recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Abbae sodales et actores pelliculae *Mamma mia!,* huic gregi dicata.
**ABBA** fuit grex musicus Suecicus anno 1972 ab Agnetha Fältskog, Benny Andersson, Björn Ulvaeus, et Anni-Frid Lyngstad conditus, qui magnum exitum per totum orbem terrarum usque ad annum 1982 habuit.

Quamquam grex iam primum phonodiscum anno 1972 produxit, eis solum in Suecia et reione Scandinaviae eventus fuit. Quam de causa quattuor socii et moderator gregis, clarus fabricator musicae Stig Anderson, in certamen cantus eurovisionis 1973 participare cum cantione "Ring Ring" decreverunt, sed primus conatus repraesentare sua terra naufrigium fecit, quoniam iudices certaminis gentilis in terceram positionem cantum delegerunt. Tamen grex non ab incepto destitit et proximo anno iterum participare conatus est cum cantione "Waterloo". Denique secundus conatus felix erat et Sueciam representare in undevicesimo certamine cantus eurovisionis potuerunt. Cum suo carmine "Waterloo" grex omnes spectatores convincere potuerunt et ita istum certamen vincit. Quod erat principium magni eventus, qui gregi per proximos annos erat.

Annis 1979 et 1981, ratio inter socios mutavit, quia sua matrimonia dissolverunt et inde ab hoc tempore solum collegis collaboraverunt. Postremo anno 1982, grex ultimum phonodiscum publicavit, et ultimos conspectus habuerunt. Deinde quattuor socii laborare solum inceperunt.

Anno 2018, moderatores gregis nuntiaverunt, ut duae novae cantiones phonographatae essent, quae mense Decembri publicarentur.

Discographia
------------

* *Ring Ring* (1973)
* *Waterloo* (1974)
* *ABBA* (1975)
* *Arrival* (1977)
* *ABBA: The Album* (1977)
* *Voulez-Vous* (1979)
* *Super Trouper* (1980)
* *The Visitors* (1981)
* *Voyage* (2021)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Store norske leksikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **ABBA** spectant. |

* Situs interretialis ABBA proprius.
Wikidata Russia Kioviensis
Res apud Vicidata repertae:
*Terra continens*: Europa  
*Locus*: 50°27′0″N 30°31′30″E  
*Caput*: Kiovia  

**Gestio**

Monarchia  

**Populus**

*Numerus*: 5 400 000  
*Sermo publicus*: lingua Slavica orientalis antiqua  
*Moneta*: kuna, Grivna, nogata
**Tabula aut despectus**

Russia Kioviensis: situsRussia Kioviensis: situs
**Russia Kioviensis** (Russice Киевская Русь, tr. *Kievskaja Rus'* ; Ucrainice Київська Русь, tr. *Kyjivs'ka Rus' ; Ruthenice Alba* Кіеўская Русь, tr. Kieuskaja Rus') est nomen, quo civitas libera Russica (Ruthenica) antiqua, in Europa Orientali sita, Kioviam ut metropolim suam habens (ab anno 882), a saeculo undevicesimo appellatur. 

Russia Kioviensis saeculo undecimo
Civitas illa, unio politica gentium Slavicorum orientalium (atque nonnullarum gentium Finno-Ugricarum et Balticarum) sub potestate ducum dynastiae Ruricidarum, a fine saeculi noni ad medium saeculi tredecimi exsistebat. Tempore potestatis suae maximae a Mari Baltico et fontibus Duinae fluvii in septentrione ad Pontum Euxinum in meridie, et a Tyra fontibusque Vistulae fluminis in occidente ad paeninsulam Tamanicam in oriente terras tenuit. Fine saeculi decimi, cum Vladimirus I Magnus dux Kioviensis erat, religionem Christianam ut officialem accepit. Gradatim, ad medium saeculi duodecimi, civitas Russica (Ruthenica) antiqua in multos ducatus sui iuris dissoluta est. Kiovia tamen usque ad annos invasionis Mongolo-Tatarorum (1237–1240) ut urbs principalis Russiae (Rutheniae) aestimabatur, et ducatus Kioviensis in possessione collectiva ducum Russicorum manebat.

Notae
-----

1. ↑  *Ucraini saeculo XX de rebus publicis administrandis quid putaverint* (1993), p. 2; *Fontes* (1966), p. xxv; *Documenta pontificum romanorum historiam Ucrainae illustrantia* (1953), p. 679

Nexus interni
-------------

* Magni duces Kiovienses
* Ruthenia
* Ucraina

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Russiam Kioviensem** spectant. |

* Pagina de Russia Kioviensi *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina de Russia Kioviensi *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
* Pagina de Russia Kioviensi *Encyclopaediae historiae Ucrainae* **(Ucrainice)**
**Flavius Florentius** (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator ac vir publicus Romanus saeculi quarti erat.

Cursus honorum
--------------

Florentius annis 357 - 361 praefectus praetorio Galliarum erat. In proelio apud Argentoratum anno 357 Florentius pugnam ineundam esse censuit, quam Iualianus Caesar deinde vicit. Eodem anno autem Florentius suasit, ut vectigalia provinciarum suae praefecturae tollerentur, quod minus pecuniae in fiscum venisset quam superioribus annis. Sed Constantio II Augusto sententia Iuliani placuit, qui dixerat, provincias esse gravi bello et incursionibus Germanorum exhaustas. Anno 360 Florentius rescripta Constantii tradidit, qui copias ad bellum contra Persas gerendum a Iuliano Caesare poposcit. Tum Viennam se recepit. Iuliano Augusto proclamato Florentius - interim consul anni 361 una cum Flavio Tauro nominatus est - Florentius e Gallia fugit. Constantius eum et praefectum praetorio Illyrci fecit. Constantio autem 3 Novembris 361 mortuo Florentius fugit neque repertus est. Tamen Chalcedontis a Iuliano in absentia accusatus et mortis damnatus est.

Notae
-----

1. ↑  Ammianus Marcellinus, Res gestae, XVI 12,14
2. ↑  Op.cit. XVII 3,2-5
3. ↑  Op.cit. XX 8, 20-21
4. ↑  Op.cit. XXII 3, 6

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Iulius Constantius Augustus X et Flavius Claudius Iulianus Caesar III**  |  **Consul** 361cumFlavio Tauro | Successores: **Claudius Mamertinus et Flavius Nevitta**  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Curdistania (discretiva)

Curdorum regiones in tabula geographica Turciae
Vexillum Curdorum Turciae
**Curdistania Turcica**, a Curdis interdum **Bakur** appellata, est pars Turciae austroorientalis, quam Curdi incolunt. Certae fines regioni absunt, sed, si provincias Turciae enumeres, ubi Curdi plus quam dimidiam partem incolarum constituunt, hae sunt:

* Amida
* Araratus
* Aroteria
* Balales
* Batman
* Chalcis Anatolica
* Charpete
* Edessa
* Marida
* Mus
* Noepolis
* Romanupolis
* Sirte
* Vanus

Praetera Curdi sunt magna pars incolarum provinciarum:

* Acilisene
* Ardahan
* Chorzene
* Igdiria
* Melitene
* Pordonnium
* Theodosiopolis

Сirca 13500000 Curdorum hic habitant, lingua Curdica et Zazaca loquentium; hi sunt 86% populationis totius. Caput Curdorum Turciae diu Amida urbs, quae nunc ut *Diyarbakır* nota est, putabatur, sed nunc Arabi et Turci in Amida maxime frequentant.

Notae
-----

1. ↑  Quod Curdice *Septentrio* significat.

Nexus externi
-------------

* De Curdistania in *Encyclopaedia Russica magna* **(Russice)**
* De populatione Curdica in situs *Instituti Curdici Lutetiensis* **(Anglice)**
Electrificina Fessenheim ad canalem Rheni.
**Ergasterium atomicum Fessenheim** est electrificina nuclearis Franciae. Nuper post 43 annos (anno 1977 inauguratum est) iussu rectorum cessavitː mense februario 2020 reactorium I constitit et mense iunio 2020 reactorium II.

Situs et Aedificium
-------------------

Fessenheim, veterrima electrificina atomica Franciae, 2 chiliometra ad meridio-orientem vici Fessenheim in praefectura Rheni Superioris in regione Alsatia apud flumen Rhenum et eius magnum canalem constructa est.

Vis electrificinae est 1760 MW.

Historia
--------

Anno 1962 societas mercatoria Electricitas Franciae ergasterium atomicum apud Fessenheim institui proposuit. Ab anno 1977 electrificina duobus reactoriis societatis Americanae Westinghouse energiam electricam producit.

Res politicae
-------------

Post annum 2007 disputatio orta est foro, communibus, societatibus, institutionibus duirnariisque, consiliis regionum, pagorum et civitatum in utraque Rheni ripa securitatis causa et de periculis ad circumiecta naturalia e.g. causa radioactivitatis et impetus caloris thermici ad aquam Rheni quia desunt Fessenheimiae turres ad vaporis calorem diminuendam.

Anno 2012 praeses Franciae electrificinam exeunte anno 2016 claudendam esse declaravit.

Notae
-----

1. ↑  *Le Figaro.* Economie
2. ↑  Power Reactor Information System (PRIS), IAEA, die 15 Maii 2012
3. ↑  Relatio diurnarii *Badische Zeitung* de Basilea.
4. ↑  Placitum Argentorati.
5. ↑  Relatio de urbe Brisiaco.
6. ↑  De urbe Friburgo Brisgoiae.
7. ↑  De Müllheim (Badenia-Virtembergia).
8. ↑  De Offenburgo.
9. ↑  Notitia incidentium minimi momenti in electrificina factarum annis 1990 ad 2008.
10. ↑  Jörg Lange: *Studie Wärmelast Rhein*. 2009.
11. ↑  Declaratio die 14 Septembris 2012.
12. ↑  Relatio televisionalis Germanica die 14 Septembris 2012.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Electrificinam Fessenheimiensem** spectant. |

* Ergasterium Fessenheimiense.
* Electricitas Franciae de Fessenheim.
* Officina nuclearis Fessenheimiae.
* Disputatio Badeniae et Elisatiae.
* Thesis *Abolitio Fessenheimiae nunc!*.
* De fine ergasterii nuclearis Fessenheimiae.
* Diurnarium Francicum *Le monde* die 4 Martii 2016 de Ergasterio Fessenheim.
Porlanda (Angliae meridianae physica)  
PorlandaPorlandaSitus in Anglia meridiana
Castellum Portland ad oram septentrionalem insulae situm
**Porlanda insula** (alia nomina: *Portunia insula*), vulgo *Isle of Portland*, est paeninsula comitatus Dorcestriae in Anglia meridioccidentali situm. Vici octo in hac paeninsula reperiuntur, quorum maximus est oppidum Fortuneswell.
Ad hanc insulam anno 840 cum exercitu Dorcestriensium venit dux (*ealdorman*) Aethelhelm regni Occidentalium Saxonum ad Danos debellandos; qui autem in proelio vicerunt, interfecto Aethelhelm ipso.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  Portunia Insula, vulgo Portelande" in Iohannes Leland, *Itinerarium*)
3. ↑  *Chronica Anglosaxonum* sub anno 837.

Bibliographia
-------------

* "Portland (St. George)" in Samuel Lewis, ed. *A Topographical Dictionary of England* (7a ed. 1848. ~)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Porlandam insulam** spectant. |
Gastronomia Californiensis: Vesper modo canonico ex iuniperato, vodca, vino cinchonato compositus, taenia corticis limonii ornatus, apud cauponam oppidi Half Moon Bay oblatus
**Vesper** est potio fortis mixta familiae *cocktail* generisque *dry martini* ab emissario ficto Iacobo Bond, potius ab Ioanne Fleming auctore Anglico inventa in mythistoria *Casino Royale* anno 1953 edita. E spiritu iuniperato, vodca, vino cinchonato compositam, in glacie bene agitatam, cyatho Campanico inlatam taenia cortice limonii ornatam esse his verbis praecipit:

*"A dry martini ... in a deep champagne goblet ... Three measures of Gordon's, one of vodka, half a measure of Kina Lillet. Shake it very well until it's ice-cold, then add a large thin slice of lemon peel. Got it?" "Certainly monsieur" ... He explained, "I never have more than one drink before dinner. But I do like that one to be large and very strong and very cold ... This drink's my own invention. I'm going to patent it when I think of a good name"*
("'Amaram *martini* in cyatho profundo Campanico, trium partium iuniperati *Gordon's*, unius vodcae, dimidiae cinchonati *Lillet* compositam, bene quassam donec geletur, magna tenuique corticis lemonii taenia immissa. Capisne?' 'Ita, domine.' 'Potionem non nisi unam,' ait, 'ante cenam sumo, quam autem generosam, fortissimam, frigidissimam malo. Hanc ipse primus inveni. Nomen idoneum eligere praeceptumque lege reservare volo'"). Ipsum Bond nomen potionis ad honorem amasiae Vesper Lynd attribuisse capitulo insequenti narratur. 

Potio a se ficta Ioanni Fleming (si res veras dixit) non placuit: "Dein potionem *cocktail* pro Bond inveni, quam ipse post aliquot menses gustavi haudque potabilem censui." Nihilominus multi postea recreaverunt. Loco vini cinchonati *Lillet*, quod recentius non producitur, aut *Cocchi Americano* aut *Kina L'Aéro d'Or* aut *China Martini* adhiberi possunt.

Notae
-----

1. ↑  Ian Fleming, *Casino Royale* cap. 7
2. ↑  *I proceeded to invent a cocktail for Bond (which I sampled several months later and found unpalatable)*: Ian Fleming, epistula in *Manchester Guardian* (5 Aprilis 1958); Jeremy Duns, "Enemy Action"

Bibliographia
-------------

* Johanna Derry, "The 30-Year Quest to Recreate James Bond’s Original Vesper Martini" (22 Novembris 2016) apud *Vice.com*
* David Leigh, *The Complete Guide to the Drinks of James Bond* (2012) pp. 74-78 (Paginae selectae apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

* "Vesper Martini from Casino Royale" apud *Cocktail Chemistry*
Adultus subspeciei *Pyrrhocoracis graculi graculi* in Helvetia versens

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Familia : Corvidae   
Genus : *Pyrrhocorax*   
Species : ***P. graculus***   
*Pyrrhocorax graculus*   
(Linnaeus, 1766)  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)
Territorium

Habitationes viride designatae

Ova *Pyrrhocoracis graculi graculi.*
***Pyrrhocorax graculus*** est avis familiae Corvidarum, una ex duabus speciebus generis *Pyrrhocoracis*, cuius duae subspecies pullos gignunt in montibus altis ab Hispania ad orientem per Europam Meridianam et Africam Septentrionalem usque ad Mediam Asiam et Nepaliam; fieri potest ut nidos faciat in altitudine omnibus aliis aviis superiori. Ova eius accommodationes ad aërem tenuem possident, quibus plus oxygenii accipiunt et minus aquae amittunt.

*P. graculo* sunt pennae nigrae, rostrum fulvum, crura rubra. Clamorem peculiarem facit et leviter volat, pennis volatús late passis. Unum coniungem in vitam accipit et fidelis manet loco feturae, saepe specui vel rimae in facie scopuli. Nidum baculorum gramine completum facit, in quo tria, quattuor, vel quinque ova alba maculis fuscis ponit. Gregibus in campis herbae brevis pascitur, aestate praedam invertebratam, hiberno fructús edens; etiam libenter ad locos periegeticos accedit ut victum inveniat.

Species, praedatoribus et parasitis aliquando obiecta, nonnullis gregibus etiam propter rationes agriculturae mutatas deminutis, plerumque autem in orbe terrarum non imminetur. Calefactio globalis, quá frigidae condiciones ei necessariae ad maiores altitudines transmutent, periculum futurum esse potest.

Apud Plinium
------------

Eadem avis sine dubio nomine *pyrrhocorace* apud Plinium reperitur:

> capitur circa Alpes etiam, ubi et phalacrocoraces, avis Baliarium insularum peculiaris, *sicut Alpium pyrrhocorax, luteo rostro niger*, et praecipua sapore lagopus.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Pyrrhocorax graculus*". *IUCN Red List of Threatened Species* (IUCN) **2012**: e.T22705921A38351765
2. ↑  Plin. *Naturalis historia* 10.133.7.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pyrrhocoracem graculum** spectant. |
Tapetum Concordiae (ca. 1554). In medio Lutherus concionans, familia ducalis Saxoniae a sinistris, Pomeraniae (Gryphes) a dextris.
**Gryphes** dynastia in ducatu Pomeraniae a saeculo XII usque ad annum 1637 regnans erant.

Nomen
-----

Cum regnarent, saepius simpliciter "duces Pomeraniae" appellabantur. In libris mortem ultimi ducis Bogislai XIV commemorantibus "Gryphes" nominantur; ducissa Anna (1590–1660) autem tamquam "Gryphicae gentis (…) ultima" in epitaphio suo Stolpiae describitur. Theodisce stirps haec *die Greifen* dicitur, polonice autem *Gryfici*, unde et Latine "Gryphitarum" nomen invenitur.

Nomen hoc a gryphe, insigni heraldico ducum Pomeraniae, desumptum est.

Duces
-----

Origo dynastiae, utrum e nobilitate Pomerana aut Polona, incerta est. Primus dux Pomeraniae, de quo constat, Wartislaus I (†1135) erat, ultimus autem Bogislaus XIV (1580–1637). E hac stirpe etiam Ericus (1382–1459), rex Daniae, Sueciae et Norvegiae originem suam duxit.

Post finem dynastiae
--------------------

Ernestus Bogislaus de Croy (1620–1684), episcopus Caminensis et ducissae Annae filius, thesauros quosdam Gryphum quos possidebat testamento Universitati Gryphiswaldensi obtulit. Inter quos sic dictum Tapetum Concordiae, anno 1537 factum, nominandum est, in quo duodecim duces ducissaeque Pomeraniae repraesentantur. Hoc tapetum decimo quoque anno publice profertur inter festa quibus Gryphum dynastia celebratur; quod festum, theodisce *Croy-Fest* dictum, a saeculo septemdecimo usque ad tempora nostra (exceptis annis 1940–1992) colitur.

Notae
-----

1. ↑  Vivenest, A. (1654) *Epicedium Synodi Stargardiensis, in obitum Illustrissimi & Celsissimi Ducis Bogislai XIV, Ultimi, eheu! Principis Pomeraniae &c.* Stetini. Typis Georgii Goetschii (lege hic)
2. ↑  Sithman, J. (1654) *Hieroglyphica Exequialia Reverendissimi, Illustrissimi, Et Celsissimi Principis Bogislai XIV. Inclyti Ducis Pomeraniae, Antiquae Illustrissimae Stirpis, Proh Dolor! Ultimi: In Defuncti Optimi Ducis ... Ad fati & aevitatis memoriam erecta & declarata.* Stetini (lege hic)
3. ↑  Vide photographema hic.
4. ↑  "Duce (...) Boguslao XIV (...) obito stirps Gryphitarum est exstincta." *Acta Nuntiaturae Polonae, Tomus XXV, Volumen 2* (ed. Theresia Chynczewska-Hennel, Cracoviae 2006), p. 160. (lege hic)
5. ↑  Rymar, E. (2005) *Rodowód książąt pomorskich*, Szczecin: Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica. ISBN 83-87879-50-9, OCLC 69296056
6. ↑  Skibiński, S. (2002) *Katedra w Kamieniu Pomorskim.* Poznań: Księgarnia św. Wojciecha. ISBN 83-7015-602-9
7. ↑  *Tapetum Concordiae, thesaurus nationis Germanorum Gryphiae situs* (lege hic theodisce; situs interretialis Universitatis Gryphiswaldensis).
Wikidata Gubernium Orelense
Res apud Vicidata repertae:Gubernium Orelense: insigneGubernium Orelense: insigne
gubernium Imperii Russici  
*Civitas*: Imperium Russicum, Res publica Russica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Unio Sovietica  
*Locus*: 52°58′0″N 36°5′0″E  

**Fines**

*Procuratio superior*: Imperium Russicum, Res publica Russica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Moscow region (1917-1918), Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica  

**Forma**

*Area*: 41 057.7 square verst  
*Caput*: Orela  

**Vita**

*Incolae*: 2 033 798  

**Gubernium Orelense** (Russice Орловская губерния, tr. *Orlovskaja gubernija*) fuit pars administrativa Russiae prisca, in medio Russiae Europaeae sita, Orelam metropolim habens, anno 1796 cum hoc nomine in Imperio Russico creata, anno 1928 in Re publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita. 

Branscum, Caraczevium, Ielecia, Mscenscum, Trubczevscum capita circulorum gubernii Orelensis fuerunt.

Inter homines notos in gubernio Orelensi natos sunt Michael Bachtin, Helena Blaginina, Sergius Bulgakov, Athanasius Fet, Nicolaus Leskov, Michael Prišvin, Ioannes Petrovskij, Nicolaus Semaško, Alexius Stachanov, Theodorus Tjutčev, Ioannes Turgenev etc.

Nota
----

1. ↑  "gub. Orelensis"; "in gubernio Orelensi (Orel)"

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gubernium Orelense** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°58′0″N 36°5′0″E • Большая российская энциклопедия |

* Mappa gubernii Orelensis, ab I.F. Schmidio composita **(Latine, Anglice)**
Aldosteronis molecula.
**Aldosteron** est hormon steroidis e cortice glandulae suprarenalis emissus qui magnum momentum in electrolytica et hydrica homoeostase tuenda habet quia densitatem iontium Na+ et K+ in humoribus extracellularibus moderatur (quocirca mineralocorticoidum dicitur). Per quae ionta volumen quoque aquae in toto corpore et pressionem sanguinis moderatur quia aqua si possit semper natrium sequitur. Molecula aldosteronis e cholesterolo derivatur ut ceteri hormones steroides.

Quando emittatur et quid efficiat
---------------------------------

Systema reninum angiotensinum aldosteron.
Aldosteronis emissio nimia densitate iontium kalii in sanguine (hyperkaliaemia) stimulatur aut alio hormone, angiotensino II, qui ex angiotensinogeno, praecursore sine effectu in iecinore fabricato, primum per enzymum reninum in renibus (angiotensinum I) ac deinde per aliud enzymum in pulmonibus (angiotensinum II) efficitur. Hoc enzymum reninum in apparatu iuxtaglomerulari nephronum a cellulis endothelii vasorum emittitur cum pressio sanguinis et densitas iontium Na+ in urina nimie minuuntur (systema reninum-angiotensinum-aldosteron dictum). Angiotensinum ita appellatur quia vasa constringit et pressionem sanguinis auget. Econtra factor natriureticus auricularis in atriis cordis emissus cum pressio sanguinis nimia fit aldosteronis emissionem inhibet.

Cum ad renes pervenit aldosteron cellulas tubulos contortos distales et tubulos collectores nephronum cingentes incitat ad natrium ex urina in sanguinem recuperandum (canales iontibus Na+ permeabiles in earum membrana apicali multiplicando) atque simul ad ionta K+ in urinam secernendum. Ita volumen aquae in corpore et sanguinis pressionem auget.

De pathologia
-------------

Morbus Addisonianus ex aldosterone ceterisque corticis suprarenalis hormonibus deficientibus nascitur. Econtra aldosteron nimie emissus oedema et hypertensionem arterialem gignit (hyperaldosteronismus).

Notae
-----

1. ↑  Manuel MSD Passeport santé (Francogallice) Centre hypertension (Francogallice) Santé sur le Net

Fontes
------

* Sherwood, Klandorf, Yancey, *Animal physiologyː from Genes to Organisms*, 2013ː cap. 12 et 13.
* Elaine N. Marieb et Katja Koehn, *Anatomie et physiologie humaines* (undecima editio), Pearson, 2019 pp. 713-721 et 829-833, 1141-1147 et 1177-1184
* Olga Komarynets, Alexandra Chassot, Eva Bernabeu, Jan Czogalla, Isabelle Roth, Nicolas Liaudet, François Prodon, Johannes Loffing, Eric Feraille. 2019. "Aldosterone controls primary cilium length and cell size in renal collecting duct principal cells", *The FASEB Journal*.
Gallicauda prisco stilo
**Gallicauda prisco stilo**, Anglice *Old fashioned [cocktail]*, est illa varietas gallicaudarum hodiernarum quae proxime ad formam antiquissimam huius potionis adsimilatur. Eadem fere res medio saeculo XIX "gallicauda e vischio" (*whiskey cocktail*) nuncupabatur: sub hoc nomine plurimi annis 1880 tanquam potionem matutinam sumpserunt, sed gallicaudarum familia a pincernis semper semperque variis modis sophisticabatur.

Qua re anno 1886 diurnarius Leander Richardson "veram fugam" ganeonum rettulit qui gallicaudas prisco stilo confectas postulabant, quas instanter definivit, "e pauco saccharo, pauco amaro, massula glaciei, frustula corticis limonii, bona portione vischii; caret absinthio carthusianoque omneque alia percolatione aromatica".

Notae
-----

1. ↑  *an unmistakable stampede in favor of old-fashioned cocktails*: Richardson (1886) p. 16
2. ↑  *made with a little sugar, a little bitters, a lump of ice, a piece of twisted lemon peel, and a good deal of whisky. It has no absinthe, no chartreuse, and no other flavoring extract*: Richardson (1886) pp. 16-17

Bibliographia
-------------

Temeta tres in caupona proposita: rhomium *Renegade* simplex, gallicauda Manhattensis, gallicauda prisco stilo
Fontes antiquiores
* 1886 : Leander Richardson, "The cocktail of to-day" in *Comment and Dramatic Times* (1886) fide Simonson (2013) pp. 16-17

Generalia
* Robert Hess, David Wondrich, "Old-Fashioned Cocktail" in David Wondrich, Noah Rothbaum, edd. *The Oxford Companion to Spirits and Cocktails* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2021. ISBN 978-0-19-931113-2) pp. 510-511
* Robert Simonson, *The Old-Fashioned*. Berkeleiae: Ten Speed Press, 2013
* David Wondrich, *Imbibe! From Absinthe Cocktail to Whiskey Smash, a Salute in Stories and Drinks to "Professor" Jerry Thomas, Pioneer of the American Bar* (2a ed. Novi Eboraci: Perigee, 2015. ISBN 978-0-399-53287-0) p. 185 (editio 1a: 2007)
Insigne ecclesiae orthodoxae Syriae
**Michael Syrus**, Syriace ܡܺܝܟ݂ܳܐܝܶܠ ܣܽܘܪܝܳܝܳܐ‎, *Mīkhoʾēl Sūryoyo*, fuit scriptor et patriarcha ecclesiae orthodoxae Syriae, in oppido Melitene natus die 28 Novembris anno 1126, ibidem mortuus 7 Novembris 1199.[1]

Molestissimis temporibus expeditionum sacrarum contigit ei, ut suam ecclesiam complexu contineret atque ordinatim administraret. Cum musulmanorum principum imperio subiectus esset, invitationes Manuelis I Comneni, imperatoris Constantinopolitani, saepius recusavit. Praeterea etiam ratione dogmatica prohibebatur, quo minus cum ecclesia Byzantina coniunctionem faceret. Notissimus est auctor chronicorum universalium, quibus a creatione mundi usque ad suum tempus res gestas tractavit.

Mundi descriptio
----------------

Chronica mundi usque ad annum 1194 extensa has tres comprehendunt partes: (1) communicationes historiae ecclesiasticae, (2) communicationes historiae profanae, (3) alia nuntia. Michael confisus est testimonio fontium magna ex parte perditorum, sicut chronicis Theophili Edesseni. Chronica Michaelis Syri continent Testimonii Flaviani versionem, quae archetypo propius accedere videtur quam versio Agapii Hierapolitani.[2] Quae descriptio per tempora tributa etiam ad magni momenti opera Dei referri debet: fideles a Deo adiuvari, sed quotiens peccatum sit, fore, ut calamitates accidant. Quod opus ex amplissimis chronicis medii aevi est.

Notae
-----

1. ↑  Wright 1894: 250.
2. ↑  Whealey 2008.

Bibliographia
-------------

* Brock, Sebastian P. (1997) *A Brief Outline of Syriac Literature.* St. Ephrem Ecumenical Research Institute.
* Weltecke, Dorothea (2003) *Die* Beschreibung der Zeiten *von Mor Michael dem Großen (1126–1199). Eine Studie zu ihrem historischen und historiographiegeschichtlichen Kontext.* Peeters.
* Whealey, Alice (2008) The *Testimonium Flavianum* in Syriac and Arabic. *New Testament Studies* 54: 573–590.
* Wright, William (1894) *A short history of Syriac literature.* Adam and Charles Black.
*Brandy crusta* e spiritu vini, elixire *Curação*, suco limoniorum, elixire amaro confectum, poculo cortice aurantii ornato
**Crusta** (verbum Hispanicum) est potio mixta ab Iosepho Santini Novae Aureliae in caupona *Jewel of the South* inter annos 1855 et 1859 inventa. Huius potionis varietates nomine Anglico *brandy crusta* celebriore, etiam *whisky crusta* et *gin crusta*, sub genere *cocktail* comprehendi solent.

*Brandy crusta* e spiritu vini (e.g. Cognacensi), elixire *Curação*, suco limoniorum, elixire amaro conficitur. Poculo granis sacchari illito, taenia corticis limonii introducta, offerri solet. Hae de origine et confectione anno 1862 praecepit Jerry Thomas Neo-Eboracensis, auctor de hac re antiquissimus:

*The "crusta" is an improvement on the "cocktail", and is said to have been invented by Santina, a celebrated Spanish caterer* ("Crusta est *cocktail* meliorata. Inventam esse dicitur a Santina, opsonatore celebro Hispano").
"Crusta eodem modo, quo *fancy cocktail*, conficitur, suco limoniorum glacieque additis. Impensas in lagenula commiscere. Recipe formosum cyathum vini rubrum, limonem disseca et circum labrum cyathi illine. Cyathum in sacchari pulverem intinge ut saccharum in labrum adhaereat. Dimidium limonis excortica una taenia, sicut malis faceres. Corticem intra labrum cyathi pone sicut in imagine vides potionemque e lagenula per cribrum infunde. Dein subride".

Notae
-----

1. ↑  Thomas (1862) p. 49
2. ↑  Thomas (1862) p. 52: textum Anglicum in imagine habes

Bibliographia
-------------

Praeceptum *brandy crusta*: Jerry Thomas, *The bon vivant's companion, or How to mix drinks* (Novi Eboraci, 1862) p. 52 
Historica
* Charles H. Baker Jr, *The Gentleman’s Companion, Volume II: being an exotic drinking book* (Novi Eboraci: Derrydale Press, 1939) pp. 69, 74
* François Monti, "Crusta" in David Wondrich, Noah Rothbaum, edd. *The Oxford Companion to Spirits and Cocktails* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2021. ISBN 978-0-19-931113-2) p. 209
* Robert Simonson, "Resurrecting a New Orleans Bar and Its Dramatic Drink" in *New York Times* (3 Decembris 2018)
* David Wondrich, *Imbibe! From Absinthe Cocktail to Whiskey Smash, a Salute in Stories and Drinks to "Professor" Jerry Thomas, Pioneer of the American Bar* (2a ed. Novi Eboraci: Perigee, 2015. ISBN 978-0-399-53287-0) p. 233 (editio 1a: 2007)

Praecepta
* 1862 : Jerry Thomas, *The bon vivant's companion, or How to mix drinks* (Novi Eboraci: Dick & Fitzgerald) pp. 49, 52-53
* 1869 : William Terrington, *Cooling cups and dainty drinks* (Londinii: Routledge) ("crusta of brandy, whisky, or gin") p. 191 apud *Internet Archive*
* 1879 : *Drinks & how to make them* (Londinii) p. 7 ("Brandy crusta")
* post 1937 : [William J. Tarling], *Approved Cocktails: United Kingdom Bartenders Guild* (Londinii: Pall Mall) s.v. "Brandy crusta"
2003
**Sergius Vladimiri filius Michalkov** (Russice Сергей Владимирович Михалков, tr. *Sergej Vladimirovič Michalkov*; 13 Martii 1913 – 27 Augusti 2009) fuit poeta, dramaturgus et scriptor Russicus Sovieticus, auctor textuum hymni Unionis Sovieticae et hymni Foederationis Russicae, academicus Academiae Educationis Russicae.

Biographia
----------

Sergius Michalkov natus est die 28 Februarii Calendarii Iuliani (13 Martii secundum Calendarium Gregorianum) anno 1913, Moscuae in urbe, in familia nobili. 

Circa 9 annos natus, Sergius Michalkov versus facere incepit, et anno 1928 primo poema suum in lucem edidit. Gloriam cepit ob versus suos numerosos, pro impubibus scriptos. Praeterea, creavit multas fabulas, mala societatis in risum vertentes.

Anno 1943 Michalkov cum Gabriele El-Registan scripsit textum pro hymno novo Unionis Sovieticae. Decennio 198 textum illum correxit. Etiam est auctor textus hymni Foederationis Russicae, qui ab anno 2000 in usu est.

Sergius Michalkov ornatus est multis signis laudis Unionis Sovieticae (e.g. praemiis Staliniana et Leniniana atque titulo Herois Laboris Socialistici) et Foederationis Russicae (e.g. insigne Sancti Andreae et insignibus *Pro beneficia in Patriam*).

Obiit Moscuae, die 27 Augusti anno 2009.

Fontes
------

* *Biographia Sergii Michalkov* **(Russice)**
* Новый иллюстрированный энциклопедический словарь / Ред. кол.: В.И. Бородулин, А.П. Горкин, А.А. Гусев, Н.М. Ланда и др. – М.: Большая Российская энциклопедия, 2001. – ISBN 5-85270-259-5 **(Russice)**
* P.Strawiński, *Mortuus est Sergius Michalkov* **(Russice)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sergium Michalkov** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie |

* Pagina de Sergio Michalkov *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina de Sergio Michalkov in situ *Heroes terrae* **(Russice)**
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

| Pensus |
| --- |
| Fundamentum: | 1880 in Vaals1920 dilatus ad Bonn |
| Eques scholae: | Congregatio Sanctissimi Redemptoris  |
| Numerus discipulorum |
| Lyceum: | ca. 900 |
| Schola secunda: | ca. 400 |
| Ratio |
| Inscriptio scholae: | Kölnstr. 41353117 Bonn |
| Website: | http://cojobo.bonn.de |
| E-cursus publicus Lycei: | gymnasium@cojobo.de |
| E-cursus publicus scholae secundae: | realschule@cojobo.de |
| Rectores |
| Lyceum: | OStD Peter Billig |
| Schola secunda: | RR Dr. Herbert Kolewa |
|

**Collegium Josephinum Bonn** (breviter **CoJoBo**) est schola quae de re publica agnita et Bonnae sita est. Congregatio Sanctissimi Redemptoris scholae praestat. Schola divisa est in lyceum 900 discipulorum et scholam secundam 400 discipulorum. Et lyceum et schola secunda solum a viris visitantur, sed est cooperatio cum schola pro feminis. Collegium Josephinum Bonn non argentum scholae sumit.

Historia scholae
----------------

Fundamenta scholae in anno 1880 iactus est. Fundator scholam pro subolebus virorum religiosorum fundare volebat. Cum a legibus Borussiae labor ordinis Germanicae imperii praevalide impediretur, pro loco urbicula in Nederlandia post limitem sita et ab incolis "Vaals" vocata electa est.

Discipuli e tota Germania schola visitabant. Praeclarus discipulus erat Stephanus Andres.

Cum post primum bellum mundanum labor impedens ordinis possibilis fieret, orphanotrophium "St. Joseph" in septentrionalisia Bonnae emptum et schola cum domo pro discipulis et monasterio pro viribus congregatii instituta est. Ab anno 1930 examen de re publica agnoscitur.

Hodie schola pro discipulis undique aperta est et non solus pro discipulis congretationibus.

Nexus externus
--------------

*
Wikidata Antonius Aloysius Misztolt
Res apud Vicidata repertae:

**Antonius Aloysius Misztolt** (Lituanice *Antanas Aloyzas Mištautas*, Polonice *Antoni Alojzy Misztołd*, die 28 Maii 1685 prope ad Novogardiam Lituanicam natus et 25 Novembris 1740 Vitebsci mortuus, fuit Iesuita, paedagogus et historicus Polonicus.

Vita
----

Academiae Vilnensis alumnus fuit; Vilnae et in societatem Iesu ingressus est. Collegiorum Iesuitarum Novogardiae (1726—1731) Polotii (1731—1735), Nesvisii (1735—1738) rector et collegii Vitebscensis superior (1738—1740) fuit.

Opus
----

* Historia illustrissimae domus Sapiehanae. Ab origine et antiquitate sua genealogico syllabo per gloriosos heroum ejusdem ac connexarum familiarum progressus in praesens saeculum deducta, Vilnae 1724.

Bibliographia
-------------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995, Cracoviae: Wyd-wo WAM, 1996.
* Giżycki, J.M. *Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych*, Cracoviae: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905.

Nexus externi
-------------

* Antonii Misztolt vita **(Polonice)**

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |
**Bellum Lapponiae** est nomen, quod generaliter datum est hostilitatibus inter Finniam et Germaniam in Lapponia a Septembri 1944 usque ad Aprilem 1945.

Ab initio aestatis 1943 summa imperia Germanica consilium ceperunt de possibilitate Finniae in pacem pactam cum Unione Sovietica inire; ii copias suas ad septentrionem removere voluerunt niccoli fodinas Petsamonis protectum. In hieme 1943–1944, Germani melioraverunt stratas a Norvegia septentrionali usque ad Finniam septentrionalem a labore captivorum (plerique in Europa meridionali capti sunt, et adhuc in veste aestivali; multi perduntur) et in hanc regionem repositoria condiderunt. Propterea Germani in Septembri 1944 praeparati sunt quando Finnia pacem fecit cum Unione Sovietica.

Dum Germaniae milites removebant ad septentrionalem, eius militia navalis pyrobolos subaquaneos in maribus prope Finniam posuit, et cum Operatione *Tanne Ost* temptavit Suursaarem Insulam in Sinu Finnico capere. Quamquam nonnulli *Wehrmacht* et officiarii Finnici pacate removere conati sunt, proelia inter copias Germanicas et Finnicas fuerunt antequam foedus praeliminare facta erat. Dimicationes intensificaverunt cum Finni postulatum Sovieticum expulsionis Germanorum sequi temptaverant. Situs Finnorum tunc erat similis ei Italicorum et Dacoromanorum, quibus post ad Socios liquentes necesse erat Germanos expellere. Difficultas erat in postulato Sovietico demobilizationis militium Finnicorum eodem tempore quod contra Germanos opus erat pugnare.

Generalis praefectus Finnicus Hialmar Siilasvuo, Suomussalmis victor, operationes contra Germanos duxit, et Octobri Novembrique 1944 e pleraque Finniae septentrionalis exegit, sed copiae Germanae, sub Generali Praefecto Lotharo Rendulic regiones magnas Finniae septentrionalis cum tactica terrae adustae vastaverunt. Plus quam tertia pars eorum aedium vexatae sunt, et caput provincialis Rovaniemi ad solum exustum est.

De hac pagina
-------------

 Haec pagina fuit Translatio Hebdomadalis.
**Deus ex machina** est locutio Latina ad actionem dramatum antiquorum pertinens. Machina in ea locutione est apparatus, per quem persona, plerumque deum vel deam repraesentans, systemate quodam funium desuper demissus vel elevatus in scaenam descendere vel ab ea devolare videbatur; sola eius apparitione nodus tragicus solvi potuit.

De nomine et historia
---------------------

Locutio „deus ex machina" e lingua Graeca deprompta, qua legitur "ἀπὸ μηχανῆς θεός", et Latine versa vulgo in usu est. Qua locutione primum Aristoteles in ea parte librorum de poeticis, quae ad nos pervenit, de tragoedia disserens, utitur, cum poetas talibus machinationibus uti nequaquam debere docet, hisce fere verbis: Φανερὸν οὖν, ὅτι καὶ τὰς λύσεις τῶν μύθων ἐξ αὐτοῦ δεῖ τοῦ μύθου συμβαίνειν, [1454b] καὶ μὴ ὥσπερ ἐν τῇ Μηδείᾳ ἀπὸ μηχανῆς [...]. Ἀλλὰ μηχανῇ χρηστέον ἐπὶ τὰ ἔξω τοῦ δράματος, ἢ ὅσα πρὸ τοῦ γέγονεν ἃ οὐχ οἷόν τε ἄνθρωπον εἰδέναι, ἢ ὅσα ὕστερον, ἃ [5] δεῖται προαγορεύσεως καὶ ἀγγελίας· ἅπαντα γὰρ ἀποδίδομεν τοῖς θεοῖς ὁρᾶν. (Latine: 'Ita probatur etiam in fabulis solutiones nodorum ab ipsa fabula accidere [1454b] neque ut in *Medea* (sc. Euripidis) ex machina [...]. Machinà autem utendum est ad res extra dramatis actionem vel ante eam actas, quas homines scire nequeunt, vel post, quae praenuntiationem et adnuntiationem postulant. Omnia enim videre dis tribuimus'.)

Eiusmodi deliberationibus Aristoteli persuasum erat Sophoclis Oedipum tyrannum tragoediae perfectae exemplar esse: huius dramatis actionem, ut evocata sit rebus supranaturalibus, sc. oraculo Delphico, id est Apollinis, et aenigmate Sphingis - quibus rebus ablatis iam nihil est, quo fabula evolvatur -, ita tamen in scaena agi omissis omnibus rebus, quae extra actionem dramatis sint, et perfici tantum a personis fabulam suis consiliis agentibus rationaliterque finem dispicientibus.

Rationem mediam inter *omni* et *nullo modo* deum ex machina produci decere, invenimus apud Horatium in sua arte poetica. Ibi enim declarat, qua condicione numen aliquod ad fabulam pertricosam solvendam inducere poetis liceat: „ ... nec deus intersit, nisi dignus vindice nodus / inciderit." .

Etiamnunc personae - non solum dei nec solum e machina theatrali - in scaenam introducuntur, ut, necopinati circumstantibus, crisin vel discrimen aliquod rerum ad eventum prosperum perducant. Nostris autem temporibus de deo ex machina dicitur etiam ad personam indicandam, quae interventione sua exitum rerum quarumlibet exoptatum adduxerit.

Exempla dei ex machina
----------------------

* Aeschylus, Athena in dramate *Eumenides*
* John Gay in Beggar's Opera
* Bertoldus Brecht, equitans regis nuntius in *Die Dreigroschenoper"*

Notae
-----

1. ↑  Aristoteles, *Poetica*1454ab
2. ↑  Horatius, *Ars poetica* 191 s.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Ricardus Stallman, conditor Motus Programmaturae Liberae.
**Programmatura libera** est programmatura quam quilibet uti, investigare, et modificare sine exceptione, et exscribere et donare in forma mutata aut immutata aut sine exceptione aut cum exceptione quae deposcit quod idem fas receptoribus subsequentis est et quod fabricatores qui eam in re includunt fontem eae suppeditant licet. Programmatura libera plerumque gratis donata  est ac discrimen digitale allevare vel ius educationis et ius digitale promovere potest.

Motus Programmaturae Liberae est socialis motus cum proposito assequendi et spondendi certas libertates utentibus programmaturis liberae, scilicet libertas operandae programmaturae et indagandae et mutandae et rursum exempla distribuendae cum aut sine mutationis. Quamvis pertrahente in philosophiis et traditiones circa 1970 apud sodales in culturae hacker et academiae, Ricardus Stallman formaliter motum fundavit anno 1983 coeptum iaciendo GNU Project. Fundatur a Stallman in 1985 Fundationem Liberarum Programmationis suscipere motus. cum ultimo fini quisquam liberando in "cyberspatione".

Notae
-----

1. ↑  GNU Project. "What is Free Software". Free Software Foundation .
2. ↑  Free Software Movement (gnu.org).
3. ↑  Philosophy of the GNU Project (gnu.org).
4. ↑  What is free software (fsf.org).
5. ↑  "GNU Press - Free Software Foundation Online Shop - Buy GNU t-shirts, books, stickers and stuffed gnu toys" .
6. ↑  Sullivan, John (17 July 2008). *The Last Mile is Always the Hardest*.. *Free Software Foundation* .
7. ↑  Richard Stallman on the nature of the Free software movement in 2008 on emacs-devel mailing list.
8. ↑  "Announcement of the GNU project"
9. ↑  "Use Free Software". gnu.org
10. ↑  "Stallman interviewed by Sean Daly". Groklaw. 2006-06-23

Nexus interni
-------------

* Ius digitale
* Congruentia licentiarum
* Dominium publicum
* Educatio gratuita
* GNOME
* GNU
* GNU/Linux
* GNU Hurd\*Linux
* LibreOffice
* Mozilla Firefox
* Ubuntu (systema internum)
* Motus Programmaturae Liberae
Wikidata Sophia Palaeologa
Res apud Vicidata repertae:

**Sophia Palaeologa** (Graece Σοφία Παλαιολογίνα, Russice Софья Фоминична, Sophia Thomae filia, circa annum 1455 Myzethrae nata et 7 Aprilis 1503 Moscuae mortua) fuit magna ducissa vel regina Moscoviae, Ioannis III uxor et Basilii III mater, Ioannis Severi avia.

Velamentum cum cruce Golgothensi et sanctis multis a Sophia monasterio sancti Sergiii donatum

Origo
-----

Filia Thomae Palaeologi, despotis Moreae et fratris Constantini XI imperatoris Romani Orientalis ultimi fuit, qua de causa heres coronae Byzantinae interdum putabatur. Mater Sophiae Catharina Zacharia fuit, filia Centurionis II, prinicipis Achaeae ultimi.

Velamentum cum imagine Crucifixionis et sanctis multis a Sophia monasterio sancti Sergiii donatum

Vita
----

In Myzethra urbe capitali despotatus Moreae nata, anno 1460, cum Morea a Turcis capta est, omni cum familia in Cercyram fugit, postea Romam, ubi Sixtus IV pontifex Thomam Sophiae patrem heredem coronae Byzantinae agnovit. Patre anno 1465 mortuo Bessario cardinalis tutelam liberorum eius accepit. Anno 1469 Bessario et Paulus II pontifex Sophiam Ioanni Moscoviensi nuptum proposuerunt, quod anno 1472 factum est. Quamvis Ioannes Iuvenis Ioannis III ab uxore priore Mariae Borisi filiae Tueriensis heres Ioannis et regni iam particeps fuerat, Ioanne Iuvene mortuo liberi Sophiae regnum acceperunt.

Liberi
------

Liberos Ioannes et Sophia habuerunt duodecim:

1. Anna (1474), in infantia mortua
2. Helena (1475), in infantia mortua
3. Theodosia (1475—?)
4. Helena Ioannis filia (1476—1513), Alexandri Iagellonidis regis Poloniae uxor
5. Basilius III (1479 — 1533), magnus dux Moscoviae
6. Georgius Ioannis filius (1480 — 1536), dux Demetriopolitanus
7. Demetrius *Vena* dictus (*Zhilka*, 1481 — 1521)6 dux Ugliciensis
8. Eudocia (1483—1513), uxor Petri Ibrahimi filii principis Tartarici
9. Theodosia (1485 — 1501), uxor principis Basilii Danielis filii Cholmskij
10. Symeon Ioannis filius (1487 — 1518), dux Calugensis
11. Andreas Ioannis filius, dux Staritiensis

Fama
----

Sophia libros aliquot antiquissimos et rarissimos a familia sua acceptos Moscuam attulisse dicitur, de quibus bibliotheca Ioannis Severi famosa postea composita est; sed haec fabulosa esse videtur. 

Sophia, cum Imperii Romani Orientalis heres a nonnullis putabatur et ipsa se putabat, interdum marito et posteris suis ius huius regni reliquisse habetur, cf. Moscua, Tertia Roma.

Dona Sophiae in Laura Trinitatis Sergiique usque adhuc servantur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Irena Karpa** (Ucrainice Iрина Карпа, nata Cricassii 8 Decembris 1980) est scriptrix, diurnaria, et cantrix Ucrainica.

Anno 1999, "activitatem" vocalistae? initiavit, et anno 2000, dum scholastica Universitatis Nationalis Linguisticae Kioviae, ubi Anglicae et Francogallicae studebat, primum opus litterarum publicavit. Opera scripsit quae corruptionem rectionis et bellum tractant.

Die 17 Maii 2008, scriptori Antonio Friedland nupta est, sed divortium anno 2009 fecit. Deinde Normanno Paulo Hausen nupta est, et duo impuberes illis sunt.

Anno 2014, dum annexatio Crimaeae fiebat, motum resistenndi per Facebook fecit.

Opera
-----

* Знес Паленого (2000)
* 50 хвилин трави (2004)
* Добло i зло (2008)
* З роси води i калабанi (2012)

Notae
-----

1. ↑  "Ukraine, Elles prônent la grève du sexes avec les Russes." (Francogallice)).

Nexus externi
-------------

De Irena Karpa
Gotthold Ephraim Lessing.
**Gotthold Ephraim Lessing** (natus die 22 Ianuarii 1729 in Kamenz- Brunsvici die 15 Februarii 1781 obiit) fuit poeta, philosophus ac scriptor fabularum scaenicarum Germanicus. Philosophiam Benedicti de Spinoza secutus est ac librum "De Laocoonte" scripsit anno 1766.

Vita
----

Anno 1741 discipulus principalis Misniae factus studebat inde ab anno 1756 in universitatibus Lipsiae et Wittenbergae. Inde ab anno 1748 Berolini scriptor fuit (interruptiones erant annis inter 1751 et 1752/Wittenbergae et inter 1755 et 1758/Lipsiae). Annis inter 1760 et 1765 scriba imperatoris Tauenzien Vratislaviae erat. Revenit anno 1765 Berolinum. Anno 1767 dramaturgus Hammoniae factus est, anno 1770 bibliothecarius Guelpherbyti. Anno 1776 in matrimonium duxit viduam Evam König (1736-1778)

Gravitudo
---------

Lessing erat similiter magnus sciens quam bonus scriptor (cantuum, fabularum, epigrammatum, dramatum). Optime exploravit methodicam generis prosaici: scriptis criticis-aestheticis suis (»Briefe, die neueste Literatur betreffend«, 1759; »Laokoon«, 1766; »Wie die Alten den Tod gebildet«, 1769) theoriam artisticam refecit in fundamentis novis liberans drama Germanicum ab imitatione servili Francogallica (»Hamburgische Dramaturgie«, 1768-69). In dramatibus eius momenti maximi - »Miß Sara Sampson« (1755), »Minna von Barnhelm« (1763), »Emilia Galotti« (1772), »Nathan der Weise« (1779) - ipse exempla tolerantiae religionis imitanda dedit. Insuper theologiam liberiorem instituit (»Antigoeze«, 1778; »Die Erziehung des Menschengeschlechts«, 1780).

Bibliographia
-------------

* Cord-Friedrich Berghahn, *„Töne in der Musik sind keine Zeichen". Lessing und die Musik*, Lessing-Akademie, Wolfenbüttel 2012.
* Fausto Cercignani, *Gotthold Ephraim Lessing*, Milano, 1994.
* Hugh Barr Nisbet, *Gotthold Ephraim Lessing: His Life, Works and Thought*, Oxford University Press 2013
* Volker Nölle, *Subjektivität und Wirklichkeit in Lessings dramatischem und theologischem Werk*, Berlin 1977.
* Paul Rilla, *Lessing und sein Zeitalter*, C.H. Beck, München 1968.
* Stefanie Stockhorst, *Einführung in das Werk Gotthold Ephraim Lessing*, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2011.
* Friedrich Vollhardt, *Gotthold Ephraim Lessing: Epoche und Werk*, Wallstein, Göttingen 2018.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gotthold Ephraim Lessing** spectant. |

* Hans-Josef Olszewsky, "LESSING, Gotthold Ephraim" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 4 (Herzberg, 1992. ISBN 3-88309-038-7) , columnae 1545–1551 **(Theodisce)**
* Fabulae Lessing apud literaturnetz.org
* Opera in interreti
Bombyx| BombyxBombyx |
| Taxonomia |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Regnum: | Animalia |
| Phylum: | Arthropoda |
| Classis: | Insecta |
| Ordo: | Lepidoptera |
| Familia: | Bombycidae |
| Genus: | ***Bombyx*** |
| Species: | *Bombyx mori* |

 |
| Nomen binomiale |
| ***Bombyx mori***Linnaeus, 1758 |

**Bombyx** (-ȳcis, *m.*) (Palaeograece βόμβυξ) est larva tineae, **Bombycis mori,** qui commercio magnus est ut effector serici. Diaeta bombycis solum folia mori est. Endemicus est in Sinis. Bombyx  bombylem suam e serico rude net. Bombylis e filo unico serici rudis a 300 usque ad 900 metra longitudine facta est.

Orexis bombycis magna est. Folia mori die noctuque edit. Propterea, celeriter adolescit. Cum color capitum fuscat, pellem iacturus est. Post quater iacendum, corpus paulo fulvum vertit, et pellis constringit, bombylem suam facere significans. Si larva omissa sit, et bombylem exit eam edendi, filum scinditur et inutile est; propterea, bombyles in aqua elixanti ponuntur, quod eos occidit bombylesque extricat.

Nexus interni
-------------

* Pebrina
* Sericultura
* Textile

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • INPN France |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Bombycem mori*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Bombycem mori*"** apud **Vicispecies**. |

De hac pagina
-------------

 Haec pagina fuit Translatio Hebdomadalis.