recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Antiquitus Athenis logographi (Graece λογογράφος, ex *logos* oratio et *graphein* scribere compositum) erant homines iuris et dicendi periti qui aliis orationes in iudiciis habendas pretio scribebant. Etenim ius Atticum litigantes ipsos pro se loqui iubebatː itaque si satis divites erant orationes a doctioribus emebant. Inter logographos Athenienses primi praeclari fuerunt Antiphon et Lysias. Alter a rebus publicis in ecclesia tractatis abstinebat quia oligarchus populo invisus erat, alter quia peregrinus (metoecus) erat. Ambo rhetoricam docuerunt. Quarto saeculo a.C.n. multi alii hoc munere functi suntː Isocrates, Dinarchus atque ipse Demosthenes... Logographi clientium suorum personam velut induere debebant, in quo excellebat Lysias. At quia mercede orationes componebat logographus nonnumquam verbum contumeliosum fit quod Demosthenes et Aeschines in adversarium immittunt ut hominem opinionem suam vendentem designarent.

Logographi etiam appellabantur scriptores qui ante Herodotum soluta oratione "historias" scripserant, ut Hecataeus Milesius.

Notae
-----

1. ↑  Aeschines, *Contra Ctesiphontem* 173 etc.
2. ↑  Demosthenes, *De falsa legatione* 246 et 250. Hyperides, *Contra Athenogenem* 3.

Fontes
------

* Isocrates, *De permutatione* 37-50.
* Thucydides, *Historiae* VIII.68.1
* Vitae decem oratorum Plutarchi inscriptae apud Remacle

Plura legere si cupis
---------------------

* Marius Lavency, "Aspects de la logographie judiciaire à l'époque de Lysias", *L'Antiquité Classique*, 1957ː 125-135
	+ *Aspects de la logographie judiciaire attique*, Lovanii 1974 Recensio critica
* Évelyne Scheid-Tissinier, "La mise en scène de soi dans les plaidoyers judiciaires athéniens. Le cas des plaideurs de Lysias" in *L’identification des personnes dans les mondes grecs*, Éditions de la Sorbonne, 2019ː 243-256
* Bruna Veneroni, "Démosthène logographe", *Revue des Études Grecques*, 1966ː 640-654
* I. Worthington, "Once More, the Client/Logographos Relationship", *The Classical Quarterly*, 1993ː 67-72
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Ius quod alienari non potest** sive **ius inalienabile**, est ius quod omnibus hominibus natis datur ex iure naturali.

Ius quod alienari non potest est ratio dignitatis humanae et origo iurum humanorum et in historia Declaratio Libertatis Civitatum Americae Foederatarum et Charta Hominis ac Civis Iurum dum Res novae Franciae, libertatem, ius vitae, proprietatem et ius resistendi contra tyrannidem sunt ex iure non alienato affirmaverunt. Et etiam hodie origo Chartae Consociationis Nationum et Universae Iurum humanorum Declarationis, quas Multi pactiones de iuribus humanis citant.

Inter philosophos, Ioannes Lockius ius quod alienari non potest tractavit, at Thomas Hobbes id causam status "bellum omnium contra omnes" esse, sine contractu sociali sub rectione putavit.

Notae
-----

1. ↑  John C. Traupman, *Latin and English Dictionary* (Novi Eboraci: Banam Dell, 2007), 569, sub voce *inalienable* = 'quod alienari non potest'.
2. ↑  *Catechismus Catholicae Ecclesiae* (1992), 3.2.2.5: 2273.
3. ↑  Charta Hominis ac Civis Iurum, Articulus II
4. ↑  Sicut Pactio internationalis de iuribus civilibus et politicis, Praefacio, e.g.

Nexus interni
-------------

* Iura civilia et politica
* Ius vitae
Principissa Aiko cum Imperatore Naruhito and Imperatrice Masako in praefectura Tochigi
**Aiko, principissa Toshi** (Iaponice 敬宮愛子内親王 *Toshi-no-miya Aiko Naishinnō* nata die 1 Decembris 2001) est principissa imperialis Iaponiae, quae sola filia Imperatoris Naruhito patris et Imperaticis Masako matris est.

In nomine, ex libro Mencii antiqui philosophi Sinici orto, litterae kanji 愛 'amorem', 子 'impuberem', et 敬宮 'respectus? alterorum' propire significant.

Anno 2018 apud Collegium Etonense cursum studii brevi fecit. Et 2020 Aprilis, Aiko, principissa Toshi Universitatem Gakushuin iit ubi litteras Iaponiae student.

Die 5 Decembris 2021, ritus adulescentiae viginti annos cum vesti et tiara performatur? et Praemium Pretiosum Cononae accepit.

Die 20 Martii 2024, gradum baccalaurei Universitatis Gakushuin acquisit, cum studio wakarum Shikiko Naichinnō. A mense Aprilis 2024, socius Collegii Iaponici motus internationalis Crucis Rubrae et Lunae Rubrae erit.

Notae
-----

1. ↑  "Princess Aiko attends her coming-of-age events" (NHK).
2. ↑  愛子さま 大学の卒業式に出席【卒業にあたり文書 全文掲載】
3. ↑  Japan's Princess Aiko to begin work at Red Crossupon graduation

Nexus externi
-------------

* De Imperatore, Imperatrice et Aiko, princissa Toshi
*Ad significationem generalem vocis "persona" vide paginam* Persona.
**Persona** in re iuridice est quisque homo qui ante iudicem appareat.

Origo notionis
--------------

Origo personae iuris erat Boëthius qui in suo "*De consolatione philosophiae*" sectione "*Contra Eutychen*" definivit ut, "Quocirca si persona in solis substantiis est atque in his rationalibus substantiaque omnis natura est nec in universitalius sed in individuis constat, reperta personae est definitio: "naturae rationalilis individua substentia".

Haec theoria per theologiam trinitatis a Thomas Aquinas origo philosophiae dignitatis personae sive personalitatis Immanuelis Kantii est, etiam philosophia "faciei" Emmanuelis Levinas.

Personae physicae ac iuridicae
------------------------------

Etiam habemus sensu abstracto personas loco hominum, sicut societates effectorias, imperium.

Homo ente iura et obligationes habente persona **physica** appellatur cum societates vel instituta iura et obligationes habentes personae **iuridica**e appellentur.

Exempli gratia, in Codice iuris canonici de personis et physicis et iuridicis tractatur:

```
*Canon 76 § 1:*
Privilegium, seu gratia in favorem certarum personarum sive physicarum sive iuridicarum per peculiarem actum facta, concedi potest a legislatore necnon ab auctoritate exsecutiva cui legislator hanc potestatem concesserit.
```

De personis physicis dicit:

```
*Canon 96:*
Baptismo homo Ecclesiae Christi incorporatur et in eadem constituitur persona, cum officiis et iuribus quae christianis, attenta quidem eorum condicione, sunt propria, quatenus in ecclesiastica sunt communione et nisi obstet lata legitime sanctio.
```

Et de personis iuridicis dicit:

```
*Canon 113 § 2:*
Sunt etiam in Ecclesia, praeter personas physicas, personae iuridicae, subiecta scilicet in iure canonico obligationum et iurium quae ipsarum indoli congruunt.
```

Notae
-----

1. ↑  Textus apud Vicifontem.
2. ↑  Textus in situ vaticano.
3. ↑  Nihilominus, homo extra Ecclesiam etiam persona habetur. Vide e.g. can. 1086 § 1: "Matrimonium inter duas personas, quarum altera sit baptizata in Ecclesia catholica vel in eandem recepta, et altera non baptizata, invalidum est." Et can. 1476: "Quilibet, sive baptizatus sive non baptizatus, potest in iudicio agere..."
Vir et mulier saviantur.
*Osculum* (Italiane *Il bacio*). Tabula picta Francisci Hayez.
**Osculum**, sive **savium**, sive **basium** est actus impingendi labia in aliquam corporis partem alicuius alicuiusve rei. Actio osculum dandi osculatio appellatur. Saepissime inter homines habetur osculum quasi signum affectus, amicitiae, amoris, dilectionis, nec non salutationis.

Genera osculorum
----------------

Homines secundum genus affectuum animi quod eos in alios movet diverse oscula dant: osculantur enim labia, sed etiam  malas aut manus alicuius.

Amantes saepe inter se osculantur ut amorem suum monstrent: osculum in labia quod unus alteri impingit est demonstratio cupidinis amorosae atque libidinis, igitur ad sexualitatem humanam quoque pertinet. 

Parentes liberis suis basiola in malas dant ut signum dilectionis; idem basium in malam apud complures cultus civiles est communis et familiaris modus salutandi.

Osculum in manum datum demonstrat reverentiam et admirationem in aliquem dignum honoris habitum: ad exemplum haec erga homines eminentes Ecclesiae Catholicae manet consuetudo. Osculum venerationis etiam est signum quam Christifideles rebus reverendis offerunt.

Adnotationes
------------

1. ↑  Quae verba non omnino synonyma. "Sciendum osculum religionis esse, savium voluptatis, quamvis quidam osculum filiis dari, uxori basium, scorto savium dicant." Servius ad Aen. I. 260.
2. ↑  E consuetudine osculandi contagio morbos ingruere posse iam antiquis notum erat. Plinius Maior in sua Naturalis historia (26.1.3) scribit morbum lichenem vel mentagram tali contagione ex oriente ingruisse. Ne talia mala latius irreperent, imperator Tiberius consuetudinem osculis invicem salutandi edicto vetuit (Suetonius, *Vita Tiberii* 34).

Nexus interni
-------------

* Amplexus
* Ars vivendi
* Homagium
* Osculum Escimaicum

Bibliographia
-------------

* Kirshenbaum, Sheril. 2011. *The Science of Kissing: What Our Lips Are Telling Us.* Grand Central Publishing. ISBN 978-0-446-55990-4.
Hodieque vulgo celebratum durat, ubi quis est exactor durior atque instantior: «Quid? Num et pellem vis?» Quasi conveniat lana contentum esse. Id adagii Tiberius Caesar auctore Suetonio aut reperit aut certe usurpavit. Nam is admonitus ab amicis, ut provincialibus augeret vectigalia, rescripsit "**Boni pastoris esse tondere pecus, non deglubere**". Est autem deglubere detrahere pellem. Tractum a rusticis, qui deglubere vocant siliquam aut folliculum excutere et granum sua nudare tunica; unde et Catullus in obscenum sensum detorsit, ut dicat virum a muliere deglubi. Et Apuleiana Fotis ait se vivos homines solere deglubere. Tondent igitur, qui ita spoliant, ut sortem relinquant, unde res possit crescere. Deglubunt, qui nihil reliqui faciunt. Nam lana detonsa renascitur, cute detracta nihil est, quod deinde possis auferre. Alexander Macedonum rex cognomento Magnus sententiam eandem diversa extulit metaphora. Cum enim quidam admoneret longe plus vectigalium a civitatibus auferri posse, respondit ad hunc modum: «Καὶ κηπωρὸν μισῶ τὸν ἐκ ῥιζῶν ἐκτέμνοντα τὰ λάχανα», id est «Et olitorem odi, qui radicitus herbas excidat». Denique hoc ipsum ἀπὸ ῥιζῶν καὶ ἀπορρίζειν et item apud Latinos radicitus, stirpium tenus, a stirpe, ab ima stirpe, atque id genus aliae metaphorae proverbii naturam resipiunt.

Bibliographia
-------------

* Desiderius Erasmus, *Adagia*, III.7, 2612
«**Fiat iustitia et pereat mundus**» est regula iuris et symbolum fuit Ferdinandi I, jam regis Hungariae, qui imperator regnavit ab 1556 ad 1564. Sententia significat oportere iuste disceptare quamquam exitus graves sint. Nonnumquam hoc modo scribitur: «**Fiat iustitia, ruat caelum**».

Immanuel Kant sententia usus est tamquam esset summa naturae suae philosophiae moralis. Dixit enim: «regnet iustitia, etiamsi omnes homines scelesti in orbe terrarum pereant».

Georgius Hegel sententiam sic correxit: «**Fiat iustitia ne pereat mundus**». Ludovicus de Mises in libro de Actione Humana (Anglice *Human Action*) scripsit oeconomum, qui summum et ultimum bonum in utilitate ponit, non dicere «Fiat iustitia, pereat mundus», at «Fiat iustitia ne pereat mundus».

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Manlius, *Locorum communium collectanea*, 1564, II, octavum praeceptum, p. 290
2. ↑  "Perpetual Peace: A Philosophical Sketch: Appendix 1". Retrieved 19 September 2014.
3. ↑  Kant, Immanuel (1796). *Project for a Perpetual Peace*. p. 61. Retrieved 19 September 2014.
4. ↑  Kant, Immanuel (1838). *Immanuel Kant's Werke, revidirte Gesammtausg*. p. 456. Retrieved 19 September 2014.
5. ↑  Fumagalli, Giuseppe, *Chi l'ha detto? : tesoro di citazioni italiane e straniere, di origine letteraria e storica, ordinate e annotate*, Milano, Ulrico Hoepli Bartoli, 1921, p. 182
6. ↑  Ludwig von Mises (1940). *Human Action* (PDF). p. 147

Nexus interni
-------------

* **Fiat iustitia, ruat caelum**
Fiat iustitia, ruat caelum est regula iuris, quae significat oportere iuste disceptare quamquam exitus graves sint.

In fontibus antiquis
--------------------

In comoedia Terentii, quae vocatur Heautontimorumenos, Syrus Cliniae dubitanti respondit: «Quid si redeo ad illos qui aiunt "quid si nunc caelum ruat?"» «Quid si nunc caelum ruat?» in Graecum sermonem vertitur hoc modo: «τί εἰ οὐρανὸς ἐκπέσοι;».

In libro primo de expeditione Alexandri hoc refert Arrianus: «Atque Celtas percunctatus est Alexander, quid in rebus humanis maxime extimescerent: ratus nominis sui splendorem ad Celtas multoque ulterius penetrasse: quodque ipsum prae rebus omnibus timerent responsuros. At a Celtis longe aliter ac sperarat ei responsum est: nimirum quum procul ab Alexandro agerent et loca accessu difficilia habitarent, ipsumque in alios expeditionem moliri viderent, vereri se aiebant ne caelum in ipsos ruat. Alexander eos amicos appellans et in confoederatorum numerum recipiens remisit, hoc unum subdens, Celtas arrogantes esse».

Theognis Megarensis in elegiis scripsit: «Ἔν μοι ἔπειτα πέσοι μέγας οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν / χάλκεος, ἀνθρώπων δεῖμα χαμαιγενέων, / εἰ μὴ ἐγὼ τοῖσιν μὲν ἐπαρκέσω οἵ με φιλεῦσιν, / τοῖς δ´ ἐχθροῖς´ ἀνίη καὶ μέγα πῆμ´ ἔσομαι.»

In oda Horatii legitur: «Si fractus illabatur orbis, / impavidum ferient ruinae».

Notae
-----

1. ↑  Terentius, *Heautontimorumenos*, III, v. 719
2. ↑  Arrianus, *De expeditione Alexandri*, I.5.7-8 «τοὺς Κελτοὺς δὲ καὶ ἤρετο ὅ τι μάλιστα δεδίττεται αὐτοὺς τῶν ἀνθρωπίνων, ἐλπίσας ὅτι μέγα ὄνομα τὸ αὑτοῦ καὶ ἐς Κελτοὺς καὶ ἔτι προσωτέρω ἥκει, καὶ ὅτι αὐτὸν μάλιστα πάντων δεδιέναι φήσουσι· τῷ δὲ παρ ̓ἐλπίδα ξυνέβη τῶν Κελτῶν ἡ ἀπόκρισις· οἷα γὰρ πόῤῥω τε ᾠκισμένοι Ἀλεξάνδρου καὶ χωρία δύσπορα οἰκοῦντες, καὶ Ἀλεξάνδρου ἐς ἄλλα τὴν ὁρμὴν ὁρῶντες , ἔφασαν δεδιέναι μήποτε ὁ οὐρανὸς αὐτοῖς ἐμπέσοι. Καὶ τούτους φίλους τε ὀνομάσας καὶ ξυμμάχους ποιησάμενος ὀπίσω ἀπέπεμψε, τοσοῦτον ὑπειπὼν ὅτι ἀλαζόνες Κελτοί εἰσιν».
3. ↑  Theognis, *Elegiae*, vv. 869-872
4. ↑  Horatius, *Odes*, 3.3.7–8

Nexus interni
-------------

* **Fiat iustitia et pereat mundus**
Notissimam tabulam pictam, cui titulus est "**Lanificae sive fabula Arachnes**", depinxit saeculo septimo decimo Hispanus Velazquius. Hodie in Museo Pratensi servatur.

Didacus Velazquius, "Lanificae sive fabula Arachnes", 1655-1660, pictura in textili

De fabula eiusque interpretatione (Xavier Mata Oroval)
------------------------------------------------------

Primum omnium cernuntur feminae lanae deditae: lanam faciunt. A sinistra sedet anus, fortasse anus, in umbra; at a dextra splendet nobis virgo quaedam. Praeterea tres ministrae sunt eis auxilio. Sed pergamus introrsus et ascendamus in cubiculum ubi adsunt quoque quinque feminae, e quibus illa a dextra ad nos respicit. Sed inter eas eminet femina quaedam quae bracchium dextrum tollit minaciter ad feminam quae ante se stat. Post feminas, in pariete cubiculi pendet magna textilis pictura ubi deducitur vetus et notissimum argumentum: est raptus Europae. Et, re vera, haec textilis pictura in tabula est raptus Europae a Rubenio depictus, qui quidem tabulam Titiani imitatus erat. Et tabula Titiani est in musaeo et tabula Rubenii quoque. Ergo inest tabula in tabula. Sed ad fabulam redeamus: illam pulchram telam texerat virgo quaedam, illa virgo, Arachne nomine, quae ante Minervam stat, et illa virgo clarissima non loco nec origine gentis erat sed arte. Arachne arte sua superba erat: contexebat opera mirabilia sed negabat se omnino a Minerva doctam esse, et Minerva erat dea lanificii, inter alia. Superbia Arachnes offendit maxime Minervam, feminam galeatam quae tollit bracchium minaciter, et primum Minerva descendit in terras, anum simulat et monet Arachnen ut famam faciendae lanae tantum inter mortales petat et veniam deae roget. Sed temeraria Arachne anum illam spernit et perstat in incepto et in sua fata ruit. Tum denique Minerva removit formam anilem et fuit inter eas maximum certamen lanificae artis. Cum Minerva dea acu pingeret magnas res gestas deorum dearumque et poenas superborum hominum, Arachne finxit, acu pinxit caelestia crimina, improba facta deorum erga homines, et in primis raptum Europae. Mirum in modum, palmam tulit certaminis Arachne, et offensam non tulit Minerva, sed rupit pictas vestes Arachnes et ter quaterve frontem Arachnes percussit radio, et addidit minacia verba: "Vive quidem, pende tamen, improba!" et, quia nomen est omen, Arachne in araneam mutata est, et in aeternum pendet et exercet antiquas telas.

Nexus externi
-------------

* Lustratio XVI: Lanificae sive Fabula Arachnes (Latine)
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

     Poena capitalis adhuc factitata
     Poena capitalis in legibus servata sed non ultra factitata (ultimos deciem annos post quiddam decretum moratorium nulla poena capitalis sublata est)
     Poena capitalis abrogata, nihilominus servata ad tempora peculiaria (e.g. belli)
     Poena capitalis omnino abrogata
In aliquibus nationibus, praesertim ubi adhuc factitatur, usus poenae capitalis est saepe disputatus vel aliquando maxime controversus.

Argumenta philosophica
----------------------

### Pro

Defensores poenae capitalis eam dicunt fas esse crudelissimis in causis velut necatorum serialium, necatorum infantium, necis cum supplicio factae, facinorum tromocraticorum. Hoc argumentum valenter a Roberto Blecker, iuris professore Novi Eboraci, propositum, dicit enim poenam tam gravem debere esse quam facinus. Iniquum esse vivos remanere eos, qui fecinora gesserint, aut quidem incarceratos. Etiam Immanuel Kantius poenam capitalem permisit.

### Contra

Ei autem qui contra poenam capitalem sunt, eam pessimam esse transgressionem iurum humanorum habent. Caesar Beccaria cum suo opus "*Dei dilitto e delle pene*" anno 1764 publicato poenam capitalem opposuit. Victor Hugo, adhortatione die 15 Septembris 1848 facta, inquit, "Poena capitalis signum illud speciale aeternumque est barbarismi." Etiam Fridericus Schleiermacher hanc opposuit. Narges Mohammadi, laureatorix? Praemii Nobeliani Pacis anno 2023, motum poenae capitalis abrogandae conata est.

Argumenta practica
------------------

### Res efficientes ad phylem pertinentes in Civitatibus Foederatis

Etsi duodecim centesimae civium Americanorum Afroamericani sunt, 34 centesimae eorum qui supplicium ex anno 1976 dederunt illius phylei sunt.

Notae
-----

1. ↑  .
2. ↑  "United States of America: Death by discrimination: the continuing role of race in capital cases," Amnesty International].

### Latine conversa

1. ↑  **(Francogallice)** "La peine de mort est le signe spécial et éternel de la barbarie."
In Aristotelis doctrina politica **aristocratia** (Graece ἀριστοκρατίᾱ ex ἄριστος 'optimus' et κράτος 'potentia, vis') est unus e civitatis typis quas rectas constitutiones (ὀρθαὶ πολιτείαι) appellat quia gubernantes gubernatorum utilitatem respiciunt (ceterae duae sunt monarchia et politia). In aristocratia pauci qui ceteros cives virtute superant in civitate praepollent. Ita respublica idealis a Platone in *Politia* descripta aristocratia dici potest quoniam philosophi velut regnant. Cum vero gubernantes non iam communem sed suam utilitatem quaerunt aristocratia in oligarchiam (divitum dominationem) corrumpitur, quae constitutio non recta sed prava finitur.

Ita Romae factio optimatium fuit eorum qui sibi ipsi optimi e civibus esse videbantur et magistratus potestatemque gentibus suis vindicabant dum ceteros ab honoribus prohibere conantur. Nam in veris civitatibus aristocratia plerumque hereditaria fiebat. Simili modo imperatorum aetate ordo senatorius et equester ad aristocratiam tendere cupiebant, revera oligarchia fuit, siquidem Aristotelicis categoriis utimur, quoniam non ad virtutem sed ad censum respiciebant.

Sensu moderno non tam regiminis genus (nam ubi aut quando optimi viri civitatem aliquam rexerint difficile dictu) sed classem socialem superiorem designat divitiis et auctoritae eminentem. In regnis cum nobilitate saepe confunditur quae regi proxime adstat. Ab octavo decimo saeculo vero de praepotentia cum burgensibus certare coguntur. Vestigia tamen priscae dignitatis in Anglia hodieque exstant ut in *the House of Lords*.

Sensu translato verbum designat partem gregis hominum quae educatione et dignitate excellitː exempli gratia locutio "operariorum aristocratia" operarios designat qui cultura (ut olim typographi) aut scientia ceteros operarios superant. Quae notio originem Leninistam habet.

Notae
-----

1. ↑  Aristoteles, *Politica*, III.15.11-13.
2. ↑  Michel Pigenet, "À propos de l'aristocratie ouvrière. Élites professionnelles et militantes au XIXe siècle dans le département du Cher", *Romantisme*, 1990ː 91-102

Plura legere si cupis
---------------------

* Alain Fouchard, *Aristocratie et Démocratie. Idéologies et sociétés en Grèce ancienne*, Collection de l'Institut des Sciences et Techniques de l'Antiquité(656), 1998
* Louis Le Guillou, "Le rôle de l’aristocratie dans l’histoire : à propos d’une dispute Lacordaire-Montalembert en 1839", *Revue d'Histoire du XIXe siècle*, 1988ː 37-50
* *Les noblesses européennes au XIXe siècle.* Actes du colloque de Rome, 21-23 novembre 1985, École Française de Rome, 1988.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*



---

**Animalia** — Chordata

Subphylum : Vertebrata   
Classis : Aves   
Ordo : Anseriformes   
Familia : Anatidae   
Subfamilia : Anatinae   
Genus : *Anas*   
Species : ***A. platyrhynchos***   
*Anas platyrhynchos*   
Linnaeus, 1758  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Anas platyrhynchos*** est avis familiae Anatidarum, quae in temperatis et subtropicis Americae Septentrionalis, Europae, Asiae, et Australiae regionibus habitat. Anates cicures etiam species vesticur? in Media America et insulis Maris Caribici, et in Australiam et Novam Zelandiam introductae sunt.

Pinacotheca
-----------

* Mas feminaque speciei. Fulva femina, alius mas est.Mas feminaque speciei. Fulva femina, alius mas est.
* Caput Anatis platyrhynchi.Caput *Anatis platyrhynchi.*
* Anas platyrhynchos volat.*Anas platyrhynchos* volat.
* Anas platyrhynchos alas extendit.*Anas platyrhynchos* alas extendit.
* Nat femina cum suis anaticulis quae minus quam hebdomas unum sunt.Nat femina cum suis anaticulis quae minus quam hebdomas unum sunt.
* Ova Anatis platyrhynchiOva *Anatis platyrhynchi*

Nexus interni
-------------

* Balut

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Anatem platyrhynchem*** spectant. |
Birota montana suspensionis plenae: genus "Epic Marathon" anni 2007 praecipua facta.?
Cursus birotarum trans terram habitus.
Birota montana GT Zaskar Pro Carbon Hardtail trans terram anni 2008, forma carbonii sufflaminibusque rotundis.
Birotae robustae fabricantur ut saltibus casibusque resistant.
**Birota montana** vel **birota omnium terrarum** est birota ad birotationem praeter vias fabricata. Quae birotae aliis birotis aliquantum similes sunt, sed amplificatas firmitatis et tractationis proprietates in terra aspera habent. Inter quas plerumque sunt suspensio prior aut plena, magni canthi tuberosi, rotae duriores, sufflamina validiora, rationesque rotarum dentatarum inferiores ad clivos arduos scandendos. Birotae montanae usitate eunt in callibus montanis, *singletrack,* viis ignis, aliisque superficiebus non stratis. Huic generi terrae plerumque sunt saxa, radices, sordes laxae, et clivi ardui. Multis callibus sunt artificiosae callium proprietates additae, quae acervi stipitum, vectiones stipitum, horti saxorum, *skinnies,* saltus hiatuum, et vectiones murorum vulgo appellantur.

Locutiones *birota omnium terrarum* et *ATB,* acronymum Anglicum pro *all terrain bike,* sunt synonyma vocabuli *birotae montanae,*  quae autem nonnulli auctores obsoleta habent.

Notae
-----

1. ↑  Olsen 1999.
2. ↑  "The company thought all-terrain bikes would be a short-lived phenomenon." Tom Ambrose, *The History of Cycling in Fifty Bikes* (Rodale Press, 2013), 157.
3. ↑  "All-terrain bikes come suited to a variety of disciplines and conditions." Max Roman Dilthey, *The Best All-Terrain Bikes* (LiveStrong.com), 5 Februarii 2014.
4. ↑  "Unfortunately, the Moulton ATB had a fairly fundamental ﬂaw." Steve Worland, *What is a 29er?* (BikeRadar), 18 Septembris 2012.
5. ↑  Sloane 1991.
6. ↑  "We shall also mention. .. the enormous popularity of the modern all-terrain (or mountain) bicycle (the ATB)." Wilson et Papadopoulos 2004: 2, 27, 443.
7. ↑  "ATB 'All Terrain Bicycle.' A passé term for mountain bike." Sheldon Brown, *Sheldon Brown's Bicycle Glossary An—Az: ATB.*

Bibliographia
-------------

* Olsen, J. 1999. *Mountain biking.* Mechanicsburgi Pennsilvanie: Stackpole Books.
* Sloane, Eugene A. 1991. *Sloane's Complete Book of All-terrain Bicycles.* Novi Eboraci: Simon and Schuster.
* Wilson, David Gordon, et Jim Papadopoulos. 2004. *Bicycling Science.* Ed. 3a. Cantabrigiae Massachusettae: MIT Press. ISBN 0262731541.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **birotas montanas** spectant. |
Wikidata Turrexana
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°29′0″N 9°46′0″E  
*Numerus incolarum*: 6 716  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Parmensis  

**Geographia**

*Superficies*: 151.49 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arboretum, Castrum Bardi, Bercetum, Campilianum, Apua, Vallis Mediutolae  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Carentonium, Aprica  

**Tabula aut despectus**

Turrexana: situsTurrexana: situs
Turrexana
**Turrexana** (-i, *n.*) (vel *Curtis Turrexana*, deinde **Burgus Vallis Tari** vel *Burgus Tari*) (Italiane: *Borgo Val di Taro / Borgotaro*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 350 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in Provincia Parmensi situm. Incolae *Burgotarenses* appellantur.

Insignia
--------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*
* Municipium nomismate aureo ob virtutem militarem decoratum*Municipium nomismate aureo ob virtutem militarem decoratum*

Fractiones
----------

*Banca, Barca, Barzana di Sotto, Baselica, Belforte, Bissaio, Boceto, Bozzi, Brattesini, Brunelli, Caffaraccia, Cà Franchi, Caprendino, Case Maroni, Casembola, Case Scodellino, Case Vighen, Casoni, Ca' Valesi, Cavanna, Cianica, Colombaia, Corriago, Costadasi, Frasso, Galla, Ghiare, Giacopazzi, Grifola, Il Mulino, Il Poggio, La Costella, Laghina, Lavacchielli, Le Querciole, Le Spiagge, Magrano, Meda, Monticelli, Ostia Parmense, Poggio, Pontolo, Porcigatone, Pozzo, Roccamurata, Rovinaglia, San Martino, San Pietro, San Vincenzo, Tiedoli, Tolara, Tombone, Valdena, Valleto*.

Municipia finitima
------------------

* Arboretum,
* Castrum Bardi vel Bardi,
* Bercetum vel Berusetis,
* Campilianum,
* Apua seu Pons Tremulus (MS),
* Vallis Mediutolae.

Notae
-----

1. ↑  La Via degli Abati e la Via dei Monasteri regi[*nexus deficit*]
2. ↑   Il mondo antico, moderno, e novissimo, ovvero, Breve trattato dell' antica e moderna geografia: con tutte le novità occorse circa la mutazione de' dominj stabiliti nelle Paci di Utrecht, Bada, Passarowitz, ec. : opera utile tanto a' principianti, quanto a tutti i dilettanti della studio geografico. Antonio Chiusole. Appresso Giambattista Recurti, 1722
3. ↑  senato.it

Nexus interni
-------------

* Aemilia-Romania,
* Aemilia,
* Provincia Parmensis,
* Parma,
* Via Francigena.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Burgum Vallis Tari** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 44°29′0″N 9°46′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Turrexani in Provincia Parmensi.Collocatio finium Municipii Turrexani in Provincia Parmensi.
**Agesipolis I** fuit rex Spartae e gente Agiadum ab anno 394 usque ad 380 a.C.n.. Patri Pausaniae, ob res bello male gestas morte damnato, successit et consortem regni e gente Eurypontidum Agesilaum II habuit. Morbo obiit dum bellum cum Olynthiis gerit. Frater Cleombrotus tum ei successit.

De moribus
----------

Virum mitem et moderatum fuisse Agesipolim ab auctoribus antiquis omnibus traditur. Admodum adulescentulus primis annis regni sui rebus publicis non multam operam dedit, nec tam bello gaudebat quam iuvenilibus studiis : amoribus, venatione, arte equestri. Postea velut dux fuit partium quae Agesilao Spartae adversabantur. Quamquam adversarii in republica erant, tamen Agesipolis et Agesilaus bona concordia atque comitate inter se utebantur. Illacrimasse etiam iunioris collegae morti Agesilaum auctor est Xenophon.

De rebus bello gestis
---------------------

Adulescentulus erat cum regnare coepit : itaque primis annis regni sui non ipse bello imperabat, sed tutor eius Aristodemus. Anno 388 a.C.n. primum, exeunte bello Corinthio, dum Agesilaus in Acarnania bellum gerit, adversus Argivos exercitum duxit atque eorum fines vastavit. Postea anno 385 a.C.n. Mantineam, ob gliscentes opes vicinis Lacedaemoniis suspectam, aetate Agesilaum dissuadente ne ipse bellaret, iussu ephororum et senatus obsedit atque ad deditionem perduxit. Clemens erga duces hostium fuisse dicitur, precibus indulgens patris Pausaniae qui tum Tegeae exsulabat atque multos amicos Mantineae colebat. Urbs ipsa solo adaequata est postquam incolae sedes suas transferre coacti sunt.¨Postremo in locum Phoebidae ad Olynthum contra foedus Chalcidicum missus est. Ibi Toronen, urbem sociam Olynthiorum, expugnavit atque bellum iam feliciter peracturus erat, cum morbo obiit. Corpus eius melle inlitum Spartam reportatum est.

Fontes
------

* Diodorus Siculus, libro quinto decimo *Bibliothecae historicae* 19(4), 22(2), 23(2).
* Pausanias libro tertio *Graeciae descriptionis* 5.7 - 5.9
* Plutarchus, *Vita Agesilai* XX,7-9.
* Xenophon, *Hellenica* libris IV-V.

Notae
-----

1. ↑  Plut. *Ages*. XX,7. Diod. Sic. XV,19,4 : "εἰρηνικὸς ὢν καὶ δίκαιος" ('paci pronior atque iustus').
2. ↑  Plut. *Ages*. XX,8-9. Xen. *Hell* V,3,20.
3. ↑  Diod. Sic. XV,19,4. *Hell* V,3,20 (ἀντιπάλος).
4. ↑  Hell. V,3,20.
5. ↑  Hell. IV,2,9 : "παῖς".
6. ↑  Hell. IV,7,2-9.
7. ↑  Pausanias VIII.8.7-9
8. ↑  Hell. V,2.
9. ↑  Hell. V,3,8-10.
10. ↑  Hell. V,3,19.

Bibliographia
-------------

* Rice, G. (1974), "Agesilaos, Agesipolis and Spartan politics", *Historia* 23: 164-182.
Vexillum Unionis Europaeae et Consilii Europae.
**Integratio Europaea** est coniunctio magis magisque artior populorum Europae. Haec notio publice primum anno 1954 in Unione Europaea Occidentali condenda adhibita est. Unione Europaea Foedere Traiecti Mosae anno 1992 condita "processus? integrationis Europaeae in novum gradum posita est"; Foedus Olisipone anno 2007 ictum est adhuc ultimus processus gradus.

Integratio Europaea in rebus oeconomicis commercioque coepta est, sed etiam ad res politicas, iuridicas, internas et externas civitatum pertinet.

Integratio non terminis Unionis Europaeae circumscripta est; est enim in Europa multitudo aliarum organizationum, quarum plurimae civitates, sed non omnes omnium, participes sunt. Unio Europaea quidem est exemplum integrationis regionalis, qua multae potestates civitatum in Unionem translatae sunt. Cum non iam sit sola organizatio quasi rectio mundialis, notio supranationalitas formata est.

Diagramma Euleri (cum nexibus internis) quod rationes inter organizationes pactionesque integrationis Europaeae indicat

Index imperfecta conatuum
-------------------------

* CERN
* Communitas Europaea energiae atomicae
* Winston Churchill
* Confoederatio Nationum
* Consilium Europae
* Dies Europae
* Europa plurium velocitatum
* Foedus Romae ictum
* Historia Europae
* Ordo Europaeus spatio cosmico investigando
* Praemium Caroli Magni
* Unio Europaea

Notae
-----

1. ↑  Ut prima causa prologi Foederis de operatione Unionis Europaeae declarat
2. ↑  Ut supra.

Integratio Europaea

Benelux · Civitas Unita · Consilium Europae · Consilium terrarum septentrionalium · Conventus Balticus · Consociatio Europaea liberi commercii · Grex Vissegradensis · GUAM · Organizatio Cooperationis Oeconomicae Ponti Euxini · Pactio liberi commercii Europae centralis · Spatium oeconomicum Europaeum · Spatium peregrinationis commune · Unio Europaea · Unio telonialis Unionis Europaeae · Zona euronis · Zona Schengensis
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

**Oblatum et quaesitum** 
in scientia oeconomica variis modis Latine exprimi possunt, ut **lex oblati et quaesiti** vel lex offerentiae et quaeritationis vel lex oblationis et quaesitionis mercatus, lex mercatorum et emptorum, vel simplice lex mercatus. Lex mercatus descripsit quomodo mercatores et emptores procedunt in operationibus mercatus, vendendo et emendo bona oeconomica. Variabiles oeconomicae quae in lege mercatus considerantur sunt quantitates pretiaque bonorum oeconomicorum. Bona oeconomica sunt res vel officia ad satisfaciendum necessitatibus humanis utilia quae sunt rara, id est quae in quantitatibus ad saturationem necessitatum hominum insuficientibus exstant. Non omnia omnibus. Hac ratione bona sunt venalia. Pretium est quantitas monetae quae datur pro unitate boni. Quattuor exstant principales leges mercatus:

1. Crescente quaesitione offerentiaque servata quantitas ac pretium crescent.

2. Remissa quaesitione offerentiaque servata quantitas ac pretium remittuntur.

3. Servata quaesitione offerentiaque crescente quantitas crescit, pretium remittitur.

4. Servara quaestitione offerentiaque remissa quantitas remittitur, pretium crescit.

Emptores quam maximam utilitatem suam facere desiderant et mercatores habent ut objectivum lucrum maximum. Lucrum est differentia monetaria inter redditus totalis venditorum et impensus productionis. Utilitas vel, graece, ophelimitas est gradus satisfactionis in consumptione bonorum. Lex mercatus est valida in situatione concurrentiae perfectae, id est, cum numerum emptores et mercatores est infinitum, et sic nemo individualiter potest determinare eventa mercatus in proprio beneficio. Aliae possibiles structurae mercatus sunt monopolium, concurrentia monopolistica, duopolium, monopsonium et oligopolium. In mercatu reali hae omnes possibilitates coexistunt. Lex mercatus est instrumentum theoricum ad praedictiones oeconomicas faciendas. Est fundamentum micro-oeconomiae.

Notae
-----

1. ↑  anglice, law of supply and demand, gallice, loi de l`offre et de la demande, lusitanice, lei da oferta e da demanda

Bibliographia
-------------

* Adam Smith, *An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations*. Londinii, 1776 vol. 1, vol. 2

Nexus interni
-------------

* Aequilibrium
* Merx
**Insulae Infra Ventum** (Hispanice  *Islas de Sotovento*, Anglice *Leeward Islands*) sunt archipelagus maris Caribaei, pars Antillarum Minorum australis. In pluribus tabulis insulae Infra Ventum catenam ad litora Venetiolae formant. Ab Alphonso de Ojeda et Americus Vesputio anno 1499 Christophoro Columbo inventae sunt annis 1493—1502. Sunt insulae Aruba, Boni Aëris, Curacensis aliaeque minores, Sed in nonnullis tabulis etiam pars magna insularum Supra Ventum (sicut (Guadalupia, Montserrat, Insula Sancti Christophori, Insula Nivium) ad insulas Infra Ventum adscribitur.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Eduardus Wappäus(de), *De Oceani fluminibus*, Gottingae 1836, p. 15; *A gazetteer of the world...*, vol. XIV, p. 719.
2. ↑  Unde et Latine *Insulae di Sotovento*, — Philippi Cluverii *Introductionis in universam geographiam, tam veterem quam novam, libri VI* (Lugduni Batavorum, 1627), p. 275. Vel **Insulae a Vento Aversae** etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
Choreae Gallicae lentioris figura prinicipalis e libro Petri Rameau(fr) *Le Maître à danser* (*Magister saltatorius*).   
Textus: "(2) iuvenis duos passus a laeva facit (3) duos passus prorsus umerum avertens (1) et unum retrorsum a dextra; (2) virgo duos passus minutos a laeva (3) duos passus prorsus umerum avertens (1) et unum retrorsum a dextra".
**Minutula saltatio** vel **Chorea Gallica lentior** (Francogallice *menuet*) est genus saltationis et musicae, cuius nomen de passu minuto derivatum est. In numeris 3/4 duobus vocibus saltatio minutula scribi solet; post primam saltationem secunda sequitur, tribus vocibus composita, saepe *trio* nominata. Si prima saltatio in maiore composita est, secunda saepe in eadem tonalitate minore componitur. Post secundam prima saltatio repetitur.

Historia
--------

Ab origine chorea est Francogallica rustica, quae a genere quodam choreae rusticae nomine *branle* originem cepit. A saeculo septindecimo medio in diebus saltationis sollemnibus recepta est. Ab Ioanne Baptista Lully in drama melicum inclusa est (primum anno 1673, in drama *Cadmus et Hermione*) et ab Ioanne Philippo Rameau in ballationem. In serie operum saepe inter sarabandam et *gigue* ponitur, quo fine Bachius et Handelius saltationes minutulas scribebant; Handelius interdum etiam aperturam saltatione minitula finiebat. In symphoniam ut pars tertia a Matthaeo Georgio Monn(de) et Ioanne Venceslao Stamic(cz) inducta est, ubi usque ad initium saeculi XIX manserat, cum *scherzo* locum eius cepit (Beethoven solas in symphonias I et VIII saltationem minutulam induxit, *scherzo* in multas alias). Iosephi Haydn saltationes minutilae alacriores sunt e saepe iterum choream rusticam memorare possunt.

Notae
-----

1. ↑  Cf. versionem Latinam vocabuli Hispanici *minué* apud Iosephum Ioannem del Col (2007). *Diccionario Auxiliar Español-Latino*. Sinu Albo: Institutum Superius Ioannes XXIII. p. 697. ISBN 9789509771345 [PDF] Vel *saltatio gradu lentior, staticulus*.
2. ↑  Jacob Eberhard Gailer, *Neuer Orbis Pictus für die Jugend* (Reutlingen, 1833), p. 504. Vel *tripudium Gallicum, tripudium sedatum* (Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).
3. ↑  S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *бал*.
4. ↑  *Suite*, Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).
5. ↑  F. Marini Merseni *Harmonicorum libri*, Lutetiae 1636 p. 156.

Nexus externi
-------------

* De minutula saltatione in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
| Tabula geographica |
| --- |
| Situs dioecesis in Germania |
| Indicia fundamentalia |
| Episcopus: | Michael Gerber |
| Auxiliarius: | Carolus Henricus Diez |
| Emeritus: | Henricus Iosephus Algermissen |
| Vicarius generalis: | Christopherus Steinert |
| Officialis: | Tillus Hünermund |
| Archidioecesis: | Paderbornensis |
| Numerus decanatuum: | 10 |
| Numerus paroeciarum: | 251 |
| Area: | ca. 10.000 km² |
| Numerus incolarum: | 3 212 000 *(fine 2004)* |
| Numerus catholicorum: | 430 210 *(2006)* |
| Portio: |  % |
| Inscriptio cursualis: | Paulustor 536037 Fulda |
| Pagina interretialis: | [www.bistum-fulda.de] |
| Inscriptio electronica: | [mailto:] |

Imago Ecclesiae cathedralis Fuldensis
 **Dioecesis Fuldensis** (Germanice *Bistum Fulda*) dioecesis est quae ad septentrionalem partem Hassiae spectat.

Res gestae
----------

Sturmius fuit primus abbas conoebii Fuldensis anno 744o a Sancto Bonifatio nominato.

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
**Nicolaus Rytjkov** (Russice *Николай Рытьков*; natus Smolensci die 3 Decembris 1913; mortuus Londinii die 1 Septembris 1973) fuit histrio, moderator radiophonicus, et esperantista Russicus.

Vita et actiones
----------------

In adulescentia iam idioma Zamenhofianum edidicit, et ab anno 1933 Moscuae in theatro iuventutis communisticae pro Lenin nominato mimus fuit. Cum *Unioni esperantistarum Sovieticorum* adhaereret, quam Stalin periculosam atque perfidam habuit, anno 1938 in carcerem missus est. Inde ei in Sibiria anni molesti duodeviginti degendi erant, e quibus octo in castris carceralibus apud Kolyma.

Nicolaus liberatus histrionis munere rursus functus est, et in pluribus pelliculis et emissionibus radiophonicis Sovieticis se produxit. Anno 1965, conventui cuidam esperantistarum Vindobonae interfuit, ubi consilium cepit de exsilio petendo. Namque felix emolumentum rerum Esperanticarum in Unione Sovietica magis magisque in dubio fuit, ut credebat. Iam antea (1963) ei concessum erat Bulgariam visere ad sodales Esperanticos internationales Serdicae conveniendos. 

Trans Franciam in Britanniam Maiorem iit, et in sinu stationis radiophonicae BBC libenter acceptus est. Russice undis radiophonicis compatriotas symbolis delectavit, Esperantice Russica convertit ac notiora fecit. De eius diebus Britannicis memorias habemus Margaritae Boulton et aliorum. Saepe valde salvus erat in congressibus Esperanticis et pro acroasibus declamationibusque fervidis ovationes gratas accepit. In Germania autem, multitudo de Nicolao Rytjkov certior facta est, quae annis 1967 et 1968 pelliculam de bello interno Russico (*Bürgerkrieg in Rußland*) spectavit. Ibi Rytjkov partes Lenin ducis egit, Theodisce loquens.

Anno 1973 in Theatro Aulico Regio iterum capitis communistarum maligni partes egit in dramate praetitulato *Magnificence* (quod pepigit Howardus Brenton). Paulo post mortuus est gravissimo stomachi morbo laborans. Sinaidae uxori res Esperanticae semper in odio fuisse dicuntur.

Bibliographia
-------------

* Ulrich Lins, *Die gefährliche Sprache: Die Verfolgung der Esperantisten unter Hitler und Stalin.* Gerlingen: in aedibus Bleicher, 1988.

Nexus externi
-------------

* Rytjkov apud IMDb
* vita in lexico cinematographico Russico (cum photographemate)

Notae
-----

1. ↑  Boris Kolker, "Aktoro malliberigita." - recensio in librum *Sub la signo de Liro kaj Verda Stelo. Memorlibro pri aktoro Nikolaj Rytjkov* facta. Edidit M. Abolskaja. Ex aedibus Impeto, Moscuae 1999, ISBN 5-7161-0060-0.
2. ↑  A. Kharkovskij: "Ŝi tion faris!" - Apud: La Ondo de Esperanto, 11/1999 (61).
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Franciscus Salviati, "Tres Parcae", 1550, tabula picta
Tres Parcae sunt nomen tabulae a Franciscus Salviati pictae. Sunt tamen qui dicant auctorem esse Michaelem Angelum Bonarotium.

Demogorgonis filiae, aut, secundum Ciceronem, Erebi et Noctis, sorores inexorabiles esse eae tradebantur, nullisque precibus moveri, ut quam imposuissent rebus seriem commutarent, sive exitum vitae prorogarent, quem nascenti cuique constituissent. Ita enim eorum officia distinguebantur: una quae vitam homini ordiretur, alia quae contexeret, tertia quae filum rumperet. Primae nomen, uti notum est, apud Graecos Clotho, apud Romanos Nona: eam Statius «ferream» vocat, «grandaevam» Seneca, atque, inter recentiores, «improbam et sedulam» Pontanus. Secunda, Lachesis a Graecis, Decima a Romanis dicta, «duram» Ovidius appellavit, «invidam» Martialis, «ferream», contra, Claudianus. Tertia denique Atropos, hoc est «immutabilis», aut Morta, quasi «partem notans» nuncupata fuit.

Parcae in colu fata ferebant, fusis et staminibus nentes ac deducentes; iuxtaque hanc imaginem Salviati eas reddidit, annorum graves atque ita squalidas, ut qui eas intueatur facere non possit quin consideret quam vilis caducaque nostra vita sit, huiusmodi custodibus commendata, quantique intersit eam, praeter hunc mundum, ad sempiternam illam et vere gloriosam dirigere.

Nexus externi
-------------

* "«Parcae» a Bonarotio effictae", *Alma Roma*, 3, 1914, pp. 50-51
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Suademus, ut haec pagina ad "Ius gentium antiquum" moveatur.**
Sententiam tuam, quaesumus, profer in pagina disputationis.
English languageEnglish language English

It is proposed to move this page to Ius gentium antiquum. Please give your opinion on the talk page.

DeutschDeutsch Deutsch

Es wurde vorgeschlagen, diese Seite nach Ius gentium antiquum zu verschieben. Um Stellungnahme auf der Diskussionsseite wird gebeten.

EsperantoEsperanto Esperanto

Rekomendatas la movo de tiu ĉi paĝo al Ius gentium antiquum. Vi estas petata komenti prie en la diskutejo.
 |

**Ius gentium** saeculo tertio a.C.n. ex iure civili crescebat, cum appareret hominibus foedera pangentibus iuris quodam fundamento communi opus esse secundum ius naturale. Itaque ius gentium praecipue valebat apud mercatores mare Tyrrhenum transeuntes. Praetor peregrinus ex anno 242 a.C.n. de causis cum peregrinis actis iudicabat. Constitutione Antoniniana anno 212 p.C.n. edicta ius civile ad homines cunctos sub imperio Romano viventos attinebat, qua re iure gentium non iam opus erat.

Iustinianus I apud *Institutiones* quae a Gaio editae sunt, iure Romanum;

* Quod vero naturalis ratio inter omnes homines constituit, id apud omnes homines constituit, id apud omnes populos peraeque custoditur, vocaturque ius genium." (Liber I, II, sec 1)

Ius gentium huius aetatis potius modum agendi inter nationes describit. Principium sumpsit a libro Hugonis Grotii "*De iure belli ac pacis*" scriptum. Et Samuel Pufendorf "*De iure naturae et gentium*" scripsit. Inter varios fontes huius iuris maxime valet Chartam Nationum Consociatae, de quo Ioannes Kelsen liberem "Lex Consociationis Nationum" (anglice: *The Law of United Nations*) scripsit anno 1950. De litibus, ad quas solvendas ius gentium adhibendum est, iudicat Tribunal Internationale. Etiam Consilium Europae decretum est anno 1949 ad regnum iuris gentium. Et origo facta est "Iuris populorum" (anglice: *The Law of Peoples*) Iohannes Rawls anno 1999.

Nexus interni
-------------

* Ius Romanum - Codex Iustinianus
* Ius naturale - Ius internationale
* Ius - Ius civile
* Internationalis iurum humanorum lex
Wikidata Universitas Osloensis
Res apud Vicidata repertae:Universitas Osloensis: logotypusUniversitas Osloensis: logotypus
universitas publica, editrix aperta  
*Civitas*: Norvegia  
*Locus*: 59°56′24″N 10°43′19″E  
*Situs*: Asloa
**Rectio**

*Rector*: Svein Stølen  
Situs interretialis  
*Praetorium*: Blindern;
**Origo**

*Conditor*: Fridericus VI  
*Inceptio*: 2 Septembris 1811  

**Tabula aut despectus**

Universitas Osloensis: imagoUniversitas Osloensis: imago
**Universitas Osloensis** (Norvegice: *Universitetet i Oslo*), olim **Universitas Regia Fredericiana** appellata, est universitas publica in Asloa, caput Norvegiae, situ. Universitas 27 685 discipulos habet.

Notae
-----

1. ↑  "": vide sigillum
2. ↑  Vide sigillum
3. ↑  "Universitatis Regiae Fredericianae, quae Christianiae in Norvegia est, Senatus": vide epistulam

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis

Universitates Norvegiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Universitas Bergensis · Universitas Osloensis · Universitas Metropolitana Osloensis · Universitas Tromsondensis · Universitas technica scientiaeque naturalis Norvegiae · Universitas scientiarum vitae Norvegica
*Porta Norvegiae* |
|  |