recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Laurentius (archidiaconus et martyr)
Res apud Vicidata repertae:Laurentius (archidiaconus et martyr): imagoLaurentius (archidiaconus et martyr): imago
*Nativitas*: 31 Decembris 225; Osca  
*Obitus*: 10 Augusti 258; Roma  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Munus*: Diaconus Catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Genitores*: Orentius; Patientia  

**Memoria**

*Sepultura*: Basilica Sancti Laurentii extra muros  
hieromartyr (*feriae die* 10 Augusti)
Imago Sancti Laurentii (ad dextram) a Fratre Angelico picta, eum cum Sancto Thoma Aquinate ac Sancto Ioanne exhibens.
S. Laurentius cum crate ferrea, Adam Elsheimer, c. 1605
**Laurentius,** martyr et archidiaconus Romae, passus est die 10 Augusti 258.

Martyrium secundum antiquam traditionem
---------------------------------------

Laurentio Sixtus II papa curam pauperum et miserorum mandaverat. Postquam Valerianus imperator Sixtum supplicio affecit, Laurentius verberatus iussus est, ut thesaurum ecclesiae inter triduum traderet. Laurentius autem thesauro inter fideles distributo turbam pauperum, aegrorum, mancorum, viduarum et orphanorum iudici ut "ecclesiae thesaurum" praesentavit. Quare in crate ferrea flammis traditus est. Tum etiam iudici insultavisse traditur, cum diceret: "Assatum est iam, versa et manduca!" Inde Laurentius cum crate ferrea depingitur. 
Traditio vult eum una cum quattuor sociis anno 258 die 10 Augusti hoc martyrium tulisse.

Veneratio
---------

Sepulcrum eius invenitur prope viam Tiburtinam, ubi iam initio saeculi quarti memoria Laurentii celebrata est. Constantinus imperator ibi basilicam aedificavit, ex qua pluries mutata hodierna Basilica Sancti Laurentii extra muros exstitit. Anno 955 die 10 Augusti Otto I imperator Hungaros in Campo Lici fluminis devicit. Cum victoria auxilio S. Laurentii adscripta esset, veneratio eius valde increbuit.

Fontes
------

Martyrologium Romanum (a. 2001, die 10 Augusti) haec notat:

festum sancti Laurentii, diaconi et martyris, qui, Xysti papæ consortium etiam in martyrio cupiens, ut refert sanctus Leo Magnus, thesauros Ecclesiæ tradere iussus, pauperes, in quorum victum atque vestimentum facultates cumulaverat, illuso tyranno ostendit ac post triduum pro Christi fide flammas superavit et in honorem eius triumphi transierunt etiam instrumenta supplicii. eius corpus Romæ in cœmeterio in agro Verano eius nomine appellato depositum est.
Prudentius poeta, in libro Peristephanon, carmen 2, in illius martyris honore, sub titulo *Passio Laurentii beatissimi martyris* scripsit.

Praeterea exstant varii de natali S. Laurentii sermones, inter alios Ambrosii, Augustini et Leonis I papae.

Notae
-----

Nexus externi
-------------

* De natali S. Laurentii levitae et martyris (Sermo 71 Ambrosii Mediolanensis)
* In Natali S. Laurentii (sermones 206 et 207 Augustini Hipponensis)
* In Natali S. Laurentii martyris (Sermo 85 Leonis I papae)
* Hymnus in honorem passionis Laurentii (Prudentius: Peristephanon, c. 2)
***Amaratine*** est album sextum[1] Enyae, musicae Hibernicae anno 2005 prolatum. *Less Than a Pearl, The River Sings, Water Shows the Hidden Heart* carmina *Loxian* linguā artificiosā cantantur. Roma Ryan, linguae auctrix, quae etiam verba Enyae carminum scribere solet, dixit se linguis Sindarin, ac Quenya ab I.R.R. Tolkien excogitatis impetum *Loxian* linguae creandae cepisse. Loxian etiam suum habet abecedarium, quibus verba illorum carminum trium in libello albi scripta sunt.

Carminum index
--------------

1. "Less Than a Pearl" – 3:44
2. "Amarantine" – 3:13
3. "It's in the Rain" – 4:08
4. "If I Could Be Where You Are" – 4:01
5. "The River Sings" – 2:49
6. "Long Long Journey" – 3:17
7. "Sumiregusa (Wild Violet)" – 4:42
8. "Someone Said Goodbye" – 4:02
9. "A Moment Lost" – 3:08
10. "Drifting" – 4:12
11. "Amid the Falling Snow" – 3:38
12. "Water Shows the Hidden Heart" – 4:39

Notae
-----

1. ↑  aut septimum, si *The Celts*, quod est *Enya* album iterum editum, numeratur.
Wikidata Gabriel Deržavin
Res apud Vicidata repertae:Gabriel Deržavin: imagoGabriel Deržavin: imagoGabriel Deržavin: subscriptioGabriel Deržavin: subscriptio
*Nativitas*: 3 Iulii 1743; Suqır  
*Obitus*: 8 Iulii 1816; Zvanka manor  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Officium*: member of the State Council of the Russian Empire  
*Munus*: linguista, poëta, scriptor  

**Familia**

*Coniunx*: D.A. Derjavina  
*Familia*: House of Derzhavin
**Memoria**

*Laurae*: Ordinis Sanctae Annae classis prima, Order of St. Vladimir, 3rd class, Ordinis Sancti Vladimiri classis secunda, Ordo Alexandri Nevensis, Ordo Sancti Ioannis Hierosolymitanus  
*Sepultura*: Khutyn Monastery  

*Vide etiam paginam discretivam:* Deržavin

**Gabriel Romani filius Deržavin** (Russice Гавриил Романович Державин, tr. *Gavriil Romanovič Deržavin*; natus die 3 Iulii 1743 in vico *Sokury* tunc gubernii Casanensis, nunc Tatarstaniae, mortuus die 8 Iulii in villa *Zvanka* tunc gubernii, nunc regionis Novogardiensis) fuit poeta et administrator Russicus.

Vita
----

Gabriel Deržavin, in familia nobili natus et in gymnasio Casanensi educatus, anno 1762 factus est miles cohortis praetoriae Transfigurationis et eodem anno cum cohorte sua fuit particeps subitaneae rerum conversionis, quae Catharinam II monarcham Russicam fecit. Decem annos post praefectus militum factus, annis ab 1773 ad 1775 in suppressione rebellionis Aemiliani Pugačëv participavit. Ab anno 1777, munere suo militari finito, munus civile in Senatum Imperii Russici tenebat. Ab anno 1784 Olonecensis, et ab anno 1786 ad annum 1788 Tamboviensis gubernator erat. Annis a 1791 ad 1793 erat secretarius Catharinae II. Anno 1793 senator Imperii Russici factus, annis 1794 – 1796 praeses Collegii Commercii et annis 1802 – 1803 minister iustitiae fuit, postquam in dimissione erat.

Daria Alexii filia D'iakova, uxor Gabrielis Derzhavin, soror uxorum Nicolai L'vov et Basilii Kapnist fuit.

Opera
-----

Opera sua poetica anno 1773 primo in lucem edidit. Odas scripsit multas, imperatricem Catharinam II et duces militares laudantes, mala societatis autem damnantes. Annis ultimis vitae suae etiam ad scripturam dramaticam se applicavit.

Carmina Deržavini aliqua a Stanislao Czerski et Tatiana Basiliana (*Vasil'eva*) Latine reddita sunt.

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 14 Iulii Gregoriano.
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 20 Iulii Gregoriano.
3. ↑  S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *гвардия*.
4. ↑  Legere possis in: Acroases in memoriam Helgi Nikitinski Moscuensis, Moscoviae, 2016, pp. 109—112.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gabrielem Deržavin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Situs interretialis, Gabriele Deržavin dedicatus **(Russice)**
* Pagina de Gabriele Deržavin *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Chaeroneae pugna

**Chaeroneae pugna altera** fuit proelium primi belli Mithridatici, pugnata in Boeotia, in qua Romani, Sulla duce, contra copias Ponti pugnaverunt anno 86 a.C.n.. Romani victores illo proelio fuere.

Res anteriores
--------------

Sulla ex denario anno 55 a.C.n. percusso.
Post vesperas quae dicuntur Ephesias, in quibus anno 88 a.C.n. Romani cives urbis Ephesi a rege Mithridate trucidati erant, Romae potestatis in Graecis finibus hebescere videbatur. Sed Sulla, exercitu comparato, ad Graeciam solvit.

Pugna
-----

Cum in 87 a.C.n. vere Athenas Piraeumque obsedisset, a Mithridate occupatis, Romanae legiones, ductu Brutii Sturae et Lucii Cornelii Sullae, hostes profligaverunt, primum ad Chaeroneam, post ad Orchomenum.

Fontes
------

* Appianus, *Mithridatica* 156-176
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* XX.5-6
* Plutarchus, *Sylla* 17-19.

Nota
----

1. ↑  Ad nomen "Chaeronensis pugna" vide: Dionysii antiquitatum sive originum Romanarum libri X (1549)
Wikidata Gabriel Finaldi
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 28 Novembris 1965; Londinium  
*Patria*: Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Officium*: museum director  
*Munus*: art historian, museologus  
*Patronus*: Pinacotheca Nationalis, Museum Pratense
**Gabriel**, vulgo *Gabriele* **Finaldi** (Londinii natus anno 1965) est museologus. E familiis Italica et Anglica ortus, Gabriel Finaldi est alumnus Collegii Dulvicensis in suburbiis Londiniensibus, postea et Institutum Courtauld ubi propter studia pictoris Iosephi de Ribera gradum doctoris meruit. Ab anno 1992 ad 2002 tabulas Italicas et Hispanicas apud Pinacothecam Nationalem in urbe natali curavit. Deinde apud Museum Pratense Matriti officium directoris deputati tenuit. Ab anno 2015 est director Pinacothecae Nationalis Londiniensis.

Bibliographia
-------------

* Martin Bailey, "Downing Street delayed naming National Gallery’s new director" in *The Art Newspaper* (1 Aprilis 2015)
* Mark Brown, "National Gallery in London picks Prado deputy chief as new director" in *The Guardian* (18 Martii 2015)

Curatores Pinacothecae Nationalis Britannicae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Carolus Lock Eastlake 1855 • Gulielmus Boxall 1866 • Fridericus Gulielmus Burton 1874 • Eduardus Poynter 1894 • Carolus Holroyd 1906 • Carolus Holmes 1916 • Augustus Daniel 1929 • Kennethus Clark 1934 • Philippus Hendy 1946 • Martinus Davies 1968 • Michael Levey 1973 • Neil MacGregor 1987 • Carolus Saumarez Smith 2002 • Nicolaus Penny 2008 • Gabriel Finaldi 2015 |
|  |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Chadidia Muazzez Sultan** vel **Muazzez Sultan** (Turcice aetatis Ottomanicae معزز سلطان, *Hatice Muazzez Sultan*) (nata Abchasiae anno 1629; mortua Constantinopoli anno 1687) fuit secunda uxor Ibraimi sultani Ottomanici et mater Ahmedi II sultani.

Vita
----

Eius nomen ante nuptias cum sultano non scimus. Chadidia fuit filia fratris Halime Sultan, quae mater Mustaphae I sultani erat. Quae cum aliis septem mulieribus *Ḫāṣekī Sulṭān* (Turcice "gratiosae apud sultanum") numerabatur. Anno 1643, in Palatium Topkapı, Ahmedum filium peperit. Anno 1648, post mortem Ibraimi, ipsa et aliae mulieres in harem sultani in palatio antiquo Constantinopolitano habitabant.

Magnum incendium in palatio antiquo anno 1687 ortum est, atque Muazzez servata est, sed paulo post obiit quia flammae eum exterruerant. Eius corpus apud Scutarium sepultum est. Eius gemmae fortunae aerarii Imperii Ottomanici factae sunt, deinde Behzad Kadın, Süğlün Kadın, et Sehsuvar Kadın, coniuges Suleimani II novi sultani, donatae sunt. Anno 1691, quattuor annos post Chadidiam mortuam, Ahmedus II sultanus factus est, qui gemmas matris ademit.

Cultura hodierna populo grata
-----------------------------

Chadidia Muazzez Sultan est persona, ab actrice Firuze Gamze Aksu interpretata, in *Muhteşem Yüzyıl: Kösem,* serie televisifica Turcica.

Notae
-----

1. ↑  Uluçay 2011, p. 97.
2. ↑  Jem Duducu, *The Sultans -The Rise and Fall of the Ottoman Rulers and Their World: A 600-Year History*, Amberley Publishing, 2018
3. ↑  Uluçay 2011: 97 et nota 11.
4. ↑  Sakaoğlu 2008: 351.
5. ↑  Uluçay 2011: 97, 112–13.
6. ↑  Sakaoğlu 2008: 387–88.
7. ↑  Vide paginam seriei *Muhtesem Yüzyil: Kösem* apud situm interretialem IMDb.

Bibliographia
-------------

* Uluçay, M. Çağatay, *Padişahların kadınları ve kızları,* Ötüken, 2011.
* Sakaoğlu, Necdet, *Bu Mülkün Kadın Sultanları: Vâlide Sultanlar, Hâtunlar, Hasekiler, Kandınefendiler, Sultanefendiler,* Oğlak Yayıncılık, 2008.

Nexus interni
-------------

* Ottomanidae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chadidiam Muazzez Sultan** spectant. |
Forma urbis antiquae Alexandriae
Alexandria antiqua a principio in regiones urbanas quinque divisa est, litteris Graecis denotatas, Alpha, Beta, **Gamma**, Delta, Epsilon. Haec nomina (si in Historia fabulosa Alexandri Magni fidem reponimus) ab Alexandro ipso data sunt ut verba commemoraverit Άλέξανδρος Βασιλεὺς Γένος Διὸς Ἔκτισεν, scilicet "Alexander rex proles Iovis condidit". Quae regiones rarius in documentis reperiuntur.

Nexus interni
-------------

* Alexandria antiqua

Notae
-----

1. ↑  Historia fabulosa Alexandri Magni α 1.32

Bibliographia
-------------

* A. Adriani, *Repertorio d'arte dell'Egitto greco-romano* (Palermo, 1961- ) p. 239
* P. M. Fraser, *Ptolemaic Alexandria*. 3 voll. Oxonii: Clarendon Press, 1973
* Annik Martin, "Les premiers siècles du christianisme à Alexandrie: essai de topographie religieuse, IIIe-IVe siècles" in *Revue des études augustiniennes* vol. 30 (1984) pp. 211-225: vide p. 212

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Cicero Moraes
Res apud Vicidata repertae:Cicero Moraes: imagoCicero Moraes: imago
*Nativitas*: 13 Novembris 1982, 1982; Chapecó  
*Patria*: Brasilia  

**Officium**

*Munus*: graphic designer, Sculptor, designer  

 -2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Cicero Moraes** (die 13 Novembris 1982 natus) obiectorum trimensivorum auctor Brasiliensis, qui iudicialcriminalis refectionis faciei nec non delineandarum atque formandarum prothesium pro hominibus et animalibus speciali studio excultus est.

Qui multarum piarum et ad historiam attinentium personarum facierum reficiendarum rationem dedit, ut Sanctus Antonius de Padua, Sanctus Valentinus, vampyrus de čelákovice, dominus de Sipán et femina de Naharon.

In disciplina veterinaria varias animalium imagines, in his canis, anseris, ramphasti, psittaci, et testudinis, notarum arithmeticarum ratione delineavit et formavit.

Notae
-----

1. ↑  *Il volto di sant'Antonio | Sant'Antonio di Padova*.. *www.santantonio.org*
2. ↑  *Mexican anthropologists put face on nearly 14,000-year-old woman*.. *www.efe.com*
3. ↑  Coelho, Janet Tappin (2016-05-20). *The Animal Avengers saving injured creatures with futuristic technology*.. *mirror*
**Petrus Russell Crowe** (natus Palmerston North in oppido Novae Zelandiae 25 Februarii 1932; mortuus Aucopoli 21 Aprilis 2004) fuit compositor et ethnomusicologus Neozelandicus. Educatus est in Collegio Christi Christopoli et Universitate Victoriana Vellingtoniensi (DipMus 1956, BMusHons 1958). Compositioni musicae cum Bruno Maderna, tum anthropologiae et ethnomusicologiae in universitatibus Sydneii et Aucopolis studuit, animum in musicam Vanuatuensem intendens. Socius Anzac anno 1974, et ex 1975 coordinator Programmatis Traditionum Oralium Vanuatuensium fuit. Secretarius aerariique praefectus Seminarii Europaei in Ethnomusicologia meruit, et sodalis Societatis Francicae Ethnomusicologiae diu fuit. Plus quam 150 scripta de musica ethnica et Neozelandensi edidit. Adultus maxima ex parte vitae in Francia habitabat, ubi Laboratorium Traditionum Oralium Pacifici in Universitate Burdigalensi II duxit. Aucopolim annis 1990 exeuntibus rediit.

Inter eius publicata opera musica sunt "Bali Ha'i: Five Songs of New Hebrides for string orchestra (9 m), "Magpies, Tuis, Wekas, Whitebait for piano" (5 m), "Passacaglia for flute and piano" (4 m), et "Stick Game for piano" (1 m).

Nexus interni
-------------

* Russell Crowe, filius fratris

Opera selecta
-------------

* 1994. *Vanuatu (Nouvelles-Hebrides / New Hebrides): singsing-danis kastom = musiques coutumières = custom music.* Discus compactus. VDE CD-796.
* 1996. "Music in Vanuatu." In *Arts of Vanuatu,* ed. Joël Bonnemaison, Christian Kaufmann, Kirk Huffman, et Darrell Tryon, 145–57. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 082481956X.
* 1998. "Vanuatu: Northern and Central Areas." in *Australia and the Pacific Islands,* ed Adrienne L. Kaeppler et J. W. Love, 688–98. Garland Encyclopedia of World Music, 9. Novi Eboraci et Londinii: Garland Publishing. ISBN 0-8240-6038-5.

Notae
-----

1. ↑  *Sounz.* Centre for New Zealand Music.
2. ↑  Vide in commentario de carmine "Raewyn" eius recordationes patrui Petri, quem Tolosae anno 1991 visitavit, inter quas: "Immanem vilis vini rubri tolerantiam excoluerat, ac me visceribus perterrebat."

Nexus externi
-------------

* Crowiana in Bibliotheca Nationali Novae Zelandiae.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Adelphius** (Graece: Ἀδέλφιος) fuit gnosticus quidam saeculi III. Etiam theosophus dici potest, nam videtur fuisse unus eorum Christianorum, qui principia Platonica cum sapientia Persica nec non Babylonica commiscere studerent. Adelphium una cum Aquilino nomine memorat Porphyrius in *Vita Plotini* §16. Adelphius Christianus erat, qui cum discipulis suis revelationes Zoroastri, Zostriani, Allogenis, Messi et aliorum eiusdem generis divulgabat. Sic Porphyrius. Huc addere possumus Adelphium admodum certe sectae Valentinianorum participem fuisse. Bene notandum est, quod haec scripta a Porphyrio memorata paene omnia inventa sunt inter volumina, quae bibliothecam Chenobosciensem (Nag Hammadi) faciunt. Quod corpus textuum ex operibus plerumque Sethianis constat, inter quae tamen etiam aliquot opuscula Valentiniana sunt. Etiam coniectura probabile est Adelphium auditorem fuisse Plotini, nam scimus ex Eunapio (*Vitae sophistarum* 1, 10) Aquilinum quoque cum Porphyrio Plotinum audisse. 

Arnobius (*Adversus nationes* 2,15,1) gregis cuiusdam mysteriis agendis incumbentis mentionem facit. Homines huius gregis semiphilosophici et semireligiosi *viri novi* appellati sunt. Quorum doctrina animae simillima Plotini et Porphyrii fuisse videtur. Itaque constat viros illos novos etiam discipulos gnosticos scholae Plotini fuisse, inter quos et Adelphius numeratur.

Nota
----

1. ↑  Puech 1960, 162, 171.

Bibliographia
-------------

* Courcelle, Pierre (1953) Les Sages de Porphyre et les *uiri noui* d'Arnobe. *Revue des Études Latines* 31, 257-271.
* Elsas, Christoph (1975) *Neuplatonische und gnostische Weltablehnung in der Schule Plotins*. Berlin & New York: de Gruyter.
* Evangeliou, Christos C. (1992) Plotinus's anti-Gnostic polemic and Porphyry's *Against the Christians*. *Neoplatonism and Gnosticism* (ed. by Richard T. Wallis & Jay Bregman), 111-128. Albany, N.Y.: SUNY Press.
* Majercik, Ruth (2005) Porphyry and gnosticism. *Classical Quarterly* 55, 277-292.
* Orlandi T. (1979) Plotino e l'ambiente dei trattati di Nag Hammadi. *Rendiconti della Classe di Scienze morali, storiche e filologiche dell'Accademia dei Lincei* 24, 15-25.
* Puech, Henry-Charles (1960) Plotin et les Gnostiques. *Les Sources de Plotin*, 161-174 (discussion: 175-190). Vandœvres-Genève: Fondation Hardt. (Entretiens sur l'antiquité classique, 5.)
* Tardieu, Michel (1992) Les gnostiques dans la Vie de Plotin. Analyse du chapitre 16. *Porphyre. La Vie de Plotin* (édité par L.Brisson et alii), II, 503-563. Paris: Vrin. (Coll. Histoire des doctrines de l'Antiquité classique, 16.)

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Ovis ad altaria rite conducta. Tabula picta Sicyonia saec. VI a.C.n. (Museum Archaeologicum Nationale Athenarum 16464)
Apri mactatio. Cylix Attica a pictore Epidromi c. 505 a.C.n. ornata (Museum Lupariense G 112)
Carnium assatio; libatio. Oenochoë Attica a pictore Craepale c. 430 a.C.n. ornata (Museum Lupariense G 402)
Cena (laciniis carnium in tabula iacentium). Psycter Atticus e grege Leagri c. 510 a.C.n. (Collectus Antiquitatum Civicus Monacensis SL 461)
**Sacrificium in religione Graeca**, id est, oblatio deis seu heroibus, fuit ritus huius religionis praecipuus, cuius forma usitatior fuit sacrificium "sanguineum", scilicet interfectio animalium. Peractae sunt insuper aliarum rerum oblationes, videlicet liborum, vini, lactis, mellis, olei, necnon thuris. Sacrificia interdum inter sollemnia urbium Graecarum, interdum in observantiis familiarum aut singulorum perfecta sunt, tam parva (gallina seu porcello oblato) quam magna (e.g. boum hecatombaeo). Multis variisque casibus sacrificia peracta sunt, itinere suscepturo, proelio pugnaturo, novo vitae statu incepturo, protectione dei cuiusdam data sive inimicitia arcenda, saepe etiam ad rem nefastam purificandam vel expiandam. Victimae selectionem compulserunt et dei respectivi natura et oblatoris opulentia, sed animalia sine ulla macula vel deformitate offerre oportuit. Saepius sacrificati sunt porcelli gallique inter vilissimos, oves, caprae, porci vel apri, boves et tauri omnium sumptuosissimi; multo rarius aves variae, pisces, bestiae ferae, canes, equi. Mythi nonnulli de sacrificiis humanis reperiuntur: talia aevo classico rarissime peracta sunt.

Bibliographia
-------------

* Allaire Brumfield, "Cakes in the Liknon: Votives from the Sanctuary of Demeter and Kore on Acrocorinth" in *Hesperia* vol. 66 (1997) pp. 147-172 JSTOR
* Gunnel Ekroth, "Blood on the Altars? On the treatment of blood at Greek sacrifices and the iconographical evidence" in *Antike Kunst* vol. 48 (2005) pp. 9-29 JSTOR
* David Gill, "Trapezomata: A Neglected Aspect of Greek Sacrifice" in *Harvard Theological Review* vol. 67 (1974) pp. 117-137 JSTOR
* Dennis D. Hughes, *Human Sacrifice in Ancient Greece*. Londinii: Routledge, 1991. ISBN 0-415-03483-3 Recensio huius libri
* F. S. Naiden, "The Fallacy of the Willing Victim" in *Journal of Hellenic Studies* vol. 127 (2007) pp. 61-73 JSTOR
* Robin Osborne, "Women and Sacrifice in Classical Greece" in *Classical Quarterly* n.s. vol. 43 (1993) pp. 392-405 JSTOR
* Sarah Peirce, "Death, Revelry, and "Thysia"" in *Classical Antiquity* vol. 12 (1993) pp. 219-266 JSTOR
* Scott Scullion, "Olympian and Chthonian" in *Classical Antiquity* vol. 13 (1994) pp. 75-119
* Helène Whittaker, "Burnt animal sacrifice in Mycenaean cult" in *Opuscula Atheniensia* vol. 31/32 (2006–2007) pp. 183-190

Aliae encyclopaediae
* E. J. Stafford, "Sacrifice" in Graham Shipley et al. edd. *The Cambridge Dictionary of Classical Civilization* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2006. ISBN 9780521483131) pp. 775-776
*Matthiola incana*

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Rosidae   
Ordo : Brassicales   
Familia : Brassicaceae   
Genus : *Matthiola*   
Species : *M. incana*   
*Matthiola incana*   
(L.) W.T.Aiton  

***Matthiola incana*** (binomen a Gulielmo Townsend Aiton anno 1812 statutum, basionymo "***Cheiranthus incanus***" a Linnaeo anno 1753 attributo) est species generis *Matthiolae* in hortis saepissime ob flores culta. Hanc speciem antiquis nomine Graeco λευκόϊον cognitam eruditi quidam asseverant; identificatio incerta manet, aliis speciebus ab aliis philologis eodem nomine Graeco adsignatis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Matthiolam incanam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Matthiola incana"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Plantes d'Afrique • INPN France • Flora of North America • USDA Plants Database |

* *Jepson Manual*
* Imagines
Wikidata Flessum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°20′0″N 9°47′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 192  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Cremonensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.19 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Giosanum, Trigulum, Castrum Leonis, Selvarola  

**Tabula aut despectus**

Flessum: situsFlessum: situs
Flessum
**Flessum** (-i, *n.*) (Italiane *Fiesco*) est oppidum et municipium Italicum, incolarum circiter 1220, in Provincia Cremonensi Regionis Langobardiae situm. Incolae *Flessenses* appellantur. Inter municipia finitima sunt Castelleone, Izano, Salvirola, Trigolo.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Dioecesis Cremonensis

Nexus interni
-------------

* Cremonam (urbs)
* Langobardiam (regio)
* Municipium Italiae
* Provincia Cremonensis

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Flessum** spectant. |
Wikidata Haren (Amisia)
Res apud Vicidata repertae:Haren (Amisia): insigneHaren (Amisia): insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°47′30″N 7°14′17″E  
*Numerus incolarum*: 24 137  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Terrae Emesensis  

**Geographia**

*Superficies*: 208.79 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Haren (Amisia): situsHaren (Amisia): situs
Ecclesia Sancti Martini in Haren
**Haren** est oppidum in Saxonia Inferiore atque ad flumen Amisiam situm atque pars Circuli Terrae Emesensis. Ad Haren etiam vici Altenberge, Emen-Raken, Emmeln, Erika, Fehndorf, Landegge, Lindloh-Schwartenberg, Rütenbrock, Tinnen atque Wesuwe pertinent.

Historia
--------

Anno 890 Haren nomine *Hatene* primo in actis nominatum est. Diu Haren ad Dioecesem Monasteriensem pertinuit. Ab anno 1806 regio ad Magnum Ducatum Montensem pertinuit. Napoleone imperatore victo pars Regni Hannoverani fuit. Regnum Hannoveranum autem anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1885 Circulus Meppea conditus est, cuius caput Meppea erat et ad quem Haren ad annum 1977 pertinuit. Annis 1945 - 1948 Haren nomine *Maczków* oppidum Polonicum erat, quod a militibus Polonicis ac pristinis captivis castrorum vicinorum incolebatur. Incolae Germanici partim expulsi sunt. Ab anno 1946 Circulus Meppea atque Haren pars Saxoniae Inferioris est. Numerus incolarum tum multis hominibus auctus est, qui e Germania Orientali fugati erant. Anno 1956 Haren et Altharen in unum commune se coniunxerunt, anno 1965 Haren oppidum sublatum est. Anno 1974 duodecim vici parvi ad Haren oppidum adiuncti sunt. Anno 1977 Circulus Terrae Emesensis conditus est, ad quem Geeste ad hunc diem pertinet. Magister civium Haren ab anno 2014 Helimutus Höke est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Haren (Amisia)** spectant (Haren (Amisia), Haren (Ems)). |

* Pagina oppidi Haren

Notae
-----

1. ↑  www.haren.de
2. ↑  deutschlandradiokultur.de die 24 Iunii 2005
Grivna rotudna (circa 200 g) 
 Grivnae triangulares prope Koporye effossae 
 Grivna rhombica Kioviensis 
 Thesaurus grivnarum rhombicarum in Museo nationali historico Moscuensi 
**Grivna** fuit moneta et mensura ponderis in Russia Kioviensi et aliis civitatibus Slavicis ex saeculo XI usitata.

Moneta Ucrainica quae nunc in usu est, grivna Ucrainica, ex moneta antiqua nominata est.

De nomine
---------

Nomen *grivna* a proto-Slavico \**grivĭna* "monile" deducitur. Lingua antiqua Slavica orientali appellabatur гривьна (*grivĭna*), et nunc Ucrainice гривня (*hryvnja*), Russice гривна (*grivna*), Albauthenice грыўня (*hryŭnja*) dicitur.

Notae
-----

1. ↑  "Grivna, ae, numi species." Antonius Bartal, *Glossarium mediae et infimae Latinitatis regni Hungariae*, (Hildesheim, 1970), apud Database of Latin Dictionaries[*nexus deficit*].
2. ↑  Langer, Lawrence N. (2002). "Grivna". *Historical Dictionary of Medieval Russia*. Scarecrow Press. pp. 56–57
3. ↑   *Etimilogicheskiy slovar' slavyanskikh yazykov*. 1980. pp. 129–132

Bibliographia
-------------

* Spassky, Ivan (1969). *The Russian Monetary System: A Historico-numismatic Survey*. Argonaut  .
* Kamentseva, E. (1975). *Russkaya metrologiya* .
**Matthias de Janov** (natus ante annum 1355 – obiit Pragae die 30 Novembris 1394) fuit magister universitatis Parisiensis, presbyter Catholicus et praedicator Bohemicus, qui inter maxime insignes auctores illorum studiorum et consiliorum est numerandus, quae in Bohemia saeculo 14 et 15 ad reformandam religionem Catholicam pertinebant (vide Reformatio Bohemica).[1]

Vita
----

Matthias natus est fortasse in Janov in Bohemia. In Praga fuit discipulus praedicatoris Iohannis Milicii. Inter annos 1373 et 1381 Lutetiae vixit, ubi anno 1376 in universitate Parisiensi titulum magistri impetravit. Postea ibidem docebat et theologiam studebat. Anno 1381 Pragam rediit, die 12 Octobris factus est canonicus ecclesiae Pragensis et in hac ecclesia sancti Viti Pragensis praedicavit cottidie et confessiones audiebat. Praedicavit etiam Bohemice in ecclesia sancti Nicolai in Antiqua Civitate Pragensi. Anno 1394 die 30 Novembris mortuus est Pragae et est in ecclesia metropolitana sancti Viti Pragensis sepultus.[2]

Pragae opus suum principalem scripsit: *Regulae Veteris et Novi Testamenti*. Constat totum hoc Regularum corpus ex quinque libris, quorum quisque aliquot tractatus vel distinctiones continet. Sucundum Matthiam homo christianus Christo et ecclesiae apostolorum conformiter vivere debet abiectis omnibus "adinventionibus, traditioinibus hominum", quibus consuetudines ecclesiae, cultus ac veneratio sanctorum, ritus superflui, luxus in ecclesiis, imprimis autem imagines, adhaerent. Matthias etiam postulat, ut non sacerdotes tantum, sed et laici christiani ad eucharistiam quam frequentissime et si esse potest cottidie sumendam accedant. Auctoritatem huius doctrinae etiam apud auctores aevi hussitici, qui iam non solum communionem frequentem, sed etiam cummunionem calicis populo laicali parare conabantur, permultum valere scimus, nec non et alias Matthiae doctrinas (de Antichristo, de imaginibus etc.) reformationis Bohemicae auctores, ut Iacobellum de Misa et Nicolaum de Dresda, recipisse et laudavisse saepissime animadvertimus.[3]

Opera
-----

* *Tractatus super passione Christi,* quem anno 1378, cum adhuc in universitate Parisiensi studiorum causa versabatur, scripsit.
* *Tractatus de secem praeceptis*, qui post annum 1381 compositus esse videtur.
* *Sermones*, quorum tempora non constant (fortasse post annum 1389 sunt scripti), et ex quibus tantum novem fragmenta servata sunt.
* *Regulae Veteris et Novi Testamenti*, opus eius potissimum atque amplissimum.[1]

Notae
-----

1. 1 2  Vlastimil KYBAL (ed.): *Matthiae de Janov dicti Magistri Parisiensis Regulae Veteris et Novi Testamenti*. Pragae 1908, pag. III–IV.
2. ↑  *"Anno domini MCCCXCIIII, in die sancti Andree obiit venerabilis vir Magister Matthias Parisiensis de Janow, verbi domini Jesu crucifixi sollicitus predicator, et est in ecclesia Pragensi sepultus."* Cod. Capit. Prag. D 55, f. 1 in marg. Citatum secundum: Vlastimil KYBAL, M. Matěj z Janova: Jeho život, spisy a učení, Praha 1905, p. 21.
3. ↑  Jana NECHUTOVÁ (Ed.), *Matthiae de Janov dicti Magistri Parisiensis Regularum Veteris et Novi Testamensti Liber V De Corpore Cristi (editionis volumen VI)*, München 1993, pag. XXXI.
*Vide etiam paginam discretivam:* Therasia (discretiva)

Therasia (Aegaei australis physicalis

)  
TherasiaTherasiaSitus in Graecia
Insula Therasia hodierna a Nova Caymena visa
**Therasia**, insula parva vulcanica et pars calderae Theraeae, est nomen loci archaeologici ubi olim stetit oppidum culturae Cycladicae, saeculo XVII a.C.n. eruptione "Minoa" deletum, ab archaeologo Francico Ferdinando Fouqué medio saeculo XIX effossum.

Reperta sunt aut hic aut in effossionibus ab eodem iuxta Acroterium susceptis vestigia alimentorum variorum, videlicet grana hordei, ciceris, lentis et *Lathyri clymeni*, aromatumque coriandri necnon anisi; molae ad oleum olivarum extrahendum et ad farinam faciendam; ossa aut ovium aut caprarum multarum, sed etiam equorum, asinorum, canum et felium; ligna olivarum et lentiscorum. Etiam reperta est massa mollis, *une matière pâteuse*, quam archaeologus caseum fuisse censuit.

Notae
-----

1. ↑  Fouqué (1879) pp. 120, 128 et alibi
2. 1 2  Fouqué (1879) p. 128
3. ↑  Fouqué (1879) p. 114 et alibi

Bibliographia
-------------

* F. Fouqué, *Santorin et ses éruptions* (Lutetiae: Masson, 1879) pp. 94-131 Textus interretialis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Therasiam** spectant. |

* De historia et archaeologia: pagina brevis sitús officialis **(Neograece)**
* De archaeologia Therasiae apud Archipelagum Aegaeum **(Neograece)**

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Syringae collectio in horto botanico Universitatis Mosquensis
**Hortus botanicus Universitatis Mosquensis** (Russice: *Ботанический сад Московского Университета*), anno 1785 institutus, est hortus botanicus in Moscua expositus. Universitatis Moscuensis pars est. Plus quam 3000 specierum plantarum nunc in collectione horti sunt.

Historia et partes
------------------

Hortus botanicus Universitatis Mosquensis vetus, anno 1785 conditus, ad aedificium vetus Universitatis in *Mochovaja* via situs erat; anno 1812 tempore Belli Patrii in incendio Moscuae magno periit. Iterum anno 1950 prope aedificium universitatis novum in *montibus Passerinis* conditus est. 

Altera pars horti botanici Universitatis Mosquensis est *Hortus apothecarius* (*Aptekarskij ogorod*), anno 1706 conditus et anno 1805 ab Universitate emptus. In *strata Pacis* situs est.

Notae
-----

1. ↑  E.g.*Index seminum quae Hortus botanicus Universitatis Mosquensis pro mutua commutatione offert*, Moscuae 2020; et in collectione herbariorum.
2. ↑  Russice *Воробьевы горы*.
3. ↑  Russice *Проспект Мира*.

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hortum botanicum Universitatis Moscuensis** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Pharus (discretiva)

Pharus Alexandrinus nummo Aegyptio saeculo II a.C.n. pictus.
**Pharus Alexandrinus** (Graece Φάρος) fuit turris ad regendos navium cursus illuminata, iuxta Alexandriam urbem Aegyptiam sita in insula Pharo (e qua appellata est). Saeculo III a.C.n. constructa, Ptolemaeo I et II regibus, Sostratoque Cnidio architecto, et temporibus recentioribus inter septem mundi miracula ordinata est.

Fabulosam originis phari historiam Ammianus Marcellinus praebet:

> Hoc litus cum fallacibus et insidiosis accessibus adfligeret antehac navigantes discriminibus plurimis, excogitavit in portu Cleopatra turrim excelsam, quae Pharos a loco ipso cognominatur, praelucendi navibus nocturna suggerens ministeria, cum quondam ex Parthenio pelago venientes vel Libyco, per pandas oras et patulas, montium nullas speculas vel collium signa cernentes, harenarum inlisae glutinosae mollitiae frangerentur.– Ammianus Marcellinus, *Res gestae* 22.16.9.

Notae
-----

Despectus in pharum urbemque Alexandriam, a Magdalena Passaea anno 1614 fictus.
1. ↑  "Pharus est in insula turris": Caesar, *Bellum civile* 3.112; "in exemplum Alexandrini Phari": Suetonius, *De vita Caesarum* "Claudius" 20.
2. ↑  "Pharos": Ammianus Marcellinus, *Res gestae* 22.16.9

Nexus interni
-------------

* Alexandria antiqua

Septem miracula mundi antiqui

Pyramides Aegyptiae • Horti Pensiles Babylonis • Simulacrum Iovis Olympii • Templum Dianae • Mausoleum • Colossus Rhodi • Pharus Alexandrinus
Wikidata Viciacum
Res apud Vicidata repertae:Viciacum: insigneViciacum: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 46°7′37″N 3°25′33″E  
*Numerus incolarum*: 25 372  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Vichy
**Gestio**

*Praefectus*: Frédéric Aguilera  
*Procuratio superior*: arrondissement of Vichy, Elaver, canton of Vichy-Nord, canton of Vichy-Sud  

**Geographia**

*Superficies*: 5.85 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Abrest, Bellerive-sur-Allier, Charmeil, Creuzier-le-Vieux, Cusset, Le Vernet, Thiers  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Wilhelmshaven, Bad Tölz, Dunfermline, Saratoga Springs  

**Tabula aut despectus**

Viciacum: situsViciacum: situs
**Aquae Calidae**, postea **Viciacum** (Francogallice: *Vichy*) est urbs 24'980 incolarum (anno 2019) praefecturae Elaveris in Franciae regione Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus). Ibi clarae thermae sunt.

Geographia
----------

Fluvius Elaver adfluentem eius Chissonem Viciaci agro accipit.

Historia
--------

Secundo bello mundano fuit regiminis Viciacensis sedes, scilicet eius Franciae partis non occupatae, sed sub imperio nazistarum a Philippo Petain ductae.

Incolae notabiles
-----------------

Thermarum aedificium Viciacense
* Philippus Honoré, delineator (1941-2015)

Notae
-----

1. ↑  "*Vichi*: Viciacum" in indice: Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~. "Viciacum, Aquae Calidae, Vichium, Visciacum": J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Elaveris

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Viciacum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°7′37″N 3°25′33″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • "03310" apud *INSEE* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Viciaci pagina interretialis
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
**Hospitalii regula** est regula calculi infinitessimalis pro Marchione Hospitalio nominata, qua derivativi usurpantur ad fines indeterminatas computandas.

Fertur Iohannes Bernoullius re vera regulam proposuisse, quia Marchio Ioannem pretio per annum 300 francis ad auxilium in rebus aerumnisque solvendis mathematicis dandum conduxit.

Explicatio
----------

### Praefatio

Simplicissime dictum, regula dicit in limite intervalli functionibus *f*(*x*) et *g*(*x*), si *f*(*c*)=*g*(*c*)=0 vel *f*(*c*)=*g*(*c*)={\displaystyle \infty }, dein:

{\displaystyle \lim \_{x\to c}{\frac {f(x)}{g(x)}}=\lim \_{x\to c}{\frac {f'(x)}{g'(x)}}}

  

Necessitate, {\displaystyle \lim \_{x\to c}{\frac {f'(x)}{g'(x)}}} exstet. Sunt aliae postulationes, quae subter notantur.

Fontes
------

1. ↑  Ross L. Finney et George B. Thomas, Jr. *Calculus,* ed. 2a (Addison Wesley, 1994), p. 390.

* C. Truesdell The New Bernoulli Edition Isis, Vol. 49, No. 1. (Mar. 1958), pp. 54-62.

Nexus interni
-------------

* Calculus
* Infinitas

Nexus externi
-------------

* l'Hôpital's rule, mathworld.wolfram.com
* l'Hôpital's rule, planetmath.org
Wikidata Amata Coney Barrett
Res apud Vicidata repertae:Amata Coney Barrett: imagoAmata Coney Barrett: imago
*Nativitas*: 28 Ianuarii 1972; Nova Aurelia  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  
*Nomen nativum*: Amy Vivian Coney
**Officium**

*Officium*: appellate judge, Associate Justice of the Supreme Court of the United States  
*Munus*: Iudex, iuris peritus, professor, Causidicus, handmaid  
*Patronus*: Notre Dame Law School, Baker Botts, George Washington University Law School
**Consociatio**

*Factio*: Factio Republicana  
*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Coniunx*: Jesse M. Barrett  

**Amata Coney Barrett** (nata *Amata Viviana Coney* Novae Aureliae die 28 Ianuarii 1972) est iudex Iudicii Maximi Civitatum Foeratarum, a Donaldo Trump praeside anno 2020 creata.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Amatam Coney Barrett** spectant. |

* Biographia Amatae Coney Barrett apud Universitatem Dominae Nostrae a Lacu
| Musculus orbicularis oculi |
| --- |
|  |
| Origo |
| Os frontale,  Maxilla  Ligamentum palpebrae mediale |
| Insertio |
| Rhaphe palpebralis lateralis |
| Nervus |
| Nervus facialis (Nervus cerebralis VII) |

**Musculus orbicularis oculi** est orbis muscularis oculo circumdatus, qui multas distinctas habet regiones operarias. In medio, fibrae musculares palpebram in transversum transeuntes ad angulum oculi adnexae sunt. Pars exterior oculum ambiens, in os frontale et in maxillam inserta, in superiorem et inferiorem torulos aliquatenus libere se moventes divisa est. Levator palpebrae superioris ad cutem palpebrae superioris et ad marginem orbitae ocularis adnexus est.

De operis musculi
-----------------

Medii musculi palpebras transientis est palpebras operire et aperire. 

Inferior musculus orbicularis palpebram inferiorem ac buccam superiorem sublevat. Qui "limis subrisit ocellis", hac simul parte musculi libere mota usus est. 

Superioris musculi orbitalis est supercilia deorsum trahere. Haec pars rarius movetur, sed quisquis dolore ringitur etiam supercilia vehementer deorsum premit. Hic musculus orbicularis oculi aliquatenus cum corrugatore supercilii coöperatur.

Simulatque omnes regiones musculi orbicularis operosae sunt, superciliis depressis palpebrisque firme occlusis oculi rugis conteguntur.

Notae
-----

1. ↑  Federative Committee on Anatomical Terminology (1998). *Terminologia Anatomica*. Stuttgart: Thieme
2. ↑  *Medius musculus* hic exactius superiorem medialemque musculum orbicularem significat.
3. ↑  Ov. *Am.* 3.1.33.

Bibliographia
-------------

* Faigin, Gary (1990) *The Artist's Complete Guide to Facial Expression.* Watson-Guptill Publications.
* Roivainen, Janne (2009) *Kasvoanimaatiojärjestelmän suunnittelu ja toteutus 3D-hahmolle*, sive *Designatio et creatio systematis quo facies figurae 3D animetur*. Metropolia.
Thesaurus Athenarum Delphis.
**Thesaurus** (Graece: θησαυρός) in Graecia antiqua erat aedificium ubi divitiae asservatae sunt. Verbum imprimis ad parva aedificia denotanda adhibitum est, in quibus dona dis data reposita erant.

Thesauri in sanctuariis siti
----------------------------

Thesauri in magnis sanctuariis Graecis sive a regibus sive a civitatibus exstructi sunt. Thesauri Delphorum Olympiaeque inter saecula septimum et quintum a.C.n. aedificati sunt. Sanctuario Olympico erant tredecim thesauri, unum ex iis a tyranno Gelaensi, alterum a Maegaris conditum. Etiam sanctuarium Delphicum plures thesauros comprehendit: thesaurum Corinthiorum, Siphniorum, Athenarum, Thebarum, Thessalicorum, Cyrenarum.

Notae
-----

1. ↑  Daremberg et Saglio, *DAGR*, vox *Thesaurus*, tomus V, p. 222.

Bibliographia
-------------

* Louise Bruit Zaidman / Pauline Schmitt Pantel, *La religion grecque dans les cités à l'époque classique*, Parisiis, Armand Colin, 1991.
* C. Daremberg / E. Saglio, *Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines*, Parisiis, Hachette, 1877-1919, vox *Thesaurus*. in interrete[*nexus deficit*]

Nexus interni
-------------

* Thesaurus Athenarum
Wikidata Regio Tarnopolitana
Res apud Vicidata repertae:Regio Tarnopolitana: insigneRegio Tarnopolitana: insigneRegio Tarnopolitana: vexillumRegio Tarnopolitana: vexillum
regio Ucrainae  
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 49°33′21″N 25°35′33″E  
*Nomen officiale*: Тернопольская область, Тарнопольская область, Тернопільська область  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Ucraina  
*Territoria finitima*: Regio Leopolitana, Regio Ivano-Frankivskensis, Regio Chmielniciensis, Regio Czernovicensis, Regio Rovnensis
**Forma**

*Area*: 13 823 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Tarnopolis  

**Gestio**

*Praefectus*: Volodymyr Trush  

**Vita**

*Incolae*: 1 021 713  
*Sermo publicus*: lingua Ucrainica  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: BO
**Tabula aut despectus**

Regio Tarnopolitana: situsRegio Tarnopolitana: situs
**Regio Tarnopolitana** (Ucrainice *Терно́пільська о́бласть*) est regio administrativa Ucrainae, anno 1939 constituta. 

Regio Tarnopolitana in parte occidentali Ucrainae in terris Galiciae, Podoliae et Volhyniae sita est. Cum regione Eractensi ad septentrionem, Chmielniciensi ad orientem, Czernovicensi ad meridiem, Ivano-Frankivskensi et Leopolitana ad orientem contermina est. Aream 13 824 chm2 et circa 1 309 milia incolarum (anno 2019) habet. Caput regionis est Tarnopolis. Aliae urbes regionis sunt:

* Cremenecia
* Husiatinum
* Iasloviecia
* Počaiovia
* Trembola
* Zbara
* Zborovium

Nota
----

1. ↑  De adiectivo cf.: *Catalogus provinciae Galiciae Societatis Iesu*, Leopoli 1855, p. 10; *Analecta ordinis sancti Basilii Magni*, Romae 1949, p. 105, etc.
2. ↑  Vel Cremenecum, — J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. I, p. 296 (Ucrainice *Кременець*).
3. ↑  Ibidem, vol. II, p. 262 (Ucrainice *Гусятин*).
4. ↑  Et *Iaslovicia*, — ibidem, vol. II, p. 271 (Ucrainice *Язловець*).
5. ↑  Ibidem, vol. III, p. 510 (Ucrainice *Теребовля*).
6. ↑  Ibidem, vol. III, p. 690 (Ucrainice *Зба́раж*).
7. ↑  Ibidem, vol. III, p. 690 (Ucrainice *Зборів*).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 49°33′21″N 25°35′33″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **regionem Tarnopolitanam** spectant. |

  

Subdivisiones Ucrainae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Regiones |  Charcoviensis ·  Chersonensis ·  Chmielniciensis ·  Circassiensis ·  Czernihoviensis ·  Czernovicensis ·  Dnepropetrovskensis ·  Donetskensis ·  Eractensis ·  Ivano-Frankivskensis ·  Kioviensis ·  Kirovogradensis ·  Leopolitana ·  Luganskensis ·  Nicolaopolitana ·  Odessana ·  Poltavensis ·  Sumensis ·  Tarnopolitana · Transcarpathica ·  Vinniciensis ·  Volhyniensis·  Zaporizhiensis·  Zitomiriensis |
| Urbes status specialis | Kiovia · Sebastopolis |
| Res publica autonoma | Crimaea |

 |
|  |
**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Superfamilia : Pterophoroidea   
Familia : Pterophoridae   
Subfamilia : Pterophorinae   
Tribus : Oidaematophorini   
Genus : *Hellinsia*   
Species : ***Helinsia pan***   
(Barnes & Lindsey, 1921)  
   
Synonyma
\* *Oidaematophorus pan* Barnes & Lindsey, 1921

***Hellinsia pan*** est species lepifopterorum familiae Pterophoridarum, quae a Gulielmo Barnes et Arthuro Ward Lindsey anno 1921 descripta est. In California et Arizona, civitatibus Civitatum Foederatarum, endemica est.

Descriptio
----------

Latitudo alarum est 17–24 millimetra. Caput, corpus, et crura sunt alba. Alae anteriores sunt alba cum irroratione infuscata. Brevis linea costalis super basim fissurae est nigra, quam clara linea alba subcostalis plerumque a regione discali separat. Parva macula ante fissuram videtur. Fimbriae obscurae discrepant, sed eis sunt extentae regiones albae. Alae posteriores ab albido ad cinereum pallidum videntur.

Adulti mensibus Martio, Aprili, et Maio volare solent.

Notae
-----

1. ↑  *460119.00 – 6220 –* Hellinsia pan *– (Barnes & Lindsey, 1921)*.. *North American Moth Photographers Group* (Mississippi State University) .
2. ↑  *Contributions to the Natural History of the Lepidoptera of North America.*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • Biodiversity |
Ioannis Moore effigies anno 1691 post Godefridum Kneller a Gulielmo Faithorne exarata (Pinacotheca Effigierum Nationalis Londinii)

*Vide etiam paginam fere homonymam:* Ioannes Moore (archiepiscopus Cantuariensis)

**Ioannes**, vulgo *John* **Moore** (in vico Sutton-juxta-Broughton Leicestriensis comitatus natus anno 1646; Londinii mortuus die 31 Iulii 1714), alumnus et socius Aulae Clarae apud Cantabrigienses, fuit eruditus et bibliophilus. Capellanus meruit iuxta Heneage Finch dominum cancellarium, quo suadente mox episcopus Norvicensis creatus est, postea autem Eliensis. Collectus eius librorum, "*universally and most justly reputed the best furnish'd of any (within the Queen's Dominions) that this age has seen in the hands of any private clergyman*", eius post mortem iussu regis Georgii I pro Bibliotheca Cantabrigiensi empti sunt, ubi sub appellatione "Bibliothecae Regalis" etiam hodie servantur.

Notae
-----

1. ↑  W. Nicolson, *The English Historical Library* (2a ed. 1714) (p. xii apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

* David McKitterick, *Cambridge University Library, a history: the eighteenth and nineteenth centuries* (1986) pp. 47–152
* Peter Meadows, "Moore, John (1646–1714)[*nexus deficit*]" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis
* Jane Ringrose, "The Royal Library: John Moore and his books" in Peter Fox, ed. *Cambridge University Library: the Great Collections* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1998, ISBN 0-521-62636-6)