recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Belfastum
Res apud Vicidata repertae:Belfastum: insigneBelfastum: insigne
*Civitas*: Britanniarum Regnum  
*Locus*: 54°35′47″N 5°55′48″W  
*Numerus incolarum*: 333 871  
*Zona horaria*: UTC  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Belfast, Béal Feirste
**Gestio**

*Procuratio superior*: Belfast  

**Geographia**

*Superficies*: 114.995472 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Bonna, Hefei, Guadalaxara  

**Tabula aut despectus**

Belfastum: situsBelfastum: situs
**Belfastum** (-i, *n.*) (Anglice: *Belfast*; Hibernice: *Béal Feirste*, quod significat "Aestuarium (vel Os) Dorsi Sabuli") est urbs Hiberniae, circiter 277 390 incolarum, in historica provincia Ultonia et caput Hiberniae Septentrionalis in regno Britanniarum. Incolae *Belfastenses* appellantur. Sententia urbis est *Pro tanta quid retribuamus*. Belfastum est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine "Dioecesis Dunensis et Connorensis". Ibi stat universitas Belfastensis unusque e quattuor sedibus universitatis Ultoniensis.

Clima
-----

Sicut insulae Hiberniae fere omnis, urbi Belfasto clima est temperatum oceanicum per enumerationem Köppen–Geiger, in stationes quattuor divisum; temperatura aëris media mense Ianuario 5° atque mensibus Iulio et Augusto 15°, minima inter 2° et 11°, maxima inter 8° et 19°, sed minima extrema usque hodie nota iuxta Stormont −9.9°C mense Ianuario 1982 atque apud aëroportum Aldergrove −14.2° mense Decembri 2012, maxima extrema in regione urbana Shaws Bridge 30.8° die 12 Iulii 1983; pluviis anno toto non minus quam 939 mm elevatis; diebus pluviosis per annum totum fere 154, noctibus pruinosis fere 26 incidentibus; horis solis fulgentis (apud aëroportum Aldergrove reportatis) mense Novembri 59, mense Maio 198, per annum totum 1 352.

Incolae notabiles
-----------------

### Nati

* 1824 - Gulielmus Thomson, primus baro Kelvin (mortuus 1907)
* 1928 - Ioannes Stewart Bell, physicus (mortuus 1990)

Aedificia
---------

Theatrum Operaticum Belfastense
* Ovale stadium.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  Res climatologicae e Vicipaedia Anglica extractae, fontibus fidei dignis ibi citatis

Nexus interni
-------------

* Comitatus Antrimensis sive Antrinus
* Comitatus Dunensis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Belfastum** spectant. |

* Situs Publicus **(Anglice)**
"Cleopatra" ab Iohanne Gulielmo Waterhouse anno 1888 ficta
**Triclinium Cleopatrae** Alexandriae, id scilicet in quo C. Caesar et Cleopatra anno 48 a.C.n. cenaverint si Lucano Plutarchoque fidem reponimus (de hac re scriptores historici omnino tacent) ita Lucanus describit:

Ipse locus templi, quod vix corruptior aetas  

extruat, instar erat, laqueataque tecta ferebant  

divitias crassumque trabes absconderat aurum.  

nec summis crustata domus sectisque nitebat  

marmoribus, stabatque sibi non segnis achates  

purpureusque lapis, totaque effusus in aula  

calcabatur onyx; hebenus Mareotica vastos  

non operit postes sed stat pro robore vili,  

auxilium non forma domus. Ebur atria vestit,  

et suffecta manu foribus testudinis Indae  

terga sedent, crebro maculas distincta zmaragdo.  

fulget gemma toris, et iaspide fulva supellex  

[stat mensas onerans, variaque triclinia veste]  

strata micant, Tyrio cuius pars maxima fuco  

cocta diu virus non uno duxit aëno,  

pars auro plumata nitet, pars ignea cocco,  

ut mos est Phariis miscendi licia telis.
Mox ministros servosque enumerat:

Tum famulae numerus turbae populusque minister.  

Discolor hos sanguis, alios distinxerat aetas;  

haec Libycos, pars tam flavos gerit altera crines  

ut nullis Caesar Rheni se dicat in arvis  

tam rutilas vidisse comas; pars sanguinis usti  

torta caput refugosque gerens a fronte capillos;  

nec non infelix ferro mollita iuventus  

atque exsecta virum: stat contra fortior aetas  

vix ulla fuscante tamen lanugine malas (Lucanus, *Pharsalia* 10.111-126).

Nexus interni
-------------

* Cena Cleopatrae Ptolemaeoque a Caesare oblata

Notae
-----

1. ↑  Versus ab A. E. Housman fictus, versu antiquo perdito

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Belfuratus
Res apud Vicidata repertae:Belfuratus: insigneBelfuratus: insigne
*Civitas*: Hispania  
*Locus*: 42°25′14″N 3°11′25″W  
*Numerus incolarum*: 1 787  
*Zona horaria*: UTC+1  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Belorado
**Gestio**

*Praefectus*: Álvaro Eguíluz Urizarna  
*Procuratio superior*: Burgi  

**Geographia**

*Superficies*: 130 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bañuelos de Bureba, Briviesca, Quintanilla San García, Cerezo de Río Tirón, Fresno de Río Tirón, Redecilla del Campo, Fresneña, Bascuñana, Viloria de Rioja, Villarta-Quintana, Valgañón, Fresneda de la Sierra Tirón, San Vicente del Valle, Villagalijo, Rábanos, Auca, Villambistia, Tosantos, Valle de Oca, Carrias  

**Tabula aut despectus**

Belfuratus: situsBelfuratus: situs
**Belfuratus** (Hispanice: *Belorado*) est oppidum et municipium provinciae Burgorum (Castella et Legione). Locus est clarus in itinere ad Compostellam.

Notae
-----

1. ↑  Aimerici Picaudi, "Iter pro peregrinis ad Compostellam VII," in Codice Calixtino, ab A. Stones et J. Krochalis apud *The Pilgrim's Guide: A Critical Edition* (1998) edito.

**Iter pro peregrinis ad Compostellam**   
*secundum Aimericum Picaudum*
Iter Aragonicum: Canfrancus → Iacca → Osturiz → Mons Reellus → **Pons Reginae**
  
Iter Gallicum: Runcievallis → Biscaerlus → Ressogna → Pampilona → Stella → **Pons Reginae** → Arcus → Grugnus → Naiera → Belfuratus → Ataporca → Burgi → Castrum Sorericum → Pons Fiterii → Frumesta → Karrionus → Sanctus Facundus → Manxilla → Legio → Orgeba → Asturica Augusta → Raphanellus → Siccamolina → Pons Ferratus → Carcavellus → Portus Februarius → Pons Mineae → Sala Reginae → **Compostella**.
Aes grave : triens conflatus, Fulmen/Delphinus. Quatuor globuli = quatuor unciae. 107gr. Circa 240 a.C.n.Triens est nummus aeneus Romanus antiquus tertio et secundo saeculo a.C.n. signatus. Tertiam partem assis valebat, id est quatuor uncias. Valorem quatuor unciarum indicabant quattuor globuli ex utraque parte nummi prominentes.

Prima parte tertii saeculi variae notae fuerunt, sed cum as gemino capite dei Iani signatus apparuit circa 230 a.C.n. notae trientis semper fuerunt caput Minervae galeatae ex una parte et prora navis ex altera parte.

Tempore aeris gravis (circiter 280-215/212 a.C.n.) triens nummus non malleolo et nota signabatur, sed in formam conflari solebat : gravior enim erat quam ut cudi posset. Tertiam partem librae aeris pendebat (paulo plus quam 100gr.). A medio secundo bell Punico contra, postquam pondus assis sexiens imminutum est et triens minus quam 17 gr. pendere debebat, cudi coeptus est.

Aliae significationes verbi
---------------------------

Primus sensus vocabuli *trientis* est **tertia pars** : ita *heres ex triente* est heres cui tertia pars hereditatis cuiusdam testamento obvenit. Item apud Romanos fenus trientarium erat usura quae 4% per annum reddebat, id est 1/3% per mensem.

Item triens potest esse tertia pars cuiusvis mensurae, pedis in longitudine vel iugeri in area (= 9600 pedes quadrati). In primis erat tertia pars sextarii (= quatuor cyathi) in volumine liquoris metiendo, ita ut etiam vas trientis capax idem nomen acceperit : Romani trientes vini potabant,vel vinum in trientibus potabant.

Triens Minerva/Prora navis. Imago incisa ex libro XVIIIi saeculi.

Fontes
------

### Antiqui

* Columella libro quinto de Re rustica, capitibus 1-2.
* Plinius Maior, libro XXXIII Historiae naturalis, capitulo 13.
* Varro, libro quinto *de Lingua Latina*, capitulo 36.
* Lucius Volusius Maecianus, *de Assis distributione*

### Moderni

* Gulielmus Budaeus, *De asse et partibus eius*, apud Iodocum Badium, 1514.
* Crawford, Michael H. (1985). *Coinage and Money under the Roman Republic*, Methuen & Co. ISBN 0-416-12300-7
* Lucas Paetus, *De mensuris, et ponderibus Romanis, et Graecis : cum his quae hodie Romae sunt collatis libri quinque. Eiusdem variarum lectionum liber unus*. Venetiis, 1573.
* Zehnacker, Hubert (1973). *Moneta : recherches sur l'organisation et l'art des émissions monétaires de la République romaine (289-31 av. J.-C.)*. - Rome : École française de Rome ; Paris : diffusion de Boccard, 1973.
* Vide etiam eiusdem auctoris commentarium ad editionem Plinianam libri XXXIII, Parisiis, Les Belles Lettres,1983.

Notae
-----

1. ↑  Columella V,1,10.
2. ↑  Martialis VI,86,1 et X,49,1. Propertius III,10,29.

Nexus interni
-------------

* Aes grave - As - Quadrans - Quartuncia - Quincunx - Semis - Semuncia - Sextans (nummus) - Uncia
Wikidata Roisanum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°47′0″N 7°19′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 012  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 14.64 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Augusta Praetoria, Dovesium, Ginodium, Fanum Sancti Christophori Augustensium, Vallis Pellina  

**Tabula aut despectus**

Roisanum: situsRoisanum: situs
Roisanum
**Roisanum** (-i, *n.*) (hodie vulgo *Roisan*) est oppidum ac municipium Italiae, circiter 1 050 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Roisanenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Baravex, Blavy, Careybloz, Chambrette, Champapon, Champvillair Dessous, Champvillair Dessus, Chaumé, Fontillon, Clavallaz, Closellinaz, Crétaz, Gorrey, Ladret, Les Adrets, Martinet (chef-lieu), Massinod, Moulin, Preil, Rhins, Pointier, Salé, Champ de Bau, Château, Chaviller, Chez Collin, Creusévy, Zatély.

Municipia finitima
------------------

* *Augusta Praetoria* (Italiane: *Aosta*; Francogallice: *Aoste*),
* Dovesium (hodie vulgo *Doues*),
* Fanum Sancti Christophori,
* Ginodium (hodie vulgo *Gignod*),
* Vallis Pellina (hodie vulgo *Valpelline*).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Roisanum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Roisani in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii Roisani in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Vol XVI, Torino 1847
**Plusvalor**, Germanice *Mehrwert*, Anglice *surplus value*, secundum doctrinam Marxianam oritur ex differentia valoris qui constituitur quantitate laboris et valorem facultatis laborandi qui est minor illo. Valor facultatis laborandi operario restituitur forma salarii vel mercedis.

Quod Carolus Marx ita probare studet: Capitalista conducit operarios vel potius eorum laborandi facultatem eo fine, ut augeat suum capitale, idque per productionem mercium. Ex lege valoris emanat fons se ditandi. Nam ex una parte omnis valor commutativus mercium oritur ex labore operarii vel ex laboris temporis spatio ad earum fabricationem necessarium, ex altera parte operarius pro salario, quod est pretium mercis quae est operarii facultas laborandi, tantum aliquam partem fructus laboris sui accipit, cum capitalista reliquum quaestum ut plus-valorem sibi vindicet.

Multiplex habetur plus-valor. Plusvalor absolutus ex eo oritur quod labor diurnus producatur. Plusvalor relativus ex eo oritur, quod per varios progressus technicos, cooperationis et specificationis laboris, utilitas seu fertilitas seu productivitas laboris augetur. Quare merces et victualia minopretio constabunt, operarius minus tempus adhibebit restitutioni virium suarum et maius tempus pro lucro capitalistae augendo. Ex his sequitur exspoliatio operarii sub specie iustitiae secundum regulas iusti contractus circa salarium. Operarius, qui non possidet bona productiva, cogitur vendere suum laborem capitalistae, qui eo abutitur ad augendas divitias.

Notae
-----

1. ↑  Carolus Marx *Das Kapital, Volumen I*, Sectio III et IV

Nexus interni
-------------

* Accumulatio capitalis
* Lucrum
* Modus productionis
* Theoria valoris
* Usurpatio

Nexus externus
--------------

* Theodorus Meyer: PHILOSOPHIA MORALIS IN USUM SCHOLARUM, AUCTORE JOANNE B. SCHUSTER S.J.. SUMPTIBUS HERDER FRIBURGI BRISGOVIAE MCML
Histriones personati et cothurnati in pictura Pompeiana
**Fabula cothurnata** vel **fabula crepidata** est tragoedia Latine scripta sed personas mythologiae Graecae more Graeco vestitas in scaenam inducere solita. Ita *fabulae praetextae* opponitur, cuius personae togam praetextam gerunt, senatorum Romanorum insigne, et argumentum eius ad historiam Romanam spectat. *Fabulae palliatae* quoque opponitur quod comoediae genus Graecas personas *pallio* vestitas inducit. Nomen e calceo quo histriones tragici Graeci pedes tegebant ductum estː nam cothurni eos maiores visu reddebant.

Iam a tertio saeculo a.C.n. auctores Latini magnos poetas tragicos Graecos libere interpretari coeperunt. Memorandi sunt Livius Andronicus, Gnaeus Naevius, Quintus Ennius, Marcus Pacuvius, Lucius Accius, Lucius Varius Rufus. Ovidius poeta quoque *Medeam* scripserat. Illorum opera hodie deperdita sunt; tantum exstant novem fabulae cothurnatae Senecae tributae et primo saeculo compositaeː *Hercules furens*, *Troades*, *Medea*, *Phoenissae*, *Hercules Oetaeus*, *Phaedra*, *Agamemnon*, *Thyestes*, *Oedipus*.

Plura legere si cupis
---------------------

* Michel Ballard, "Rome : les traductions à l’origine de la littérature latine", in *Antiquité et traduction*, 2019ː 47-58.
* Florence Dupont, "La tragédie romaine" in *Le Théâtre romain*, 2017ː 101-134.
* Albin Lesky, "Fabula crepidata", *Rheinisches Museum für Philologie*, 1952ː 357-369
Georgius Percy. Exemplar prioris operis ab Herberto Luthero Smith (1811–1870) pictum.
**Georgius Percy** (4 Septembris 1580—1632) fuit explorator et scriptor Anglicus et colonicus Virginiae gubernator.

Vita
----

Natus est Georgius Percy in Anglia, filius minimus natu Henrici Percy, Comitis Northumbriae, et Dominae Catherinae Neville. Diutissime fuit infirmus, fortasse epilepsia vel asthmate severo patiens. Gradum A.B. in Universitate Oxoniensi anno 1597 abstulit. Cum in universitate esset, sodalis Gloucester Hall et  Medii Templi factus est. Percy miles primum in Nederlandico libertatis ab Hispania saeculo 17 ineunte certamine, deinde in Hibernia meruit.

### In Virginia

Percy fuit particeps gregis colonorum Anglicorum 105 qui Iacobopolim condiderunt. Ex Anglia Decembri 1696 demigravit et per navigationem ephemeridem scripsit. In Coloniam Virginiam Aprili mense 1607 advectus, certamina colonorum ad tractandos locos morbosque Americanos et Indos Powhatan memoriae mandavit. "Sic quinque menses aerumnosi et miseri vivebamus," in ephemeride scripsit, "adeo quinque hominibus valentibus carentes qui nostra propugnacula custodirent ut occasione utirent."[1][2]

Georgius Percy Annam Floyd duxit,[3] quae unam filiam peperit, Annam Percy, quae vicissim Ioanni West, alii colonico Virginiae gubernatori, nupsit.

Adnotationes
------------

1. ↑  Anglice: "Thus we lived for the space of five months in this miserable distress, not having five able men to man our bulwarks upon any occasion."
2. ↑  George Percy, "Observations gathered out of a discourse of the plantation of the southern colony in Virginia by the English, 1606," in *Jamestown Narratives: Eyewitness accounts of the Virginia Colony, The First Decade, 1607–1617,* ed. Edward Wright Haile (Champlain, Va.: Roundhouse, 1998), 100.
3. ↑  Gerald Brenan, *A History of the House of Percy, from the Earliest Times Down to the Present* (Londinii: Freemantle, 1902), vol. II, pp. 208–209.

Bibliographia
-------------

* Barbour, Philip L. 1971. The Honorable George Percy, Premier Chronicler of the First Virginia Voyage. *Early American Literature* 6:7–17.
* Brenan, Gerald. 1902. *A History of the House of Percy, from the Earliest Times Down to the Present.* Londinii: Freemantle.
* Groves, Jeffrey D. 1999. George Percy. In *American National Biography,* ed. John A. Garraty et Mark C. Carnes, 17:318–319. Novi Eboraci: Oxford University Press.
* Shirley, John W. 1949. George Percy at Jamestown, 1607–1612. *Virginia Magazine of History and Biography* 57:227–243.
Wikidata Plumberae
Res apud Vicidata repertae:Plumberae: insignePlumberae: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 47°57′59″N 6°27′47″E  
*Numerus incolarum*: 1 566  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Plombières-les-Bains, Plombières
**Gestio**

*Procuratio superior*: canton of Plombières-les-Bains, Vosegus, arrondissement of Épinal  

**Geographia**

*Superficies*: 27.2 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Aillevillers-et-Lyaumont, Fougerolles, Bellefontaine, Le Clerjus, Saint-Nabord, Le Val-d'Ajol, Xertigny  

**Tabula aut despectus**

Plumberae: situsPlumberae: situs
**Plumberae** sive **aquae Plomberiae** (Francogallice *Plombières-les-Bains*) est oppidum Francicum et commune praefecturae Vosegi. Aquae minerales, quae e fonte huius loci exsurgunt, a visitatoribus sanitatis causa sumuntur.

Notae
-----

1. ↑  "de Plumberis, 1475 ... Plomberiæ Aquæ, 1768" (etc.)[*nexus deficit*] apud *Dictionnaire topographique de la France*

Bibliographia
-------------

* Ambroise Bouloumié, *Guide aux eaux minerales des Vosges: Vittel--Contrexéville--Plombières--Bains--Luxeuil--Bourbonne--Gérardmer*. Lutetiae: Hachette, 1879 Textus apud *Internet Archive*
* Jean Paul Rothiot, ed. *Des sources au thermalisme : Vittel, Contrexéville : actes des Journées d'études vosgiennes, Contrexéville, Vittel, 27 et 28 octobre 2001*. Nanceii: Association d'historiens de l'Est, 2002 Citatio huius libri

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Plumberas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 47°57′59″N 6°27′47″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • "88351" apud *INSEE* |
Simulacrum Vespertiliani.
**Batman** (scilicet *Vir Vespertilianus*) in serie librorum nubeculatorum a Roberto Kane (Bob Kane) et Gulielmus Finger (Bill Finger) anno 1939 creata est persona chlamydata et superheros. Eius identitas vera est Bruce Wayne, vir dives summa urbanitate, qui civis communis diu degit, sed bellum contra fures gerens pernoctat.

Persona Batman
--------------

Insignia Justice League cuius membrum Batman esse dicitur
Simulati manu Justice League
Batman est heros qui Gothamopolim privatim custodit. Cum Bruce Wayne esset puer, eius parentes a raptore caesi sunt. Hoc scelere viso, Bruce vovit se ulturum esse mortem parentum sceleribus oppugnandis iustitiaque Gothamopoli constituenda. Artibus martialibus studet, quo melius inimicos superare possit. Ut identitas sua vera celetur, personam Batman fingit, qui chlamydatus noctu vestimentum vespertilionis simile induit. Elegit signum vespertilionis ut terreret sontes sicut ei usi essent timore contra insontem populum. Batman a cellario iuvatur, Alfred Pennysworth, et a praefecto Gordon, qui vigiles Gothamopolitanos ducit. Non utitur extraordinariis viribus; immo confidit opibus, viribus, imprimisque ingeniis in inquisitione. Saepe vocatur "optimus inquisitor orbis" et "tenebrosus eques."

Inimici Batman herois
---------------------

### The Joker

Batman oppugnat aliquot infames scelestos. Eius periculosissimus adversarius est The Joker (scilicet *Iocosus*), scurra cruentus et insanus, qui scelera terribilia sine ratione admittit. Batman quidem est propugnator stabilitatis et iustitiae; The Joker autem est propugnator perturbationis et relativismi moralis.

### Two-Face

Two-Face (scilicet *Anceps*) est alius praeclarus scelestus. Harvey Dent olim publicus accusator Gothamopolitanus fuit. Cum scelestus aliquis acidum in eius faciem sparsisset, Dent horribilibus cicatricibus foedatus est. Acidum deformavit dimidiatam faciem. Dent insanivit et desperavit de iustitia. Nunc utitur nummo ut statuat quid acturus sit: utrum hominem interficiat necne.

### The Riddler

Eduardus Nigma est The Riddler (scilicet *Aenigma*), homo ingeniosus sicut The Joker, sed non tam insanus quam ille. Ludis dialecticis? utitur, et aenigmatibus priusquam admittit scelus ut discat si quis possit eum comprehendere. Batman saepe recte provocat ut magnum inquisitorem fallere conetur.

Nexus interni
-------------

* *Batman,* pellicula anno 1989 edita
* *Batman Returns,* pellicula anni 1992
* *The Dark Knight,* pellicula anni 2008

Notae
-----

1. ↑
2. ↑  en:Joker\_(comics)
3. ↑
4. ↑
Iter Cyri a Sardibus usque ad Cunaxam ubi interfectus est. Postea milites Graeci per montes ad Pontum redierunt.
**Cyrus Minor** fuit filius regis Persarum, Darii II, et eius uxoris Parysatidis, frater minor Artaxerxis II cui regnum eripere conatus est. Natus circa 424 a.C.n. anno 401 a.C.n. pugna apud Cunaxam in Babylonia occisus est. *Minor* dicebatur ne confunderetur cum magno Cyro, conditore imperii Persici. De eius vita praecipuus fons nobis est scriptor Graecus Xenophon, qui Cyrum in bello adversus fratrem comitatus est. Cui tamen fonti non fides sine suspicione habenda est : nimis enim Cyro favet.

Anno 407 a.C.n. satrapes Lydiae, Magnae Phrygiae, Cappadociae a patre factus navalibus copiis praeerat, quae cum Lacedaemoniis adversus Athenienses pugnare deberent. Tunc socios pecunia saepe adiuvit necnon novas naves plus quam semel ministrando (nam maritimis proeliis Lacedaemonii plures clades ab Atheniensibus acceperunt). Patre vero mortuo anno 404 a.C.n. insidias fratri Artaxerxi regnare incipienti parare a Tissapherne, satrapa Cariae et Ioniae, accusatus, nisi precibus matris Parysatidis donatus esset, in satrapiam salvus non redisset, ubi iniuriam sibi factam ulcisci constituit. A quo tempore magnum exercitum colligere coepit, tamquam expeditionem adversus Pisidas pararet. Bello autem Peloponnesio confecto, Lacedaemonios victores Cyrus auxilia rogavit, quae suorum priorum beneficiorum velut merces forent. Nec Sparta recusavit sed eum classe sua adiuverunt atque milites Graecos Bello Peloponnesio exercitatos ac sibi pecuniam ex arte militari quaerentes in Asiam tramitti siverunt. Illi mercenarii Graeci, quibus mox nomen Decem Milia inditum est, quamquam primo ignari quo ducerentur, tamen, ducente Lacedaemonio profugo Clearcho, Cyrum usque ad Cunaxam in Babyloniam secuti sunt. Ibi proelio commisso cum rege Artaxerxe, Graeci quidem adversarios fuderunt atque fugientes persecuti sunt, sed redeuntes cognoverunt Cyrum et qui circa eum steterant media acie perisse.

Fontes
------

* Isocrates, *Panegyricus*. 145-6 et epistula II, 7-8
* Plutarchus, *Artaxerxes*, cap. I-IV et VI-XIII.
* Thucydides libro secundo *de Bello Peloponnesiaco* 65.12
* Xenophon, libro primo Anabaseos
	+ Hellenica, libri I-III.
	+ Oeconomicus, capitulo quarto (18-25).

Notae
-----

1. ↑  Cicero, *Senec.* 17,59. *Div*. 1,25,52.
2. ↑  Hell. I,4,3. Anabasis I,9,7.
3. ↑  Hellenica I,5,3-8 ; I,6,18 ; II,1,10-11 ; II,3,8. Thucydides II.65.12.
4. ↑  Anabasis I,1,3 : fortasse iure etiam si Xenophon verbum *διαβάλλει* ponit.
5. ↑  *Anabasis* I,2,1.
6. ↑  Hellenica III,1,1.
7. ↑  *Anabasis* I,3,1.
**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Rodentia   
Subordo : Hystricomorpha   
Familia : Diatomyidae   
Genus : ***Laonastes***   
Jenkins, Kilpatrick, Robinson & Timmins, 2005  
Species : ***L. aenigmamus***   
*Laonastes aenigmamus*   
Jenkins, Kilpatrick, Robinson & Timmins, 2005  
Conservationis status

EN  
  
  
In discrimen adducta (IUCN 3.1)

***Laonastes aenigmamus*** est rodens Laotiense e Khammouanensi provincia. Species primum 18 Aprilis 2005 ab Jenkins et conlegis descripta est, qui eam esse tam differens a rodentibus aliis censuerunt ut in nova familia, Laonastidis, posuerunt.

Hae animalia rattis fuscis cauda pingui ac pilosa similia sunt. Eorum calvariae valde distinctae sunt, cum proprietatibus quae ab aliis mammalibus ea separant.

Familia nova
------------

Nova mammalis exstantis species quae familiam admodum novam repraesentat raro detecta est. Ante laonastae detectionem a scientia occidentali, incidens recentissimum fuit craseonycteridis anno 1974.

Notatio
-------

Nomen *laonastes* Palaeograece significat 'incola lapidum', e λᾶος 'lapis' (quia inter lapides calcinas habitat) in lusu verborum cum Laosio ubi detectus est, et νάστης 'incola'.

Nomen specificum *aenigmamus,* hoc est, *aenigma mus,* significat eius statum ignotum inter rodentia.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • Fossilworks |
Georgius Petrus Weimar, musicographus Germanicus
**Georgius Petrus Weimar** (natus die 16 Decembris 1734 Stotternheim apud Erfordiam, mortuus die 19 Decembris 1800 Erfordiae) musicus et compositor Germanicus fuit.

Vita
----

Weimar a pueritia ingenium magnum in musicis monstsravit et educatus est a magistro musicae quodam Stotternheimensi ut cantaret et diversis instrumentis caneret. Cum Weimar Gymnasium Senatorium Evangelicum Erfordiense frequentaret, Iacobus Adlung ibi laboravit. Ille mystagogus introduxit iuvenem Weimar in cuncta musicae secreta. Anno 1758 Weimar factus est musicus cameralis et aulicus Servestae. Consuetudinem contraxit ibi cum Frederico Christiano Fasch. Apud Göckh sese meliorem fecit in canenda violina. Sex annos post Weimar cantor factus est in Fano mercatorum Erfordiensi, rector musicus generalis et inde ab anno 1776 summus musicus. In gymnasio quod frequentaverat horas cantuales ducebat. Anno 1799 crus eius fractum est, quo laboras magis magisque aegrotavit. Coactus est vitam degere in domu sua.

Gravitudo
---------

Erfordiae dominus Weimar erat a musicae amatoribus laudabatur. Pro filio Ioanni Danieli officinam pressoriam notarum musicalium instituit, quae saeculo XIX domus confectrix aulica officialis facta est. Tamquam musicographus Weimar exaravit musicalia ecclesiastica perpulchra: opera chori, cantatas et motetos cum symphoniacis comitaturis. Ingenium eius expressorium tamen nihil novum apportavit et rebus inexspectatis carebat.

Nexus externi
-------------

* „Weimar, Georg Peter", scripsit Robert Eitner apud: *Allgemeine Deutsche Biographie*, tomus 41 (1896), p. 500, (hic in interreti)
* Scaturrigo scientiae apud DDB
Hercules Laomedontem necaturus in terra sigillata e Gallia meridionali. Primo saeculo exeunte vel secundo ineunte.
In mythologia Graeca **Laomedon** (Λαομέδων) est filius regis Ili et secundus rex Troianus. Pater fuit Hesiones, Priami, Lampi, Hicetaonis, Clytii et Tithoni.

Narratur Iupiter iratus Apollinem et Posidonem anno servitutis apud dominum mortalem ob eorum contumaciam damnasse. Qui dominus fuit rex Laomedon et Apollini quidem greges regios curandos tradidit, Posidonem vero iussit novam adhuc urbem Troiam ingentibus moenibus circumdare. Quo opere peracto, mercedem promissam (sive aurum sive pecus eo anno natum) deis negavit. Itaque iratus Apollo pestem immanem in populos Phrygiae immisit, Poseidon autem aquas marinas in fertiles agros et monstrum virgines voraturum. Tum de variis pestibus rex oraculum consuluit. Responsum est, nisi filiam suam Hesionen in litore revinctam monstro marino rex obtulisset, vastationem regni non desituram. Forte tum Argonautae cum Hercule ad litus Troianum appulerunt : cum heros Alcides misellam puellam regiam ex pavore clamantem audiit, protinus arma cepit et cetum necavit. Filia liberata magna dona Herculi Laomedon pollicitus erat, scilicet par equorum levissimorum ac immortalium, quos ab ipso Iove acceperat, tamquam pretium Ganymedis rapti, necnon etiam secundum nonnullos auctores filiam in matrimonium. Sed cum Hercules, Argonautis relictis, Troiam rediit, Laomedon per avaritiam pollicita praemia denuo recusavit : quapropter Heracles cum exercitu Ilium oppugnavit et delevit. Regem ac liberos necavit, praeter Hesionen quam Telamoni comiti in matrimonium dedit, et Priamum ab Hesione sorore redemptum. Qui Priamus patri in regnum successit.

E Laomedonteis fraudibus "maledictio" vel potius fatum miserabile urbis Troiae exortum dicebatur.

Notae
-----

1. ↑  *Ilias* III.147, XV.526, XX.237-8.
2. ↑  *Ilias* III.147, XX.237-8.
3. ↑  *Ilias* III.147, XX.237-8.
4. ↑  *Ilias* VII.451-3.
5. ↑  Sic Ovidius.
6. ↑  Sic Hyginus.

Fontes.
-------

* Euripides, *Troades* 809-815
* Homerus libro XXI Iliadis 441-458 necnon libro quinto 269 et 640-651 et libro vicesimo 236-238.
* Hyginus, *Fabulae* 89.
* Ovidius, libro undecimo Metamorphoseon, 194-220.
* Strabo, *Geographica* libro tertio decimo 1.32
* Valerius Flaccus, libro secundo *Argonauticon* 451-578.

Nexus externi
-------------

* Stemma genealogicum regum Troianorum
Unam legis e paginis de
re militari
disserentibus

---


Typi bellorum

* Bellum civile
* Bellum stativum
* Bellum frigidum
* Ecechiria
* Incursio magna

Vires armatae

* Exercitus
* Classis
* Classis aeria

Ius

* Ius inter civitates et gentes
* Humanitarium belli ius
* Detrectator militiae

 Vide etiam  
Index bellorum · Arma · Pax · Dissimulatio · Glossarium · Diplomatia

Milites imperatoris Friderici Magni.
**Miles** (-itis, *m.*), sive **armatus** (-i, *m.*), est qui se pro natione aut re publica aut patria aut rege aut denique pecunia in castris moratus armis exercat, ut iussu praefecti sui in acie pugnam committere possit. Nostris temporibus et viri et mulieres milites fieri possunt.

Milites in bellis, pugnis, et proeliis non modo necare, sed mortem etiam obire parati sunt.

Milites in figuras saepe dividuntur ut facile a ducibus iubeantur. Arma militum tempore variant, sed arma ignifera fere hodie sunt.

Optimi milites antiquitatis erant Romani, quorum multitudo tota in legiones dividebatur.

Alcuinus dixit, *Miles murus imperii, timor hostium, gloriosum servitium est.*

Bibliographia
-------------

* Wolfgang von Groote, ed. *Grosse Soldaten der europäischen Geschichte*. Francofurti ad Moenum: Athenäum-Verlag, 1961

Nexus interni
-------------

* Exercitus
* Lex militaris
* Miles lusorius
* Miles mercennarius
* Ornatus uniformis
* Res militaris
* Sanctus Mauritius
* Vires armatae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **milites** spectant. |
*Vide etiam paginam fere homonymam:* K.

**K** ([kɑː] subs. indecl.) est decima vel undecima littera abecedarii sive alphabeti Latini. 

K haud adhibetur apud auctores classicos, praecipue in verbis Karthago (sane et in eius adiectivis derivatis) et kalendae. A Medio Aevo usque ad hanc aetatem, littera K etiam adhibetur in vocabulis de aliis linguis (Graeca inclusa, quamquam Romani translitteraverunt κ Graecum ut C) mutuatis vel derivatis: Kyrie; Iohannes Keplerus; Kiovia, Kielia, Kazachstania, Kansia, Kentukia; Akysis, Okapia; Franklinia, Ginkgo; Kalium, Krypton, Berkelium; alkali/alcali, kyphosis/cyphosis etc. Etiam videtur in plurimis nominibus in biologia, ut nominibus taxinomicis, exempli gratiae in regione Eukaryota et genere *Kallima* et eius speciebus decem.

Abbreviationes
--------------

1. **K.** (abbrev) = Kaeso, kalendae.

Nexus interni
-------------

* Littera
* Alphabetum

Nexus externi
-------------

* Michael Everson, *The Alphabets of Europe*


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **K** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **K** in **Victionario**. |

Scriptura Latina: series paginarum brevium

|  |  |
| --- | --- |
|  | Littera ALittera A |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Abecedarium canonicum | A • B • C • D • E • F • G • H • I / J • K • L • M • N • O • P • Q • R • S • T • U / V / W • X • Y • Z |
| Litterae coniunctae et intercalares | & • Ä • Å • Æ • Ç • Ħ • Ñ • Ö • Œ • Ü |

*Abecedarium Latinum • Nomina litterarum abecedarii Latini* |
|  |
Stellae K2-18 locus in caelo, albo circulo notatus.
**K2-18**, aliter **EPIC 201912552**, est pumilio rubra in constellatione Leone visa, magnitudinem apparentem +13,5 monstrans, temperatura superficiei 3503°, a nobis circiter 111 a.l.m. distans. A planetis superterrestriis circuitur, quorum unus, "K2-18b" nominatus, anno 2015 repertus, orbitam dierum 32.94 intra zonam habitabilem atmosphaeramque vaporem aquosum continentem habet. Planeta K2-18c, anno 2017 repertus, orbitam dierum 8.96 habet.

Bibliographia
-------------

* Björn Benneke et al. "Water Vapor on the Habitable-Zone Exoplanet K2-18b" (10 Septembris 2019) apud *arXiv.org* pro *Astronomical Journal*
* R. Cloutier, et al. "Confirmation of the radial velocity super-Earth K2-18c with HARPS and CARMENES" in *Astronomy & Astrophysics*. 621 no. A49 (7 Ianuarii 2019). arXiv:1810.04731
* Angelos Tsiaras et al. "Water vapour in the atmosphere of the habitable-zone eight-Earth-mass planet K2-18 b" in *Nature Astronomy Letters* (Septembri 2019)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Data astronomica**: "K2-18" apud *SIMBAD*. |
Charta aedificiorum praecipuorum Fori Athenarum. Stoa Poikile est numerus 20.
**Poecile** (Graece Ποικίλη Στοά, stoa poecile), fuit porticus Graeca aedificata in parte septentrionali Fori antiqui Athenarum, cuius situs excavatus est anno 1981. E testis quae hic inventae sunt, potest affirmari porticum conditam esse inter annos 475 et 450 a.C.n. Quae inventio fieri potuit scriptis Pausaniae testibus.

Porticui erant columnae foris doricae, ionicae autem intus. Meridiem monumentum spectabat, ut facilius hieme solis calorem admittat, ventorum vim vero frigidorum septentrionis frangerent muri a tergo.

Primum aedificium vocabatur Pisianaction in honorem conditoris, cui nomen Pisianax. Paulo post constructionem, tamen, ornatum est picturis, et coepit vocari *poecile* (id est picta). Haec picturae factae sunt ab praeclaris pictoribus Athenarum, inter quos: Polygnotus, Micon et Panaenus. Polygnotum Plutarchus scribit, cum pingeret Troianas mulieres, Laodices faciem Elpinicei, sorori Cimonis dedisse. Ille etiam affirmat ornavisse porticum gratis, ut memoria sui honoraretur a civibus, ut narrant historici. Melanthius poeta etiam addit: "Namque suo sumptu divorum templa forumque / Cecropium heroum virtutibus exornavit ". Illas picturas curiose descripsit Pausanias, cui facultas fuit illas admirari. In picturis repraesentabantur pugnae praecipuae, vel historicae, vel fabulosae Atheniensium. Etiam continebat scuta ex aere et arma, spolia hostium victorum.

Quomodo Marathonia pugna depicta sit in porticu, Carolo Robert fingente
Porticus illa est origo nominis scholae philosophicae stoicae. Nam conditor scholae, Zeno Citieus hic discipulos suos docere solebat.

Bibliographia
-------------

* Paganinus Gaudentius,*De philosophiae apud Romanos initio et progressu...*, cap. 71 "De Stoa unde Stoici dicti digressiuncula excerpta ex praelectione habita ad XVI. annalium Taciti",

Nexus interni
-------------

* Forum antiquum Athenarum

Notae
-----

1. ↑  vel *porticus pisianactia*. Isidorus Hispalensis, *Etymologiae*, VIII, 6
2. ↑  Plutarchus, Vita Cimonis *4.6*
3. ↑  Plutarchus, *op. cit.* 4.7
4. ↑  Pausanias, *Descriptio Graeciae* i.15.1-2.
Wikidata Iosephus Tronskij
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 28 Maii 1897; Odessa  
*Obitus*: 3 Novembris 1970; Petropolis  
*Patria*: Unio Sovietica, Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: linguista  
*Patronus*: Universitas Publica Petropolitana
**Iosephus Moysi filius Tronskij** (Russice: Иосиф Моисеевич Тронский, *Iosif Moiseevič Tronskij*; natus 28 Maii 1897 Odessae, mortuus 3 Novembris 1970 Leninopoli) fuit philologus classicus Russicus Sovieticus. 

Tronskij est auctor librorum de historia litteraturae antiquae, linguis Latina Graecaque Antiqua, etc.

Biographia
----------

Iosephus Moysi filius Trockij (qui anno 1938 nomen suum ad "Tronskij" mutavit) natus est die 16 Maii (28 Maii Calendarii Gregoriani) anno 1897 Odessae in urbe, in familia magistri. Annis 1915 - 1919 in facultate historico-philologica Universitatis Caesareae Novae Rossiae studebat. Factus est magister linguarum classicarum.

Ab anno 1923 Petropoli (quae urbs annis 1924 - 1991 Leninopolis vocabatur) colebat. Cum prima cathedra linguarum et litteraturarum classicarum in Unione Sovietica condita est anno 1932, in cathedra ea laborabat. 

Anno 1938, Iosepho Tronskij datus est gradus candidati philologiae, et anno 1941 ille defendit dissertationem (cuius thema fuit *Historia litteraturae antiquae*) pro gradu doctoris philologiae.

Die 7 Martii 1943, Tronskij factus est praefectus cathedrae philologiae classicae Universitatis Publicae Leninopolitanae. 

Praeterquam in Universitate Leninopolitana, Tronskij in bibliotheca publica (quae nunc est Bibliotheca Nationalis Russica) et (ab anno 1950) in Instituto Linguae et Mentis (quod nunc est Institutum Explorationum Linguisticarum Academiae Scientiarum Russicae) favebat operi.

Tronskij mortuus est Leninopoli die 3 Novembris anno 1970.

Fons
----

* Институт лингвистических исследований. Тронский Иосиф Моисеевич **(Russice)**

Nexus externus
--------------

* Pagina de Iosepho Tronskij *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
Loca ubi societates obturamentorum vigent, paene omnes in regione orientali Bavariae et in Suebia, et perpaucae in Franconia.
Sodalis obturamentulum metallicum ostendit. Obturamenta e cortice aut cummi saepe fiunt.
Varia obturamenta.
***Stopselclub*** (Theodisce; 'societas obturamentorum') est societas socialis cuius sodales obturamentum semper secum portare debent. Sodales cum casu conveniunt, alius alium hortatur, ut obturamentum ostendat. Quod per oblivionem domi relictum qui ostendere non potest, argentum debet dare parvum. Pecuniam ita collectam consumunt, ut birram emant proximo in convivio bibendam. Sunt etiam societates, quae ea pecunia utuntur ad opera beneficentiae et caritatis.

Societates obturamentorum medio saeculo vicensimo in republica Bavaria ortae sunt. Numerus earum in Bavaria accrevit ad plus quam centum.

Notae
-----

1. ↑  Quidam situs interretialis.
2. ↑  Quidam situs interretialis.
3. ↑  Quidam situs interretialis.
4. ↑  Quidam situs interretialis.
5. ↑  Quidam situs interretialis.
6. ↑  Quidam situs interretialis.
7. ↑  Quidam situs interretialis.
Wikidata Revigliascum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°51′31″N 8°9′41″E  
*Numerus incolarum*: 783  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Astensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.84 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Antinianum, Hasta Pompeia, Insula Astensium, Cellae Astenses  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Garons  

**Tabula aut despectus**

Revigliascum: situsRevigliascum: situs
**Revigliascum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Ruvigliascum*) (Italiane *Revigliasco d'Asti*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Astensi situm. Incolae *Revigliascenses* appellantur.

Nexus interni
-------------

* Mons Ferratus
* Hasta Pompeia seu Hasta ac Asta
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
3. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
4. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Revigliascum** spectant. |

* Situs proprius

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Astensi.Collocatio finium municipii in Provincia Astensi.
Situs locutorum linguae Occitanicae
**Lingua Occitana** est sermo Indoeuropaeus. Sub familia Romanica subsummata est una cum linguis Lusitana, Italiana, Francogallica, Dacoromanica aliisque. Clarus scriptor huius linguae fuit Fridericus Mistral.

Situs locutorum
---------------

Lingua Occitanica primaria est in regione meridionali Franciae (quam regionem, Aquitaniam et Narbonensem antiquas comprehendentem, "*Occitània*" interdum ab hodiernis appellatur); insuper in Valle Aranis Cataloniae et aliquibus Pedemontii oppidis Italiae.
His temporibus fere quattuor decies centena milia hominum Occitane loquuntur.
Lingua Occitana, nominata lingua Aranica, in Catalaunia, lingua officialis est.

Dialecti
--------

* gasconicus
	+ aranicus
* lemovicensis
* limanicus
* languedocianus
* provincialis
* vivariensis-alpensis

Poetae et scriptores clariores
------------------------------

* Arnaldus Daniel (saeculo XII)
* Petrus Vidal (saeculo XII)
* Marcabru (saeculo XII)
* Bernardus de Ventadorn (saeculo XII)
* Raimbaldus de Aurenga (saeculo XII)
* Petrus Cardenal (saeculo XIII)
* Fridericus Mistral (saeculo XIX)
* Iosephus Roumanille (saeculo XIX)
* Johannes Franciscus Blanc (saeculo XXI)

Bibliographia
-------------

* Emil Levy, *Provenzalisches Supplement-Wörterbuch: Berichtigungen und Ergänzungen zu Raynouards Lexique roman* Volumina apud *Internet Archive*
* Frédéric Mistral, *Lou Tresor dóu Felibrige* (1878) recensio interretialis apud *Lexilogos*
* François-Just-Marie Raynouard, *Lexique roman: ou, Dictionnaire de la langue des troubadours* Volumina apud *Internet Archive*

WikipediaWikipedia
***Vicipaedia in Lingua Occitana***

Linguae Romanicae

Anglo-Normannica · Auridunica · Aragonensis · Aromanica · Arpitanica · Asturiana · Burgundica · Caesariaca · Campanica · Catalana · Corsa (Gallurica, Sassarensis) · Cispadana · Dalmatica · Dacoromanica (Moldovica, Valachica) · Extremadurensis · Fala · Franco-Comitatina · Francogallica · Foroiuliensis · Gallaica · Gallonica · Guernesica · Lingua Haitiana · Hispanica (Castellana) · Insubrica · Istrica · Istro-Romanica · Italiana (Tusca litteraria) · Iudaeo-Francogallica · Iudaeo-Italiana · Latina Dolomitica · Iudaeo-Hispanica · Legionensis · Ligustica (Monoecensis) · Lotharingica · Lusitana · Megleno-Romanica · Mirandica · Moeso-Romanica · Mosarabica · Neapolitana (Aprutina, Bariana, Consentina, Daunia, Lucana, Molisina) · Normannica · Occitanica · Orobica · Pedemontica · Pictavo-Santonica · Picardica · Romancica · Romanensis · Sarda · Serquica · Shuadit · Sicula (Bruttia, Sallentina) · Tarentina · Venetica (Talica) · Vallonica
Gustavi Mahler *symphonia octava* anno 2009 a **Societate Cantantium Viennensi**, Pueri Cantores Vindobonae, Petrus Boulez et aliis data
Societas Cantantium Viennensis in Basilica Sancti Pauli extra moenia
**Societas Cantantium Viennensis** (Germanice: *Wiener Singverein* vel nomine pleno *Singverein der Gesellschaft der Musikfreunde in Wien*) est chorus 240 fere sociorum eademque pars *Societatis Musicae Amatorum Viennensis* (*Gesellschaft der Musikfreunde in Wien*).

Antonius Salieri, vir in arte musica praeclarus, anno 1812 summa ope adnitebatur, ut compositiones musicae magnis cantantium choris destinatae, sicut Georgii Friderici Handel oratoria, Vindobonae palam darentur. Postea, id est anno sequenti 1813, *Societas Musicae Amatorum Viennensis* est condita.

Anno 1858 a Ioanne Equite de Herbeck, musicae moderatore eodemque collegiorum rerum musicarum proferendorum reformatore, et aliis *Societas Cantantium Viennensis* constituta est, quae una cum celeberrimis orchestris (e. g. *Philharmonicis Viennensibus*) et praeclarissimis moderatoribus saepe in publicum prodiit.

Praestantissimus ille musicae moderator Herbertus de Karajan ab anno 1947 usque ad annum 1989 cum choro a se saepe ad ludos hospitales invitato artissime collaboravit.

Inde ab anno 1991 usque ad hunc diem Ioannes Prinz, musicae moderator, *Societatem Cantantium Viennensem* regit.

Memoratu etiam dignum est, quod *Societas Cantantium Viennensis* saepe et Romae et in Civitate Vaticana in scaenam prodiit.

Anno 1985 *Missa*, quae dicitur *Coronationis*, a Wolfgango Amadeo Mozart composita coram Summo Pontifice Ioanne Paulo II. in Basilica Sancti Petri in Vaticano missam pontificalem missam celebrante a Herberto de Karajan cum *Philharmonicis Viennensibus* nec non *Societate Cantantium Viennensi* producta est. Sollemne hoc singulare per totum terrarum orbem televisifice est transmissum.

Opus musicum "Te Deum" Antonii Bruckner a *Societate* bis cantatum est: Primum anno 1959 Henrico Wallberg, dein anno 2005 Seji Ozawa moderatoribus.

Mense Novembri anni 2013 Missa pro defunctis (*Requiem*) Mozarti in Basilica Sancti Pauli extra moenia a choro est cantata.

Nexus externi
-------------

* Societas Cantantium Viennensis
* Augustus Boehm: *Geschichte des Singvereines der Gesellschaft der Musikfreunde in Wien*. Vindobonae 1908.
* Ioachimus Reiber: *Wiener Singverein – Menschen Stimmen Götterfunken*, Residenzverlag, Cetii (St. Pölten) 2007.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
Carolus Carton, conditor et primus praeses (1839-1863) *Societatis Aemulationis Brugensis*.
Exemplar fasciculi *Annalium* Societatis Aemulationis Brugensis, anni 1906.
Tessera pro prima sessione annua participanda Societatis Aemulationis Brugensis diei 16 septembris anno 1839.
Consessus regentium Societatem Aemulationis Brugensem, mense iunio 2010.
**Societas Aemulationis Brugensis** cui nunc nomen **Koninklijk Genootschap voor Geschiedenis te Brugge** (id est: **Societas Regia Historiae studendae in urbe Brugarum**) est societas hominum doctorum qui sese dabant et semper dant in urbe Brugarum inquisitionibus historicis, priscis manuscriptis indagandis describendis publicandis, quique vitas hominum clarorum scientiis et doctrinis Flandriae Occidentalis ab oblivione eruere navant.

Historia
--------

Societas Aemulationis Brugensis condita est Kalendis Septembribus anni 1838, eiusque statuta approbata sunt die 16 Ianuarii 1839.

Princeps fautor societatis condendae fuit clerus eruditus Carolus Carton, canonicus, adiuvantibus presbyteris brugensibus Iosepho Olivario Andries et Ferdinando Van de Putte, Francisco De Hondt, aurifabro, Philippo De Stoop, pharmacopoeo, in cuius domo primum sodales societatis concilia sua habuerunt.

Pro veterrima societate erudita historiae studendae in Belgica habetur.

Publicationes
-------------

Societas ab initio usque ad tempora nostra *Annales* edit.

Bibliographia
-------------

* Carolus van Renynghe de Voxvrie, "Les revues historiques des Flandres". I. *La Société d'Emulation pour l'histoire et les antiquités de la Flandre Occidentale*, in: *Tablettes des Flandres*, T. I, Brugis, 1948, pp. 199-219.
* Sven Vrielinck et Romanus Van Eenoo, *IJveren voor geschiedenis. 150 jaar Genootschap voor geschiedenis Société d'Emulation te Brugge*, Brugis, 1989.
* Albertus Schouteet, *Honderdvijftig jaar Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge. Analytische inhoud en registers 1839-1988*, Brugis, 1991.
* Andreas van den Abeele, *Charles Carton en het Brugse genootschap voor geschiedenis*, in: 800 Jaar Spermalie, tentoonstellingscatalogus, Brugis, 1986, p. 157-164.

Nexus externi
-------------

* Mandra interretialis Societatis Aemulationis Brugensis.


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Societas Aemulationis Brugensis** spectant. |
Kulturladen St. Georg, anno 2010; hic conventus esperantistarum Hamburgensium celebrari solent post turnum septimanae unius
**Societas Esperantica Hamburgensis** (Esperantice: *Hamburga Esperanto-Societo*, compendiarie HES) communitas maxima et centralis est quo conveniunt Esperantici fautores Hammoniae. Agitur et de sodalitate regionali et de unione terrae foederali Germanicae officiali in gremio Associationis Esperanticae Germanicae.

Munera
------

Conventicula fiunt diebus Iovis ab hora VII ad vesperas in loco qui appellatur *Taberna culturalis ad Sanctum Georgium* in via Alexandri nr 16 sita. Domus ipsa societatis autem invenitur in via Nicolai Groth nr 95 ubi post annum 1950 multa spectacula et festa esperantistis grata fiebant. Nonnumquam vel nuptiae inter esperantistas ibi paratae sunt. Annis 1980 grapheum et officina typographica Iuventutis Esperanticae Germanicae, quae nuncupabatur, quoque ibidem sarta et tecta conservabantur. 

Annis inter 1980 et 2015 periodicum praetitulatum *Esperanto-Hamburg* modo chartaceo in lucem prolatum erat, antequam in versionem interretialem omnino redigeretur.

Praesidium (anno 2016)
----------------------

* praeses: Georgius Wulff
* praeses vicarius: Dominicus Grauert
* aerarius: Geraldus Roemer
* ceryx: Benedictus Klehr
* secretarius: Margaritula Ley

Nexus externi
-------------

* Pagina domestica
* Esperanto-Hamburg apud Googleplus