recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Бабел** (англиски: *Babel*) е американски филм од 2006 година во режија на Алехандро Гонзалез Ињариту, а според сценариото на Гуљелмо Аријага. Главните улоги ги толкуваат: Бред Пит, Кејт Бланшет, Хариет Валтер, Ринко Кикучи, Адријана Бараза итн. Во 2007 година, филмот добил „Оскар" за најдобра филмска музика, а имал уште шест други номинации. Истата година, филмот добил „Златен глобус" во категоријата „најдобар филм - драма", а бил номиниран уште во шест други категории. Исто така, филмот ја добил и наградата на БАФТА за најдобра филмска музика. Претходно, во 2006 година, филмот добил три награди на Канскиот филмски фестивал, каде бил во трката за „Златната палма".

Содржина
--------

Во филмот се прикажуваат три приказни што се поврзани иако се случуваат на три различни континенти. Брачниот пар од САД, Ричард (го игра Пит) и Сузан (ја игра Бланшет) се наоѓаат на патување низ Мароко при што Сузан е ранета од истрел на пушка. Автобусот со туристите застанува во едно зафрлено село, каде ја сместуваат Сузан во една куќа, додека чекаат да дојде брза помош. Борејќи се за животот на сопругата, Ричард наидува на голема помош од месното население. Во меѓувреме, полицијата спроведува истрага, откривајќи дека нападот го извршиле две деца, кои ја украле пушката од татко им. Во претрелката со полицијата, едното од децата е убиено, по што неговиот брат ја крши пушката. На крајот, во селото пристигнува хеликоптер којшто ја носи Сузан во болницата и таа останува жива.

Во исто време, во САД, дадилката (ја игра Бараза) која ги чува децата на Сузан и Ричард оди на свадбата на својот син во Мексико, земајќи ги со себе и децата. на враќање во САД, нејзиниот роднина (кој го вози автомобилот), под дејство на алкохол, им бега на граничните полицајци, а жената и децата ги остава во пустината. Со последните сили, дадилката ја наоѓа полициската патрола и децата се спасени, но таа е протерана во Мексико, бидејќи полицијата открива дека таа нема работна дозвола.

Третата приказна се одвива во Јапонија, каде еден човек живее со својата ќерка-тинејџерка (ја игра Кикучи), која е потресена од неодамнешното самоубиство на мајка ѝ. Нејзиниот татко го бара полицијата, зашто обидот за убиство на Сузан во Мароко е извршен со пушката која тој ја користел пред многу години за време на ловот во Мароко. На неговата ќерка ѝ се допаѓа полицискиот инспектор и таа го повикува во станот, нудејќи му го своето тело, но тој си заминува.

Наводи
------

1. 1 2  IMDb, Babel (2006) (пристапено на 19.6.2015)
2. ↑  IMDb, Babel (2006) - Awards (пристапено на 19.6.2015)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Филмови режирани од Алехандро Гонзалез Ињариту |
| --- |
|  |
| 
* *Кучешка љубов* (2000)
* *21 грам* (2003)
* *Вавилон* (2006)
* *Прекрасно* (2010)
* *Човекот-птица* (2014)
* *Повратник* (2015)

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 186291904
* GND: 7550338-4
* SUDOC: 181582783

 |

 |
Антемунт, јужно од Мигдонија
**Антемунт** — име на езеро, древен град и област во древната историја на Халкидичкиот Полуостров, сместени на територијата на денешниот Полигеро. Точната местоположба на градот Антемунт сè уште не е утврдена, но се претпоставува дека се наоѓал меѓу денешните гратчиња Галачишта и Царево Село. Според археологот Јоаким Папангелу, Антемунт е во полето кај Галачишта и над неговите урнатини е изградена црквата „Св. Петка".

Еден од првите владетели на Антемунт бил Меропс, убиен во обидот да ја земе Палена, ќерка на одомантскиот крал Ситон. Областа станала дел од Македонското Кралство во 510 г. п.н.е. кога Аминта I Македонски се осојузил со Персиското Царство и Персијците му ги вратиле териториите на исток од устието на Вардар. Во 505 г. п.н.е. Аминта му ги понудил Антемунт и Јолк на соборениот атински тиран Хипија. Аминта веројатно тогаш не ги држел овие два града, туку само предложил заедничка воена експедиција. Хипиј го одбил предлогот.

Градот е окупиран од Атињаните во 432 г. п.н.е. и од Олинт во 382 г. п.н.е. На крај, во 379 г. п.н.е. Антемунт повторно влегол под македонско владение. Според Флавиј Аријан, во Битката кај Ис на Александар во 333 г. п.н.е. учествувал антемунтски коњички ескадрон со командант Перјод. Големиот хеленистички град Антемусија во Месопотамија е наречен по Антемунт.

Од 1928 до 1936 г. Галачишта носело името Антемундас или Антемус, по името на античкиот град. Потоа е вратено неговото традиционално име. Така била наречена и општината со седиште во Галачишта од 1998 до 2011 г. кога е соединета со општината Полигеро.

Наводи
------

1. ↑  Καραμόσχος, Ἀργύριος. „ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΝΑΓΙΑΣ) ΓΑΛΑΤΙΣΤΗΣ". ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΓΑΛΑΤΙΣΤΗΣ. Посетено на 6 јуни 2014.
2. ↑  *ΧΟΡΤΙΑΤΗΣ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ*, Архивирано од изворникот на 2007-12-28, Посетено на 2012-12-28
3. ↑  „Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας". Πανδέκτης: Name Changes of Settlements in Greece. Посетено на 12 април 2021.
4. ↑  „Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας". Πανδέκτης: Name Changes of Settlements in Greece. Посетено на 12 април 2021.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Области во Античка Македонија |
| --- |
|  |
| Долна Македонија | 
* **Области**: Алмопија **·**  Антемунт **·**  Амфакситида **·**  Анатемунт **·**  Бисалтија **·**  Ботиаја **·**  Ботика **·**  Едонида **·**  Еордеја **·**  Мигдонија **·**  Крестонија **·**  Крусида **·**  Пиерида **·**  Пиерија

* **Градови**: Ајнеја **·**  Алтус **·**  Антемунт **·**  Ематија **·**  Кис **·**  Мелисург **·**  Терма **·**  Тесалоника **·**  Халија **·**  Синд **·**  Стрепса **·**  Халастра **·**  Хераклестида

 | Сонцето од Кутлеш |
|  |
| Горна Македонија | 
* **Области**: Дасаретија **·**  Девриоп **·**  Елимеја **·**  Линкестида **·**  Одомантика **·**  Орестида **·**  Пајонија **·**  Параваја **·**  Парорбелија **·**  Пелагонија **·**  Синтика **·**  Тимфаја

* **Градови**: Аијана **·**  Арг Орестидски **·**  Елимеја **·**  Кајсареја

 |

 |
**Сузан Валадон** (23 септември 1865 – 7 април 1938) била француска сликарка. Во 1894 Валадон станала прва жена сликар која била примена во Националното Друштво на Уметниците.

Нејзиниот живот
---------------

*Пијачка* - Портрет на Сузан Валадон од Анри де Тулуза-Лотрек.
Родена како **Мари-Клементин Валадон** во Бесин-сир-Гартемп, Горна Вјена, Франција, како ќерка на немажена перачка, Сузан Валадон станала циркуски акробат на возраст од 15 години, но една година подоцна, паднала од трапез што значело и крај на нејзината циркуска кариера.

На Монмартр во Париз почнала да се интересира за уметноста, прво работејќи како модел на познатите сликари кои биле привлечени од нејзината појава и убавина. На тој начин била во можност внимателно да ги гледа и да ги набљудува сликарските техники. Потоа и самата почнала да работи како сликар.

Таа им била модел на познати сликари како Анри де Тулуза-Лотрек (којшто и давал и часови по сликање), Реноар, и Пјер Пувис де Шаван, и се знае дека на последните двајца им била љубовница. Едгар Дега бил импресиониран од нејзиното цртање и ја поттикнувал во нејзината работа како сликар.

Нејзиното дело
--------------

Сузан Валадон сликала мртва природа, букети и пејзажи со извонредна силина на композиција и треперливи бои. Таа исто така е позната и по своите акти. Првите изложби во почетокот на деведесеттите години од 19 -от век содржеле главно портрети меѓу кои и оној на Ерик Сати со кој била во љубовна врска во 1893. Во 1894, Сузан Валадон била првата жена примена во Друштвото на уметниците. Како перфекционист, таа повеќе години работела на своите дела пред да ги изложи.

При крајот на животот, Сузан Валадон била пријателски поврзана со сликарот Татарот Гази.

Умрела на 7 април 1938, во друштво на нејзините пријатели сликари Андре Дерен, Пабло Пикасо и Жорж Брак.

Денес нејзините дела се изложени во центарот Жорж Помпиду и во Музејот на Уметноста Метрополитен во Њујорк.

Портрети и слики со Сузан Валадон
---------------------------------

* Портрет на Сузан Валадон од Анри де Тулуза-ЛотрекПортрет на Сузан Валадон од Анри де Тулуза-Лотрек
* Анри де Тулуза-Лотрек: ПерачкаАнри де Тулуза-Лотрек: *Перачка*
* Реноар : Девојка си ја плете косата (Сузан Валадон). 1885Реноар : *Девојка си ја плете косата* (Сузан Валадон). 1885
* Реноар: Портрет од профил на Сузан Валадон, 1885Реноар: Портрет од профил на Сузан Валадон, 1885
* 1885, од Пјер-Огист Реноар1885, од Пјер-Огист Реноар
* "Танц во Градот" од Реноар"Танц во Градот" од Реноар
* Реноар: Чадори (1883), се појавува Сузан Валадон (лево)Реноар: *Чадори* (1883), се појавува Сузан Валадон (лево)
* Портрет на Валадон од Теофил Александар СтајнленПортрет на Валадон од Теофил Александар Стајнлен

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 66475473
* LCCN: n81058893
* ISNI: 0000 0003 6855 5697
* GND: 118625837
* SELIBR: 260904
* SUDOC: 027398285
* BNF: cb11944910f (податоци)
* BIBSYS: 90115327
* ULAN: 500032597
* NLA: 35200276
* NDL: 001208162
* NKC: ola2002153901
* BNE: XX1472167
* CiNii: DA05521292
* KulturNav: id
* RKD: 78974

 |

 |
**Словенечки пасоши** (словенечки: *slovenski potni list*) ― лични документи кои се издавани на државјани на Словенија за да им се олесни меѓународното патување. Секој словенечки граѓанин е и државјанин на Европската Унија.Пасошот, заедно со националната лична карта овозможува слободни права на движење и престој во која било од државите на Европската унија, Европската економска област и Швајцарија, како резултат на правото на слободно движење и престој дадено во член 21 од Договорот за ЕУ.

Словенечката лична карта важи и за патување во повеќето други поранешни југословенски републики: Хрватска, Босна и Херцеговина, Македонија, Црна Гора и Србија.

Физички изглед
--------------

Словенечките пасоши се со иста бургундска боја како и другите европски пасоши, со словенечкиот грб исцртан во средината на предната корица. Зборовите *evropska unija* (македонски: Европска Унија) и *republika slovenija* (македонски: Република Словенија) се испишани над грбот и зборот*potni list* (македонски: Пасош) е впишан подолу. Пасошите издадени во службено двојазични области на Словенија исто така имаат италијански или унгарски текст под словенечкиот. Овие се *unione europea*,*repubblica di slovenia* и *passaporto* на италијански и *európai unió*,*szlovén köztársaság* и*útlevél* на унгарски. Словенечките пасоши го имаат стандардниот биометриски симбол на дното и го користат стандардниот дизајн на ЕУ.

Барања за виза
--------------

Земји и територии со безвизен влез или визи при пристигнување за иматели на словенечки пасоши.
  Словенија  нема потреба за виза  Слобода на движење  Виза при пристигнување  еВиза  Виза е достапна и при пристигнување или семрежно  Потребна е виза пред пристигнувањето
Од јануари 2023 година, словенечките граѓани имале безвизен или визен пристап при пристигнување во 182 земји и територии, што го рангирал словенечкиот пасош на 11-то место во однос на слободата на патување (исто место со унгарскиот, латвискиот, литванскиот и словачкиот пасош) и највисок ранг на поранешните држави Југославија, според Пасошкиот индекс на Хенли.

Поврзано
--------

* Ризница Податотеки поврзани со словенечкиот пасош на Ризницата

* Пасоши на Европската Унија
* Услови за виза за словенечките граѓани

Наводи
------

1. ↑  Treaty on the Function of the European Union (consolidated version)
2. ↑  „Global Ranking - Passport Index 2019" (PDF). Henley & Partners. Архивирано од изворникот (PDF) на 2022-03-31. Посетено на 27 ноември 2023.

Надворешни врски
----------------

* Брошура за словенечки биометриски пасош (pdf датотека)
Плакат за настан
**Плакат** — оглас напишан или втиснат на лист хартија и обесен или залепен на јавно место. Форматот на плакатот најчесто е таков што овозможува употреба на букви доволно големи за да можат да се прочитаат од прилична далечина.

Освен текстот, плакатот речиси редовно содржи и ликовни елементи, концепирани и изведени така што да го привлечат вниманието на оние на кои им се обраќа, а со визуелната компонента не само да ја помогнат и дополнат перцепцијата на содржината, туку и директно или асоцијативно да дејствуваат врз сензибилитетот на приемачот на пораката.

Поради сите погоре наведени специфики, плакатот е делотворен медиум за јавно информирање. Се него се служат политичарите, културните и стопанските организации, за да ги пропагираат своите идеи или да ги постигнат своите цели.

Плакат со Германска пропаганда
Претходници на плакатот биле отпечатени летоци и театарски огласи што се јавиле уште од 16-от век. Ликовниот дел им бил најнапред дрворез, а потоа бакрорез. Во денешна смисла, плакатот датира од втората половина на 19-от век. За неговата појава во времето на францускиот импресионизам решително било запознавањето на Западот со јапонската обоена графика и изумот- усовршувањето на литографијата.

Афирмациски плакат
За творец на модерниот илустриран плакат може да се смета Тулуз-Лотрек. Натаму, него го развиле голем број на ликовни уметници: во Франција: Грасе, Стеинлен, Пиви д Шаван, Бонар; во Англија: Бердслеј, Харди; во САД: Пенфилд, Бредли, Рид; во Германија: Унгер, Хејне, Штук, Холвејн, Арпке, Пецолд и други.

Новите технолошки постапки дале мошне богати изразни можности.

Литографскиот камен е заменет со плоча од алуминиум или цинк- цинкографија. Потоа е воведен офсетниот печат, а во нашево време сито-печатот. Големо значње за плакатот има и фотографијата, особено фотографијата во боја. Исто така, важна била обновата на типографијата кон крајот на 19-от век, под влијание на Морис и движењето "Уметност и графика" во Англија.

Плакатот често се употребува во масовните агитации. Особено значајна била неговата прогресивна улога во Русија, за време на Октомвриската револуција, а и во подоцнежните пропагандни активности, како и за време на војната против германскиот завојувач. Познати се плакатите на Мајаковски, Мур, Иванов, како и на групата Кукриникси.

Од Втората светска војна плакатот е најчесто заедничко дело на група во која, освен авторот-дизајнер, учествуваат и пропагандист (денес маркетинг агент), пишувач на текстови, типограф и печатар.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85105523
* GND: 4046198-1
* BNF: cb119409485 (податоци)
* HDS: 010467
* NDL: 00569172
* NKC: ph124084
* BNE: XX5162666

 |

 |
**Фрула** (српски: *Фрула*), позната и како **свирала** (свирала) или **јединка**, е музички инструмент кој личи на средна флејта, традиционално користена во Србија. Обично е направена од дрво и има шест дупки. Тоа е аерофон со краен удар. Фрулата е традиционален инструмент на овчари, кои свират додека ги чуваат своите стада.

За список на слични инструменти, видете го делот подолу .

Имиња
-----

Во Хрватска е попозната како „јединка". Другите локални имиња во Хрватска вклучуваат *glveglica*, *šaltva*, *kavela*, *ćurlik*. Исто така, тој едноставно се нарекува „српска флејта".

Изведувачи
----------

Наводи
------

Фолклорен танц ансамбл „Коло", свиретајќи ја фрула.
Забележителни свирачи на *фрула* ( *фрулаши* ) се Адам Милутиновиќ, Сава Јеремиќ, Тихомир Пауновиќ, Неда Николиќ, Веља Кокориќ, Боривоје Тодоровиќ, Бора Дугиќ, Слободан Вукиќевиќ, Спасоје Јовиќ, Андрија и Томислав Баџиќ, други 

1. ↑  *Rad kongresa*. 1981. стр. 334.
2. ↑  *Danica*. Hrvatsko književno društvo sv. Ćirila i Metoda. 1951. Sviraljka s usnama »jedinka« (svirala, žveglica, šaltva, kavela, ćurlik, to su samo neka njezina lokalna imena)
3. ↑  *Scribner's Magazine*. Charles Scribners Sons. 1922. стр. 269.
4. ↑  Charles Austin Beard (1930). *Toward Civilization*. Longmans, Green and Company. стр. 275.
5. ↑  „Архивиран примерок". Архивирано од изворникот на 2015-04-08. Посетено на 2015-04-08.
Реката Финис (Австралија) во сувата и дождовната сезона
**Сува сезона** — период во годината кој се одликува со мали количества на врнежи. Поимот особено се однесува на тропските краишта, чиј дождовен појас се поместува преку екваторот од северните во јужните тропски предели и назад во текот на годината. Појасот се наоѓа на јужната полутопка од октомври до март, и тогаш северните тропски предели се во сувата сезона, со доста намалени врнежи и сончево време преку целиот ден. Од април до септември, дождовниот појас се наоѓа на северната полутопка, и тогаш сувата сезона владее во јужните тропски краишта. Според Кепеновата класификација за тропските клими, за еден месец да биде во сувата сезона, истиот треба да има просечни врнежи под 60 мм.

Оваа сезона се одликува со ниска влажност, кога пресушуваат многу поила и помали реки. Овој недостаток на вода (а со тоа и на храна) ги принудува тревопасните животни како зебрите, слоновите и гнуата да се селат во позелени краишта. Пожарите се честа појава во овој период, претежно поради исушените растенија и силното сонце..

Согласно податоците од истражувањата, сувата сезона во Африка се совпаѓа со застапеноста на малите сипаници, што се должи на згуснатоста на населението предизвикана од привремената преселба село-град, кога земјоделците ги напуштаат нивите и полињата во отсуство на наводнување.

Дождовниот појас се шири на север сè до Северниот, а на југ до Јужниот Повратник. Кај овие напоредници, годината има една дождовна и една сува сезона. Подрачјата околу екваторот имаат по две вакви сезони, бидејќи тука дождовниот појас минува двапати во годината, еднаш во јужен и еднаш во северен правец. Подрачјата помеѓу екваторот и повратниците може да имаат кратка сува и долга дождовна сезона, но и кратка сува и долга сува сезона. Разни места отстапуваат од овие начелни законитости поради месните географски влијанија.

Поврзано
--------

* Суша
* Дождовна сезона
* Годишни времиња

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Сува сезона" на Ризницата ? |

1. ↑  „Updated world Köppen-Geiger climate classification map" (PDF).
2. ↑  TONY RENNELL (June 29, 2007). „It's dry season and elephants are desperately seeking water - but poachers lie in wait". London: Daily Mail.
3. ↑  „Wet & Dry Seasons". Архивирано од изворникот на 2012-03-20. Посетено на 2017-08-08.
4. ↑  „Dry Season Brings On Measles In Sub-Saharan Africa". ScienceDaily. February 7, 2008.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Годишни времиња |
| --- |
|  |
| Умерени | 
* Пролет
* Лето
* Есен
* Зима

 | Астрономски приказ на годишните времиња |
|  |
| Тропски | 
* Дождовна сезона
* Сува сезона
* Харматан (З. Африка)

 |

 |
**Франсиско де Орељана** (шпански: *Francisco de Orellana*; Трухиљо, 1511 — 1546) бил шпански морепловец, истражувач и конквистадор. Во историјата е запамтен како човек кој ја открил реката Амазон.

Орељана заедно со Франсиско Писаро го освојиле Царството на Инките (денешен Перу). Исто така учествувал во експедицијата под водство на Гонсало Писаро, гувернант на градот Кито 1541, на кого му била доверена задчата да ја најде т.н. **Земја на Цимет**, митска земја за чии богатства се зборувало помеѓу шпанските конквистадори. Го поминале и планинскиот венец Анди. Затоа што немало резултати, одлучиле да направат брод и да продолжат по реката Коко (Coca). Во текот на таа експедиција загубиле 140 од 220 Шпанци и 3.000 индијанаци од вкупно 4.000 кои пошле на пат. Орељана на 22 февруари 1542 го продолжил патот со 50 луѓе по должината на реката во потрага по храна. Гонсало Писаро во меѓувреме се вратил во Кито само со 80 Шпанци кои преживееале. Орељана го продолжил патот и после 7 месеци пловидба и поминати 4.800 км по реките Напо, Тринидад, Негро и Амазон, стигнал до устието на реката Амазона на 26 август 1542, од каде продолжил за Нов Кадис во Кубагви (денешна Венецуела).

Реката добила име Амазон по една случка која се случила на овој пат. Орељана запишал дека експедицијата ја нападнале злобни жени, слични на Амазонките од старогрчката митологија, но веројатно во прашање биле Индијанци со долга коса.

Потоа се вратил во Европа, прво во Португалија, на која и припаднале новооткривените земји а потоа во родната Шпанија. Преземал уште неколку експедиции на Амазон. Умрел од отровна стрела на карипските домородци на една од експедициите.

Надворешни врски
----------------

* Портал: Биографија

* Франсиско де Орељана на Ризницата ?

Наводи
------

1. ↑  „La exploración del Amazonas: la gran odisea de Francisco de Orellana". *National Geographic*. Архивирано од изворникот на 2021-02-20. Посетено на 31. 1. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)(шпански)
2. ↑  „Francisco de Orellana Spanish explorer and soldier". *Britannica*. Посетено на 31. 1. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)(англиски)
3. ↑  „Francisco de Orellana". *Historia Peruana*. Посетено на 31. 1. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)(шпански)
4. ↑  „Orellana, Francisco De (c. 1511–1546)". *Encyclopedia*. Посетено на 31. 1. 2021. Проверете ги датумските вредности во: `|access-date=` (help)(англиски)
Реконструкција на Триклиниум
**Триклиниум** е формална трпезарија во римската куќа. Зборот има грчко потекло, имено доаѓа од грчкото τρικλίνιον, triklinion; τρι - три и κλίνη, klinē - кревет. Во просторијата биле поставени три кревети, на три страни од ниска маса. Оние што вечераат се во полулежечка положба на креветите. Четвртата страна на масата е оставена празна, веројатно за да служи како дел од масата од каде што се служи.

Овие соби биле мошне чести. Тие се користеле за јадење заедно со гостите и сите се наслонувале на перници. За пример на точно реконструиран триклинум, посетете го Археолошкиот музеј во Арецо, Италија или Кароновата куќа во Помпеја.

Се смета дека Тајната Вечера се јадела во триклинум.

Вчерите биле важен ритуал во римскиот живот и траеле од доцна попладне до доцна навечер. Обично биле поканети 9-20 гости, сместени по препишаниот ред за да се нагласат разликите во статус и релативната блискост до домаќинот. Како статично, привилегирано место, трпезаријата била многу украсена, со комплексни перспективни сцени и централни слики (или мозаици). Дионис, Венера, и мртва природа од јадења била честа глетка, од очигледни причини. Римските куќи од средната и високата класа имале најмалку два тринклинума; неретко наоѓаме и четири или повеќе. Големата трпезарија (*triclinium maius*) се употребувала за поголеми вечери, на кои биле пристуни доста клиенти на домаќинот.

Помалите триклинуми се користеле за помали вечери, со поексклузивни гости. Затоа, нивната декорација била барем толку раскошна колку кај големата трпезарија. како и кај поголемите триклинуми, виното, храната и љубовта биле популарни теми за декорација. Меѓутоа, заради нивната директна поврзаност со покровителство и заради тоа што таму често се рецитирала интелектуална книжевност како епоови, трпезариите биле украсувани и со „посериозни" теми, како да речеме онакви од епски карактер. Помалата трпезарија (*triclinium minus*) можела и да сочинува апартман заедно со кубикулум и бања.
Триклинумот го носи името по трие кауча на кои членовите на семејството и нивните гости лежеле додека ручавале. Секој кауч ил доволно широк за тројца кои се наслонувале налево на перници додека домашните робови служеле јадења од кујната, а други пак, ги забавувале гостите со музика, песна или танц.

Наводи
------

1. ↑  Durant, Will. Caesar and Christ. New York: Simon and Schuster, 1971 p. 376.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Триклиниум" на Ризницата ? |

* Triclinium Архивирано на 31 октомври 2020 г. (План на римска куќа)
* Галерии и планови на римски куќи
**Кантабриско Море** е крајбрежно море на Атлантскиот Океан, кое се наоѓа на северниот брег на Шпанија и југозападната страна на атлантскиот брег на Франција, односно јужниот дел на Бискајскиот Залив. Тоа се протега од Естака де Барес во провинцијата А Коруња до устието на реката Адур, во близина на градот Бајон на брегот на француската Баскија.

Морето допира 800 км од брегот што го делат шпанските провинции А Коруња, Луго, Астуриасја, Кантабрија, Бискај и Гипускоа, како и француската област на Лабур.

Наводи
------

1. ↑  шпански: *Mar Cantábrico*; француски: *Mer Cantabrique*, галисиски: *Mar Cantábrico*, астурски: *Mar Cantábricu*, баскиски: *Kantauri*.
**Белене** (бугарски: *Белене*) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белене во Плевенската Област. Има население од околу 7.144 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Белене се наоѓа на 60 km во северо-источен правец од регионалниот центар Плевен и во близина на градот Свиштов - 26 km. Другите блиски градови се Никопол - 37 км западно од Белене и Левски на југ - 46 км. Градот се наоѓа во северно-централниот дел на Дунавската Рамнина, на десниот брег на реката Дунав во плодната Свиштовско-Беленска Низина.

Историја
--------

Белене бил прогласен за град во 1964 година, кој се слави секоја година во првата недела од септември со пазар и културни настани.

Градот е познат и по концентрациониот логор Белене на комунистичкиот режим, кој се наоѓа на островот Белене.

Проектот за нуклеарна централа „Белене" беше во изградба 25 години е напуштен и се се наоѓа на 7 километри источно од градот.

Жителите на градот се христијани главно од католичка вероисповед. Во Белене има две католички цркви (една изградена во 1860 година и една изградена во 1874 година) и една православна (изградена во 1893 година).

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Белене
**Втората ламиска битка** била водена во 209 година п.н.е меѓу силите на Филип V Македонски и Пирија, генерал на Етолскиот сојуз. Пирија уште еднаш им помогнал на пергамските сили и на римските советници, но повторно бил поразен. Неговата страна претрпела големи жртви.

Позадина
--------

Во пролетта на 210 година п.н.е. Левин повторно испловил од Коркира со својата флота, а со Етолците, го заробил Фокиецот Антикира. Рим ги поробил жителите и Етолија го запоседнала градот.

Иако постоело страв од Рим и загриженост за нејзините методи, коалицијата што била подготвена против Филип продолжила да расте. Како што било дозволено со договорот, Пергам, Елис и Месенија, а потоа и Спарта, сите се согласиле да влезат во сојузот против Македонија. Римската флота, заедно со пергамската флота, го контролирала морето, а Македонија и нејзините сојузници им се заканувале преку копно од остатокот на коалицијата. Римската стратегија за оптоварување на Филип со војна меѓу Грците во Грција успевало, толку многу што кога Левин заминал во Рим да го заземе своето конзулство, тој бил во можност да извести дека легијата распоредена против Филип може безбедно да се повлече.

Сепак, Еленците, Месенијците и Спартанците останале пасивни во текот на 210 п.н.е. а Филип продолжил да напредува. Тој вложил и го зел Ехин, користејќи обемни опсадни работи, со обид за олеснување на градот од страна на етолскиот *стратег* Доримах и римската флота, сега командуван од проконзулот Публиј Сулпикиј Галба. Движејжи кон запад, Филип, најверојатно, исто така ја зазел Фалара - пристанишниот град на Ламија, во Малиачкиот Залив. Сулпикиј и Доримах ја зазеле Егина, остров во Саронскиот Залив, што Етолците го продале на триесет таленти на Атал, кралот на Пергам, и што требало да го искористи како своја база на операции против Македонија во Егејското Море.

Во пролетта 209 година п.н.е. Филип добил барања за помош од својот сојузник Ахајскиот сојуз во Пелопонез, кој бил нападнат од Спарта и Етолците. Тој, исто така, слушнал дека Атал бил избран за еден од двајцата врховни команданти на етолскиот сојуз, и гласини дека има намера да го премине Егејот од Мала Азија. Поради тоа кралот Филип решил да се упати кон југ кон Грција. Во Првата ламиска битка, Етолискиот сојуз претрпел скоро 1.000 жртви.

Наводи
------

1. ↑  Ливиј, 26.26; Полибиј, 9.39. Ливиј вели дека Антикира бил Локриец, но современите историчари не се согласуваат, видете Волбенк, стр. 87, белешка 2.
2. ↑  Полибиј, 9.37–39, 10.15.
3. ↑  Полибиј, 9,30.
4. ↑  Ливиј, 26.28.
5. ↑  Полибиј, 9.41–42.
6. ↑  Ливиј, 27.29.

Библиографија
-------------

* Ливиј, *From the Founding of the City*, Rev. Кенон Робертс (преведувач), Ернест Рис (ур.); (1905) Лондон: JM Dent & Sons, Ltd.
* Полибиј, *Истории*, Евелин С. Шукбург (преведувач); Лондон, Њујорк. Macmillan (1889); Препечатено Блумингтон (1962).
Жорж Брак, жена со гитара, 1913
**Кубизмот** е сликарски правец настанат во Франција во 1907 година, а произлезен од тезата на Пол Сезан дека сè што постои во природата може ликовно да биде претставено со основните форми (коцка, топка, цилиндар, пирамида итн.). Основоположници на кубизмот се Жорж Брак и Пабло Пикасо.

Одлики на кубизмот
------------------

Кубизмот е фокусиран на проблемот на „објектот" кој треба да се реконструира, спротивно на расплинатоста и непостојаноста на импресионистичките површини. Потребно е да се елиминира сè што се потпира на субјективност или на одредено и цврсто гледиште, со цел да се дојде до целокупни, поимни, потполни варијанти на формата („Ако чувствата деформираат, само духот формира"). Или Пикасовата изјава „Ги сликам предметите како ги замислувам, а не како ги гледам", ја дополнува претходната теза.

Во кубизмот е присутно влијанието на црнечката уметност, а основа е коцката. Кубистите на сликите истовремено го прикажуваат она што во реалноста можеме да видиме само непрекинато. Името „кубизам" го вовел Анри Матис кој за пејзажите на Жорж Брак рекол: „гледај натрупани коцки (англиски: *cubes*)". Значаен претставник на кубизмот е и шпанскиот сликар Хуан Грис (*Хосе Викториано Гонсалес-Перес*), како и плеада на кубисти од Чешка.

Во книгата „Историја на современата архитектура", Бруно Цеви вели дека времето како четврта димензија влегло во сликарството дури со кубизмот, кој преку уништувањето на третата димензија (волуменот) овозможува предметот да се набљудува истовремено од повеќе страни.

Наводи
------

1. ↑  Euđenio Montale, *Leptir iz Dinara i ostali prozni spisi*. Beograd: Rad, 1979, стр. 96.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија поврзана со уметноста е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85034652
* GND: 4165855-3
* BNF: cb119361753 (податоци)
* NDL: 00569568
* NKC: ph121994
* BNE: XX526759

 |

 |
**Хроматска фантазија** — посебен вид на музичка фантазија (мечта, вообразба) со потекло од Европа во XVI век. Во нејзиниот најран облик, таа се заснова на хроматски опаѓачки тетракорд кој природно се јавува од дорската скала. Затоа хроматската фантазија секогаш е во д-мол, дури и во времето на Јохан Себастијан Бах.

Некои рани примери
------------------

Меѓу најраните примери за ваквата фантазија се врбојуваат прочуените композиции за лејта од англискиот ренесансен композитор Џон Доуленд со наслов „Збогум" (*Farewell*) и „Напуста надеж и мечта" (*Forlorn Hope Fancy*). Овие очигледно биле многу влијателни кај Јан Питерсзон Свелинк чија сопствена хроматска фантазија претставува врска помеѓу ренесансата и барокот.

Баховата хроматска фантазија
----------------------------

Хроматската фантазија како музичка форма била запоставена во подоцнежниот дел на XVII век. Околу сто години подоцна, Свелинк и Јохан Себастијан Бах ја оживуваат во своите познати дела од овој тип.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
„Хроматска фантазија и фуга во д-мол" (BWV 903)

Од Јохан Себастијан Бах

---

 |
| *Проблеми со пуштањето? Помош.* |



  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Оваа статија за музички жанр е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**Левски** (бугарски: *Левски*) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Левски во Плевенската Област. Има население од околу 10.046 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Левски се наоѓа во централниот дел на Дунавската Рамнина, на околу 60 метри надморска височина. Градот се наоѓа на 54 километри од регионалниот центар Плевен и 208 километри од главниот град Софија. 

Климата е умерена континентална, поволна за развој на житни, градинарски, технички и овошни култури.

Историја
--------

За време на Отоманската Империја, тоа била мала населба наречена **Караагач** што значи „црн брест". Во тоа време бил претежно населенa со Турци. Некои го нарекле Турски Караач, за да се разликува од селото Бугарски Карагач, денешното село Тотлебен. По ослободувањето на Бугарија во 1897 година, населбата била преименувана во **Левски** во чест на националниот револуционер Васил Левски.

Во 1880 година во Турски Карагач имало 1082 жители. Шест години по Ослободувањето, во 1884 година било отворено основно училиште, а во 1887 година била изградена бугарска црква.

Во 1881 година владата на Драган Цанков предложила во Народното собрание да се проучи изградбата на железничката линија Софија — Дунав. Со закон од 15 февруари 1883 година, започнала изградбата. Во тоа време се градела и железничката клучка станица Левски.

Линијата официјално ја отворил кнезот Фердинанд I на 8 ноември 1899 година со почетна станица Софија - Роман - Плевен - Горна Орјаховица - Шумен - Варна.

Поставувањето на пругата и изградбата на станицата го направиле селото непрепознатливо и постепено го менувало својот изглед. Во 1912 година, бил усвоен неговиот прв план за градско планирање, што овозможило да се прошири кон станицата. Се основале производствени претпријатија и културни институции. Мелницата „Ориент ", изградена во 1910 година, привлекувала производители од многу поширок регион. Во селото биле основани многу професии како чевлари, кројачи, столари, железари, столари, хотелиери итн.

Во 1945 година, една година по државниот удар на 9 септември, селото Левски станало првото село во Бугарија кое комунистичките власти го прогласиле за град.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Левски
Корсо Буенос Аирес за време на Божиќните празници.
**Корсо Буенос Аирес** е главната улица во североисточниот дел на Милано, Италија. Со над 350 продавници и продажни места, има најголема концентрација на продавници за облека во Европа. Архитектурата на областа е главно во стил од доцниот 19-ти и 20-тиот век. Улицата и нејзината околина се со неколку неокласични и арт нуво градби.

Локација
--------

Корсо Буенос Аирес се наоѓа во североисточниот дел на Милано, што одговара на административната поделба на Зона 3. Таа е 1,2 км долга, приближно од југо-запад кон североисток, по идеална линија која го поврзува центарот на Милано кај Дуомо со блискиот град Монца. Самата улица започнува на Пјацале Обердан, во населбата Порта Венеција и завршува во Пјацале Лорето. Одејќи кон центарот на градот, обвинителството на Корсо Буенос Аирес е Корсо Венеција, кое стигнува до самиот центар на Пјаца Сан Бабила, во непосредната околина на Дуомо. Од спротивниот крај во Пјацале Лорето, тргнуваат три различни улици, од кои главната е Виале Монца, која го поврзува Милано со Монца. Метрото во Милано (линија 1) има три постојки долж Буенос Аирес (во Порта Венеција, Пјаца Лима и Пјацале Лорето).

Купување
--------

Поради големиот број продавници и продажни места, Корсо Буенос Аирес е една од најпрометните улици во Милано; уште повеќе за време на божиќните празници, кога се продаваат најголем дел од украсите во градот. За разлика од Виа Монтенаполеоне и околината на Пјаца Дуомо, кои се специјализирани за производи од висока мода, Корсо Буенос Аирес генерално е повеќе ориентирана кон масовни производи, како што е облека.

Историја
--------

 Почеток на Корсо Буенос Аирес од Пјаца Обердан, 1957 година
Модерниот Корсо Буенос Аирес се развил од „страдоне ди Лорето", стар пат кој го поврзува центарот на Милано со Монца. Во 19 век, патот се нарекувал „Корсо Лорето"; една од неговите истакнати одлики бил Лазарето, кој исто така се споменува во романот на Алесандро Манцони *, Свршеницата*; бил урнат кон крајот на 19 век. Приближно во истиот период, коњите кои оделе по оваа рута биле заменети со трамваи. Во 1964 година, самите трамваи биле укинати, а железницата била демонтирана, заменета со модерната линија на метрото.

Корсо Буенос Аирес порано бил познат по бројните мали продавници кои продавале традиционални милански производи. Сепак, тие се главно заменети со модерни модни продажни места. Исто така, некои од античките градби биле заменети со модерни, високи станбени блокови.

Поврзано
--------

* Буенос Аирес, Аргентина

Наводи
------

1. ↑  Il cielo di Loreto (in italian)
**Христо Клингов** ( 1903
 во Србиново (Пиринско), Пиринска Македонија, Бугарија —  1990
 во Бугарија) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.

Животопис
---------

Бил предан јатак и подржувач на илегалната чета на Герасим Тодоров. За време на блокадата неговото семејство било жестоко измачувано. Бил осуден на пет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта ја одлежал целата казна. За време на распитите, тој бил најмногу мачен од Костадин Ќуљумов.

Поврзано
--------

* Наз'лка Клингова (негова сопруга)

* Ѓурѓа Клингова (негова мајка)

Наводи
------

1. 1 2  Монев, Крум. *Зловещата - 1948 год. за Пиринска Македония*. Горна Џумаја. стр. 63.
Оваа статија се однесува на градот во Бугарија.  За други значења, погл. Лозница.  

**Лозница** (бугарски: *Лозница*) — гратче во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Лозница во Разградската Област. Има население од околу 2.098 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Лозница се наоѓа во источниот дел на Дунавската Рамнина. Гратчето се наоѓа на 20 километри јужно од регионалниот центар Разград и на 19 километри северно од Трговиште.

Историја
--------

Првото познато име на населбата било **Кубад’н** (на турски: раскрсница, спој на 7 патишта), спомнато во рускиот регистар од 1573 година. Во 1877 година во населбата имало 66 домаќинства.

По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт, во селото се населиле балканџии привлечени од богатата природа и погодната локација. Во 1908 година било изградено првото училиште со доброволен труд и средства од побогатите. Во 1934 година селото Кубад’н било преименувано во **Лозница**.

Во втората половина на 20 век, Лозница се здобила со нов развоен план, чиј автор е арх. Стојко Дончев. Според неговиот проект се изградени и зградата на општината, читалиштето, киното и автобуската станица, спортската сала и здравствената служба. Зградата на поштата е дизајнирана од арх. Антонија Бранкова, а хотелот — на арх. Ристо Мангов. Лозница била прогласена за град на 4 септември 1974 година.

Личности
--------

* Пенчо Кубадински (1918 – 1995), политик од БКП

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
2. ↑  Василев, Димитър (бр. 9 / 1972). „Архитектурният образ на село Лозница". *сп. "Архитектура"*. Проверете ги датумските вредности во: `|date=` (help)

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Лозница
**ФТСЕ 100** (англиски: *FTSE 100*) - берзански индекс на Лондонската берза (*London Stock Exchnage*), кој се пресметува во соработка со „Фајненшел тајмс" (*Financial Times*).

Состав на индексот
------------------

Индексот е составен од 100-те најголеми фирми кои котираат на берзата, а чија заедничка пазарна капитализација надминува 3 трилиони долари, т.е. над 50% од капитализацијата на целата берза. Секоја од фирмите има пондер кој се множи со вредноста на нејзините акции, а пондерот зависи од слободната капитализација на фирмата (вредноста на акциите кои се расположливи за слободна продажба).

Од 30-те најголеми фирми кои го сочинуваат ФТСЕ 100, дури шест се претставници на финансискиот сектор: „ХЦБЦ", „Лојдс", „Барклис", Лондонската берза (сопственикот на Берзата), „Кралската банка на Шкотска" и „Стандард чартерд". Од нив, ХЦБЦ е втората најголема фирма која котира на берзата. Нафтените фирми „Шел" и „Бритиш Петролеум" се најголемата и третата најголема фирма на Лондонската берза, а тие заедно имаат капитализација од над 300 милијарди долари, т.е. над 10% од вредноста на целиот ФТСЕ индекс. Понатаму, од најголемите 30 фирми на берзата, четири се од областа на рударството: „РиоТинто", „БХП", „Гленкор" и „АнглоАмерикан" при што „БХП" и „РиоТинто" истовремено котираат и на Австралиската берза. Фармацевтските фирми „ГСК" и „АстраЗемека" се четвртата и петтата најголема фирма во индексот, а заедно вредат преку 200 милијарди долари, т.е. 15% од вредноста на индексот.

Наводи
------

1. ↑  „disfold.com (пристапено на 18.1.2019)". Архивирано од изворникот на 2020-11-28. Посетено на 2020-11-27.
**„Индијана Џонс и храмот на проклетството"** (англиски: *Indiana Jones and the Temple of Doom*) — филм на режисерот Стивен Спилберг од 1984 година. Главните улоги ги играат: Харисон Форд, Кејт Кепшо, Ке Хју Куан и Амриш Пури.

Содржина
--------

Во 1935 година, Индијана Џонс се наоѓа во Индија каде се среќава со припадниците на една тајна секта. Тој се здружува со една пејачка во ноќен клуб (ја игра Кепшо) и со 12-годишно кинеско дете (го игра Куан) и заедно одат во едно зафрлено село. Селаните веруваат дека лошите сили им ги грабнале децата по кражбата на нивниот свет камен. Меѓутоа, храмот е полн со смртоносни стапици и крие мрачни тајни. Индијана Џонс и неговите другари мора да ја запрат опасната секта коај верува дека ќе завладее со светот. Притоа, Индијана Џонс мора да ги спаси и грабнатите деца и да ги избегне опасностите во храмот.

Наводи
------

1. ↑  Индијана Џонс и уклети храм (пристапено на 27.4.2022)
**Рутгерус Јоханес Мартинус *Руд* ван Нистелрој** (холандски: *Rutgerus Johannes Martinus "Ruud" van Nistelrooij*) — пензиониран холандски фудбалер кој во својата кариера играше како напаѓач за тимовите на Ден Бош, Херенфен, ПСВ Ајндховен, Манчестер Јунајтед, Реал Мадрид, Хамбургер и Малага. Тој е петти најдобар стрелец во историјата на Лигата на шампионите со постигнати 56 голови, пред него се шпанскиот напаѓач и неговиот некогашен соиграч од Реал Мадрид Раул Гонзалез, Кристиано Роналдо, Филипо Инзаги и Лионел Меси.

Кариерата ја започна во тимот на Ден Бош, каде што помина 4 години, и постигна 17 голови, за да биде продаден во Херенфен каде што се задржал само една година при што забележал 31 настап и постигнал 13 гола. Во летото 1998 година, тој се преслил во тимот на ПСВ Ајндховен, каде што одиграл одлични две сезони и постигна 62 гола на 67 натпревари. Добрите игри во ПСВ Ајндховен беа забележани од Манчестер Јунајтед, каде што во 2000 година бил продаден за 19 милони фунти, но поради повреда тој го засилил Манчестер Јунајтед наредната 2001 година. Во Манчестер Јунајтед под водство на Сер Алекс Фергусон, освоил една шампионскa титула во Премиер лигата во сезоната 2002/2003, еден ФА куп во сезоната 2003/2004, еден Лига куп во 2005/2006 година и Комјунити Шилд сезоната 2003. Во сезозната 2002/2003 тој ја освоил златната копачка на Премиер лигата, како и најдобар играч во лигата.

Во 2006 година тој преминал во Реал Мадрид, и потпишал три годишен договор вреден 14 милони евра. Шпанската Ла Лига ја освоил две години по ред, во сезоните 2006/2007 и 2007/2008 по водство на Фабио Капело и Бернд Шустер. Во 2008 година го освоил и шпанскиот куп. Во Лигата на шампионите три години по ред бил најдобар стрелец, во сезоните 2001/2002, 2002/2003 и 2003/2004 година.

За Холандската репрезентација има одиграно 70 меча и постигнато 35 голови. Своето деби го имал во пријателски меч со Германија на 18 ноември 1998. Има настапено на две европски првенства во 2004 и 2008 и едно Светско првенство во 2006 година.

На 14 мај 2012 тој објави дека се повлекува од фудбалот на возраст од 35 години.

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* Руд ван Нистелрој на soccerway

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 169596704
* ISNI: 0000 0004 4889 6336
* GND: 133994570
* MusicBrainz: 3b8542a6-9eb4-4212-aee2-996b1b6c2f6a
* BNE: XX4680925

 |

 |
**Јордан Пенџерковски** (Битола, 10 септември 1925 – Скопје, 1981) — македонски-југословенски геолог.

Животопис
---------

Основно и средно образование завршил во родното место. Дипломирал во 1952 година, на Групата за геологија на ПМФ при Универзитетот во Белград. По дипломирањето се вработил во Геолошкиот завод на РМ, во Институтот за истражување минерални суровини. Во меѓувреме, во 1965 година, докторирал на Рударско-геолошкиот факултет во Белград на темата „*Геолошки состав и тектонски склоп на централниот дел на Осоговските планини со осврт на појавите на Пб-Зн на подрачјето Саса-Тораница"*. Долго работел на Геолошкиот завод на РМ во Скопје како научен советник. Во 1977 година, се вработил на Географскиот факултет како вонреден професор по предметите геологија со петрографија и историска геологија. Автор е на голем број трудови од областа на геологијата. Особено се истакнува како автор на Геолошката карта на РМ во размер 1:200000. Починал во 1981 година во Скопје.

Поврзано
--------

\*Јован Трифуноски

\*Миливој Гашевски

\*Благоја Маркоски

\*Душан Манаковиќ

\*Јован Цвијиќ

\*Ѓорче Петров

\*Димитрије Чуповски

\*Милорад Стојановиќ

\*Томе Андоновски

\*Александар Стојмилов

Наводи
------

1. ↑  Маркоски, Благоја (2019). *Македонската географска мисла по повод 70 години Македонско географско друштво*. Скопје: Македонско географско друштво. стр. 39-40. ISBN 978-608-65155-5-3. line feed character во `|title=` во положба 60 (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)
**Вулингјуан** ([ù.lǐŋ.ɥɛň], кинески 武陵源) - живописна и историска област во округот Вулингјуан, југосредишна кинеска покраина Хунан. Во 1992 година, бил впишан во Списокот на светско наследство на УНЕСКО. Повеќе од 3.000 кули и врвови од кварцитен песочник се во областа, високи над 200 метри, заедно со многу дервени и клисури со привлечни потоци, езера, реки и водопади. Тука се наоѓаат 40 пештери, многу со големи наслаги на калцит и два природни моста, Шјанреншјиао (Мост на Бесмртните) и Тианчјиашенгконг (Мост над Небото), еден од највисоките природни мостови на светот.

Областа лежи помеѓу 29°16′0″N 110°22′0″E﻿ / ﻿29.26667° СГШ; 110.36667° ИГД﻿ / 29.26667; 110.36667 29°24′0″N 110°41′0″E﻿ / ﻿29.40000° СГШ; 110.68333° ИГД﻿ / 29.40000; 110.68333 во местото Џангџјиаџјие и околу 270 километри северозападно од Чангша*,* главниот град на покраината Хунан. Паркот зафаќа површина од 690 квадратни километри. Вулингјуан е дел од планинскиот венец Вулинг. Природната област се состои од четири национални паркови, Народен шумски парк Џангџјиаџјие, природен резерват долина Суоши, природен резерват Тианџи и неодамна додаденото подрачје Јангџјаџје. Има повеќе од 560 знаменитости што треба да се видат.

 Поглед на *петте прсти* на Хуангшјиџаи
 Реката Џангџјиаџјие

Наводи
------



1. ↑  „Wulingyuan Scenic and Historic Interest Area". *Unesco World Heritage Centre*. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Посетено на 16 December 2013.
2. ↑  „Wulingyuan Scenic and Historic Area".
**Михаило Зиков** (роден на 22 април 1949 година во Ќоселари) ― македонски Климатолог, Просторен планирач, професор.

Образование
-----------

Гимназија завршил во Велес. Дипломирал на Институтот за географија при ПМФ во Скопје во 1973 година. Магистрирал во 1975 година на студиите Урбанизам и просторно планирање на Архитектонскиот факултет во Загреб. Докторирал во 1985 година, на Институтот за географија при ПМФ во Скопје на темата „*Валоризација на природните фактори и услови и нивното искористување во просторното планирање на примерот на петте општини: Виница, Кочани, Пробиштип, Свети Никола и Штип, во средниот слив на река Брегалница*".

Кариера
-------

Работната кариера ја започнал како планирач во РО за урбанизам, студии и проектирање „Мегапроект" од Штип, потоа работел како просторен планер во Институтот за просторно планирање ‒ Охрид, работејќи во Скопје. Во 1987 година, на Институтот за географија при ПМФ во Скопје, е избран за доцент, во 1993 г. во вонреден професор, а во 1998 година, во редовен професор по предметите просторно планирање и климатологија.

Публикувал неколку книги и над 70 научни трудови, учествувал во повеќе научни проекти од кои 2 раководел. Бил шеф на Институтот за географија и продекан на ПМФ, раководел со последипломските студии од просторно планирање и др.

Поврзано
--------

* Македонски географи
* Просторно планирање
* Климатологија
* Природно-математички факултет - Скопје
* Благоја Маркоски
* Милош Павловиќ
* Гиго Милески

Наводи
------

1. 1 2 3  Маркоски, Благоја (2019). *Македонската географска мисла по повод 70 години Македонско географско друштво*. Скопје: Македонско географско друштво. стр. 42. ISBN 978-608-65155-5-3. line feed character во `|title=` во положба 60 (help); `|access-date=` бара `|url=` (help)