recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Lycaon in lupum mutatus ab Henrico Goltzio depictus (in editione sedecimi saeculi *Metamorphoseon*).
In mythologia Arcadica **Lycaon**, Pelasgi filius, secundus Arcadum rex fuisse dicitur qui urbem Lycosuram in monte Lycaeo condidit et cultum Iovis Lycaei instituit in cuius honorem certamina Lycaea celebrabantur. Cum autem infantem humani generis illi deo immolasset - nam immanis indolis erat - atque aram eius cruore respergeret, in lupum (Graece *lykos*) ab irato Iove conversus narrabatur.

An Lycaonis scelus diluvii causa fuerit ?
-----------------------------------------

Pausanias sacrificia humana tantum memorabat ; at poeta Ovidius carnem humanam Iovi hospiti adpositam velut discrimen divinitatis referebat ː quae causa fuit secundum poetam cur rex superum diluvium in terras immittere constituerit, genus humanum tam impium et scelestum hoc modo ut tolleret. Bibliotheca Apollodori idem crimen non tam soli Lycaoni quam eius filiis imputabat ː Iuppiter carnem non comedit sed mensam evertit (unde nomen "Trapezus" loco datum dicebatur quia Graece *trapeza* idem est atque Latine mensa) et Lycaonem simul cum liberis fulminavit.

De prole
--------

Multi filii ei fuerunt (non minus quam quinquaginta secundum Apollodorum) qui varias urbes in Arcadia condiderunt. Minimus vero natu Oenotrius in Italiam cum comitibus transiit et regioni Oenotriae dictae nomen suum indidit. Filiam quoque genuit Lycaon, Callisto nomine, quae Iovi Arcadem peperit et ab invida Iunone[1] in ursam mutata est.

Notae
-----

1. ↑  Ita Pausanias et Ovidius, ab ipso Iove qui culpam occultare volebat secundum *Apollodori bibliothecam*.

Fontes
------

* Apollodori bibliotheca III, 8, 1.
* Ovidius, libro primo *Metamorphoseon*, 164-243
* Pausanias libro octavo *Graeciae descriptionis* capitulis 2-3
**Ars nominandi** dicitur quae se ad nomina propria perspicienda confert, consideratis eorum generibus ordinibus mutationibusque. Ars onomastica, medio saeculo XIX exorta, tamquam linguisticae pars habetur, atque quodammodo cum historia geographiaque convenit.

Onomastica dividitur in anthroponomasticam et toponomasticam:

### Anthroponomastica

Anthroponomastica nominibus hominum incumbit:

1. Praenominibus
2. Gentiliciis nominibus
3. Cognominibus
4. Agnominibus

Anthroponomastica magnum habet momentum ad interpretanda historiam, instituta et mentes cuiusque aetatis.

### Toponomastica

Toponomastica nomina locorum investigat:

1. Administrationis divisionum et viarum
2. Fluminum
3. Lacuum
4. Locorum in extera lingua
5. Marium et oceanorum
6. Urbium

Nexus interni
-------------

* Neologismus

Bibliographia
-------------

* Elian Carsenat, "Onomastics and Big Data Mining" in *ParisTech Review* (October 2013)
* Folke Mitzlaff, Gerd Stumme, "Onomastics 2.0 - The Power of Social Co-Occurrences" (3 Martii 2013)
* Folke Mitzlaff, Gerd Stumme, "Recommending Given Names" (19 Februarii 2013)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 -3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Despectus in Scrantoniam ex culmine Montis Campani.
**Scrantonia** est urbs sexta a maxima in Pennsilvania et maxima urbs in Lackawanna Comitatu. Numerus incolarum in Scrantonia est 77 291. Scrantonia vulgo Oppidum Electricitatis appellatur, quia habuit primos curros electricos.

Nomen et Conditus
-----------------

Incolae indigeni in Vyomina Valle appertinuerunt genti Leni Lenapenis. Tum novi incolae albi ab Connecticuta advenerunt post Bellum Rerum Novarum Americanum, et parvum oppidum, Sloci Vallem, condiderunt.

Oppidum nunc appellatur in cognito Georgii W. Scrantoni. Georgius et familia negotium ferri carbonnisque administraverunt. Scrantonia denuntiavit se esse urbem ante diem ix Kalendas Maias MDCCCLXVI A.D.

Regiones
--------

Urbs dividitur in septem regiones: Scrantonia septentrionis, Pars Austri, Pars Ortus, Pars Vesperis, Urbs Centrica, Minoocola, et Columen Viridis.

Incolae Noti
------------

Scrantonia scitur multis. Urbs inspiravit seriem televisificam, "Officina". Scrantonia quoque habet multos notos incolas: Josephus Biden, candidatus praesidentialis, et Mike Munchak, rector Broncoris.

Bibliotheca publica Scrantoniae.

Notae
-----

1. ↑  *Year Book of the Pennsylvania Society of New York*: "The postoffice at Scrantonia, as it was first called, was opened April 1, 1850" (1903: 152).
2. ↑  Rick Leiby, "Scranton, PA" (*Pennsylvania Postal History Society*): By 1852 the official name was changed from Scrantonia to Scranton."
3. ↑  Platt, J.C. Reminiscences of The Early History of Dark Hollow, Slocum Hollow, Harrison Lackawanna Iron Works, Scrantonia and Scranton, Pa.: Nomen oppidi, Slocum Valles, ad Abenezerem Slocum, qui terram, Altum Vallem, emit, retrotrahit.
**Scribonius Largus**, discipulus Auli Cornelii Celsi et socius Gaii Iulii Callisti, fuit medicus qui saeculo primo iuxta imperatorem Claudium officium tenuit eumque et in expeditione Britannica anno 43 secutus est.[1] Opus eius *Compositiones* circa annum 48 scriptum est.

In epistula dedicatoria huius operis, C. Iulio Callisto missa, antiquissima Iusiurandi Hippocratici versio reperitur: "Hippocrates, conditor nostrae professionis, initia disciplinae ab iureiurando tradidit, in quo sanctum est, ne praegnati quidem medicamentum, quo conceptum excutitur, aut detur aut demonstretur a quoquam medico, longe praeformans animos discentium ad humanitatem".[2]

Bibliographia
-------------

* Sconocchia, Sergio, ed. 1983. *Scribonii Largi compositiones.* Lipsiae: Teubner. (*Bibliotheca Teubneriana*)

Notae
-----

1. ↑  Scribonius Largus, *Compositiones* 163
2. ↑  Scribonius Largus, *Compositiones* praefatio

Nexus externus
--------------

* *Compositiones* (editio anni 1563) **(Latine)**
* *Compositiones* (textus imperfectus) **(Latine)**
Abecedarium *jawi*: tabula e dextra sinistrorsum, et de supra infra legenda est.
**Scriptura Jawi** (Malaice توليسن جاوي *Tulisan Jawi*) est abecedarium Arabicum ad scribendum Malaice adaptatum. In praesenti, Bruneium ea velut suarum scripturarum publicarum una utitur, et eius usus limitato? modo per Malaesiam, Indonesiam, Philippinarum meridiem, Pattaniam (Thailandiae meridiei), et Singapuram, praesertim religiosis contextibus, porrigitur.

Introductio
-----------

Alphabetum Jawi e saeculis in Nusantara (mundo Malaico) est, cuius evolutio religionis Islamicae adventui arcte conexa est. De abecedario Arabico cum Iavicis aliquibus characteribus propriis essentialiter? agitur.

Iavicum alphabetum est simplicissimorum facillimorumque utendo unum ad scribendum Malaice. Id usum e regni Pasaiensis tempore usque ad sultanatuum Malaccae, Dzohori, Achemi, et Pattaniae tempus saeculo duodevicensimo habuit. Cuius testimonium anni 1303 (anno 702 Calendarii Islamici) inscriptio saxea Terenganuensis (Malaice: *Batu Bersurat Terengganu*) est. Iavica scriptura fuit publica in Malaicis civitatibus non foederatis per protectoratum Britannicum. Haec scriptura usum in religione et culturali Malaica administratione in Terengano, Celantano, Queda, Perle, et Dzohoro nunc habet.

Litterae
--------

| Character | Segregatus | Initialis | Medialis | Finalis | Nomen |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ا | ﺍ |   |   | ﺎ | alif |
| ب | ﺏ | ﺑ | ﺒ | ﺐ | ba |
| ت | ﺕ | ﺗ | ﺘ | ﺖ | ta |
| ة | ة |   |   | ـة‎ | ta marbutah |
| ث | ﺙ | ﺛ | ﺜ | ﺚ | sa (tha) |
| ج | ﺝ | ﺟ | ﺠ | ﺞ | jim |
| چ | ﭺ | ﭼ | ﭽ | ﭻ | ca |
| ح | ﺡ | ﺣ | ﺤ | ﺢ | ha |
| خ | ﺥ | ﺧ | ﺨ | ﺦ | kha (khO) |
| د | ﺩ |   |   | ﺪ | dal |
| ذ | ﺫ |   |   | ﺬ | zal |
| ر | ﺭ |   |   | ﺮ | ra (rO) |
| ز | ﺯ |   |   | ﺰ | zai |
| س | ﺱ | ﺳ | ﺴ | ﺲ | sin |
| ش | ﺵ | ﺷ | ﺸ | ﺶ | syin |
| ص | ﺹ | ﺻ | ﺼ | ﺺ | sad (sOd) |
| ض | ﺽ | ﺿ | ﻀ | ﺾ | dad (dOd) |
| ط | ﻁ | ﻃ | ﻄ | ﻂ | ta (tO) |
| ظ | ﻅ | ﻇ | ﻈ | ﻆ | za (zO) |
| ع | ﻉ | ﻋ | ﻌ | ﻊ | ain |
| غ | ﻍ | ﻏ | ﻐ | ﻎ | ghain |
| ڠ | ڠ‎ | ڠـ‎ | ـڠـ‎ | ـڠ‎ | nga |
| ف | ﻑ | ﻓ | ﻔ | ﻒ | fa |
| ڤ | ﭪ | ﭬ | ﭭ | ﭫ | pa |
| ق | ﻕ | ﻗ | ﻘ | ﻖ | qaf |
| ک | ک | کـ | ـکـ | ـک | kaf |
| ݢ | ݢ | ݢـ | ـݢـ | ـݢ | ga |
| ل | ﻝ | ﻟ | ﻠ | ﻞ | lam |
| م | ﻡ | ﻣ | ﻤ | ﻢ | mim |
| ن | ﻥ | ﻧ | ﻨ | ﻦ | nun |
| و | ﻭ |   |   | ﻮ | wau |
| ۏ | ۏ |   |   | ـۏ | va |
| ه | ﻩ | ﻫ | ﻬ | ﻪ | ha |
| ء | ء |   |   | ء | hamzah |
| ي | ﻱ | ﻳ | ﻴ | ﻲ | ya |
| ی | ی |   |   | ﻰ | ye |
| ڽ | ڽ | ﭘ | ﭙ | ـڽ | nya |

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Casparis, J. G. de. 1975. *Indonesian Paleography,* praecipue pp. 70–71.
* Paterson, H. S. et C. O. Blagden. 1924. "An early Malay Inscription from 14th-century Trengganu." *Journal of the Malay Branch of the Royal Asiatic Society* 2:258–263.
* Winstedt, R. O. 1962. *A History of Malaya*, ed. retractata, praecipue p. 40.

Nexus externi
-------------

* Commentatio in Omniglot de Malaica scriptura
* Malaicarum scripturae et linguae evolutio
Wikidata Serrhae
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 41°5′0″N 23°33′0″E  
*Numerus incolarum*: 58 287  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Serres Municipality  

**Geographia**

*Superficies*: 600 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Blagoevgrad, Fosses, Eilat, Nilüfer, Larissa, Ternobum, Veliko Tarnovo Municipality  

**Tabula aut despectus**

Serrhae: situsSerrhae: situs
**Serrhae** (Graece Σέρρες, Serrhes, vetustiore lectione autem *Serre* Σέρραι; Bulgarice Сяр/Sjar) est oppidum simulatque pagus (*Dimos Serron* Δήμος Σερρών) in regione Graecia Mediae Macedoniae. Usque ad annum 2010 etiam sedes nomi proprii erat. Anno 2011 58.287 incolae oppidum habitaverunt.

Situs
-----

Despectus in oppidum
Oppidum situm est media in planitie Strymonis fluminis, quod eam tenus mare praetercurrit, ad orientem oppidum *Kouskouras* attingit. Flumen per australissimam partem oppidi procedit. Ad boreo-occidentem oppidi est Cercina lacus.

Statua Immanuelis Pappas

Oeconomia
---------

Serrhae est locus medius vecturae necnon commercii cum civitatibus paeninsulae Balcanicae .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Serrhas** spectant (Serres, Greece, Serres). |
*Vide etiam paginam discretivam:* Serravallis


Wikidata Serravallis Vercellensium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°41′0″N 8°19′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 948  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Vercellensis  

**Geographia**

*Superficies*: 20.91 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Burgus Sesius, Crevacorium, Gatinaria, Griniascum, Vallis Bosonis, Lozulum, Pratum Romanianorum, Romanianum Castrum, Sestinium  

**Tabula aut despectus**

Serravallis Vercellensium: situsSerravallis Vercellensium: situs
Serravallis Vercellensium
**Serravallis Vercellensium** (alia nomina *Serravallis Sessites*) (Italiane *Serravalle Sesia*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio ac in Provincia Vercellensi situm.

Nexus interni
-------------

* Vercellae

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Serravallem Vercellensium** spectant. |
*Serrasalmus manueli*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Characiformes   
Familia : **Serrasalmidae**   
Bleeker, 1859  
   
Palaeontologia

Miocaeno - praesens
Subdivisiones: Genera*Acnodon*  

*Catoprion*  

*Colossoma*  

*†Megapiranha*  

*Metynnis*  

*Mylesinus*  

*Myleus*  

*Myloplus*  

*Mylossoma*  

*Ossubtus*  

*Piaractus*  

*Pristobrycon*  

*Pygocentrus*  

*Pygopristis*  

*Serrasalmus*  

*Tometes*  

*Utiaritichthys*

**Serrasalmidae** sunt familia piscium aquae dulcis ordinis Characiformium, nuper ad statum familiarem elata, quae plus quam nonaginta species comprehendit. Vocabulum *serra-* carinam serratam sub ventre horum piscium attingit. Inter Serrasalmidas insigniter sunt pisces *pacu,* *piranha,* et *silver dollar* vulgo appellati. Quae nomina plerumque varias dentium proprietates atque vescendi consuetudines designant.

Bibliographia
-------------

* Magallanes, Frank. 2006. "Subfamily Serrasalminae." *Oregon Piranha Exotic Fish Exhibit,* 6 Aprilis 2006. Editio interretialis,
* Nelson, Joseph S. 2006. *Fishes of the World.* Novi Eboraci: John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.

Notae
-----

1. ↑  "Serrasalmidae" apud *FishBase*
2. ↑  Anglice, 'dollarium argenteum' significans.
3. ↑  Magallanes 2006.
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Ludovicus Néel
Res apud Vicidata repertae:Ludovicus Néel: imagoLudovicus Néel: imago
*Nativitas*: 22 Novembris 1904; 3rd arrondissement of Lyon  
*Obitus*: 17 Novembris 2000; Briva  
*Patria*: Francia  
*Nomen nativum*: Louis Eugène Félix Néel
**Officium**

*Munus*: physicus, professor  
*Patronus*: National Center for Scientific Research, Universitas Gratianopolitana, Grenoble Institute of Technology, Argentorati Universitas/Strasburgi Universitas
**Memoria**

*Laurae*: CNRS Gold medal, Praemium Nobelianum physicae, Prix Félix-Robin, Three Physicists Prize, Holweck Prize, Grand Cross of the National Order of Merit, Crux magna Legionis Honoris, Commander of the French Order of Academic Palms, Concours général, honorary doctor of the University of Madrid Complutense, Croix de Guerre, Knight of the Order of Social Merit, Foreign Member of the Royal Society, Blondel Medal  
*Sepultura*: Q110333979  

**Ludovicus Néel** (Lugduni 22 novembris 1904 natus, Brivae 17 novembris 2000 mortuus) physicus francicus fuit. In Schola normale superiori Lutetiae studiit?. Anno 1932, in Universitate Argentinensis, sub supervisionem Petri Weiss, thesim de magnetismo defendit. Cum theoria campi molecularum, antiferromagnetismus predixit. Anno 1938, Bizette Squire et Tsai, in oxido mangani (MnO) antiferromagnetismus invenierunt. Anno 1947, in oxido ferri {\displaystyle {\ce {Fe3O4}}} ferrimagnetismus predixit. Anno 1970, laureatus Praemii Nobelianum physicae fuit. In Universitate Gratianopolitana, in memoriam Ludovico Néel, Laboratorium physicae solidi magnetici Instiutum NEEL vocatur.

Bibliographia
-------------

* BernardBarbara *Louis Néel: His multifaceted seminal work in magnetism* Comptes Rendus Physique **20**, 631 (2019)
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Seleucia ad Tigrim (Iraciae)  
Seleucia ad TigrimSeleucia ad TigrimSitus in Iraca
**Seleucia** (Graece Σελεύκεια), sive **Seleucia ad Tigrim,** fuit urbs Mesopotamica et olim metropolis Regni Seleucidarum. Ad ripam Tigridis dextram stetit prope Ctesiphontem (ubi reges Parthorum hibernabant) quae ad ripam sinistram stetit. Ruinae urbium geminarum Arabice المدائن *al-Madāʾin*, Aramaice ܩܛܝܣܦܘܢ *Māḥōzē* scil. 'urbes' appellantur.

Historia
--------

Seleucia anno 305 a.C.n. fere condita est a Seleuco Nicatore, primo rege Regni Seleucidarum, qui, post mortem Alexandri Magni, orientalem Regni Macedonici regionem ceperat. Seleucia caput Seleucidarum fuit usque ad Antiochiam aedificatam. In urbe, tertio saeculo a.C.n. Graeci, Syri, atque Iudaei habitabant. Anno 141 a.C.n. Parthi, Mithridate I duce, Seleuciam ceperunt, et oppidum caput occidentale Regni Parthici factum est. Anno 55 a.C.n. prope urbem proelium factum est, exercito regis Parthici Mithridatis III superatus est ab exercitus Orodis II, qui suus frater erat, et, interfecto Mithridate, Orodes reri potitus est. Anno domini 117 Seleucia obsessa et arsa est ab exercito imperatoris Traiani, sed anno post successor Traiani, imperator Hadrianus, Parthis urbem redidit. Seleucia a duce Romano Aulo Crasso deleta est, anno domini 165.

Bibliographia
-------------

Iter a Babylone Seleuciam in *Tabula Peutingeriana* delineatum
* "Seleucia." 1886. *Encyclopædia Britannica* ed. 9a, 21: 632. Novi Eboraci: Charles Scribner's Sons.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 33°8′14″N 44°31′2″E • *GeoNames* • 25278.html *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Большая российская энциклопедия |
Poeta Storch anno 1863
**Ludovicus** vulgo *Ludwig* **Storch** (natus die 14 Aprilis 1803 Ruhla in Circulo Wartburg, mortuus die 5 Februarii 1881 Kreuzwertheim in Franconia Inferiore) scriptor Germanicus fuit.

Vita
----

Gottingae Lipsiaeque theologiae studens, mox animum in litteras vertit. Causae erant angustiae professionales pecuniariaeque. Attamen neque nova occupatio tranquillitem veram attulit; longum tempus degebat Lipsiae Gotaeque.

Inde ab anno 1866 rude donatus in Franconia vixit sumptibus Fundationis Schiller quae dicebatur.

Gravitudo
---------

Ingenium Ludovici Storch mediocre fuit. Historiae et historiunculae (epitome Lipsiae annis 1855–62, in voluminibus 31) nuntiis poeticis carent. Carmina praetitulata *Gedichte* (1854) libertatem patrioticam amabiliter pactam exhibent. Publice valde dilecta erant haec:

* Der Freiknecht (1829, 3 vol)
* Die Freibeuter (1832, 3 vol)
* Der Jakobsstern (1836–38, 4 vol)
* Die Heideschenke (1837, 3 vol)
* Max von Eigl (1844, 3 vol)
* Ein deutscher Leinweber (1846–50, 9 vol)
* Leute von gestern (1852, 3 vol)

Relicta poetica edidit Alexandrus Ziegler anno 1882 Ysenaci. Amicus erat Ludovici Bechstein.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ludovicum Storch** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Λουδοβίκος Στόρχ ("Ludovicus Storch") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Biographia apud ADB
* Textus interretialiter legibiles
Navis aëroplanigera Regni Britanniarum *Emperor* appellata

**Navis aëroplanigera** est maxima potentissimaque navis bellica ad aëroplana per mare portanda apta. Huius generis naves aërodromos super pontum sustinent, ex quibus aëroplana bellica se in volatum sursum proicere possunt. Serviunt igitur naves aëroplanigerae quasi mobiles aëroportus, utilissimi rebus militaribus.

Historia brevis navium aëroplanigerarum
---------------------------------------

Eugenius Ely evolat e ponte navis *USS Birmingham*
Primum anno 1910 aëroplanum quoddam e bellica nave Americana *USS Birmingham* evolavit, Eugenio Ely duce, quamvis navis non recte ad usum hunc explendum instructa esset. Eugenius Ely postquam pontem reliquerat volatum brevem bonumque decursum sine curis perfecit. 

Bellica utilitate conspecta, verae instrui inceperunt naves aëroplanigerae quae longos aërodromos evolationi atque decursui faventes haberent pluraque aëroplana sufferre possent. Naves huius generis quidem auxerunt utramque aëroplanorum navalemque vim potiorum civitatum, et plurimum aëriarum copiarum motione in Bello Orbis Terrarum II functae sunt.

Hodie nationes complures naves aëroplanigeras habent, in quibus distingui possunt genera duo, scilicet 'naves aëroplanigerae ordinariae' atque 'naves aëroplanigerae maximae', ingentissimae omnium, quae numerum maiorem aëroplanorum ferunt.

Nexus interni
-------------

* Navis
* Navis bellica
* Bellum

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **naves aëroplanigeras** spectant. |

* *World Aircraft Carrier Lists*
**Navis actuaria Obeligis** est liber pictus de quodam Asterigis periculo, quem Albertus Uderzo pinxit composuitque, et Carolus Rubricastellanus Latine convertit.

Actio
-----

Obelix hanc regulam sine exceptione rumpere decernit quae eum potionem magicam bibere vetit. Sic corpus magica quadam virtute granitum fit, priusquam puerulus rursus fiat, quod sic eum afficit ut et vim perpetuam magicae potionis in corpore eius et appetentiam ciborum immanem annihilat. In tanto discrimine Panoramix nullam aliam viam invenit, quam ut Atlantidem quaerant, et illius insulae sapientes, qui soli Obeligi auxilium dare possint.

Interim, manus servorum, qui navem actuariam Iulii Caesaris subripuerunt, Romam effugit. Persecuti a Romanis, qui navem reciperare volunt, fugitivi ad vicum indomitorum Gallorum confugere decernunt.

Anecdota
--------

* Navis, in qua Asterix, Obelix Panoramixque vehuntur, a Spartaci quodam ducitur, quae persona ad imaginem histrionis americani Kirk Douglas, eodem modo vestiti quam in pellicula Spartacus nuncupata, depingitur.

Liber
-----

* *Navis actuaria Obeligis* 2008. Sumptibus Egmont Ehapa, Berolini. ISBN 978-3-7704-0079-9.

Notae
-----

1. ↑  L'encyclopedix : Spartakis.
Sella Francica saeculi XIX.
Scamnum Romanum antiquum.
**Sella** est supellex in qua homo sedere potest, cui sunt pars librata (sedes), et plerumque quattuor pedes. Potest etiam tergum et bracchia habere. Commodorum causa pulvinos habere potest.

Multa vocabula Latina suppellectilem similem significant. *Sella* et *sedes* sunt vocabula usus generalissimi. *Sedile* est verbum fere poeticum. *Cathedra* sellam cum pulvinis et bracchiis vel sellam magistri significat. In sermone christiano *cathedra* sellam et officium episcopi significat. In sedibus etiam *scamnum* est, generaliter sella longa, pluribus hominibus idonea, item *subsellium*, parvum scamnum.

Nexus interni
-------------

* Ephippium, sive sella equestris
* Sella rotalis
* Solium chrysanthemi

Notae
-----

1. ↑  *Cassell's Latin Dictionary*, ed. 5a. s.v. "chair": "sella, sedile, cathedra".
2. ↑  *Lewis & Short*, s.v. "sedile".
3. ↑  *Lewis & Short*, s.v. "cathedra".

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **sellas** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Diaeresis

**Diaeresis** (a Graeco διαίρεσις 'divisio') est in poesi Graeco-Latina versus in cola sive membra divisio, in qua caesura in finem pedis incidit. Constat huius modi incisiones necessitati grammaticae (sicut pausae syntacticae, pausae sensus) congruere. Notissimum diaeresis genus **diaeresis bucolica** dicitur. Bucolica est, quia praesertim apud Romanos antiquos plurimum in carminibus bucolicis apparet.

Servius diaeresin bucolicam hoc modo definit: "Bucolicum constat hexametro catalectico, ita ut quartus dactylus partem determinet orationis," suumque adfert exemplum: 

*Rustica silvestres resonat bene fistula cantus*.
Qui versus hac formula metrica describi potest:

— ∪∪  — —   — | ∪∪   — ∪∪ ∥ — ∪∪   — ∪
ubi "|" caesuram semiquinariam, "∥" diaeresin bucolicam denotat. Alia exempla:

*Polli(o) et ipse facit* | *nova carmina:* ∥ *pascite taurum*     (Verg. *Buc.* 3.86).
*Dum fiscella tibi* | *fluviali* ∥ *Tityre iunco     (Nemesianus 1.1).*
Homeri Odyssea diaeresi bucolica incipit: 

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, | πολύτροπον,∥ ὃς μάλα πολλὰ 'virum mihi, Camena, insece versutum, qui permulta ...'     (*Od.* 1.1).

Notae
-----

1. ↑  Aristid.Quint. *De musica* 1.24; Allen (1973: 114).
2. ↑  Serv. *De centum metris* 461.12-14.
3. ↑  Latine reddidit Livius Andronicus (*Odusia*, frg.1.1)

Bibliographia
-------------

* Allen, W. Sydney (1973) *Accent and Rhythm: Prosodic Features of Latin and Greek: Study in Theory and Reconstruction.* Cambridge: Cambridge University Press.
* Shipley, Frederick W. (1924) Hiatus, elision, caesura, in Virgil's hexameter. *Transactions and Proceedings of the American Philological Association* 55, 137-158.
* ——————— (1938) Problems of the Latin hexameter. *Transactions and Proceedings of the American Philological Association* 69, 134-160.
* Soubiran, Jean (1966) Ponctuation bucolique et liaison syllabique en grec et en latin. *Pallas* 13, 21-52.
Wikidata Godefridus Wintoniensis
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: unknown value; Cameracum  
*Obitus*: 15 Iunii 1107; Wintonia  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: poëta, clericus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Godefridus Wintoniensis** (Anglice *Godfrey of Winchester* vel *Cambrai*; natus Camaraci ante annum 1055, mortuus anno 1107) fuit prior abbatiae Wintoniensis, qui primus poëta Latinus in Anglia post victoriam Normannicam habetur. Inter poëmata eius quae exstant sunt 238 epigrammata et 19 carmina brevia de rebus gestis.

Bibliographia
-------------

* Rigg, A. G. "Winchester, Godfrey of (b. before 1055, d. 1107), poet and prior of Winchester". *Oxford Dictionary of National Biography*. 23 Septembris 2004.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Godefridus Wintoniensis** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani |

* Epigrammata Godefridi apud *The Latin Library*
**Caecina Mavortius Basilius Decius Iunior** (natus saeculo 5, mortuus post annum 510) vir publicus Romanus sub regno Odoacris fuit.

Familia
-------

Basilius senator Italicus e gente clara Caecina erat. Pater eius Flavius Caecina Decius Basilius erat, consul anni 463, fratres Flavium Caecinam Decium Maximum Basilium Iuniorem (consulem 486) et Flavium Caecinam Decium Maximum Basilium Iuniorem consulem anni 484 habuit. Filius eius Vettius Agorius Basilius Mavortius erat, qui anno 527 consulatum administravit.

Cursus honorum
--------------

Basilius anno 486 consul una cum Flavio Longino erat, praeterea praefectus urbi Romae et annis 486 - 493 praefectus praetorio Italiae fuit. Sub regno Theoderici eius cursus inscriptio in Via Appia apud Tarracinam reperto laudatus est, quod partes Paludis Pomptini suo sumpto refecisset. Anno 510 in collegio senatorum fuit, quod crimina magicarum artium contra Basilium et Praetextatum inspicerent.

Notae
-----

1. ↑  CIL X 6850
2. ↑  Cassiodorus, Variae IV 22

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Aurelius Memmius Symmachus Iunior (*sine collega*, in occidente; in oriente: *post consulatum Fl. Theoderici*)**  |  **Consul** 486cum Flavio Longino | Successores: **Flavius Manlius Boethius *sine collega* (in occidente; in oriente: *post consulatum Fl. Longini*)**  |
Pagina scripti Latini in *Aeneide* fundato
**Scriptio cinematographica** est ars qua fabulae pellicularum (scripta scaenaria) scribuntur.

Scriptio in Ruscisilva
----------------------

In Ruscisilva scriptio cinematographica est magna industria. Alii scriptores nova scripta (Anglice *spec script*) alii scripta rogatu societatum cinematographicorum (Anglice *assignment writing*) scribunt. Atque alii scriptores sunt *script doctors* (Latine "medici scriptorum") qui scripta recensent.

Scriptores etiam scripta televisioni et ludis computatralibus scribunt.

Theoriae de scriptione
----------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Screenplays are structure*Scripta cinematographica sunt forma* | "|
| —William Goldman  |

Scripta cinematgraphica sunt similia notis musicis et institutis aedificiorum, quoniam moderatores, actores, aliique haec in manipulo ad suam voluntatem interpretantur. Loquela scriptorum plerumque est directa, inornata, simplex, atque verbis praecipuis e lingua cinematographica utitur. Sola quod videri possunt demonstrat.

Plurimae sunt theoriae de scriptione structuraque fabularum.

### Tres Actus

Plurima scripta dividuntur in tres partes: initium, medium, finem. Aristoteles primus de his tribus partibus scripsit.

> Integrum autem est, quod habet **initium**, et **medium**, et **finem**. Initium est, quod ipsum quidem necessario non est post aliud quid, sed post quod aliud esse vel fieri solet. Finis contratium est, quod ipsum post aliud esse solet, sive necessitate, sive ut plurimum, post id autem aliud nihil. Medium est, quod et pisum post aliud, et post quod aliud est. Oportet ergo fabulas bene compositas neque undecunque incipere, neque ubicumque finiri, sed formis utendum, quas diximus.– Aristoteles, *De arte poetica* (caput VII)'*– convertit Godofredus Hermannus*

In initio locus et personae exponuntur, in medio persona cum obstaculo componitur, in fine conflictio vincitur. In pellicula diutina fere initium finisque sunt quadrantes durationis, medium est dimidium durationis.

### Iter herois

"Iter herois", vel "Monomyth", est notio a mythologico Iosepho Campbell creata est. Iosephus Campbell in historia esse fabularum et mythorum similitudinem de qua in libro *The Hero with a Thousand Faces* scripsit putavit.

Mythos ubique cumque similem formulam sociare scripsit. Haec formula includit partes:

1. Vocatus itineris
2. Via periculorum, quo hero vincit aut concido
3. Perficere laborem, ex quo hero scientiam acquirit
4. Regressus domi
5. Usus praemii, quo hero mundum mutare posest

Anno 1993 scriptor cinematorgaphicus Christopher Vogler [...] in suo libre *The Writer's Journey: Mythic Structure for Writers* [...].

### Syd Field

Formula
-------

Est descricta formula ad scriptum faciendum.

Pelliculae de scriptione
------------------------

* *Sunset Boulevard*
* *Adaptation*

Notae
-----

1. ↑  Traupman, Ioannes. 2007. *Latin and English Dictionary.* Ed. tertia. Novi Eboraci: Bantam Dell. ISBN 978-0-553-59012-8. s.v. "screen play"
2. ↑ . ISBN 1557834601
3. ↑  Aristoteles; Hermann Gottfried (June 1802) (Latine et Graecie). *De arte poetica liber*. University of Michigan. pp. 20-21. Retrieved 18 Aprilis, 2010.
scramsaxi
scramsaxus
**Scramsaxus**, seu **scramasaxus** seu **scramsaxius** seu **scrama** seu **sachsum** est machaera, immo longissima culter germanicae originis (nam germanicis linguis *sahs* est gladii genus) quae aevis mediis in usu fiebat. Haec arma nomen dedit Saxonibus.

Longitudo scramsaxi valde variat, possunt igitur esse inter dimidium pedem et tres pedes longi. Lamina est leviter curvata, et fastigata, cum filo falso longo trientis totius ferramenti.

Quasi gladius crudus, armamentum tamen aptum et utile in proelio, frequens apud milites pauperes fiebat, et adhuc in usu erat a sagittariis Anglicis anno 1450.

Loci
----

* ca. 591, Gregorii Turonensis *Historia Francorum*

"Tunc duo pueri cum cultris validis, quos vulgo scramasaxos vocant, infectis vinino, malificati a Fredegundae regina, cum aliam causam suggerire simularent, utraque ei latera feriunt." (4.51)
* 654, *Lex Wisigothorum* (Libro 9, titulo 2, §9)

"...partem aliquam zabis vel loricis munitam, plerosque vero scutis, spatis, scramis, lanceis sagittisque instructos..."
* ca. 727, *Liber Historiae Francorum*

"dum rex de equo discenderet, euntibus reliquis personis ad mansiones suas, ibi gladiatores percusserunt regem in ventrem suum duobus scramsaxiis" (Capite 35)
* 1028 Ademari Cabanensis *Historia Francorum*

"Ad eum venientes cum aliam causam suggere simularent, abstractis scramsaxis utraque ei latera feriunt"
* 1698 Hofmanni *Lexicon Universale*

"SCRAMA, ... spathæ latioris species, quâ cæsim infligebatur vulnus, quod *schramme* hodieque dicitur Germanis. Unde, qui hâc ratione vulnera infligunt, *escrimer* Gallis dicuntur." (s.v. SCRAMA)
Nexus interni
-------------

* Spatha
* Francisca (arma)
* Saxones, Franci
* Exercitus Visigothorum


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Scramsaxus** spectant. |
Pagina titularis *Historiarum,* 1600
**Velleius Paterculus**, cuius praenomen secundum Priscianum fuit Marcus, sed secundum inscriptionem in Africa Boreali inventam anno 1875 Gaius esse potuit, circa annum 19 a.C.n. nobili loco natus est. Pater eius praefectus equitum Octaviani fuit et cliens Ti. Claudii Neronis. Tiberium in bellis ab eo gestis comitatbatur. Anno 6 quaestor, anno 15 praetor creatus est. Forsitan Gaius Velleius Paterculus, consul suffectus anni 60 eius filius vel nepos fuit.

Paterculus scripsit de rebus gestis in *Historiarum libris duobus*, quorum primus eventa a fine belli Troiani usque ad 146 a.C.n. secundus usque ad mortem Liviae anno 29 descripsit. Quia multa de consulatu Marci Vinicii rettulit, anno 30 eum adhuc vixisse apparet.

Anno 1520 tantum Basileae per humanistam Alsaticum Beatum Rhenanum typographice editus est Velleius Paterculus. Invenerat enim solum manuscriptum hodieque notum,Codicem Murbacensem dictum quia in Murbacensi abbatia latebat.

Opus
----

* *Historiae*

Notae
-----

1. ↑  *CIL* 8, 10311.
2. ↑  *P. Vellei Paterculi historiae Romanae duo volumina...*

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*), pp. 311-316
* Italus Lana, *Velleio Patercolo o della propaganda*, Augustae Taurinorum : Facoltà di Lettere e Filosofia, 1952. Recensio critica

Nexus externi
-------------

* Textus apud Latin library
* "Velleius Paterculus" in William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (Londinii: Taylor & Walton, 1844-1849 ~) vol. 3 p. 134
* Textus *Historiarum* cum praefatione apud LacusCurtius
* "Velleius Paterculus" apud livius.org
Wikidata Hubertus Schlebusch
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 28 Iunii 1893; Q1746372  
*Obitus*: 20 Octobris 1955; Brunsvicum  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: member of the Reichstag of the Weimar Republic  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae  

**Hubertus** (Theod. *Hubert*) **Schlebusch** (natus 28 Iunii 1893 Gladbaci Monachorum, mortuus 20 Octobris 1955 Brunsvici) vir publicus Germaniae et sodalis SPD fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Post scholam primariam finitam Schlebusch seminarium magistrorum frequentabat et deinde ab anno 1913 magister oppido *Viersen* laborabat. Deinde annis 1914 - 1918 Bello Orbis Terrarum I miles conscriptus interfuit. Post bellum finitum iterum magister fuit.

Cursus honorum
--------------

Schlebusch, qui anno 1919 sodalis SPD factus est, eodem anno decurio Gladbaci Monachorum electus est. Anno 1933 etiam legatus Dietae Imperii Germanici electus est, sed iam brevi post tempore a Nazistis, qui rerum Germaniae potiti sunt, dimissus est et Gladbaco Monachorum expulsus est. Itaque Schlebusch Brunsvicum iit. Ibi cum aliis sodalibus suae factiones clam Nazistis resistebat et itaque nonnumquam in carcerem iactus est. Praeterea hoc tempore pro societate cautionum Helvetica laboravit. Bello Orbis Terrarum II finito Schlebusch 12 Aprilis 1945 a militibus Americanis, qui Rem Publicam Brunsvicum expugnaverant, novus praeses ministrorum huius terrae factus est. Mense Ianuario 1946 Alfredus Kubel (SPD) eius successor nominatus est. 21 Novembris 1946 Res Publica Brunsvicum cum aliis terris consociata et nova terra Saxonia Inferior condita est. Schlebusch praeses regionis Brunsvici (pristinae terrae) factus est et ad annum 1955 mansit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in libro legatorum Dietae Imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Rei Publicae Brunsvici

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Brunsvici Rei PublicaeInsigne Brunsvici Rei Publicae |
| Augustus Merges |
Iosephus Oerter |
Henricus Jasper |
Iosephus Oerter |
Augustus Junke |
Otto Antrick |
Henricus Jasper |
Gerhardus Marquordt |
Henricus Jasper |
Wernerus Küchenthal |
Theodericus Klagges |
Hubertus Schlebusch |
Alfredus Kubel |
|  |
Huberti Walteri simulacrum ad ecclesiam cathedralem Cantuariensem positum
**Hubertus Walterus**, Anglonormannice *Hubert Waltier* (natus anno circiter 1160; die 13 Iulii 1205 mortuus), filius Hervei Walteri et Mathildis de Valoignes, nepos et alumnus Ranulphi de Glanvilla, fuit episcopus et minister regum Angliae. Fuit decanus Eboracensis a mense Iulio 1186 iussu regis Henrici II. Mox episcopus Sarisberiensis meruit (quod munus eo attributum est iussu regis Ricardi I die 16 Septembris 1189) et ab anno 1193 archiepiscopus Cantuariensis. Iusticiarius et Dominus Cancellarius meruit iuxta regem Ricardum I. Cum rege in tertia expeditione sacra ad Terram Sanctam anno 1190 profectus est.

Fontes
------

* *Histoire de Guillaume le Maréchal* 11805-13258, 19049-19066

Bibliographia
-------------

* C. R. Cheney, *Hubert Walter*. Londinii: Nelson, 1967
* Charles R. Young, *Hubert Walter: Lord of Canterbury and Lord of England*. Durham Carolinae Septentrionalis: Duke University Press, 1968

Nexus externi
-------------

* "Familia de Valoignes" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
Despectus aerialis in Insulam Huahine ex septentrionibus, imago a NASA facta.
**Huahine** est insula inter Insulas Societatis, in Polynesia Francica sita, in collectivitate maritima Francica in Oceano Pacifico, pars gregis Insularum a Vento Conversarum. Numerus civium est circa 6000.

Geographia
----------

Insula Huahine est 16 chiliometra longa, et usque ad 13 chiliometra lata. Consistit in duabus insulis a scopulo curalii cinctis, cum nonnullis motu. Huahine Nui ('Magna Huahine') ad septentriones, Huahine Iti ('Parva Huahine') ad australes iacet. Hae insulae a corpore aquae nonnulla centies metra lato separantur, a vado aestu humili? coniunctae. Parvus pons ad conectendas insulas Huahine Nui et Huahine Iti aedificatus est. 

In boreoccidenti insulae Huahine Iti parte iacet lacus amarus 375 hectarium?, Lacus Maeva (Francice *Lac Fauna Nui*) appellatus, reliquum antiquae atolli lacunae. Adest vectura aerialis in Aeroportus Huahine, in septentrionali Insulae Huahine Nui litore situs.

Gubernatio
----------

Quod ad gubernationem spectat, Huahine rite est commune, pars subdivisionum administrativarum Insularum a Vento Conversarum. Administrativa communis sedes est vicus Fare, in Huahine Nui sita.

Periegesis
----------

Celebre in Huahine oblectamentum est pons in flumine cui sunt anguilliformes a tres ad sex pedes longi. Hi anguilliformes ab indigenis sacri habentur, secundum mythologiam loci. Peregrinatores haec animalia videntes urceolos scombridarum emere possunt ut anguilliformes alant. Fa'ahia, situs archaeologicus in septentrionali insulae parte, subfossiles nonnullarum specierum avium exstinctarum reliquias manifestas reddidit, quas novi insulae coloni Polynesii exstirpaverant.

Nexus interni
-------------

* Index monarcharum Huahine
* *Chroicocephalus utunui*

Nexus externi
-------------

* Index atollum, www.pacific-image.pf
* Situs publicus Conlegii Periegesis Tahitiensis, www.tahititourisme.com
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Nymphalidae   
Tribus : Heliconiini   
Genus : ***Speyeria***   
Species : ***S. mormonia***   
*Speyeria mormonia*   
(Boisduval, 1869)  
Synonyma
*Argynnis mormonia* Boisduval, 1869

Duo papiliones *S. mormonia*
***Speyeria mormonia*** est papilio familiae Nymphalidarum, in America Septentrionali endemicus, a California septentrionali ad Columbiam Britannicam et Saskatchewan occidentale, Coloratum, et occidentalem Dacotam Meridionalem inventus.

Huic papilio sunt colores plerumque aurantii, distinctis lineis nigris et maculis in exemplare fractiflexo (modo dicto Francogallice et Anglice *zigzag*) in latere superiore. Margines alarum sunt obscurae cum circulis dilutioribus, tum obscuris formis lunatis. Maculae argenteae in flavescenti latere inferiore obtinent.

Latitudo alarum est a 38 ad 61 mm.

Larvae speciebus generis *Violae* vescuntur.

Subspecies
----------

Ordine alphabetico digestae.

* *S. m. arge* (Strecker, 1878)
* *S. m. artonis* (Edwards, 1881)
* *S. m. bischoffii* (Edwards, 1870)
* *S. m. erinna* (Edwards, 1883)
* *S. m. eurynome* (Edwards, 1872)
* *S. m. luski* (Barnes & McDunnough, 1913)
* *S. m. opis* (Edwards, 1874)
* *S. m. washingtonia* (Barnes & McDunnough, 1913)

Notae
-----

1. 1 2 3  De specie apud situm cbif.gc.ca (Butterflies of Canada)
2. 1 2  "Mormon Fritillary," apud situm butterfliesandmoths.org (Butterflies and Moths of North America).
3. ↑  Jim P. Brock et K. Kaufman, *Field Guide to Butterflies of North America* (Novi Eboraci: Houghton Mifflin Co. 2003).
4. 1 2  De genere apud situm funet.fi.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Speyeriam mormoniam*** spectant. |
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*


*Pygoscelis papua*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Infraclassis : Neognathae   
Ordo : Sphenisciformes   
Sharpe, 1891  
Familia : **Spheniscidae**   
Bonaparte, 1831  
   
Palaeontologia

62–0 m.a.: Palaeocaenum > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N


***Spheniscidae*** sunt familia avium sola nunc exsistens ordinis *Sphenisciformium*. Omnino in hemisphaerio australi habitant, imprimis in Antarctica. Sunt aquatiles, et volare non possunt. Nigras et albas plumas habent. Piscibus et parvis aliis animalibus marinis vescuntur. Multae spheniscidarum species exstant.

Territoria
----------

Spheniscidae praesertim in Antarctica vivunt, sed etiam in Africa, Australia, Chilia, Argentina, Nova Zelandia, et Australia. In hemisphaerio septentrionali nulli Spheniscidae sunt, quia ibi plus carnivores vivunt. Semper habitant per oras, quia pisces manducant.

Cibus
-----

Spheniscidae multis generibus piscium vescuntur. Crustacea et cephalopoda plurimi petunt. Parva euphausiacea manducant.

Fetura
------

Spheniscidae nidos faciunt in cavis se protegentes contra solem. Maxima ova eorum sine nidificis cubant. Mas et femina invicem cubant, invicem cibum quaerunt. Ut pulli se ex ovis excludunt, parentes pisces voment et adulescibus dant.

Hostes
------

A terra carnivores sicut felidae, canes, et rodentia hostes Spheniscidarum sunt. A marique carnivores sicut Selachimorpha, Arctocephalinae, et Cetacea hostes Spheniscidarum sunt. Homo quoque periculum magnum est.

Genera et species
-----------------

* *Aptenodytes*
	+ *Aptenodytes forsteri*
	+ *Aptenodytes patagonicus*
* *Eudyptes*
	+ *Eudyptes chrysocome*
	+ *Eudyptes chrysolophus*
	+ *Eudyptes moseleyi*
	+ *Eudyptes pachyrhynchus*
	+ *Eudyptes robustus*
	+ *Eudyptes schlegeli*
	+ *Eudyptes sclateri*
* *Eudyptula*
	+ *Eudyptula minor*
	+ *Eudyptula minor albosignata*
* *Megadyptes*
	+ *Megadyptes antipodes*
* *Pygoscelis*
	+ *Pygoscelis adeliae*
	+ *Pygoscelis antarcticus*
	+ *Pygoscelis papua*
* *Spheniscus*
	+ *Spheniscus demersus*
	+ *Spheniscus humboldti*
	+ *Spheniscus magellanicus*
	+ *Spheniscus mendiculus*

Nexus interni
-------------

* *Pinguinus impennis*

Bibliographia
-------------

* Williams, Tony D. 1995. *The Penguins: Spheniscidae.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0-19-854667-X.
*Pedicularis alopecuroides* in reservato Taimyrico floret.
**Reservatum Taimyricum** (Russice Таймырский заповедник, tr. *Tajmyrskij zapovednik*) vel plenius **Reservatum publicum naturae biosphaerae Taimyricum** (Russice Государственный природный биосферный заповедник «Таймырский», tr. *Gosudarstvennyj prirodnyj biosfernyj zapovednik "Taimyrskij"*) est unum e maximis reservatis naturalibus Russiae, in paeninsula Taimyr situm, nunc ad territorium Crasnoiarense Foederationis Russicae pertinens. Aream 1 781 928 ha habens, e partibus quattuor compositum est. Die 23 Februarii 1979 creatum, anno 1995 statum reservati biosphaerae a UNESCO obtinuit, et ab anno 2013 institutum administrandi commune cum aliis reservatis paeninsulae Taimyricae terrarumque adiacentium habet.

Nota
----

1. ↑  Zhurbenko, M. P. & Pospelova, E. B. (2001). Lichenes ac fungi lichenophili in vicinitate lacus Syrutaturku (reservatum Taimyricum, Taimyr Centralis). *Novitates Systematicae Plantarum non Vascularium* 34, 134–39.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Reservatum Taimyricum** spectant. |

* Pagina de Reservato Taimyrico in situ interretiali instituti administrandi eius **(Russice)**
* Pagina de Reservato Taimyrico in situ interretiali de reservatis naturae Russiae **(Russice)**
Wikidata Resium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°43′48″N 11°55′12″E  
*Numerus incolarum*: 11 028  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Tarvisana  

**Geographia**

*Superficies*: 30.64 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Acelum, Castrum Francum Venetum, Castrum Godegae, Fons, Lorgna, Fanum Sancti Zenonis Ecelinorum, Vitelacus, Altilia  

**Tabula aut despectus**

Resium: situsResium: situs
**Resium** (-ii, *n.*) seu **Resium Fanum Sancti Pii X** (alia nomina: *Castrum Resii*, *Rese*) (Italiane: *Riese Pio X*; Venetice: *Riexe Pio X*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Incolae *Resini* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Clari cives
-----------

* Pius PP. X (natus Iosephus Melchior Sarto)

Nexus interni
-------------

* Venetia (*Regio*)
* Provincia Tarvisana
* Marchia Tarvisana
* Tarvisium (*Urbs*)
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Resium** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Tarvisana.Collocatio finium municipii in Provincia Tarvisana.
Wikidata Curtis Andoni
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°57′36″N 8°3′34″E  
*Numerus incolarum*: 316  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Astensis  

**Geographia**

*Superficies*: 5.02 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cameranum-Casascum, Cinalium, Curtis Azonis, Maretum, Monale  

**Tabula aut despectus**

Curtis Andoni: situsCurtis Andoni: situs
**Curtis Andoni** (alia nomina: *Curtis Andonus*, *Curte Oddonis*, deinde *Villa Curtetundoni*) (Italiane: *Cortandone*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Astensi situm. Incolae *Curtiandonenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Pedemontium (*regio*),
* Provincia Astensis,
* Mons Ferratus (*terra*),
* Hasta Pompeia seu Hasta ac Asta (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Curtem Andoni** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Astensi.Collocatio finium municipii in Provincia Astensi.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
3. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
4. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
Wikidata Curtea de Argeș
Res apud Vicidata repertae:Curtea de Argeș: insigneCurtea de Argeș: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°7′0″N 24°40′0″E  
*Numerus incolarum*: 25 977  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Curtea de Argeş
**Gestio**

*Praefectus*: Constantin Panțurescu  
*Procuratio superior*: Argeș  

**Geographia**

*Superficies*: 75.00 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Mioveni  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Nivernum  

**Tabula aut despectus**

Curtea de Argeș: situsCurtea de Argeș: situs
Situs Curtea de Argeș in circulo Arges
Monasterium Curtea de Argeș
**Curtea de Argeș** (Germanice *Argisch*) oppidum Dacoromanicum in circulo Argeș est. Ad oppidum etiam vicus Noapteș pertinet.

Historia
--------

Cathedrala Curtea de Argeș
Oppidum Curtea de Argeș saeculo XIV a Radu Negru principe conditum est et diu caput Valachiae fuit. Nomen Curtea "aulam regiam" significat. Hic reges et reginae Romaniae sepulti sunt:

* Carolus I, rex Romaniae
* Elizabetha, regina Romaniae, eius coniunx
* Ferdinandus I, rex Romaniae
* Maria, regina Romaniae, coniunx Ferdinandi
* Carolus II, rex Romaniae

Incolae
-------

Anno 2011 hic 27.359 homines vixerunt, inter eos 25.829 Dacoromani, 38 Zingari atque 87 Hungari vixerunt..

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Curtea de Argeș** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Curtea de Argeș (Dacoromanice)

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011