recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Archangelus Gabriel nuntiat graviditatem Virgini Mariae. '*Nuntius* (ab El Greco pictus)
**Archangeli** (Graece ἀρχάγγελοι. *angelorum praefecti*) sunt in religionibus Iudaica, Christiana et Islamica spiritus angelici, qui dei nuntios afferunt, vel angelorum maximi.

Testimonia
----------

In Bibliis ipsis (Epistula Iudae. 9) solus Michael archangelus nominatus est. Gabriel (Prophetia Danielis. 8:16, 9:21 et Evangelium secundum Lucam. 1:19, 1:26) et Raphael (Liber Tobiae, 12:15) angeli nominati sunt, Raphael unus septem angelorum praecipuorum; sed et ii ab omnibus archangeli putantur. 

Liber IV Esdrae etiam archangelos Urielem et Ieremielem describit. *Liber Enoch* praeter Michaelem, Gabrielem, Raphaelem et Urielem etiam tres archangelos nominat: Raguel. Saracael et Remiel. Amadeus Lusitanus(pt) tres reliquos Selaphiel, Iehudiel, Varachiel nominat; quibus septenis nonnullae ecclesiae catholicae dedicatae sunt.

Pseudo-Dionysius Areopagita in libro *de caelesti hierarchia*, ubi ordines angelorum enumerat, angelos ordinem primum (i.e. infimum), archangelos secundum esse docet.

Index Archangelorum
-------------------

* Michael (nomen significat *Quis est ceu deus?*).
* Gabriel (nomen significat *Potentia mea est deus* vel *Heros meus est deus*)
* Raphael (nomen significat *Deus sanavit*)
* Uriel (nomen significat *Lux mea est Deus*)

Lucifer interdum archangelus propter peccata de caelo deiectus putatur.

Religio Islamica
----------------

Religio Islamica quattuor angelos praecipuae potentiae, Arabice الْمُقَرَّبُونَ‎ , *mukarrabun*, novit. Hi sunt Gibril (Gabriel), Mikail (Michael), Azrail (Israel) et Izraphil (Raphael).

Nexus interni
-------------

* Munkar
* Naki

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **archangelos** spectant. |

* Encyclopaedia *Universalis* **(Francogallice)**
Iulius Verne
Subscriptio ipsius Verne.
Pharus in fine mundi habetur unus ex optimis fabulis litteraturae Verne.
**Iulius Gabriel** vulgo *Jules* **Verne** (Namneti die 8 Februarii 1828 natus; Samarobrivae die 24 Martii 1905 mortuus) fuit mythistoriarum scriptor Francicus, qui pater fictionis scientificae putatur, more surrealismi et avant-garde saeculi XIX.

Vita
----

Verne Lutetiae iurisprudentiae studebat, et mox se scientiis naturalibus dedicavit. De hoc iam mythistoria eius prima testimonium perhibet, qui magnam omnino novi generis litterarum seriem aperuit, progressum technicum personabat: *Cinq semaines en ballon* (1863). Eventus felicissimus ei persuasit dramatica relinquenda esse; ipse iam comoedias et melodramaticos textus pepigerat. Inde omnia scripta nova erant phantastica-technica modo fabularum Milesiarum.

Verne lectores in itinera maxime periculosa et incredibilia (sed plerumque de rebus technicis agentia) invitavit: ad lunam, ad interiores Telluris partes, sub mare, ad septentrionalem glaciem, ad Rupis Albae nivem, trans solaria. Neget nemo, quin affabre scientias sive peritorum sive suimetipsius iunxerit cum ingenio narratoris captantis. Lectoribus minus in rebus technicis versantibus ita facultas dabatur, ut modo levi de technica recentiore atque futura instrueretur. Omnia opera, quae primo anno 1878 voluminibus triginta quattuour edita sunt, in multa linguas conversa sunt, et ubique libenter legebantur et leguntur. Dicitur Iulius Verne primus progressus technicos nonnullos bene praedixisse.

Opera selecta
-------------

Verne multos libros scripsit, sed opus eius magis notum est *Le tour du monde en quatre-vingts jours* (Circuitus orbis octoginta diebus) anno 1873 scripto. Alii libri sunt:

* *Voyage au centre de la terre* (Iter ad centrum Terrae), 1864
* *De la terre à la lune* (E Terra ad Lunam), 1865
* *Les Enfants du capitaine Grant* (Liberi navarchi Granti), 1865-1868
* *L'île mystérieuse* (Insula occulta), 1873-1875
* *Aventures du capitaine Hatteras* (1867)
* *Les enfants du capitaine Grant* (1870)
* *La découverte de la terre* (1870)
* *Le docteur Ox* (1874)
* *Un hivernage dans le glâces* (1875)
* *Michel Strogoff* (1875)
* *Un capitaine de 15 ans* (1875)
* *Les Indes noires* (1875)
* *La maison à vapeur* (1887)
* *Mathias Sandorf* (1887)
* *Claudius Bombarnai* (1892)
* *Le Château des Carpathes* (1892)

Bibliographia
-------------

* "La menu de capitaine Nemo" in *Cahiers de la gastronomie* n° 11 (2012).
* F. Angelier, *Dictionnaire Jules Verne: mémoire, personnages, lieux, œuvres*, 2006. ISBN 2-85704-870-X **(Francogallice)**.
* William Butcher, *Jules Verne: The Definitive Biography*, 2006 **(Anglice)**.
* Simone Vierne, *Qui suis-je? Verne*, Presses Universitaires de France, 2005, ISBN 978-2867143601 **(Francogallice)**.

Nexus interni
-------------

* 5231 Verne

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iulium Verne** spectant. |

* Opera in versione originali apud Vicifontem.
* Circulus amicorum Iulii Verne.
* Libri sonantes gratuitae, variis in linguis propositi.
* Opera in Theodiscum conversa.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

**Promethazinum**| Promethazinum |
| Promethazinum |
| Natura chemica |
| Formula summarum | C17H20N2S |
| Massa molaris | 284.42 g/mol |
| *ChemSpider* | 4758 |
| PubChem | 4927 |
| DrugBank | DB01069 |
| Natura pharmacologica |
| Codex ATC | D04AA10 (WHO)R06AD02 (WHO) |
| Tempus semivitae biologicum | 16-19 h |
| Metabolismus | iecore (hepaticus) |
| Excretio | renibus,faecibus |
| Ad usum therapeuticum |
| Applicatio | per os |
| MedlinePlus | a682284 **(Anglice)** |

**Promethazinum** est antihistaminicum et antiemeticum cum effectibus sedativis ex grege phenothiazinorum. Effectus principalis inhibitionem receptoriorum H1 est.

Natura Promethazini
-------------------

### Natura chemica

Nomen IUPAC suum est (RS)-10-(2-dimethyl-amino-propylo)-phenothiazinum. Massa molaris sua 284.42 g/mol. 

Promethazinum est phenothiazinum.

* PhenothiazinumPhenothiazinum
* PropanumPropanum
* Enantiomera PromethaziniEnantiomera Promethazini

### Natura pharmacologica

Promethazinum est medicamentum cum virtutibus antiemeticis et antihistaminicis. Tempus semivitae biologicum {\displaystyle t\_{\frac {1}{2}}}. inter 16 et 19 horas est. Codices ATC sunt D04AA10 (WHO) et R06AD02 (WHO).

Nexus interni
-------------

* Histaminum

Notae
-----

1. ↑
Julius von Plänckner, circa annum 1845 Specula ad monticulum *Großer Beerberg* ad semitam Rennsteig sita anno 2006 ante reconstructionem
**Iulius de Plänckner** (natus die 9 Februarii 1791 Penig in oppido Saxoniae, mortuus die 12 Martii 1858 Gotae) chartographus et miles Germanus fuit.

Vita
----

Pläncker in exercitu Saxonico inde ab anno 1806 quasi omnibus expeditionibus particeps Gotae praefectus militum creatus est. Fama eius crescebat cum montes multos tota in Germania dimetiretur. Eius frater fuit Othello de Plänckner miles et scriptor. Anno 1829 primam vagationem completam per seminam Rennsteig fecit et statuit ubi semita conduceret. Obeliscus apud Oberhof honorat laborem eius in strata nova construenda inter Gotam et Sulaham.

Opera selecta
-------------

* *Der Thüringer Wald*, Gotae 1830
* *Die deutschen Rheinlande*, Gotae 1833
* *Der Inselberg und seine Aussicht*, Gotae 1839
* *Piniferus. Taschenbuch für Reisende in das Fichtelgebirge*, Curiae Variscorum 1839
* *Die Fränkische Schweiz*, Coburgi 1841

Fons
----

*Pierer's Universal-Lexikon*, vol 13, Altenburgi in Misnia 1861, p. 177, quae relegi possunt hic in interreti.

Externi nexus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iulium de Plänckner** spectant. |

* Biographia maxima apud ADB
*Prometheus.* Statua a Reinhold Begas circa 1900 facta (Berolini).

*Vide etiam paginam discretivam:* Prometheus (discretiva)

**Prometheus** (Graece Προμηθεύς) in mythologia Graeca fuit unus ex Titanis, natus ab Iapeto et matre utrum Theme (sorore Iapeti) an Clymene ex Asia (quae ambae erant Oceanidae). Prometheus (vel Vulcanus) caput Iovis praecidisse dicitur ut Athena ex eo gigneretur. Prometheus notissimus est adiutor hominum, quos ex argilla vel luto candido formasse et igne divino animasse dicitur. Non solum vitam ignemque hominibus dedit, sed etiam bene vivendi instrumenta. Homines enim docuit quomodo igni uti possent, quem Prometheus ipse ex caelo subduxerat. Propter ignis furtum Iuppiter furens fulmine Prometheum adflixit et vinculis adamantis in monte Caucaso vincit, ubi vultur esuriens eius iecur semper recrescens cotidie edebat. Tandem Hercules iussu Iovis eum catenis ac vulture liberavit, e qua fabula Aeschylus argumentum tragoediae duxit, cui titulus *Prometheus vinctus* est.

Et Maria Shelley suam mythistoriam *Frankenstein* "vel modernus Prometheus" scripsit.

Fontes
------

* Aeschyli, *Prometheus Vinctus.*
* Hesiodi, *Theogonia* 507–616.
* Hesiodi, *Opera et Dies*, 47–105.
* *Apollodori bibliotheca* 1.2.3, 1.3.6, 1.7.1–2, 2.5.4, 2.5.11, 3.13.5.
* Hygini *Fabulae 54, 144.*
* Hygini *Poetica Astronomica* 2.6, 2.15, 2.42.
* Pausanias, *Descriptio Graeciae* 1.30.2, 2.19.5, 2.19.8.
* Valerius Flaccus, *Argonauticon* IV,58–80 et V 154–176.

Plura legere si cupis
---------------------

* D. Briquel, "« Mahābhārata », crépuscule des dieux et mythe de Prométhée", *Revue de l'histoire des religions*, 1978ː 165-185

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Prometheum** spectant. |
Wikidata Beniaminus Basner
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1 Ianuarii 1925; Iaroslavia  
*Obitus*: 3 Septembris 1996; Repino  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  

**Officium**

*Munus*: musicographus, compositor musicae pellicularum  

**Memoria**

*Laurae*: Vasilyev Brothers State Prize of the RSFSR, People's Artist of the RSFSR, Order of Friendship, Honored art worker of the Russian Soviet Federative Socialist Republic, Order of the October Revolution  
*Sepultura*: Cemetery in Komarovo  

**Beniaminus Ioachimi filius Basner** (Russice Вениамин Ефимович Баснер, tr. *Veniamin Efimovič Basner*; natus 1 Ianuarii 1925 Iaroslaviae, mortuus 3 Septembris 1996 Petropoli) erat compositor atque violinista Sovieticus et Russicus, auctor musicae multarum cantionum notarum Sovieticarum, anno 1982 titulo Artificis Popularis RSFSR ornatus.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Iacobus Bidermannus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1578; Ehingen  
*Obitus*: 20 Augusti 1639; Roma  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: scriptor, scriptor scaenicus, poëta, theologus, philosophus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Iacobus Bidermannus** (natus *Jakob Bidermann* anno 1578 in *Ehingen* et mortuus die 20 Augusti 1639 Romae) fuit Iesuita Theodiscus, theologus et poeta et scriptor Latinus, qui fabulis suis scaenicis maxime innotuit.

Vita
----

Ab anno 1586 Bidermannus in gymnasio Iesuitico Augustae Vindelicorum educabatur, ubi Matthaeus Rader(de) et Iacobus Pontanus magistri eius fuerunt; anno 1594 novitiatum Landsbergii complevit et in Societatem Iesu hic anno 1596 intravit. Ingolstadii theologiam et philosophiam studuit et theatrium scholasticum ibi dirigebat. Ab anno 1600 iterum Augustae Raderio duce laborabat; hic *Cenodoxum* in scaenam primo induxit. Ingiolstadii ab anno 1603 theologiae operam dabat et Monachii ab anno 1607 theatro praeerat et in collegio Iesuitico docebat. Ab anno 1615 theologiae et philosopiae Dilingae professor, ab anno 1626 Romae theologus Societatis et censor librorum. 

Utopiae e fabula Bidermanniana tabula

Opera
-----

Tragicomoediae Bidermanni notissimae sunt, quorum primus *Cenodoxus* de casu, qui Brunonem Cartusiensiem ad vitam mutandam impulit; *Philemon Martyr* etiam notus est de sancto Philemone mimo antiquo Christum confitente. *Utopia* Bidermanni fabula romanica satyrica est. *Herodiadem* carmen epicum composuit et *Heroides*, quorum materiem e Bibliis sacris mutuavit. Opera theologica composuit multa er sancti Ignatii vitam (anno 1602).

Index operum
------------

### Dramata prima

* *Cenodoxus* (1602)
* *De Belisario Duce Christiano* (1607)
* *Philemon Martyr*

### Opera theologica

* *Theses Theologicae* (1620)
* *Sponsalia* (1621)
* *Poenitentiae Sacramentum* (1621)
* *Matrimonia Impedimenta* (1621)
* *Censurae* (1622)
* *Irregularitas* (1622)
* *Suffragia* (1623)
* *Jesu Christi Status Triplex, Mortalis, Immortalis, Sacramentalis* (1623)
* *Conscientia* (1624)
* *Prolusiones Theologicae quibus Pontificis Rom. dignitatis adversus haeresim propugnata est* (1624)
* *Eleemosyna* (1625)
* *Gratia* (1625)
* *Agnosticon libri tres pro miraculis* (1626)

### Alia

* *Cosmarchia oder Welt-Herrschaft*, 1617
* *Epigrammatvm libri tres*, Dillingae 1620 (CAMENA)
* *Himmel-Glöcklein*, Augsustae Vindelicorum 1621
* *Herodiados libri tres*, Dillingae 1622 (CAMENA)
* *Heroum Epistolae*, Antverpiae 1630 (CAMENA)
* *Heroidum Epistolae*, Romae 1638 (CAMENA)
* *Utopia*, Dillingae 1640 (editio 1649)
* *Silvulae hendecasyllaborum. Libri tres*, Luzern 1647 (CAMENA)
* *Ludi theatrales sacri*, Monachii 1666 (CAMENA)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* *Ludi theatrales sacri* in *GoogleBooks*
Functiones hyperbolicae
**Functiones hyperbolicae** sunt functiones similes functionibus trigonometricis quae per hyperbolam potius quam per circulum definiri possunt. Nomina sunt *sinh, cosh, tanh, sech, csch, coth* -- id est, "**sin**us **h**yperbolicus" et cetera.

Definitiones usuales cum numero e hae sunt:

{\displaystyle \sinh(u)={\frac {(e^{u}-e^{-u})}{2}}}

{\displaystyle \cosh(u)={\frac {(e^{u}+e^{-u})}{2}}}

Alias functiones per *sinh* et *cosh* definimus:

{\displaystyle \tanh(u)={\frac {\sinh(u)}{\cosh(u)}}}

{\displaystyle \coth(u)={\frac {\cosh(u)}{\sinh(u)}}}

{\displaystyle \operatorname {sech} (u)={\frac {1}{\cosh(u)}}}

{\displaystyle \operatorname {csch} (u)={\frac {1}{\sinh(u)}}}

Figura rufa est circulus x2+y2 = 1, et figura caerulea est hyperbola x2 - y2 = 1. Cum diameter circa originem rotet, pone *t* esse magnitudinem arcus intra axem *x* et diametrum. Tunc punctus in diametro et in circulo est (cos(t), sin(t)), et punctus in hyperbola et linea est (cosh(t), sinh(t)).
In circulo cuius aequatio est {\displaystyle x^{2}+y^{2}=1}, si (x, y) est punctus, sit θ angulus inter axem *x* et radium qui in hoc puncto terminat; θ est etiam longitudo arcus quem angulus definit. Tunc x = cos(θ) et y = sin(θ). Functiones trigonometricae ergo etiam "functiones circulares" appellantur. Scimus etiam θ esse duplex areae sectoris circuli inter radium et axem.

Quid de hyperbola et functionibus nostris? Sit (x, y) punctus in hyperbola cuius aequatio est {\displaystyle x^{2}-y^{2}=1}. Figura cuius latera sunt hyperbola, axis *x*, et linea inter originem et hunc punctum est "sector hyperbolae," similis sectori circuli. Area sectoris est *t*/2, sicut area sectoris circuli fuit *t*/2, et longitudo sectoris hyperbolae est *t.* Dicimus ergo *x* = cosh(t), *y* = sinh(t).

Bibliographia
-------------

* George B. Thomas, Jr. et Ross L. Finney. *Calculus and Analytic Geometry,* editio quinta. Reading: Addison-Wesley, 1981.

Nexus interni
-------------

* Functio exponentialis

Nexus Externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **functiones hyperbolicas** spectant. |

1. ↑  N. Fuss *De functionum hyperbolicarum origine, proprietatibus, relatione et usu* in *Mémoires posthumes de L. Euler, F. T. Schubert & N. Fuss ci-devant Membres de L'Académie Impériale Des Sciences De St. Pétersbourg* p. 220 (Acad. Impériale des Sciences, 1830)
**Functio momenta generans** {\displaystyle M\_{X}\colon \mathbb {R} \to \mathbb {R} ^{+},\ t\mapsto M\_{X}(t),} variabilis fortuiti {\displaystyle \,X} sive distributionis eius exsistit, si pro omnibus {\displaystyle n\in \mathbb {N} } valores medii exspectati {\displaystyle \operatorname {E} (X^{n})} exsistunt. Tum {\displaystyle \,M\_{X}} sic definitur:

{\displaystyle M\_{X}(t)=\operatorname {E} (\operatorname {e} ^{tX}).}
{\displaystyle \,M\_{X}} ad momenta calculanda adhibetur, quod expansione functionis exponentialis in seriem demonstratur:

{\displaystyle \,M\_{X}(t)=\operatorname {E} \left(\operatorname {e} ^{tX}\right)=E\left(\sum \_{n=0}^{\infty }{\frac {(tX)^{n}}{n!}}\right)=\sum \_{n=0}^{\infty }{\frac {t^{n}}{n!}}\operatorname {E} (X^{n})=\sum \_{n=0}^{\infty }{\frac {t^{n}}{n!}}m\_{n},}
ubi {\displaystyle m\_{n}=\operatorname {E} (X^{n})} est momentum variabilis fortuiti {\displaystyle \,X} ordine {\displaystyle \,n}.
Haec expansio dicit quomodo momentum {\displaystyle \,m\_{k}} omnis ordinis {\displaystyle k\in \mathbb {N} } calculari potest:

{\displaystyle m\_{k}=\operatorname {E} (X^{k})={\frac {\operatorname {d} ^{k}}{\operatorname {d} t^{k}}}M\_{X}(t){\biggr \vert }\_{t=0}.}
Si {\displaystyle \operatorname {E} (X)} parametro {\displaystyle \,\mu } familiae distributionum correspondet, momenta centralia eis momentis non-centralibus correspondent, quae ad parametrum {\displaystyle \,\mu =0} pertinent.

Semper momenta centralia, {\displaystyle \mu \_{k}=\operatorname {E} ([X-\operatorname {E} (X)]^{k})}, etiam ex relationibus ad momenta non-centralia, {\displaystyle m\_{k}=\operatorname {E} (X^{k})}, calculari possunt.

Nexus interni
-------------

* Momentum (statistica)
* Fornix (statistica)
Wikidata Columna (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Columna (urbs): insigneColumna (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 55°5′0″N 38°47′0″E  
*Numerus incolarum*: 144 125  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Valerij Sjuvalov  
*Procuratio superior*: Kolomna Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 65.1 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Maladziečna, Bauska, Raleigh, Moscua  

*Vide etiam paginam discretivam:* Columna (discretiva)

**Columna**, seu **Colomna** (Russice Коломна, tr. *Kolomna*), urbs est in regione Moscuensi Russiae, ad confluentes Moscuae fluvii in Occam sita. 144,7 milia incolarum habet (anno 2013).

Columna urbs, cuius annus primae mentionis in chronica est 1177, nunc est valens sedes industriae et scientiae regionis Moscuensis. 

In arce (*cremlino*) Columnae

Notae
-----

1. ↑  I. Hofmannus, *Lexicon universale*, tomus I. p. 932
2. ↑  Henrici Scherer *Tabellae geographicae*, p. 174

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Columnam urbem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°5′0″N 38°47′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
**Ioannes Brockmann** (natus 17 Iulii 1888 Paderbronnae, mortuus 14 Decembris 1975 Monasterii) vir publicus Theodiscus et sodalis Centri factionis erat.

Iuventus et munus
-----------------

E familia ferroviariorum natus est et multos fratres habebat. Post scholam finitam seminarium magistrorum frequentabat et ab anno 1913 in schola elementari operam dedit. Annis 1914 - 1918 miles conscriptus Bello Orbis Terrarum I interfuit. Anno 1930 director scholae factus est.

Cursus honorum
--------------

Bello Primo Mundiali finito ad factionem Centrum accessit, sodalis consilii vici, pagi et annis 1926 - 1933 legatus senatus terrae Borussiae erat. Cum anno 1933 Nazistae Germaniae rerum potiti sunt, omnes honores amisit et anno 1934 etiam magister dimissus est. Clam fautores Centri conciliavit et post Coniurationem 20 Iulii 1944 detectam duos mensis in carcerem iactus est. Bello Orbis Terrarum II finito Brockmann cum aliis factionem Centri iterum condidit. Anno 1946 primo legatus ad senatum terrae Rhenaniae Septentrionalis-Vestfalia nominatus est et ad annum 1958 mansit. Anno 1948 legatus ad Consilium Parlamentaricum Bonnam missus est, quod novam constitutionem Germaniae componeret. Annis 1953 - 1957 etiam legatus ad Dietam Foederalem Germaniae erat. Electionem iam anno 1949 vicerat, sed mandatum tum recusaverat. Annis 1952 - 1969 praeterea praeses factionis Centri fuit.

Nexus externi
-------------

* Biographia in pagina "parlamentarischerrat.de (lingua Theodisca)
Locus in Richland Comitatu et civitate Carolina Meridiana.
Domus Seibelsiana (circa 1796) est veterrima in urbe.
Despectus in ruinas urbanas e Curia Civitatis anno 1865 visas.
Milites e primo bello mundano redientes iter per urbem mense Aprili 1919 faciunt.
Museum Artis Columbiense.

**Columbia** est caput et urbs secunda a maxima Carolinae Meridianae, civitatis Civitatum Foederatarum, cui 134 309 incolae anno 2016 erant. Urbs pro sede Richland Comitatus est, et suburbia in Lexingtoniam Comitatum extenduntur. Urbs est animus areae statisticae metropolitanae Columbiae, cui erant 767 598 incolae secundum censum anni 2010, atque ad 817 488 ante 1 Iulii 2016, ut aestimabantur.

Sententia urbana est *Justitia Virtutum Regina.*

Notae
-----

1. ↑  *Columbia,* nomen proprium e nomine Christophori Columbi deductum, est vocabulum poeticum quod 'Civitates Foederatas' significat.
2. ↑  *Columbia city, South Carolina*.. *Census Bureau* (Census Bureau) .

Bibliographia
-------------

* Chetty, Raj, et Nathaniel Hendren. 2015. *City Rankings, Commuting Zones: Causal Effects of the 100 Largest Commuting Zones on Household Income in Adulthood.* Equality of Opportunity Project. Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University. Archivum, die 6 Maii 2015.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius.
* Columbia Metropolitan Convention & Visitors Bureau.
* Columbia (Carolina Meridiana) apud Open Directory Project
*Vide etiam paginam discretivam:* Melissa (discretiva)

Melissa et Bradamantis in illustratione *Orlando furioso* a Gustavo Doré facta.
**Melissa** (Italiane *Maga Melissa*) est persona in carmine epico *Orlando furioso* a scriptore italico Ludovico Ariosto scripto.

Biographia
----------

Melissa est maga benigna quae dicitur discipula Merlini ipsius esse. In carmine epico *Orlando furioso* maga Melissa Bradamantidem ad nubendum Rogerium adiuvat. Primum illa Rogerium atque Astulphum ex saga Alcina servat, rupto fascino sagae, et memoria Bradamantidis ei redit (*Liber VII*). Deinde Melissa Rogerium in silvas vagantem adiuvat post pugnam eius (*Liber XLVI*). Postremo Melissa matrimonium inter Rogerium Bradamantidemque atque progeniem eorum, quae familia Estensium erit, praecidit.

Fortuna
-------

Tabula a Dosso Dossi picta quae Melissam effingere dicitur.
Pictor Italicus Dosso Dossi, inspiratus a carmine epico Ludovici Ariosti, inter annos 1522 et 1524 tabula *Melissa* pinxit, sed saepe haec tabula magam Circem effingere dicitur. Hodie haec tabula picta in Pinacotheca Borgesia Romae sita est.

Notae
-----

1. ↑  Pagina tabulae apud situm interretialem Pinacothecae Borgesiae **(Italice)**

Bibliographia
-------------

* Kisacky, Julia M. *Magic in Boiardo and Ariosto*, Peter Lang, Novi Eboraci, 2000.
* Rajna, Pio, *Le fonti dell'Orlando furioso*, Sansoni, Florentiae, 1876.

Nexus externi
-------------

* De maga Melissa apud situm interretialem Academia.edu **(Italice)**
**Gaius Claudius M.f. Canina** (natus saeculo 4, mortuus post annum 273 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Gaius Claudius M.f. Canina anno 285 a.C.n. una cum Marco Aemilio Lepido et anno 273 cum Gaio Fabio M.f. Dorsone Licino consul fuit. Cum primo consulatu nihil accidit, quae commemorari pretii erat, secundo victor bello contra Lucanos, Samnites atque Bruttios fuit, nam die 17 Februarii 272 triumphavit. Hoc anno Cosa et Paestum coloniae conditae sunt et foedus amicitiae cum Ptolemaeo II rege Aegypti signatum est.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis apud imperiumromanum.com (lingua Theodisca scripta)

Notae
-----

1. ↑  Velleius Paterculus, I 14,7.
2. ↑  Eutropius II 15

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Valerius Maximus Potitus et Gaius Aelius Paetus**  |  **Consul** 285 a.C.n.cumMarco Aemilio Lepido | Successores: **Gaius Servilius Tucca et Lucius Caecilius (Caelius) Metellus Denter**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Manius Curius Dentatus III et Servius Cornelius P.f. Merenda**  |  **Consul** 273 a.C.n.cumGaio Fabio M.f. Dorsone Licino | Successores: **Lucius Papirius L.f. Cursor II et Spurius Carvilius C.f. Maximus II**  |
Index ad Domum culturalem Esperanticam, quam Micard cum sodalibus excogitavit
**Henri (*vulgo:* Henricus) Micard** (natus die 6 Augusti 1897 Lutetiae, mortuus die 26 Maii 1966) Francicus ludimagister et esperantista fuit.

Vita
----

Filius assistentis technici in Instituto Pasteur missus est aetate valde pusilla ad avos haut procul a Flexia habitantes. Puer trium annorum parentes denuo habuit quibuscum in praefectura Sarthae ruri annos felices peregit. Insuper studiis libenter vacabat et se certe ingeniarium fieri consilium cepit. Casu infelici venatores, cum haberet annos XII, ei glandem in genu iniecerunt, qua re mancus est factus. Consobrina Maria Theresia auxiliante per pedes ire redidicit. Anno autem 1918 magister in ludo litterario factus est. Mense Augusto 1919 Mariam Theresiam, rerum Esperanticarum fautricem, in matrimonium ducere contigit. 

Praeter officia educatoria munere scribae administratoriae in vico fungebatur et homines tam iuvenes quam seniores saepe in tempore bene terendo sive in rebus discendis adiuvit. Vel diebus Dominicis cum uxore pro omnibus festa celebrare solebat et nonnumquam etiam itinera praeparavit. Membrum motionis paedagogiciae a Coelestino Freinet institutae *(Institut Coopératif de l'Ecole Moderne)* fuit et in collegio opificum paedagogicorum (SNI, *Syndicat National des Instituteurs*) laboravit.

In Esperanticis
---------------

Tunc anno 1921 pro lingua Zamenhofiana est inflammatus, ut anno 1934 scholam aestivam ab Honorio Bourguignon institutae in Britannia Minore frequentaret. Annis proximis associatio magistrorum linguae Esperanticae condita est cui nomen *Grupo de Esperantistaj Edukistoj* (GNN); secretarium generalem Henricum Micard creaverunt. Secundo bello mundano finito scholae aestivae denuo factae sunt, quibus aegre loci cursorum habendorum apti inveniri potuerunt. Inde Micard associationem propriam creandam esse censuit, quae die 16 Septembris 1951 laborem incohata est.  Mense Octobri 1951 Castellum Grésillon visitavit, quod iam anno 1952 ineunte in manus Esperantistarum venit. Anno 1953 supellectiles necessarias esperantistae acquirebant et coniuges porro operas quam plurimas indefesse in incrementum castelli et domus culturalis dederunt.

Bibliographia
-------------

* Ioannes Paulus Guillot et Petrus Babin: *Vivo de Henri Micard*, editio altera, Baugé-en-Anjou 2009 (vita eius)

Notae
-----

1. ↑  De sodalitatis fundatione
**Lucius Catilius Severus Iulianus Claudius Reginus** (nescimus, quando natus mortuusve sit senator Romanus fuit initio secundi saeculi. Patria Catilii Bithynia et Pontus erat. Anno 110 primo consul (suffectus) creatus est. Tum, in bello Parthico Traiani imperatoris legatus Augusti pro praetore Armeniae et Cappadociae factus est. Anno 120 consul II ordinarius creatus est et annis 123-124 proconsul Africae erat. Tum ad usque 138 praefectus urbi Romae electus est. Quod contra adoptionem Antonini Pii sentiebat, ab Hadriano imperatore hoc magistratu dimissus est. Catilius unus ex maioribus Marci Aurelii imperatoris erat.

Notae
-----

1. ↑  Anthony Birley, Marcus Aurelius, London 1966, p. 52
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 2, c. 1031

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Traianus Hadrianus Augustus III et Publius Dasumius Rusticus**  |  **Consul** 120cumTito Aurelio Fulvio Boionio Arrio Antonino Pio | Successores: **Marcus Annius Verus II et Gnaeus Arrius Augur**  |
Magnum sigillum Civitatum Foederatarum in chartacea dollarii nota depictum.
**Annuit coeptis** (sc. *nostris Deus Optimus Maximus*) est una ex duabus inscriptionibus Latinis quas exhibet magnum Civitatum Foederatarum Americae sigillum. (Altera autem illud est *Novus Ordo Seclorum.*) Quae verba ad origines Civitatum Foederatarum spectantia etiam in dollarii nota chartacea invenies.

Unde sumptum sit
----------------

Magnum Civitatum Foederatarum sigillum coloratum.
Quae sententiae, cum quisnam attulerit eas incertum sit, unde venerint luce clarius apparet. Ambae enim Vergilii sunt, qui in Aeneidis libro nono, versu 625. Ascanium filium Aeneae his verbis Iovem implorantem fecit: *Iuppiter omnipotens, audacibus adnue coeptis.* Iovis autem nomen iam dudum ab humaniorum artium peritis ad Iehovam translatum esse significandum satis notum est. Evenit ergo in sigillo Civitatum Foedaratum principia foederis illius cum originibus populi Romani comparari, sed ea lege, ut non ad Iovis altitonantis, sed ad Iehovae referantur favorem atque voluntatem.

Novus vero ille saeculorum ordo ad Vergilii eclogam quartam Christianis gratissimam spectat, quippe in qua Vergilius puerum divinum genitum iri praedixit, a quo nato aetas aurea in terris altera initium sumeret. Cecinit quidem versibus 4-7 haec: 

> 
> Ultima Cumaei venit iam carminis aetas;  
> 
> magnus ab integro saeclorum nascitur ordo.  
> 
> Iam redit et Virgo, redeunt Saturnia regna,  
> 
> iam nova progenies caelo demittitur alto.
> 
> 
> – Vergilius

Est autem carmen illud Cumaeum oraculum Sibyllae, Virgo Iustitia, regna Saturnia aurea aetas. Unde innuitur in Civitatibus Foederatis quasi novam generis humani progeniem extitisse, per quam sub Iustitiae dicione novus atque felicissimus temporum ordo exoriretur.

De oculo
--------

Hori oculus.
Oculus providentiae qui in summa pyramide Aegypti stat oculum omniscientem significat, qui in fabulis Aegyptiis commemoratur, sicut oculus Udiat et Hori oculus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Annuit coeptis** spectant. |

* De magno sigillo apud www.greatseal.com.
**Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus** vel **Asiagenes** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 184 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Frater eius clarus Publius Cornelius Scipio Africanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Legatus annis 207 - 202 a.C.n. expeditionibus fratris in Hispania, Africa Siciliaque interfuit. Anno 193 praetor Siciliam administravit. Anno 191 sub imperio consulis Manii Acilii C.f. Glabrionis contra Antiochum III, Persidis Syriaeque regem meruit. Rege ad Thermopylas victo, consul Lucium Scipionem Romam dimisit, victoriam nuntiaturum.

Qui anno 190 una cum Laelio consul electus bellum cum Antiocho finiendum suscepit : nam, quamquam belli imperitus erat, quia frater Publius, ille illustris imperator qui Hannibalem Zamae vicerat, legatum ei adfuturum pollicitus erat, hoc magnum bellum ut sibi traderetur persuaserat. Ita post longum iter per Macedoniam et Thraciam, a rege Philippo V omnia necessaria Romanis ministrante commodius factum, ad Hellespontum pervenit et exercitum in Asiam traduxit. Antiochus legatos de pace frustra misit : nam condiciones sibi oblatas (ultra Taurum recedendum ei erat) recusare maluit. Romani duo ferme milia ab hoste castra posuerunt. Antiochus coepit aciem instruere, nec Scipio detrectavit certamen. Cum autem duae acies in conspectu essent, coorta nebula caliginem dedit, quae nihil admodum Romanis, eadem plurimum regiis nocuit; nam humor gladios aut pila Romanorum non hebetabat; arcus vero quibus Antiochi milites utebantur, fundasque et iaculorum amenta emollierat. Itaque fusus est regis exercitus fugatusque. Ipse Antiochus cum paucis fugiens in Lydiam concessit. Tum Asiae urbes victori se dediderunt. Nec multum huic victoriae contulisse Lucium Scipionem consentiunt auctores antiqui, in primis Appianus, cui si credideris, praecipui duces Romanorum exercitus fuere legatus consularis Gnaeus Domitius Ahenobarbus et rex Eumenes (Publius Scipio Africanus tum aegrotabat nec proelio interfuit). Nihilominus Lucius Scipio Romam reversus, ingenti gloria anno 188 de Antiocho triumphavit, et Asiatici cognomen assumpsit. Posteriore anno (187 a.C.n.) simul cum fratre accusatus est acceptae ab Antiocho pecuniae, et quamvis contenderet omnem praedam in aerarium fuisse illatam, damnatus tamen est et in carcerem duci coeptus. Anno 184 a censoribus Marco Porcio Catone et Lucio Valerio Flacco notatus et ei equus publicus demptus est.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "C. Scipio Asiagenes, L." in *Der Neue Pauly* vol. 3 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01473-8) col. 183.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* XXXVII 1,7-10
2. ↑  Titus Livius XXXVII,39-44. Appianus, *Syriaca*, 152-192. Trogus Pompeius a Iustino abbreviatus XXXI,8.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Manius Acilius C.f. Glabrio et Publius Cornelius Cn.f. Scipio Nasica**  |  **Consul** 190 a.C.n.cumGaio Laelio C.f. | Successores: **Gnaeus Manlius Vulso et M. Fulvius M.f. Nobilior**  |
**Lucius Cornelius Lentulus Lupus** (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n. mortuus post annum 131 a.C.n. vir publicus Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Lentulus anno 162/161 a.C.n. in Graeciam legatus missus est, anno 159 praetor fuit. Anno 156 una cum Gaio Marcio Figulo consulatum gessit. Anno 154 exactionis damnatus est. Tamen anno 147 censor creatus est et ab anno 145 *Xvir sacris faciundis* erat. Anno 131 *princeps senatus* nominatus est. Ante annum 125 a.C.n. Lentulus mortuus est. Post mortem Gaius Lucilius poeta Lentuli mores in libero I saturarum castigavit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 51] C. Lentulus Lupus, L." in *Der Neue Pauly* vol. 3 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01473-8) col. 175.

Notae
-----

1. ↑  Valerius Maximus, *Factorum et dictorum memorabilium* VI 9,10

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Sextus Iulius Caesar et Lucius Aurelius Orestes**  |  **Consul** 156 a.C.n.cumGaio Marcio Figulo | Successores: **Publius Cornelius Scipio Nasica Corculum II et Marcus Claudius Marcellus II**  |
**Lucius Cornelius L.f. Lentulus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 196 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Gens
----

Pater eius Lucius Cornelius L.f. Lentulus Caudinus, consul anni 237 a.C.n. erat, frater Gnaeus Cornelius L.f. Lentulus summum magistratum anno 201 administravit.

Cursus honorum
--------------

Anno 206 imperium proconsulare in Hispania accepit atque anno 205 una cum fratre Gnaeo aedilis fuit. Anno 200 ovationem ex Hispania Romam rediens celebravit atque 199 una cum Publio Villio Ti.f. Tappulo consulatum gessit. Lentulus proelia minora in Gallia Cisalpina pugnavit. Anno 196 legatus ad regem Antiochum III profectus est.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "C. Lentulus, L. [I 36]" in *Der Neue Pauly* vol. 3 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01473-8) col. 173.

Notae
-----

1. ↑  Polybius XVIII 49

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Sulpicius Ser.f. Galba Maximus II et Gaius Aurelius C.f. Cotta**  |  **Consul** 199 a.C.n.cumPublio Villio Ti.f. Tappulo | Successores: **Titus Quinctius Flamininus et Sextus Aelius Q.f. Paetus Catus**  |
|  |
| --- |
| Iosephus Falcão: vexillumIosephus FalcãoCardinalis Ecclesiae Catholicae Romanae |
| Iosephus S.R.E. Cardinalis Falcão (anno 2003) |
| archiepiscopus emeritus Brasiliopolitanus |
| titulusS. Lucae ad viam Praenetinam |
| **Natus** | 20 Novembris 1925 |
| **presbyter ordinatus** | 19 Iunii 1949 |
| **episcopus nominatus** | 24 Aprilis 1967 |
| **episcopus consacratus** | 17 Iunii 1967 |
| **Cardinalis promulgatus** | 28 Iunii 1988 |
| **a papa** | Ioanne Paulo II |
| **Mortuus** | Septembris 26, 2021 |

**Iosephus Falcão** (1925–2021) fuit Sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis presbyter titulo Sancti Lucae in via Praenestina.

Vita
----

Natus est in provincia Ceara, in Brasilia, die 20 Novembris 1925. Anno 1949 sacerdos factus, duodeviginti post annis episcopus Vardimissensis episcopusque coadiutor Dioecesis Limoeirensis creatus est.

Anno millesimo nongentesimo septuagesimo altero, archiepiscopus Teresianus; deinde, anno 1984, archiepiscopus Brasiliopolitanus creatus est. In collegium Cardinalium, auctore Ioanne Paulo II papa, ingressus est anno 1988. Anno 2004, sese Archidioecesis Brasiliopolitanae rectione abdicavit, verum Brasiliopoli adhuc vivit.

Mense Aprili anno 2005 Falcão conclavi illi adfuit, quod Benedictum XVI papam, olim Iosephum Ratzinger dictum, elegit.

Nexus externi
-------------

* "Curriculum vitae" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
* Biographia officialis Sanctae Sedis **(Italiane)**
* Sanctae Romane Ecclesiae cardinales - dictionarium biographicum **(Anglice)**
*Pritchardia pacifica* in Insulis Havaianis crescit.

---

**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Commelinidae   
Ordo : Arecales   
Familia : Arecaceae   
Genus : *Pritchardia*   
Species : ***P. pacifica***   
*Pritchardia pacifica*   
Seem. & H.Wendl.  

Specimen *Pritchardiae pacificae* in Horto Kewensi in Anglia crescit.
Fructus *Pritchardiae pacificae* in Insulis Havaianis ex ramis pendent.
Semina *Pritchardiae pacificae.*
***Pritchardia pacifica*** (binomen anno 1862 statutum) est arbor familiae Arecacearum, in Tonga natum et nunc alibi, praecipue in Samoa, Vitiis, et Insulis Marchionis cultum. "Flabellum Vitiense" propter unum eius usuum appellatum, arbor ad 10 metra altum, cauli ad 30 centimetra lato, crescit. Laminae foliorum ad 1 m attinent, ex cauli a stipite longo habitae. Ab uno ad quattuor inflorescentiae ex axilla producuntur. Flos est circa 7–8 mm longus, luteoviridis, bisexualis, sepalis petalisque tribus praeditus. Fructus sunt fusci, ad 12 millimetra lati.

Notae
-----

1. ↑  De specie apud situm ntbg.org.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • INPN France |
Vexillum Islamicum sahadam inscriptam monstrat.
***Gihad*** (Arabice جهاد *ǧihād*) est unum ex officiis religiosis Musulmanorum. Quod vocabulum cum sermone quotidiano idem fere valeat atque 'studium' aut 'contentio', in Alcorano tamquam terminus technicus adhibetur pro 'studio viae Dei' (الجهاد في سبيل الله *al-ǧihādu fī-sabīli llah*).[1][2] Qui huic insistit studio *mugahid* (مجاهد *muǧāhid*) dicitur, plures autem *mugahidun* (مجاهدون *muǧāhidūn*) aut *mugahidin*.

Vox *gihad* in Alcorano quinquies et tricies legitur, ubi plerumque 'pugnam' significat armatam, bis autem 'disciplinam' contra temptationes.[3][4] Spectat *gihad* ad infideles hortandos, ut vel religionem Islamicam accipiant vel aequo tributo (جزية *ǧizya*) collato se Musulmanorum tutelae submittant, ut ait capite 9, versu 9:

Contendite contra eos, qui non credunt in Deum novissimamque diem, neque vetant quod vetuerunt Deus nuntiusque eius, neque colunt veram religionem - qui quidem Scripturam acceperunt -, dum humiles ex manu tributum exsolvant.
Augetur tali contentione dicio Islamici imperii, quoad religio Islamica totum complectatur orbem terrarum.[5] Plerique vero divinitatis doctores arbitrantur *gihad* imprimis pertinere ad intentionem animi perpetuam, ut pietas atque religio omni tempore serventur.

Notae
-----

1. ↑  Wendy Doniger, ed. "Jihad," *Merriam-Webster's Encyclopedia of World Religions* (1999, ISBN 087-7790442), 571 **(Anglice)**.
2. ↑  Josef W. Meri, ed. "Jihad," in *Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia* (2005, ISBN 041-5966906) 419 **(Anglice)**.
3. ↑  *The Encyclopaedia of Islam,* ed. nova (Lugduni Batavorum: Brill), vol 2, 538; *al-mausu'a al-fiqhiyya* (Kuwait: 2002), vol 16, 124 **(Anglice)**.
4. ↑  Ursula Spuler-Stegemann, *Die 101 wichtigste Fragen zum Islam* (Monaci: 2007), 125 **(Theodisce)**.
5. ↑  Klaus Kreiser, Werner Diem, et Hans Georg Majer, eds. *Lexikon der islamischen Welt* (Kohlhammer: 1974), vol. 2, 27-28 **(Theodisce)**.
Wikidata Iosephus Estrada
Res apud Vicidata repertae:Iosephus Estrada: imagoIosephus Estrada: imagoIosephus Estrada: subscriptioIosephus Estrada: subscriptio
*Nativitas*: 19 Aprilis 1937; Tondo  
*Patria*: Philippinae  

**Officium**

*Officium*: President of the Philippines, Vice President of the Philippines, Member of the Senate of the Philippines, Mayor of Manila  
*Munus*: politicus, actor  

**Consociatio**

*Factio*: Pwersa ng Masang Pilipino, Nationalist People's Coalition, Liberal Party of the Philippines, Nacionalista Party  
*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Genitores*: Emilio Ejército; Mary Ejercito  
*Coniunx*: Loi Estrada  
*Proles*: Jinggoy Estrada, Joseph Victor Ejercito, Jake Ejercito  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Sikatuna, Order of Lakandula  

**Iosephus Ejército Estrada** (vulgo *Joseph Ejército Estrada*), natus Iosephus Marcellus Ejercito (vulgo *José Marcelo Ejército*) die 19 Aprilis 1937 Manilae, fuit praeses tertius decimus Insularum Philippinarum ab anno 1998 usque ad annum 2001. Tondo in oppido in Metro Manila die 19 Aprilis 1947 natus est. Ipse fuit histrio et senator et comarchus Sancti Iohannis in Metro Manila.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iosephum Estrada** spectant. |

* Situs officialis

Praesides rei publicae Philippinarum

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Aemilius Aguinaldo 1899-1901 • Manuel Quezon 1935 • Iosephus Laurel 1943 • Sergius Osmeña 1944 • Manuel Roxas 1946 • Elpidius Quirino 1948 • Raimundus Magsaysay 1953 • Carolus P. Garcia 1957 • Deodatus Macapagal 1961 • Ferdinandus Marcos 1965 • Corazón Aquino 1986 • Fidelis Ramos 1992 • Iosephus Estrada 1998 • Gloria Macapagal-Arroyo 2001 • Benignus Aquino tertius 2010 • Rodericus Duterte 2016 • Ferdinandus Marcos iunior 2022
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Secretarii rerum externarum Philippinenses |
|  |
Josephus Lamb, 1915
"The Top Liner Rag", anno 1916 editus
**Iosephus Franciscus Lamb** (6 Decembris 1887—3 Septembris 1960) fuit compositor Americanus musicae clavilicae. Is, cum Scott Joplin et Iacobo Scott, habetur inter praecipuos compositores generis musicae quod "*ragtime*" (scilicet *tempus laceratum*) dicitur. Plurima quidem opera eius edita "rag" sunt.

Vita
----

Iosephus Novae Caesarea natus est in familia ex Hibernia oriunda, et ipse musicam legendam clavileque psallendum se docuit. In societate mercatoria quae paramenta vendebat tabularius laborabat. Musicam Scott Joplin, eo tempore novissimam, magnopere admirabatur et anno 1908 apud apothecam Ioannis Stark, editoris musicae, compositori forte nanctus est, qui, audiens Lamb quandam compositionem suam psallere, hortatus est Ioanni Stark eam edere. Haec "Sensation Rag" fuit.

Opera
-----

Multa Iosephi Lamb opera inventa et edita sunt post mortem eius.

### Opera edita Iosepho vivente

* "Sensation" (1908)
* "Ethiopia Rag" (1909)
* "Excelsior Rag" (1909)
* "Champagne Rag" (1910)
* "American Beauty Rag" (1913)
* "Contentment Rag" (1915)
* "Ragtime Nightingale" (1915)
* "Cleopatra Rag" (1915)
* "Reindeer" (1915)
* "The Top Liner Rag" (1916)
* "Patricia Rag" (1916)
* "Bohemia Rag" (1919)

### Opera edita Iosepho mortuo

* "Alabama Rag"
* "Alaskan Rag"
* "Arctic Sunset"
* "Bee Hive"
* "Bird-Brain Rag"
* "Blue Grass Rag"
* "Chasin' the Chippies"
* "Cottontail Rag"
* "Firefly Rag"
* "Good and Plenty Rag"
* "Greased Lightning"
* "Hot Cinders"
* "Jersey Rag"
* "Joe Lamb's Old Rag"
* "The Old Home Rag"
* "Ragged Rapids Rag"
* "Ragtime Bobolink"
* "Ragtime Special"
* "Rapid Transit Rag"
* "Thoroughbred Rag"
* "Toad Stool Rag"
* "Walper House Rag"
Duchač, cum electionibus anni 1990 suffragium poneret
**Iosephus Duchač** (vulgo *Josef Duchač*, natus 19 Februarii 1938) vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae est. Cum anno Thuringia anno 1990 reconderetur, Duchač legatus Lotharii de Maizière, praesidis ministrorum Rei publicae Democraticae Germanicae ad Thuringiam condendam fuit. 3 Octobris 1990 Germania aedificata esset, 8 Novembris Duchač post electiones primus praeses ministrorum Thuringiae reconditae electus est. Sed anno 1992 ei obiectabatur, quod olim agens in rebus ministerii securitatis rei publicae fuisset. 23 Ianuarii anni 1992 honorem deposuit, qui Bernhardo Vogel (CDU) traditus est.

Praesides Ministrorum Thuringiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Annis 1920 - 1952
Arnoldus Paulssen |
Augustus Frölich |
Ricardus Leutheußer |
Arnoldus Paulssen |
Ervinus Baum |
Fridericus Sauckel |
Gulielmus Marschler |
Hermannus Brill |
Rudolphus Paul |
Wernerus Eggerath | 
Ab anno 1990
Iosephus Duchač |Bernhardus Vogel |Theodericus Althaus |Christina Lieberknecht |Bodo Ramelow |Thomas Kemmerich |Bodo Ramelow |
|  |
Wikidata Pollinum (Vallis Augustana)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°43′41″N 7°21′25″E  
*Numerus incolarum*: 1 527  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 15.33 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Brixonia, Ad Quartum, Augusta Praetoria, Carvantium, Fanum Sancti Christophori Augustensium  

**Tabula aut despectus**

Pollinum (Vallis Augustana): situsPollinum (Vallis Augustana): situs
Pollinum (Vallis Augustana)
**Pollinum** (-i, *n.*) (seu *Pollenum*) (hodie vulgo *Pollein*) est vicus ac municipium Italiae, circiter 1 550 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Pollinenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Chébuillet, Rabloz, Crêtes, Drégier, Chenaux, Chenières, Saint-Bénin, Tharençan, Moulin, Grand-Pollein, Petit Pollein, Donanche, Château, Autoport, Rongachet, Terreblanche, Tissonière.

Municipia finitima
------------------

* Ad Quartum (seu Quartus ab Urbe Lapis (Augusta Praetoria)) (hodie vulgo *Quart*),
* *Augusta Praetoria*,
* Brixonia (hodie vulgo *Brissogne*),
* Carvantium (seu Calventianum) (hodie vulgo *Charvensod*),
* Fanum Sancti Christophori.

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pollinum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Pollini in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii Pollini in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Vol XV, Torino 1847
**Elegia Augustana** est poesis elegiaca temporibus imperatoris Augusti (ab 27 a.C.n. ad 14 p.C.n.) conscripta. Aliter ac elegiae Graecae imprimis amores auctorum tractavit. Composita est hexametrico versu.

Origo
-----

Callinus, Tyrtaeus, et Archilochus elegias Graecas coepisse constant, paulo post etiam Solon et Mimnermus accidunt. Variis de rebus scripserunt, e.g. de bello et pace, rebus gestis, amore et morte necnon de otio ac philosophia. Demum tertio saeculo a.C.n. Callimachus *Aitia* more elegiaco composuit. Qui cum diversis rebus operam dedissent Romani elegiam ad amorem verterunt. Primus auctor elegiacorum carminum Romanus fuit Gallus. Temporibus deinde Augusteis Propertius, Tibullus, et Ovidius Naso notissimi elegiaci floruerunt.

Usus
----

Viris eo quidem tempore Romanis decuit gloriam in re militari aut in curia appetere qua de re recusatio illorum munerum iuvenibus insolita fuit. Illis indiciis decernuntur carmina elegiaca aetatis Augustaeae

* *foedus aeternum*
* *militia amoris*
* *servitium amoris*

Bibliographia
-------------

* Niklas Holzberg, *Die Römische Liebeselegie. Eine Einführung*. 2a ed. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 2001. ISBN 3-534-15041-4