recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Панде Ефтимов** роден како **Панде Сотиров Ефтимов** (15 март, 1932—13 август, 2017 ) — македонски новинар, поет и обштественик. Познат за откривањето на Битолскиот натпис.

Биографија
----------

Панде Ефтимов е роден во 1932 година во Ресенското село Претор, тогаш во Кралство Југославија. Внук е на револуционерот од МРО, Панде Суџов. Основно школско образование добива во Претор, и за средношколско образование во гимназии во Ресен и после во Битола. За факултет отиде во Филолошкиот факултет „Блаже Конески" - Скопје кој беше поврзано со Универзитетот „Св. Кирил и Методиј". Од 1948 година е член на промакедонска нелегална организација, позната како ВМРО- ПРАВДА, заедно со Дане Поповски и Илија Христов од Царев двор, Григор Крстевски од Прилеп, Коста Смичков и други. Во 1949 година учествува во конгресот на ВМРО-ПРАВДА во Стари град. Покрај почетокот на 1950-тите почна да работи како учител во Стрежево, Лера, Дихово, Цапари и Долно Дупени. Од 1960 година е новинар во Радио Скопје, а потоа - во весникот „Народна просвета".

Учествувал во други патриотски групи, со главна цел да се формира Независна Македонија, заради тоа тој е уапсен и затворен од страна на Југославската влада. Во 1955 и 1957 година без суд и казна влегува во затвор. во 1972 година е осуден за криминалски дејности и биле казнат за три години во затвор. Но кога Македонија добила независност тој бил ослободен. До 1992 г. не добива лични документи лична карта или пасош.

После 1986 година учествува во процесот на формирањето на ВМРО-ДПМНЕ.

Во 2001 година објавува две книги со поезија.

Умира на 13 август 2017 г. во Софија после различни болести.

На 25 јуни 2018 г. посмртно е награден со орденот „Стара Планина" втора степен.

Наводи
------

1. ↑  Камъкът на страха
2. ↑  Стоянова, Вержиния. Българи от близката чужбина Македония, Албания, Сърбия, Румъния, Молдова, Украйна, Университетско издателство „Св. Климент Охридски", София, 2005, стр.43
3. 1 2 3 4  Досието „Галичица" и прекършената съдба на Панде Евтимов, София, Македонски научен институт, 2021, с. 10.
4. ↑  Панде Ефтимов: Българските войници са погребвани в македонските села, защото са се били за своя земя, на своя земя, Агенция Фокус
5. ↑  Досието „Галичица" и прекършената съдба на Панде Евтимов, София, Македонски научен институт, 2021, с. 291-292.
6. ↑  Досието „Галичица" и прекършената съдба на Панде Евтимов, София, Македонски научен институт, 2021, с. 113, бел. 154.
7. ↑  Жестока реторика меѓу основачите на ВМРО-ДПМНЕ, в. Утрински весник, 02.09.2012 г.
8. ↑  Почина един от най-големите пазители на българщината в Македония – Панде Ефтимов
9. ↑  На 85 години си отиде Панде Ефтимов – един от най-големите пазители на българщината в Македония
10. ↑  Указ № 165 за награждаване посмъртно на Панде Сотиров Ефтимов с орден „Стара планина" втора степен
**„Денот на ѕверот"** (шпански *El día de la bestia*) е шпанско-италијански филм од 1995 година, во режија на Алекс де ла Иглесија (Alex de la Iglesia), кој е коавтор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Алекс Ангуло (Álex Angulo), Армандо де Раѕа (Armando De Razza), Сантјаго Сегура (Santiago Segura), Тереле Павес (Terele Pavez), Натали Сесена (Nathalie Sesena), Џејми Бланч (Jaime Blanch), Марија Грација Кукинота (Maria Grazia Cucinotta) и Џани Иполити (Gianni Ippoliti). Филмот, кој се смета за еден од најдобрите светски хорор-филмови од 1990-тите, е визуелно импресивен, а неговите главни својства се: сигурната режија, добрата глума и одличната музика. Филмот победил на неколку филмски фестивали, а имал дури 14 номинации за шпанската филмска награда „Гоја" при што победил во шест категории (најдобар режисер, најдобар нов глумец, најдобар звук, најдобра сценографија, најдобра маска и најдобри специјални ефекти).

Содржина
--------

Католичкиот свештеник Анхел Бериартуа, по долгогодишно проучување на верските книги, заклучува дека пропаста на човештвото ќе се случи со раѓањето на Антихристот кое ќе се случи на празникот Божиќ, некаде во Мадрид. Поради тоа, отец Анхел оди во Мадрид, каде на улиците владее хаос, како преднак на скорешната катаклизма. Барајќи ги знаците за местото и времето на раѓањето на Антихристот, тој запознава низа бизарни луѓе, кои му помагаат да ја изврши неговата мисија: насилниот љубител на хеви-металот Хосе Марија, водителот на една популарна телевизиска емисија и парапсихологот Кавана, сопственичката на еден пансион Росарио, девојката Мина која е опседната од телевизијата и убавата Сузана која се соочува со разни проблеми...

Наводи
------

1. ↑  Dan zvijeri, španjolsko-talijanski film (1995.) (пристапено на 13.1.2024)
**Геруксалис** (грчки: *Γέφυρα «Γερούξαλη»*) — камен мост во Нигритско, Егејска Македонија.

Се наоѓа кај селото Гајдарохор (Ајдонохори). Изграден е од сложена камена ѕидарија. Има еден лак и служи како патен мост.

Во 2005 г. е прогласен за споменик на културата заедно со мостот „Дриста" како „*посебни дела на на техничката традиција, складно интегрирани во природниот предел на тој крај*".

Наводи
------

1. 1 2 3  „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΔΝΣΑΚ/Γ/14692/441/7-4-2005 - ΦΕΚ 532/Β/21-4-2005". Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. Архивирано од изворникот на 2022-04-03. Посетено на 20 март 2022.
***Биста на Спасителот***, позната и како ***Спасител на светот*** (Salvator Mundi), ― последната скулптура создадена од барокниот уметник Џан Лоренцо Бернини, кој починал од последиците од мозочен удар, кога уметникот имал 81 година. Тој ја оставил скулптурата во тестамент на својата пријателка и заштитничка кралица Кристина Шведска. Сметана за изгубено и „повторно откриена" во 2001 година, од Франческо Петручи, моментално е чувана во базиликата „Св. Севастијан преку ѕидови" во Рим.

Спор
----

Сепак, постои одреден спор околу авторството на бистата. Историчарот на уметност Томасо Монтанари верува дека оваа верзија не е на Бернини, туку посочувајќи ја верзијата во Крајслеровиот музеј во Норфолк, Соединети Држави, која музејот исто така му ја припишува на Бернини.

Поврзано
--------

* Список на дела од Џан Лоренцо Бернини

Наводи
------

1. ↑  Lavin, Irving (1972). „Bernini's Death". *The Art Bulletin*. **54** (2): 160. doi:10.1080/00043079.1972.10790612. JSTOR 3048966.
2. ↑  FRANCESCO PETRUCCI: IL RITROVATO BUSTO DEL SALVATORE DI GIAN LORENZO BERNINI„Francesco Petrucci: Il ritrovato busto del Salvatore di Gian Lorenzo Bernini (Estratto dal fasc. 124)". Архивирано од изворникот на 2020-08-21. Посетено на 2023-05-04.
3. ↑  Feigenbaum, Gail (1 август 2014). *Display of Art in the Roman Palace, 1550–1750* (англиски). Getty Publications. ISBN 9781606062982.
4. ↑  „Bust of the Savior". *chrysler.emuseum.com* (англиски). Архивирано од изворникот на 2023-04-07. Посетено на 4 мај 2023.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Биста на Спасителот" на Ризницата ? |
**Стенвајк** — град во Холандија во покраината Оверајсел. Градот се наоѓа во општината Стенвајкерланд. Тој е најдолгиот град во целата општина.

Стенвајк ги добил градските права во 1327 година. За време на осумдесетгодишната војна (1568–1648) беше освоен од страна на Шпанците во, 1581 година, но после опсадата на Стенвајк во 1592 година бил повратен од страна на Холандија во 1592 година.

Стенвајк беше посебна општина до 2001 година, кога се спои со Бредевиеде и Ајселхам. Новата општина прво беше наречена "Стенвајк", но подоцна беше преименувана во 2003 година во "Стенвајкерланд".

Сообраќај
---------

Железничка станица: Стенвајк железничка станица

Галерија
--------

* Поглед на центарот на градот од кулата Св.Клеменс.Поглед на центарот на градот од кулата Св.Клеменс.
* црква: Големата од Св.Кменескеркцрква: Големата од Св.Кменескерк
* Црква: Де КлеменскеркЦрква: Де Клеменскерк
* утврдувања со порти околу стариот град Стенвајк.утврдувања со порти околу стариот град Стенвајк.
* Вила Рамс Вурте.Вила *Рамс Вурте*.

Наводи
------

1. ↑  Ад ван дер Мер и Оно Бонстра, Именик на општините во Холандија, KNAW, 2006

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Стенвајк" на Ризницата ? |

* J. Kuyper, *Gemeente Atlas van Nederland*, 1865-1870, „Steenwijk". Map of the former municipality, around 1868.

Координати: 52°47′N 6°07′E﻿ / ﻿52.783° СГШ; 6.117° ИГД﻿ / 52.783; 6.117


  

Предлошка:Overijssel-geo-stub
**Вихрен** — највисокиот врв на Пирин во Пиринска Македонија, денес во Бугарија. Со своите 2.914 м е втор по височина во денешна Бугарија по Мусала на Рила и трет на Балканскиот Полуостров по Олимп во Егејска Македонија и Грција.

Местоположба
------------

Врвот се наоѓа во северниот дел на масивот Пирин, на главното било меѓу врвот Кутело (на северозапад) и Овинати Врв (на југоисток). Со овие два врва го поврзуваат седлата Премката (2610 м) на север и Кабата (2535 м) на југ.

Име
---

Сè до 1942 г. врвот се нарекувал *Елтепе* („врв на бурите"). Денес тоа име го носи мало засолниште во подножјето на врвот, поставено за проучување на малиот ледник кој се наоѓа таму.

Географија
----------

Гледан од Банско, Вихрен личи на пресечена пирамида, а од југ потсетува на на четиристрана пирамида. Карактеристично за врвот е тоа што изгледа многу поразлично, зависно од која страна се гледа. Карпите кои го образуваат Вихрен се мермерни и не задржуваат вода, па затоа целото околно подрачје нема реки и езера. Најблиски езера се Влахините на југозапад. Растителноста по падините на Вихрен е оскудна — преовладуваат тревите и лишаите. Животинскиот свет е побогат — застапени се птиците и ситните глодачи, но највеќе дивокозите, кои живеат во месноста Казаните во подножјето на врвот. По околниот раб на карпите Џамџиеви Скали изобилува цвеќето рунолист.

Клима
-----

Вихрен има просечни годишни врнежи од 1.150 мм, а снежната покривка достигнува 3 м. Температурата се движи од 25° и -21°С во зима до 15° и 23°С во лето.

Поглед на Вихрен

Поврзано
--------

* Вихрен — истоимено село во Светиврачко, со изворно име Лески (до 1960 г.)

Галерија
--------

* Вихрен од патот кај скијалиштетоВихрен од патот кај скијалиштето
* Поглед од месноста Кабата (2.535 м)Поглед од месноста Кабата (2.535 м)
* Поглед од Големото Бандеричко ЕзероПоглед од Големото Бандеричко Езеро

Наводи
------

1. 1 2  "Europe Ultra-Prominences" Listed here as "Vikhren". Peaklist.org. посет. 20 февруари 2012 г.

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Вихрен" на Ризницата ? |

* Врв Вихрен — 100 Национални туристички објекти Архивирано на 13 август 2013 г. (бугарски)
* За Вихрен Архивирано на 23 март 2016 г. — Планинарски клуб „Вихрен" (бугарски)
**„Соборно послание на светиот апостол Јаков"** — книга од Новиот завет.

Содржина
--------

Апостолот Јаков ги поздравува дванаесетте Израилеви колена, повикувајќи на трпение и поднесување на искушенијата, зашто похотата ги раѓа гревовите. Во продолжение, тој ги повикува сонародниците да го примат и да го извршуваат божјото слово, целосно да ги почитуваат божјиет заповеди и да живеат во согласност со нив, нагласувајќи дека верата се потврдува со добрите дела. Затоа, тој советува да се помагаат сираците, вдовиците и сиромашните, а луѓето да се воздржуваат од лоши зборови. Најпосле, тој повикува на покорност пред Бога, на отфрлање на желбите, на подготовка за доаѓањето на Бога, на молитва и на исповедање на гревовите.

Наводи
------

1. ↑  „Новиот завет на нашиот Господ Исус Христос", во: Свето писмо на Стариот и на новиот завет (трето издание). Свиндон: Британско и инострано библиско друштво, Скопје: Македонска книга, 1998, стр. 173-176.
**Ревека** (грчки: *Рεβεκκα*, библиски хебрејски: רִבְקָה) — личност во книгата Битие, една од библиските прамајки, ќерка на Ватуил, сестра на Лаван, жена на Исак и мајка на браќата близнаци Исав и Јаков.

Ревека била во Харан, градот Нахоров, кога Авраам го замолил својот слуга Елиезер да му најде жена на Исак. Елиезер ја донел Ревека, која била убава и привлечна. И покрај тоа што подоцна била опишана како честољубива и алчна, Исак длабоко ја сакал. Ревека се борела со неплодност 20 години додека Бог не ја благослови со две деца, Исав и Јаков. И покрај тоа што бил близнак, Исав бил признаен како првороден. Ревека била наклонета кон Јаков и смислила план да го измами постариот и слепиот Исак да му го даде првородениот благослов на Јаков. Набргу потоа го испратила Јаков во домот на Ватуил за да го избегне гневот на Исав и никогаш повеќе не го видела. По 20 години, Јаков се вратил во Ханан, за да ја најде мајка си мртва во семејната гробница.

Наводи
------

1. ↑  Tuchman, Shera Aranoff; Rapoport, Sandra E. (2004). *The Passions of the Matriarchs*. KTAV Publishing House, Inc. ISBN 978-0-88125-847-9.
2. ↑  Hamori, Esther J. (2015). *Women's Divination in Biblical Literature: Prophecy, Necromancy, and Other Arts of Knowledge*. Yale University Press. ISBN 978-0-300-17891-3.
3. ↑  Битие 24

Надворешни врски
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Ревека" на Ризницата ? |

* Nicholas Poussin's "Rebecca at the Well"
Антички грчки орнаменти на огламник за коњи, Археолошки музеј во Атина
**Огламник** или **оглав** — дел од запрега што се користи за водење и врзување коњи, говеда и други животни. Огламникот се разликува од уздата главно по тоа што го користи лице кое оди по земја за да го води или врзува животното, додека уздата ја користи јавач кој го јава животното.

Опис
----

Огламникот е лесна кафезна направа изработена од кожа или јаже и за која е прицврстен ремен или јаже за водење. Огламниците главно се разликуваат дали се изработени од рамни ремени (шиени) или од усучени јажиња (врзани јазли).

Огламникот мора добро да се смести зад ушите на животното и околу муцката. 

Млад бик со огламник

Поврзано
--------

* Запрега
* Узда
* Ѓем

Наводи
------

1. ↑  „огламник" — Дигитален речник на македонскиот јазик
2. ↑  „огламник" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик
3. ↑  „оглав" — Дигитален речник на македонскиот јазик
4. ↑  „оглав" — Официјален дигитален речник на македонскиот јазик

Надворешни врски
----------------

* 

* Огламник на Ризницата ?
* Cowboy Halter Tying Instruction (англиски)
**Германија** била претставувана од Лале Андерсен со песната "Einmal sehen wir uns wieder ", на натпреварот за песна на Евровизија во 1961 година, кој се одржал на 18 март во Кан, Франција. "Einmal sehen wir uns wieder" била избрана на германското национално финале кое се одржало на 25 февруари.

На Евровизија
-------------

На денот на финалето Лале Андерсен настапила осма по ред, по Шведска и пред Франција. Било невообичаено тоа што целиот рефрен бил испеан на француски јазик, што беше дозволено, бидејќи во времето на Европскиот радиодифузен сојуз допрва требало да се воведат некои специфични правила во однос на јазикот на изведбата. Сепак, "Einmal Sehen Wir Uns Wieder" не успеала да ја воодушеви интернационалната публика, освојувајќи само 3 бода и со тоа Германија завршина на тринаесеттото место од вкупно шеснаесет држави. Германското жири им доделило 5 од вкупно 10 бода на победниците на ова натпреварување, Луксембург .

### Гласање

Секоја држава имала жири составено од десет луѓе. Секој член на жирито требало да даде еден бод на неговата или нејзината омилена песна.

Поврзано
--------

* Германија на натпреварот за песна на Евровизија
* Конкурс за песна на Евровизија 1961 година

1. ↑  „ESC History - Germany 1961". Архивирано од изворникот на 2019-08-21. Посетено на 2019-05-11.
Семејството Абраванел и Резники
**Хаим Абраванел** (25 декември 1896, Пирот, Кралство Србија – 15 март 1984, Бат-Јам, Израел) бил лекар, Евреин, директор на болницата во Битола во периодот 1946-1963 година.

Неговата биографија
-------------------

### На почетокот од патот и Втората светска војна

Хаим Абраванел е роден во семејство од 9 луѓе. Во 1925 година завршил медицина на Карловиот универзитет во Прага, а подоцна специјализирал интерна медицина и кардиологија во Виена. Во текот на 1930-тите се вработил како лекар во Скопје. Двајца браќа на Хаим, Абраванел Бен Зион и Јосеф емигрирале во Соединетите Држави.

На почетокот на Втората светска војна, Хаим Абраванел бил регрутиран во армијата на Кралството Југославија и му била доделена позицијата воен лекар во косовскиот сектор. Во областа избувнала епидемија на тифус и на Абраванел му било наредено да лекува пациенти од цивилното население. Меѓу другото, тој се грижел за членовите на семејството Резники, муслиманско семејство со албанско потекло, а од смрт го спасил членот на семејството Мустафа. Во април 1941 година, нацистичка Германија ја нападна Југославија. Хаим Абраванел и неговата единица биле заробени од Германците и задржани во логор. Таткото на семејството Резники Арслан слушнал за неговото апсење и со синот Мустафа во традиционална албанска облека пристигнал во логорот за да го ослободи Хаим Абраванел. Откако го пронашле, членовите на семејството Резники го облекле во традиционална албанска облека и го ослободиле од логорот. Во 2008 година, организацијата Јад Вашем го додели правото на Праведниците меѓу народите на членовите на семејството Резники по жалбата на внуката на Хаим Абарбанал. Леке Резники, внук на Мустафа Резники ја основа и раководи „Израелско-косовска организација за пријателство".

  

### По војната ואחריתו

Заедници во Јудаизмот Македонија меч во Холокаустот. Четири од неговите браќа имаат загина воТреблинка. 3 на неговиот nephews како што биле зачувани. Во1946 година беше назначен за живот abarbanel да директор на владата болница вооткажувањето од него. По Холокаустот, па сè до формирањето на државата Израел живеел наместо мала заедница девојка неколку десетина души. По формирањето на државата Израел до многу од остатокот на издувни гасови и тие не се преселила מביטולה לסקופיה. Животот אברנאל и неговата сопруга Bertha остана Еврејско семејство единица во градот. За време на неговиот мандат се обидел да живеат abarbanel да работат со властите за да им помогне на рехабилитација на Еврејските гробишта во градот, кој беше во лоша состојба по војната, како и координирани годишен спомен за заедницата се одржа на 11 Март.

Фуснотите
---------

Предлошка:הערות שוליים
Деца-бегалци во Унгарија.
Споменик на децата-бегалци во Скопје
**Деца-бегалци** (грчки: *παιδομαζώματος*) — поим со кој во Македонија, се нарекуваат од 28 000 до 32 000 деца на возраст помеѓу 2 и 14 години, кои на двапати во март и мај 1948 година за време на Граѓанската војна во Грција организирано се евакуирани од Демократската армија на Грција (ДАГ) вон границите на Грција.

Со спогодбата помеѓу Привремената демократска влада на Грција и источноевропските земји (март–април 1948) биле евакуирани над 30.000 македонски деца, од кои во Југославија 11.000, Романија 5.000, Чехословачка 3.000, Полска 2.500, Унгарија 2.800, Бугарија 2.500 и во Источна Германија 1.120 деца. Во тие земји, за потребите на 10.000 македонски деца биле отворени македонски училишта (со учебниции литература) и добивале пошироки знаења за македонската историја. Биле издавани и весници на македонски јазик. На костурски и лерински дијалект со кирилска азбука биле објавувани книги и романи. Како возрасни и образовани, поголемиот дел од нив се вратиле во СРМ. Со евакуација на децата КПГ сакала да создаде, да обезбеди и да воспита кадар за пролетерска револуција во Грција.

Во Македонија, каде децата-бегалци се најмногубројни, функционира Здружение на децата-бегалци, која досега организирала четири Светски средби на децата бегалци — во 1988 и 1998 во Скопје, во 2003 година во Лерин и од 18 до 21 јули 2008 година повторно во Скопје. Во јули 2018 година треба да се одржи петтата средба.

Познати деца-бегалци
--------------------

 *Погледнете ја главната категорија **Деца-бегалци***

Поврзано
--------

* Бегалци од Грчката граѓанска војна

Наводи
------

1. ↑  Frucht, Richard (2000). Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture. ABC-CLIO. p. 599. ISBN 1-57607-800-0
2. ↑   *Πολυμερίδης, Γιώργος. Η αλήθεια για τα εκπατρισμένα Ελληνόπουλα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας. // Ριζοσπάστης. 17 август 2008 г.. Посетен на 4 февруари 2013 г..*
3. ↑  *Стојан Киселиновски, Етничките промени во Македонија (1913–1995), Скопје, 2000;*
4. ↑  *Р. Кирјазовски, Народноослободителниот фронт и другите организации на Македонците од Егејска Македонија (1945–1949), Скопје, 1985.*

|  |  |
| --- | --- |
| Ризница | „Деца-бегалци" на Ризницата ? |

* „Програма на втората светска средба на децата-бегалци од Егејскиот дел на Македонија. 50 години Екзодус", Скопје, 1998.
* The Hostages of Skopje, Fugitives, properties, and repatriation: Yugoslav confidential documents, Ε.Μ.Σ. Θεσσαλονίκη 2008[*мртва врска*]
* Доровски, Иван. Судбината на децата от Егејска Македонија пред шеесет години, в: Предавања на XLI меѓународен семинар за македонски јазик, литература и култура, Охрид 11 август - 28 август 2008, Скопје, 2009, стр. 17 - 27. Архивирано на 24 мај 2011 г.
Насловната страна на делото „Златоустова литургија" од Атанас Бадев, 1898 г.
**Атанас Бадев** (Прилеп, 14 јануари 1860 - Ќустендил, 21 септември 1908) — македонски композитор, хорски и музички теоретичар и педагог, еден од првите професионално школувани македонски композитори. Основно образование завршил во родниот град, а потоа школувањето го продолжил во Солун и Бугарија, каде матурирал со одличен успех во I машка гимназија во Софија. За време на летниот одмор во 1879 г. основал црковно-училиштен хор во Прилеп. По желба на семејството две години студирал математика и физика во Универзитетот во Одеса. По враќањето од Русија се вработил во Солун, со намера да обезбеди средства за понатамошното образование.

Музика најпрвин студирал во Синодалната школа за црковно пеење во Москва, потоа кај Милиј Балакирев и Николај Римски-Корсаков при Дворската пејачка капела во Санкт Петербург. По завршените студии ја истражувал и собирал македонската народна музика, бил наставник по музика и хорски диригент во Солун. По бунтот на учениците од Солунската гимназија (1896) е преместен во Русе, потоа во Самоков и во Ќустендил.

Работа на македонската музикологија
-----------------------------------

Посебно е значајна работата на Бадев врз проучувањето на македонскиот музички фолклор. Од неговата студија „Нотна тетратка" може да се заклучи дека Бадев е еден од првите теоретичари којшто има укажано на постоењето на сложени, асиметрични метрички групации во македонската народна музика:

 7⁄8 (4+3);  9⁄8 (2+3+4);  11⁄8 (3+2+2+2+2)
На првиот музички конгрес во Софија, во 1904 Бадев поднесува и реферат за метричко-ритмичките одлики на македонскиот фолклор („За фолклорот и неговите особености во Македонија"). Тоа е прв приказ од овој вид за македонската музика. Трудот не е печатен, како и неговата збирка хармонизирани народни песни,
чиј ракописи до ден денес не се пронајдени.

Компонирал главно вокални дела, световни и духовни. Зачувани се само свеската „Упражнения по черковното пение" и „Златоустова литургия", печатена во 1898, од која посебно се изделуваат ставовите: „Иже херувими", „Јако да царја", „Хвалите Господа с небес" и „Христос воскресе". Тоа дело, пишувано под влијанието на руската духовна музика, сведочи за еден талентиран творец, полн со фантазија и за она време голем мајстор на хорскиот слог како и на хармонскиот и полифоничен начин на компонирање.

Наводи
------

1. ↑  Ристовски, Блаже, уред. (2009). „*Бадев, Атанас*". *Македонска енциклопедија*. , книга II (М-Ш). Скопје: МАНУ. стр. 112. Text "series
" ignored (help)

Надворешни врски
----------------

* Златоустовата литургија на Бадев во изведба на РТВ Скопје — YouTube

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 305776350
* LCCN: n2017060799
* ISNI: 0000 0004 5309 192X
* GND: 1188844148

 |

 |
**Александар Ивановски Карадаре**  е роден во 1943 година , Прилеп, Македонија — македонски вајар.

Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Љубљана 1968 г.

Член е на Друштвото на ликовните уметници на Македонија-ДЛУМ од 1967 г.

Автор е на неколку самостојни изложби во Р. Македонија и во странство, учествувал на повеќе значајни колективни изложби во странство:Белград, Загреб, Панчево, Пореч, Мурска Собота, Будимпешта, Букурешт, Валета, Каиро, Нирнберг и др.

Карадаре за своето творештво е добитник на многу награди, од кои ги издвојуваме: 1972, Струмица, награда за споменик на Гоце Делчев; 1980, награда Нерешки мајстори за скулптура, од изложбата на ДЛУМ; 1982, награда за споменикот посветен на депортирањето на Евреите, итн.

Наводи
------

1. ↑  Александар Ивановски Карадаре
2. ↑  [/ Изложба на скулптури од Александар Ивановски-Карадаре
**„Бел Стар"** (англиски: *Belle Starr*) – американски филм од 1941 година, во режија на Ирвинг Камингс (Irving Cummings) по сценариото на Ламар Троти (Lamar Trotti), Нивен Буш (Niven Busch) и Камерон Роџерс (Cameron Rogers). Главните улоги ги толкуваат: Џин Тирни (Gene Tierney), Рандолф Скот (Randolph Scott), Дејна Ендрјус (Dana Andrews), Шепард Страдвик (Shepperd Strudwick), Елизабет Патерсон (Elizabeth Patterson) и Чил Вилс (Chill Wills). Филмот е заснован врз вистинска историска личност, познатата одметничка од Југот на САД, Бел Стар (Belle Starr), но не ја прикажува нејзината биографија.

Синопсис
--------

Дејствието на филмот се одвива во Мисури, непосредно по завршувањето на Граѓанската војна во САД. Додека нејзиниот брат Ед (го игра Страдвик) се борел на страната на Југот, преубавата и пркосна Бел Ширли (ја игра Тирни) се грижела за семејниот имот. Ед се враќа дома, свесен дека војската на Југот е поразена, но но Бел не сака да ја прифати стварноста. На својот имот, тие приредуваат свечена вечера на која е повикан и офицерот Томас Грејл (го игра Ендрјус), кој е вљубен во Бел. За време на вечерата, во куќата пристигнува злогласниот одметник од Југот, капетанот Сем Стар (го игра Скот) и меѓу него и Бел веднаш се раѓа љубов...

Наводи
------

1. ↑  HRT, Belle star, američki film (12) - Ciklus klasičnog vesterna (пристапено на 21.11.2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија филм е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |
**Шабран** — втор по висина врв планината Славјанка (Али Ботуш) на границата помеѓу Пиринска и Егејска Македонија. Висок е 2.195 м.

Се издига на главното планинско било, западно од првенецот Гоцев Врв, со кој е поврзан преку седло. На исток од него се наоѓа големата карстна вдлабнатина наречена Сухото Езеро. На север од Шабран се двои долг срт кој се протега сè до долината на Голешовска Река. Врвот има стрмни падини. Сочинета од мермери. Почвата е кафеава шумска, рендзина (хумусно-карбонатна) и планинско-ливадска. Падините се обраснати со високопланинска тревна растителност. Се среќаваат многу енемски растенија. На неколку метри јужно од највисоката точка на врвот минува државната граница помеѓу Бугарија и Грција.

За време на Преродбениот просец во НР Бугарија врвот е преименуван во **Овчарец**, но ова име не успеало да се наметне ниту кај мештаните, ниту меѓу посетителите.

### Искачување

Главен приоди за искачување на врвот е планинарскиот дом „Извора" над с. Петрово.

Поврзано
--------

* Резерват Али Ботуш
* Голем Царев Врв
* Гоцев Врв

Наводи
------

1. ↑  *Енциклопедия „Пирински край", том II*. Благоевград: Редакция „Енциклопедия". 1999. стр. 73. ISBN 954-90006-2-1.
**Алексеј Николаевич Романов** е роден на 30 јули 1904 година во Петерхоф, Русија. Тој е најмладото дете на рускиот цар Николај II и неговата сопруга царицата Александра Фјордовна. Бидејќи бил единственото машко дете, ја носел титулата Царев Алексеј (руски: *Цесаревич Алексей*) и Велики кнез (Великий Князь). Заедно со родителите и сестрите, убиен е ноќта на 17 јули 1918 година од страна на Болшевистите (Советска Комунистичка Партија), што во денешна Русија се смета за најголемо злосторство над руската историја и традиција, па денес заедно со сите Романови е прогласен за светец од страна на Руската православна црква.

Алексеј Николаевич Романов
Кога Алексеј имал шест недели, лекарите му дијагностицирале хемофилија. Тоа е болест која ја пренесуваат мајките на синовите (мајката е носител, синот ја наследува и боледува од неа). Кога бил мал, Алексеј имал две дадилки кои внимавале да не се повреди во текот на играњето бидејќи бил склон на крвавење. Таа ноќ кога се убиени, 14 годишниот Алексеј бил толку болен што не можел да оди, па неговиот татко, царот Николај го носел на раце во сигурна смрт.

Надворешни врски
----------------

* Tsarevich Alexei Архивирано на 10 јануари 2008 г.

 *Оваа статија за политичар/ка од Русија е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

|  |
| --- |
| Руски владетели |
| Руски кнезови и цареви (1283–1547) | Даниел Московски • Јуриј III • Иван I • Симеон • Иван II • Дмитриј Донски • Василиј I • Василиј II • Иван III • Василиј III • Иван IV • Фјодор I • Борис Годунов • Фјодор II • Лажен Дмитриј I • Василиј IV • Михаил Романов • Алексеј I • Фјодор III • Иван V • Петар I |  |
| Императори на Русија (1721–1917) | Петар I • Катерина I • Петар II • Ана Ивановна • Иван VI • Елисавета Петровна • Петар III • Катерина II • Павле I • Александар I • Николај I • Александар II • Александар III • Николај II |  |
| Лидери на Советскиот Сојуз (1917–1991) | Владимир Ленин • Јосиф Сталин • Георгиј Маленков • Никита Хрушчов • Леонид Брежнев • Јуриј Андропов • Константин Черненко • Михаил Горбачов |  |
| Претседатели на Русија (1991–) | Борис Елцин • Владимир Путин  • Дмитриј Медведев • Владимир Путин |  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* WorldCat
* VIAF: 48291749
* LCCN: n87866429
* ISNI: 0000 0000 9789 6798
* GND: 119135353
* SELIBR: 210011
* SUDOC: 029983258
* BNF: cb121493264 (податоци)
* NKC: jn20000720006

 |

 |
***Хрватска енциклопедија*** (хрватски: *Hrvatska enciklopedija*) — национална енциклопедија на Хрватска која ја издава Лексикографскиот завод „Мирослав Крлежа" (порано „Југословенски лексикографски завод").

Историјат
---------

Пет тома на Хрватската енциклопедија на Мате Ујевиќ, издадени од 1941 до 1945 г.
Проектот започнал во 1999 г. и претставува петти ваков потфат, почнувајќи од *Хрватска енциклопедија* на Мате Ујевиќ и продолжила како *Општа енциклопедија на Југословенскиот лексикографски завод*, како и две изданија на *Општа енциклопедија*.

Во периодот од 1999 до 2009 г. се издадени единаесет тома — по еден том годишно. Почувајќи од 2010 г. се изготвува семрежно издание на енциклопедијата, дополнета со нови мултимедијални содржини. Слободното семрежно издание е пуштено во септември 2013 г. Печатењето е запрено и сета понатамошна работа се одвива исклучиво во бази на податоци, кои се основа за семрежното и други мултимедијални изданија на енциклопедијата.

Томови
------

| Том | Главен уредник | Година | Страници |
| --- | --- | --- | --- |
| I. : A – Bd | Далибор Брозовиќ | 1999 | 674 |
| II. : Be – Da | 2000 | 723 |
| III. : Da – Fo | 2001 | 722 |
| IV. : Fr – Ht | 2002 | 753 |
| V. : Hu – Km | Аугуст Ковачец | 2003 | 725 |
| VI. : Kn – Mak | 2004 | 786 |
| VII. : Mal – Nj | 2005 | 814 |
| VIII. : O – Pre | Славен Равлиќ | 2006 | 773 |
| IX. : Pri – Sk | 2007 | 842 |
| X. : Sl – To | 2008 | 830 |
| XI. : Tr – Ž | 2009 | 859 |

Печатените томови опфаќаат вкупно 9.272 страници, содржат 67.077 статии со вкупно 1.059.000 реда текст. Делото е здружена работа на 1.070 автори, претежно соработници. Секој еден томо е работа на 20 до 30 вработени во Лексикограгскиот завод и 300-400 соработници.

Наводи
------

1. 1 2  „Hrvatska enciklopedija". Архивирано од изворникот на 2018-06-29. Посетено на October 24, 2017.
2. ↑  „Predstavljena internetska izdanja Leksikografskoga zavoda". September 23, 2013. Архивирано од изворникот на 2013-09-26. Посетено на January 1, 2014.
3. 1 2 3  „Predgovor mrežnom izdanju Hrvatske enciklopedije". Посетено на January 2, 2014.

Надворешни врски
----------------

* *Хрватска енциклопедија* — семрежно издание (хрватски)
**Марко Китевски** (Слатински Чифлик, р. 13 април 1950

) — македонски фолклорист.

Животопис
---------

Проф. д-р **Марко Китевски** е роден на 13 април 1950 година во селото Слатински Чифлик, Дебрца. Во 1974 година дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје на катедрата за историја на книжевностите на народите на СФРЈ. Потоа завршил и постдипломски студии од научната област Македонска книжевност на Филолошкиот факултет во Скопје и во 1980 година го одбранил магистерскиот труд **фолклорните елементи во делата на Стале Попов**. Во 1990 година ја одбранил докторската дисертација под наслов **Клетвите во македонското народно творештво.**

Творештво
---------

Во 2008 година, за своето творештво, Китевски бил награден со државната награда „23 Октомври".

На 19 септември 2014 година, во Центарот на културата во Ѓорче Петров била промовирана книгата на Китевски под наслов „Народната култура на територијата на општина Ѓорче Петров". Во книгата се застапени народни песни од селото Кучково, кои ги пеел Марко Најденовски, а ги запишал Атанасије Петровиќ; прикази на црквите и манастирите на територијата на општината; и опис на христијанските празници кои се слават во општината.

Во ноември 2014 година, Китевски ја објавил својата 54. книга „Историјата на македонскиот фолклор„, во издание на „Гирланда" од Скопје. Книгата започнува со поглавје за историјата на фолклорот, а потоа следуваат и делови за најзначајните собирачи и зборници со македонско народно творештво.

Награди
-------

* Награда „23 Октомври"
* Награда „Св. Климент Охридски"

Наводи
------

1. ↑  Китевски, Марко (2015). *Кузман Капидан од народното предание до сердарод*. Скопје: Гирланда.
2. ↑  „Промоција на книга за обичаите во Ѓорче Петров од Марко Китевски", *Дневник*, година XVIII, број 5570, петок, 19 септември 2014, стр. 23.
3. ↑  „Македонскиот фолклор, за жал, веќе исчезнува", *Дневник*, година XVIII, број 5611, петок, 7 ноември 2014, стр. 22-23.
|  |
| --- |
|  **Свети Ѓорѓи** |
|  |
| 
Поглед на црквата |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Ивањевска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°12′32.6″N 21°21′41″E﻿ / ﻿41.209056° СГШ; 21.36139° ИГД﻿ / 41.209056; 21.36139Координати: 41°12′32.6″N 21°21′41″E﻿ / ﻿41.209056° СГШ; 21.36139° ИГД﻿ / 41.209056; 21.36139 |
| **Место** | Ивањевци |
|  **Општина** | Могила |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Свети Ѓорѓи |
|  **Завршено** | 1847 |
| Архитектонски опис |
|

**Свети Ѓорѓи** — главна селска црква во селото Ивањевци. Црквата е сместена во крајниот североисточен дел од селото.

Историја
--------

Црквата е изградена во 1847 година, а била обновувана во 1932 и 2005 година. Од натписна плоча на еден од помошните објекти се забележува дека кровот на црквата бил обновен со средства обезбедени од иселеници од селото во Австралија во декември 2002 година.

Архитектура
-----------

Градбата на црквата има правоаголна основа со многуаголна апсида на источната страна. Главниот влез е сместен од западната страна, а над него има полукружна ниша со фреска на Свети Ѓорѓи. Црквата има и спореден влез на јужната страна. Објектот е изграден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди.

Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени камбанаријата, неколку помошни објекти и селските гробишта. Камбанаријата се издига јужно од градбата на храмот. Таа има квадратна основа и се состои од три дела. Во најдолниот дел на западната страна се наоѓа влезот, а во средниот дел над него има правоаголен отвор, додека во најгорниот дел на секоја страна има по два хоризонтално поставени правоаголни отвори.

Галерија
--------

* Влезната порта од дворот на цркватаВлезната порта од дворот на црквата
* Црквата со камбанаријатаЦрквата со камбанаријата
* Јужната страна на цркватаЈужната страна на црквата
* Главниот влез на цркватаГлавниот влез на црквата
* Апсидата на цркватаАпсидата на црквата
* Помошен објектПомошен објект
* Натписна плоча на еден од помошните објектиНатписна плоча на еден од помошните објекти
* Западната страна на камбанаријатаЗападната страна на камбанаријата
* Источната страна на камбанаријатаИсточната страна на камбанаријата
* Базен за верски обредиБазен за верски обреди
* Селските гробиштаСелските гробишта

Поврзано
--------

* Параклис „Св. Петка" - Ивањевци
* Ивањевци
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Ивањевска парохија

Наводи
------

1. ↑  Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). *Карта на верски објекти во Македонија*. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. стр. 12. ISBN 978-608-65143-2-7.
2. ↑  „Ивањевци". *Мој Роден Крај*.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Св. Ѓорѓи" - Ивањевци на Ризницата ?
|  |
| --- |
|  **Успение на Пресвета Богородица** |
|  |
| **македонска православна црква** |
| **Епархија** | Преспанско-пелагониска |
| **Архијерејско намесништво** | Битолско |
| **Парохија** | Кукуречанска |
| Местоположба |
|  |
| **Координати** | 41°2′37″N 21°15′2″E﻿ / ﻿41.04361° СГШ; 21.25056° ИГД﻿ / 41.04361; 21.25056Координати: 41°2′37″N 21°15′2″E﻿ / ﻿41.04361° СГШ; 21.25056° ИГД﻿ / 41.04361; 21.25056 |
| **Место** | Трново |
|  **Општина** | Битола |
|  **Држава** | Македонија |
| Општи податоци |
| **Покровител** | Богородица Марија |
|  **Изградба** | 1837/18541926/1928 - 1934 (обнова) |
|
| Архитектонски опис |
|

**Успение на Пресвета Богородица** (или **Св. Богородица**) — црква во битолското село Трново, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, сместен во источниот дел на селото. Според еден извор, изградена е во 1837, а според друг во 1854 година. За време на Првата светска војна на подрачјето се воделе жестоки битки и црквата била уништена. Вредниот иконостас е демонтиран од бугарски војници со намера да го однесат во Бугарија. Сепак, нивната намера не успеала и тој е подоцна откриен и пренесен во храмот „Св. Богородица" во Битола. 

Во 1926/1928 г. мештаните започнале со обнова на црквата со средства од воена оштета и доброволни прилози од Битолско. Обновата е завршена во 1934 г.. Новиот иконостас е изработен од мијачкиот мајстор Нестор Алексиев Мирчевски од Гари со своите синови, а во 1962 година доградена и камбанаријата како подарок од Џон Спиро, битолски иселеник во САД.

Во црковниот двор се одржуваат средби на иселеници од Егејска Македонија и на оние во прекуоканските земји и Европа.

Слики
-----

* Идејниот проект (горе) и почетокот на возобновата во 1926 г. Фото на Браќата Манаки.Идејниот проект (горе) и почетокот на возобновата во 1926 г. Фото на Браќата Манаки.

Поврзано
--------

* Кукуречанска парохија
* Битолско архијерејско намесништво

Наводи
------

1. ↑  „Битола во минатото, црква св. Богородица с.Трново". *Бабам Битола*. 28 август 2017. Посетено на 17 декември 2021.
2. ↑  „Трново". Мој Роден Крај. Посетено на 11 ноември 2017.
3. ↑  „Цркви и манастири во Националниот парк Пелистер". Bitola Tourist Info. Архивирано од изворникот на 2017-09-11. Посетено на 11 јуни 2017.
4. ↑  „Св. Богородица село Трново". Bitola.info. Посетено на 12 јануари 2020.

Надворешни врски
----------------

* Црква „Успение на Пресвета Богородица" - Трново на Ризницата ?
Позиција на маалото во рамките на Скопје во 1899 година.
**Хаџи Лала** (турски: *Hacı Lala)* — старо скопско маало.

Местоположба
------------

Тоа било крајното источно маало на тогашното Скопје и од него започнувал патот кон село Трубарево и селата кон Блатија. Соседни маала му биле Кебир Мехмед Челеби и Искендер Гази. Од Камениот мост било оддалечено 1100 метри источно.

Историја
--------

Маалото било основано од муслимани, но поради тоа што било крајно маало, започнала фаза на населување на христијани од околните села. Како такво, мешано, е забележано во опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година. Имало 15 муслимански и 8 хрисијански домаќинства. Биле забележани 21 мажи муслимани со едно новороденче и 14 мажи христијани со 2 новороденчиња. Шест мажи муслимани и 22 мажи христијани биле заведени како доселеници, што докажува дека во маалото се одвивал процесот на доселување христијанско население од селата.

Сегашност
---------

Денес маалото непостои. На негово место се наоѓа бензиската пумпа Макпетрол, булеварот „Гоце Делчев" и мостот „Беласица", а од спортива е молот „Ист Гејт".

Наводи
------

1. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на муслиманското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2020.
2. ↑  *Османлиски документи за историјата на Македонија - пописи од XIX век на христијанското население - Скопски Санџак, каза Скопје*. Скопје: д-р Емил Крстески. 2021.
**Газела** e најпрометниот белградски мост на реката Сава. Дневно преку него поминуваат повеќе од 165.000 иако мостот е проектиран за околу 40.000. Изграден е како дел од автопатот Братство и единство кој требал да ги поврзува тогашните републики на СФРЈ Македонија, Србија, Хрватска и Словенија.Реконстуркцијата на мостот траела од 2010 до 2012 година.

Технички каректеристики
-----------------------

Мостот е комбинација од греди и олук, долг е 332 м, широк 27,5 м. Вкупната ширина на коловозот e 21,8м (по три траки во двата правци, ширина 10 м со разделник од 1,5м). Во делот на должината на мостот постојат и две пешачки патеки со ширина од по три метри.

Газела над реката Сава е издигнат 22,8 м во текот на средниот водостој.

Главен проектант на мостот бил професорот на Градежниот факултет во Белград инженерот Милан Гурик. Името на мостот му го дал Ѓорѓe Лазаревик, претседателот на конкурсната комисија за градење на мостови, каде што рекол дека „овој мост ја прескокнал Сава како "газела во скок".

Телевизија Белград директно го пренесувал моментот кога се испитувала носивоста на мостот .

Градбата на мостот ја извршило претпријатието „Мостоградња" од Белград, во соработка со претпријатието „Гоша" од Смедеревска паланка.

Историја на мостот
------------------

Мостот е отворен на 4 декември 1970 година во присуство на Јосип Броз Тито и Бранко Пешик.

Мостот е проектиран ѕа проаѓање на 40000 возила дневно, а денеска преку него дневно проаѓаат 165000 возила дневно.

Поради неодржување на мостт во оследните 40 години, на 29 јануари 2010 година поради пукнатини на главниот носач, дошло до делумно пренасочување на сообракајот кон другите мостови за возилата над три тона. Била наредена санација во рок од 15 дена.

Сообраќај
---------

Мостот е главната врска помеѓу центарот на Белград и Нов Белград, а исто така го носи транзитниот сообраќај на автопатите Е70 и Е75 преку Србија. Како таква, таа е исклучително преоптоварена и причина за чести застои, бидејќи се потпира на главната размена на мостар во Белград. Во просек повеќе од 165.000  возила го преминуваат секој ден (без оглед на попречниот тек), иако е дизајниран да се користи за 38.000. Сепак, мостот речиси целосно бил пренасочен во 2011 година и сега поддржува до 200.000 возила дневно. Дополнително олеснување се очекува кога ќе биде завршен белгискиот бајпас, кој во моментов е во изградба и требаше да биде отворен во 2013 година. Исто така, било значително олеснување кога новиот мост Ада бил отворен за сообраќај, на 1 јануари 2012 година.

Наводи
------

1. ↑  „Vreme br. 864 U iščekivanju saobraćajnog kolapsa". Архивирано од изворникот на 2013-11-11. Посетено на 2008-04-07.
2. ↑
3. ↑  B92 - Biz - Vesti - EBRD u februaru dolazi zbog Gazele
4. ↑
5. ↑  Nikola Miković (10 September 2008), „„Gazela" u kritičnom stanju", *Politika* (српски)

 *Оваа статија за мост е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите*.

Мостот Газела во Белград.
Поглед на мостот од воздух
**Трошка надеж** e филм за тајниот агент Џејмс Бонд, во режија на Марк Форстер. Главните улоги ги толкуваат: Даниел Крејг, Олга Кириленко, Џуди Денч и Џефри Рајт.

 Марк Форстер

Содржина
--------

Агентот 007 ја следи трагата на одговорните за убиството на неговата поранешна љубов. Во потрага по вистината, тој оди во Австрија, Италија, Јужна Америка и на Хаити. Случајот со замена на идентитетот го насочува 007 кон убавата, но опасна жена, која поради свои лични причини го гони непријателот на 007, можниот член на една тајна организација, Доминик Грин.

Наводи
------

1. ↑  *Антена*, број 841, 8.8.2014, стр. 15.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* VIAF: 215965824
* GND: 7656957-3
* BNF: cb15932520h (податоци)

 |

 |
Глава од копје од свиња, в. 1430, должина 42 см .
**Копје од свиња** е копје што се користи за лов на свињи. Релативно е краток и тежок и има две „чепки" или „крила" на копје зад сечилото, кои делуваат како бариера за да го спречат копјето да навлезе премногу длабоко. Во повеќето случаи бил направен од еленски рогови. Попречната шипка, попречно на вратилото, ја имало истата функција како на копјата: обезбедувало безбедно растојание доколку прободеното животно остане живо, повредена и бесна свиња би се упатила до вратилото на копјето за да го нападне ловецот.

Возрасната свиња е многу силно и агресивно животно. Многу добро може да убие човек. Напаѓа од далечина од околу 10 метри. Во исто време, машките свињи со забите удираат во нозете на човекот, кој поради оштетување на артериите може да умре за неколку минути. Вепарите касаат додека не го убијат ловецот.

Најчесто, кучињата ја задржуваат свињата, а ловецот набива копје во неа. Поретко, вепар е испровоциран да нападне, а ловецот, потпирајќи го копјето на бутот, го вперува кон вепарот, кој самиот трча и налетува на врвот.

Во Англија ловот на свињи се одвивал на коњ.

Поврзано
--------

* Мечка копје
* Боемска лажичка за уши
* Ahlspiess

Наводи
------

1. ↑  Strutt, Joseph (1801). *The Sports and Pastimes of the People of England: From the Earliest Period, Including the Rural and Domestic Recreations, May Games, Mummeries, Pageants, Processions and Pompous Spectacles* (англиски). Methuen & Company. стр. 14. Посетено на 11 February 2018.

Надворешни врски
----------------

* Прилагодени ножеви на реката изгрејсонце Архивирано на 27 октомври 2021 г. Приказ на Џим Каселман за лов на свиња со копја.
**Свети Никола** (грчки: *Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου*) — црква во селото Буф, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен храм изграден во 1872 г. Се наоѓа во северниот дел на селото, на местото на помала црква од 1803 г. Според традицијата, со градителските работи раководел епирскиот мајстор Брајан, а на внатрешноста работел битолчанецот Митре Душковски, кому му се припишуваат многу каменорезби во селото.

Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив, трем од три страни и камбанарија. Има два натписа, еден на западната и еден на источната страна. На едниот од нив е напишан датумот 1872. Во внатрешноста се зачвувани забележителни копаничарски дела.

Поврзано
--------

* Леринско-преспанско-еордејска епархија

Наводи
------

1. 1 2 3  „Ναός αγίου Νικολάου στον Ακρίτα". Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Посетено на 10 јануари 2015.
2. 1 2  „Πληροφορίες τοπωνυμίου". Greek tourism guide – GTP. Посетено на 10 јануари 2015.
**Автократијата** е форма на владеење во која политичката моќ е од страна на една влада, т.н. самовлада. Зборот автократ доаѓа од грчкиот збор *autocratic* („самовладетел").

За разлика од демократијата, автократијата е владеење од само една влада, т.е. од еден владеач, додека кај демократијата владеењето припаѓа на мнозинството.

Денес автократијата вообичаено се гледа како синоним на деспотизам, тиранија или диктаторство.

Автократијата сепак не е синоним на тоталитаризмот, затоа што, сепак, овој концепт попрецизно е наменет за да ги разликува модерните режими коишто се појавуваат во 1920 од традиционалното диктаторство. Исто така, автократијата не е синоним за военото диктаторство.

Поимот монархија исто така се разликува, иако некои словенски монархи, поспецифично руски владатели, цареви, традиционално ја вклучувале и титулата автократ како дел од нивниот официјален стил. Историски, многу монаршки владатели владееле со автократија, но нивната моќ значително згаснала со воведувањето на институциите и давањето на луѓето моќ да донесуваат одлуки за нив самите преку избраните тела на владата.

Автократот сепак си бара некаков вид на силна структура на владеење. Многу малку владеjачи биле во позиција да владеjат само со нивната лична харизма и вештини без помош од другите.

|  |  |
| --- | --- |
| Stub icon | *Оваа статија политика е никулец. Можете да помогнете со тоа што ќе ја проширите.** п
* р
* у
 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Нормативна контрола | 
* GND: 4206090-4
* NDL: 00570749

 |

 |

1. ↑  Fiala 2015, Glossary. sfn error: no target: CITEREFFiala2015 (help)