recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Зул** (германски: *Suhl*) — град во Тирингија, Германија.

Историја
--------

Првпат се споменал во 1318, додека грбот на градот од 1365 покажува два чекани, означувајќи ја најважната економска дејност на градот: обработка на металот. Правата на град ги добил во 1527.

Зул бил главен град на југозападниот округ во ГДР „Округ Зул" од 1952 до 1990.

Индустрија за оружје
--------------------

Поттикнато од обработката на металите, во текот на ренесансата, како и другите локални индустрии, се појавиле и пушкарници и оружарници. Зул бил главен производител на топови во текот на 17 век, како и понатамошните векови и топовите од Зул биле користени од многу европски сили. Голема компанија за оружје, сместена во Зул, скоро 200 години била *Sauer & Sohn*, производител на пушки за ловење, сачмарки и пиштоли, како *Sauer 38H*, додека не се преместила во Екернферде на крајот на Втората светска војна. Други познати производители на оружје во Зул се *Simson* (исто така позната како BSW и потоа Gustloff Werke за време на нацистичка Германија и Ernst Thälmann Suhl за време на комунизмот) и *C.G. Haenel*. Моментално, најголем производител на оружје во Зул се *Merkel GmbH*, кој прави пушки и сачмарки.

За време на Студената војна, националната арена на Источна Германија за стрелаштво се наоѓала во Зул и била домаќин на многу натпреварувања од висок ранг, вклучувајќи го Светското првенство во 1986. Иако била надмината од олимпискиот центар за стрелаштво во Минхен, Зул останал важно места во спортот. Во него се наоѓа единствената школа за стрелци и добро опремен музеј за оружје.

Меѓународни односи
------------------

Поврзано: Список на збратимени градови во Германија
Зул е збратимен со:

* Чешка Ческе Будјејовице, Чешка
* Франција Бегл, Франција
* Русија Калига, Русија
* Финска Лахти, Финска
* Полска Лешно, Полска
* Бугарија Смољан, Бугарија
* Германија Вирцбург, Германија

Наводи
------

1. ↑   „Население по општини, надлежни општини и општински заедници во Тирингија". *Статистичка служба на Тирингија*. јуни 2021. (германски)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Знаме на Тирингија    Урбани и рурални окрузи во Тирингија    Знаме на Германија |
| --- |
|  |
| Урбани окрузи | 
* Ајзенах
* Вајмар
* Гера
* Ерфурт
* Зул
* Јена

 |
|  |
| Рурални окрузи | 
* Ајхсфелд
* Алтенбург
* Вајмар
* Вартбург
* Гота
* Грајц
* Зале-Орла
* Зале-Холцланд
* Залфелд-Рудолштат
* Земерда
* Зонеберг
* Илм
* Кифхојзер
* Нордхаузен
* Унштрут-Хајних
* Хилдбургхаузен
* Шмалкалден-Мајнинген

 |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Седишта на окрузите во Источна Германија |
| --- |
|  |
| 
* Гера
* Дрезден
* Ерфурт
* Зул
* Источен Берлин
* Карл Маркс Штат (Кемниц)
* Котбус
* Лајпциг
* Магдебург
* Нојбранденбург
* Потсдам
* Росток
* Франкфурт (Одра)
* Хале
* Шверин

 | Знаме на Источна Германија |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 234589471
* GND: 4058526-8
* NKC: ge369107

 |

 |
**Иван Илиев Сингартијски** (Мосомиште, Неврокопско, Пиринска Македонија, 1942 - Неврокоп (Гоце Делчев),20 јануари 2017

) — член на ОМО Илинден, партијата на Македонците во Бугарија од нејиното создавање во 199 година. Важел а голем поборник за правата на Македонците во Бугарија.

Животопис
---------

Сингартијски е роден во пиринското село Мосомиште, општина Неврокоп (денес Гоце Делчев) во 1942 година. Дипломирал на Машино-електротехничкиот институт во Софија. Работел како професор во Техникумот за електротехника во Гоце Делчев. Женет со две деца.
Уште од првите денови на создавање на ОМО Илинден тој е нејзин припадник. По расцепот на организацијата е избран за претседател на новата ОМО ИЛИНДЕН - Демократско движење. Подоцна учествува во формирањето на ОМО Илинден - Пирин, за чии претседател, а по тоа и за сопретседател е избран.
Починал во родниот град на 20 јануари 2017 година.

Надворешни врски
----------------

* Кратка биографија[*мртва врска*] (на бугарски)

1. ↑  *Бугарската полиција ги приведува Омовци*[*мртва врска*]
**Ингеборг од Шведска** (1263–1292), била шведска принцеза и грофица, сопруга на Холштајн-Плен по брак со Герхард II, грофот од Холштајн-Плен. Таа била ќерка на Валдемар, кралот на Шведска и Софија од Данска .

Брак
----

Ингеборг се омажила на 12 декември 1275 година со Герхард II, гроф од Холштајн-Плен. Двојката имала четири деца:

* Кетрин ( ок. 1276 - пред 1300 година), се омажила на 1 април 1296 година со Ото I, војвода од Померанија
* Герхард IV (1277-1312), гроф од Холштајн-Плен
* Валдемар ( ок. 1279 - 29 јули 1306), гроф на Холштајн-Шауенбург, починал по Втората битка кај Утерсен

Наводи
------
**Едификатори** (од латински: *подредувачи*) се видови на растенија со силно изразено влијание врз процесот на образување на животната средина. Тие учествуваат во изградбата на структурата на средината, а во извесна мерка и на составот на растителните заедници — фитоценози. На пример, една елка во елова шума, која образува густа корона, задржува и до 50% од врнежите и пропушта мало количество на светлина. Во врска со ова, во густата елова шума владее полумрак, што условува во неа да се развиваат темнољубиви растенија. Под короните на елите се забележува зголемена количина на водна пареа и јаглеродна киселина, а исто така и флуктуации на температурата — нејзино намалување во текот на денот и зголемување во текот на ноќта (за разлика од соседните оголени места). Ова се одразува на средната годишна температура во тој екосистем.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија екологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Замокот МелсокерЗамок Мелсокер
**Замокот Мелсокер** (*Mälsåkers*) е дворец во општината Стренгнес, округот Седерманланд, Шведска. На имот се наоѓа во парохијата Итерсело, северно од Марифред и североисточно од Сталархолмен. Се наоѓа на Бјоркфјерден, залив на езерото Меларен.

Историја
--------

Главните згради биле изградени во 1660-те и 1670-те од Густаф Соп (1624-1679), по цртежите на Никодим Тесин, (1615–1681). Во 1839 година, имотот бил наследен од Луиз фон Ферсен (1816–1879). Во 1853 година, таа го прокоцкала Мелсокер на Фредрик Окерман (1800-1877). По неговата смрт неколку пати ги менувал сопствениците. Тој бил продаден во 1898 година на инженерот Аке Сјогрен кој започнал со реставрација на имотот.

Мелсокер бил купен во 1943 година од норвешката амбасада во Стокхолм и просториите биле искористени за обука на норвешките полициски трупи за време на Втората светска војна. Во 1945 година, покривот се запалил и дворецот изгорел. Во 1951 година, бил изграден нов покрив. Во 1993 година, Кралската шведска академија на книжевноста, историјата и старините иницирала обемна реставрација. Од 2007 година, здружението е одговорно да го направи замокот достапен за јавноста.

Во филмот
---------

Замокот се појавува во филмот *„Гладијаторите"* од 1969 година, каде што е седиште на телевизиска воена игра.

Наводи
------

1. ↑  „På Mälsåkers slott". stallarholmen.info. Архивирано од изворникот на 2019-06-15. Посетено на December 1, 2018.
2. ↑  Stellan Dahlgren. „Gustaf Soop". Svenskt biografiskt lexikon. Посетено на December 1, 2018.
3. ↑  „Nikodemus Tessin, d. ä.". Nordisk familjebok. Посетено на December 1, 2018.
4. ↑  „Fredrik Åkerman". *Svenskt biografiskt handlexikon*. Посетено на September 1, 2019.
5. ↑  „Mälsåker". slottsguiden.info. Посетено на December 1, 2018.
6. ↑  Gladiators at Peter Watkins site.

Надворешни врски
----------------

* Замокот Мелсокер веб-страница
Традиционална разнобојна носија на калдерашки жени која сè уште се носи денес
**Калдерашите** се подгрупа на Ромите. Тие биле традиционално ковачи и металопреработувачи и зборуваат голем број ромски дијалекти групирани под терминот калдерашки ромски дијалекти, подгрупа на влашки ромски јазици.

Потекло на поимот
-----------------

Името *Калдераши* (на ромски, романски, унгарски, *калдараши* на бугарски, (котлари) на украински и (*келдерари*) на руски) е изведено од латинскиот збор (се однесува на романски „котел, кофа, канта", новогрчки (кардари) и англиски), всушност го опишува нивниот еснаф како котларски. Многу Роми и народи кои живеат низ цела Европа го носат презимето „Калдараш", поврзувајќи ги своите корени со оваа ромска подгрупа. На годишниот цигански фестивал во Сан Себастијан, Баскија, Шпанија, се одвива парадата Калдерерос секоја година на 2 февруари.

Распространетост
----------------

Околу 200.000 Калдераши живеат во Романија. Тие се населиле низ цела Украина, движејќи се од Бесарабија кон север и исток.

Занаети
-------

Поради индустријализацијата, металуршката индустрија веќе не е толку профитабилна, така што Калдерашите го прошириле опсегот на нивните извори на приходи. Сепак тие често остануваат во металуршкиот сектор.

Обичаи
------

Традиционалната калдерашка облека е една од најпознатите ромски традиционални облеки, која сè уште се носи денес. Тие честопати се венчаат многу млади (15-20 години, во последните 20 години во Русија од 12 до 18 годишна восраст) и имаат многу строги хигиенски практики.

Истакнати Калдераши
-------------------

* Марија Михаи Луминица, писателка
* Емил Деметер, писател
* Надежда Деметер, активистка, етнограф
* Олга Деметер-Чарскаја, глумица, пејачка, поетеса, писателка
* Роман Деметер, поет
* Владислав Деметер, новинар, активист, диригент
* Роналд Ли, канадски писател
* Јошија Калдераш, верски водач
* Матео Максимов, римо-француски писател
* Антон Пан, романски писател, музичар (од Влашка)
* Олег Петрович (Мурша Сапорони), писател
* Дафина Савиќ, директорка на Романипе
* Катарина Таикон, шведска ромска авторка на книги за деца
* Роса Таикон, сестра на Катарина, шведска ромска златарка

Наводи
------

1. ↑  „ROMANI Project - Manchester". *Romani.humanities.manchester.ac.uk*. Архивирано од изворникот на 2010-01-06. Посетено на 15 December 2017.
2. ↑  „"Gypsies" in the United States". *Smithsonianeducation.org*. Посетено на 15 December 2017.
**Иван Терзиев** (Робово, Струмичко,  1928
 - Скопје, 29 мај 2016

) — македонски композитор и флејтист. Важи за најголем мајстор на флејтата во Македонија.

Животопис
---------

Терзиев е роден во струмичкото село Робово. Тој подоцна постанува еден од најдобрите македонски композитори и флејтисти, покрај другите негови извонредни музички дела, автор е и на маршот посветен на историското ВМРО, денес химна на ВМРО-ДПМНЕ. Тој е комплетен автор и на балетската свита **Јаболко и девојка**, своевидно ремек дело.
Починал во Скопје на 29 мај 2016 година.

Наводи
------

1. ↑  *Почина композиторот Иван Терзиев, авторот на химната на ВМРО*[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Маршот на ВМРО на YouTube;
* *Јаболко и девојка, балетска свита* на YouTube;
* *Вардарска романса* на YouTube;
**Жозе Едмилсон Гомес де Мораес** (роден на 10 јули 1976 година),  едноставно познат како **Едмилсон**, е пензиониран бразилски фудбалер.

Настапувал или како одбранбен играч од средниот ред или централен дефанзивец, тој играл во три земји во својата професионална кариера, претставувајќи се со тимски и поединечните успех во СаоПаоло, Лион и Барселона (по четири сезони секој во последните два клуба).

Настапил 40 пати за репрезентацијата на Бразил, Едмилсон ја претставувал нацијата во 2002 година на Светското Првенство, помагајќи и да победи на турнирот.

Клупска кариера
---------------
**Единствена обединета македонска организација (ЕОМО)** (бугарски: *Единна обединена македонска организация*) е создадена во 1964 година за борба против денационализацијата и асимилацијата на Македонците во Пиринска Македонија и за остварување на нивните човекови и малцинствени права. Во неа влегувале петнаесетина души, претежно млади момчиња од село Мусомишта и градот Гоце Делчев. За претседател бил избран Христо Пелтеков. Неколку месеци по создавањето на организацијата таа е разоткриена од бугарската Државна безбедност (ДС) а нејзините членови уапсени, со што и престанала да постои.

Наводи
------

1. ↑  *Историја на Македонија (Апологија на македонството) - Георги Радуле, Софија, 2010 година*
Замокот МарсвиншолмЗамокот Марсвиншолм
**Замокот Марсвиншолм** (шведски: *Marsvinsholms slott*) се наоѓа во општината Истад, Сканија, во јужна Шведска, 12 километри од Истад.

Историја
--------

Имотот прво бил познат како Боше, Борше и Бордсио и е познат од 14 век. Во доцниот 14 -ти век, станал дел од кралската данска круна и бил во сопственост на кралот Валдемар Атердаг, а подоцна и на неговата ќерка, кралицата Маргарет.

Околу 1520 година, тој бил заложен на данскиот адмирал Јенс Холгерсен Улфстанд, кој во 1499 година го изградил блискиот Глимингехус. Имотот престанал да биде во сопственост на круната.

Во 1630 година, Пале Улфстед го продал имотот на данскиот благородник Оте Марсвин, кој го изградил сегашниот замок 1644-1648, именувајќи го по неговото семејство. *Марсвин* е дански збор за *мачка* и *холм* е мал остров. Сестрата на Оте Марсвин, Елен Марсвин, била „баба (нејзината ќерка Кирстен Мунк била обична сопруга на кралот) на кралот Кристијан IV од Данска, а семејството Марсвин било едно од најголемите дански сопственици на имот.

Оте Марсвин го изградил својот замок на букови столбови во малото езеро. Таа е четирикатна и има квадратна структура. Два од четирите агли, на североисток и југозапад, се опремени со петкатни кули. Замокот бил темелно реновиран помеѓу 1782-1786 година од грофот Ерик Рут, а во 1856-1857 година баронот Јулес Сјоблад го ангажирал данскиот архитект Ч. Ф. Свингман повторно да го обнови замокот. Оваа последна реставрација и дала на структурата сегашен холандски ренесансен стил (*Кристијан IV*).

Поради војната во Сканија (1675-1679), на данскиот сопственик Холгер Тот му бил одземен замокот од шведската круна. Оттогаш - преку наследство и продажба - им припаѓал на шведските семејства фон Кенигсмарк, де ла Гарди, Сјаблад, Рут, Пајпер, Торнерхилм и Вахмедистер. Грофот Карл Вачемистер го продал замокот и преостанатото земјиште на баронот Јулес Стјернблад во 1854 година. Замокот и бил предаден на неговата ќерка, грофицата Ида Ехеренсвард. Нејзините деца, Рутгер, Луиз и Медлин Бенет го поседувале до 1910 година, кога го продале на Јоханес Јоханесен од Данска. Во 1938 година, тој го дал имотот на неговата ќерка, Ана Маргрет и нејзиниот сопруг Јорген Венделбо-Ларсен.

Во 1978 година нивниот син, Ерик Венделбо-Ларсен, го продал имотот на Бенгт Јакобеј, чиј син, Томас Јакобаеус, е сегашниот сопственик на Марсвиншолм.

Наводи
------

1. ↑  *Marsvinsholm* Store Danske Encyklopædi (Danish)
2. ↑  *Marsvinsholm* Store norske leksikon (Norwegian)
3. ↑

Надворешни врски
----------------

* 

* Замок Марсвиншолм на Ризницата ?
**Иван Петров**, познат како **Крајничанец** — македонски преродбеник и фолклорист, како и еден од првите македонски фармацевти.

Биографиja
----------

Роден е во 1869 г. во велешкото село Крајници. Од 1876 г. учи во село Војница, а подоцна (1882 - 1889 г.) завршува Солунската машка гимназиja „Св. Кирил и Методиј". Меѓу неговите учители биле Григор Прличев, Трајко Китанчев, Димитар Матов и други за кои раскажува во своите спомени. Во 1896 г. го објавува трудот „Свадбарски обичаи од велешко". Во 1897 г. го завршува Фармацевтскиот факултет на Лозанскиот универзитет, Швајрација. По покана на бугарскиот бакалски еснаф во Солун во градот ја отвора аптеката „Зора", која станува собиралиште за македонските преродбеници. Аптеката често е затворана од турските власти. Во 1906 г. е принуден да го напушти Солун и отвора аптека „Зора" во Прилеп, која работи сè до неговата смрт во 1945 г.

Во 1942 г. за време на бугарската окупација во Скопје го издал својот мемоар „Спомени од изминатиот пат во мојот живот" (*Спомени от изминалия път в живота ми*).

Наводи
------

1. ↑  Иван Петров Крайничанец. "Спомени от изминалия път в живота ми", Скопие, 1942 година
2. ↑  Македонска енциклопедија, МАНУ, Скопие, 2009, стр. 753.
Карта на регионот Тракија. Источна Тракија е делот во рамките на Турција.
**Источна Тракија** (турски: *Doğu Trakya*) или **Турска Тракија** е источниот дел на историско-географската област Тракија, а денес е делот на Турција на европскиот континент. Овој регион почесто е наречен и **Европска Турција** и во овој регион се вклучени поголемите центри како што се Истанбул, Одрин, Чорлу или Лилебургаз.

Географија
----------

Источна Тракија зазема 12 проценти од вкупното население на државата и има 23 764 км2 односно 3 проценти од вкупната територија на Турција. Источна Тракија од остатокот на Турција е поделен по природен пат, односно почувајќи од север со Босфор преку Мрамрното Море и завршувајќи со Дарданели и Средоземното Море на југ. На запад Источна Тракија се граничи со Грција, а на север со Бугарија. Најголем број од населението на Источна Тракија се Турци.

Историја
--------

Источна Тракија во ремките на Отоманското Царство била дел од Одринскиот вилает. Вилаетот бил населен воглавно од турско и грчко население, но имало и одреден број бугарско и македонско население По Балканските војни, христијанското население од Одринско било прогонето од страна на турските власти, и денес регионот е претежно населен со турско население.

|  |
| --- |
| Отомански статистички податоци за Одринскиот вилает и Истанбулскиот вилает од 1910 |
| Санџак | Турци | Грци | Бугари и Македонци | други | вкупно |
| Одрин | 128,000 | 113,500 | 31,500 | 14,700 | 287,700 |
| Кирк Килисе | 53,000 | 77,000 | 28,500 | 1,150 | 159,650 |
| Родосто | 63,300 | 36,000 | 3,000 | 21,800 | 144,300 |
| Такирдаг | 63,500 | 56,000 | 3,000 | 21,800 | 144,300 |
| Галиполе | 31,500 | 70,500 | 2,000 | 3,200 | 107,200 |
| Дедеагач | 45,300 | 29,000 | 17,000 | 650 | 91,630 |
| Комотини | 185,000 | 22,000 | 23,500 | 2,200 | 234,700 |
| Чаталџа | 18,000 | 48,500 | - | 2,340 | 68,840 |
| Истанбул | 450,000 | 260,000 | 6,000 | 130,000 | 846,000 |
|
| вкупно% | 974,500 | 676,600 | 113,500 | 176,040 | 1,940,040 |
| Статистички податоци на Патријаршијата од 1912 |
| вкупно% | 836,500 | 726,00 | 114,000 | 340,700 | 2,017,800 |
|

Наводи
------

1. ↑
2. ↑  Спомени на Михаил Герџиков - "Култура", Скопје
3. ↑  Извештај на Карнегиевата балканска комисија (1912-1913) - „Култура", Скопје
4. ↑  Pentzopoulos, Dimitri (2002). *The Balkan exchange of minorities and its impact on Greece*. C. Hurst & Co. Publishers. стр. 31–32. ISBN 9781850657026.

Поврзано
--------

* Одрин
* Западна Тракија
Замокот Акешов
**Замокот Акешов** се наоѓа во Брома, околија во Стокхолм, Шведска. Историски гледано, Акешов се наоѓал во Брома сокен, кој бил инкорпориран со градот Стокхолм во 1916 година. Откако бил подложен на внимателна реконструкција, замокот денес се користи како хотел и конференциски објект.

Историја
--------

 *Замокот Акешов, Брома* (1881)  
Фредрик Вилхелм Александар Неј (1822-1883)
Имотот на Акешов првично бил именуван Нокеби. Во 1400-тите, судијата на окружниот суд во Стокхолм, Петер Аланинг, го поседувал имотот. Аленинг бил еден од најбогатите луѓе во Стокхолм во негово време и понекогаш работел како банкар за, меѓу другите, шведскиот крал Алберт и Бо Јонсон (Грип). Во 1635 година, баронот Аке Акселсон (1594–1655) го купил имотот и во раните 1640-ти, почнал да ја гради куќата на замокот која сè уште не била завршена кога починал. Неговата ќерка Барбро Акесдотер (1620-1680), сопруга на баронот Клес Хансон Биелкенстиерна (1615-1662), ја завршил изградбата. Нивната ќерка Кристина Клесдотер Биелкенстиерна (1645–1716) го наследила имотот во 1662 година, но го изгубила имотот за време на шведското намалување во 1680 година.

Во годините 1690–1720, Акешов бил во сопственост на членовите на семејството Стенбок, прво на грофот Јохан Габриел Стенбок (1640–1705) во периодот 1690–1705 година, а потоа на неговиот братучед, грофот Ерик Густаф Стенбок (1662–1722) во текот на 1705–1720 година. Замокот бил обновен во неколку фази, вклучувајќи ги годините 1723 и 1740 година под раководство на архитектот Карл Харлеман (1700–1753). Две крилни згради биле додадени во текот на 1740-тите.

Наводи
------

1. ↑  „Åke Axelsson, Natt och Dag". *Svenskt biografiskt handlexikon*. Посетено на August 1, 2020.
2. ↑  „Johan Gabriel Stenbock". *Svenskt biografiskt handlexikon*. Посетено на August 1, 2020.
3. ↑  „Carl Hårleman". *Historiesajten*. Посетено на August 1, 2020.

Надворешни врски
----------------

* Веб-страница на Хотелот ,,Замокот Акешов" Архивирано на 22 јануари 2022 г.
**Овен Тјудор** (11 јуни 1431

 - 1 ноември 1456

) бил англиски војник, најмногу познат по тоа што бил татко на англискиот крал Хенри VII.

Бил роден како втор син на Овен Тјудор и Катерина Валоа, вдовица на англискиот крал Хенри V. Денеска не е познато дали тој е роден пред или по склопувањето на брак на неговите родители. Неговиот полубрат Хенри VI му ја дал титулата Ерл од Ричмонд во ноември 1452 година.

На 1 ноември 1455 година се оженил за лејди Маргарита Бофорт. Во текот на Војната на розите, тој бил заробен од страна на поддржувачите на династија Јорк и затворен во јужен Велс, каде на 1 ноември 1456 година починал. Неговото дете, идниот Хенри VII се родил по два месеци од неговата смрт.
**Едмондо Амичис** (италијански: *Edmondo De Amicis*; 21 октомври 1846

 - 11 март 1908

), италијански писател и патописец.

Неговите дела, романот за деца „Срце" и патописот „Холандија" се преведени на сите јазици во светот. 
Роден е во северозападниот дел на Италија, во Онеља (денес населба во градот на Империја, Лигурија) во 1846 година. Тој дипломирал на военото училиште во Модена и станал офицер во Кралството на Италија. Во 1870 година станал соработник на римскиот весник Ла Насион и почнал да пишува патописи: Шпанија (1873), Мароко (1876), Konsantinopolj (1878). Светска славна книгата срце, опишувајќи една учебна година низ очите на учениот од трето одделение.

Поврзано
--------

* Италијанска книжевност

Наводи
------

1. ↑  *Book News*. J. Wanamaker. 1895. стр. 138.

Надворешни врски
----------------

* Дела од Едмондо де Амичис на проектот „Гутенберг"

|  |  |
| --- | --- |
| Знаме на ИталијаБиографска икона | *Оваа биографска статија за личност од Италија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 56621064
* LCCN: n50021588
* ISNI: 0000 0001 0814 6897
* GND: 118679066
* SELIBR: 183522
* SUDOC: 028288572
* BNF: cb120154824 (податоци)
* BIBSYS: 90564284
* NLA: 35034143
* NDL: 00431404
* NKC: jn19981000580
* BNE: XX1634602
* CiNii: DA01156548

 |

 |
**Иван Антонов Прилепчански** (Штип, 30 декември 1905

 – Скопје, 8 април 1985

) — македонски микробиолог и партизан. Тој е еден од основачите на Црвениот Крст за Македонија, на Македонското лекарско друштво и Секцијата на превентивците на Македонија.

Животопис
---------

Прилепчански е роден во Штип на 30 декември 1905 година, во семејство на прилепчани. Медицина завршил во Грац, Австрија во 1935 година, а работел во Прилеп до 1940 година и Штип, од каде што им се приклучил на партизаните за време на НОБ. Од 1945 година бил во Штип. По војната бил назначен за
помошник министер за здравство на НРМ. Во периодот од 1948 до 1951 година бил директор на Домот за народно здравје во Скопје. Специјализирал бактериологија и до
пензионирањето во 1968 година работел во Заводот за здравствена заштита. Починал во Скопје на 8 април 1985 година.

Наводи
------

1. ↑  *„Прилепчански, Иван Андонов", МЕ, 1224.*
2. ↑  Верица Јосимовска, *БОЛНИЧКО-ПРЕВЕНТИВНИ УСТАНОВИ ВО ВАРДАРСКИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА ПОД БУГАРСКА УПРАВНА ВЛАСТ (1941 – 1944)*
**Единствена назнака за состојки** (англиски: *Unique Ingredient Identifier*, **UNII**) — систем на азбучнобројчени назнаки на Системот за заведување на супстанции (SRS) во надлежност на Управата за храна и лекови (FDA) и Фармакопејата на САД (USP).

Системот им дава трајни и единствени назнаки на супстанциите во производи како лекови и биолошки преработки. За секоја супстанција има запис со опис на молекуларната структура, претставена на дводимензионална рамнина. Во случаите кајшто отсуствува молекуларна структура (на пр. ботанички материи), UNII е определен со описни информации.

Со системот раководи посебен одбор од членови на управата и фармакопејата.

Примери
-------

| Назив | UNII |
| --- | --- |
| Метадон хидрохлорид | 229809935B |
| Метадон | UC6VBE7V1Z |
| Вода | 059QF0KO0R |

Наводи
------

1. ↑  „Substance Registration System – UNII Presentation". *fda.gov*.
2. ↑  „Substance Registration System - Unique Ingredient Identifier (UNII)". *fda.gov*.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Википодатоци го има својството ***P652*** за Единствена назнака за состојки (употреба) |

* Состем за заведување на супстанции — Единствена назнака за состојки (UNII)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија фармакологијата е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
Источна Вестфалија-Липе во рамките на Германија
Арминовиот споменик
**Источна Вестфалија-Липе** (герм. *Ostwestfalen-Lippe*, скрат. **OWL**) — регион во сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија. Регионот има 2,07 милиони жители и се одликува со стара култура и 2.000-годишна историја. Составен е од источниот дел на областа Вестфалија и областа Липе. По површина се совпаѓа со административниот округ Детмолд.

Најпознатото обележје е Арминовиот споменик (*Hermannsdenkmal*), подигнат во чест на војсководецот Армин, кој ги поразил Римјаните во битка во Тевтобуршка шума и со тоа го запрел нивниот натамошен продор во Германија.

Најпозната современа личност од Источна Вестфалија-Липе е поранешниот канцелар на Германија Герхард Шредер (р. 1944 во Мосенберг).

Позначајни градови во регионот се Билефелд и Падерборн. Еве ги покрупните места со нивното население:

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Источна Вестфалија-Липе" на Ризницата ? |

* Портал на регионот (германски)

Галерија
--------

* Стариот плоштад во БилефелдСтариот плоштад во Билефелд
* Катедралата во ПадерборнКатедралата во Падерборн
* Кнежевскиот дворец во ДетмолдКнежевскиот дворец во Детмолд
* Народна архитектура од регионотНародна архитектура од регионот

Координати: 51°56′N 8°53′E﻿ / ﻿51.933° СГШ; 8.883° ИГД﻿ / 51.933; 8.883
**„Една дилема"** (француски: *Un dilemme*) — расказ од францускиот писател Жорис-Карл Уисманс од 1887 година.

Содржина
--------

Расказот се состои од шест дела. Во домот на господинот Ламбоа, во малото место Бошан, домаќинот има состанок со нотарот Ле Понсар, со цел да направат план како да го присвојат наследството на покојниот син на господинот Ламбоа, Жил кој умрел од тифус во Париз. Проблемот се состои во тоа што Жил живеел со една жена која останала бремена и која, по смртта на Жил, му пратила писмо на господинот Ламбоа барајќи му пари. Ламбоа и Ле Понсар се единствените наследници на покојниот Жил и сакаат да го поделат неговото наследство. Поради тоа, нотарот Ле Понсар треба да замине во Париз за да ја убеди жената на Жил да не бара дел од наследството. Инаку, нотарот Ле Понсар е најпочитуваниот жител на Бошан, кој по завршувањето на студиите во Париз се повлекол во родното место, каде се оженил со богата и грда жена, а ќерката ја омажил за господинот Ламбоа. Ле Понсар е познат како голем скржавец, кој не штеди пари само за две нешта: добрата храна и жените. Од друга страна, Ламбоа ковал големи планови за својот син, а по неговата смрт, самиот тој има амбиции да стане окружен пратеник.
Во Париз, Ле Понсар ја посетува жената на Жил, Софија Муво и таму дознава дека Жил не оставил никаков тестамент, со што на Софија не ѝ оставил правна основа да добие дел од неговото наследство. Потоа, во груб разговор со неа, Ле Понсар ѝ поставува на Софија услов да се изјасни длаи ја прифаќа улогата на поранешна слугинка на Жил или улогата на љубовница. Притоа, во првиот случај, таа би добила мал износ пари, додека во вториот случај би останала со празни раце. Очајната Софија бара помош од нејзината познаничка, продавачката на хартија г-ѓа Шампањ, која утредента ја придружува во настојувањето да го одоброволат нотарот Ле Понсар. Меѓутоа, тој се однесува сосема студено кон молбите на двете жени, ососбено поради тоа што претходната вечер потрошил многу пари на една жена. Така, Ле Понсар ја зема целата покуќнина од станот на покојниот Жил и безмислосно ја исфрла Софија од станот, давајќи ѝ само мал износ пари, а потоа, тој се враќа во Бошан. По една недела, господинот Ламбоа му покажува писмо од г-ѓа Шампањ во кое таа го известува дека Софија имала спонтан абортус при што таа умрела. Ле Понсар студено го фрла писмото во огнот.

Наводи
------

1. ↑  Ž. K. Huismans, *Pripovetke*. Beograd: Rad, 1960, стр. 51-101.
Караоке машина
**Караоке** е скратеница (**カラオケ**, јапонски: 空 кара, "празен", и オーケストラ *окесутора*, "оркестар") која опишува вид забава во која аматерски пејачи можат да пејат претходно снимени песни преку екран и микрофон. Музиката е општа и широко позната и гласот на оригиналниот пејач е неприсутен или намален. Текстот на песната е обично прикажан на долниот дел од екранот со синхронизирано менување на боја како што продолжува песната.

Караоке прво било популаризирано во Јапонија и потоа преостанатиот дел на Азија во 1980-те. Сега оваа идеја се проширила и до други делови на светот.

Наводи
------

1. ↑  encyclopedia.com- 'karaoke'

Надворешни врски
----------------

* Историјат на караокето

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh95000557
* GND: 4438988-7
* BNF: cb125250049 (податоци)
* NDL: 00577254
* NKC: ph508982

 |

 |
**Источна Шведска** е регион во Шведска. Регионот е дефиниран и користен од Европската Унија за статистички цели, не се користи како регион од Шведска која користи други поделби на земјата.

Поделба
-------

Постојат две поделби на Источна Шведска наречени национални области на шведска (NUTS 2). Тие за возврат се состојат од шест различни окрузи (NUTS 3).

Економија
---------

Еуростат проценува дека регионалниот номинален БДП да биде € 206.003 милиони евра, а номиналниот БДП по глава на жител да биде € 53.600 во 2015 година студии. Истата студија, исто така, покажа дека регионот има 45% повисок БДП по глава на жител од просекот на ЕУ.

Наводи
------

1. ↑  „Regions in the European union" (PDF). Eurostat. Посетено на 2018-02-28.
2. ↑  „2015 GDP per capita in 276 EU regions". Eurostat. Посетено на 2018-02-28.
**Едмунд Берк** (англиски: *Edmund Burke*; 12 јануари 1730

 — 9 јули 1797

) — ирски државник роден во Даблин, исто така и писател, оратор и политички филозоф, кој по преселувањето во градот Лондон (1750) служел и како пратеник во Парламентот на Англија во период од 1766 до 1794 година, во Долниот дом.

Берк бил многу влијателен во политичката сфера во Велика Вританија, тој ги застапувал ставовите на црквата и давал важност на религијата како дел од моралниот живот. Овие негови гледишта се прикажани во неговата книга „Оправдување на природното општество". Берк бил голем критичар на британскиот третман кон американските колонии, вклучувајќи ги и суровите даночни политики кои ги наметнувала круната. Познат е како голем поддржувач на правата на колонистите и сметал дека тие треба да се спротивстават на централната власт.

Тој бил поддржувач на реформите и верувал дека суверенитетот треба да му припадне на народот, а не на кралот.

Во книгата „Размисли за Француската револуција", Берк вели дека Француската револуција го уништува ткивото на доброто општество, традиционалните институции на државата и го осудува прогонот на Католичката црква кој резултирал од револуцијата. Ова ќе го направи да стане клучна политичка фигура во кругот на конзервативците.

Негов политички противник бил Чарл Џејмс Фокс.

Берк ќе биде запаметен по големата поддршка кој ја дал на католичката еманципација, импичментот на Ворен Хејстинг и по цврстото спротивставување кон успехот на Француската револуција.

Во деветнаесеттиот век, Берк ќе добие јавно признание за неговото значење во сферата на политиката од страна на конзервативците, но и од либералите. Потоа, во XX век тој ќе биде широко прифатен како основач на современиот конзервативизам.

Наводи
------

1. ↑  Richard Bourke, *Empire and Revolution: The Political Life of Edmund Burke* (Princeton University Press, 2015), *passim*.
2. ↑  Во времето на Берк поимите „конзервативен" и „либерален" сè уште не се однесувале на политички идеологии, вид. J. C. D. Clark, *English Society, 1660–1832*(Cambridge University Press, 2000), pp. 5, 301.
3. ↑  Andrew Heywood, *Political Ideologies: An Introduction. Third Edition*(Palgrave Macmillan, 2003), p. 74.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 100173535
* LCCN: n79040055
* ISNI: 0000 0001 2145 0834
* GND: 118517708
* SELIBR: 179719
* SUDOC: 026759535
* BNF: cb11894578t (податоци)
* BIBSYS: 90543834
* ULAN: 500222250
* NLA: 35023846
* NDL: 00434848
* NKC: jn20000703035
* BNE: XX1112915

 |

 |
**Едла** (10 век - 11 век), била словенска жена од викиншка ера. Таа била мајка на шведскиот крал Емунд и на кралицата Астрид од Норвешка.

Традицијата вели дека Едла била ќерка на поглавар на племето Лехит кој владеел со дел од теренот помеѓу Одра и Елба. Таа била донесена во Шведска како воен заробеник в. 1000 во исто време или малку пред тоа, доаѓањето на Estrid на Ободритите *(Estrid av obotriterna).*

Кралот Олоф Скоткоунг се оженил со Естрид, но ја имал и Едла за љубовница. Таа станала мајка на Емунд, Астрид и веројатно Холмфрид. Сноре Стурласон вели дека нејзините деца биле испратени кај згрижувачки родители далеку од кралскиот двор бидејќи кралицата Естрид не била љубезна со нив. Ова може да укаже дека Едла умрела кога нејзините деца биле мали.

Деца
----

* Емунд Стариот, крал на Шведска
* Астрид Олофсдотер се омажи за кралот Олав Втори од Норвешка
* Холмфрид, сопруга на Свен Ладејарл

Наводи
------

* Олмаркс, Аке *Ала Сверигес дротнингар*
* Lagerqvist, Lars O. *Sverige och dess regenter под 1.000 години* (Albert Bonniers Förlag AB, 1982)ISBN 91-0-075007-7 .
**Златен делишес** е сорта на јаболко со жолта боја. Овој вид не е сроден на јаболкото „Црвен делишес".

Изглед и вкус
-------------

Златниот Делишес е големо, жолто јаболко со изразена лупка и многу слатко по вкус. Подложно е на модрици и набирање, и затоа бара внимателно ракување и складирање. Овој вид е е посладок од зеленото јаболко и затоа се користи и за готвење.

Историја
--------

Оваа популарна сорта првобитно била наречена „**Mullin's Yellow Seedling**" („**Малиновиот жолт расад**") при нејзиното прво лансирање на пазарот во 1914 во округот Клеј, Западна Вирџинија (САД).

Сезона
------

Се бере од есен до зима. 

|  |  |
| --- | --- |
| Исечена лубеница | *Оваа статија за овошје е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*. |
**„Една крвна освета"** — (француски: *Une vendetta*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 14 октомври 1883 година.

Содржина
--------

Во малото крајбрежно место Бонифачи на Корзика, Никола Риволати подмолно го убива младиот Антоан Северини, а потоа бега на соседниот остров Сардинија. Уште додека го оплакува мртвиот син, мајка му на Антоан веќе почнува да прави планови како да му се освети на убиецот. Еден ден, таа добива идеја и почнува да ја дресира кучката како да напаѓа луѓе. Кога завршува со дресурата, таа се облекува во машка облека, оди на Сардинија и ја пушта кучката која му го прегризува вратот на Никола. По извршената освета, мајката се враќа дома.

Наводи
------

1. ↑  „Једна крвна освета" во: Гиј де Мопасан, *Изабране новеле* (друга књига). Култура, Београд, 1950, стр. 291-297.
**Едип во Колон** - драма (трагедија) од старогрчкиот писател Софокле. Таа е втора од трите драми на Софокле инспирирани од митот за Едип.

Содржина
--------

Во драмата се прикажува прогонетиот Едип кој, воден од својата ќерка Антигона, доаѓа во Колон, во близината на Атина, каде што народот, трогнат од неговата несреќа, го прима во градот, иако стравува дека и врз нив би можело да падне проклетството. Подоцна, во Колон доаѓа и втората ќерка на Едип, Исмена, која раскажува за трагедијата која го снашла нивното семејство и за расправијата меѓу синовите на Едип. Имено, помалиот син Етеокле го грабнал престолот на Теба и го избркал постариот син Полиник, кој пак собрал туѓа војска и го нападнал градот. Исто така, во Колон пристигнува и самиот Полиник, кој бара совет од својот татко. Слепиот Едип, разгневен од дрскоста на Полиник, ги проколнува двајцата синови со зборовите:
  

  

„Ти Тива нема да ја зграбиш со меч,
  

ни Аргос уште еднаш ќе го видиш ти:
  

од раката на својот брат ќе паднеш мртов,
  

а својот брат ти самиот ќе го убиеш..."

Наводи
------

1. ↑  Георги Сталев, „Софоклева Антигона - Или приказна за поразените", во: Софокле, *Антигона*. Скопје: Наша книга, 1976, стр. 71.
**Иван Денковски** ( 1922
 во Бучинци, Скопско — 12 април 1945

 во Винковци, Хрватска)— македонски партизан, учесник во НОВ.

Животопис
---------

Третата македонска ударна бригада во строј
Произлегува од сиромашно селско семејство. Основно училиште завршил во селото, а потоа уште како младинец работел на одржување на железничката линија кај Миладиновци. Бил регрутиран во фашистичката бугарска војска, од која во септември 1944 година се префрлил во новоформираната единица *Гоце Делчев*. Подоцна бил распореден во состав на 3 македонска ударна бригада, со која учествувал во повеќе борби и акции за ослободување на Македонија и Србија, односно во ликвидирањето на преостанатите балистички банди. Потоа со Бригадата заминал во близината на Белград. Таму ја завршил тримесечната обука и откако ја совладал вештината во ракувањето со новодобиеното оружје и фронталното војување, земал учество во пробивот на Сремскиот фронт. Како храбар борец бил истакнуван за пример во единицата.

На 12 април 1945 година, учествувал во јуришот на непријателските позиции. Кога неговата единица стигнала пред Винковци, тој бил погоден од смртоносоен рафал. Бил закопан на местото, каде што загинал.

Наводи
------

1. 1 2 3  *Беа, загинаа, останаа*. Скопје: Историски Архив. 1969. стр. 51–52. На `|first=` му недостасува `|last=` (help)
**Комодскиот варан** или **комодски змеј** (науч. *Varanus komodoensis*) е најголемиот жив гуштер *Варанус комоденсис*, член на гуштерите со околоп од фамилијата *Варанида*. Тие живеат на островот Комодо и уште на неколку соседни острови во Индонезија. Речиси доведени до истребување, тие се заштитени во денешно време. Комодските варани растат до 3 метри во должина, достигнуваат до 135 кг во тежина, а можат да живеат до 100 години. Копаат јами за живеење кои достигнуваат длабочина до 9 метри. Мршите се нивната главна исхрана, но возрасните честопати јадат и помали примероци од комодските варани. Можат брзо да трчаат, повремено напаѓајќи и убивајќи луѓе.

Гуштерот се пари еднаш годишно и тоа само во периодот јули и август се парат 3 мажјаци и 1 женка. Јајцата сенесат во специјална ископана дупка направена посебно за јајцата,потоа женката лежи на нив 9 месеци кога ќе се изведат од јајцата ти излегуваат од јацата просечната должина им изнесува 35 см. Веднаш по излегувањето од земјата малите се селат на повисоките дрва за да се заштитат самите себеси од разни животни и секако мајката.

Наводи
------

1. ↑  „Varanus komodoensis". Обединет таксономски информативен систем. Посетено на 19 јуни 2007. (англиски)
2. ↑  Ouwens, P.A. (1912). „On a large Varanus species from the island of Komodo". *Bull. Jard. Bot. Buit*. **2** (6): 1–3.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh88005390
* GND: 4444717-6
* BNF: cb122953340 (податоци)

 |

 |
**Една недела** (англиски: *One Week*) - американски филм од 1920 година, во режија на Едвард Ф. Клајн и Бастер Китон кои се и автори на сценариото. Главните улоги ги граат: Бастер Китон и Сибил Сили.

Синопсис
--------

Веднаш по свадбата, младоженецот (го игра Китон) и невестата (ја игра Сили) заминуваат во својот дом. Всушност, тие пристигнуваат на парцелата на која треба самите да ја изградат својата монтажна куќа, следејќи го приложеното упатство. Меѓутоа, љубоморниот соперник на младоженецот им ги заменува броевите на кутиите со материјалите, така што тие ја монтираат куќата на погрешен начин. Кога градот го зафаќа невреме, куќата почнува да се врти како вртелешка. Кога најпосле се смирува бурата, доаѓа човек кој им соопштува дека куќаат е поставена на погрешна парцела. Младенците ја закачуваат куќата на автомобилот и почнуваат да ја влечат до новата парцела, но кога доаѓаат до железничката пруга, таа заглавува. Тогаш поминува воз кој ја уништува куќата.

Наводи
------

1. ↑  IMDb, One Week (1920) (пристапено на 24.3.2020)
**Катедралата Свети Јаков** (полски: *Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Toruniu*) е црква која се наоѓа во Торуњ, Полска. Таа е мала базилика која е една од трите цркви во градот изградени во готска архитектура. Првата црква била изградена во 13 век. Во текот на 14 век и 15 век била на неколкупати реконструирана и реновирана.

Наводи
------



|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија за црква или сличен христијански објект е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

Надворешни врски
----------------

* Internet Site of Toruń Diocese (полски)
* Cathedral Basilica of SS. Johns in Toruń (полски) (германски)

Координати: 53°00′33″ N; 18°36′22″ E﻿ / ﻿53.009264° СГШ; 18.60613° ИГД﻿ / 53.009264; 18.60613
**Иван Грозни 2** - (руски: *Иван Грозный - Вторая серия: Боярский заговор*) советски филм од 1958 година, во режија на Сергеј Ејзенштајн. Филмот претставува продолжение на истоимениот филм за царот Иван Грозни од 1944 година. Главните улоги ги толкуваат: Николај Черкасов, Серафима Бирман, Михаил Названов, Михаил Жаров, Амвроси Бухма, Михаил Кузнецов, Павел Кадочников, Андреј Абрикосов итн. Овој филм е последниот во опусот на Ејзенштајн, но бидејќи бил сметан за имплицитна критика на Сталиновиот режим, тој бил забранет до 1958 година, иако снимањето завршило уште во 1946 година. Во 1962 година, филмот влегол во изборот на десет најдобри светски филмови на сите времиња, направен од британското списание *Sight & Sound*.

Содржина
--------

Царот Иван (го игра Черкасов) се враќа во Москва, засилувајќи ја својата власт со помош на верната гарда. Тој повторно влегува во судир со болјарите, кои бараат да им се вратат старите права. Исто така, Иван стапува во судир и со црквата. Затоа, болјарите и високото свештенство прават план да го убијат царот и да го постават малоумниот кнез Владимир (го игра Кадочников) за нов цар, а организатор на заверата е тетката на Иван, Ефросина (ја игра Бирман). 
  

Меѓутоа, царот Иван ја предвидува заверата и го кани Владимир на гозба. Таму, Владимир се опијанува и му признава на царот дека болјарите планираат да го убијат. Тогаш, Иван Грозни го седнува Владимир на престолот, го облекува во царска облека и му ја става царската круна на главата, а потоа, царот и неговата свита, предводени од Владимир, одат во црквата. Таму, веќе чека убиецот, кој по грешка го убива кнезот Владимир. Мислејќи дека е убиен царот, Ефросина прогласува дека Русија има нов цар, но кога открива дека убиениот е нејзиниот син Владимир, таа паѓа во очај. Така, Иван Грозни го крши отпорот на болјарите, по што прогласува дека е подготвен да ја брани Русија од надворешните непријатели.

Наводи
------

1. ↑  РТС (пристапено на 1.2.2019)
2. ↑  IMDb, Ivan the Terrible, Part II (пристапено на 1.10.2015)
**Комапктен Диск сингл** (*ЦД сингл* или скратено *ЦДС*) e музички сингл во стандардна големина на Компактен диск, додека 3-инчниот сингл користи помал формат. Форматот бил прикажан во средината на 1980-тите, но не добил место во маркетите сè до почетокот на 1990-тите. Со зголемувањето на дигиталните спуштања во 2000-тите, продажбите на ЦД сингловите се зголемиле.

Поврзано
--------

* Сингл
* Промоционален сингл
* А-страна и Б-страна
* EP албум
* Макси сингл
* Дигитално спуштање

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Катедралата „Св. Апостол Андреј"**, исто така позната како **Катедрала Пицунда** или **Патријаршијска катедрала** (грузиски: ბიჭვინთის ტაძარი) — грузиска православна катедрала која се наоѓа во Пицунда, во Гагриска област, во де факто независна Република Абхазија, меѓународно признаена како дел од Грузија. Катедралата моментално се користи од страна на Абхазиската православна црква и служи како седиште на тоа тело, иако оваа употреба е оспорена од страна на Грузија и се смета за неправилна од страна на источноправославната заедница.

Катедралата Пицунда била изградена кон крајот на 10 век од страна на кралот Баграт III. Служела како седиште на грузискиот православен католикосат на Абхазија до крајот на 16 век, кога Абхазија паднала под османлиска хегемонија. Според францускиот патник Жан Чардин, католикосот кој повеќе не живеел во Пицунда, еднаш годишно ја посетувал катедралата со свикување на епископите и принцовите за да изврши миса. Катедралата била реконструирена во 1869 година кога Абхазија веќе била дел од Руското Царство.

Основата на катедралата е правоаголна со вкрстена купола, три кораби и три апсиди, обликувани како правоаголник со продолжени полукружни апсиди. Катедралата е препознатлива по својата импресивна големина, достигнувајќи височина од 29 метри (вклучувајќи ја и куполата), долга 37 метри и широка 25 метри, додека ѕидовите се дебели до 1,5 метри. Ѕидовите се составени од наизменични редови од камен и тула, типична техника за доцно-византиската архитектура. Катедралата содржи остатоци од ѕидното сликарство од 13 и 16 век. Грузискиот ракопис од четирите евангелија од 12 век, кој се наоѓал во катедралата од 1830 година, сега се чува во Грузискиот национален центар на ракописи во Тбилиси.

Галерија
--------

* 
* 
*

Наводи
------

1. ↑  Државниот статус на Абхазија е спорен. Себеси се смета за независна држава, но признаена е само од неколку други земји. Грузиските власти и останатите земји во светот сметаат дека Абхазија дејуре е дел од Грузија. Во Грузија таа важи за автономна република, чија влада е во прогонство во Тбилиси.
2. ↑  Акты собранные Кавказскою Археографическою Комиссиею (*Acts of Caucasian Archeographic Commission*), v. 5, pp. 1069-1070, cited by Экзеков, Мусса (2012). *По обе стороны Большого Кавказа. Сборник документов (1-я половина XIX века). Том II*. Питер. стр. 574–575. ISBN 9785459008906.

* „Pitsunda Cathedral". *Tourist site of Abkhazia*. Посетено на 27 December 2014.

Надворешни врски
----------------

* Photos of the Pitsunda Cathedral
* Photos and background information (руски)
* Organ of Pitsunda. Official site Архивирано на 28 јуни 2019 г.(руски)
**Знаме на Шлезвиг-Холштајн** — хоризонтално трибојно знаме, составено од сина, бела и црвена боја.

Преглед
-------

Знамето било воведено во 1843 година и забрането во 1845 година. Било повторно воведено во 1867 година по пруската анексија на Шлезвиг-Холштајн. Било повторно укинато во 1935 година.

Откако Британската воена влада донела одлука Шлезвиг-Холштајн да стане германска покраина во 1946 година, ова знаме било првпат спомнато на 29 август 1946 година. Било службено донесено како знаме на 18 јануари 1957 година. Едноставното трибојно знаме е покраинското граѓанско знаме. Владините власти го користат државното знаме (*Landesdienstflagge*), каде на знамето е додаден грбот.

Трибојното знаме претходно било користено за пруската покраина Шлезвиг-Холштајн (1868-1946).

Тоа е скоро идентично со знамињата на Кралството Југославија, СР Југославија и Србија и Црна Гора, како и знамето на Холандија свртено обратно.

Наводи
------

1. 1 2 3  „Законодавство за знамето (Шлезвиг-Холштајн, Германија)". *Flags of the World*. 18 јануари 1957. Посетено на 19 март 2008.

Надворешни врски
----------------

* Знаме Архивирано на 8 април 2013 г. — Влада на Шлезвиг-Холштајн
* Шлезвиг-Холштајн — „Знамиња на светот"

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| * п
* р
* у
Знамиња на Германија |
| --- |
|  |
| Национално | Знаме на Германија | Знаме на Германија |
|  |
| Покраински | 
* Баварија
* Баден-Виртемберг
* Берлин
* Бранденбург
* Бремен
* Долна Саксонија
* Мекленбург-Западна Померанија
* Рајнска област-Пфалц
* Саксонија
* Саксонија-Анхалт
* Сар
* Северна Рајна-Вестфалија
* Тирингија
* Хамбург
* Хесен
* Шлезвиг-Холштајн

 |
|  |
| Историски | 
* Баден
* Прусија

 |

 |