**Алфред де Вињи**, грофот де Вињи (27 март 1797

-17 септември 1863

) — француски поет и водачот на францускиот романтизам. Тој, исто така, пишувал романи, драми и правел преводи на Шекспир. Како воено лице со конзервативни и кралски ставови, Де Вињи се разликуваа од повеќето други француски романтичари.

Животопис
---------

Де Вињи е роден во Лош (град во кој тој никогаш не се вратил) во аристократско семејство. Неговиот татко бил 60-годишниот ветеран на Седумгодишната војна, кој починал пред дваесеттиот роденден на Алфред, а неговата мајка, 20 години помлада, била жена со силна волја, која била инспирирана од Русо и ја презела одговорноста за првичното образование на Алфред. Неговиот дедо, Маркиз де Бородин, служел како комодор во кралската морнарица.

Де Вињи израснал во Париз, и се подготвувал за студии на Политехничката школа во Лицејот Бонапарт. Стекнал добро познавање на француската историја и на Библијата пред да му се појави „преголема љубов кон славата поврзана со оружјето".

Како што било случај со секое благородно семејство, Француската револуција значително ги намалила околностите на семејството. По поразот на Наполеон во Ватерло, Бурбон, Луј XVIII, братот на Луј XVI бил вратен на власт, а во 1814 година Вињи се запишал во една од привилегираните аристократски компании на „Кралската куќа" како втор поручник.

Портрет на Вињи
Иако тој бил промовиран во прв поручник во 1822 година, како и во капетан следната година, воената професија во време на мир му досадила. По преземањето на неколку лисја од отсуство, тој го напуштил воениот живот во 1827 година, откако веќе ја објавил својата прва поема „Ле Бал" во 1820 година и амбициозната наративна песна "Елоа" во 1824 година на популарната романтична тема на откупот на Сатана.

Продолжувајќи последователни излегувања од армијата, се населил во Париз со својата млада англиска невеста Лидија Бунбери, која се омажила во Пау во 1825 година. Ги собрал своите неодамнешни дела во јануари 1826 година *Почес антиквитети и модерни*. Три месеци подоцна тој го објавил првиот важен историски роман на француски, "Cinq-Mars", заснован врз животот на омилениот Анри Коифиер де Рузе, кој се заговарал против кардиналот де Ришелје. Со успехот на овие два тома, Вини се чинел дека е ѕвездата на романтичното движење, иако еден од најдобрите пријатели на Вињи, Виктор Иго, наскоро ја узурпирал таа улога.

Посетата на англиска театарска дружина во Париз во 1827 година го оживеа францускиот интерес за Шекспир. Вињи работел со Емил Дешан, на превод на Ромео и Јулија. Во 1831 година ја презентирал својата прва оригинална претстава "La Maréchale d'Ancre", историска драма, која ги раскажува настаните што воделе до владеењето на кралот Луј XIII. При посетата на театарот, се запознал со големата глумица (Марија Дорвал) и и станал љубоморен љубовник до 1838 година.

Во 1835 Вињи напишал драма насловена како „Чатертон", заснована на животот на Томас Чатертон, со Мари Дорвал во главната улога како Кити Бел. Оваа драма се смета за еден од најдобрите француски романтични драми, која и ден денес се изведува. Приказната за Четтертон инспирирала една од трите епизоди на филозофскиот роман "Вител" (Stoyo) (1832).

Скеч на Алфред Виктор
Иако Вињи имал успех како писател, неговиот личен живот не бил најдобар. Неговиот брак бил едно големо разочарување, неговата врска со Мари Дорвал била измачена од љубомора, а неговиот литературен талент бил засенет од достигнувањата на другите. Тој пораснал огорчен. По смртта на неговата мајка во 1838 година, тој го наследил имотот на Мејн-Жиро, во близина на Ангулеме. Таму Вињи напишал некои од неговите најпознати песни, меѓу кои и "La Mort du loup" и "La Maison du berger". Пруст ја сметал "La Maison du berger" како најголема француска песна од 19 век. Во 1845 година, по неколку неуспешни обиди да биде избран, Вињи станал член на Француската академија.

Во подоцнежните години, Вињи престанал да објавува. Сепак, продолжил да пишува, а современите научници сметаат дека неговиот „весник" е одлично дело, иако чека конечна научна верзија. Вињи се сметал себеси за мислител, како и за литературен автор, тој бил, на пример, еден од првите француски писатели кои сериозно се интересирале за будизмот. Неговата сопствена филозофија на живот била песимистичка и стоична. Тој бил прв во книжевната историја да го употреби зборот слезината во смисла на горко или жалост, за состојбата на душата на современиот човек. Во неговите подоцнежни години тој поминал многу време за подготовка на посмртната колекција на поеми, позната како "Les Destinées", за која неговиот наменет наслов бил "Помес филозофија". Се заклучува со последната порака на Вињи на светот, „Чист дух".

Гробот на Алфред Виктор
Вињи го развил она што се верувало дека било рак на желудникот во раните шеесетти години. Тој ги изневерувал своите маки со примерен статизам неколку години. Вињи умрел во Париз на 17 септември 1863 година, неколку месеци по смртта на неговата сопруга. Бил погребан покрај неа гробиштата во Монмартр, во Париз. Неколку од неговите дела биле објавени посмртно.

Дела
----

* *Le Bal* (1820).
* *Poèmes* (1822).
* Éloa, ou La sœur des anges|*Éloa, ou La Sœur des Anges* (1824).
* *Poèmes Antiques et Modernes* (1826).
* *Cinq-Mars* (1826).
* *Roméo et Juliette* (1828, превод на *Ромео и Јулија*).
* *Shylock* (1828).
* *Le More de Venise* (1829, tпревод на *Отело*).
* *La Maréchale d'Ancre* (1830).
* *L'Almeh: Scènes du Désert* (1831, недовршена).
* *Stello* (1832).
* *Quitte pour la Peur* (1833).
* *Servitude et grandeur militaires* (1835).
* *Chatterton* (1835).
* *Daphné* (1837, недовршено).
* *Les Destinées* (1864).
* *Journal d'un Poète* (1867).
* *Œuvres Complètes* (1883–1885).

Наводи
------

1. ↑  Liukkonen, Petri. „Alfred de Vigny". *Books and Writers (kirjasto.sci.fi)*. Finland: Kuusankoski Public Library. Архивирано од изворникот на 24 March 2014. Не се допушта закосување или задебелување во: `|website=` (help)
2. ↑  de Vigny, A.; Hazlitt, W. (1890). *Cinq-Mars: Or, A Conspiracy Under Louis XIII*. Little, Brown. Посетено на 20 August 2017.
3. ↑  Price, Blanche A. (1962). "Alfred de Vigny and Julia," *MLN,* Vol. LXXVII, No. 5, p. 449.