**Фредерик III** ( германски: *Friedrich III.* ; 18 октомври 1831 година   - 15 јуни 1888) бил германски цар и крал на Прусија деведесет и девет дена во 1888 година, Година на тројцата императори. Познат неформално како "Фриц", тој бил единствениот син на царот Вилхелм I и бил подигнат во својата семејна традиција на воена служба. Иако славел како млад човек за неговото водство и успеси за време на Втората Шлезвиг, Австриско-пруската и Француско-пруската војна, тој сепак изјавуваше омраза кон војување и беше пофален од пријателите и непријателите за неговото хуманско однесување. По обединувањето на Германија во 1871 година, неговиот татко, потоа кралот на Прусија, станал германски цар. По смртта на Вилхелм на деведесет години на 9 март 1888 година, престолите преминале на Фридрих, кој до тогаш бил германски престолонаследник седумнаесет години и принцот од Прусија седумнаесет години. Фредерик страдал од рак на гркланот кога умрел, на возраст од педесет и шест години, по неуспешни медицински третмани за неговата состојба.

Фредерик се оженил со Викторија, принцезата Ројал, најстарата ќерка на кралицата Викторија од Обединетото Кралство. Двојката била добро усогласена; нивната заедничка либерална идеологија ги натерала да бараат поголема застапеност на обичните луѓе во владата. Фредерик, и покрај неговата конзервативна милитаристичка семејна позадина, развил либерални тенденции како резултат на неговите врски со Британија и неговите студии на Универзитетот во Бон. Како престолонаследник, тој честопати се спротивставил на конзервативниот канцелар Ото фон Бизмарк, особено во говорот против политиката на Бизмарк за обединување на Германија со сила, и во поттикнувањето да се спречи моќта на канцеларот. Либералите во Германија и Велика Британија се надевале дека како император, Фредерик III би се преселил во либерализација на германската империја.

Фредерик и Викторија биле одлични обожаватели на принцот Алберт, сопруг на кралицата Викторија. Тие планирале да владеат како пријатели, како Алберт и кралицата Викторија, и да го реформираат она што го виделе како маани во извршната власт што Бизмарк ги создал за себе. Канцеларијата на канцелар, одговорна за царот, ќе била заменета со кабинет во британски стил, со министри одговорни за Рајхстагот. Владината политика ќе се заснова на консензусот на кабинетот. Фредерик "го опишал империјалниот устав како *генијален измислен хаос* ".

 
> The Crown Prince and Princess shared the outlook of the Progressive Party, and Bismarck was haunted by the fear that should the old Emperor die—and he was now in his seventies—they would call on one of the Progressive leaders to become Chancellor. He sought to guard against such a turn by keeping the Crown Prince from a position of any influence and by using foul means as well as fair to make him unpopular.
> 
> 
> 

 Меѓутоа, неговата болест го спречил делотворно да воспостави политики и мерки за да го постигне ова, а таквите потези што тој ги направил подоцна биле напуштени од неговиот син и наследник, Вилхелм II.

Времето на смртта на Фредерик и должината на неговото владеење се важни теми меѓу историчарите. Прераната смрт на Фридрих III се смета за потенцијална пресвртница во германската историја; и дали или не би ја направил Империјата полиберален ако живеел подолго, сè уште се дискутира.





1. ↑  MacDonogh, p. 17.
2. ↑  Kollander, p. 79.
3. ↑  *The Illustrated London News*
4. ↑  Balfour, p. 69.
5. ↑  Balfour, p. 70.
6. ↑  Tipton, p. 175.