Gray map of Europe, with Croatia in green and Slovenia in orange Местоположба на Хрватска (зелено) и Словенија (портокалово)
По распадот на Југославија во 1991 година, Словенија и Хрватска станале независни земји. Бидејќи границата меѓу земјите не била детално одредена пред независноста, неколку делови од границата биле спорни, и на копно и на море, имено во Пиранскиот Залив.

Според хрватскиот завод за статистика, двете земји делат околу 668 километри на граница. Според Заводот за статистика на Република Словенија, границата се протега на 670 километри. Границата претежно минува по оската југозапад-североисток.

Земјите се обиделе да го решат спорот, особено со договорот Дрновшек-Рачан во 2001 година што бил ратификуван од Словенија, но не и од Хрватска. Поради спорната граница, Словенија ги блокирала разговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ  додека не бил постигнат договор од двете земји и ЕУ за решавање на спорот со обврзувачка арбитража.

На 29 јуни 2017 година, Постојаниот арбитражен суд донел обврзувачка одлука за границата, одлучувајќи за спорните делови од копнената граница, исцртувајќи ја границата во Пиранскиот Залив и пресудила Словенија да има директен пристап до меѓународните води на северниот дел на Јадранско Море преку коридор што минува низ хрватските води. Тој пресудил и за неколку други спорни погранични области. Пресудата била поздравена од Словенија, но Хрватска изјавила дека нема да ја спроведе. Хрватска соопштила дека се повлекла од процесот во 2015 година, наведувајќи ги откриените разговори меѓу претставникот на словенечката влада и членот на арбитражниот суд како прекршување на арбитражните правила. Словенија ја спровела пресудата на 29 декември 2017 година со континуирано противење од Хрватска.

Потеклото на спорот
-------------------

Small police boat on large body of water Брод на словенечка полиција/крајбрежна стража P111 во Пиранскиот Залив
По Втората светска војна, областа од северно од Трст до реката Мирна на југ била дел од Слободната територија Трст. Во 1954 година, територијата била распуштена; областа била привремено поделена меѓу Италија и Југославија, а поделбата била конечна со Договорот од Осимо во 1975 година.

Во првиот нацрт-предлог за разграничување по декларацијата за независност на двете земји од 1991 година, Словенија предложила  воспоставување на границата во центарот на Пиранскиот Залив. Сепак, Словенија го променила нацртот следната година (прогласувајќи го својот суверенитет над целиот Залив на 5 јуни 1992 година). Оттогаш Словенија продолжила да инсистира на оваа позиција.

Името „Савудриски Залив" ( хрватски: *Savudrijska vala*) првично се користело само за дел од заливот. Во 2000 година стапило во употреба за целиот залив од локални хрватски рибари и биле брзо усвоен (прво од хрватските новинари, потоа локалните власти и на крајот на државно ниво), што довело до негово појавување на официјалните карти. Ваквите дејствија биле спротивни на воспоставените практики со долгогодишни географски имиња и словенечките власти ги гледале како обид да имплицираат историски врски со заливот. Друго име, „Драгоњски Залив" (хрватски: *Dragonjski zaljev*), бил воведен во Хрватска, но не успеало да добие широка употреба.

Морски спор
-----------

Хрватска тврди дека границата треба да биде на еднакво растојание од секој брег. Барањето се заснова на првата реченица од член 15 од Конвенцијата на Обединетите нации за правото на морето:

>  Член 15: „Онаму каде што бреговите на две држави се спротивставени или соседни една до друга, ниту една од двете држави нема право, доколку нема договор меѓу нив за спротивното, да го прошири своето територијално море надвор од средната линија чија секоја точка е подеднакво оддалечена од најблиските точки на основните линии од кои се мери ширината на територијалните мориња на секоја од двете држави. Меѓутоа, горенаведената одредба не се применува кога е неопходно поради историски наслов или други посебни околности да се разграничат територијалните мориња на двете држави на начин што не е во спротивност со нив".
> 
> 
> —
> 
> 
> 

Словенечките тврдења се засноваат на истиот член. Сепак, таа ја фаворизира втората реченица, која предвидува дека историските тврдења или други невообичаени околности го заменуваат правилото за еквидистанца. Законот на морето исто така наведува дека меѓународните води започнуваат на 22 км од брегот на земјата – додека најблиските меѓународни води се на 17.8 км подалеку од словенечкиот брег.

Конвенцијата наведува дека крајбрежната држава има ексклузивно право да управува со сите природни ресурси во опсег до 370 км од нејзиниот брег („ексклузивна економска зона").

Кога Словенија го известила Секретаријатот на ОН во 1995 година за нејзината сукцесија на ратификацијата на Конвенцијата од страна на Југославија (продолжување на договорот), таа вклучила нота во која се вели дека овој систем на ексклузивни економски зони станал дел од меѓународното право  и ги потврдил своите права како географски обесправена држава.  Конвенцијата јасно кажува дека секоја одлука за прогласување ексклузивна економска зона треба да се донесе во соработка со сите заинтересирани страни; Хрватските извори тврдат дека самоопишувањето на Словенија како географски обесправена држава значи признание дека таа е земја без пристап до меѓународните води.

Словенија, исто така, го бара правото на пристап до меѓународните води; Словенија го заснова ова тврдење на слободниот пристап на земјата до меѓународните води додека е дел од Југославија. Поради изјавите на хрватските преговарачи, словенечките политичари, исто така, изразиле загриженост дека без територијално поврзување со меѓународните води, Хрватска би можела да го ограничи „*безопасниот премин*" до нејзините пристаништа (спротивно на меѓународните договори и практика); ова би го искомплицирало суверенитетот на Словенија на море и би можело да предизвика економска штета. Поради овие грижи, Словенија се повикала на принципот на правичност за несреќните географски услови.

Според Словенија, Савудрија била поврзана со Пиран, кој со векови имал италијанско мнозинство до Втората светска војна, а словенечката полиција го контролирала целиот залив помеѓу 1954 и 1991 година  Ако ова тврдење преовладува, Словенија тврди дека би можела да бара суверенитет над дел од областа на заливот на хрватската страна на средната линија. Хрватска ги оспорува тврдењата на Словенија за историска контрола над заливот.

 Областа на прогласената хрватска еколошка и рибарска заштитна зона (*ЗЕРП* ) во Јадранското Море, вклучувајќи ги територијалните води
Хрватската страна тврди дека коридорот во хрватските води би бил бескорисен за сообраќај, бидејќи сообраќајните прописи во Трстскиот Залив дозволуваат само влезен сообраќај од хрватската страна на границата, додека појдовниот сообраќај мора да се одвива преку италијанските води.  Словенечкиот одговор е дека пристапот на Словенија до меѓународните води не е исклучиво практично или комерцијално прашање; тоа е логична последица од тоа што се вели дека Словенија е меѓународно призната поморска земја со одобрен пристап до меѓународните мориња. Последното тврдење било постојано оспорувано од хрватската страна.

Хрватска сака да го реши овој спор само со одредени членови од меѓународното право, додека словенечката страна инсистира на разгледување на принципот „ex aequo et bono". Спорните точки меѓу земјите вклучуваат дали правниот принцип „*ex aequo et bono*" е или не дел од меѓународното право. Членот 38(2) од Статутот на Меѓународниот суд на правдата предвидува дека судот може да решава случаи *ex aequo et bono* само доколку странките се согласат. Во 1984 година, МСП одлучил случај меѓу САД и Канада користејќи „*правични критериуми*".

Според телеграмите на Викиликс објавени во 2011 година, спорот за поморската граница бил под влијание на Словенија која се сметала за поморска нација, а Хрватска се чувствувала инфериорно во однос на своите соседи.

Земјишен спор покрај реката Драгоња
-----------------------------------

Граничен спор во Пиранскиот Залив .
Заедно со поморскиот спор, двете земји имаат и спор за копнена граница во областа на Заливот покрај реката Драгоња. Како и во другите спорни погранични области, спорот произлегува од различните начела за демаркација: додека границата меѓу две републики честопати била исцртана врз основа на (понекогаш лабави) политички договори или по природни облици, катастарски записи  од селата долж границата продолжиле да се однесуваат на земјиштето кое на крајот било контролирано од другата република. Во делтата на Драгоња, Словенија тврди дека границата е јужно од реката (со тоа го вклучува целото земјиште што е регистрирано во катастарската општина Сечовље), додека Хрватска тврди дека границата е на самата река (каналот Св. Одорич). Хрватската страна ги отфрла словенечките аргументи за катастарски граници токму на овој дел од меѓусебната граница (каде што таквите се во корист на Словенија), велејќи дека доколку катастарскиот принцип доследно се спроведува, Словенија би изгубила многу повеќе територија на друго место отколку што би можела да добие во Пиранскиот Залив.

Друг извор на конфликт во оваа област е граничниот премин во Плованија, поради контролниот пункт еднострано воспоставен од Хрватска на територијата за која има претензија од двете страни. И покрај изјавата дека граничниот премин е само привремено решение, Хрватска го вклучила овој пункт како неоспорен во своите меѓународни документи. Следствено, териториите со словенечко население јужно од тој граничен пункт се сметаат за под хрватска окупација од страна на многу словенечки политичари и правни експерти.

 Стар дел од Сечовље ; слика направена од хрватскиот брег на Пиранскиот Залив
Двете земји тврдат дека од 1954 година ја користеле најадминистративната јурисдикција над спорната област на левиот брег на реката. Жителите на појасот добиле словенечко државјанство во 1991 година, а словенечкото правосудство смета дека областа е составен дел на Словенија.

Меѓу словенечките граѓани кои живеат во областа на левиот брег на реката Драгоња е и Јошко Јорас, чиешто одбивање да признае каква било хрватска јурисдикција по независноста на двете земји довело од почетокот на 1990-тите до бројни судири меѓу Словенија и Хрватска. Јорас тврди дека е на словенечка територија окупирана од Хрватска; ова ја привлекло локалната јавност, но не многу меѓународно внимание.

Според некои хрватски експерти, границата меѓу земјите треба да биде неколку милји северно од тековниот тек на реката Драгоња, на она што тие го сметаат за оригинален тек на реката. Тековниот речен тек е всушност вештачки канал, познат како Канал на Свети Одорич. Тие го посочуваат состанокот од 1944 година организиран од партизанскиот научен институт, предводен од словенечкиот историчар Фран Цвитер, на кој словенечките и хрватските претставници се договориле реката Драгоња како граница меѓу социјалистичките републики Хрватска и Словенија. Меѓутоа, ниту словенечкиот ниту хрватскиот парламент никогаш не го ратификувале договорот, ниту пак бил меѓународно признат. Според некои словенечки правни експерти како Павел Жупанчич, последната меѓународно признаена граница меѓу двете земји била на реката Мирна (јужно од Драгоња). Сепак, предложената граница Драгоња, исто така, била многупати референцирана, па дури и делумно имплементирана. Хрватскиот аргумент, соодветно, се заснова исклучиво на предлогот за границата Драгоња кој Словенија никогаш официјално не го признала. Според хрватското гледиште, сегашниот главен тек на Драгоња (Каналот Св. Одорич) бил вештачки направен; според д-р Екл, додека меѓународното право дозволува промена на границите дефинирани од реките кога реките се менуваат по природа, тоа не дозволува промените на реките направени од човекот да ги менуваат границите. Сепак, ова не е официјален став на хрватската влада. 

Аналогниот словенечки аргумент тврди дека Пиран историски ги вклучувал катастарските општини Савудрија и Каштел, кои го сочинуваат северниот дел на Савудрискиот Залив. Според тоа, поделбата на предвоениот Пиран се смета за правно неважечка, бидејќи секоја промена на границите треба да биде прифатена (според поранешниот југословенски устав) или од (веќе не постоечкиот) федерален парламент или од парламентите на поранешните југословенски републики. Исто така, поддршката за словенечкото барање за ртот Савудрија доаѓа од етничката структура на областа, вклучувајќи ги Каштел и Савудрија. Во 1880 година, Каштел, на пример, 99,31% од населението зборувале словенечки. Во 1910 година, процентот на жители кои зборуваат словенечки паднал на 29,08%, остатокот од населението претежно зборува италијански (65,22%), со само 5,70% хрватски. Слично, во Савудрија, во 1910 година, процентот на населението што зборувало словенечки било 14,01%, додека мнозинството било италијански (78,77%).  Така, во 1910 година Словенците биле најголемото неиталијанско малцинско население во Каштел и Савудрија. Врз основа на тоа, некои  тврдат дека границата меѓу земјите треба да се смени и воспостави на јужната граница на катастарските општини Каштел и Савудрија, на средината на ртот Савудрија; бидејќи Хрватска тврди дека овие општини, границата не треба да биде појужно од ова. Овој став бил поддржан од неколку значајни словенечки политичари, како Марјан Подобник и неговите политички/партиски колеги.

Друг словенечки став кој се залага за промени на границите бил предложен од првиот претседател на словенечкиот парламент, правниот експерт Франс Бучар. Полуостровот Истра бил историски вклучен во австрискиот дел на Австроунгарија, како и територијата на современа Словенија; поголемиот дел од современата хрватска територија била вклучена во унгарскиот дел. Бучар тврдел дека сегашната поделба на полуостровот Истра е правно неоснована и ирелевантна, бидејќи оваа поделба никогаш не се засновала на она што тој го смета за соодветни правни акти, а особено не на волјата на домородното население на Истра. Затоа, Бучар предложил границата во Истра да се определи со референдуми спроведени на која било територија на која и двете земји сакаат да бараат. Овој предлог е, според Бучар,  врз основа на правниот принцип на самоопределување, истиот принцип на кој се засновале Декларациите за независност на двете земји од 1991 година. Таков процес на утврдување на границите бил применет во Корушкиот плебисцит за да се одреди словенечко-австриската граница.

Спор за земјиште на Света Гера/Трдинов врв
------------------------------------------

Двете планински имиња на врвот
Света Гера (словенечки: *Trdinov vrh*), највисокиот врв на планинскиот венец Жумберак/Горјанци, бил оспорен во 1990-тите, но од 2011 година прашањето е во мирување.

На самитот се кандидирале и Хрватска и Словенија  и е евидентиран во хрватскиот регистер на земјиште. Таму се наоѓа стара зграда на касарната на Југословенската народна армија која се користи како станица на словенечката армија. Контролата над воениот комплекс е уште еден дел од спорот. Дипломатијата го спречила овој спор да не ескалира.

Во март 1999 година, Милан Кучан (тогашен претседател на Словенија) ја карактеризирал употребата на зградата на касарната од страна на словенечката или хрватската армија како контроверзна и „*барем нецивилизирана*". Во 2004 година, тој на хрватската телевизија тврдел дека е подобро да се отвори планинарски дом таму.

Демаркација на границата долж реката Мура
-----------------------------------------

 Карта на округот Меѓимурје
Меѓимурје, најсеверниот округ во Хрватска, се граничи со Прекмурје, најисточниот регион на Словенија. Реката Мура со векови го дели Прекмурје од Меѓумурје. Двата региона биле дел од Кралството Унгарија, но за последното претендирала Кралството Хрватска и Независната Држава Хрватска. Двата региона станале дел од Словенија и Хрватска, соодветно, во 1945 година.

Нерешена работа е масакрот на цивили од страна на УДБА во март 1947 година во селото Штригова. Словенците тврдат дека ова бил инцидент на етничко чистење што го извршиле Хрватите за да го направат селото хрватско.

Границата меѓу СР Словенија и СР Хрватска станала меѓународна граница откако двете земји станале независни, согласно одлуките на Бадентеровиот комитет.

Во пограничното подрачје реката Мура, повремено се поплавува и со текот на времето природно реката го менувала својот тек.

Границата, сепак, вообичаено останува како што била претходно одредена; според тоа, границата денес не го следи строго денешниот тек на реката. Словенија предложила границата да оди по денешната река, но Хрватска тоа го отфрлила.

Дипломатијата го спречила овој спор да не ескалира.

Од 2008 година, локалните земјоделци – (како што се од северните меѓимурски градови Штригова, Свети Мартин на Мура, Мурско Средишќе и Подтурен ) – морале да стигнат до нивните имоти (ниња, ливади или шуми) од другата страна на реката преку преминување на строгите гранични контролни пунктови на Шенген.

Обиди за решавање
-----------------

### Договор Дрновшек – Рачан

 Поморските граници во Пиранскиот залив, според договорот Дрновшек-Рачан, би ја доделиле спорната област на Словенија и би обезбедиле коридор до меѓународните води.
На 20 јули 2001 година, премиерите на Словенија и Хрватска, Јанез Дрновшек и Ивица Рачан, го склучиле договорот Дрновшек-Рачан, кој ја дефинирал целата граница меѓу земјите, вклучувајќи ја и поморската граница. Според овој договор, Хрватска би добила приближно една третина од заливот и поморска граница со Италија, додека Словенија би добила коридор до меѓународните води.

Ова решение вклучувало хрватска „поморска ексклава" меѓу италијанските и словенечките води. Сепак, постојат толкувања дека таквото решение ја прекршува Конвенцијата за територијално море и соседна зона, која забранува суверенитет над делови од морето кои не се поврзани со копното. Членот 4 вели: „... *морските области што се наоѓаат во рамките на линиите мора да бидат доволно тесно поврзани со копнениот домен за да бидат предмет на режимот на внатрешните води", и „... основните линии не можат да се применуваат од страна на една држава во таков начин да се отсече од територијалното море на друга држава*".

Во договорот Дрновшек-Рачан, граничниот појас на левиот брег на Драгоња бил признат како дел од Хрватска.

Парламентот на Словенија го ратификувал овој договор. Хрватскиот парламент, сепак, никогаш не гласал за ратификацијата на договорот, критикувајќи го Рачан дека еднострано едноставно ја дава целата спорна област на Словенија и инсистира дека граничниот спор треба да се реши преку Меѓународниот трибунал за правда во Хаг.

### Бледски договор

Во 2007 година, премиерите Санадер и Јанша постигнале необврзувачки начелен договор за решавање на проблемот со границата користејќи го Меѓународниот суд на правдата во Хаг. Според словенечкиот предлог, двете страни би можеле да оспорат кој било дел од границата и да побараат таа да се прекрои на суд. Аналогно на договорот Дрновшек-Рачан и хрватските политичари, Бледскиот договор не добил голема поддршка од повеќето словенечки политичари. Хрватска, сепак, продолжила да инсистира на Бледскиот договор. Словенија никогаш официјално не ја известила Хрватска за откажување од договорот; словенечко-хрватската работна група продолжила да работи една и пол година на ова прашање.

Блокада за влез во ЕУ
---------------------

### Позадина

Змаго Јелинчиќ, водач на десничарската Словенечка национална партија (СНС), наводно изјавил дека Словенија треба да го блокира пристапот на Хрватска во ЕУ додека не се реши проблемот.  Поранешниот словенечки министер за надворешни работи Димитриј Рупел и министерот за финансии Душан Мрамор изјавиле во 2003 година дека ќе престанат да ги поддржуваат хрватските напори за пристапување во ЕУ  заедно со Романија и Бугарија. Овие две земји се приклучиле на ЕУ додека преговорите на Хрватска биле закочени поради обвинувањата на ЕУ дека не сака да го уапси Анте Готовина на нејзина територија и да го предаде во Хаг под обвинение за воени злосторства; Готовина всушност бил сместен и заробен во Шпанија. Сепак, поранешниот словенечки претседател Јанез Дрновшек изјавил дека Словенија треба да дејствува во „*европски дух*" и внимателно да одговори на сите проблеми со Хрватска.

На 23 септември 2004 година Словенија се заканила дека ќе стави вето на пристапувањето на Хрватска во ЕУ откако хрватската гранична полиција привела 12 Словенци, меѓу кои и Јанез Подобник (лидер на опозициската Словенечка народна партија (СПП)), откако тие одбиле да ја покажат својата идентификација на преминот Сечовлје. Активистите изјавиле дека биле во посета на Јорас, кој живее на тесниот појас на спорната земја и тврделе дека тој е дел од Словенија. По итен состанок, тогашниот словенечки премиер Антон Роп изјавил дека Хрватска не е способна да се приклучи на ЕУ.

Марјан Подобник, раководител на „Институт 25 јуни" (словенечки: *Zavod 25. junij*)  (организација која го „*зачувува националното наследство*") и претседателот на Словенечката национална алијанса  во СПП, објавиле нова мапа во мај 2007 година во која границите на Словенија навлегуваат длабоко во сегашната хрватска територија и целиот Пирански Залив и припаѓа на Словенија. Подобник, познат и по неговите предлози за одржување референдум во Словенија за тоа дали Хрватска треба да влезе во ЕУ, за магазинот Глобус изјавил дека „*мапата е логична бидејќи на денот на 25 јуни 1991 година Словенија имала владение над целиот Пирански залив и неограничен пристап до меѓународните води*". Хрватскиот претседател Стипе Месиќ изјавил: „*Нашите пријатели во Словенија можат да нацртаат мапи што какви што сакаат, како дел од Словенија можат да ги опфатат дури и Хелсинки и Рејкјавик, тоа не ме интересира*".

Во август 2007 година, хрватскиот министер за надворешни работи Димитриј Рупел го отфрлил хрватскиот предлог за решавање на спорните гранични прашања пред Меѓународниот трибунал за поморско право во Хамбург. Хрватска, исто така, предложила арбитража за други спорови со Словенија, како што е спорот за казните за прекин на електричната енергија за Хрватска од нуклеарната централа со која заеднички управуваат.

Пред декември 2008 година, Словенија ги отфрлила тврдењата дека е одговорна за блокирањето на пристапот на Хрватска во ЕУ, наведувајќи дека бавноста на процесот е „*затоа што [Загреб] има потешкотии да ги исполни стандардите на организацијата во која сака да се приклучи*".

### Опис на блокадата

Хрватска во документите презентирани во својот процес на преговори за пристапување во ЕУ го вклучила нивниот предлог за граница, без јасно да го разграничи спорниот статус на делови од граничната линија; Словенија го сметала ова како прејудицирање на крајниот граничен исход. Затоа, Словенија ги блокирала преговарачките поглавја на Хрватска за нејзиното членство во ЕУ, во кои биле вклучени и контроверзните документи.

Словенечкиот премиер Борут Пахор тогаш изјавил дека документите – особено мапи – тоа што Хрватска го обезбедила како дел од нејзината кандидатура за пристап може да го наруши решавањето на долготрајниот пограничен спор на двете земји. Блокадата била силно критикувана од хрватските власти. Политичарите од двете држави меѓусебно се обвиниле дека се обидуваат да украдат дел од нивната територија. Хрватска предложила гранична арбитража од трета страна, додека словенечката влада предложила спорот да се реши преку специјална хрватско-словенечка комисија.

Во декември 2008 година, хрватскиот премиер Иво Санадер и црногорскиот премиер Мило Ѓукановиќ се согласиле нивниот граничен спор во врска со Бока Которска да биде решен во Меѓународниот суд на правдата во Хаг, при што двете земји ќе ја почитуваат арбитражната одлука. Истото и било предложено на словенечката влада, но Пахор одбил. Во септември 2009 година, откако Јадранка Косор станала премиерка на Хрватска, таа постигнала договор со Пахор, кој потоа најавил крај на 10-месечната блокада.

### Блокада на преговорите во декември 2008 година

 Борут Пахор, поранешен премиер, а подоцна и претседател на Словенија
Иако претходно Словенија спорадично го забавувала отворањето на новите поглавја меѓу Хрватска и ЕУ поради граничниот спор, новиот премиер Борут Пахор веднаш најавил целосна блокада кога дошол на власт, обвинувајќи ја Хрватска дека ја прејудицира границата во описот на границата во поглавјето за преговори со ЕУ. Франција, која тогаш претседавала со ЕУ, се преселила за да спречи можна блокада. На 21 ноември 2008 година, Пахор одржал говор во кој изјавил дека „*во последните 14 дена бевме во жив контакт со француското претседателство со ЕУ и сме благодарни што ги зедоа предвид нашите приговори, така што прашањето може да се реши на соодветен начин*".

Пахор изјавил дека Словенија го поддржува влезот на Хрватска во ЕУ, но дека очекува разбирање од ЕУ за резервирањата на Словенија поради нерешеното гранично прашање. Хрватската влада одговорила дека само и дала мапи на ЕУ за преговарачкиот процес, кои едноставно ја прикажуваат границата врз основа на границите на поранешните југословенски републики од 1991 година. Пахор изјавил дека „*ќе ја проучи француската сугестија за компромис, но само под услов документите што ги подготви Хрватска за пристапните преговори да не ја прејудицираат државната граница и дека и Европската комисија и Советот на ЕУ разбираат тој став*".

Пристапувањето на Хрватска во ЕУ било уназадено со следниот (7 декември 2008 година) состанок на 27-те министри за надворешни работи на ЕУ во Брисел. Министрите не го потврдиле предлогот на Европската комисија (ЕК) дека преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ завршуваат до 2009 година; ова било поради заканата на Словенија со вето доколку не се реши граничниот спор со Хрватска. Како последица на тоа, министрите не забележале датум за завршување на преговорите ЕУ-Хрватска. Хрватска првично се надевала дека ќе се приклучи до 2010 или 2011 година. Шефот на италијанската дипломатија Пасквал Ферара изјавил дека „*земјите-членки, разбирливо, не сакаат уште еден граничен спор во ЕУ*", заклучувајќи дека веќе е доволен оној што се врти околу Кипар. По дискусијата со ЕК, Пахор изјавил: „*Загреб треба да го прифати преговарачкиот план за граничниот спор што ѝ го предложи Словенија на Франција*". Пахор првично навестил дека Љубљана е подготвена да најде решение на преговарачка маса. „*Ако Хрватска не отвори 10 поглавја во декември, очигледно е дека нема да може да ги затвори и заврши преговорите до крајот на 2009 година*", изјавил аналитичарот Жељко Тркањец.

### Спорни документи

На 19 декември 2008 година, словенечкиот министер за надворешни работи Самуел Жбогар ѝ ги открил на словенечката јавност документите од 7 поглавја дека Хрватска преговара со ЕУ, а кои биле главната причина за блокадата на словенечките преговори. Според Жбогар, станува збор за документи од поглавјата Земјоделство, безбедност на храна, ветеринарна и фитосанитарна политика, оданочување, инфраструктура, регионална политика и структурни инструменти, правда, слобода и безбедност, како и животна средина.

* Во поглавјето за земјоделство, спорните населби од левата страна на реката Драгоња (Шкриле, Бужин, Шкуделини и Вели Млин) биле наведени како дел од Хрватска.
* Во безбедноста на храната, спорна точка била хрватската епиконтинентална област во Јадранското Море.
* Во поглавјето за оданочување, експлицитно е наведен граничниот премин Плованија, во врска со привремената гранична контрола во Сечовлје; во 1994 година, премиерот Никица Валентиќ експлицитно и писмено изјавил дека оваа контролна точка не ја прејудицира границата.
* Во инфраструктурата, биле приложени карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.
* Во областа на регионалното креирање политики, точка на сопнување бил планот за интервенција во случај на загадување на морето, кој го споменува ЗЕРП, а биле приложени и карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.
* Во поглавјето за правда биле приложени карти на кои се прикажани граничните премини, со споменати Плованија и катастарски парцели кој план е создаден по 25 јуни 1991 година.
* Во поглавјето за животна средина, бил споменат ЗЕРП и биле приложени карти кои ја прикажуваат предложената морска граница.

Министерот Жбогар им порачал на новинарите дека Словенија мора „*да ги заштити своите национални интереси*" и дека „*Словенија не ја ужива оваа позиција*". Тој додал дека за каква било арбитража Словенија нема да користи документи што биле создадени по 25 јуни 1991 година и Конференцијата во Бриони.

На 23 јуни 2009 година, Словенија го блокирала затворањето на уште едно поглавје во преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ, Статистика, оставајќи го Загреб со вкупно 13 блокирани поглавја. Објаснувањето било дека поглавјето за статистика содржи карти со границите на Хрватска однапред нацртани против желбите на Словенија.

На 24 јули 2009 година, Словенија официјално го блокирала затворањето на поглавјето за политиката Слобода на движење на работниците во преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ, објаснувајќи слично како и претходно во тоа поглавје, Хрватска поднела документи „*прејудицирајќи ја хрватско-словенечката граница*"; ова го зголемило бројот на блокирани поглавја на 14. Словенија била единствената земја-членка на ЕУ која ја задржала својата согласност за затворање на поглавјето „*Слобода на движење на работниците*". Словенечките власти изјавиле дека причината за таквата одлука е тоа што во своите документи доставени до Европската комисија, Хрватска се повикала на Законот за нотарската канцеларија, кој пак се повикува на Законот за градовите и општините и неговата листа на градови и општини во Хрватска, вклучително и четири погранични села во Истра кои Словенија ги оспорува.

Извор од шведското претседателство со ЕУ изјавил дека и покрај блокадата, Хрватска продолжува со реформите во процесот на пристапување; ова било забележано на состанокот на работната група за проширување.

### Француски предлог

 Никола Саркози се обидел да ја деблокира преговарачката процедура. Словенија го одбила неговиот предлог.
Французите понудиле едноставен документ со кој ќе се заврши спорот, имено потпишана декларација на двете страни дека ниту една не ја прејудицира границата. Комитетот на постојаните претставници три дена расправал за амандманите предложени од Словенија за францускиот предлог за деблокирање на преговарачкиот процес; нејзиниот претседавач, францускиот амбасадор во ЕУ, Пјер Селал, изјавил дека е „*во контакт со словенечкиот колега со цел да се најде фер решение*". Сите други земји-членки биле за францускиот предлог; само Словенија за словенечките амандмани.

Селал, исто така, изјавил: „*Треба да се разбере дека преговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ не можат да имаат цел да ги решат билатералните прашања меѓу Хрватска и Словенија.* *Го почитувам словенечкото мислење, но ќе се обидам во текот на пристапните преговори да спречам евентуална предиспозиција на границата. Овие преговори се неутрални кон билатералните и локалните односи меѓу Словенија и Хрватска*". Францускиот министер за надворешни работи Бернар Кушнер го изразил своето изненадување од потегот на Словенија да ја блокира Хрватска само поради спорот за „*неколку километри брег*". Словенечката дописничка на *Вечер* од Брисел, Дарја Кочбек, на порталот *Разгледи* ја изразил својата загриженост дека „*хрватските лобисти можеби се поуспешни од словенечките лобисти*".

Саркози го искористил претстојното второ гласање на Ирска за Договорот од Лисабон 2009 година за да вметне протокол за пристапување на Хрватска во ЕУ. Саркози им изјавил на новинарите: „*За да им дадеме правна вредност на ангажманите направени кон Ирска од страна на 26 други земји-членки, ние се обврзавме дека во времето на следното проширување на ЕУ – без разлика дали тоа ќе биде во 2010 или во 2011 година, кога веројатно Хрватска ќе ни се придружи... ќе го искористиме тоа за да додадеме протокол (за Ирска) на договорот за пристапување на Хрватска*". Соопштението потврдило дека балканската земја со кандидатски статус за ЕУ од 2004 година и во преговорите за пристап во ЕУ од 2005 година би можела ефективно да стане 28-та земја-членка на блокот најдоцна до 2011 година. 

Пахор изјавил дека доколку не се исполнат сите негови услови, нема да има нов моментум во преговарачкиот процес. Пахор му рекол на Санадер дека повеќе нема што да разговара со него еден до еден и ништо повеќе да каже отколку што веќе кажал пред медиумите. На 19 декември 2008 година Словенија официјално го блокирала отворањето на новите поглавја меѓу ЕУ и Хрватска. Словенија останала единствената земја-членка на ЕУ која инсистирала на блокада; останатите 26 држави го одобриле продолжувањето на пристапните преговори меѓу Хрватска и ЕУ. Владата на Пахор била критикувана однадвор; Ханес Свобода изјавил дека ЕУ треба да и каже на Љубљана дека „*не оди така*". Некои се прашувале дали блокадата на Пахор е всушност црвена харинга која се обидува да добие отстапки и од ЕУ и од Хрватска.

Комерцијалната ТВ станица ПОП ТВ спровела интернет анкета во која учествувале 10.000 словенечки гледачи; 84 отсто од нив веруваат дека одлуката на нивната влада за блокада е „*целосно оправдана*". Истата станица го цитирала министерот Жбогар кој изјавил дека мапите прикажани од Хрватска се „проблем" за Словенија и дека не смеат да се користат во арбитража. „*Ако Хрватска каже дека нема да ја даде својата територија за ЕУ, истото важи и за нас*", рече тој.

Хрватскиот претседател Стипе Месиќ изјавил: „*Ова веќе не е наш проблем, ова е сега проблем на Брисел*" како реакција на блокадата. Тој, исто така, изјавил дека тоа е грешка што ќе им наштети на економските и другите односи меѓу Хрватска и Словенија.

„*Блокадата на 10 поглавја, 8 за отворање и 2 за затворање, е потег без преседан во историјата на преговорите на Европската унија*", изјавил тогашниот премиер на Хрватска Иво Санадер. „*Доколку не го преиспита својот став и не ја промени одлуката за блокада на хрватските преговори, словенечката влада ќе покаже ексклузивност, што е во спротивност со основните принципи на солидарност, заедница, наднационализам и добрососедски односи на кои ЕУ и се заснова цела Европа*", додал Санадер на специјалната прес-конференција свикана по намерата на Словенија да стави блокада.

Неколку анонимни групи на хрватските веб-страници ја повикале хрватската јавност да ги бојкотира сите словенечки производи, иако Санадер ги повика луѓето да не го прават тоа.

Бернд Поселт, германскиот претставник во Европскиот парламент, на 18 декември 2008 година го осудил чинот на блокада на словенечката влада, нарекувајќи го „*антиевропска агресија*". Поселт, претставник на баварската партија ЦСУ во Европскиот парламент, исто така го нарекол чин на „*откупнина*": „*Словенечката социјалистичка влада го злоупотребува правото на вето.* *Поради маргинален билатерален спор, Словенија ја уценува средната европска земја-кандидат Хрватска, одлично подготвена за пристап во ЕУ, иако длабоко проевропската хрватска влада изрази подготвеност да дозволи сите нерешени проблеми да се решат на меѓународната арбитража пред долго време*", изјавил тој. Тој, исто така, додал дека се чувствува „*разочаран и двојно прекрстен од администрацијата на Борут Пахор, кој претходно вети избалансиран и конструктивен однос со Загреб*".

Европската комисија изразила жалење за одлуката на Словенија да ја блокира Хрватска. Кристина Наги, портпаролка на Комисијата, изјавила дека „*Комисијата постојано го одржува ставот дека граничното прашање е билатерално прашање што не треба да се става на масата на преговорите за пристап*".

### Закана за блокида на Хрватска во НАТО

Во јануари 2009 година, некои словенечки политичари почнале да се закануваат дека ќе го блокираат и пристапот на Хрватска во НАТО. Словенечкиот премиер Борут Пахор на 29 јануари го изразил своето жалење за потегот на опозициската Словенечка демократска партија (СДС), која се заканила дека ќе го бојкотира собранието што требало да донесе одлука за ратификација на протоколите за пристап во НАТО на идните земји-членки Хрватска и Албанија; како резултат на тоа, собранието морало да се одложи. Сепак, словенечкиот парламент на крајот го ратификувал пристапот на Хрватска во НАТО. Непредвидена компликација настанала кога малата, вонпарламентарна Партија на словенечката нација (ССН) и Институтот „25 јуни" собрале над 5.000 потписи; според Уставот на Словенија, а ова му дало време до март 2009 година да соберат дополнителни 40.000 потписи за да се даде мандат за референдум за приклучување на Хрватска во НАТО. НАТО тогаш изразил загриженост за таквата компликација. Контроверзи избувнале околу тврдењата дека Андреј Шишко, член на ССН, осуден за обид за убиство и осуден на 22 месеци затвор, бил ослободен на еден ден во Рогоса за да присуствува на преговорите на највисокото тело на неговата партија со Пахор за спречување референдум.

Колумнистот на *„Вечерњи лист",* Милан Јајчиновиќ, како одговор напишал „*Словенечкиот премиер Борут Пахор, се чини, се исплаши од создаденото лудило за кое самиот придонесе.* *И тој не е единствениот словенечки политичар чии (не)смислени изјави учествуваа во создавањето нетрпеливост кон Хрватска... Проблемите со Хрватска веќе со години се преувеличуваат или дури се измислуваат, а потоа ваквите конструкции се користат за полудување на масите... Тактиката е секогаш иста: најпрвин политичарот наоѓа шушка против Хрватска, потоа медиумите го објавуваат, јавноста се вознемирува и вознемирува, избувнува хистерија, а потоа повторно се појавуваат истите тие политичари, бидејќи „јавното мислење го бара тоа*".

Обидот за референдум не бил успешен (се собрале уште помалку од 2.500 потписи), што ѝ овозможило на Хрватска да стане полноправна членка на НАТО во април 2009 година, иако уставноста на процесот била доведена во прашање. Хрватското членство во НАТО поттикнало дискусии за тоа дека Пахор сака Хрватска да се приклучи на НАТО, но ја блокира да влезе во ЕУ.

### Предлог на ЕУ за посредување

На 22 јануари 2009 година, Европската комисија објавила дека е подготвена да создаде тричлен комитет кој ќе посредува во граничниот спор. Според извештаите, членовите требало да бидат добитникот на Нобеловата награда од Финска, Марти Ахтисари и францускиот правен експерт Роберт Бадинтер. Извештајот излегол само еден ден откако Оли Рен ги посетил политичарите во Љубљана и Загреб.

На почетокот, Иво Санадер ја одбил средбата со Пахор без учество на Европската комисија, но тој потоа решил да направи компромис и се согласил. По бројни компликации околу локацијата и времето на состанокот, состанокот се одржал на 24 февруари 2009 година во Мацељ, но ништо значајно не било постигнато. Потоа, словенечката влада го блокирала поглавјето од преговорите за пристапување во Статистика, вкупно 13 блокирани поглавја во разговорите за членство на Хрватска во ЕУ. Вториот состанок бил планиран на 28 април 2009 година во Хрватска, но истиот бил откажан од словенечката страна.

На 17 април Месиќ ја повторил својата збунетост во врска со блокирањето на пристапните преговори од страна на Пахор наместо да го реши проблемот во Меѓународниот суд на правдата: „*Не разбирам, зошто Словенија толку се плаши од меѓународното право?* *Тоа е единствената енигма што не можам да ја разберам*" 

Во јуни 2009 година, Хрватска го прифатила предлогот на Рен за арбитражна комисија, но Словенија го отфрлила и предложила четири амандмани. Од четирите амандмани предложени од Словенија, Рен прифатил само еден, за тројцата „ад хок" арбитражни судии да бидат избрани од двете спорни страни од предложената листа наместо претседателот на МСП. Меѓутоа, Хрватска го одбил овој амандман откако ја разгледала предложената листа, на која главно имало „правни експерти", а не реномирани судии, и се одлучила за првичниот предлог, кој Љубљана го одбила. Во исто време, словенечката делегација исто така се спротивставила на ова бидејќи не гарантирало успешен исход.  Санадер предложил двата парламента да ја ратификуваат изјавата дека ниту еден од документите не претпоставува граница, и доколку Словенија не го прифати тоа, адвокатите на Европската комисија треба да ги испитаат документите за да утврдат дали е вистина. Ако Љубљана ги отфрли двата предлози, „*на ЕУ е да одлучи како треба да завршат пристапните преговори со Хрватска и дали треба да се активира членот 7 од договорот со ЕУ*", што подразбира одземање на гласачкото право на земја-членка која упорно кршење на принципите на ЕУ. Санадер додал дека Пахор „*треба да побара* *од Берлускони малку море*".

На 1 јули 2009 година, хрватскиот премиер Иво Санадер неочекувано поднл оставка. Тој одржал кратка прес-конференција пред да ја соопшти својата одлука. Го наследил Јадранка Косор.

### Средбите Косор-Пахор и крај на блокадата

 Јадранка Косор, премиерка на Хрватска во 2009 година
На 31 јули 2009 година, се одржал вториот состанок меѓу хрватско-словенечките влади, овој пат во Хрватска во замокот Тракошчан. Средбата меѓу новоименуваната хрватска премиерка Јадранка Косор и нејзиниот словенечки колега Борут Пахор, наводно, била конструктивна и со почит. „*Го најдовме патот по кој треба да одиме... Многу сум задоволна што почнавме да се договараме за прашања во интерес на двете* земји", изјавила Косор. Пахор потврдил дека е веројатно дека решението на граничниот спор и пристапот во ЕУ за Хрватска ќе бидат остварени оваа година. Едно решение би можело да биде област на заеднички суверенитет (најверојатно вклучува заеднички структури на управување) над заливот Савудрија, исто така познат како Пиранскиот Залив.

На 11 септември 2009 година, Косор и Пахор се сретнале во Љубљана и ги договориле последните детали од договорот за ставање крај на блокадата. Откако Косор испратила писмо од Љубљана до претседателството на ЕУ во кое објавила дека Хрватска не сака да ја прејудицира границата и дека преговорите за граничниот спор ќе се одвиваат под надзор на ЕУ, Пахор изјавил дека блокадата на Словенија наскоро ќе биде укината.

Пахор изјавил дека неговата влада веднаш ќе му предложи на словенечкиот парламент „*Словенија да ги отстрани ограничувањата за преговарачкиот процес на Хрватска со ЕУ*". Од своја страна, хрватската премиерка изјавила дека испратила по факс писмо до шведското претседателство со ЕУ во кое се вели дека „*постигнале договор за продолжување на разговорите со ЕУ и продолжување на граничните разговори... Ниту еден документ не може да биде штетен за конечното гранично решение*", додала таа. Пахор тврдел дека тоа е „*победа за двете земји*".

*Дело* напишал дека овој словенечко/хрватски договор е „*враќање на здравиот разум*". Словенечката народна партија (СЛС) најавила дека ќе започне со собирање потписи за поддршка за референдумот за арбитражниот договор меѓу Словенија и Хрватска, кој треба да го одреди начинот на кој ќе се утврдува конечната граница меѓу двете земји.

Косор и Пахор повторно се сретнале на 26 октомври 2009 година во Загреб и го разработиле конечниот предлог за арбитражен договор. На 2 ноември 2009 година, хрватскиот парламент дал согласност за Арбитражниот договор со Словенија.

Арбитражниот договор меѓу Хрватска и Словенија бил потпишан во Стокхолм на 4 ноември 2009 година, од страна на премиерите на двете земји, Јадранка Косор и Борут Пахор, и претседателот на ЕУ, Фредрик Рајнфелд.

И покрај договорот, словенечката влада не ја укинала блокадата од три поглавја – за животната средина, за рибарството и за надворешната безбедносна и одбранбена политика. Самуел Жбогар, словенечкиот министер за надворешни работи, во декември 2009 година изјавил дека неговата влада има „резерва" за суштината на трите поглавја.

Сепак, на 6 јуни 2010 година бил одржан словенечки референдум за одобрување на договор за изнесување на граничниот спор со Хрватска пред меѓународен арбитражен трибунал. Договорот бил поддржан од 51,48% од гласачите и против 48,52%, дозволувајќи арбитражата да го реши граничниот спор.

Арбитражен суд
--------------

На 25 мај 2011 година, Хрватска и Словенија го поднеле својот арбитражен договор до ОН, неопходен чекор пред да започне арбитражниот процес. Договорот прецизира дека арбитражниот процес ќе се случи по регистрацијата во ОН и потпишувањето на Хрватска за нејзиниот пристап во Европската унија. „*Одлучено е да се користи ад-хок арбитражен суд за решавање на отворените спорови.* *Сега се верува дека со поднесувањето на договорот до ОН дека арбитражниот трибунал може да започне во рок од една година, но се очекува да бидат потребни најмалку три години за да се донесе одлука која ќе биде обврзувачка за секоја земја*." 

### Словенечко прекршување на договорот и повлекување на Хрватска

На 22 јули 2015 година, се случил голем меѓународен скандал за време на арбитражната постапка кога хрватскиот дневен весник *Вечерњи лист* објавил транскрипти и аудио снимки  кои покажуваат дека словенечкиот судија на арбитражниот панел, Јернеј Секолец, бил во дослух со Симона Дреник, претставник од словенечката влада. Секолец, член на арбитражната комисија, наводно вршел притисок врз другите членови на арбитражната комисија, Жилбер Гијом (Франција), Бруно Сима (Германија) и Вон Лоу (Велика Британија), да пресудат во корист на Словенија и помогнал на Словенија со откривање на тајни комуникации, што било строго забрането со арбитражните правила. Дополнително, хрватската министерка за надворешни работи Весна Пусиќ на 29 јули 2015 година, за време на состанокот со странските амбасадори во Хрватска, изјавила дека Секолец вметнал дополнителни документи во списите на предметот откако арбитражата веќе била започната, што исто така е спротивно на правилата за арбитража.

Внатрешната истрага на Постојаниот арбитражен суд, сепак, заклучила дека немало истекување на информации.  На 23 јули, Секолец поднел оставка и Симона Дреник ја понудила својата оставка. На 24 јули 2015 година, хрватската влада повикала на состанок на Сабор на кој ќе се разговара за излез од арбитражата поради пријавените прекршувања во арбитражниот трибунал.

Три дена подоцна премиерот Зоран Милановиќ најавил повлекување на Хрватска од арбитражата по средбата со лидерите на пратеничките групи. На 28 јули 2015 година Словенија го назначил Рони Абрахам, претседател на Меѓународниот суд на правдата како нивен избор на арбитражниот панел. На 29 јули 2015 година, хрватскиот парламент едногласно одлучил да ја откаже арбитражата поради наводите за значителни прекршувања на арбитражните правила од страна на Словенија, како што е дозволено со Виенската конвенција за правото на договори На 5 август 2015 година, по осум дена во служба, Рони Абрахам поднел оставка.

Претседателот на трибуналот ги назначил Ролф Еинар Фајф од Норвешка и Николас Мишел од Швајцарија како нови арбитри За Словенија и Хрватска, соодветно, на 25 септември, да ги надополни отворените места на трибуналот и да продолжи со својата работа.

На 2 декември 2015 година, арбитражниот трибунал кој одлучувал за границата меѓу Словенија и Хрватска побарал од двете земји дополнителни поднесоци во врска со одлуката на Хрватска за еднострано повлекување од арбитражата и закажал сослушување на 17 март 2016 година 

На 1 јули 2016 година, арбитражниот трибунал одлучил дека Словенија навистина го прекршила договорот, но не на начин што би го спречил Трибуналот да ја заврши задачата и изјавил дека арбитражата ќе продолжи.

### Пресуда

На 29 јуни 2017 година, Арбитражниот трибунал ја објавил својата одлука за граничниот спор. Пресудата била поздравена од Словенија, но Хрватска објавила дека нема да ја прифати бидејќи го напуштила судењето во 2015 година 

Регионот на реката Мура 
Во однос на регионот на реката Мура, Трибуналот утврдил дека генерално, меѓународната граница ги следи усогласените катастарски граници. Во однос на селото Брезовец-дел/Муришче, Трибуналот утврдил дека границата меѓу Хрватска и Словенија се протега на југоисточно од населбата. Во областите Новаковец, Феркетинец и Подтурен во Хрватска и Пинце во Словенија, границата продолжува да ги следи границите на катастрите на Хрватска и Словенија како што стоеле пред наводните измени во 1956 година. Во однос на Мурско Средишче и Пекленица, Трибуналот утврдил дека границата е во средината на реката Мура како што е запишано во договорениот Записник од 1956 година за утврдување на границите на катастарскиот округ Пекленица.

Централен регион
Границата во областа Разкрижје ги следи усогласените катастарски граници, како и во случајот со областите на реката Сантавец и реката Зелена. По должината на реката Драва, Трибуналот утврдил дека границата ги следи усогласените катастарски граници, кои се протегаат по низа историски гранични камења запишани во протокол од 1904 година. Границите во словенечкиот регион Мацељ и хрватскиот регион Халозе се поставени во катастарот на Словенија. По должината на спорните области долж реката Сотла, Трибуналот утврдил дека границата генерално ги следи катастарските граници каде што е усогласена, две спорни области го следат катастарскиот регистар на Хрватска. По должината на реките Сава и Брегана, границата ги следи усогласените катастарски граници. Во областа Горјанци/Жумберак, каде што се поклопуваат катастарските граници на словенечките и хрватските катастарски планови, тие се границите на спорните области. На една локација каде што катастрите не се поклопувале, словенечкиот катастар преовладувал над хрватскиот катастар од 1898 година. Населбата Драге лежи во Словенија. Трибуналот објавил дека во областа Трдинов Врх/Света Гера, границата ги следи катастарските граници. Касарните се на хрватска територија; сепак, Трибуналот „забележува дека нема јурисдикција да одговори на барањето на Хрватска за изјава за присуството на словенечки цивилен и воен персонал во таа област". По должината на реката Каменица, границата го следи тврдењето на Хрватска. По реката Чабранка, границата ги следи катастарските граници. Истото важи и за областа кај Чрнеча Вас. Границата во близина на селата Драга и Нови Кот во Словенија и Презид во Хрватска била демаркирана во 1913 година

Регион Истра
Областа наречена „Томшички парцели" се наоѓа во Словенија. Областа кај Гоманце е дел од територијата на Словенија. Во случајот со областите во близина на Клана и Забиче од една страна и Лисац и Сушак од друга страна, границата го следи катастарскиот план од 1878 година. Подрачјето на Куќибрег/Тополовец е поделено според хрватското тврдење. Трибуналот одлучил дека копнената граница во Истра ја следи реката Драгоња и завршува на средината на каналот Свети Одорик.

Пирански Залив
Трибуналот одлучил и дека поморската граница треба да биде права линија што ја поврзува копнената граница на устието на реката Драгоња до точката на крајот на заливот, која е три пати поблиску до Хрватска, отколку до словенечката страна, поради што се доделува Словенија 3/4 од заливот. Дополнително, Трибуналот пресудил дека Словенија има право на вкрстување преку хрватската територијална вода која, според Трибуналот, треба да биде широка 2,5 наутички милји и ќе биде поврзана со границата.

### Меѓународни реакции

 Австрија - Австрискиот претседател Александар ван дер Белен за време на неговата посета на Словенија во мај 2017 година изјавил дека верува оти Словенија и Хрватска треба да ја прифатат пресудата. Во јули 2017 година, за време на официјалните посети на хрватскиот и словенечкиот претседател во Салцбург, тој изјавил дека земјите треба да ја прифатат пресудата како клучен чекор во изнаоѓање трајно решение за граничниот спор, дека неговата земја ќе остане неутрална во врска со ова прашање и понуди помош во решавањето на спорот. Австриската министерка за надворешни работи, Карин Кнајсел, ја поддржала словенечката позиција за спроведување на Финалната награда по состанокот со министерот за надворешни работи Ерјавец на 20 март 2018 година.

 Бенелукс - Премиерите Ксавиер Бетел, Марк Руте и Шарл Мишел издале заедничка изјава во која ја поддржаа пресудата и ги повикале „двете страни да се придржуваат до одлуката".

Европска Унија - На 4 јули 2017 година, Европската комисија издала официјално соопштение во кое ја изразила својата поддршка за арбитражната постапка и конечната одлука, додавајќи дека Словенија и Хрватска треба да ја прифатат и имплементираат. Потпретседателот на Европската комисија Франс Тимерманс изјавил дека и Хрватска и Словенија треба да ја почитуваат пресудата, додавајќи дека ЕК ќе помогне во спроведувањето на пресудата, но дека ЕК нема да нареди имплементација бидејќи тоа е билатерално прашање кое не е во доменот на ЕУ. Во записникот од состанокот од 4 јули 2017 година, ЕК уште еднаш изјавила дека Словенија постапила во спротивност со арбитражниот договор, меѓутоа, ПЦА во Делумната награда навела дека повредата не е од таква природа, дека ќе влијае на конечната одлука на трибуналот и дека судијата вклучен во прекршувањето на договорот бил заменет со друг судија. Потпретседателот Тимерманс изјавил дека ЕК недвосмислено го поддржува процесот. Правната служба на ЕК за време на состанокот изјавила дека ЕУ има јурисдикција во однос на ова прашање и дека е обврска на ЕУ и земјите-членки да го имплементираат меѓународното јавно право (Конечна награда од PCA). Високата претставничка на Унијата за надворешна политика и безбедност Федерика Могерини ја истакнала важноста од почитување на меѓународните договори.

Манфред Вебер, лидер на Групата на Европските народни партии, изјавил дека „*Хрватска и Словенија треба да го продолжат дијалогот за граничниот спор*", додека Ги Верхофштад, лидер на групата Алијанса на либерали и демократи за Европа, повикал на спроведување на пресудата.

Во јануари 2020 година, по акцијата на Словенија против Хрватска пред Европскиот суд на правдата, Судот одлучил дека нема јурисдикција да одлучува за спорот и само ги повика двете страни да ги решат своите разлики. Одлуката била конечна и немало жалба.

 Франција - Француското Министерство за надворешни работи и меѓународен развој не издал официјално соопштение за ова прашање, но на својата веб-страница во делот во кој одговара на прашањата на новинарите напишало дека Франција „*се надева дека територијалната контроверза наскоро ќе биде решена во конструктивен дух, дух на помирување и дијалог, кој би бил во корист на Европската унија и регионалната стабилност на Западен Балкан*". За време на Бледскиот стратешки форум во 2017 година, француската министерка за европски прашања Натали Лоазо ја изразила својата поддршка за „*принципот на почитување на меѓународното право и одлуките на меѓународните судови*"

 Германија - Германската амбасада во Хрватска објавила соопштение во кое го пофалила Меѓународниот арбитражен трибунал како „*вреден инструмент на меѓународното право*" и повикала на спроведување на пресудата, додавајќи дека „*земјите-членки на Европската унија мора да бидат добар пример за другите*". Германскиот министер за надворешни работи Зигмар Габриел изјавил на прес-конференцијата во Берлин во јуни 2017 година, дека Германија „*ги повикува двете земји да ја прифатат пресудата и да ја спроведат*". Според словенечкиот премиер Миро Церар, германската канцеларка Ангела Меркел за време на нивната средба на Самитот за Западен Балкан во 2017 година му потврдила дека нејзината влада смета дека пресудата треба да се спроведе.
 Италија - Премиерот Паоло Џентилони за време на државната посета на Словенија изјавил дека Италија го поддржува ставот на Европската комисија.

 Русија - Рускиот министер за комуникации и медиуми Николај Никифоров при посетата на Словенија изјавил дека пресудата треба да се спроведе, но Словенија да не го прекинува билатералниот дијалог за решавање на другите отворени спорови меѓу земјите.

 САД - Амбасадата на САД во Хрватска потврдила за *Вечерњи лист* дека официјалниот став на Соединетите Држави е дека „*две земји, и членки на ЕУ и сојузници во НАТО, треба да го решат ова билатерално прашање*" и дека тие „*ги охрабруваат двете земји да се договорат за најдобриот пат до негово решение*".

Потенцијална блокада за пристапување на ОЕЦД
--------------------------------------------

На 6 септември 2017 година, Словенија ги информирала замениците постојани претставници на земјите-членки на ЕУ дека не може да го поддржи членството во ОЕЦД „*доколку одредена земја не ги исполнува критериумите за членство (особено владеењето на правото, почитувајќи го меѓународното право и меѓународните судови)* ", мислејќи на хрватското отфрлање на арбитражната пресуда, иако словенечкиот премиер Миро Церар подоцна додал дека предупредувањето не било наменето само за Хрватска, туку за која било друга земја. Хрватското МНР истакнало дека ставот на Словенија е против ставот на Европската комисија која од 2007 година се залага за приклучување на сите земји-членки на ЕУ во ОЕЦД.

Спроведување на арбитражата и понатамошен развој
------------------------------------------------

На 14 септември 2017 година, хрватскиот премиер Андреј Пленковиќ одржал консултации со претставниците на сите хрватски парламентарни партии за граничниот спор за кои заклучиле дека тие сè уште ја поддржуваат одлуката на хрватскиот парламент за повлекување на Хрватска од арбитражниот процес и дека е неопходно да се продолжи дијалогот со словенечката влада. Хрватскиот дневен весник „*Јутарњи лист*" објавил текст во кој открива дека премиерот Пленковиќ планира да предложи да се дефинира неутрална заедничка рибарска зона на средината на заливот, која ќе ја користат и хрватските и словенечките рибари под исти услови. Ова решение е слично на идејата на академик Даворин Рудолф кој предложил Заливот да се управува како владение, што значи дека нема да се дели ниту да биде вонтериторијален, туку и Хрватска и Словенија да имаат суверенитет над него истовремено. Словенечкиот премиер Миро Церар изразил задоволство од „*помирувачките тонови на хрватскиот премиер*" и истакнал дека билатералните разговори треба да се фокусираат на „*како заеднички да се спроведе пресудата на Трибуналот*", додавајќи дека неговата влада ќе ги разгледа новите предлози што се однесуваат на предлогот за владение, но дека неговиот став е дека пресудата сепак треба да се спроведе. Според картата на неутралната заедничка риболовна зона која му ја дала на претседателот на хрватското здружение на рибари *Mare Croaticum Daniele Kolec* од управата за рибарство при хрватското Министерство за земјоделство, границата на морето, меѓу Хрватска и Словенија е нацртана според арбитражната пресуда. Двајца премиери договориле официјална средба на 29 септември 2017 година, но словенечкиот премиер ја откажал средбата поради изјавата на премиерот Пленковиќ за арбитража во ОН. Имено, премиерот Пленковиќ во својот говор пред Генералното собрание на ОН изјавил дека Хрватска мора да излезе од „*компромитирана арбитража*" за граничниот спор со Словенија и предупредил дека таквото „*словенечко непочитување на меѓународното право*" ќе ги обесхрабри другите држави да ги решаваат споровите со помош на трето лице, додавајќи дека „*Хрватска е таа која се придржува до принципите меѓународното право*".

На 19 декември 2017 година, словенечкиот премиер Миро Церар се сретнал со хрватскиот премиер Андреј Пленковиќ во Загреб. По неколкучасовната средба, премиерите ги потврдиле своите претходни ставови, при што Церар изјавил дека Хрватска „*работи против цивилизациските стандарди и добрососедските односи*", а Пленковиќ одговорил дека арбитражната пресуда е „*непостоечка*" и дека 29 декември ќе биде „*ден како и секој друг*".

На 29 декември 2017 година, Словенија почнала да ја спроведува арбитражната одлука, но само на море додека Хрватска продолжила да се спротивставува. Неколку хрватски рибари вообичаено пловеле во 4-5 часот и се вратиле во пристаништата околу 8 часот. Според еден рибар, словенечката полиција му пришла на бродот и му рекла да го напушти „*словенечкото море*", но хрватската полиција пристигнала и се паркирала меѓу нив. Друг изјавил дека „*секогаш ни доаѓаат словенечки полицајци ако работиме, не надгледуваат, велат дека сме во нивните води, не предупредуваат, но не ни допираат, а нашата полиција е секогаш до нас*". Словенечкото Министерство за надворешни работи испратила две дипломатски ноти за спроведување на арбитражната одлука до Хрватска. Во првата ја повикала Хрватска на дијалог за спроведување на арбитражната одлука, а во втората изразила протест против „*прекршувањето на граничната линија на море*". Како одговор, хрватското Министерство за надворешни работи ја повикала Словенија „*да се воздржи од еднострано спроведување на мерките насочени кон обид за промена на ситуацијата на терен*" и на „*конструктивен дијалог за решавање на граничните спорови*".

Во март 2018 година Словенија поднела писмо со жалба против Хрватска до Европската комисија. Откако Комисијата одбила да се вклучи, прогласувајќи неутралност, Словенија поднела тужба против Хрватска пред Европскиот суд на правдата во јули 2018 година, барајќи од судот да утврди дали Хрватска ги прекршила членовите од договорот на ЕУ за почитување на владеењето на правото и соработката меѓу земји членки. Словенија, исто така, ја обвинила Хрватска дека ја прекршила Заедничката политика за рибарство со тоа што испратила полициска придружба да ги чува нејзините рибарски чамци во спорните води и со спречување на словенечките инспектори да се качат на бродовите. Во јануари 2020 година, Судот на правдата изјавил дека нема јурисдикција да одлучува за спорот и само ги повикала двете страни да ги решат своите разлики. Решението е правосилно и нема жалба.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Slovenia unblocks Croatian EU bid". *BBC News Online*. 11 September 2009. Посетено на 12 September 2009.
2. ↑  Jurić, Kristijan (2011). „Geographical and Meteorological Data". Во Ostroški, Ljiljana (уред.). *Statističke informacije 2011* [*Statistical Information 2011*] (PDF). *Statističke Informacije* (хрватски и англиски). Zagreb: Croatian Bureau of Statistics. стр. 12. ISSN 1330-335X.
3. ↑  Grm, Barbara; Kuzma, Igor (2011). „Territory and Climate". *Statistični letopis Republike Slovenije* [*Statistical Yearbook of the Republic of Slovenia*]. *Statistični letopis* (словенечки и англиски). **50**. Ljubljana: Statistical Office of the Republic of Slovenia. стр. 38. ISSN 1318-5403.
4. 1 2  „Constitutional Watch: Croatia". *East European Constitutional Review*. New York University School of Law. **11** (3). 2002. Архивирано од изворникот на 1 August 2009. Посетено на 10 May 2012.
5. 1 2  „Slovenes Defiant in Row Blocking Croatia EU Bid". *Javno*. 10 February 2009. Архивирано од изворникот на 26 January 2013. Посетено на 22 July 2009.
6. ↑  „Slovenia backs Croatia border deal in referendum vote". *BBC News Online*. 6 June 2010. Посетено на 7 June 2010.
7. ↑  „PCA :: Case view". *www.pcacases.com*.
8. ↑  „Croatia Exits Border Arbitration With Slovenia, Defying EU". *Bloomberg*. 29 July 2015. Посетено на 4 February 2016.
9. 1 2  „Slovenia wins battle with Croatia over high seas access - BBC News". Bbc.com. Посетено на 2017-06-29.
10. 1 2  „MMCživo: Večji del Piranskega zaliva gre Sloveniji, ki ima tudi dostop do odprtega morja :: Prvi interaktivni multimedijski portal, MMC RTV Slovenija". Rtvslo.si. Посетено на 2017-06-29.
11. 1 2  „Arbitražni sud objavio kako treba izgledati granica na Piranskom zaljevu - Večernji.hr". Vecernji.hr. Посетено на 2017-06-29.
12. ↑  „Slovenija bo v soboto začela uveljavljati arbitražno odločbo". 27 December 2017.
13. 1 2 3 4 5  Turkalj, Kristian. „Razgraničenje teritorijalnog mora između Hrvatske i Slovenije u sjevernom Jadranu (Piranski zaljev)" (PDF) (хрватски). Архивирано од изворникот (PDF) на 4 August 2004. Посетено на 20 September 2008.
14. ↑  Kladnik, D; Pipan, P (2008). „Bay of Piran or Bay of Savudrija? An example of problematic treatment of geographical names". *Acta Geographica Slovenica*. **48** (1): 57–91. doi:10.3986/AGS48103.
15. ↑  „Reports Archive Balkan Report". 30 August 2002.
16. ↑  „Part II: TERRITORIAL SEA AND CONTIGUOUS ZONE". *UN convention on the Law of the Sea*. United Nations.
17. 1 2  „The UN Convention on the Law of the Sea, the EU and the Rule of Law – What is going on in the Adriatic Sea?" (PDF). Fridtjof Nanses Institutt. 2008. Архивирано од изворникот (PDF) на 1 March 2012. Посетено на 19 September 2010. Currently, the distance of the Slovenian coast, and any related baseline, from the nearest point of the Croatian Zone (i.e. the nearest high seas, before the Zone was proclaimed in 2003) exceeds 12 nm. In fact, the distance is 15.5 nm as measured between Point 5 at sea and the nearest point on the Slovenian coast
18. ↑  Radonjic, Biljana (10 November 2003). „Slovenia: Maritime dispute unlikely to obstruct Croatian EU membership ambitions". Civilitas Research. Архивирано од изворникот на 24 August 2007.
19. ↑  „Slovenija je sama sebe definirala kao državu bez epikontinentalnog pojasa". *Vjesnik* (хрватски). 9 October 2003. Архивирано од изворникот на 11 July 2004.
20. ↑  Mekina, I. „Nuklearni pristop" (словенечки). Mladina. стр. 26.
21. 1 2  Avbelj, Matej; Letnar Černič, Jernej (2007). „The conundrum of the Piran bay: Slovenia v. Croatia". *Journal of International Law & Policy*. University of Pennsylvania. **5** (2): 6. SSRN 990183.
22. ↑  „Maritime traffic regulations in the Gulf of Trieste" (JPG).
23. ↑  „Slovenian - Croatian Border Dispute: A Political Perspective". International Institute for Middle East and Balkan studies. 28 December 2009. Архивирано од изворникот на 5 March 2010. Посетено на 28 July 2012.
24. ↑  „Statute of the Court". International Court of Justice. Архивирано од изворникот на 29 June 2011. Посетено на 9 May 2017.
25. ↑  „Case concerning delimitation of the maritime boundary in the Gulf of Maine Area" (PDF). International Court of Justice. 12 October 1984. Архивирано од изворникот (PDF) на 11 January 2012. Посетено на 9 May 2017.
26. ↑  „Slovenia Gave Croatia Inferiority Complex, WikiLeaks Documents". *Croatian Times*. 26 August 2008. Архивирано од изворникот на 2014-07-18. Посетено на 2023-04-04.
27. ↑  Pipan, Primož (December 2008). „Border dispute between Croatia and Slovenia along the lower reaches of the Dragonja River". *Acta Geographica Slovenica*. Research Centre of the Slovenian Academy of Sciences and Arts. **48**: 331–356. doi:10.3986/AGS48205.
28. 1 2  „Sedanja izhodiša za določitev državne meje med Slovenijo in Hrvaško" (PDF) (словенечки). Zavod za varovanje narodne dediščine. 1 September 2004.
29. 1 2  „Slovensko-hrvaška meja v Istri: Preteklost in sedanjost" (PDF) (словенечки). Zavod za varovanje narodne dediščine. 1 September 2004.
30. ↑  „Piransko sodišče je Jošku Jorasu spet dovolilo odstranitev spornih cvetličnih korit" (словенечки). Dnevnik.si. 17 April 2008.
31. ↑  „Joras lahko odstrani korita". *RTV Slovenija* (словенечки). 17 April 2008.
32. ↑  Lungescu, Oana (13 April 2004). „Slovenia's surge of nationalism". *BBC*. Посетено на 22 July 2009.
33. ↑  „Granica na Dragonji određuje granicu na moru". *Vjesnik* (хрватски). 29 May 2001. Архивирано од изворникот на 13 November 2007. Посетено на 8 March 2011.
34. ↑  „Dr. Ekl: "Granica sa Slovenijom je prirodni tok rijeke Dragonje, a ne obodni kanal Sv. Odorika"". *Vjesnik* (хрватски). 29 August 2001. Архивирано од изворникот на 10 September 2002. Посетено на 8 March 2011.
35. ↑  „Zgodovinska občina Piran obsega tudi katastrski občini Savudrija in Kaštel" (словенечки). Zavod za varovanje narodne dediščine. 30 July 2001.
36. 1 2 3  „Bučar za referendum o meji v Istri" (словенечки). Siol. 1 March 2009. Архивирано од изворникот на 24 July 2011. Посетено на 8 March 2011.
37. ↑  „Slovenska narodna meja v Istri v 19.stoletju" (PDF) (словенечки). Zavod za varovanje narodne dediščine. 1 September 2004.
38. ↑  „(Ne)ljubimo svojega bližnjega". *24ur.com* (словенечки). 30 June 2004. Посетено на 29 September 2008.
39. ↑  „Dogovor Janša – Sanader: Nerešena meja se seli v Haag: Kje na kopnem ni soglasja". *Dnevnik* (словенечки). 27 August 2007. Посетено на 29 September 2008.
40. ↑  „Slovenski vojnici se povlače sa Svete Gere?". *Index.hr* (хрватски). 23 February 2004. Посетено на 5 May 2009.
41. ↑  „Slovenia Is Occupying Croatian Land in Sveta Gera". *Javno*. 21 February 2009. Архивирано од изворникот на 15 June 2009. Посетено на 5 May 2009.
42. ↑  „Radio Slovenia – Studio ob 17.00" (словенечки). 11 March 1999. Посетено на 9 June 2008.
43. ↑  „Kučan za HTV: sem optimist" (словенечки). 22 February 2004. Посетено на 9 June 2008.
44. ↑  Košak, Klemen (26 June 2010). „Mejni spor z madežem poboja" [The Border Dispute with the Stain of Massacre]. *Planet Siol.net* (словенечки). TSmedia, medijske vsebine in storitve, d.o.o.
45. ↑  Pellet, Alain (14 October 2003). „The Opinions of the Badinter Arbitration Committee: A Second Breath for the Self-Determination of Peoples". *European Journal of International Law*. **3** (1). Архивирано од изворникот на 17 May 2008. Посетено на 10 May 2012.
46. ↑  „Convention on the Territorial Sea and Contiguous Zone" (PDF). UN. стр. 1. Article 4: ... baselines may not be applied by a State in such a manner as to cut off from the high seas the territorial sea of another State
47. ↑  „Croatia questions border agreement with Slovenia". *EurActive Network*. 19 June 2002. Архивирано од изворникот на 2011-06-09. Посетено на 10 May 2012.
48. ↑  „Dogovor Janša – Sanader: Nerešena meja se seli v Haag" [Agreement Janša – Sanader in the Slovenian newspapers]. *Dnevnik* (словенечки). 27 August 2007.
49. ↑  „Rudlof: Slovenska odluka o povjerenstvu bila je očekivana" [Rudolf: Slovenian decision on the committee was expected] (хрватски). Nacional (weekly). 6 March 2009. Архивирано од изворникот на 27 May 2012. Посетено на 23 July 2012.
50. ↑  „Vajgl zavrača trditve Janeza Janše" (словенечки). Zares. 25 February 2002.
51. ↑  McLean, Renwick; Simons, Marlise (8 December 2005). „Croatian war crimes suspect is arrested in Spain". *The New York Times*. Посетено на 19 September 2010.
52. ↑  Radonjic, Biljana (10 November 2003). „Slovenia: Maritime dispute unlikely to obstruct Croatian EU membership ambitions". *Civilitas Research*. Архивирано од изворникот на 24 August 2007. Посетено на 22 July 2009.
53. ↑  „Slovenia irked by Croatia arrests". *BBC*. 23 September 2004. Посетено на 6 August 2009.
54. ↑  „RFE/RL Newsline: Slovenia threatens to block Croatian EU membership". *The Centre for SouthEast European Studies*. 27 September 2004. Архивирано од изворникот на 2005-02-27. Посетено на 6 August 2009.
55. 1 2 3  „NATO Concerned about Ratification of Croatia's Membership in Slovenia". *STA*. 17 February 2009. Архивирано од изворникот на 25 February 2012. Посетено на 11 May 2012.
56. ↑  „Slovenski političar naručio kartu koja poseže za hrvatskim teritorijem". *Koreni*. 28 May 2007. Архивирано од изворникот на 31 July 2009. Посетено на 22 July 2009.
57. ↑  Alic, Anes (23 May 2007). „Slovenia, Croatia, the EU and Piran Bay". *ISN*. Посетено на 22 July 2009.
58. ↑  „Mesić Slovencima: U Sloveniju možete zahvatiti i Helsinki, to me uopće ne interesira". *Index.hr* (хрватски).
59. ↑  „Rupel: Hamburg Court is Unacceptable for Slovenia". *Dalje*. 3 August 2007. Архивирано од изворникот на 14 August 2012. Посетено на 10 May 2012.
60. ↑  „Slovenia denies blocking Croatia's EU accession talks". *EUbusiness*. 3 November 2008. Архивирано од изворникот на 10 January 2009. Посетено на 10 May 2012.
61. ↑  „Jernej Šmajdek: Slovenija v petek z blokado hrvaških pogajanj z EU" (словенечки). STA. 17 December 2001. Архивирано од изворникот на 25 March 2012. Посетено на 8 March 2011.
62. ↑  Vucheva, Elitsa (18 December 2008). „Slovenia to block Croatia EU accession talks". *Euobserver*. Посетено на 20 July 2009.
63. ↑  „Slovenia blocks Croatian EU talks". *BBC*. 17 December 2008. Посетено на 20 July 2009.
64. ↑  „Slovenia "blackmailing" Croatia". *B92*. 3 December 2008. Архивирано од изворникот на 31 July 2009. Посетено на 20 July 2009.
65. ↑  „Croatia again calls for international court arbitration to resolve border dispute with Slovenia". *SETimes*. 2 February 2007. Посетено на 20 July 2009.
66. ↑  „Croatia, Montenegro agree sea border issue should be settled before international court". *Vlada.hr*. 3 December 2008. Архивирано од изворникот на 17 July 2009. Посетено на 20 July 2009.
67. ↑  „Croatia Has No Border Disputes with Montenegro". *Montenegro-investment-news.com*. 3 December 2008. Архивирано од изворникот на 11 July 2009. Посетено на 20 July 2009.
68. ↑  „Kompromiss im Grenzstreit: Slowenien beendet EU-Blockade Kroatiens". *Die Presse* (германски). 11 September 2009. Посетено на 22 September 2009.
69. 1 2  „Slovenija podržava brže pristupne pregovore Hrvatske s EU" (хрватски). Dnevnik.hr. 21 November 2008. Посетено на 11 June 2010.
70. ↑  „Slovenia border row could set back Croatia's EU bid". *World Bulletin*. Reuters. 11 September 2008. Архивирано од изворникот на 31 July 2009. Посетено на 11 May 2012.
71. 1 2  „Sporni dokumenti: Žbogar pojasnio što točno Sloveniju smeta". *Seebiz.eu* (хрватски). 19 December 2008. Посетено на 22 July 2009.
72. ↑  „Slovenia Blocks Croatia's EU Progress". *Balkan Insight*. 24 June 2009. Архивирано од изворникот на 20 April 2010. Посетено на 28 July 2009.
73. ↑  „EU-Beitritt: Kroatien in der Warteschleife". *Kurier.at* (германски). 28 June 2009. Архивирано од изворникот на 27 June 2009. Посетено на 28 July 2009.
74. ↑  DePrato, Stojan (24 July 2009). „Slovenija blokirala i 14. poglavlje: Slobodu kretanja radnika". *Večernji list* (хрватски). Архивирано од изворникот на 22 September 2010. Посетено на 19 September 2010.
75. ↑  „Slovenia blocks one more EU policy chapter". *EMG*. RadioNET. 27 July 2009. Посетено на 11 May 2012.
76. ↑  „Slowenien blockiert weiteres Kapitel bei Verhandlungen". *Der Standard* (германски). 25 July 2009. Посетено на 27 July 2009.
77. ↑  „France fails to unblock Croatia, Turkey's EU talks". *Euractiv*. 18 December 2008. Посетено на 22 July 2009.
78. ↑  „Slovenia pulls the brakes on Croatia's EU dream". *Earthtimes.org*. 17 December 2008. Архивирано од изворникот на 29 July 2012. Посетено на 22 July 2009.
79. ↑  „Slovenci ne vjeruju u ubrzani pristup Hrvatske EU". *dalje.com* (хрватски). 2008. Архивирано од изворникот на 14 August 2012. Посетено на 11 May 2012.
80. ↑  „Irish to vote again as Sarkozy presents united EU front". *NEWEUROPE*. 15 December 2008. Архивирано од изворникот на 17 April 2010.
81. ↑  „Hrvaška kot konstruktivni igralec, Pahor pa "bad guy"". *Delo.si* (словенечки). 18 December 2008. ISSN 1854-6544.
82. ↑  „Pahor: Ništa od francuskog prijedloga, naš je "vodootporan"" (хрватски). Index.hr. 12 December 2008. Посетено на 11 June 2010.
83. ↑  „Nach EU-Veto gegen Kroatien: Druck auf Slowenien steigt". *Die Presse*. 19 December 2008. Посетено на 20 July 2009.
84. ↑  „Blokada Hrvaške: Je slovenska poitika neumna ali le tako zgleda". *RAZGLEDI.net*. 28 January 2009. Архивирано од изворникот на 14 April 2009. Посетено на 22 July 2009.
85. ↑  „84 posto Slovenaca smatra odluku o blokadi 'potpuno opravdanom'" [84 percent of Slovenians regard the blockade decision as "completely justified"]. *Dnevnik.hr* (хрватски). 20 December 2008. Посетено на 22 July 2009.
86. ↑  Waterfield, Bruno (18 December 2008). „Balkan row blocks EU enlargement". *The Telegraph*. Посетено на 22 July 2009.
87. ↑  „Sanader: Slovensko blokiranje pregovora potez bez presedana u EU" [Sanader: Slovenia's blockade of the negotiations is an unprecedented move]. *Nacional (weekly)* (хрватски). 18 December 2008. Архивирано од изворникот на 28 July 2012. Посетено на 11 June 2010.
88. ↑  „Slovenia to block further Croatia EU accession talks: PM". *google.com*. AFP. 17 December 2008. Посетено на 7 April 2013.
89. ↑  „Kroatiens Premier wirft Slowenien Erpressung mit dem EU-Veto vor". *Nachrichten.at* (германски). 21 December 2008. Посетено на 11 June 2010.
90. ↑  News Networld Internetservice GmbH (18 December 2008). „Aufregung nach angekündigtem EU-Veto: Kroatien boykottiert Waren aus Slowenien". *News.at* (германски). Посетено на 11 June 2010.
91. ↑  „European Commission regrets Slovenia's decision to block EU-Croatia accession negotiations". *Xinhua*. 18 December 2008. Посетено на 22 July 2009.
92. ↑  „Slovenia Ratifies Croatia's Accession in [sic] NATO". *Javno*. 9 February 2009. Архивирано од изворникот на 26 January 2013. Посетено на 11 May 2012.
93. ↑  „Dnevnik Blames Pahor and Jansa for NATO Snag". *STA*. 17 February 2009. Архивирано од изворникот на 25 February 2012. Посетено на 11 May 2012.
94. ↑  „Slovenia groups try to block Croatia NATO membership". *Ynetnews*. Reuters. 16 February 2009. Посетено на 22 July 2009.
95. 1 2  Deng, Shasha (17 February 2009). „NATO urges Slovenia not to block Croatia's accession to alliance". *Xinhua*. Архивирано од изворникот на 22 February 2009. Посетено на 22 July 2009.
96. ↑  „PM Decries Referendum on Croatia's NATO Entry". *STA*. 16 February 2009. Архивирано од изворникот на 9 August 2012. Посетено на 11 May 2012.
97. ↑  „Robijaš nam blokira put u NATO". *Vijesti* (хрватски). tportal.hr. 22 January 2009. Посетено на 11 May 2012.
98. ↑  „Constitutional debacle in Slovenia over Croatian NATO membership". *TEAM*. 31 March 2009. Архивирано од изворникот на 23 February 2012. Посетено на 11 May 2012.
99. ↑  „Sanader Rejects Bilateral Meeting with Pahor". *sta.si*. STA. 11 January 2009. Архивирано од изворникот на 15 June 2013.
100. ↑  „Slovenia Blocks Another Croatian Chapter". *Dalje.com*. 23 June 2009. Архивирано од изворникот на 15 June 2013. Посетено на 7 April 2013.
101. ↑  Vucheva, Elitsa (24 June 2009). „EU officials tire of Croatia-Slovenia dispute". *EUobserver*. Посетено на 22 July 2009.
102. ↑  „Slovenes Cancel Sanader-Pahor Meeting". *Javno*. 23 April 2009. Архивирано од изворникот на 14 August 2012. Посетено на 11 May 2012.
103. ↑  „Mesić: Ne razumijem tko se boji međunarodnog prava". *Vjesnik* (хрватски). 17 April 2009. Архивирано од изворникот на 21 April 2009. Посетено на 11 May 2012.
104. ↑  „Sanader: Enough, Pahor should ask Berlusconi for sea!". *SEEbiz.eu*. 18 June 2009. Архивирано од изворникот на 25 July 2009. Посетено на 22 July 2009.
105. ↑  „Croatian prime minister Ivo Sanader resigns". *EURONEWS*. 1 July 2009. Архивирано од изворникот на 2010-04-17. Посетено на 11 May 2012.
106. ↑  „Agreement on the Slovenia-Croatia border issue by the end of the year". *European Forum*. 4 August 2009. Архивирано од изворникот на 9 August 2009. Посетено на 6 August 2009.
107. ↑  „Croatia, Slovenia optimistic of resolving border row". *France24*. 31 July 2009. Архивирано од изворникот на 10 August 2009. Посетено на 6 August 2009.
108. ↑  „Slovenian, Croatian PMs Optimistic After First Meeting". *STA*. 31 July 2009. Архивирано од изворникот на 21 July 2011. Посетено на 6 August 2009.
109. ↑  „Premijeri Kosor i Pahor postigli dogovor o deblokadi". *Jutarnji list* (хрватски). 11 September 2009. Архивирано од изворникот на 14 September 2009. Посетено на 11 September 2009.
110. ↑  „Slovenia ready to end veto on Croatia's EU accession". *EUbusiness*. AFP. 12 September 2009. Посетено на 11 May 2012.
111. ↑  „Delo Says Slovenia and Croatia Returning to Common Sense". *STA*. 12 September 2009. Архивирано од изворникот на 21 July 2011. Посетено на 22 September 2009.
112. ↑  „SLS Announces Croatia Referendum Support Probe". *STA*. 12 September 2009. Архивирано од изворникот на 21 July 2011. Посетено на 22 September 2009.
113. ↑  Government of Croatia (4 ноември 2009). "Croatia, Slovenia open new chapter in their relations, PMs say". Соопштение за печат. Архивирано на 27 септември 2011 г. „архивски примерок". Архивирано од изворникот на 2011-09-27. Посетено на 2023-04-04.
114. ↑  Vogel, Toby (17 December 2009). „Slovenia finds new ways to block Croatia's EU bid". *EuropeanVoice.com*. Посетено на 28 March 2010.
115. ↑  „Tesen izid: Za 51,48%, proti 48,52%" [Narrow results: Support 51.48%, oppose 48.52%]. *MMC RTV Slovenija* (словенечки). 6 June 2010. Посетено на 11 May 2012.
116. ↑  International Boundaries Research Unit (2 June 2011). „Croatia and Slovenia submit arbitration agreement to UN". Durham University. Посетено на 25 June 2011.
117. ↑  „EKSKLUZIVNO Donosimo audiosnimku razgovora arbitra i slovenske predstavnice! Poslušajte!". Večernji list. 22 July 2015.
118. ↑  „ARBITRAŽA ĆE BITI U KORIST SLOVENIJE? 'Imam informacije da će nam dati kontakt s otvorenim morem'". Jutarnji list. 22 April 2015. Архивирано од изворникот на 2016-04-24. Посетено на 2023-04-04.
119. ↑  „'ARBITAR JE ILEGALNO NAKNADNO UMETAO PAPIRE U SPIS' Pusić sazvala diplomatski zbor ipojasnila zašto RH izlazi iz arbitraže". 29 July 2015.
120. ↑  „Slovenski član Arbitražnog suda Jernej Sekolec podnio ostavku, ostavku ponudila i Simona Drenik!". Večernji list. 23 July 2015.
121. ↑  „Predsjednik Vlade Milanović zbog skandala na arbitraži saziva sastanak sa šefovima svih stranaka". Telegram.hr. 24 July 2015.
122. ↑  „Milanovic: Croatia is withdrawing from arbitration". *Dalje*. 27 July 2015. Архивирано од изворникот на 30 July 2015. Посетено на 27 July 2015.
123. ↑  „Ronny Abraham je novi arbiter". Delo.si. 28 July 2015.
124. ↑  „Ronny Abraham odstopil kot arbiter". Delo.si. 5 August 2015.
125. 1 2  „STA review of events involving Slovenia, 2015". Ljubljana, Slovenia: Slovenian Press Agency. 30 December 2015. Посетено на 2016-01-08.
126. ↑  „Court of Arbitration to define border between Slovenia and Croatia :: Prvi interaktivni multimedijski portal, MMC RTV Slovenija". Rtvslo.si. Посетено на 2017-06-29.
127. ↑  Bickl, Thomas. „The border dispute between Croatia and Slovenia - The stages of a protracted conflict and its implications for EU enlargement". *Universitat Duisburg Essen*. Посетено на 30 May 2022.
128. ↑  „Pregledna karta kartografskega prikaza poteka državne meje med Republiko Slovenijo in Republiko Hrvaško po sodbi arbitražnega sodišča (Karta 25) [Cartographic representation of the state border between Slovenia and Croatia according to the award of the arbitral tribunal (Map 25)]" (PDF). Government of the Republic of Slovenia. Архивирано од изворникот (PDF) на 1 April 2018. Посетено на 2018-03-25.
129. ↑  „Snimka gruntovne mape obćine Sekulić županije žagrebačke po potankoj izmjeri od godine 1898 [S 76 - No. 2333/1-21.]". *Hungaricana*. National Archives of Hungary. 1898. Посетено на 24 March 2018.
130. ↑  „Van der Bellen trifft Kollegen aus Slowenien und Kroatien in Salzburg". salzburg.com. 13 July 2017.
131. ↑  „Avstrijski predsednik pozval k implementaciji arbitražnega sporazuma". dnevnik.si. 18 July 2017.
132. ↑  „Austrija spremna da posreduje u sporu oko granice između Slovenije i Hrvatske". novosti.rs. 18 July 2017.
133. ↑  „Kneissl: Avstrija podpira slovensko stališče glede arbitraže". *Prvi interaktivni multimedijski portal, MMC RTV Slovenija*. Посетено на 2018-03-20.
134. 1 2  „Države Beneluksa prve sporočile: Smo na strani Slovenije". 4 July 2017.
135. ↑  „Hrvatska sve usamljenija, zemlje Beneluxa javno podržale Sloveniju oko arbitraže".
136. ↑  „Slovenska vlada pozdravlja stališče Evropske komisije, Hrvati vztrajajo: Razsodbe ne bomo spoštovali". 24ur.com. 4 July 2017.
137. ↑  „Europska komisija upravo je poručila Hrvatskoj da bi trebala poštivati odluku arbitražnog suda". 4 July 2017.
138. ↑  „MINUTES of the 2219th meeting of the Commission held in Strasbourg (Winston Churchill building) on Tuesday 4 July 2017 (afternoon)" (PDF). Посетено на 20 March 2017.
139. ↑  „Diplomatska ofenziva za uveljavitev arbitražne sodbe". 4 September 2017.
140. ↑  „EUROPSKA KOMISIJA PORUČILA HRVATSKOJ: 'Očekujemo da provedete presudu Arbitražnog suda o granici sa Slovenijom'". 4 July 2017.
141. 1 2  „EU Court Denies Jurisdiction Over Slovenia-Croatia Border Dispute". 31 January 2020.
142. ↑  „Cerar tvrdi da je Francuska oko arbitraže na strani Slovenije".
143. ↑  „Minister Erjavec holds bilateral meetings on the second day of the Bled Strategic Forum". Ministry of Foreign Affair of the Republic of Slovenia. Архивирано од изворникот на 2017-09-11. Посетено на 2023-04-04.
144. ↑  „Timmermans ponavlja: Arbitražno razsodbo bi morali spoštovati obe strani". rtvslo.si.
145. ↑  „Njemačka vlada protiv Hrvatske? "Odluke arbitražnog suda moraju se poštivati"".
146. ↑  „Kaj o arbitraži med Slovenijo in Hrvaško menijo nemške oblasti?". delo.si. 30 June 2017.
147. ↑  „Cerar z Merklovo o arbitraži". Svet24.si.
148. ↑  „Italijanski predsednik vlade glede arbitraže podpira stališča EU o uveljavitvi razsodbe - TaTrenutek". *tatrenutek.si*. Архивирано од изворникот на 2017-09-08. Посетено на 2023-04-04.
149. ↑  „Ruski minister o arbitraži: Odločitev, ki temelji na zakoniti podlagi, je treba upoštevati - Revija Reporter". *Revija Reporter*.
150. ↑  „Ruski ministar Slovencima: 'Ne prekidajte bilateralni dijalog'".
151. ↑  „Arbitraža: SAD na strani Hrvatske".
152. ↑  „Cerar zanikal slovensko blokado vstopa Hrvaške v OECD". Архивирано од изворникот на 2017-09-10. Посетено на 2023-04-04.
153. ↑  HINA. „HRVATSKA: Slovenska blokada pristupa OECD-u iznenađujuća i protivna stavu EK-a - NACIONAL.HR". *www.nacional.hr*.
154. ↑  „PLENKOVIĆ NAKON SASTANKA SA SVIM PARLAMENTARNIM STRANKAMA 'Svi stojimo pri odluci Sabora o izlasku iz arbitraže, ali je nužno nastaviti dijalog'". 14 September 2017.
155. ↑  „FOTO: OVO JE NOVA HRVATSKA IDEJA ZA RJEŠENJE KRIZE U PIRANSKOM ZALJEVU! Hoće li Slovenci pristati na taj prijedlog?". 14 September 2017.
156. ↑  „DAVORIN RUDOLF PREDLAŽE KAKO OKONČATI DRAMU OKO PIRANSKOG ZALJEVA Ovo je bezbolno rješenje graničnog spora koje nije ni prohrvatsko niti antislovensko". 14 September 2017.
157. ↑  „PRVA CERAROVA REAKCIJA NA NOVU HRVATSKU IDEJU O RJEŠENJU GRANIČNOG PITANJA 'I dalje smo za provedbu arbitraže, ali proučit ćemo i sve nove prijedloge'". 14 September 2017.
158. ↑  „RIBIČ KOLEC: Hrvaška ima rešitev za Piranski zaliv". *regionalobala.si*.
159. ↑  „Cerar otkazao posjet Hrvatskoj zbog Plenkovićeve izjave o arbitraži".
160. ↑  „Plenković: Hrvatska se pridržava međunarodnog prava".
161. ↑  „Slovenija bo v soboto začela uveljavljati arbitražno odločbo". 27 December 2017.
162. ↑  „Hrvaška policija ribičem svetovala lovljenje še naprej".
163. ↑  „FOTO Situacija je napeta, Slovenci šalju prosvjedne note i upozorenja hrvatskim ribarima".