Делење на ледениот брег А38-Б.

 Местоположба
 Брзо распаѓање на морскиот мраз по ледениот гребен, јануари 2010 година

**Ледениот гребен Филхнер-Роне** — леден гребен на Антарктикот што се граничи со Веделовото Море.

Опис
----

Морската страна на ледениот гребен Филхнер-Роне е поделена на источна (Филхнер) 79°00′S 40°00′W﻿ / ﻿79.000° ЈГШ; 40.000° ЗГД﻿ / -79.000; -40.000 и поголемата западна (Роне) 78°30′S 61°00′W﻿ / ﻿78.500° ЈГШ; 61.000° ЗГД﻿ / -78.500; -61.000 од Беркнеровиот Остров. Ледениот гребен покрива околу 430.000 км2, што го прави вториот по големина леден гребен на Антарктикот (и на Земјата), по Росовиот Леден Гребен. Расте постојано поради протокот на ледени плочи во внатрешноста. Од време на време, кога напрегањата на смолкнување ја надминуваат јачината на мразот, се формираат пукнатини и големи делови од ледената покривка се одвојуваат од ледената плоча и испливаат и се распрснуваат како ледени брегови. Ова е познато како паѓање на дел од мразот на ледникот.

Роновиот гребен е поголемиот и западниот дел од ледениот гребен Филхнер-Роне. На запад се граничи со основата на Антарктичкиот Полуостров (Греамова Земја со брегот Зумберге и брегот Орвил) и Елсвортовата Земја. Командантот Фин Рон, USNR, водач на Роновата Антарктичката истражувачка експедиција во 1947–48 година, открила и фотографирала лента долж целиот северен дел од овој леден гребен во два лета на авиони во ноември и декември 1947 година. Тој го нарекол „Ласитерски леден гребен" и го дал името „Земја на Едит Роне" на земјата за која се претпоставува дека се наоѓа јужно од неа. Во 1957-1958 година, групата во САД на станицата Елсворт, под капетан Рон, утврдила дека ледената плоча е поголема од претходно наведената карта, дека се протега на југ за да го спречи поголемиот дел од „Земјата на Едит Рон". Со оглед на тоа што името на капетанот Џејмс Ласитер е доделено на брегот на Палмеровата Земја, Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот (US-ACAN) го одобрил името Ронеов Леден Гребен за овој голем леден гребен, врз основа на првото видување и истражување на ледениот гребен од страна на Роне и групите под негово водство.

Филхнеровиот Леден Гребен е источниот дел од Филхнер-Ронеовиот Леден Гребен. На запад се граничи со островот Беркнер и на исток со Коутсовата Земја. Источниот дел од овој гребен бил откриен во јануари-февруари 1912 година од страна на германската антарктичка експедиција под водство на Вилхелм Филхнер. Филхнер ја именувал оваа одлика за кајзерот Вилхелм, но царот побарал да биде именувана за нејзиниот откривач.

Во 2021 година, било пријавено дека сунѓери и други неидентификувани хранилки за суспензија растат на карпа под западната маргина на ледениот гребен Филхнер, блиску до островот Беркнер, на длабочина од 1.233 m (од кои 872 беа мраз), 260 км од отворена вода.

Паѓање на мраз
--------------

Во октомври 1998 година, ледениот брег А-38 го откинал ледениот гребен Филхнер-Роне. Имал обем од приближно 150 на 50 км и затоа бил поголем од Делавер. Подоцна повторно се распаднал на три дела. Едно породување со слична големина во мај 2000 година создал санта мраз 167 на 32 км во обем, наречен А-43 - се смета дека распаѓањето на ова е одговорно за во ноември 2006 година забележано неколку големи санти од брегот на Јужниот Остров на Нов Зеланд, прв пат од 1931 година кога било забележано било какви санти. од копното на Нов Зеланд. Голема група мали санти (најголемите околу 1000 метри во должина) биле видени на југоисточниот брег на островот, при што една од нив се доближила доволно блиску до брегот за да биде видлива од ридовите над градот Данедин. Ако ова навистина биле остатоци од ова паѓање, тогаш во текот на пет и пол години тие полека патувале на север, а исто така и на исток околу половина од Земјината топка, патување од околу 13.500 км.

Од 12 јануари и 13 јануари 2010 година, површина на морски мраз поголема од државата Род Ајленд, или една седмина од големината на Велс, се отцепила од ледениот гребен и се распарчила на многу помали парчиња. Спектрорадиометарот за сликање со умерена резолуција (MODIS) на сателитите Аква и Тера на НАСА го снимиле овој настан во оваа серија слики слични на фотографии.

Во мај 2021 година, Ајсберг А-76 го откинал северозападниот агол на гребенот. На 4320 km2, е поголем од Мајорка, неколку пати поголем од Iceberg A-74 или приближно 14% од големината на Белгија.

Мразот на гребенот може да биде дебел до 600 m; водата долу е околу 1400 m длабока во најдлабоката точка.

Меѓународна програма за ледениот гребен била иницирана во 1973 година за проучување на ледениот гребен.

Студијата објавена во *Nature* во 2012 година од страна на научниците од Институтот за поларни и морски истражувања Алфред Вегенер во Германија, а финансирана од иницијативата Ice2Sea, предвидува исчезнување на огромен леден гребен на Антарктикот од 450.000 км2 до крајот на векот, која индиректно може да додаде до 4,4 мм пораст на нивото на морето секоја година.

Наводи
------

1. ↑  Griffiths, H.J.; Anker, P.; Linse, K.; Maxwell, J.; Post, A.L.; Stevens, C.; Tulaczyk, S. (15 February 2021). „Breaking all the rules: the first recorded hard substrate sessile benthic community far beneath an Antarctic ice shelf". *Frontiers in Marine Science*. **8**: 76. doi:10.3389/fmars.2021.642040. ISSN 2296-7745.
2. ↑  NIWA report, National Institute of Water and Atmospheric Research
3. ↑  Rapid Sea Ice Breakup along the Ronne-Filchner Ice Shelf
4. ↑  „Meet the world's largest iceberg". *The ESA*. European Space Agency. Посетено на 19 May 2021.
5. ↑  6.2.1. Filchner-Ronne Ice Shelf Programme Архивирано на 1 јуни 2010 г.. WAIS: The West Antarctic Ice Sheet Initiative.
6. ↑  „New Antarctic Ice Shelf Threatened by Warming". *Reuters*. Scientific American. 9 May 2012. Посетено на 5 Jan 2017.

Надворешни врски
----------------

* „Satellite image/map of Ronne (W)". National Snow and Ice Data Center. 2002-12-03. Посетено на 2008-01-26.
* „Satellite image/map of Filchner (E)". National Snow and Ice Data Center. 2002-12-03. Посетено на 2008-01-26.
* Big Antarctic ice sheet appears doomed; Warming climate predicted to trigger collapse of Filchner-Ronne shelf by 2100 Архивирано на 14 јуни 2012 г. June 2, 2012; Vol.181 #11 (p. 5) Science News.