recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Ostrea lurida* (Naturalis Lugduni Batavorum)

---

**Animalia** — Mollusca

Classis : Bivalvia   
Ordo : Ostreoida   
Subordo : Ostreina   
Familia : Ostreidae   
Genus : *Ostrea*   
Species : *Ostrea lurida*   
(Carpenter, 1864)  
   

***Ostrea lurida*** est species conchyliorum familiae Ostreidarum. Ad litora occidentalia Civitatum Foederatarum sponte gignit. Ibidem ad comedendum colligitur. Anglice *Olympia oyster* appellari solet ex urbe Olympia civitatis Vasingtoniae ubi saeculo XIX plurimae ostreae huius speciei collectae sunt. 

Species cognata Mexicana *Ostrea conchaphila* olim eadem cum *O. lurida* fuisse censebatur: ergo qui ostreas Californiae, Oregoniae, Vasingtoniae describunt saepe nomine *O. conchaphila* utuntur.

Bibliographia
-------------

* Meredith Raith et al. "Phylogeny and Species Diversity of Gulf of California Oysters (Ostreidae) Inferred from Mitochondrial DNA" in *American Malacological Bulletin* vol. 33 (2015) pp. 263-283 alibi
* Ramasamy Santhanam, *Biology and Ecology of Edible Marine Bivalve Molluscs* (Apple Academic Press, 2018) p. 391, cf. pp. 38-40 (Paginae selectae apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

*Ostreae luridae* clausae et apertae

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ostream luridam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Ostrea lurida"** apud **Vicispecies**. |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

Wikidata Gulielmus Goscombe John
Res apud Vicidata repertae:Gulielmus Goscombe John: imagoGulielmus Goscombe John: imago
*Nativitas*: 21 Februarii 1860; Cardiffa  
*Obitus*: 15 Decembris 1952; Londinium  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Cambria, Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: Sculptor  

**Memoria**

*Laurae*: Knight Bachelor  
*Sepultura*: Tomb of Marthe Goscombe John and Sir William Goscombe John in Hampstead Cemetery  

**Gulielmus Goscombe John** (natus 21 Februarii 1860 Cardiffae, mortuus 5 Decembris 1952 Londinii), armiger, sculptor praeeminens Cambrensis erat.

Cardiffiae nati pater Thomas John, Ecclesiae Cathedralis Landavensis cantor, ligni sculpturae arte pollebat. Castellum Cardiffiense Iohannis Butae Marchionis munificentia restauratum opus eius exhibet.

Londinium transgressus Goscombe John Lambethiae apud Thomas Nichols quinque annos formatus, postea vespere apud Walterum Frith Stephanumque Dalou studebat. Anno 1884 Academiae Regalis Scholas frequentare coepit.

Amicorum beneficentia itinera Italica et per maris interni partes occidentales bis faciebat. Anno Lutetiae, ubi Rodini influentiam subibat, degebat.

Prima opera eius, scilicet 'Morpheus' (1990) monumentumque Walteri Powell in honorem exactum, Parisiis concepta, acclamationem publicam excipiebant.

Monumentum militum a Goscombe John erectum
Sculptilia Goscombe diversorum generum sunt. Aere praesertim usus est, sed lignum ceratumve reperitur.

Multi primates figurant, inter quos militares (saepe equestres),duces, marchiones, episcopi sed etiam Cardiffiae negotiatores necnon Cambrenses illustres.

Principis Walliae Investiturae regalia Musaeique Nationalis Cambrensis lapidis a rege positionis instrumenta anno 1911 excudebat.

Parentes complures (v.g. uxor, socrus, filiae, nepotes) amici quoque in opera eius videntur. 

Aevi novi spiritui conformiter opera nonnulla corpus humanum exhibentia (v.g. Joyance) ludum celebrant, alia (v.g. Elf) imaginaria sunt. 

Opera eius praecipua Londinii (v.g. Museo Imperiali Belli) Britanniaeque orae maritimae occidentalis urbibus conservantur. Glasgua, Prestonia, Liverpolium, Lucis Solis Portus, Aberystwyth, Maridunum exempla habent. Maxime tamen Cardiffiae (v. g; Musaeo Nationali Cambrensi), inspectui patent. Landaviae praesertim, tum in ecclesia cathedrali cum in vici spatio publico sive viridi, ingenii eius specimina inveniuntur.

Goscombe John Londinii Bosco Iohannis (*St. John's Wood*) habitabat.

Bibliographia
-------------

* Fiona Pearson, "John, Sir William Goscombe (1860–1952), sculptor and medallist" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis
***Ars Magna*** (accurate *Artis Magnæ, Sive de Regulis Algebraicis Liber Unus*) frons
**Ars Magna** liber mathematicae est. Anno 1545 hic liber Hieronymus Cardanus, mathematico Italico, scripsit. In hoc opere, maximo producto mathematici Renascentiae, Cardanus solutio aequationibus algebraicis usque ad quartum gradum describit, texturam novum sub algebraicam ponit, et dat Lectoribus collectionem gnaritatem de re usque tempus eius sicut solutio approximata talium aequationum. Etiam, legitur primum usus numerorum complexorum ubi Cardanus illos tractat ut numeros veros, quippe protestat res totus esse absurda.

Habemus, et Cardanus habuit, solutionem cubicam a Scipione del Ferro, et illam quarti gradus a Ludovico Ferrari, mathematici Italiani quasi eadem generatio quam Cardanus.

Erat pars maioris series libri, a Cardano *Opus Perfectum* vocatur, sed ex ea pauca volumina iam vivit, illa qua in operibus omnibus Cardani est.

Nexus externus
--------------

* *Ars Magna* **(Latine)** (pdf)
Evangelia Laureshamensia 778–820. Charlemagne's Court School.
**Ars Carolingiana** ex Regno Francorum venit, ex tempore annorum 120 fere, a circa 780 ad 900, per regnum Caroli Magni et eius proximorum heredium, vulgo Renovatio Carolingiana appellato. Haec ars ab et pro aulicis et grege monasteriorum magni momenti sub patrocinio imperiali producta est; exstantes autem res quae praeter curiam ortae sunt aliquantulae deminutionis artificii et urbanitatis designationis monstrant. Ars in nonnullis locis in regionibus quae nunc sunt Francia, Germania, Austria, Italia septentrionali, et Civitates Humiles fiebatur, et magnopere mota est ex locis missionariorum continentalium, praecipue ex arte insulari insularum Britannicarum, cum variis artificibus Byzantinis qui ut videtur in sedibus Carolingianis commorabantur.

Crystallum Lotharianum, medio saeculo nono.
Sanctus Marcus in Evangelia Ebboniana.Lamina eburnea, ut videtur ex tegmine libri, Durocortori saeculo nono exeunte.
Conatus in Europa Septentrionali ad classicas formas artis Mediterraneas renovandas et aemulandas novam elementorum classicorum et septentrionalium mixturam modo sumptuoso et gravi effecit, praecipue in Europam septentrionalem repraesentationes figurae humanae introducens, artemque Romanicam et deinde artem Gothicam in Europa Occidente ortam praeparans. Tempus Carolingianum est pars temporis in arte mediaevali quae aliquando ars Praeromanica appellatur. Post intervallum confusum quod tempus Carolingianum secutum est, Domus Ottoniana artem imperialem post circa 950 renovavit, modum Carolingianum in nova arte Ottoniana confirmans et excolens.

Nexus interni
-------------

* Architectura Carolingiana
* Codex Vaticanus 3868
* Iconoclasmus Byzantinus
* Iconographia
* Imago aurea beatae Mariae Virginis

Bibliographia
-------------

* Beckwith, John. 1964, 1969. *Early Medieval Art: Carolingian, Ottonian, Romanesque.* Ed. 2a. Londinii: Thames & Hudson. ISBN 050020019X.
* Dodwell, C.R. 1993. *The Pictorial arts of the West, 800-1200.* Yale University Press. ISBN 0300064934.
* Gaehde, Joachim E. 1989. Pre-Romanesque Art. *Dictionary of the Middle Ages.*. ISBN 0684182769.
* Hinks, Roger. 1935, 1974. *Carolingian Art.* Ed. 2a. University of Michigan Press. ISBN 0472060716.
* Holcomb, M. 2009. *Pen and Parchment: Drawing in the Middle Ages.* Novi Eboraci: The Metropolitan Museum of Art. Res contentae.
* Kitzinger, Ernst. 1940, 1955. *Early Medieval Art at the British Museum.* Ed. 2a. British Museum.
* Lasko, Peter. 1972. *Ars Sacra, 800-1200.* Penguin History of Art. ISBN 9780140560367.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **artem Carolingianam** spectant. |

* Ross, Nancy. *Carolingian Art.* Smarthistory, sine die.
* Carolingian art. *Encyclopædia Britannica Interretialis.*
Wikidata Tambovia
Res apud Vicidata repertae:Tambovia: insigneTambovia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 52°43′23″N 41°27′14″E  
*Numerus incolarum*: 289 701  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Q29963617, Maxim Kosenkov  
*Procuratio superior*: Tambovsky District  

**Geographia**

*Superficies*: 90.89 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Barrum, Pensa  

Tambovia saeculo XIX
**Tambovia,** vulgo ***Tambov*** (Russice *Тамбов*), urbs in Russia, metropolis regionis Tamboviensis est. Urbi sunt circa 290 milia incolarum (anno 2017).

Tambovia, anno 1636 ut arx condita, decenniis sequentis ut sedes mercaturae localis evolvit, et ab anno 1708 sedes administrativa districtus fuit. Ab anno 1796 ad annum 1928 metropolis gubernii Tamboviensis, anno 1937 autem sedes administrativa regionis hodiernae facta est. Nunc est valens sedes industriae (constructionis machinarum, etc.), scientiae et culturae. Stationem ferriviariam et aeroportum habet.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Antonii Weinmann *Observationes quaedam botanicae ad floram Rossicam spectantes* (in: *Bulletin de la Societe Imperiale des naturalistes de Moscou,* Moscuae, 1837), p. 51
2. ↑  Olim et *Tanbovia* (vide, e.g. Charitonis Čebotarëv *Географическое методическое описание Российской империи*, Moscuae, 1776, p. 371.), vulgo *Tanbov* (*Танбов*).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tamboviam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°43′23″N 41°27′14″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Pagina de Tambovia *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Trevor Parscal, ingeniarius corporum programmatum, computatrum in praesidio Wikimediae operis fundati Franciscopoli administrat.
Ingeniaria corporum programmatum codicem Java computatro componit.
**Ingeniarius corporum programmatum** est homo qui principia ingeniariae corporum programmatum ad designationem, evolutionem, sustentationem, probationem, aestimationem corporum programmatum adhibet. Ante medios annos 1970, exercitatores in disciplinis ad programmaturam pertinentibus sese scientistas computatrales, programmatores computatrales, vel excultores corporum programmatum appellabantur, eorum quaestus veros neglegentes.

Omnium exercitatorum hodie laborantium, quinquaginta fere centesimis sunt gradus academici in scientia computatrali, systematibus informationis, vel technologia informationis

Margarita Hamilton, scientista computatralis Americana, *software engineering,* vocabulum Anglicum pro *ingeniaria corporum programmatum,* annis 1960 exeuntibus vel 1970 ineuntibus excogitavit cum opus proposito Apollonis daret.

Nexus interni
-------------

* Baccalaureus Ingeniariae Corporum Programmatum
* Baccalaureus Scientiae in Technologia Informationis
* Institutum Ingeniariae Corporum Programmatum

Notae
-----

1. ↑  Lawrence, Snyder (2017). *Fluency with information technology: skills, concepts, & capabilities* (7a ed.). Novi Eboraci. ISBN 978-0134448725 .

Bibliographia
-------------

* Kallen, Stuart A. 2020. *Careers in social media.* Didacopoli Californiae: ReferencePoint Press. ISBN 9781682826171.
* Kemper, Bitsy. 2018. *Software engineer.* Didacopoli Californiae: ReferencePoint Press. ISBN 9781682821886.
* Leavitt, Amie Jane. 2018. *Becoming a software engineer.* Novi Eboraci: Rosen Publishing. ISBN 9781508175544
* Myers, Colin, ed. 1995. *Professional awareness in software engineering, or, Should a software engineer wear a suit?* Londinii et Novi Eboraci: McGraw-Hill. ISBN 0077078373.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **ingeniarios corporum programmatum** spectant. |
Wikidata Tamara Beručašvili
Res apud Vicidata repertae:Tamara Beručašvili: imagoTamara Beručašvili: imagoTamara Beručašvili: subscriptioTamara Beručašvili: subscriptio
*Nativitas*: 9 Aprilis 1961; Tiphlis  
*Patria*: Georgia  

**Officium**

*Officium*: Minister of Foreign Affairs of Georgia, ambassador of Georgia to the United Kingdom  
*Munus*: legatus, politicus, international forum participant  
*Patronus*: Universitas Tiphlisensis
**Consociatio**

*Factio*: Georgian Dream  

**Tamara Beručašvili** seu litteris Georgianis თამარ ბერუჩაშვილი (Tiphlis in urbe nata die 9 Aprilis 1961) est politica et legata Georgiae.

Alumna est universitatis Amicitiae Nationum Moscuae in urbe universitatumque Indianensis et Tiphlisensis, apud quam anno 2006 gradum doctoris scientiae oeconomicae ascendit. Ministra a commercio ab anno 1998 usque in 2000, ministra vicaria a rebus externis usque ad 17 Februarii 2004 meruit. Inde operam dedit in novo ministerio ab integratione Europaea et Atlantica. In alma matre Tiphlisensi et apud universitatem Heliae in eadem urbe professor fuit. Rursus in rebus politicis agens ministra vicaria a rebus externis iterum ab anno 2013, ministra rerum externarum a die 11 Novembris 2014 ad 1 Septembris 2015 fuit. Anno insequenti legata Georgiae iuxta regnum Britanniarum Londinium missa est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tamaram Beručašvili** spectant. |

* Vita olim apud situm regiminis Georgianae edita

Ministri rerum externarum Georgiani (1990–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Georgius Khoštaria 1990 • Murman Omanidze 1991 • Alexander Čikvaidze 1992 • Heraclius Menagarišvili 1995 • Tedo Japaridze 2003 • Salome Zurabišvili 2004 • Gela Bežuašvili 2005 • David Bakradze 2008 • Catharina Tkešelašvili 2008 • Gregorius Vašadze 2008 • Maia Panjikidze 2012 • Tamara Beručašvili 2014 • Georgius Kvirikašvili 2015 • Michael Janelidze 2015 • David Zalkaliani 2018
გიორგი ხოშტარია • მურმან ომანიძე • ალექსანდრე ჩიკვაიძე • ირაკლი მენაღარიშვილი • თედო ჯაფარიძე • სალომე ზურაბიშვილი • გელა ბეჟუაშვილი • დავით ბაქრაძე • ეკა ტყეშელაშვილი • გრიგოლ ვაშაძე • მაია ფანჯიკიძე • თამარ ბერუჩაშვილი • გიორგი კვირიკაშვილი • მიხეილ ჯანელიძე • დავით ზალკალიანი
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Georgiae |
|  |
*Lilioceris merdigera*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Coleoptera   
Subordo : Polyphaga   
Infraordo : Cucujiformia   
Superfamilia : Chrysomeloidea   
Familia : Chrysomelidae   
Subfamilia : Criocerinae   
Tribus : Criocerini   
Latreille, 1804  
   
Subdivisiones: Genera

**Criocerini** sunt tribus coleopterorum subfamiliae Chrysomelinarum familiae Chrysomelidarum, quae in binis generibus consistit. Nomen taxinomicum a Petro Andrea Latreille anno 1804 constitutum est.

Genera
------

Genera in hanc tribum digesta infra perscribuntur.

* *Crioceris* Müller, 1764
* *Lilioceris* Reitter, 1912

Notae
-----

1. ↑  Biolib.

Bibliographia
-------------

* Schmitt, M. 2010. "Criocerinae (*Crioceris, Lilioceris*)." In *Chrysomeloidae,* ed. Ivan Löbl et Ales Smetana, 359–68, 364–66. Brill Publishers. ISBN 978-90-04-26091-7. Pagina 359.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Criocerinos** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Criocerinos"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • Fossilworks |
*Crioceris duodecimpunctata*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Coleoptera   
Subordo : Polyphaga   
Infraordo : Cucujiformia   
Superfamilia : Chrysomeloidea   
Familia : Chrysomelidae   
Subfamilia : **Criocerinae**   
Latreille, 1804  
   
Subdivisiones: Tribus\*Criocerini
* Lemini

**Criocerinae** sunt subfamilia Chrysomelinarum, quae in quinque speciebus inter binas tribubus digestis consistit. Nomen taxinomicum a Petro Andrea Latreille anno 1804 constitutum est.

Tribus et genera
----------------

* Tribus Criocerini Latreille, 1804
	+ *Crioceris* Geoffroy, 1762
	+ *Lilioceris* Reitter, 1912
* Tribus Lemini Heinze, 1962
	+ *Lema* Fabricius, 1798
	+ *Neolema* Monrós, 1951
	+ *Oulema* Des Gozis, 1886

Bibliographia
-------------

* Schmitt, M. 2010. "Criocerinae." In *Chrysomeloidae,* ed. Ivan Löbl et Ales Smetana, 359–68. Brill Publishers. ISBN 978-90-04-26091-7. Pagina 359.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Criocerinas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Criocerinas"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Fossilworks |
Universitas Parisiensis.
Universitas Bononiensis sive Alma Mater Studiorum.
Universitas Tartuensis.
**Universitas** (scil. **studiorum**) est institutio educationis superioris et investigationis quae gradus academicos in variis disciplinis academicis concedit.

Quae esse potest schola augustissima, in qua iuvenes (qui a disputationibus paedogogi et grammatici progressi sunt) erudiuntur, scientiaeque et artibus liberalibus student. Sic dicitur cosmos totus in tali schola inveniri posse.

Origines universitatum hodiernarum Aevo Medio locantur. Illis in principiis, trivium et quadrivium praecipue elaborabantur, primo quorum iuvenes baccalaureus meruere poterant, magistrique secundo salutabantur. Cum postea in iure, medicina, aut theologica periti essent, doctores tandem fierent. Gradus manserunt per saecula, sed nunc in multis scientiis sapientia petitur.

Erant Medio Aevo duae universitatum formae, primo universitas scholarum, secundo universitas magistrorum. Forma universitatum Oxoniensis et Cantabrigiensis saepe non comprehenditur: ibi collegia universitatem formant.

Nexus interni
-------------

* Discipulus
* Domus Sapientiae
* Educatio
* Facultas
* Index universitatum
* Laboratorium
* Matriculatio
* Praeses
* Schola praeparatoria
* Stipendium scholasticum
* Universitas popularis
* Universitas privata
* Universitas publica

Nexus externi
-------------

* Academic charisma and the origins of the research university By William Clark **(Anglice)** Nomina Latina praebentur.

Societas humana

Calendarium · Ecclesia · Homines clari · Linguae mundi · Ludus · Ludus athleticus · Mythologia · Nationes mundi · Nuntia · Religio · Res militaris · Collegia · Universitates
Ratio sociorum Universitalis Societatis Esperanticae
Praesides omnes UEA
**Universalis Societas Esperantica** (Esperantice: *Universala Esperanto-Asocio*, UEA) est organizatio internationalis ad idioma Esperanticum ut linguam auxiliarem inter gentes promovendum; decreta est die 28 Aprilis anno 1908. Praeses inde ab anno 2013 Marcus Fettes fuit, vicarius Stephanus MacGill. Mense Iulio 2019 autem Duncan Charters successit Ferdinando Maia vicario. 

Praeses revera maximi momenti, qui associationi sedem consultatoriam apud UNESCO transegit, Ioannes Lapenna fuit. Conditores erant inter alios Helvetii Hector Hodler et Edmundus Privat. Tempore schismatis fuit magni momenti Ludovicus Bastien Francogallus, antequam anno 1947 reunificatio feliciter fieret.

Hodie 121 civitates sunt associatae et relationem cum Unesco, UNICEF, Consociatione Nationum, ISO et Consilio Europae tenent. Sedem suam habet ista societas Roterodami. 

Quotannis sic dictus *Congressus universalis Esperanticus* (Universala Kongreso de Esperanto) sub aegide huiusce societatis celebratur. Consociatio ista periodicum suum habet, quod praetitulataur *Esperanto*. Eius editor est Demetrius Shevchenko Ruthenus uxore Anna Striganova auxiliante. 

Nexus interni
-------------

* Associatio diurnariorum Esperanticorum internationalis
* Associatio Esperanticum docentium internationalis
* Associatio iuventutis Esperanticae internationalis
* Associatio omnium gentium anationalis
* E@I
* Esperantista anni honorarius
* Eventuum servitium
* Grapheum centrale UEA, Roterodami
* IFEF
* Imperialismus linguisticus
* Institutum Esperanticum Iaponicum
* Liberum Folium
* Multilinguismus
* Martinus Schäffer, eius secretarius generalis
* Opus fundatum Zamenhofianum
* Unio Esperantica christiana internationalis
* Unda Esperantici

Nexus externi
-------------

* Situs publicus multilinguis
Manuscripti Alexandri Griboedov folium cum titulo vetere comoediae oblito tituloque novo inscripto
***Infortunium sapiendi*** (Russice *Горе от ума*) est comoedia Alexandri Griboedov, comoediarum Russicarum vix non notissima, cuius versus permulti proverbia facti sunt. Annis ab 1821 ad 1824 a Griboedov composita erat; actio comoediae, ut auctor ipse dixit, anno 1822 Moscuae agitur. Anno 1825 fragmenta comoediae edita fuerant, sed placito censoris prohibita erat et in manuscriptis nota erat usque ad annum 1865, cum primum tota edita est.

Fabula
------

Paulus Athanasii filius Famusov, vir nobilis et dives Moscuensis, filiam pulcherrimam Sophiam habet, quam Sergio Skalozub, duci exercitus claro, sed minime venusto, nupturam esse vult. Sophia autem Alexio Molčalin patris sui adiutori favet, qui tantum potentiam patris Sophiae necnon eam ipsam timens amorem et adorationem simulat. Interea Alexander Čatskij, iuvenis nobilis Sophiam amans, qui cum ea educatus erat et postea per Europam discendi causa aliquot annos peregrinabatur, inopinate revertitur et ad puellam appetit, quae frigide eum accipit, sed, videns per fenestram Alexium Molčalin de equo cadentem, ipsa sine sensibus cadit, unde Čatskij cordis eius dispositionem cognoscit. 

Hoc die saltationis dies sollemnis apud Famusov praestitutus est et omnis nobilitas Moscuensis in domum eius convenit, qua de causa Griboedov multas et varias personas ridendas monstrat, quorum Anthusam Nili filam Chlëstovam, matronam temporum Catharinae Magnae, vel principem et prinicipissam Tugouchovskij cum sex filiabus memoremus. 

Sophia Čatskio irata rumorem spargit, ut demens sit, et vis famae talis est, ut vespere Moscua tota eum insanire crederet. In actu ultimo anagnorisim Griboedov facit: Sophia cognovit, ut Molčalin eam fefellisset (nam Elisabeth Sophiae ancilla alacris ei revera placet), Famusov cognovit filiam se fefellisse, Čatskij autem, ut Sophia rumorem de insania sparsisset, cognovit et Moscuam relinquere vult. Famusov in verbis ultimis comoediae eo sollicitus est, quos rumores matronae Moscuenses de factis huius diei traditurae sint.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Vel, si *ad litteram* vertamus, *Infortunium sapiendi causa*. Primo Griboedov comoediam *Vae sapientiae* (*Горе уму*) nominavit, postea ad *Malum de sapientia* vel *malum, infortunium sapiendi causa* (*Горе от ума*) mutavit.
3. ↑  Nomina dramatis personarum nonnulla perlucida et allegorica sunt; *Famusov* de *fama*, quasi *famosus*, sine dubio derivatum est.
4. ↑  *Qui dentes nudat*.
5. ↑  *Tacitus*.
6. ↑  Nomen incertum.
7. ↑  S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *бал*.
8. ↑  *Quae presse ac certe (хлёстко) dicere potest* vel *quae servos flagellat*.
9. ↑  *Vir durae auris, surdaster*.

Nexus externi
-------------

* *Infortunium sapiendi*, editio Niсolai Piksanov et Andreae Grischunin, Moscuae 1987. **(Russice)**
* *Infortunium sapiendi* apud *Vicifontem* **(Russice)**
Unam legis e paginis de
historia Graeca
disserentibus

---


Aetas lapidea

* Graecia aetatis lapideae
* Creta neolithica

Aetas aënea

* Graecia aetatis aëneae
* Cultura Helladica
* Cultura Cycladica
* Cultura Minoa
* Cultura Mycenaea

Graecia antiqua

* Aetas obscura
* Graecia archaica
* Graecia classica
* Graecia Hellenistica
* Graecia Romana

Medium aevum

* Imperium Romanum Orientale
* Civitates Francicae et Latinae
* Graecia Ottomanica

Graecia moderna

* Bellum rerum novarum Graecum
* Regnum Graeciae
* Secunda Respublica Hellenica
* Regimen quarti Augusti
* Tempus occupationis
* Bellum civile Graecum
* Regimen militare
* Tertia Respublica Hellenica

 Vide etiam  
Ars Graeca

Pervulgatum initium historiae Graecae, ab Eusebio traditum, 776 a.C.n. est. Hoc anno prima Olympia fuerunt. Archaeologia tamen veram mutationem circa 1200 fuisse demonstravit. Antea aetas Mycenaea erat; quam Graecae archaicae aetas secuta est. Aetatis Mycenaeae cultus Graecus erat sicut et lingua, ad scribendum autem non Abecedario Graeco, sed sic dicta Scriptura Linearis B. Ars tamen eorum quasi orientalis erat.

Illo tempore Graeci permultas civitates Ponti, Aegypti, Siciliae condiderunt. Primi autem Euboei circa annum 750 a.C.n. Pithecussas Italiae constituerunt. Aliae urbes novae Massilia, Byzantium, Neapolis erant.

Graeci Lycurgum Lacedaemonibus leges dedisse dixerunt, sed firmum testimonium abest (vates Tyrtaeus, exempli gratia, numquam Lycurgi mentionem facit). Plutarchus tamen Lacedaemonium legem 'Rhetram' dicatam servavit. Haec lex illud 'Imperium et vox erit populi' et 'Primores et maiores iudicabunt' comprehendit.

Draco nomothetes primus anno 621 a.C.n. Atheniensibus leges dedit. Deinde Solon - qui *archon* (magistratus) 594-3 aut 592/1 erat - aes alienum colonorum solvit et iudicia populi confirmavit; sic, ut scripsit Aristoteles in libro *De Republica Atheniensium*, populum magne adiuvit. Herodotus Clisthenem anno 508/7 'populo favisse' dixit. Et vere tribus? Atheniensium emendavit, *demos* (civitates Atticas) introduxit, consilium 500 civium creavit. Multi hoc verum initium Athenarum democratiae esse adfirmant.

Regna Lydaei Croesi casa?, Persae urbes Graecas Ioniae invaserunt. Cum Graeci rebellarent, Athenienses eos adiuverunt, sed Persae nihilomius Iones anno 494 a.C.n. prope *Ladem* grave devicerunt. Cum autem Darius Persarum rex Athenas oppugnaret, Athenienses Persas anno 490 a.C.n. apud Marathona superaverunt. Miltiades dux erat Atheniensium; Aeschylus illius temporus tragoedus Athenarum notissimus erat.

Novus rex Persarum Xerxes iterum anno 480 a.C.n. Graeciam aggressus est. Leonidas rex cum trecentis Lacedaemonibu aliisque Graecis Thermopylas Graecam audacter defenderunt, sed proditi omnes necati sunt. Tum Athenienses prope Salamina Persas iterum vicerunt, et anno 479 a.C.n. apud Plataeas exercitus Graecus (dextra Lacedaemonibus Atheniensibusque sinistra) Persarum exercitum firme subvertit.
**Mithridates I "Conditor"** (Graece: Mιθριδάτης Kτίστης; nescimus quando natus mortuusque sit) Regnum Ponti condidit. Is inter 302 et 266 a.C.n. regnavit. Pater eius, etiam nominatus Mithridates, fuit princeps Cii, urbis Graecae.

Vita
----

Patre necato ab Antigono, legato Alexandri Magni, Mithridates cum paucis comitibus Paphlagoniam fugit. Ibi, Cimiatam, castellum munitum, occupaverunt. Nonnulli manus, adventi a multis varis locis, se coniunxerunt Mithridati. Paulatim fines eius dilati sunt. Anno 281 a.C.n. fines esse tam magna constituit ut iam a rege regnandum sit. Is igitur Pontum esse regnum atque ipsum regem (*basileum* in locale lingua) declaravit. Interea, cum Heraclea Pontica, oppido Bithyniae, sociavit ut defenderet populum eius contra Regem Seleucum Macedoniae. Societate facto, Mithridates adiumentum a Gallis potitus esse coepit pro causa vertendi Ptolemaei, regis Aegypti. Autem, Mithridates obiit ante hoc consilium perficeret. Hae res sunt omnes quae de imperio Mithridatis scitae sunt. Regnavit sex et triginta annos. Mithridatem filius eius Ariobarzanes secutus est ad solium Ponti. Putatur Mithridatem sepultum esse in regio sepulchro prope caput Ponti, Amasiam. Omnes posteri reges Ponti iuxtim eum sepulti sunt priusquam casus Sinopes.

Fontes antiqui
--------------

* Appianus, *Bellum Mithridaticum*
* Memnon Heracleotes, *Historia Heracleae Ponticae*
* Plutarchus, *Vitae parallelae* "Vita Demetrii"
* Strabo, *Geographia*

Bibliographia
-------------

* "Mithridates I" in John Hazel, *Who's Who in the Greek World* (1999)
* "Mithridates III" in William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (Londinii: Taylor & Walton, 1844-1849 ~)
* "Prosopography of Antigonos's Friends and Subordinates" in Richard A. Billows, *Antigonos the One-Eyed and the Creation of the Hellenistic State* (Berkeley: University of California Press, 1990) no. 73, p. 404
* F. Geyer, "Mithridates (7)" in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~)
* E. Olshausen, "Pontos" in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~) suppl. 15
**Schola Americana Taipeia** (Anglice *Taipei American School*, Sinice simplice 台北美国学校; Sinice translaticio 台北美國學校; Hanyu pinyin *Táiběi Měiguó Xuéxiào* ; Wade-Giles *T'ai-pei Mei-kuo Hsüeh-shiao* ; acronymo TAS) est schola privata internationalis Taipeiae in insula Formosa sita, quae eruditionem modo Americano graduum 0–12 rei publicae Sinarum peregrinis pueris puellisque praecipue Americanis praebet. Discipuli huius scholae hodie 2300 numerantur, quae dividuntur in tres scholas: inferam (887), mediam (573), et superam (864). Fere octoginta et octo centesimae discipulorum graduatorum ad studiorum universitates et collegia eunt.

Schola anno 1949 eo proposito fundata est ut militum Americanorum in Taiwania constitutorum pueri puellaeque erudiantur. Anno autem 1979, cum tractatus diplomatici inter Civitates Foederatas et Taiwaniam (h.e. Rem publicam Sinarum) rupti sunt, schola in scholam privatam internationalem facta est, administratam ab Opere Fundato Scholae Americanae Taipeiae sub contractu ad Americanum Taiwaniae Institutum, quod sicut legatio Civitatum Foederatarum informalis in Taiwania fungitur.

Nexus externi
-------------

* Pagina scholae
Wikidata Universitas Aurorae
Res apud Vicidata repertae:
Catholic university  
*Civitas*: Res publica popularis Sinarum, Republic of China, Familia Cim  
*Locus*: 31°8′31″N 121°26′36″E  
*Situs*: Sciamhaevum
**Origo**

*Conditor*: Ma Xiangbo  
*Inceptio*: 1903  
*Dissolutio*: 1952
**Tabula aut despectus**

Universitas Aurorae: imagoUniversitas Aurorae: imago
**Universitas Aurorae** fuit universitas catholica Sciamhaevi, die 27 Februarii 1903 condita ab Societate Iesu. Fundatores istius scholae superioris fuerunt iesuita Sericus Ma Xiangbo et confratres nonnulli Francogalli.. Ex anno autem 1906 Franci rectores universitatis facti sunt. Postquam communismus in Sericis saevire coepit, institutum catholicum anno 1952 abolitum est. 

Tunc res partim in Universitatem Normalem Sericae Orientalis inclusae sunt partim in Almam Matrem Fudan. Medici autem salutem suam in gremio Universitatis Jiaotong quaerebant.

Notae
-----

1. ↑  费正清, 费维恺: *剑桥中华民国史 1912-1949*, eldonejo 中国社会科学出版社, 1998
2. ↑  Hayhoe (1983), p. 323-341
3. ↑  Liu Xian (2009) p. 405–421

Bibliographia
-------------

* Jean-Paul Wiest: *Bringing Christ to the nations: shifting models of mission among Jesuits in China*. In: Catholic Historical Review. 1997, pp. 654–681 **(Anglice)**
* Ruth Hayhoe: *Towards the Forging of a Chinese University Ethos: Zhendan and Fudan*, 1903-1919. In: The Chinese Quarterly. Juni 1983, pp. 323–341 **(Anglice)**
* Liu Xian: *Two Universities and Two Eras of Catholicism in China: Fu Jen University and Aurora University*, 1903–1937. In: Christian Higher Education. editio quinta, vol. 8, 2009, pp. 405–421, **(Anglice)**
Ingeborg Bachmann (Claudifori)
**Ingeborg Bachmann** (nata die 25 Iunii 1926 Claudifori, mortua die 17 Octobris 1973 Romae) philosopha atque scriptrix Austriaca fuit.

Vita
----

Studiis de philosophia Oeniponte, Graecii et Vindobonae perfectis doctoratu de Martini Heidegger ideis perscrutandis laureatus est. Eventus felix primus tamquam auctrix Graecii fuit, quando cum scriptoribus in turba *Gruppe 47* congregatis praelectionem habere occasio data est. Annis inter 1953 et 1957 in Italia vitam degebt, ex anno 1965 Romae. Annis inter 1958 et 1963 consuetudines optimas cum Maximiliano Frisch contraxerat. Anno 1952 autem amicitiam cum musicographo Ioanne Guarnerio Wenze colebat, unde cooperationes valde frugiferae ortae sunt in fabulae libellis scribendis.

Gravitudo
---------

In poeseos initio rhythmi liberi lingua exactissima praevalebant ad exprimendum angorem de exsistentia ob res contemporaneas infesta et ad evocandos renisus (»Die gestundete Zeit«, 1953; »Anrufung des Großen Bären«, 1956). In poematibus quaestum est de libertate et amore - praesertim etiam e amoris visione feminea, e.g. in historia »Das dreißigste Jahr« (1961) et in mythistoria praetitulata »Malina« (1971): ibi mulier quaedam vane identitatem femineam in mundo masculo servare tentat atque retentat. Quae fabula Milesia opus unum finitum est in incepto mortis generibus describendis *(Todesartenprojekt)*. Hactenus citentur et fragmenta mythistorica post mortem anno 1979 edita quibus tituli »Der Fall Franza« et »Requiem für Fanny Goldmann«. Quibus ultimis textibus Ingeborg Bachmann ceryx et praeco feminismi facta est. 

Loci similes etiam in dramatibus radiophonicis inveniuntur inter quae mentionis dignissimum opusculum »Der gute Gott von Manhattan« (1958) cum technica audibili satis moderna. Insuper commentarios et criticas commentationes (scientificas) de litteris exaravit. Interpretata est opera Iosephi Ungaretti Itali et Thomae Wolfe Americani.

Honores
-------

Anno 1964 Praemium Georgio Büchner dicatum accepit. Ex anno 1977 Claudifori quotannis praemium pro ea ipsa nominatum adiudicatur.

Opera alia
----------

* *Ein Geschäft mit Träumen*, radiophonicum drama (1952)
* *Zikaden* (1955)
* *Ein Ort für Zufälle* (1965)
* *Simultan* (1972)
* libelli pro dramatibus melicis Henzianis, e.g. *Der Idiot. Ballett-Pantomime* - secundum Theodorum Dostoevskij (1955)
* *Der Prinz von Homburg* - secundum Henricum Kleist (1960)
* *Der junge Lord* - secundum Gulielmum Hauff (1965)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ingeborg Bachmann** spectant. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Pretiosa apud DDB
* Vita in biographiarum de mulieribus collectione
* Ingeborg Bachmann apud *Austria-Forum*
* Ingeborg-Bachmann-Forum
* De vita et actibus apud xlibris.de
* Poemata nonnulla
* Vox eius in archivo sonographico Austriaco servata
* *Ingeborg Bachmann, Dichterin* in serie radiophonica Germanica *ZeitZeichen*, 25.6.2021
* Res relictae secundum elenchum Bibliothecae Nationalis Austriacae
Wikidata Petrus van de Venne
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1615; Medioburgum  
*Obitus*: 5 Septembris 1657; Haga  
*Patria*: Res Publica Coniunctarum Provinciarum  

**Officium**

*Munus*: pictor  

Natura mortua florum

**Petrus van de Venne** (*vulgo*: **Pieter van de Venne**; Hagae anno 1615 fere natus; 5 Septembris anno 1657 mortuus) saeculi aurei pictor Nederlandicus fuit.

Biographia
----------

Hadriani van de Venne filius et Huberti frater, eius patris vel Everardi van der Maes discipulus fuit. Hagae ab 1640 usque ad 1657 laboravit. Anno 1640 Hagae Sancti Lucae Societatis comes fuit et anno 1656 cum aliis artificibus Confrerie Pictura condidit.

Maxime naturas mortuas, particulariter florum, et vanitates pinxit. Eius operis cum rapis praesentia in Amstelodami repertorio anno 1681, probat ut artifex naturas mortuas olitorium quoque perfecerit. Praeterea, etiam naturas mortuas cum conchis pinxit, ut eius opus anno 1656, Detroiti conservata, demonstrat.

Opera
-----

* *Natura mortua florum*, pictura supra tabula cum pigmento oleario, 53,3 × 35,9 cm

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie

Bibliographia
-------------

* "Pieter van de Venne". *Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie*. 2014

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petrum van de Venne** spectant. |

* Pieter van de Venne in Artnet **(Anglice)**
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

| Lingua Kharia  |
| --- |
| Taxinomia: | Lingua Munda familiae Austroasiaticae |
| Locutores: | 293 580  |
| Sigla: | 1 —, 2 mun, 3 khr |
| Status publicus |
| Officialis |  |
| Privata | India |
| Litterae: |  |
| Scriptura: | Devanagari, Latina |
| Procuratio: |  |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictaeFamiliae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |
| Situs linguarum MundaSitus linguarum Munda
Situs linguarum Munda |

**Lingua Kharia** ad linguas Munda familiae Austroasiaticae pertinet. In India adhibetur.

Notae
-----

1. ↑  Ethnologue ("anno 1997")

Nexus externi
-------------

* De hac lingua apud *Ethnologue*
* Situs locutorum[*nexus deficit*] apud *Linguist List*
* Bibliographia huius linguae
Wikidata Petschora (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Petschora (urbs): insignePetschora (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 65°8′39″N 57°13′11″E  
*Numerus incolarum*: 40 653  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Pechora, Pechora Municipal District, Q4478570  

**Geographia**

*Superficies*: 34 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Petschora (discretiva)

**Petschora** (Russice *Печора, Pečora*, Komi *Печӧра*) est urbs in re publica Komi Russiae sita. In ripa dextra Petschorae fluvii patet, ubi ferrivia eam transgreditur. Incolas 38 229 habuit anno 2020.

Historia
--------

Anno 1940, cum ferrivia construeretur, colonia operariorum aedificata est. Eodem anno portus ad Petschoram haud longe aedifcari incepit, nomine Kanin Nos. Anno 1949 colonaie ambae coniunctae sunt in urbem Petschora nomine.

Notae
-----

1. ↑  *Atlas Russicus*, p. 7; Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Печора*. Sive **Petzora** (Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~, tomus 3. p. 693), **Peczora** (Kirpicznikov).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 65°8′39″N 57°13′11″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |

* Petschora in *Vicicommuniis*
* Situs proprius **(Russice)**
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Rainerius Maria Rilke
Res apud Vicidata repertae:Rainerius Maria Rilke: imagoRainerius Maria Rilke: imagoRainerius Maria Rilke: subscriptioRainerius Maria Rilke: subscriptio
*Nativitas*: 4 Decembris 1875; Praga  
*Obitus*: 29 Decembris 1926; Montreux  
*Patria*: Germania, Austria, Imperium Austro-Hungaricum  
*Nomen nativum*: René Karl Wilhelm Johann Josef Maria Rilke
**Officium**

*Munus*: scriptor, poëta, scriptor scaenicus, Interpres, mythistoricus  

**Familia**

*Coniunx*: Clara Westhoff  
*Proles*: Ruth Sieber-Rilke  

**Memoria**

*Sepultura*: Rarognus  

Rainer Maria Rilke. Opus Aemilii Orlik (1917)
**Rainerius Maria Rilke**, vulgo *Rainer Maria* sed praenominibus nativis *René Karl Wilhelm Johann Josef Maria Rilke* (Pragae natus die 4 Decembris 1875; in sanatorio prope Montreux Helvetiae mortuus die 29 Decembris 1926), fuit scriptor et poeta modernista.

De vita
-------

Iussu patris, scholam militarem ad Sanctum Hippolytum in Austria frequentavit. Postea apud Universitatem Carolinam Pragensem et Universitatem Ludovico-Maximilianeam Monacensem historiae artis et philosophiae studuit.

Litteras Francicas et Italicas et Russicas amavit et convertit, in eis operum Pauli Valéry, Caroli Baudelaire et Michelangeli, Turgenev, fecit, etiam polyglottus fuit, et multas epistulas, inter eas ad Paulum Cézanne, scripsit.

Opera selecta
-------------

* 1905: *Das Stunden-Buch* (Liber horarum), poëmata
* 1910: *Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge* (Commentarii Malte Laurids Brigge), mythistoria
* 1923: *Duineser Elegien* (Elegiae Duinenses)
* 1923: *Die Sonette an Orpheus* (Canticula in Orpheum)
* 1929: *Briefe an einen jungen Dichter* (Litterae ad poetam iuvenem)

Bibliographia
-------------

Editiones operum
* *Rainer Maria Rilke: Sämtliche Werke*. 7 voll. Wiesbaden et Francofurti: Insel, 1955-1997
* Manred Engel, Ulrich Füllerborn, Horst Nalewski, August Stahl, edd. *Rainer Maria Rilke: Werke: kommentierte Ausgabe in vier Bänden*. Francofurti: Insel, 1996. ISBN 3-458-16800-1. *Supplementband*: 2004

Biographica
* Stéphane Michaud, Gerald Stieg, edd. *Rilke et son amie Lou Andreas-Salome ́à Paris*. Lutetiae: Presses Sorbonne Nouvelle, 2001 (Paginae selectae apud *Google Books*)
* Ingeborg Schrank, *Rilke: Chronik seines Lebens und Werkes*. Francofurti: Insel, 1996. ISBN 3-458-16827-3

Aliae encyclopaediae
* Kay-Volker Koschel, "RILKE, Rainer Maria" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 8 (Herzberg, 1994. ISBN 3-88309-053-0) , columnae 361–368 **(Theodisce)**

Nexus interni
-------------

* 9833 Rilke

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad  **Rainerium Mariam Rilke**  spectant. |

* alia opera et Biographia Rilke
* Vita et opera Rilke
Museum anno 2010
**Museum municipale Erfordiense** (Theodisce: *Stadtmuseum Erfurt*) invenitur in via Sancti Ioannis Erfordiae (Germania), in Domo salpae quae dicitur.

Descriptio
----------

Monstratur non solum historia urbana sensu stricto 1260 annorum sed etiam prahistorica adsunt. Sedes centralis in pulchro domo generis Renati est; videntur multa obiecta, documenta, chartae, sed etiam taeniae et res didacticae interactivaeque machina computatoria mirum in modum confectae. 

Momentum grave est tempus mediaevale urbis florentis, cum Martinus Lutherus universitatem praeclarissimam frequentaret. In aulis repraesentationis in pedeplanis vestigia curiae veteris monstrantur - thesaurum argenteum senatorum et nonnulli clipei decorativi - et diversa communitatum sacralium. Inter maximi momenti res mentionem faciamus de insignibus universitatis cum sceptris pretiosis sive de collectione quadam temporis sic dictae Reformationis. In tabulatis superioribus videntur res saeculorum XIX et XX. 

Museo municipali sunt adhuc diversi alii loci, partim extra Erfordiam siti: *Erinnerungsort Topf & Söhne - Die Ofenbauer von Auschwitz*, *Museum Neue Mühle* (mola musealis), *Druckereimuseum Benaryspeicher* (museum typographicum quoddam), *Bartholomäusturm* (turris Sanctae Bartholomaei, ecclesiae cuiusdam a protestanticis profanatae), suffugium subaerium quoddam Secundi belli mundani, et *Castellum acquaticum Kapellendorf*.

Nova
----

Die 20 Maii 2012 in musei aedibus centralibus nova exhibitio permanens inaugurata est, cui titulum *Tolle Jahre. An der Schwelle der Reformation* dederunt. Die 31 Octobris eiusdem anni pars altera venit, cui est titulus electus *Rebellion - Reformation - Revolution*. Evolutiones Erfordiae inde a tempore Reformationis modo "laboratorii historici" a visitatoribus explorentur et critice examinentur.

Museum est etiam sedes (inde ab anno 1992 domne Hardy Eidam praeside) Societatis de historia et archeologia Erfordiae. Usque annum 1968 in situ sartum et tectum conservatum est Museum historiae naturalis Erfordiense.

Bibliographia
-------------

* Hardy Eidam / Andreas Lindner / Gudrun Noll-Reinhardt / Steffen Raßloff / Ulrich Spannaus: *Stadtgeschichten. Erfurt* (Katalog zur Dauerausstellung im Stadtmuseum Erfurt). Erfurt 2013.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ἀστικὸν Μουσεῖον τῆς Ἐρφούρτης ("Museum municipale Erfordiae") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Museum municipale Erfordiae** spectant. |

* Situs proprius
* De museo apud erfurt-web.de
Museum Rennsteig in Neustadt, Thuringia Conclave in museo**Museum Rennsteig** (Theodisce: *Rennsteigmuseum*) invenitur in Neustadt am Rennsteig (Circuli Ilm) in domu pristini musei de regionali historia. Informtiones potueris ibi cerpere de semita Rennsteig quae videlicet et Thuringiam et Bavariam tangit.

Descriptio
----------

In situ proferuntur libri fascicula elenchi ad instar bibliothecae magnae specialis. Pars maior narrat de semita Rennsteig ipsa. Ad informationes scientificas citius inveniendas catalogus quidam bonus quoque institutus est. 

Pars magni momenti altera index quidam de terminis est, complectens nunc plus quam 1300 res quae ad Rennsteig spectari possint. Termini classificantur sic (dantur lapidum termini technici lingua Theodisca):

* Ländergrenzsteine, lapides ad terrarum fines
* Dreiherrensteine, lapis quo trium diversorum regantium terrae tanguntur
* Forstgrenzsteine, de saltuariis regionibus
* Ämtergrenzsteine, ad nominandos magistratus diversis rebus responsales
* Leseholsteine
* Markierungs- und Hinweissteine, monumenta parva
* Obelisken, obelisci
* Wüstungen, markante Bäume und Gräber (territoria non silvosa, arbores potissimae, sepulchra)

De his omnibus rebus documentatio fit et photographemata multa monstrantur. Catalogus terminorum paginas 4050 habet. Insuper alii libri specialis comprehendunt paginas 3400 in 44 paragraphis distributas. 

Documentatio facta est etiam de geodaesiaco incepto annorum 2002 et 2003. Tunc non solum tabulae quoad distantiarum indicem modernizari sed etiam generatim informationes in antiquis scriptis datae verificari potuerunt. Ita affirmationes falsae corrigebantur.

Chronica
--------

Plus quam 360 dies cum 820 spectaminibus eventibusque in Chronica Rennsteig dantur. Ibi lectio fit de: 

* testium ocularium narratiuncuiis
* punctis et locis potissimis
* floribus, bestiis, avibus, feris venandis
* viris feminisque mundo Rennsteig iunctissimis: Ludovicus Hertel, Ioannes Bühring, Christianus Juncker, Iulius de Plänckner, Alexander Ziegler, Augustus Trinius, Aloysia Gerbing, Elisabeth Streller, Felix Hering, Paulus Clingestein, Iulius Kober, Augustus Freysoldt inter illos numerantur
* legendis de regione Rennsteig
* migrantium poematibus effatisque

Supplementaria
--------------

Waltraut Schulz et Herbertus Roth, compositores cantilenae vulgatissimae praetitulatae "Rennsteiglied", quoque honorificantur. De historia regionali, de quaestibus diversis et de oppido Neustadt ipso etiam informaberis libris, rebus, insignibus multis. Expositio de carbone ligni conficiendo, de faciendis ramentis sulphuratis, de sigaris fabricandis, de vitris formandis, de capsulis faciendis quoque adest. 

Gulielmus Schmidt-Gentner (1894-1964), propugnator in musica pelliculis componenda etiam angulo sibi reservato in museo gaŭdet nam natus est in Neustadt homo ille, filius urbis celeberrimus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Museum de Rennsteig** spectant. |

* Pagina domestica musei

Vide etiam
----------

* Sodalitas Rennsteig 1896