје на 21 ноември 2004 година.

Наводи
------

1. ↑  Павловски, Јован (2006). *Ми-Анова енциклопедија: М-П*. Скопје: Книгоиздателство МИ-АН. ISBN 9989613915, 9789989613913 Проверете ја вредноста `|isbn=`: invalid character (help).
2. ↑  Gripa na, avtori (1985). *Makedonskiot naroden teatar: 1945-1985 : Drama, Opera, Balet*. MNT.
3. ↑  Маринковиќ, Славко. *I solzi za kreaciite na Zina: Zina/Rozina Krelja (1924-2004)*. Скопје.
4. ↑  Андоновска, Ленче; Ѓоргиевски, Науме, Николов, Благој, Огненовски, Трајко, Пешевска, Гордана, Стефановска, Анета, Талеска, Светлана (2007). *Значајни личности за Битола*. Битола: НУУБ „Св. Климент Охридски" – Битола. стр. 98–99. ISBN 978-9989-2783-0-3.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
5. ↑  „ИН МЕМОРИАМ Почина оперската пејачка Зина Креља". Дневник. 23 ноември 2004. Посетено на 2010-05-22.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Последен збор. .. Зина Креља 1924- 2004, оперска певица[*мртва врска*] - Утрински Весник
**„Зимување во Јакобсфелд"** (српски: *Зимовање у Јакобсфелду*) – југословенски филм од 1975 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги толкуваат: Славко Штимац, Светислав Гонциќ и Слободан Перовиќ.

Синопсис
--------

Две момчиња од партизанскиот одред се упатени на село за да презимат. Патем, едното момче се разболува, а другото оди во блиското германско село и таму се вработува како слуга. Ноќе, тоа го негува болното другарче кое е скриено во блиското мочуриште, а потоа го крие во шталата на газдата каде што слугува. Зимувањето трае сè додека не ги открие илегалната ослободителна организација која момчињата ги изнесува надвор од селото.

Наводи
------

1. ↑  РТС, Зимовање у Јакобсфелду (пристапено на 2.1.2022)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Бендот Калипсо во 2009
**Ламбада** — танц од Бразил. На крајот на 80-тите години на минатиот век овој танц се раширил низ Европа, Филипините и низ цела Латинска Америка. Танцот ги прифатил движењата од други танци како што се фаро и салса. Ламбада е танц за парови. Танчерите играат така што чекорите одат на страна, се вртат и свиткуваат. Оригиналниот танц нема чекори напред и назад, туку само многу нагласени движења на колковите. Стандардизираниот начин на облекување за танчерките биле кратки лелеави здолништа, а танчерите долги панталони.

Настанување
-----------

### Каримбо

Каримбо е танц од времето кога Бразил бил португалска колонија, тогаш бил популарен на северот на земјата. Познат е и како *забранет танц. Ритамот го оравеле* со удирање на дрвени тапани. Овој танц се состоел од вртења и нишања на колковите на страна, што ќе станат основни движења на ламбадата.

### Потекло

По некое време, радиостаницата во Белем почнала да ја нарекува новата музика „ритамот на ламбада". Ламбада е мешавина од нова музика и стариот танц.Ламбада на португалски значи „силен удар". Се разликува од другите латиноамерикански танци по тоа што танчерите со своите тела го имитираат движењето на брановите.

Карневал во Бахија
------------------

Ламбада се проширила по брегот додека не стигнала до Бахија, каде што била изменета под влијание на танцот Фаро. На карневалот во Бахија секоја година се појавувале нови танци кои исчезнувале кога туристите си заминувале. Ламбада кко танц на карневалот се појавила во 1988 година.

Музика
------

Во 1988 година, францускиот претприемач, Оливер Ламоте, го посетил Порто Дегуро во Бразил и го открил локалниот танц кој тесно бил поврзан со ламбадата и боливиската мелодија. Групата *Каота* од неколку музичари патувала во Европа и ја промовирала мелодијата. Француската група *Каота* ја снимила песната Ламбада која станала хит ширум светот. Во 1989 година биле продадени 5 милиони примероци. Песната на португалски се вика „Llorando se fue" што значи плачам затоа што си заминал/а. За време на најголемата популарност била на 46-то место на листата на 100 најдобри.

Наводи
------

1. ↑  „NETWATCH: Botany's Wayback Machine". *Science*. **316** (5831): 1547d–1547d. 15. 6. 2007. doi:10.1126/science.316.5831.1547d. ISSN 0036-8075. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)
2. ↑  *Wikipedia:Verifiability* (англиски), 7. 4. 2019, Посетено на 7. 4. 2019 Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=, |date=` (help)
3. ↑  Knessl, Lothar (2002). „Vinko Globokar „L' armonia drammatica" in Bielefeld". *Österreichische Musikzeitschrift*. **57** (10). doi:10.7767/omz.2002.57.10.64. ISSN 2307-2970.
Клавикорд
Скица и делови на клавиркорд : (A/B) дирке; (1A/1B) тангенти; (2A/2B) лост на дирки; (3) жици; (4) резонантно дно; (5) мост; (6) придушувач
**Клавикорд** е жичен музички инструмент со клавијатура, настнал во Европа. Бил во употреба од доцна ренесанса, преку барок, до класицизам. Еден е од претходниците на современиот клавир. Во минатото најмногу е користен како инструмент за вежбање и како помош при компонирање. Клавикордот произведува звук така што металните нити (тангенти) ударааат во месингани или челични жици. Инструментот го добил името по латинскиот збор клавис или клавус (*clavis-clavus*, клуч-шајка), и грчкиот збор хорда во значење жица.

Клавикордот е измислен во почетокот на 14 век. Бил многу популарен од 16 до 18 век, главно во германските земји, Скандинавија и Пиринејски Полуостров. Голем поборник на овој инструмент бил е Карл Филип Емануел Бах. До 1850 музичарите престанале да користат клавикорд. Денес на клавикорд свират музичари заинтересирани за стара музика, особено за музика во барок. Клавикорд повремено се појавува како инструмент во современата рок-музика.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Истанбулски воздухопловен музеј** (турски: *Havacılık Müzesi*) — музеј кој се наоѓа во Сан Стефано, во близина на Истанбул, Турција. Плоштината на музејот изнесува 65.000 метри. Во музејот се наоѓаат голем број на различни авиони, хеликоптери и оружја кои биле користени од страна на турската армија.

Освен тоа, во музејот се наоѓаат и остатоци од таков вид од времето на Отоманското Царство. До музејот, како најлесен начин за пристигнување е преку воз од станицата Сиркечи. Патувањето е околу 40 минути/ влезот за возрасни е 6 турски лири (2009 година).

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Истанбулски воздухопловен музеј" на Ризницата ? |

* Официјално мрежно место Архивирано на 7 октомври 2017 г. (турски)
* Фотографии од музејот (турски)

Координати: 40°57′50″ N; 28°49′33″ E﻿ / ﻿40.963862° СГШ; 28.825765° ИГД﻿ / 40.963862; 28.825765
**Кларк Кент** (англиски: *Clark Kent*) e фиктивен лик од телевизиската серијата *Смолвил*. Ликот на Кларк Кент, првпат создаден за стрипови од Џери Сигел и Џо Шустер во 1938 како вистинскиот индититет на Супермен, е адаптиран за телевизија во 2001 од Алфред Гоф и Мајлс Милар — четврт пат како ликот е адаптиран за телевизиска серија. Кларк Кент е непрекинато толкуван од Том Велинг, со неколку други глумци играјќи го како дете. Ликот се има појавувано и во различни други дела засновани на *Смолвил*, од кое ниту едно не важи за продолжение од некоја епизода. Сè од 2007, Кларк Кент од *Смолвил* се има појавено во 18 младинско-возрасни романи.

Во *Смолвил*, Кларк Кент настојува да живее живот како едно нормално човечко суштество и се бори да ја зачува тајната за неговото вонземјанско наследство од неговите пријатели. Тој има низа обиди за постојана врска со Лана Ленг, искушенија предизвикани од неговата неискреност поради својата тајна. Наспроти претходните претставувања на ликот, овој Кларк Кент започнува како најдобар пријател на Лекс Лутор, откако му го спасува животот. Нивното пријателство со тек на времето целосно се разобличува преобразувајќи се во меѓусебна омраза. Во *Смолвил*, своите моќи Кларк ги стекнува тековно. Несвесен за сите негови способности на почетокот на серијата; на пример, неговиот „вжештен вид" и „супер-здив" не се развиваат сè до втората и шестата сезона, соодветно.

Развивајќи го ликот на Кларк од *Смолвил* продуцентите решиле да го приземат до „суштинското дно" на Супермен; тој не е безгрешлив, што и дозволува на публиката да ја види неговата човечност, но е „добар до корен". Критичарите го гледаат, а повеќе режисери прикажуваат како симболична претстава на Исус Христос. Том Велинг е номиниран за неколку награди Избор на тинејџерите и Сатурн награди за неговата интерпретација на Кларк Кент уште од кога серијата ја започна првата сезона.

Наводи
------

1. ↑  Simpson, Paul (2004). *Smallville: The Official Companion Season 1*. London: Titan Books. стр. 8–17. ISBN 1840237955 Проверете ја вредноста `|isbn=`: checksum (help).
2. ↑  Episodes in which the pair start and end their relationship: Season two's "Exodus", season three's "Phoenix", season five's "Arrival" & "Hypnotic", season seven's "Fierce" & "Arctic"
3. ↑  "Pilot". Alfred Gough, Miles Millar (writers) & David Nutter (director). *Smallville*. The WB. 2001-10-16. No. 1, season 1. 42 minutes in.
4. ↑  "Heat". Mark Verheiden (writer) & James Marshall (director). *Smallville*. The WB. 2002-10-01. No. 2, season 2. 42 minutes in.
5. ↑  "Sneeze". Todd Slavkin, Darren Swimmer (writers) & Paul Shapiro (director). *Smallville*. The WB. 2006-10-06. No. 2, season 6.
6. ↑  name="genesis"
7. ↑  name="Core"
8. ↑  name="Owen 3"
9. ↑  name="Byun"

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Исповед** (српски: *Ispovijed*) - расказ на писателот Иво Андриќ.

Содржина
--------

Селанецот Петар Љољо пристигнува во католичкиот манастир, со молба игуменот да испрати еден калуѓер за да го исповеда познатиот разбојник Иван Роша, кој тешко болен се вратил во родниот крај. Калуѓерот Марко се нафаќа да ја изврши задачата и заедно со Љољо оди во пештерата каде лежи разбојникот. Тој најпрвин одбива да се исповеда, но по упорното убедување најпосле се согласува. Во долгата исповед, калуѓерот излегува вџашен од бројните страшни гревови кои ги направил разбојникот. Кога сака да се врати во манастирот, Љољо го повикува да се врати и тие го наѓаат Роша умрен, потпрен на едно млада јасика. Враќајќи се кон манастирот, фра Марко постојано се прашува, зошто луѓето прават гревови.

Осврт кон делото
----------------

Четири раскази на Андриќ, „Во мусафирханата", „Во занданата", „Исповед" и „Покрај казанот", се посветени на католичкиот калуѓер Марко Крнета. Во нив, авторот сликовито го портретирал ликот на калуѓерот како суров селанец, човек на елементарната природа, но со невино срце зачудено пред злото со кое е обвиен светот. Притоа, Андриќ ја создава личноста на фра Марко супериорно интелектуално и несентиментално, но и без иронија кон неговата неученост и примитивност.

Наводи
------

1. ↑  „Ispovijed", во: Ivo Andrić, *Priča o vezirovom slonu*. Beograd: Rad, 1962, стр. 115-129.
2. ↑  Velibor Gligorić, „Beleška o piscu", во: Ivo Andrić, *Priča o vezirovom slonu*. Beograd: Rad, 1962, стр. 163-164.
**Карахаскиот јазик** или познат и како **инаски јазик** — староседелски јазик кој се зборува во Бразил во 30 села од околу 3000 луѓе. Овој јазик е составен од следните дијалекти: северен карахаски, јужен карахаски, шамбиоа и хавае. Карахаскиот има женски и машки говор, каде машкиот говор не го користи гласот /k/ кој се изговара од страна на жените.

Користена литература
--------------------

* Ribeiro, Eduardo Rivail. (2002) "Direction in Karajá". In Rosa María Ortiz Ciscomani, ed. *Vi encuentro internacional de lingüística en el noroeste.*
* Ribeiro. (2000) "[ATR] vowel harmony and palatalization in Karajá". *Santa Barbara Papers in Linguistics.* **10**: *Proceedings of wail 2000.* pp. 80–89.

Поврзано
--------

* Староседелски јазици во Америка
* Бразил

Надворешни врски
----------------

* Караха Архивирано на 20 март 2006 г.

ɤ *Оваа статија поврзана со американските староседелски јазици е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.
Клара Шуман
**Клара Шуман** (родена како: Клара Џозефина Вик, Лајпциг, 13 септември 1819 - Франкфурт на Мајна, 20 мај 1896) била германски пијанист, композитор и учител.

Таа студирала музика по барање на нејзиниот татко и на осум години ја започнала својата прва турнеја како пијанист. Таа ги играла делата на Моцарт, Бах, Бетовен, Менделсон, Шопен и д-р Во 1840 година Таа се омажила за Роберт Шуман. Од тогаш таа имала направено помалку, но по смртта на нејзиниот сопруг 1856 година, таа повторно одржала концерти во Германија и Англија.

Нејзиниот лик бил на банкнота од 100 германски марки.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Клара Шуман" на Ризницата ? |

* Слободни партитури од Clara Schumann од проектот „Меѓународна библиотека на партитури"

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за музичар е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Кишварда** (унгарски: *Kisvárda*, германски: *Kleinwardein*, јидиш: קליינווארדיין *Kleynvardeyn* ) – град во Унгарија. Кишварда е еден од најважните градови во округот Саболч-Сатмар-Берег .

Според податоците од 2009 година, Кишварда имала 17.097 жители.

Географија
----------

Градот Кишварда се наоѓа во североисточниот дел на Унгарија, близу до државната граница со Словачка и Украина - 20 км северно. Градот се наоѓа на околу 280 километри источно од главниот град Будимпешта. Градот се наоѓа во крајниот североисточен дел на Панонската Рамнина, во близина на реката Тиса. Надморската висина на градот е околу 100 метри.

Историја
--------

Остатоци од некогашен замок

Надворешни врски
----------------

* www.kisvarda.hu Официјално мрежно место на градската управа на Кишварда (англиски)
**Иван Живковиќ** е српски телевизиски и филмски режисер.

Биографија
----------

Дипломирал на ФДУ - Катедрата за филмска и ТВ режија во 1998 година, а магистрирал на Американскиот филмски институт во Лос Анџелес во 2001 година.

Добил повеќе од 30 меѓународни награди и номинација за студентски Оскар со својот краток игран филм Далечински управувач-магистерски труд.

Професионално работи на филмот како помошник режисер од 1991 година, како асистент на значајни српски режисери како Горан Марковиќ, Срѓан Драгојевиќ и Драган Бјелогрлиќ .

Во 2007 година го режирал својот дебитантски филм *Хадерсфилд*, заснован на романот на Угљеша Шајтинац. За телевизиските станици ги режираше ТВ сериите *Миле против транзициите*, *Театар во домот, Вера и завера*, Корени *, според романот на Добрица Ќосиќ и* Вујко нови хоризонти*.*

Учествувал во 1-та сезона како корежисер, а заедно со Мирослав Лекиќ како главен режисер работи на 2-ра, 3-та и 4-та сезона од популарната ТВ серија *Убијците на мојот татко*, 1-ва и 2-та сезона на шпионскиот трилер *Државен службеник,* како и 9-та епизода од 1-ва сезона и 4-та епизода од 2-ра сезона на серијата *Сенки над Балканот*.

*Живковиќ* моментално се подготвува за реализација на новиот игран филм *Хештег Бруцоши*.

Филмографија
------------

| Година | Назив | Жанр | Награди |
| --- | --- | --- | --- |
| 1992 | Тито и јас | асистент режисер |  |
| 1996 | Убави села убаво горат | асистент режисер |
| 1998 | Рани | асистент режисер / копродуцент |
| 2003 | Син | режисер на друга екипа Невада |
| 2005 | The Inner Circle | асистент режисер |
| 2005 | Ние не сме ангели 2 | помошник режисер |
| 2006-2007 | Миле против транзициите | режисер |
| 2007 | Театар во домот | режисер |
| 2007 | Хадерсфилд | режисер |
| 2013 | На пат за Монтевидео | помошник режисер |
| 2014 | Ја бранев Млада Босна | помошник режисер |
| 2015 | Меч на одмаздата | помошник режисер |
| 2016 | Вера и завера | режисер |
| 2016 | Немој да додеваш | режисер |
| 2018 | Корени (ТВ серија) | режисер |
| 2016-2019 | Убијците на мојот татко | режисер |
| 2017-2019 | Сенки над Балканот | режисер |
| 2018 | Extinction | помошник режисер |
| 2019 | Вујко нови хоризонти | режисер |
| 2019-2020 | Државен службеник (серија) | режисер |
| 2020 | Случај на семејството Бошковиќ | режисер |
| 2021 | Време на злото (ТВ серија) | режисер |
| - | Бруцоши (филм) | режисер - во припрема |

Извори
------

* Резиме на стогодишнината од Србија 1918–2018 година („Политика", 8 август 2018 година)
* - Интервју
* - Интервју
* [*мртва врска*] - Интервју за Вечерни новости

Надворешни врски
----------------

* Иван Живковиќ
Листови на дрвото удика опеано во песнатаИван Ларионов
**„Калинка"** — една од најпознатите руски песни на сите времиња. Погрешно е да се смета за народна песна, бидејќи е дело на композиторот и фолклорист Иван Ларионов (1830-1889), искомпонирано во 1860 г. За првпат е изведена во Саратов како дел од театарска забавна програма од истиот автор. Наскоро таа станала дел од репертоарот за хорски групи и се изведувала заедно со народна музика.

Во песната се опева растението удика (на руски наречено „калина"), со брз ритам и весел текст. Пејачите и и танчерите честопати се залудуваат при изведбата на оваа песна.

Текст
-----

|  |  |
| --- | --- |
| ***Руски:***
Калинка, калинка, калинка моя,
В саду ягода малинка, малинка моя,
Под сосною под зеленою
Спать положите вы меня.
Ах! Сосенушка ты зеленая,
Не шуми же надо мной!
Ах! Красавица, душа девица,
Полюби же ты меня! | ***Македонски:***
*Калинка, калинка моја, 
В садот јагоди, малинка, малинка моја.
Под борот, под зелениот, 
Положи ме да спијам.*
*Ах! Ти зелен бору, 
Не шумоли многу над мене
Ах! Убавица, душо моме, 
Дај заљуби се во мене!* |

Снимка
------


|  |
| --- |
| Калинка |
|  |
| Во изведба на Хорот на Црвената армија |

* *Не можете да ја чуете снимката? Видете помош со снимки.*

Поврзано
--------

* Казачок

Надворешни врски
----------------

* За Ларионов (руски)
* Партитурата на „Калинка"
***Зипула*** е пржено тесто направено по рецепт од Калабрија, Италија. *Зипула* се прави со брашно, вода, квасец, варени компири и малку сол. Има многу варијации: често се додава аншоа, но може да се додадат и солен бакалар, сирење, сушени домати, маслинки или 'ндуја.

Иако постојат варијации кај некои калабриски семејства, тестото *од зипула* се подготвува со свеж магдонос, формиран во *зипули* и пржен во многу масло.

Тие се традиционални за провинциите Реџо Калабрија, Катанзаро и Вибо Валентиа.

Наводи
------

1. ↑  „Zippuli recipe". *Il Globo* (англиски). Посетено на 25 February 2022.
2. ↑  „Zippuli - Traditional Appetizer From Calabria". *TasteAtlas*. Посетено на 25 February 2022.
**Калироја**, (грчки: Καλλιρόη) (латински: Callirhoe) е име на една од Океанидите и на една нимфа.

Океанида Калироја
-----------------

Калироја била ќерка на титанот Океан и неговата жена Теја. Калироја имала три мажи - Хриосар, Посејдон и Нелис, и со секој од нив имала деца.

Калироја и Хриосар:

* Ехидна (грчки: Eχιδνα) – грозно чудовиште
* Герион (грчки: Geryones) - тротелесен џин

Калироја и Посејдон:

* Минија (грчки: Μινύας) – крал на Орхомена во Беотија, придружник на племето на Минајците

Калироја и Нелис:

* Циона (грчки: Chione)

Нимфа Калироја
--------------

Водена Нимфа  
Џон Вилијам, 1849-1917.
Во Атина на нимфата Калироја и бил посветен изворот во чија вода се капеле невестите пред венчавката.

Во близината на тој храм Девкалион, со својата сопруга Пира, по големиот потоп на светот, подигнал храм во честа на олимпискиот бог Зевс.

Оградата на храмот, која е сочувана уште од стариот век, ја уништила поплавата од 1896 година.
Истибањска Клис. во рамките на МакедонијаИстибањска Клис.
Местоположба на Инстибањската Клисура во Македонија

**Истибањска Клисура** или **Очипалско-истибањска Клисура** — клисура во Македонија која се протега помеѓу Делчевска Котлина (од утоката на Овчеполска Река во Брегалница) кај с. Очипала, па сè до влезот во Кочанска Котлина, с. Истибања, помеѓу планините Голак од југ и Осоговските Планини од север, во должина од 39 км. Во овој дел Брегалница изградила повеќе меандри. Истибањската Клисура е епигентска. Првиот дел од клисурата е потопен со акумулацијата на Калиманци.

Поврзано
--------

* Истибања
* Истибања (археоархеолошки наоѓалишта)

Наводи
------

1. ↑  Географско друштво на СР Македонија, Македонско географско друштво (1976). *Географски разгледи* (14-17. изд.). Друштво.

Координати: 41°57′38″N 22°33′53″E﻿ / ﻿41.96056° СГШ; 22.56472° ИГД﻿ / 41.96056; 22.56472

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Клисури во Македонија |
| --- |
|  |
| 
* Бадерска
* Бариќ
* Бислимска
* Бродска
* Велешка
* Демиркаписка
* Дервенска
* Дреновска
* Дримколска
* Злетовска
* Зрновска
* Истибањска
* Карпалак
* Кичевска
* Матка
* Пенска
* Пешти
* Радичка
* Разловска
* Скочивирска
* Таорска
* Шишевска

 | Скочивирската КлисураСкочивирската Клисура |

 |
**Калипсо** (грчки: *Καλυψώ*- "таен") го старогрчката митологија е океанида, ќерка на титанот Атлас. а според друга легенда пак, ќерка на Хелиос и Персеида.

Како нимфа, таа е владетелка на митолошкиот остров Огигија, која го спасила на Одисеј по срушувањето на неговиот брод. На островот Одисеј поминал 7 години, а таа му обеќала безсмртност доколку остане да живее таму. Но, Одисеј сепак не можел да ја заборави својата родна Итака. Затоа, Атена му рекла на Зевс да му помогне на Одисеј да замине од островот, па Зевс го испратил на Хермес да ја предаде неговата одлука за заминување на Одисеј. Така, Калипсо му помогнала на Одисеј да изгради брод, и го дарувала со се што му биле потребно за патување.

Калипсо како тема во уметноста и во популарната култура
-------------------------------------------------------

Калипсо се јавува како тема во бројни дела од областа на уметноста и популарната култура, како:

* „Слово за Калипса" - песна на југословенскиот поет Мак Диздар.

Наводи
------

1. ↑  Homer, *Odyssey*, 1.14, 1.50; Apollodorus, *Library*. She is sometimes referred to as *Atlantis* (Ατλαντίς), which means the daughter of Atlas, see the entry Ατλαντίς in Liddell & Scott, and also Hesiod, *Theogony*, 938.
2. ↑  Robert Grevs, Grčki mitovi, Nolit, Beograd, 1992, str. 616.
3. ↑  Мак Диздар, *Горчин*. Скопје, Македонска книга, стр. 32.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 30340088
* LCCN: sh88002549
* GND: 119137151
* SUDOC: 059443014
* BNF: cb133296997 (податоци)

 |

 |
Арагонски замок во близина на островот Искја
**Искја** — италијански остров кој се наоѓа во Тиренското Море, на северниот дел од Неаполскиот Залив. Со своите 60.335 жители Искја е трет остров по број на население во Италија, веднаш по Сицилија и Сардинија.

Занимливости
------------

* Меѓу сите острови од Неаполскиот Залив, само на островот Искја е можно да се сретнат амфибии.

Надворешни врски
----------------

* Панца д‘Искја, село во општината Форио на островот Искја Архивирано на 15 септември 2008 г. (италијански)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 62146153225905252999
* GND: 4027716-1
* BNF: cb12181482s (податоци)
* NKC: ge334694
* BNE: XX5611402

 |

 |