recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Мак и Кети Сисун** (или на анг. *Mac and Katie Kissoon*) е машко-женско вокалистичко дуо кое е составено од брат и сестра, односто Мак Кисун и Кети Кисун. Родени се во Тринидад, а израснале во Англија. Најдобро се познати по нивните хит синглови од 1970-тите кои ги снимија како дуо.

* „Chirpy Chirpy Cheep Cheep" (ова беше хит во Европа, изведена од „Middle of the Road")
* „Sugar Candy Kisses"
* „Don’d Do It Baby"
* „Like a Butterfly"
* „The Two of Us"
* „Your Kiss is Sweet"

По нивната краткотрајна музичка кариера, снимена во средината на 1970-тите, Кети и Мак Кисун почнаа да работат како следечки вокали и сесиски музичари. Во доцните 1970-ти, Кети беше член на пејачите на Џејмс Ласт, а нејзиниот брат до ден денес е во оваа група. Кариерата на Кети Кисун продолжи како следечки вокал на познати личности како Ван Морисон (1978 и подоцна), Елки Брукс (1982), Ерик Клептон (1986 и подоцна), Роџер Вотерс (од 1984),Елтон Џон (1985), Ерос Рамацоти (1990), Џорџ Харисон (1991), Пет Шоп Бојс (1994) и Роби Вилијамс (2002 и подоцна)

Во 1997 година, Мак и Кети Кисун издадоа албум од нов материјал кој го нарекоа „From Now On" (мак. „Од сега, па натаму"). Во 2002, Кети Кисун се појави на сцена на Концертот за Џорџ (или на англ. *Concert for George*). Во 2006-2007 таа беше дел од следечката секција на Роџер Вотерс на турнејата „Темната страна на месечинскиот живот" (анг. „The Dark Side of the Moon Live"). Турнејата продолжи на девет датуми во 2008 година, но Кети не беше во можност да настапи и беше заменета од страна на Силвиа Мејсон-Џејмс.

Кети Кисун неодамна настапи како следечки вокал на три песни на Ван Морисон чии снимки се во албумот „Keep It Simple" од 2008, а исто така и пееше со неговиот бенд неколкупати во 2008 година.

Наводи
------

1. ↑  „HetNet site". Архивирано од изворникот на 2004-10-30. Посетено на 2011-04-18.
2. ↑  Pink Floyd Hyperbase
3. ↑  Roger Waters 2008 mini-tour band - line-up change Архивирано на 7 март 2008 г. — BrainDamage.co.uk

Надворешни врски
----------------

* Мак и Кети Кисун на Discogs (англиски)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 159065958
* GND: 10305027-9
* MusicBrainz: 4256998d-60f3-47de-ba5d-715f6c2b4b79

 |

 |
Маквориски пингвин
**Маквориски пингвин** (латински: *Eudyptes schlegeli*) е пингвин кој живее во водите околу Антарктикот.

Физички особини
---------------

главата на макворискиот пингвин
Макворискиот пингвин расте од 65–76 cm и тежи 3-8 кг. Изгледаат како макаронските пингвин, но имаат бело лице и брада, за разлика од црните макаронски пингвини.

Размножување
------------

Маквориските пингвини се размножуваат само на островот Маквори. Тие се гнездат на плажи или оголени области на карпи покриени со трева. Како и повеќето морски птици, и макаворијските пингвини исто така живеат во колонии недалеку од морскиот брег. Сезоната за парење започнува во септември, а јајцата се полагаат најдоцна во октомври. Лежат две јајца, но обично само едно преживува. И мажјаците и женките лежат на нив вкупно околу 35 дена (тие се менуваат на секои 12 дена).

Кога младенчето ќе се испили, машкиот родител го чува околу 10-20 дена, а мајката ја носи храната. По овој период, двајцата родители бараат храна, додека младенчињата формираат колонии. По околу два месеци, младенчињата го напуштаат гнездото и обично се враќаат во колонијата заради парење по околу шест години.

Исхрана
-------

Маквориските пингвини се хранат со крил, риби, а помалку со лигни. Малечките кои сè уште ги хранат родителите јадат 2 до 3 пати на ден.

Загрозеност
-----------

Маквориските пингвини се сметаат за ранлив вид. Во минатото, тие се ловеле за нафта, кога владата на Тасманија помеѓу 1870 и 1919 година издала дозволи за нивен лов. Во овој период, просечно 150 000 пингвини (и кралски и маквориски) биле ловени на годишно ниво. Откако бил забранет нивниот лов на Маквори, бројот на пингвините од овој вид пораснал на околу 850.000 парови (по процените од 1984-1985 година).

На копно, стаорците понекогаш ги напаѓаат нивните јајца и младенчиња. Успехот во репродукцијата може да биде намален заради вознемирување од страна на туристите и истражувачите. Морското загадување, особено поради случајно јадење пластичен отпад, исто така може да биде смртоносно за единки од овој вид.

Најголемата закана за маквориските пингвини, како и за пингвините воопшто, се климатските промени како резултат на глобалното затоплување и намалувањето на бројот на риби како резултат на масовното ловење риби во регионот на Антарктикот.

Име
---

На македонски и српски јазик, овие пингвини го добиле името по островот Маквори каде што се гнездат. Меѓутоа нивното научно име го добиле по германскиот зоолог Герман Шлегел.

На англиски јазик овие пингвини се нарекуваат Royal penguins, што лесно доведува до забуна со кралските пингвини англиски: *King penguins*), па во англиската литература треба да се обрати внимание на оваа разлика.

Наводи
------

1. 1 2  Опис на видот на семрежното место birdlife

Надворешни врски
----------------

* Информации за видови на мрежно место
* Слики и снимки
* Слики на поединци создадени со мешање на овој вид со други видови пингвини
**„Кариерата на Сузан"** (француски: *La carriere de Suzanne*) — француски филм од 1963 година, во режија на Ерик Ромер, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Катрин Се (Catherine Sée), Филип Бузен (Philippe Beuzen) и Кристијан Шариер (Christian Charriere). Филмот е дел од циклусот „Морални приказни" (*Contes moraux*).

Содржина
--------

Бертран е студент чиј најдобар другар е Гијом. Еден ден, Гијом ја освојува девојката Сузан која набргу му станува здодевна. Тогаш, Сузан повеќепати го кани Бертран да излезат заедно, а Бертран и Гијом ја злоупотребуваат нејзината добрина, зашто таа ги плаќа сметките во баровите и рестораните. Откако раскинува со Гијом, една ноќ, Сузан преспива кај Бертран, а утредента, тој открива дека некој му ги украл парите. Бертран е убеден дека Сузан е виновна, а не знае дека Гијом е крадецот. На крајот, Сузан наоѓа ново момче, а Бертран го сфаќа тоа како нејзина одмазда кон него и Гијом.

Наводи
------

1. ↑  HRT, La carriere de Suzanne, francuski film (12) - 100 godina Erica Rohmera (пристапено на 19.5.2020)
**Макара** ― месец во индискиот сончев календар. Тој одговара на хороскопскиот знак јарец и се преклопува со околу крајот на јануари и приближно почетокот на февруари во Грегоријанскиот календар.

Во ведските текстови, месецот Макара е нарекуван **сахасија**, но во овие древни текстови нема зодијачни поврзувања. Сончевиот месец Макара се преклопува со неговиот месечев месец мага, во хиндуските месечево-сончеви календари. Макара го означува месецот со продолжување на должината на денот на индискиот потконтинент. Претходик му бил сончевиот месец Дану, а потоа следувал сончевиот месец Кумба. Почетокот на овој месец е скоро секогаш 14 јануари, денот на фестивалот Макара Санкранти и периодично Кумб Мела.

Месецот макара се нарекува таи во тамилскиот хиндуски календар. Санскритските текстови во Индија од античката и средновековната ера се разликуваат во нивните пресметки за времетраењето на макара, исто како и со другите месеци. На пример, делото „*Сурја Сиданта*" го пресметува времетраењето на Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 45 минути и 12 секунди. Спротивно на тоа, делото „*Арја Сиданта*" го пресметува времетраењето на месецот Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 57 минути и 35 секунди.

Макара (крокодил или суштество половина (копнено) животно-половина риба) е исто така астролошки знак во индиските хороскопски системи, што одговара на јарец (астрологија).

Макара е исто така четвртиот месец во Дарискиот календар за Марс, кога Сонцето Сонцето го поминува источниот дел од соѕвездието Јарец гледано од Марс.

Наводи
------

1. 1 2 3  James G. Lochtefeld (2002). *The Illustrated Encyclopedia of Hinduism: A-M, N-Z (Vol 1 & 2)*. The Rosen Publishing Group. стр. 682–683. ISBN 978-0-8239-3179-8.
2. 1 2  Robert Sewell; Śaṅkara Bālakr̥shṇa Dīkshita (1896). *The Indian Calendar*. S. Sonnenschein & Company. стр. 5–11, 23–29.
3. ↑  Nachum Dershowitz; Edward M. Reingold (2008). *Calendrical Calculations*. Cambridge University Press. стр. 123–128. ISBN 978-0-521-88540-9.
4. ↑  Christopher John Fuller (2004). *The Camphor Flame: Popular Hinduism and Society in India*. Princeton University Press. стр. 291–293. ISBN 978-0-69112-04-85.
5. 1 2 3  Robert Sewell; Śaṅkara Bālakr̥shṇa Dīkshita (1896). *The Indian Calendar*. S. Sonnenschein & Company. стр. 10–11.
6. ↑  James G. Lochtefeld (2002). *The Illustrated Encyclopedia of Hinduism: A-M, N-Z (Vol 1 & 2)*. The Rosen Publishing Group. стр. 411. ISBN 978-0-8239-3179-8.
7. ↑  Bangalore V. Raman (2003). *Studies in Jaimini Astrology*. Motilal Banarsidass. стр. 10–19. ISBN 978-81-208-1397-7.
**Македонец** (полски: *Macedończyk*) — полски документарен филм посветен за децата-бегалци од Егејска Македонија. Филмот е снимен од режисерот Петро Алексовски, син на главниот лик во филмот „Македонец". Бил финансиран од Полскиот филмски институт.

Снимен е по повод 65-годишнината од пристигнувањето на децата-бегалци во земјите од Источна Европа. Премиерно бил прикажан на 31 мај 2014 година на филмскиот фестивал во Краков.

Синопсис
--------

Во 1948 година кога започнува Граѓанската војна во Грција, грчката комунистичка партија испратила барање до социјалистичките европски земји да прифатат деца-бегалци од воените подрачја на Грција и да им дадат нов дом. 3.500 деца завршиле во Полска, од кои половината биле Македонци од Егејска Македонија. Помеѓу нив бил и малиот Мито Клавчов.

Филмот „Македонец" е посветен на околу 1.750 деца на кои Грција им ги затвора своите граници и денес и не им дозволува да влезат на нејзина територија поради нивните македонски корени. Грција донела низа закони со кои им ги укинала нивните државјанство и ги протерала со што не смеат да се вратат во татковината.

Спречен од можноста за враќање дома, главниот лик во филмот, населен во северна Полска, каде и живее, го праќа неговиот син да го најде гробот на татко му.

Награди
-------

* Награда за најдобар филм, Гдањски фестивал за документарни филмови

Наводи
------

1. ↑  „Проекција на филмот,,Македонец" во Прага". *Утрински весник*. Скопје: МПМ Македонија. 7 декември 2014. Посетено на 4 април 2016.[*мртва врска*]

Надворешни врски
----------------

* Официјално мрежно место Архивирано на 31 март 2016 г. (полски) (англиски)
* За филмот на *Polish Docs*
**Летна игра** (шведски: *Sommarlek*, англиски: *Summer Interlude*) — шведски игран филм од 1951 година, дело на режисерот Ингмар Бергман (Ingmar Bergman). Главните улоги во филмот ги толкуваат: Мај-Брит Нилсон (Maj-Britt Nilsson), Биргер Малмстен (Birger Malmsten), Алф Кјелин (Alf Kjellin), Георг Функвист (Georg Funkquist) итн. Сценариото за филмот го напишале Ингмар Бергман и Херберт Гревениус (Herbert Grevenius), а директор на фотографијата е Гунар Фишер (Gunnar Fischer). Филмот, кој трае 96 минути, бил снимен со буџет од 434 000 шведски круни, во црно-бела техника и со моно звук, а во продукција на Шведската филмска индустрија (Svensk Filmindustri).

Содржина
--------

Мари (ја игра Мај-Брит Нилсон) е балерина која се подготвува ва балетската претстава "Лебедево езеро". Додека трае пробата, таа добива пакет во кој се наоѓа еден дневник. По пробата, Мари оди на блискиот остров, на имотот каде во минатото ги поминувала летните одмори. Таму, таа се сеќава на летото пред тринаесет години, кога на еден фериброд го запознала Хенрик (го игра Биргер Малмстен), со кого започнала љубовна врска. За време на целиот летен распуст, двајцата се забавувале и биле среќни, но три дена пред завршувањето на одморот, при обидот да скокне во морето, Хенрик се повредува, а подоцна умира во болницата. Ерланд, кој бил љубовник на мајка ѝ на Мари, а е вљубен и во неа, го зема дневникот на Хенрик.

По смртта на Хенрик, Мари е целосно разочарана и изјавува дека не верува во Бога и дека ќе го мрази до крајот на животот. Сепак, Ерланд ја советува да се загради од светот и така да заборави на Хенрик. Подоцна, Мари заминува на патување со Ерланд и постепено го заборава Хенрик...

На една проба, во театарот доаѓа момчето на Мари, Давид (го игра Алф Кјелин). Мари повторно е разочарана од животот и се прашува дали навистина успеала да се загради и да заборави на Хенрик. Расплакана, таа му го дава на Хенрик дневникот (кој во театарот го испратил Ерланд), велејќи му дека би било добро да го прочита. Филмот завршува со сцена од балетот...

Наводи
------

1. ↑  IMDB - Summer Interlude (1951), (пристапено на 3.5.2014)
2. ↑  *Антена*, број 826, 25.4.2014, стр. 18.
**Калиум–аргонско датирање**, скратено **К–Ar датирање** — радиоктивен метод на датирање кој се користи во геохронологијата и археологијата. Тој се заснова на мерење на производот на радиоактивните распаѓања на изотопот на калиум (К) во аргон (Ar). Калиумот е чест елемент кој може да се најде во многу материјали, како што се микашист, глинени минерали, тефра и евапорити. Во овие материјали, распаѓањето на производот 40Ar може да избега од течниот камен, но почнува да се собира (кристализира). Износот на аргон кој се сублимира е функција на чистотата на примерокот, составот на главниот мартеријал, и голем број на други фактори. Овие фактори носат ограничувања на горните и долните делови од датирањето, така што конечното утврдување на староста се потпира врз факторите на животната средина за време на формирањето, топењето, и изложеноста на намален притисок и/или отвореноста на воздух. Времето од рекристализацијата се пресметува со мерење на односот на количеството на 40Ar со собраниот износ на 40К. Долгиот полураспад на 40К овозможува методот да се користи за да се пресмета апсолутна старост на примероците постари од неколку илјади години.

Брзо изладената лава е идеален примерок за К–Ar датирање, исто така, го зачувува записот на правецот и интензитетот на локалното магнетно поле додека на примерокот му паднала температурата под Кириевата температура на железото. Геомагнетската временска скала во најголем дел била калибрирана користејќи го калиум-аргонскиот метод на датирање.

Наводи
------

1. ↑  McDougall & Harrison 1999, стр. 10 harvnb error: no target: CITEREFMcDougallHarrison1999 (help)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* LCCN: sh85105601

 |

 |
**Македон** — митски предок на Античките Македонци. Според една легенда Македон бил син на Зевс и Тија, ќерката на Девкалион, и брат на Магнет. Според имињата на неговите синови наречени се античкомакедонските градови Пиереја и Аматија. Константин VII Порфирогенит (913 — 959), потпирајќи се на постари извори (Хесикиј од Александрија (V век п.н.е.) вели дека името Македонија доаѓа од името на митскиот јунак Македон. Покрај овој податок зачувани се уште три схолии (коментари) според кои:

* Македон е син на Дион и Аитхија,
* Македон е син на Диос и Аитхија
* Македон е син на Диос и Аитхрија

Според Аполодор Атински (II век п.н.е.) Македон е син на аркадискиот крал Ликаон кој имал 50 сина.

Според Диодор Сицилиски (I век п.н.е.) Македон бил син на египетскиот бог Озирис. Кога Озирис тргнал да го освојува светот со себе ги повел и своите синови Анубис и Македон. Браќата биле одлични воини, но со различни карактери, првиот потсетувал на куче, а вториот на волк, поради што Анубис бил наметнат со кучешка кожа, а Македон носел волчја глава како симбол. Откако во Тракија го убил кралот Ликург, Озирис го прогласил Македон за крал во земјата која по него го добила името Македонија. Синовите на Македон станале епоними за повеќе области, градови, планини и реки во Македонија.

Извори
------

1. ↑  Историја на Аргеадите, Наде Проева, Скопје, 2004
2. 1 2 3  Младеновска-Ристовска, Катерина (2009). „Македон". Во Блаже Ристовски (уред.). *Македонска енциклопедија*. **2**. Скопје. стр. 819.CS1-одржување: користи параметар editors (link)
**Кормило**, **крма** или **дујмен** — уред на брод, чамец, подморница или авион што се користи за одредување и одржување на насоката или за управување во насока лево-десно. Кормилото се состои од струк, глава, лист и петица на кормилото.

Делови за кормило
-----------------

**Струк на кормилото** е горниот, зајакнат дел од кормилото кој на самиот врв има стеснување на кое се закачува рудата на кормилото или зајакнување во кое се вовлекува рудата. Кај поголемите бродови и подморници, струкот се повлекува во внатрешноста на бродот каде што е поврзан со уредот за ротација на кормилото. Слично е и за авионите.

**Глава на кормилото** е самиот врв на струкот на кормилото, кој обично се зајакнува кај чамците за да се спречи абење и оштетување.

**Лист на кормилото** е дел од кормилото што го насочува бродот, односно низ кој тече водната маса за време на патувањето. Изработен е од дрво или железо. Дрвените кормила се направени од повеќе делови, а металот од едно парче.

**Петица на кормилото** е долниот дел од кормилото кој е зајакнат за да се спречи пукање и оштетување на кормилото.

* Кормило на голем бродКормило на голем брод
* Кормило на помал бродКормило на помал брод
* Кормило со сите негови деловиКормило со сите негови делови
* Различни типови кормилаРазлични типови кормила

Наводи
------

1. ↑  „кормило" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „кормило" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „крма" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „крма" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
5. ↑  „дујмен" — Дигитален речник на македонскиот јазик
6. ↑  „дујмен" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
***Коркоро*** („Сам" на ромски) — француски драмски филм од 2009 година во режија и по сценарио на Тони Гатлиф, во којшто главните улоги ги толкуваат Марк Лавуан, Мари Жозе Кроз и Џејмс Тјери. Глумечкиот состав го сочинувале глумци од бројни националности, како албанска, грузиска, српска, француска, норвешка, но и девет Роми кои Гатлиф ги пронашол во Тансилванија.

Филмот се заснова на анегдота за Втората светска војна од ромскиот историчар Жак Сиго и е инспириран од Ромите кои побегнале од нацистите со помош на француските селани. Тој го отсликува ромскиот геноцид како слабо документирана тема. Освен на група Роми, филмот има лик кој се заснова на Ивет Лунди — француска учителка којашто била активна во францускиот отпор и била депортирана во концентрационен логор за фалсификување патни исправи за Роми. Гатлиф имал намера да сними документарен филм, но недостигот на документи го предомислило да го претстави како драма.

Праизведбата на филмот се одржала на Филмскиот фестивал во Монтреал, на којшто меѓу другите награди ја освоил Големата награда на Америка. Во Франција, филмот бил пуштен под насловот „Слобода" (француски: *Liberté*) во февруари 2010 година, каде што заработил 601.252 долари, а со приходите од Белгија и САД износот достигнал 627.088 долари. Музиката во филмот, која ја компонирале Тони Гатлиф и Делфин Мантулет, добила номинација за „Најдобра филмска музика" на 36. доделување на наградата „Сезар" во 2011 година.

*Коркоро* бил опишан како „ретка филмско сеќавање на оние убиени во ромскиот геноцид. Во основа, филмот добил позитивни мислења од критичарите, а бил и пофален за невооничаено опуштениот тек на еден филм за холокаустот. Критичарите го сметаат филмот за едно од најдобрите остварувања на режисерот и, заедно со *Лачо дром*, за „најдостапен" негов филм. Филмот се смета дека ги прикажува Ромите на нестереотипичен начин, далеку од нивните клиширани прикази како музичари.

Наводи
------

1. ↑  Campion, Alexis (February 20, 2010). „Au nom des Tsiganes déportés". *Le Journal du Dimanche* (француски). Paris. Архивирано од изворникот на 23 март 2012. Посетено на 15 јули 2011.
2. ↑  „*Korkoro* – Box office". *Box Office Mojo*. Архивирано од изворникот на 2016-03-03. Посетено на 15 јули 2011. Укажано повеќе од еден `|accessdate=` и `|access-date=` (help)
3. ↑  Tobias, Scott (March 24, 2011). „*Korkoro*: Freedom's Music, Amid The Din Of War". *NPR*. United States. Посетено на 15 јули 2011.
4. ↑  Saltz, Rachel (March 24, 2011). „Stories of War Through a Gypsy Lens". *The New York Times*. Посетено на 15 јули 2011.

Надворешни врски
----------------

* 

* *Korkoro*  на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
* *Коркоро* на Rotten Tomatoes
**Клајд Леонард Брајант** (англиски: *Clyde Leonard Briant*, р. 31. мај 1948 година во Тексаркана, Арканзас, САД) е американски металург. Неговата кариера е посветена на истражување на металите и нивните својства, како и на распространувањето на нови технологии.

Брајант има две дипломи: по хемија од Хендриксовиот колеџ во Конвеј, Арканзас и по наука на материјали од универзитетот „Колумбија" во Њујорк, Њујорк, САД. По дипломирањето, тој останува на „Колумбија" каде ги добива и звањата магистер и доктор на науки. Кратко работи како постдокторски научен соработник на Пенсилванискиот универзитет, а потоа се приклучува на Центарот за истражување и развој при Џенерал Електрик. Брајант има плодна кариера во Џенерал Електрик, каде добива бројни награди за неговите научни истражувања. Во 1994 година, Брајант постанува професор на Брауновиот универзитет во Провиденс, Род Ајленд, САД. Во текот на својата универзитетска кариера, тој ги врши улогите на декан при Дивизијата за инженерство и проректор за истражувачка дејност на универзитетот. Брајант сѐ уште активно предава, но неговиот научно внимание е свртено кон образованието за инженери и распространувањето на нови технологии.

Брајант е уредник на неколку книги, а автор е на повеќе од 160 високо-цитирани научни труда. Нему му се доделени бројни патенти. Член е на Националната академија за инженерство на САД.

Наводи
------

1. 1 2  „Clyde L. Briant | AIME". *www.aimehq.org*. Посетено на 2020-04-28.
2. ↑  „External Advisory Committee". Посетено на 2020-04-27.
3. 1 2 3  „Clyde L. Briant CV" (PDF). Посетено на 2020-04-27.
4. ↑  Heft-Luthy, Sam (2013-01-31). „Vice President for Research to step down". *Brown Daily Herald* (англиски). Посетено на 2020-04-28.
5. ↑  „Briant, Clyde". *vivo.brown.edu*. Посетено на 2020-04-28.
6. ↑  „Professor Clyde L. Briant". *NAE Website*. Посетено на 2020-04-28.
*Автопортрет кај клавикордот*, ц. 1577
**Лавинија Фонтана** (24 август 1552 - Август 11, 1614) била италијански сликар. Таа е сметана за првата жена-уметник која работила во истата сфера со своите машки современици, надвор од двор или манастир.

Во прилог на портретите, подоцна создавала големи слики со религиозни и митолошки теми. Фонтана се омажила за Паоло Запи во 1577. Таа родила 11 деца, но само 3 ја надживеале. По венчавката, Фонтана продолжила да слика за да го поддржи нејзиното семејство. Запи се грижеше за домаќинството и служеше како сликарски асистент на неговата сопруга, понекогаш сликајќи мали елементи како драперии.

Некои од нејзините портрети, често раскошно платени, биле погрешно припишани на Гвидо Рени. Главен меѓу овие се *Венера*; *Богородица дигајќи го превезот од малиот Христос*; и *Кралицата на Шева во посета на Соломон*. Нејзиниот автопортрет - во младоста се велеше дека била многу убаваа - беше нејзиното ремек-дело.

Постојат повеќе од 100 дела кои се документирани, но само 32 потпишани и датирани дела се познати денес. Постојат 25 повеќе што можат да се припишат на неа. Се смета дека Софонисба Ангисола имала влијае на нејзината кариера.

Наводи
------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Лавинија Фонтана" на Ризницата ? |

1. 1 2  „Artist Profile: Lavinia Fontana". National Museum of Women in the Arts. Посетено на 29 March 2013.
2. ↑  Frances Borzello, *Seeing Ourselves: Women's Self-Portraiture* 1998

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 46951878
* LCCN: n90703924
* ISNI: 0000 0000 8379 7406
* GND: 119014793
* SELIBR: 228890
* SUDOC: 074321285
* BNF: cb14974021n (податоци)
* BIBSYS: 3080405
* ULAN: 500012612
* NKC: xx0162290
* BNE: XX883061
* CiNii: DA11841094
* RKD: 28535

 |

 |
**Мерир** или **Мелиели** (англиски и сонсоролски: *Merir*) е мал остров во сојузната држава Сонсорол во Палау.

Географија
----------

Мерир е мал остров, дел од групата на Југозападни Палуански Острови. Вкупната површина на островот е 0,9 км2. Денес овој остров не е населен поради евакуацијата за време на тајфунот од 2012 година. На островот има напуштено село познато како *Мелиели*, кое пак се наоѓа на северозападната страна и таму имало радио станица.

Островот е прекриен со густа шума и на бреговите има плажи. Целиот остров е опколен од корален гребен.

Сонсорол се наоѓа на 110 км оддалеченост на северозапад, а островот Пуло Ана на 50 км.

Историја
--------

Првите европски записи за островот датираат од ноември 1710 година. Тогаш на островот пристигнала шпанската мисионерска експедиција под раководство на Франсиско Падилја.

Галерија
--------

* Плажа во Мерир.Плажа во Мерир.
* Вегетација на Мерир.Вегетација на Мерир.
* Поглед кон морето и гребенот.Поглед кон морето и гребенот.

Наводи
------

1. ↑  Rienzi, M.L. *Historia de la Oceanía, o quinta parte del mundo*, Barcelona, 1845-1846, vol.2, p.78

Поврзано
--------

* Сонсорол
* Палау

Координати: 4°19′N 132°19′E﻿ / ﻿4.317° СГШ; 132.317° ИГД﻿ / 4.317; 132.317
Лава во форма на јазик
**Лавата** — составена од стопен материјал кој се наоѓа во внатрешната обвивка и од парчињата кора кои се топат во одредени зони на земјата. Се состои од многу гасови како водена пареа (која обично сочинува малку повеќе од половина вкупните гасови), јаглерод диоксид, сулфурен диоксид, сулфурен водород, хлороводородна киселина, водород и јаглерод моноксид. Сите овие гасови се стопени во магмата благодарение на високиот притисок, но кога излегуваат надвор се ослободуваат како меурчиња од газиран пијалак кога се отвора шишето. Ако лавата излегува брзо, гасот се ослободува со поголема сила и ерупцијата е побурна, а ако излегува бавно гасот се ослободува полека.

Некои од најголемите ерупции во светот
--------------------------------------

| Година | Вулкан | Жртви |
| --- | --- | --- |
| 79 п.н.е. | Везув (Италија) | 4000 - 5000 |
| 1586 | Келут (Индонезија) | 10.000 |
| 1627 | Везув (Италија) | 5000 |
| 1783 | Лаки (Исланд) | 9350 |
| 1792 | Унзен (Јапонија) | 14.300 |
| 1815 | Тамбора (Индонезија) | 95.000 |
| 1883 | Кракатао (Индонезија) | 36.400 |
| 1902 | Пелее (Мартиник) | 29.000 |
| 1908 | Св. Елена (САД) | 57 |
| 1982 | Чичон (Мексико) | 1900 |
| 1985 | Н. дел Руис (Колумбија) | 23.000 |
| 1986 | ез. Њос (Камерун) | 2000 |
| 1991 | Пинатубо (Филипини) | 800 |
Катедралата на Свети Станислав во Могиљов
**Католичката црква во Белорусија** — дел од светската Римокатоличката црква, под духовно водство на папата во Рим. Првата епархија според римскиот обред во Белорусија била основана во Туров помеѓу 1008 и 1013 година. Католицизмот беше традиционално доминантна религија меѓу белоруското благородништво (шљахта) и меѓу голем дел од популацијата на Западна Белорусија.

Опис
----

Од 2016 година, 1,632,605 католици живеат во земјата и претставуваат околу 17% од вкупното население. Повеќето од нив припаѓаат на епархии според римскиот обред. Мало малцинство припаѓаат на епархии според византискиот обред, формирајќи ја посебната Белоруска грчка католичка црква, која е во сојуз со Светиот престол и го следи византискиот словенски ритуал.

Полските и литванските малцинства во Белорусија се главно католици според римскиот обред, но повеќе од 1 милион католици според римскиот обред се етнички Белоруси (над 15% од вкупниот број етнички Белоруси). гркокатолиците се претежно етнички Белоруси и мал број на Украинци.

Црквата Света Барбара во Витебск

Хиерархија
----------

Една митрополитна архиепископија:

* Минск-Могиљов - 610,490 католици

Три суфрагански епархии:

* Гродно - 591,000 верници
* Пинск - 50,115 верници
* Витебск - 151,000 верници

Митрополитниот архиепископ Тадеуш Кондрусјевич е водач на Католичката црква според римскиот обред во Белорусија.

Историја
--------

Првата епархија според римскиот обред во Белорусија била основана во Туров помеѓу 1008 и 1013 година.

Католицизмот беше традиционално доминантна религија на белоруското благородништвото (шљахта) и на голем дел од популацијата на Западна Белорусија.

Во минатото постоеше и една архиепископија во Полоцк. Свети Јосафат Кунцевич беше архиепископ од 1618 до 1623 година како наследник на друг архиепископ.

Поврзано
--------

* Белоруска грчка католичка црква

Наводи
------

1. ↑  „Official site of the Roman Catholic Church in Belarus. Statistical data 2009-03-01". Архивирано од изворникот на 2017-03-15. Посетено на 2018-05-26.

Надворешни врски
----------------

* Римокатоличка црква во Белорусија - официјално мрежно место и централнел белоруски католички портал
* Апостолска нунцијатура во Белорусија
* Partał Maładych Katalikoŭ Архивирано на 14 септември 2006 г. - Млади Католици на Белорусија
Клаус Воверајт
**Клаус Воверајт** (Klaus Wowereit, 1953, Западен Берлин) е германски политичар, член на Социјал-демократската партија. Тој е градоначалник на Берлин од 2001 година, кога победи со 30% од вкупниот број гласови. Во текот на 2001/02, тој беше претседател на Бундесратот, четвртата највисока должност во СР Германија.

Политичка кариера
-----------------

Воверајт има завршено правен факултет во Берлин (1981-1984). По три години стажирање во одделот на Сенатот за внатрешни работи, Воверајт се кандидира за општински советник на дистриктот Темпелхов. На возраст од само 30 години, во тоа време, бил најмлад советник во Берлин. По 11 години служба во Советот на дистриктот, се кандидира за пратеник во берлинското собрание (законодавно тело на локалната самоуправа) во 1995 година. Во 1999 година, тој е избран за носител на списокот на неговата партија за градското собрание. Од 2001, тој е градоначалник на Берлин. На изборите во 2006 година, Социјалдемократската партија ги заврши изборите како најсилна политичка партија. На 23 ноември 2006, градското Собрание го ре-избра Воверајт за градоначалник.

Приватен живот
--------------

Воверајт е еден од најпознатите германски политичари кој отворено е геј. За време на локалните избори во 2001 година, тој ја даде познатата изјава "Ich bin schwul, und das ist auch gut so" (Јас сум геј, и тоа е добра работа). Во својата автобиографија, Воверајт изјавува дека неговата одлука да излезе во јавноста како геј, ја донел откако бил номиниран за градоначалник на Берлин, бидејќи знаел дека ако не го стори тоа тој лично, тогаш таблоидите ќе ја завршеле "работата" за него, притоа, во нивен стил, сензационално закачувајќи му на грб измислени приказни и афери поврзани со неговиот приватен живот. Инаку, Воверајт ги изговори овие зборови за време на неговиот говор на берлинската конвенција на партијата. Откако го заврши говорот, по неколкуте секунди изненадувачки молк, делегатите гласно му аплаудираа во знак на поддршка.

Во 2007, ја објави биографијата насловена како "…und das ist auch gut so."

Партнерот на г-ин Воверајт, Јорн Кубицки (Jörn Kubicki) е неврохирург.
Лаворов венец
**Лаворов венец** или **ловоров венец** — триумфален венец направен од лаворови лисја, кој им се доделувал на победниците во античко време. Го носеле олимписките победници, царевите, поетите и научници. Се состои од круг од лаворови гранчиња. Лаворот е симбол на победата, вечноста и бесмртноста. Римските цареви околу главите имале лаворов венец направен од златни ливчиња.

Во Стара Грција, наместо златни, сребрени и бронзени медали, на победниците на Олимписките игри, им се доделувале лаворови венци. Лаворовиот венец ја претставувал најголемата слава за грчките души. Иако лаворовиот венец немал материјална вредност, тој имал многу посебно значење за спортистите. Кога ќе дојделе во некој град, ги примале со голема почит и правеле кипови во нивна чест. Во грчката митологија, тој бил симбол на грчкиот бог Аполон. Во Стара Атина, лаворовиот венец бил заменет со венец од маслинови гранки, бидејќи маслиновото дрво било симбол на градот.

Лаворовиот венец и лаворот станале симболи на победата, особено на Олимписките игри. Така, на Олимписките игри во Грција во 2004 година, победниците добиле и лаворови венци.

Понекогаш се правеле венци и од слични растенија, како што се лавор и Ruscus hypoglossum.

Лаворов венец им се доделувал и на научници и поети во некои средини како што била ренесансната Италија. На пример, италијанскиот поет Данте Алигиери може да се види на слики со лаворов венец околу главата. Поимот „лауреат" доаѓа од лаворов венец. Во некои земји, дипломците при добивањето на дипломите добиваат лаворови венци.

Лаворовиот венец е чест мотив во архитектурата, во производството на мебел и во дизајнот на облека.

Наводи
------

1. ↑  „лаворов" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „лаворов" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „ловоров" — Дигитален речник на македонскиот јазик
**Катрин Сас** (некое време како Katrin Saß) - германска глумица. Таа има невообичаено препознатлив јак женски глас и стана позната на меѓународно ниво по портретирањето на идеалистичката социјалистичка мајка Кристиане Кернер во трагикомедијата од 2003 година *Збогум, Ленин!*

Таа е родена во Шверин, во поранешната Источна Германија, кој сега е главен град на Сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Пред Повторното обединување на Германија, таа била многу позната филмска и театарска глумица во Германската Демократска Република. Таа го имала нејзиното филмско деби на 23-годишна возраст во филмот „*[./ Bis daß der Tod euch scheidet]"* од 1979 година, во кој играла разочарана млада жена. Таа ја освоила Сребрената мечка за најдобра глумица на 32-от Берлински меѓународен филмски фестивал за нејзината улога во филмот од 1981-ва година „*Bürgschaft für ein Jahr"*. Во 2011 година, таа се појавила во музичкото видео за „Wir Sind am Leben" на музичкото дуо Rosenstolz од Берлин.

Сас изјавила дека била принудена да го пишува нејзиното презиме со „ß" од страна на GDR, затоа што „Sass" било поврзано со нацистичките SA и SS.

Филмографија
------------

* *Bis daß der Tod euch scheidet* (1979)
* *Bürgschaft für ein Jahr* (1981)
* *Куќата на реката* (1986)
* *Фалада: Последното поглавје* (1988)
* *Хајди М.* (2001)
* *Збогум, Ленин!* (2003) (со Даниел Брул, Чулпан Хаматова, Микаел Гвисдек и Александер Бејер )
* *Meine verrückte türkische Hochzeit* (2006)
* *Тишината* (2010)
* *Weissensee* (2010, 2013, 2015)
* *Назад на патеката* (2013)

Наводи
------

1. ↑  „Berlinale: 1982 Prize Winners". *berlinale.de*. Архивирано од изворникот на 2013-10-15. Посетено на 11 November 2010.
2. ↑  Gottschild, Karen (2010-09-02). „Warum Katrin Sass in der DDR als "Doppel-Nazi" galt" (германски). Bild. Посетено на 2016-02-03. (Javascript needed)

Надворешни врски
----------------

* Katrin Sass на  Семрежната филмска база на податоци (англиски)
**Конгресната библиотека** (англ. *Library of Congress*) — национална библиотека на САД. Се наоѓа во Вашингтон и е една од најголемите бибилиотеки во светот, како и најстарата културна институција во САД. Содржи повеќе од 30 милиони книги, на околу 470 јазици, повеќе од 58 милиони ракописи, преку 6.000 стрипови, 500.000 микрофилми,Освен ова, околу 5 милиони мапи и нотни записи. Со библиотеката раководи конгресен библиотекар.

Библиотеката била основана во 1800 година со цел да ги задоволува потребите на Конгресот, чија зграда се поместила во текот на 19 век. Во времето на Британско-американската војна (1812-1815) објектот бил уништен, а по војната Томас Џеферсон продал точно 6.487 книги на библиотеката и таа продолжила да работи во 1815 година.

Поврзано
--------

* ICCN - контролен број на Конгресната библиотека
* Класификација на Конгресната библиотека

Наводи
------

1. 1 2 3  2009 At A Glance
2. ↑  Конгресна библиотека
3. ↑  purplemotes.net- Jefferson got $23,940
4. ↑  loc.gov

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 151962300
* LCCN: n78089035
* ISNI: 0000 0001 2186 288X
* GND: 35626-8
* SELIBR: 278328
* SUDOC: 026459450
* BNF: cb11870393s (податоци)
* BIBSYS: 90053333
* ULAN: 500312782
* NLA: 35304669
* NDL: 00276285
* NKC: ko2003162209
* BNE: XX97980
* CiNii: DA00238760

 |

 |
Катедралата на Светите маченици, Ѓумри
**Католичката црква во Ерменија** — дел од светската Римокатоличка црква, под духовно водство на папата во Рим. Според пописот од 2011 година, 13,843 католици живеат во Ерменија и претставуваат околу 0.46% од вкупното население. Католиците во Ерменија припаѓаат на две посебни цркви, Римски обред или Западен обред (кој ги вклучува најголемиот дел од католиците во светот) и Ерменската католичка црква.

Територијалната надлежност и епархии
------------------------------------

Католиците во Ерменија се поделени според две одделни територијални власти. Католиците според Римскиот обред се дел од Апостолската администрација, додека Апостолската администрација на Кавказ и католиците според Ерменскиот обред кои припаѓаат на Ерменската католичка црква се дел од ординаријатот на верниците од источниот обред, кој исто така ги вклучува и членовите на Ерменската католичка црква во Источна Европа.

Во рамки на Ерменија
--------------------

Католиците секогаш живееле одделно од заедниците на Ерменската апостолска црква (Древноисточна црква, која ги вклучува повеќето Ерменци како членови) и бракот вон заедницата не била многу честа појава. Некои од Апостолиците ги нарекуваат ерменските католици "Франки" поради влијанието на француските католички мисионери.

Ерменските католици традиционално живееле во провинцијата Ширак, посебно во следниве 7 села: Аревик, Паник, Ланџик, Азатан, Ѕитанков, Мец Сепасар, Ашоцк. Во покраината Лори, католиците главно живеат во: Ташит, Катнарат, Катнагбјур, Петровка, Саратовка и Благодарноје.

Малиот број Полјаци кои останале во Ерменија, заедно со некои нови имигранти кои се католици (Римски обред) живеат во Ереван.

Наводи
------

1. ↑  „Population Census 2011: Population (urban, rural) by Ethnicity, Sex and Religious Belief" (PDF). *armstat.am*. National Statistical Service of the Republic of Armenia.
2. ↑  „A New Start for Armenia's Catholics". National Statistical Institute. 2006. Архивирано од изворникот на 2007-09-27. Посетено на 2006-09-03.

Надворешни врски
----------------

* The Holy See — The Vatican's Official Website
**Грешка во скриптата: Функцијата „infoboxTemplate" не постои.**

Аугенталер во 2021 година
**Клаус Аугенталер** (германски: *Klaus Augenthaler*; 26 септември 1957

 во Фирстенцел, Германија) — германски менаџер и поранешен германски фудбалер, најчесто централен дефанзивец. Целата кариера ја поминал играјќи за Баерн Минхен.

Наводи
------

Играчка кариера
---------------

### Клупска кариера

#### Баерн Минхен

Целата своја играчка кариера, Клаус Аугенталер ја помина играјќи за германскиот Баерн Минхен. Најчесто играше на позицијата централен дефензивец, а во последните години од кариерата и на позицијата либеро.
Во неговата клупска кариера со Баерн Минхен има освоено седум национални првенства и три Германски Купа. Во Европскиот куп најголем успех му е вицешампионското место од 1982, а го пропушти финалето од 1987 година заради суспензија, кога неговиот Баерн Минхен загуби со 2-1 од Порто.
Од 1984 до крајот на кариерата во 1991, Аугенталер беше капитен на Баерн.

### Репрезентативна кариера

Од 1983 до 1990 година одигра 23 натпревари за Германската репрезентација, со која го освои Светското Првенство во Италија 1990 година. Беше во составот на Германската репрезентација и на СП 1986 во Уругвај, но таму учествуваше само на 2 натпревара од фазата по групи.

Менаџерска кариера
------------------

Аугенталер својата менаџерска кариера ја започна како помошник тренер во Баерн Минхен, работејќи заедно со Сорен Лерби, Ерих Рибек, Франц Бекенбауер, Џовани Трапатони и Ото Рехагел.
Оттаму во 1997 година заминува во Австрија и станува тренер на АК Грацер. По успехот со овој тим, по три години се врати во Германија и го презема тогаш второлигашот Нирнберг. Веднаш успеа да го одведе тимот во првата Бундеслига, а во овој клуб се задржа две и пол сезони. Откако беше отпуштен поради слабите резултати на половина од сезоната 2004/2005, Аугенталер седна на клупата на Баер Леверкузен. Германецот успеа да ги спаси „фармацевтите" од испаѓање, а потоа во 2007 година кратко беше тренер и на Волфсбург.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 59978355
* ISNI: 0000 0000 1246 0347
* GND: 122935551

 |

 |
**Катрин Панкол** (француски: *Katherine Pancol*, родена на 22 октомври 1957

 во Казабланка) — француска новинарка и писателка на бестселери во жанрот љубовен роман.

Биографија
----------

Кетрин Панкол е родена на 22 октомври 1954 година во Казабланка, Мароко, каде нејзиниот татко работел како инженер за изградба на брана и згради. Кога била на 5 години се преселиле во Париз, Франција. Студирала на Универзитетот во Париз во Нантер, каде магистрирала и докторирала на класична и модерна литература.

По дипломирањето работела како наставник по француски и латински јазик. Започнала работа како новинар во „*Paris Match*", а потоа во списанието „*Космополитан*". Додека била во „*Космополитан*" била забележана од страна на издавачот Робер Лафон кој ја поттикнал да напише роман.

Првиот нејзин роман „*Moi d'abord*" бил објавен во 1979 година. Тој веднаш станал бестселер и ја направил позната. Угледот сепак започнал да и пречи, и за да избега од тежината на славните, таа се преселила да живее во Њујорк. Таму посетувала курсеви по уметничко пишување на Универзитетот Колумбија и ги напишала следните три романи: „*Scarlett, si possible*", „*La Barbare*" и „*Les Hommes cruels ne courent pas les rues*".

Во Њујорк се омажила но подоцна се разведила. Од бракот родила две деца. Заедно со пишувањето на романи продолжила да работи и како новинар за неколку француски списанија. Во текот на работата направила интервјуа со познати личности како Роналд Реган, Жак Ширак, Џони Холидеј и Луис Брукс.

Во 1991 година се вратила во Париз, каде продолжила да ги пишува следните романи: „*J'étais là avant*" и „*Et monter lentement dans un immense amour*"

Во 2006 година го издала романот „*Les Yeux jaunes des crocodiles*" („*Жолтите очи на крокодилот*", кој станал меѓународен бестселер. Во 2014 година бил екранизиран во истоимениот филм.

Делата на Катрин Панкол се преведени на над 25 јазици и се издадени во над 3 милиони примероци во светот.

Во 2012 година била наградена со офицер на Францускиот орден на културата.

Дела
----

### Романи

* Moi d'abord (1979)
* La Barbare (1981)
* Scarlett, si possible (1985)
* Les hommes cruels ne courent pas les rues (1990)
* Vu de l’extérieur (1993)
* Une si belle image (1994)
* Encore une danse (1998)
* J’étais là avant (1999)
* Et monter lentement dans un immense amour… (2001)
* Un homme à distance (2002)
* Embrassez-moi (2003)

### Серија *Les Yeux jaunes des crocodiles'*

1. Les Yeux jaunes des crocodiles (2006)
2. La Valse lente des tortues (2008)
3. Les écureuils de Central Park sont tristes le lundi (2010)

### Серија „Muchachas"

1. Muchachas (2014)
2. Muchachas 2 (2014)
3. Muchachas 3 (2014)

### Екранизација

* 1986 Lili, petit à petit
* 1989 La barbare
* 1997 Bonne fête papa
* 2014 Les Yeux jaunes des crocodiles

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Катрин Панкол" на Ризницата ? |

* Матична страница
Копија на една од кулите семафори (оптички телеграф) на Клод Шапел во Налбах, Германија
**Историјата на телекомуникациите** т.е. преносот на сигнали преку поголемо растојание сè со цел за да се создаде комуникација започнала пред илјадници години со употребата на димните сигнали и тапани во Африка, Америка и во некои делови од Азија. Во 1790 година, во Европа се појавил првиот систем на семафори. Но, првите електрични телекомуникациски системи се појавиле во триесеттите години на 19 век.

Антички системи и оптичка телеграфија
-------------------------------------

Раните телекомуникации вклучувале димни сигнали и тапани. Тапаните се користеле од домородците во Африка, Нова Гвинеја и Јужна Америка, и димните сигнали во Северна Америка и Кина. Спротивно на она што некој би можел да мисли, овие системи често се користеле за повеќе отколку само да го објават присуството на воен камп.

Во рабинскиот јудаизам сигнал бил даван со помош на шамии или знамиња во интервали долж патот до првосвештеникот за да се извести дека козата „за Азазел" била турната од карпата.

Во текот на историјата различни култури повремено користеле домашни гулаби. Гулабовата пошта потекнува од Персија, а подоцна била користена од страна на Римјаните за воени цели.

Грчките хидраулични семафорни системи биле користени уште во 4 век п.н.е. Хидрауличните семафори, кои работеле со садови исполнети со вода и визуелни сигнали, функционирале како оптички телеграф. Тие можеле да користат само многу ограничен број однапред дефинирани пораки и како со сите такви оптички телеграфи можеле да се распоредат само за време на добра видливост.

Комуникација на далечина
------------------------

Визуелни сигнали (не електрични):

• Праисториски: оган, сигнално светло, димни сигнали

• 6 век п.н.е.: пошта

• 5 век п.н.е.: пошта преку гулаб

• 4 век п.н.е.: телеграфи на вода

• 490 година п.н.е.: хелиографи (користење на светлосни сигнали)

• 15 век од нашата ера: наутички знамиња

• 1790 година од нашата ера: оптички телеграфи

• 19 век од нашата ера: Сигнални светла

Аудио сигнали:

• Праисториски: тапани, хорни

• 1838 година од нашата ера: електрични телеграфи

• 1876 година: телефон

• 1880 година: фотофон

• 1896 година: радио

Напредни електрични/електронски сигнали:

• 1927 година: телевизија

• 1930 година: видеофон

• 1964 година: телекомуникација преку оптички влакна

• 1969 година: компјутерско мрежно поврзување

• 1981 година: аналогни мобилни телефони

• 1982 година: електронска пошта

• 1983 година: интернет

• 1998 година: сателитски телефони

Наводи
------

1. ↑  William Tomkins, 2005.
2. ↑  Talking Drums Архивирано на 10 септември 2006 г. Instrument Encyclopedia, Cultural Heritage for Community Outreach, 1996.
3. ↑  Levi, Wendell (1977). *The Pigeon*. Sumter, S.C.: Levi Publishing Co, Inc. ISBN 0853900132.
4. ↑  Lahanas, Michael, Ancient Greek Communication Methods Архивирано на 2 ноември 2014 г. Mlahanas.de website.
Настап на Клаш во Осло во 1980 година. Од лево кон десно: Џо Страмер, Мик Џонс и Пол Симонон.
**Клаш** (англиски: *The Clash*) била англиска панк рок група, активна во периодот помеѓу 1976 - 1986 година.

Овој музички бенд бил дел од почетниот бран на панкот во Велика Британија во доцните 70-ти на XX век. Бендот мешал панк со реге, рок, џез, ска и голем број на други музички стилови и жанрови. Исклучителната музика на Клаш и страствениот лево ориентиран идеализам на фронтмените Џо Страмер и Мик Џонс биле во остар контраст на нихилизмот на Sex Pistols. Клаш својот успех во Англија го постигнале со својот прв албум во 1977 година, меѓутоа во Соединетите Американски Држави не биле популарни сè до 1979 година. Нивниот трет албум *London Calling*, бил објавен кон крајот на 1979 година и еден од најважните албуми во историјата на рокот. Во САД бил објавен во јануари 1980 година, а десет години подоцна, од страна на списанието *Rolling Stone*, бил прогласен за најдобар албум на 80-тите. Во 2003 година, *Rolling Stone* го ставил на 8 место меѓу најдобрите 500 албуми на сите времиња.

Нивниот стил, став и музика влијале врз многу музички групи по завршувањето на 80-тите година. Во 2003 година, влегле во Куќата на Славните на Рокенролот. Во 2004 година, списанието *Rolling Stone* ги ставило на 30 место на нивната список на 100 најголеми уметници на сите времиња.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 132537903
* LCCN: n81130525
* ISNI: 0000 0001 2248 5115
* GND: 803669-X
* SUDOC: 079921795
* BNF: cb139025271 (податоци)
* MusicBrainz: 8f92558c-2baa-4758-8c38-615519e9deda
* NKC: xx0026459

 |

 |