Coniuges quondam fuerunt, qui diu puerum habere cupiebant, donec tandem mulier speraret quod Dominus votum suum adimpleri vellet. In cubiculi coniugum erat parva fenestra, cuius sententiae hortum pulchrum neglexerunt, in quo erant omnia genera florum et leguminum. Sed muro magno erat circumdatus, et nemo intro introire audebat, quia maga erat potentissima, quae ab omnibus timebatur. Quadam die mulier erat ad fenestram spectans ad hortum, in quo vidit spatium radifs consitum, et visi sunt tam dulces et tam recentes ut perciperet illos comedendi cupiditatem. Crescebat eius cupiditas in dies, et, cum sciret eos consequi non posse, moesta esse coepit, et pallidum et aegrum intueri. Et timuit vir, et interrogavit eam;

-Quid habes, cara uxor?

-O! Qui respondit: Si non possum post domum nostram de horto radices edere, morte moriar.

Maritus, qui eam valde amabat, sibi putavit.

-Antequam consentiamus uxori meae moriens, eas rafanas quascumque sumptus afferam.

In crepusculo desiluit hortus magae per parietes, subito rapuit paucas raphanos, et duxit ad uxorem suam, quae statim acetaria fecit et maximo appetitu comedit. Sed gustavit ita bonum, ut postridie magis vellet comedere, non posset quiescere, si vir suus iterum ad hortum non iret. Ivit ergo vespere, sed timuit valde, quia magus erat in eo.

- Quomodo audes, inquit irata, venire ad hortum meum, et lusciniam meam furari sicut fur? punietur!

-Ah! Respondit : Dimitte audaciam meam, quia extra necessitatem feci. Uxor mea raphanos tuos e fenestra vidit, et tantopere cupivit ut peritura sit nisi illa edat.

Tum maga ponens iram ;

-Si hoc est quod dicis, tot defluvia, quantum vis, accipe, sed una lege: da mihi filium, quem uxor tua pariat. Hic mecum valebit, et curabo ut sim mater.

Suscepit vir cum tristitia, et statim ut natum filium suum vidit, praestituit eum maga, quae nomen rapunzel, id est radicula, rapuit.

Rapunzel puella pulcherrima semper sub sole fuit. Cum esset annorum duodecim, maga illam in turri in silva inclusit, quae non habebat scalas vel ianuam, sed admodum parvam et altam fenestram. et cum intrare vellet maga, stetit sub ea, et dixit:

Rapunzel, Rapunzel, deprime comas tuas, ascendam per illam.

Bene Rapunzel habebat comas longissimas et pulchras et tam pulchras quam pilos aureos. Quod ut audivit vocem magae, solvat bracteas suas, decidat a summitate fenestrae suae, quae erat amplius viginti cubitis a terra, et tunc ascenderet maga per illas.

Factum est autem post duos annos, quod filius regis transivit per silvam illam et accessit ad turrim, in qua audivit cantum tam dulce et molle, quod audire desiit. Rapunzel, qui in solitudine sua vacabat, dulcissima voce sua carmina dulcissima repetens. Filius regis intrare voluisset, et ianuam turris quaesivit, sed eam invenire non potuit. Domum abivit, sed cantum adeo cor penetraverat ut cotidie ad silvam iret ut audiret. Quodam die, dum essent sub arbore, vidit magam venientem, et audivit eam dicentem;

Rapunzel, Rapunzel, deprime comas tuas, ascendam per illam.

Rapunzel ergo cadat coma, et ascendit maga.

Si hanc scalam scandis, princeps ait, ego quoque fortunam meam experiri volo.

Sequenti autem die, cum tenebrescere coepisset, accessit ad turrim et dixit:

Rapunzel, Rapunzel, deprime comas tuas, ascendam per illam.

Confestim cecidit capillos, et filius regis ascenderunt. Rapunzel primo pertimuit, cum vidit hominem intrantem, cum oculos suos nondum viderat, sed filius regis coepit amanter loqui ei, et dixit ei quod cantus ejus ita movisset cor, quod ex tunc uno momento conquiescere non potuisse et eam videre ac colloqui statuisse. Hoc timore Rapunzel disparuit, et cum illam interrogaret si vellet sibi esse uxorem, vidit quod esset iuvenis et formose, cogitavit sibi;

- Ego melior ero cum illo, quam cum venefica vetere.

Dixit etiam, et excussit manum manu sua, addens;

- Libet valde discedere vobiscum, sed nescio quomodo descendat; Cum veneris, affer mihi fila serica quibus stimulum conficiam, et cum satis longum est, descendam, et me in equum tuum adduces.

Concesserunt se iturum omni nocte, cum venefica interdiu ibat, quae nihil observabat donec Ruiponche eam semel rogaret;

-Dic mihi, avia, cur vestimenta mea iam non apta sunt? Minora habeant tempus

-Ah, perduint! maga respondit. Quid fecisti! Putabam me abscondi te ab omnibus, et decepisti me!

Comam pulchram Rapunzel arripuit in ira, in sinistra manu bina tempora vertit, dextra forcipem arripuit, ac deinde aliquandiu abscidit, decoros crines in terram cadentes. usque adeo furor pervenit, ut pauperem Rapunzel desertum arripuit, ubi eam cum lacrimis et dolore vivere damnavit.

Eadem die, qua detexit secretum Rapunzel maga, nocte illa sumpsit capillos, quos tonderat, ad fenestram, et cum venit princeps dixit:

Rapunzel, Rapunzel, sparge comas, ascendam per illam;

Pendentem invenit. Ascendit ergo filius regis, sed non invenit dilectum suum Rapunzel, sed magam, quae eum in mundo pessima suscepit facie.

-Salve! Ille irridens dixit, Venis quaerere parvam uxorem tuam, sed avicula non amplius in nido suo cantatur; Eripiunt eum de cavea, et oculi tui non videbunt eum. Rapunzel res perdita est tibi, nunquam eam invenies.

Princeps gravissimum dolorem percepit et desperans de turri se proiecit; Fortunatus erat non vitam amittere, sed vepribus in quos lapsus est oculos transfixit. Per silvam caeca coepit incedere, nil nisi radices et herbas edens, solaque se maerens et lugens carae uxoris amissae occupans. Sic aliquot annis in summa miseria vagata est, usquedum ad desertum finem pervenit, ubi Rapunzel in continuo angore vixit cum filio suo quem pepererat. Vocem eius audivit et putabat se scire eam; Protinus ad eam perrexit, agnovit eam quamprimum invenit eam, qua viso ibi se projecit ad collum ejus, et amare flevit. Lacrimae percussae oculis pristinam claritatem restituerunt ac iterum ut prius vidit. Et perduxit eos ad regnum suum, ubi cum magno gaudio suscepti sunt, et vixerunt multos annos felices et contenti.