recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Тики шолја изглед на идол
Класичн барски тики шољи
**Тики шолја** е керамички сад за пиење, настанал во педестите години на дваесеттиот век за потреби на тики барови и тропските тематски ресторани. Ги измислил Дон Бичкомбер, кој исто така имал уддел во модернизрање на Коктелски чадори. На ваквите шољи, кои се најчесто во обликот на полинежанскиот идол, можат да бидат претставени гравири и останати симболи и теми од животот на жителите на Полинезија, Микронезија и Меланезија. Во најопштиот случај присутен е тропскиот мотив – плажи, вахини („хавајски девојки"), сурфање, море и др. .

На почетокот овој сад бил создаден како карактеристично и маркетиншко дело на тики култура.та Во шеесттите години на дваесеттиот век компании и други производители на керамика се заинтересирале и за Тики шољи и така ги пласирале на пазарот. Најпознати биле безбојните примероци, т.н калапи, кои хобистите можат да ги украсуваат и осликуваат по желба. Во осумдесеттите и деведесеттите, продавниците како „сè за долар" се преплавени со ваквите артикли. Тоа било дел на обновата на интересирање за „рајски одредишта" и нивната култура.

Иако после тоа, употребата на Тики шолјата беше мртва, а хобистите и уметниците чиј интерес за керамиката продолжи со домашното производство на нивните сопствени примероци, но во мал број. Со истата работа се занимава и поединачни тропски тематаски ресторани, за чии потреби овие шољи се прават. Тие служат како украси сувенири, но ретко за пиење на пијалаци. Уметникот познат под името Боско е еден од најистакнатите производители на Тики шолја на мало. Заедно со другите уметници, тој основал работилница Мантики. Во современиот свет, уште постои одреден број на тики ревивализам, кој „со секој нов производ ги поместува границите"..

Собирачите и производителите на тики шољи ги делат овие садови на поголем број на видови и стилови, помеѓу кои се следниве: идол, кофа, кокос, декантер, фу манчу, хед хантер, вахина (исто таках хула девојка), моаи, хавајски ку (исто така лоно), маори, маркезан, раротонган, оријенталија, ананас, пирати, буре рума, скорпион, череп, мајмун, сурфер, вулкан, шот (чашичка), стакленик. Присутни се и многу други стилови, а разлика на секој е по начинот на украсувањето, како и во самиот облик на фигурата. Најчест е оној на полинежански (тики) идоли. .

Галерија
--------

* 
* 
* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  Kirsten, Sven (2003). *The Book of Tiki*. Taschen. ISBN 978-3-8228-2433-7.
2. ↑  Carter, Duke (2003). *Tiki Quest*. Pegboard Press. ISBN 978-0-9743283-0-0.
3. ↑  Teitelbaum, James (2003). *Tiki Road Trip*. Santa Monica Press. ISBN 978-1595800190.
4. ↑  „Soused Pacific: Terrific Ceramic Tiki Mugs". WebUrbanist. Посетено на 2 септември 2013.

Надвотешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Тики шолја" на Ризницата ? |
**NGC 4182** — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.

Откривање
---------

Објектот е откриен на 1883 година од страна на Кристијан Петерс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.

Податоци
--------

### Податоци од набљудување

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4182 е од видот \*. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 *m*, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 *m*.

### Астрономски податоци

Објектот е од епохата Ј2000.0.

Други поделби
-------------

Проучување на NGC 4182 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Список на NGC објекти (4001-4500);
* Нов општ каталог;
* Девица (соѕвездие).

Наводи
------

1. ↑  Запис за NGC 4182 на *НАСА* (англиски)
2. ↑  Students for the Exploration and Development of Space, поправени податоци за NGC {{{n}}}

Користена литература
--------------------

* Sulentic, Jack W. and William G. Tifft, "The Revised New General Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).

Надворешни врски
----------------

* Прегледувач на длабокото небо — NGC 4182[*мртва врска*]
* Поправени информации за NGC 4182
* NGC 4182 — VizieR.
* NGC 4182 — Вонгалактичка база на податоци на НАСА
**Граничен услов на Леонтович** ― граничен услов во класичната електродинамика кој се однесува на тангенцијалните компоненти на електричните полиња **E** *t* и магнетните полиња **H** *t* на површината на добро-спроводливите тела.

Дефиниција
----------

Како што првично бил формулиран од рускиот физичар Михаил Леонтович, граничниот услов е даден како:

{\displaystyle \mathbf {E\_{t}} =\zeta \_{s}\mathbf {H\_{t}} \times {\hat {n}},}
каде {\displaystyle \mathbf {E\_{t}} } и {\displaystyle \mathbf {H\_{t}} } ги претставуваат тангенцијалните компоненти на електричното и магнетното поле соодветно, {\displaystyle \zeta \_{s}={\sqrt {\mu /\epsilon }}} е ефективен површински импеданс, и {\displaystyle {\hat {n}}} е единечен вектор нормално насочен кон спроводниот материјал. Овој услов е точен кога спроводливоста на проводникот е голема, што е случај за повеќето метали. Поопшто, за случаи кога радиусите на искривување на спроводниот материјал се големи, добиените полиња на внатрешноста може добро да се приближат и да се земат во предвид како рамни бранови, со што се укажува на точноста на условот на Леонтович.

Примена
-------

Граничниот услов на Леонтович е корисен во многу проблеми со расејување каде што еден материјал е метал со голема (но конечна) спроводливост. Бидејќи условот обезбедува врска помеѓу електричното и магнетното поле на површината на проводникот, без познавање на полињата внатре, задачата за наоѓање на вкупните полиња е значително поедноставена.

Наводи
------

1. 1 2 3  Landau, L. D.; Lifshitz, E. M. (1984). *Electrodynamics of Continuous Media, Volume 8* (2nd. изд.). Pergamon. ISBN 978-0750626347.
2. ↑  M. A. Leontovich, On the approximate boundary conditions for the electromagnetic field on the surface of well conducting bodies. Moscow: Academy of Sciences of USSR, 1948.
3. ↑  Senior, T. B. A. (1960). „Impedance boundary conditions for imperfectly conducting surfaces". *Appl. Sci. Res*. 8: 418.
**Неле Харпер Ли** (28 април 1926 година — 19 февруари 2016 година) — американски романописец, широко позната по „Да се убие птицата подбивница*"*, роман објавен во 1960 година. Веднаш успешна, ја освоила Пулицеровата награда од 1961 година и станала класика на современата американска книжевност. Иако Ли ја објавила само оваа единствена книга, во 2007 година таа била наградена со Претседателски медал за слобода за нејзиниот придонес во книжевноста. Покрај тоа, Ли добила бројни почести, иако одбила да зборува во тие прилики. Таа била позната и по помагањето на нејзиниот близок пријател Труман Капот во неговото истражување за книгата „*Студена крв"* (1966). Капот бил основа за ликот Дил во *Да се убие птицата подбивница*.

Заплетот и ликовите на <i id="mwIA"><a href="./ Да убиеме исмејување "rel="mw:WikiLink" data-linkid="69" data-cx="{&quot;adapted&quot;:false,&quot;sourceTitle&quot;:{&quot;title&quot;:&quot;To Kill a Mockingbird&quot;,&quot;thumbnail&quot;:{&quot;source&quot;:&quot;http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/To\_Kill\_a\_Mockingbird\_%28first\_edition\_cover%29.jpg/65px-To\_Kill\_a\_Mockingbird\_%28first\_edition\_cover%29.jpg&quot;,&quot;width&quot;:65,&quot;height&quot;:80},&quot;description&quot;:&quot;1960 novel by Harper Lee&quot;,&quot;pageprops&quot;:{&quot;wikibase\_item&quot;:&quot;Q212340&quot;},&quot;pagelanguage&quot;:&quot;en&quot;},&quot;targetFrom&quot;:&quot;mt&quot;}" class="cx-link" id="mwIQ" title=" Да убиеме исмејување ">Да се убие птицата подбивница</a></i> сè донекаде засновани врз набљу*дувањата* на Ли на нејзиното семејство и соседите, како и на настан што се случил во близина на нејзиниот роден град во 1936 година, кога имала 10 години. Романот се занимава со ирационалност на ставовите на возрасните кон расата и класата во длабокиот југ од 1930-тите, како што е прикажано преку очите на две деца. Романот беше инспириран од расистички ставови во нејзиниот роден град Монровил, Алабама.

Уште еден роман, *Оди, Постави Стражарǃ*, била напишан во средината на 1950те години и објавен во јули 2015 година како "продолжение", иако подоцна се потврдило дека е првиот нацрт на *Да се убие птицата подбивница.* 

 Ли ја добива наградата Претседателски Медал за Слобода, 5 ноември 2007 година

1. ↑   (5 ноември 2007). "President Bush Honors Medal of Freedom Recipients". Соопштение за печат.
2. ↑  Harris, Paul (May 4, 2013). „Harper Lee sues agent over copyright to To Kill A Mockingbird". *The Guardian*.
3. ↑  Langer, Emily (February 19, 2016). „Harper Lee, elusive author of 'To Kill a Mockingbird,' is dead at 89". *The Washington Post* (англиски). ISSN 0190-8286. Посетено на February 19, 2016.
4. ↑  Nocera, Joe (July 24, 2015). „The Harper Lee 'Go Set A Watchman' Fraud". *The New York Times*. Посетено на December 15, 2015.
5. ↑  Oldenburg, Ann (February 3, 2015). „New Harper Lee novel on the way!". *USA Today*. Посетено на February 3, 2015.
6. ↑  Alter, Alexandra (February 3, 2015). „Harper Lee, Author of 'To Kill a Mockingbird,' Is to Publish a Second Novel". *The New York Times*. Посетено на February 3, 2015.
**NGC 5471** — дел од галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.

Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5471 се споменува и како MCG 9-23-30, VV 394.

Откривање
---------

Објектот е откриен на 22 август 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.

Податоци
--------

### Податоци од набљудување

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5471 е од видот GxyP. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 *m*, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 *m*, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 *m*/лм2. NGC 5471 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.

### Астрономски податоци

Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 4 м 28,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 23' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.

Други поделби
-------------

Проучување на NGC 5471 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 165629. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Список на NGC објекти (5001-5500);
* Нов општ каталог;
* Голема Мечка (соѕвездие).

Наводи
------

1. ↑  Запис за NGC 5471 на *НАСА* (англиски)
2. 1 2 3  Students for the Exploration and Development of Space, поправени податоци за NGC {{{n}}}
3. ↑  NGC {{{n}}}, *SIMBAD*, Центар за астрономски податоци во Стразбур

Користена литература
--------------------

* Sulentic, Jack W. and William G. Tifft, "The Revised New General Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).

Надворешни врски
----------------

* Прегледувач на длабокото небо — NGC 5471[*мртва врска*]
* Поправени информации за NGC 5471
* NGC 5471 — VizieR.
* NGC 5471 — Вонгалактичка база на податоци на НАСА
Морфологија на змиулка.
**Змиулка** — водно животно кое припаѓа на редот **Petromyzontiformes**. Тоа се јагуловидни и безвилични риби. Постојат околу 40 видови. Змиулките се распространети во потоците, како и во морињата од умерените и субарктички региони, но не се најдени во водите на јужна Африка. Во средновековието, змиулките се користеле во исхраната, но денес се користат исклучиво како мамки за риби.

Морфологија
-----------

Уста на речната змиулка.
Змиулките имаат мазна кожа и се долги околу 91 cm. Возрасните единки од паразитските видови живеат на сметка на крвта од рибите, со што често предизвикуваат штети. Како и кај нивните роднини миксини, нивниот усен отвор е кружен, без вилици и во него се наоѓа јазик кој ја всмукува храната (механизам на клип). Внатрешната маргина на устата и рабовите на јазикот се опремени со бројни мали и остри заби. Возрасните единки од непаразитските видови, пак, не се хранат, туку тие имаат многу краток век на живеење, во кој се размножуваат и изумираат. Тоа се случува многу брзо откако нивната ларва (наречена торнарија) ќе се претвори во возрасна форма. Кај нив, на секоја страна од телото постои ред од седум респираторни отвори преку кои змиулката дише. Животното нема коскен скелет, а потпората телото ја добива од ‘рскавичниот нотохорд.

Етологија (однесување)
----------------------

Сите змиулки се размножуваат во слатките води, обично во чисти потоци со песочни дна. Морските змиулки одат во слатководните басени за да се размножат (слично како лососот). Женката може да положи и до 62 500 јајца. По изведувањето, кое се случува еднаш годишно за секоја единка, возрасната единка која ги положила јајцата умира за два до три месеци. Ларвите се слепи и немаат заби, а се исхрануваат на сосема поинаков начин. При исхраната им помагаат барбулите (шилести структури) кои се сместени на една реса. Ларвата се закопува во кал за речиси 4 години, по што се метаморфозира во возрасна единка. Овие разлики кај ларвата ги навело научниците порано да ја класифицираат како сосема друг род (наречен амоцет).
**NGC 5706** — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.

Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5706 се споменува и како NGC 5699, MCG 5-35-2, CGCG 164-4.

Откривање
---------

Објектот е откриен на 12 мај 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.

Податоци
--------

### Податоци од набљудување

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5706 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 *m*, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 *m*, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 *m*/лм2. NGC 5706 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.

### Астрономски податоци

Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 38 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 27' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.

Други поделби
-------------

Проучување на NGC 5706 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52334. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2554. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.

Поврзано
--------

* Портал: Астрономија

* Список на NGC објекти (5501-6000);
* Нов општ каталог;
* Воловар (соѕвездие).

Наводи
------

1. ↑  Запис за NGC 5706 на *НАСА* (англиски)
2. 1 2 3  Students for the Exploration and Development of Space, поправени податоци за NGC {{{n}}}
3. ↑  NGC {{{n}}}, *SIMBAD*, Центар за астрономски податоци во Стразбур

Користена литература
--------------------

* Sulentic, Jack W. and William G. Tifft, "The Revised New General Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).

Надворешни врски
----------------

* Прегледувач на длабокото небо — NGC 5706[*мртва врска*]
* Поправени информации за NGC 5706
* NGC 5706 — VizieR.
* NGC 5706 — Вонгалактичка база на податоци на НАСА
Во астродинамика, **орбитирачко тело** ― секое физичко тело што орбитира околу помасивно, наречено примарно тело. Телото што орбитира правилно се нарекува **секундарно тело** ( {\displaystyle m\_{2}} ), што е помалку масивно од примарното тело ( {\displaystyle m\_{1}} ).

Така, {\displaystyle m\_{2}<m\_{1}} или {\displaystyle m\_{1}>m\_{2}}.

Според стандардните претпоставки во астродинамиката, барицентарот на двете тела е фокус на двете орбити.

Телото што орбитира може да биде вселенско летало (т.е. вештачки сателит ) или природен сателит, како што е планета, џуџеста планета, месечина, месечина, астероид или комета .

Систем од две тела кои орбитираат е моделиран со Проблемот на две тела, а систем од три тела кои орбитираат е моделиран со Проблемот на три тела. Овие проблеми може да се генерализираат со Проблем на N-тела. Иако постојат неколку аналитички решенија за проблемот со n-тела, тој може да се сведе на систем со 2 тела, ако секундарното тело остане надвор од сферата на влијание на другите тела и остане во сферата на влијание на примарното тело.

Поврзано
--------

* Барицентар
* Двојна планета
* Основно (астрономија)
* Сателит
* Проблем на две тела
* Проблем на три тела
* Проблем на N-тела

Наводи
------

1. ↑  „Dictionary of Technical Terms for Aerospace Use". NASA. Посетено на 2010-05-11.
2. ↑  Curtis, Howard D. (2009). *Orbital Mechanics for Engineering Students, 2e*. New York: Elsevier. ISBN 978-0-12-374778-5.
**Рејлиев закон** ― го опишува однесувањето на феромагнетните материјали на ниски полиња.

Феромагнетните материјали се состојат од магнетни домени. Кога се применува мало надворешно поле {\displaystyle H}, домените напоредни со надворешното поле почнуваат да растат. Во овој регион, ѕидовите на доменот се движат. Тие се попречени од материјални дефекти. Лорд Рејли прв го истражувал ова и ја пресметал магнетизацијата {\displaystyle M} како линеарен и квадратен член во полето:

{\displaystyle M=\chi \_{0}H+\alpha \_{R}\mu \_{0}H^{2}.}
каде, со {\displaystyle \chi \_{0}} е означена почетната магнетна чувствителност, опишувајќи го реверзибилниот дел од вртењето на магнетизацијата. Рејлиевата константа {\displaystyle \alpha \_{R}} ги опишува неповратните скокови на Бархаузен.

Рејлиевиот закон е изведен теориски од страна на Луис Нил.

Истиот закон ја опишува поларизацијата и директниот и обратниот пиезоелектричен одговор на некои фероелектрични и фероелектрични- фероеластични материјали. Заедничка карактеристика за феромагнетните, фероелектричните и фероеластичните материјали (т.е. фероични материјали) се домени чии граници (ѕидови на доменот) може да се поместуваат со магнетни, електрични или механички полиња.

Наводи
------

1. ↑  Rayleigh, Lord (1887). „On the behaviour of iron and steel under the operation of feeble magnetic forces". *Philosophical Magazine*. **23** (142): 225–248. doi:10.1080/14786448708628000. ISSN 1941-5982.
2. ↑  Néel, Louis (1942). „Théories des lois d'aimantation de Lord Rayleigh". *Cahiers Phys*. **12**: 1–20.
3. ↑  Néel, Louis (1955). „Some theoretical aspects of rock-magnetism" (PDF). *Adv. Phys*. **4** (14): 191–243. Bibcode:1955AdPhy...4..191N. doi:10.1080/00018735500101204.
4. ↑  Turik, A.V. (1963). „Theory of polarization and hysteresis of ferroelectrics". *Soviet Physics - Solid State*. **5** (4): 885–887.
5. ↑  Damjanovic, D. (1997). „Stress and frequency dependence of the direct piezoelectric effect in ferroelectric ceramics". *J. Appl. Phys*. **82** (4): 1788–1797. Bibcode:1997JAP....82.1788D. doi:10.1063/1.365981.
6. ↑  Taylor, D.V.; Damjanovic, D.; Setter, N. (1999). „Nonlinear contributions to dielectric and piezoelectric properties in lead zirconate titanate thin films". *Ferroelectrics*. **224** (4): 299–306. Bibcode:1999Fer...224..299T. doi:10.1080/00150199908210580.

* Kronmüller, Helmut; Fähnle, Manfred (2003). *Micromagnetism and the microstructure of ferromagnetic solids*. Cambridge University Press. стр. 148. ISBN 0-521-33135-8.
* Cullity (1972). *Introduction to magnetic materials*. Addison-Wesley. стр. 342.
**Return of the Obra Dinn** (македонски: *Враќањето на Обра Дин*) — авантуристичка игра развиена и издадена од играчкиот дизајнер Лукас Поуп во 2018 г. за Windows и MacOS. Ова е втора трговска игра на Поуп, по *Papers, Please,* од 2013 г. Играта се одвива на измислениот призрачен брод „Обра Дин", кој се вратил во домашното пристаниште без екипаж и патници неколку години по неговото таинствено исчезнување. Играчот, во улога на осигурителен истражител за Британската источноиндиска компанија, мора да ја одреди судбината на секој од шеесетте луѓе на бродот — местото и околностите на нивната смрт или исчезнување. Играта користи еднобитен еднобоен графички стил вдахнат од игрите на раните системи Macintosh. *Return of the Obra Dinn* добил исклучително високо признание од критичарите и бил удостоен со неколку награди во играчката индустрија, како и постојано прогласуван за една од најдобрите игри на годината и деценијата.

Наводи
------

1. ↑  „Return of the Obra Dinn" (руски). Steam. Архивирано од изворникот на 2020-10-03. Посетено на 2020-08-06. Занемарен непознатиот параметар `|deadlink=` (се препорачува `|url-status=`) (help)
2. ↑  „Papers, Please creator Lucas Pope details his next game". *PC Gamer* (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-01-09. Посетено на 2017-11-24.
3. ↑  Kohler, Chris (2018-10-18). „Return of the Obra Dinn: The Kotaku Review". *Kotaku* (англиски). Архивирано од изворникот на 2021-01-18. Посетено на 2018-10-18. Занемарен непознатиот параметар `|deadlink=` (се препорачува `|url-status=`) (help)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Return of the Obra Dinn" на Ризницата ? |

* *Return of the Obra Dinn*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

* Матична страница
**Андалусиски пес** (француски: *Un chien andalou*) - француски краток филм од 1929 година, во режија на Луис Буњел, кој е автор на сценариото, заедно со Салвадор Дали. Главните улоги во филмот ги играат: Пјер Бачеф и Симоне Мареил.

Податотека:Screenshot from Un Chien Andalou.jpgРаката полна со мравка на младиот човек се заглавила во вратата од младата жена кога тој ја гони

Содржина
--------

Филмот започнува со сцената во која еден човек се бричи, а потоа со бричот го пресекува окото на една девојка. Во продолжение се редат бројни необични сцени: еден човек носи мала кутија и паѓа пред една зграда, а тоа го набљуудва една девојка, која го зема човекот во својот стан. Надвор, на улицата лежи пресечена дланка околу која се собрала група минувачи. Тогаш, доаѓа полицаец, кој ѝ ја дава кутијата со дланката на една млада девојка. Истовремено, во зградата, младиот човек се обидува да ја обљуби девојката, но таа успева да побегне. Тој ја брка девојката и тогаш се појавува друг човек во кој првиот пука со револвер. Во следната сцена, телото на убиениот лежи крај една река, а на крајот од филмот, младиот човек и девојката се прикажани на морскиот брег.

Наводи
------

1. ↑  IMBd, Un Chien Andalou (1929) (пристапено на 23.10.2017)
Клуедо
**Клуедо** — популарна логичка друштвена игра на табла. Создадена е во Велика Британија, а ја осмислил британскиот музичар Антони Прат (*Anthony E. Pratt*) во 1943 година. Играта на пазарот прв пат се појавила во 1949 година.

Во играта може да учествуваат помеѓу 3 и 6 играчи, а наменета е за сите возрасти, од помладите основци па понатаму.

Прибор за игра
--------------

Табла за игра
* Табла за игра
* 6 фигури во различни бои, кои претставуваат играчи-детективи
* 2 коцки за игра
* 1 „таен" плик
* 21 картичка - „трага"

Поврзано
--------

* Монопол (игра)
* Ризико (игра)
* Истражувач
* Агата Кристи

Наводи
------

Надворешни врски
----------------

* „Cluedo (Original) - originalni izgled igre". *Clue Wiki*. FANDOM Games Community. Посетено на 6. 2. 2020. Проверете ги датумските вредности во: `|accessdate=` (help)

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Клуедо" на Ризницата ? |
**Пѐштера** (бугарски: *Пещера*) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Пештера во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 19.877 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Градот се наоѓа во подножјето на Родопите со Горнотракиската Низина. Пештера се наоѓа на 17 километри од регионалниот центар Пазарџик и 180 километри од главниот град Софија.

Историја
--------

Првите траги од човечко присуство во областа датираат од неолитот. Тракиското племе Беси ја населувало областа во антиката и населбата во долината Пештера се појавила во 4 век п.н.е.

Најрано името **Пештера** било документирано во 1479 година, кога била дел од феудот на Мустафа во Отоманската Империја. За време на бугарската национална преродба биле изградени многу цркви, мостови, фонтани, училишта и куќи. Првото светско училиште во Пештера било отворено во 1848 година, додека читалиштето „Надежда" се појавило во 1873 година. Многу локални жители учествувале во вооружената борба за ослободување на Бугарија. Пештера била ослободена на 6 јануари 1878 година за време на Руско-турската војна од 1877–1878 година.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место на Општина Пештера
***Абелисаурус***  (Abelisaurus) е од родот на диносаурусите наречени абелисаурус, кои живееле во доцниот период на креда во Јужна Америка, (Аргентина).

Тој бил месојад со две нозе, веројатно долг околу 7-9 метри. Големината е одредена само со истражувањето на черепот, единствениот познат дел од скелетот..

Опис и име
----------

Општото име потекнува од Роберт Абел, откривач и поранешен директор на Музејот во Циполетија (Аргентина), каде што е пронајден примерокот. Името значи „гуштер на Авел" (од грчки саурос - гуштер).
Черепот на абелисаурус
Потекнува од регионот Комахју во Аргентина, каде што се пронајдени остатоците. Ова име го дале аргентинските палеонтолози Хосе Бонапарта и Фернандо Новас во 1985 година, кои гокласифицирале во новооткриеното семејство на Абелисаурус.

Наоди од фосили и детерминизација
---------------------------------

Абелисаурус е еден од многуте диносауруси откриени во Патагонија. Првично се мислело дека потекнува од формацијата Ален, но систематските истражувања довеле до заклучок дека тој припаѓал повеќе на формацијата Анаклето во провинцијата Рио Негро (Аргентина). Тоа е јужноамериканска геолошка формација која е датирана од периодот на рана креда, пред 83 до 80 милиони години.

Класификација
-------------

Веќе се откриени многу други Авелисаури, вклучувајќи комплетни скелети на Акасаурус, Карнотаурус и Мајунгасаурус. Некои научници сметаат дека Абелисаурус е основен претставник на оваа група, надвор од потсемејството карнотаурус. Другите се помалку сигурни во неговата класификација Авелисаурите имаат некои одлики на черепот со кархародонтосаурусите, и бидејќи Абелисаурус е познат само од черепот, иднината може да покаже дека тој всушност бил еден од кархародонтосаурусите. Сепак, ова не се смета за веројатно.

Наводи
------

1. ↑  „Abelisaurus". Архивирано од изворникот на 2020-11-17. Посетено на 2021-02-26.
2. ↑  „Abelisaurus". Архивирано од изворникот на 2020-10-21. Посетено на 2021-02-26.
3. ↑  Abelisaurus pictures and facts

Надворешни врски
----------------

* *Abelisaurus* in the Dino Directory
* *Abelisaurus* at DinoData
Плакатот на серијата
**Стивен Вселенски** (англиски: *Steven Universe*) — американска анимирана серија создадена од Ребека Шугар, позната по нејзината работа на „Време е за авантура" за каналот Cartoon Network. Серијата била предложена за Еми-награда и две награди Ени. Пилотската епизода била објавена на 21 мај 2013 г. на YouTube, а целосното емитување започнало на 4 ноември 2013 г. на каналот Cartoon Network. Во јули 2016 г. серијата била обновена за втора сезона. Во март 2016 година, серијата била обновена за трета сезона, во мај 2017 г. за четврта сезона, а во јуни 2018 г. за петта. Во 2019 г. бил објавен долгометражен филм, а серијата била продолжена за шеста сезона, која станала последна. Анимираната серија завршила на 28 март 2020 г. и се состоела од 6 сезони, вклучувајќи ТВ-филм и сезона на продолжение.

Наводи
------

1. ↑  Изворно е **Стивен Јуниверс**, но на македонски е одомаќинето како **Стивен Вселенски**. „Вселенски" му е презимето.
2. ↑  „'Adventure Time,' 'Regular Show,' 3 More Renewed at Cartoon Network". *The Hollywood Reporter*. Архивирано од изворникот на 2015-07-10. Посетено на 2015-09-19. Занемарен непознатиот параметар `|deadlink=` (се препорачува `|url-status=`) (help)

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Стивен Вселенски" на Ризницата ? |

* Матична страница

* *Стивен Вселенски*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 

	+ WorldCat
	+ VIAF: 213145541783196601412
	+ LCCN: no2016015663
 |

 |
**„Љубов, леб и Андалусија"** (шпански: *Pan, amor y Andalucía*, италијански: *Pane, amore e Andalusia*) — шпанско-италијански филм од 1958 година во режија на Хавиер Сето (Javier Setó) по сценариото на Хесус Марија де Аросамена, Сандро Континенца и Лучијана Корда. Главните улоги ги играат: Кармен Севиља, Виторио Де Сика и Висенте Пара.

Синопсис
--------

Решен да ја одложи венчавката, поранешен висок офицер ја напушта својата свршеница за да учествува на меѓународен музички фестивал во Севиља. Таму, тој се заљубува во млада танчерка...

Наводи
------

1. ↑  Filmovi Carmen Sevilla: Ljubav, kruh i Andaluzija, španjolsko-talijanski film (пристапено на 29.11.2023)
**Червен Брјаг** (бугарски: *Левски*) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Червен Брјаг во Плевенската Област. Има население од околу 12.705 жители (2022).

Географија и местоположба
-------------------------

Червен Брајаг се наоѓа на границата меѓу предбалканот и централниот дел на Дунавската Рамнина, на десниот брег на реката Искар и нејзината притока реката Златна Панега.

Градот се наоѓа на 55 километри од регионалниот центар Плевен и 137 километри од главниот град Софија.

Историја
--------

Червен Брајаг за прв пат бил спомнат во османлискиот даночен регистар од 1430 година како Џeрвен Брeг. Во средината на 16 век во османлиските документи е заведено како село Доброл’к, тимар на казата Мроморнича. Во крајот на 16 век е бил вклучен во регистарот на војнуци како село **Червен брјаг** во Никополскиот санџак. Името на населбата доаѓа од црвеникавата глина ископана во нејзина близина.

Модерниот град бил основан во 1899 година од Иво Попович и Марко Марков, на 3 километри западно од селото како станица на железничката линија Софија — Варна во изградба, а во следните години стана жив пазар за житарки, домашни животни, кожурци и други земјоделски производи. Со Указ бр. 402 за извештајот на премиерот Андреј Љапчев од 26 јуни 1929 година, станицата Червен Брјаг добила статус на град. Тогаш нему му се придружило старото село Червен Брјаг, денес 5-то маало — Источна зона.

Наводи
------

1. ↑  Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.

Надворешни врски
----------------

* Мрежно место на Општина Червен Брјаг
**Александар Џамбазов** (Стапар, 3 февруари 1936 — Скопје, 25 јануари 2022) — македонски диригент и композитор, великан на современата македонска музика. 

Музичка академија завршил во Белград, а целиот работен век го минал во Македонската радио-телевизија, како диригент на Танцовиот и Ревискиот оркестар. Има реализирано безброј снимки и концерти во живо, Настапувал во земјава и во странство (Раденци во Словенија итн.). Добитник е на голем број (педесетина) стручни награди. Се категоризира во четвртата генерација македонски повоени композитори.

Творештво
---------

Неговиот творечки опус е многу богат. Автор е на голем број детски песни. Иницијатор и долгогодишен диригент беше на фестивалот за деца, „Златно славејче" во Скопје. Пишувал сценска музика и филмска музика („Мементо", за драмите „Мајка", „Двајца на нишалка" итн.) и повеќе дела од класичната музика, меѓу кои и „Рапсодија за Скопје" за пијано и оркестар (1966), „Седум танцови варијации" за пијано и оркестар (1977) и др. Компонирал и хорски композиции, како и голем број популарни мелодии.

Награди
-------

Добитник е на повеќе од 40 награди и признанија во Македонија и Југославија, меѓу кои и државната награда „11 Октомври" и наградата на Град Скопје „13 Ноември".

Личен живот
-----------

Во брак бил со познатата македонска глумица Анче Џамбазова. Негов син е познатиот глумец и шумен Игор Џамбазов, а има и ќерка Тања Џамбазова.

Извори
------

* Бунтевска, Сузана (2005). *ЕНЦИКЛОПЕДИЈА Британика:С-Ф* (Скопје:Топер). ISBN 9989-165-15-7.

Наводи
------

1. ↑  „Почина композиторот и диригент Александар Џамбазов". *Сакам да кажам*. 25 јануари 2022.
**Цигански романсеро** (шпански: *Romancero gitano*) — збирка песни на шпанскиот поет Федерико Гарсија Лорка од 1928 година. Песните во збирката се напишани во периодот 1924-1927 година.

Содржина
--------

Попознати песни од збирката се:

* „Романса за месечината" (*Romance de la luna, luna*)
* „Месечарска романса" (*Romance sonambulo*)
* „Неверна жена" (*La casada infiel*)
* „Апсењето на Антоњито ел Камборио на патот за Севиља" (*Prendimiento de Antoñito el Camborio en el camino de Sevilla*)
* „Смртта на Антоњито ел Камборио" (*Muerte de Antoñito el Camborio*)
* „Романса на шпанската жандармерија" (*Romance de la guardia civil española*)

Осврт кон делото
----------------

„Цигански романсеро" е најпознатото дело на Лорка, инспирирано од шпанскиот фолклор и старите романси и балади. Збирката е плод на длабоката љубов и на големите истражувања на фолклорот, на задлабочувањето во Андалузија, во стварноста и легендата на Циганите, на нивниот живот и нивната митологија, а по угледот на романсата, Лорка ги пее песните во осмерец. Едноставна, чиста и распеана, час преплавена со едноставни фабули час во недосетливи настани, целата разиграна и трагична, збирката претставува ремек-дело. Благодарение на високите духовни вредности, уште за време на животот на Лорка, зборката станала популарна до анонимност, слично на народните творби. Неговите романси станале врвно четиво на шпанската интелигенција и големо богатство на селаните, кои ги кажувале неговите стихови како свои, без да го познаваат авторот. Во романсите, Лорка постигнал совршена хармонија на фолклорната инспирација и на модерното доживување, на едноставниот поетски збор и на раскошната метафора. Оваа поезија што не познава рима, со доследно испеани асонанси во една единствена гама, достигнува врвна музикалност, слевајќи се во идеален склад со свежината на сликите, со богатството на метафорите и со раскошот на знаците, кревајќи се од убавината на традицијата кон убавината на современоста.

Наводи
------

1. ↑  Федерико Гарсија Лорка, *Неверна жена*. Скопје: Македонска книга, Култура, Мисла, Наша книга, 1982, стр. 87-108.
2. ↑  Матеја Матевски, „Федерико Гарсија Лорка 1898 - 1936", во: Федерико Гарсија Лорка, *Неверна жена*. Скопје: Македонска книга, Култура, Мисла, Наша книга, 1982, стр. 159-160.
**„Тито и јас"** (српски: *Тито и ја*) — филм на режисерот Горан Марковиќ од 1992 година. Главните улоги ги играат: Лазар Ристовски, Димитрије Војнов, Аница Добра, Мики Манојловиќ, Оливера Марковиќ, Раде Марковиќ, Богдан Диклиќ, Војислав Брајовиќ, Бранимир Брстина и Весна Тривалиќ.

Синопсис
--------

Дејствието на филмот се одвива во 1950-тите. Ученикот Зоран победува на училишниот конкурс за најдобар состав посветен на Јосип Броз Тито, а наградата претставува учество во маршот по родниот крај на Тито. Во својот труд, Зоран напишал дека го сака Тито повеќе од своите родители, поради што тие паѓаат во очај. Зоран, пак, не сфаќа што е чудно во неговата песничка за Тито. За него, излетот до Кумровец претставува големо искушение. Освен што не е навикнат на природата, пешачењето и самостојниот живот, него го прогонува и воспитувачот кој ја предводи групата. Дури откако ќе заскита во шумата, Зоран сфаќа што е семејството, а што љубовта кон Тито.

Наводи
------

1. ↑  Тито и ја (пристапено на 18.6.2023)
**„Бродвејскиот Дени Роуз"** (англиски: *Broadway Danny Rose*) — филм на режисерот Вуди Ален (Woody Allen) од 1984 година. Ален е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Вуди Ален, Миа Фароу (Mia Farrow), Ник Аполо Форте (Nick Apollo Forte), Сенди Барон (Sandy Baron), Милтон Берле (Milton Berle), Едвин Бордо (Edwin Bordo) и Сенди Ричман (Sandy Richman). Филмот претставува урнебесно духовита, но емоционална и носталгична приказна, посвета на губитниците со големо срце. За таквиот впечаток придонесува и црно-белата фотографија на познатиот Гордон Вилис (Gordon Willis). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар" во две категории (режија и оригинлано сценарио), како и за наградата „Златен глобус" (за најдобра глумица). Инаку, Ник Аполо Форте, кој го глуми ликот на Лу Канова, навистина е пејач и автор на песните кои ги изведува во филмот.

Содржина
--------

Група пријатели во еден ресторан разговараат за познатиот бродвејски менаџер Дени Роуз при што еден од нив ја раскажува приказната за него: Дени не е могу успешен и претежно работи со непознати забавувачи, но тоа никако не ја намалува неговиот елан. Најголемата можност за успех му се укажува кога ја започнува соработката со некогашната голема ѕвезда, пејачот Лу Канова чија слава одамна е завршена, но Дени успева повторно да ја оживее неговата кариера. Лу е оженет, но истовремено е заљубен во Тина Витале и бара таа да биде присутна на неговиот настап. Затоа, тој го замолува Дени да ја донесе Тина на концертот, претставувајќи ја како својата девојка. Тина, пак, само што ја раскинала врската со Џони Рисполи, братот на двајца мафијаши, кои мислат дека Дени е новото момче на Тина и тгрнуваат во потера по него со намера да го убијат...

Наводи
------

1. ↑  Retrospektiva Woodyja Allena: Brodvejski Danny Rose, američki film (пристапено на 5.12.2023)
За други истоимени места, погледајте Овелгене (појаснување).

**Овелгене** (германски: *Ovelgönne*) — општина во округот Везермарш, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 27 километри североисточно од Олденбург и 40 километри северозападно од Бремен.

Со површина од над 120 квадратни километри, Овелгене е втора најголема општина во округот Везермарш. Поради своето развиено земјоделие, општината е нарекувана „зеленото срце на Везермарш". Административното седиште на општината е во местото Олденброк-Мителорт, иако е именувана по селото Овелгене.

Географија
----------

### Местоположба

Овелгене се наоѓа во просторот помеѓу градовите Бремен, Олденбург, Вилхелмсхафен и Бремерхафен. Окружниот град Браке од средиштето на Олденброк-Мителорт е оддалечен шест километри.

### Соседни општини

Овелгене се наоѓа во средишниот дел на округот Везермарш и се граничи на северозапад со општината Јаде, на север со општината Штадланд, на исток со градот Браке и на југ со градот Елсфлет (сите во округот Везермарш). На југозапад се граничи со општината Раштеде од округот Амерланд.

### Општински единици

Општината Овелгене се состои од следниве места:

* Гросенмер
* Олденброк
* Штрикхаузен
* Овелгене

Административното седиште на општината е во Олденброк.

Наводи
------

1. ↑   „Населеност на окрузите, општините и месните заедници во Долна Саксонија на 31 декември 2020". *Служба за статистика и комуникациска технологија на Долна Саксонија*. јули 2021. (германски)

Надворешни врски
----------------

* Овелгене на Ризницата ?

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Градови и општини во округот Везермарш |
| --- |
|  |
| 
* Берне
* **Браке**
* Бутјадинген
* Елсфлет
* Јаде
* Лемвердер
* Норденхам
* Овелгене
* Штадланд

 | ГрбГрб |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 247367855
* LCCN: no2016064540
* GND: 4044219-6

 |

 |
**Интервју со вампирот**
**Интервју со вампирот** (англиски: *Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles*) - американски филм од 1994 година, во режија на Нил Џордан. Главните улоги ги играат: Том Круз, Бред Пит, Антонио Бандерас, Кирстен Данст, Кристијан Слејтер, итн. Филмот бил номиниран за наградите „Златен глобус" и „Оскар" во две категории, а освоил две награди „БАФТА".

Синопсис
--------

Во филмот е прикажан животот на вампирот Луис кој му ги раскажува своите доживувања на еден новинар:
Сопругата на Луис (го игра Пит), богат сопственик на плантажи од Њу Орлеанс, умира при пораѓањето. Тој е разочаран и нема волја за живот. Вампирот Лестат (го игра Круз) му нуди вечен живот, а Луис ја прифаќа понудата и Лестат му ја пие крвта, заменувајќи ја со неговата. Така, Луис станува вампир при што мора да се привикне на новиот живот. Пресвртот настапува откако ги убива една жена и нејзината ќерка Клаудија (ја игра Данст) при што Лестат го претвора девојчето во вампир. На почетокот, Клаудија ужива во својот вампирски живот, но како што поминуваат годините таа почнува да ја проколнува својата несреќна судбина, зашто не може да порасне. Поради тоа, Клаудија одлучува да му се одмазди на Лестат и во една прилика му дава да пие крв од веќе умрени деца, со што тој се заразува. Во куќата во која живеат вампирите избувнува пожар, при што Клаудија и Луис го фрлаат изгореното тело на Лестат во мочуриштето, а потоа заминуваат во Европа, каде заедно талкаат повеќе години. Во Париз, Луис го запознава вампирот Арман (го игра Бандерас), кој е водач на поголема група вампири. Поради убиството на Лестат, вампирите ги грабнуваат Луис и Клаудија при што Клаудија ја убиваат, а Луис го заѕидуваат. Сепак, Арман го ослободува Луис кој, разочаран поради смртта на Клаудија, ги уништува вампирите и пак се враќа во САД. Таму, една ноќ поминува крај една напуштена куќа во која повторно го среќава стариот и изнемоштен Лестат.
Кога Луис ја завршува својата приказна, новинарот ја напушта просторијата во паника и додека вози низ градот, него го напаѓа Лестат, кој во меѓувреме се скрил во автомобилот.

Наводи
------

1. ↑  IMDB, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) Awards, (пристапено на 23.1.2019)
2. ↑  IMDB, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) (пристапено на 23.1.2019)
**Меѓународниот небесен координатен систем** или **Меѓународен небесен упатен систем** (англ. *International Celestial Reference System*, **ICRS**) е постојниот стандард за небесни координати усвоен од Меѓународниот астрономски сојуз (МАС). Почетокот е во тежиштето на Сончевиот Систем, со оски што се „неподвижни" во однос на вселената. Координатите на ICRS се приближно исти на екваторските координати: средниот пол на ICRS во J2000.0 е сместен на 17,3±0,2 млс во насока 12 ч и 5,1±0,2 млс во насока 18 ч. Средната рамноденица на J2000,0 се префрла од почетокот на ректасцензијата по ICRS за 78±10 млс (непосредна ротација околу поларната оска).

Поврзано
--------

* Астрометрија
* Астрономија
* Небесен координатен систем

Наводи
------

* Обичајни правила на IERS во 2003 г. Архивирано на 19 април 2014 г. - го утврдува ICRS и сродните стандарди (англиски)
* Општи информации за ICRS Архивирано на 15 септември 2010 г. (англиски)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија од областа на астрономијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**„Река тече низ него"** (англиски: *A river runs through it*) — филм на режисерот Роберт Редфорд (Robert Redford) од 1992 година. Автор на сценариото е Ричард Фриденберг (Richard Friedenberg), засновано врз автобиографската новела на Норман Меклин. (Normana Maclean). Главните улоги ги играат: Крег Шефер (Craig Sheffer), Бред Пит (Brad Pitt), Том Скерит (Tom Skerrit), Емили Лојдс (Emily Lloyd) и Бренда Блетин (Brenda Blethyn). Филмот освоил „Оскар" за камера, а бил номиниран и во категориите музика и сценарио, додека Редфорд бил предложен за „Златен глобус" во категоријата режија.

Содржина
--------

Норман (го игра Шефер) и Пол (го игра Пит) се синови на строгиот презвитеријански свештеник (го игра Скерит), кој своите деца често ги носи на риболов на реката. Норман е послушен, додека Пит еден ден престанува да лови според советите на татко му, туку пронаоѓа свој начин. Годините минуваат, а Норман се запишува на колеџот во Дартмут, додека Пол остануав во родното место. По дипломирањето, Норман се враќа дома, а Пол работи како новинар во месниот весник, но истовремено пие, игра комар и времето го минува со девојки.

Наводи
------

1. ↑  Rijeka sjećanja, američki film (1992.) (пристапено на 3.12.2023)
Беатрис Кариљо, претседател на Андалусиското здружение на универзитетски жени Ромки (АМУРАДИ)
**Беатрис Микаела Кариљо де лос Рејес** (родена на 2 јуни 1975 година) е шпански политичар и социјален активист. Таа е член на 13-тиот конгрес на пратениците интегрирани во парламентарната група на социјалистите, претставувајќи ја Севиља .

Биографија
----------

Родена на 2 јуни 1975 година во Палма дел Рио, во провинцијата Кордоба, таа е од ромско етничко потекло. Самонаречена социјалистка „откако (таа била во) басинето", нејзиниот татко бил таен член на Шпанската социјалистичка работничка партија (ПСОЕ) за време на ерата на Франкоистичка Шпанија, кој се бореше против бегството на децата роми. Студирала бизнис администрација, се стекнала со диплома за социјална работа и диплома за антропологија; ги плаќала студиите со работа во улична продажба и во портокаловата индустрија во нејзиниот роден град.

Социјална активистка позната по нејзината работа како претседател на Факали, Федерацијата на здруженија на жени ромки, таа се кандидирала на третото место на листата на PSOE за Севиља за Конгресот на пратениците во однос на општите избори во 2019 година. Таа била избрана за член на 13-от мандат на Долниот дом.

Наводи
------

1. 1 2  „XIII Legislatura (2019-Actualidad) Carrillo de los Reyes, Beatriz Micaela". Congress of Deputies.
2. ↑  Ingelmo, Pedro (21 April 2019). „Beatriz Carrillo, una voz para la mayor minoría". *Diario de Sevilla*.
3. ↑  Somolinos, Daniel (18 May 2019). „Diputados gitanos: cuatro nuevos rostros en el Congreso para acabar con el antigitanismo". *El Mundo*.[*мртва врска*]
4. ↑  Morillo, Isabel (17 April 2019). „Beatriz Carrillo, la gitana antitópicos que dijo sí a 'la prima Carmen' (Calvo)". *El Confidencial*.
5. ↑  „Carrillo: 'La mujer gitana no está en el debate feminista'". Canal Sur. 7 March 2019.
6. ↑  Montero, Sara (28 March 2019). „Los candidatos gitanos que llevarán (por fin) la voz del pueblo romaní a las instituciones". *Cuarto Poder*.