recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gnaeus** (vel **Numerius**) **Fabius Vibulanus** (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus patricius saeculi quinti a.C.n. erat.

Familia
-------

Pater eius Quintus Fabius M.f. Vibulanus annis 467 a.C.n. 465, 459 consul atque 451 a.C.n. decemvir legibus scribundis, fratres Marcus Fabius Q.f. Vibulanus consul 442 et Quintus Fabius Q.f. Vibulanus consul anni 423 erant. Filius Gnaei Quintus Fabius Ambustus Vibulanus, consul anni 412 a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Ipse anno 421 a.C.n. consulatum una cum Tito Quinctio T.f. Capitolino Barbato gessit. Eo anno consul "haud magno decore" Aequos, qui "turpiter" fugebant, vicit et ovans tantum urbem intravit. Domi iterum a patriciis et plebi de principatu certatum est, cum plebeii postularent, ut quattuor quaestores eligerentur. Constitutum est, ne numerus quaestorum augeretur, sed suffragium et plebeiorum esset liberum. Propter controversias electio consulum dilata et Lucius Papirius L.f. Mugillanus interrex electus est.

Anno 415 Fabius tribunus militum consulari potestate una cum Publio Cornelio Cosso, Gaio Valerio L.f. Potito Voluso, Quinto Quinctio Cincinnato erat. Hoc anno bellum Veiorum religione dilatum, Aequorum clade ab eis trennio accepta prohibitum est. Domi de coloniis Bolarum atque Labicorum decudendis cum tribuno plebis Lucio Decio iurgatum est.

Anno 407 Fabius iterum tribunus militum erat, tum cum Lucio Furio L.f. Medullino, Gaio Valerio L.f. Potito Voluso et Gaio Servilio P.f. Ahala. Eo anno cum Veientibus de pace agebatur, in Volscis clades accepta est.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, IV 43
2. ↑  op. cit. IV 49,1-6
3. ↑  op cit. IV 57,12-58,5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Trib. Mil. Cons. Pot.: Lucius Papirius L.f. Mugillanus, Quintus Antonius T.f. Merenda, Lucius Manlius Capitolinus**  |  **Consul** 421 a.C.n.cumTito Quinctio T.f. Capitolino Barbato | Successores: **Trib. Mil. Cons. Pot.: Titus Quinctius L.f. Poenus Cincinnatus III (vel Lucius Quinctius L.f. Cincinnatus III, Lucius Furius Medullinus III, Marcus Manlius Vulso, Aulus Sempronius Atratinus II**  |
**Gnaeus Manlius P.f. Cincinnatus** (nescimus, quando natus, mortuus anno 480 a.C.n.) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. erat.

Cursus honorum
--------------

Manlius anno 480 a.C.n. primus e gente Manlia consul creatus est. Ut in anno praeterito iterum tribunus plebis - nunc Tiberius Pontificius - legem agrariam poposcit et dilectum militum contra Veios et Aequos vetuit. Sed senatores collegam tribunum corrumpere potuerunt, ut intercederet. Itaque dilectus fieri potuit. Tum ambo consul milites contra Veios duxit et feliciter pugnavit. Tamen hoc proelio Quintus Fabius K.f. Vibulanus, consul anni 482 a.C.n. cecidit. Tum et Manlius, qui iam victoriam ad manum habebat, a Veientibus, qui castra Romanorum oppugnabant, necatus est. Tamen Romani victores e pugna redierunt. Alter consul Marcus Fabius K.f. Vibulanus triumphum sibi a senatu decretum recusavit, quod Quintus frater et consul Manlius necati essent et huic triumphus deberetur.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita II 43,11
2. ↑  loc. cit. cap. 44,1
3. ↑  Dion. Hal. *Ant. Rom.* IX,11
4. ↑  Dion. Hal. *Ant. Rom.* IX,12.
5. ↑  Titus Livius, ab urbe condita II 45 - 47

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Kaeso Fabius K.f. Vibulanus II et Spurius Furius Fusus (Fusius)**  |  **Consul** 480 a.C.n.cumMarco Fabio K.f. Vibulano | Successores: **Kaeso Fabius K.f. Vibulanus III et Titus Verginius Opet.f. Tricostus Rutilus**  |
**Gnaeus Mallius Maximus** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus post annum 103 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Mallius homo novus erat. Habuit duos filios, qui in pugna apud Arausionem ceciderunt.

Cursus honorum
--------------

Mallius anno 108 a.C.n. aut antea praetor fuit atque anno 105 una cum Publio Rutilio Rufo consul electus est. Mallius provinciam Galliam Narbonenesem accepit. Quod Quintus Servilius Caepio, qui adhuc ibi militibus imperabat, Mallium hominem novum de plebe despiceret, exercitus Romanus die 5 Octobris apud Arausionem a Cimbris et Teutonibus victus est. Propter cladem, inter quam LXX milia militum Romani necati erant, et Mallius et Caepio anno 103 a.C.n. accusati sunt. Quamquam Marcus Antonius orator clarus eum defenderat, Mallius ad exilium damnatus est et Roma abiit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[1] M. Maximus, Cn." in *Der Neue Pauly* vol. 7 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01477-0) col. 779.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *periochae* LXVII; Cassius Dio XXVII, frg. 91
2. ↑  Marcus Tullius Cicero, *de oratore* II 125; Titus Livius, *periochae* LXVII

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Servilius Caepio et Gaius Atilius Serranus**  |  **Consul** 105 a.C.n.cumPublio Rutilio Rufo | Successores: **Gaius Flavius Fimbria et Gaius Marius II**  |
*Peregrinatrix.* Pictura Davidis Teniers minoris.
**Peregrinatio** (-ionis, f.) est iter sacrum, ad locum sanctum venerandum effectum.

In Christianismo
----------------

In Ecclesia Catholica sunt tres peregrinationes maiores: 

* Hierosolyma, in Terra Sancta, ad Orientem,
* Roma, ad limina Apostolorum, ubi est caput mundi.
* Compostella, ad sanctum Iacobum, in fine terrae, ad Occidentem.

**Peregrinatio ad Hierosolymam** apicem habet in visitatione basilicae Sancti Sepulcri, ubi sunt mons Golgotha (locus Passionis Dominicae) et Sanctum Sepulcrum vel Anastasis (locus Resurrectionis Dominicae). Alia loca sancta visitantur in Terra Sancta, praecipue Bethleem (basilica Nativitatis) et Nazareth (basilica Annuntiationis). 

**Peregrinatio ad Romam** apicem habet in visitatione sepulcri apostoli Petri, in basilica Vaticana. Quae peregrinatio etiam dicitur "ad limina Apostolorum", id est, includit visitatio basilicae viae Ostiensis cum sepulcro apostoli Pauli. Hae duae basilicae dicuntur "maiores", sicut etiam basilica Lateranensis (cathedralis Urbis et Orbis) et basilica Sanctae Mariae maior. Aliae basilicae minores dicuntur ; inter quas basilica Sancti Laurentii, Ecclesia Sanctae Crucis in Hierusalem et Sancti Sebastiani ad Catacumbas, additis basilicis maioribus, stationes sunt gyri septem ecclesiarum. Via principalis quae Romam ducitur est via Francigena. 

**Peregrinatio Compostellana** apicem habet in visitatione sepulcri Apostoli Iacobi, in basilica quae Compostellae erecta est, in Gallaecia Hispaniae. Via principalis quae eo ducitur est via Francogallica, antea in quattuor viae divisa.

In Islamo
---------

In religione Islamica, peregrinatio ad Meccam (Hagga; Arabice حج *ḥaǧǧ*) inter columina religionis Islamicae numeratur.

Bibliographia
-------------

* al-Naqar, Umar. 1972. *The Pilgrimage Tradition in West Africa.* Khartoum: Khartoum University Press.
* Coleman, Simon, et John Elsner. 1995. *Pilgrimage: Past and Present in the World Religions.* Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.
* Coleman, Simon, et John Eade, eds. 2005. *Reframing Pilgrimage: Cultures in Motion.* Londinii: Routledge.
* Davidson, Linda Kay, et David M. Gitlitz. 2002. *Pilgrimage: From the Ganges to Graceland: An Encyclopedia.* Sanctae Barbarae Californiae: ABC-CLIO.
* Gitlitz, David M. et Linda Kay Davidson. 2006. *Pilgrimage and the Jews.* Westport Connecticutae: Praeger.
* Jackowski, Antoni. 1998. *Pielgrzymowanie.* Wroclaw: Wydawnictwo Dolnoslaskie.
* Kerschbaum & Gattinger. 2005. *Via Francigena – DVD – Documentation, of a modern pilgrimage to Rome.* VindobonaeL Eurovia. ISBN 3-200-00500-9.
* Margry, Peter Jan, ed. 2008. *Shrines and Pilgrimage in the Modern World: New Itineraries into the Sacred.* Amstelodami: Amsterdam University Press.
* Sumption, Jonathan. 2002. *Pilgrimage: An Image of Mediaeval Religion.* Londini: Faber and Faber.
* Wolfe, Michael, ed. 1997. *One Thousands Roads to Mecca.* Novi Eboraci: Grove Press.
* Zarnecki, George. 1985. The Monastic World: The Contributions of The Orders. In *The Flowering of the Middle Ages,* ed. Joan Evans, 36–66. Londinii: Thames and Hudson.
Domus hortulani in viridario castelli Arnstadiensis, ubi pater scriptoris laborabat
**Christianus Fridericus Timme** (natus die 30 Martii 1752 Arnstadii, mortuus die 7 Iunii 1788 Erfordiae) fuit scriptor Germanus illuminismi exeuntis et scaenarum dispositor.

Vta
---

Filius horticulani aulici annos iuventutis Arnstadii vixit ante studiosi tempus. Magistratu ornatus opera pangere coepit anno 1778. Lipsiae anno 1779 versabatur antequam Erfordiae privatim doceret, pingeret, scriberet. Annis inter 1780 et 1782 symbolas varias afferebat operi Ioannis Georgii Meusel cui titulus *Miscellaneen artistischen Inhalts*.

Anno autem 1781 in periodicis praetitulatis "Erfurtische gelehrte Zeitung" operam dabat ubi critica prima *Raptorum*, magni istius operis Schilleriani, in lucem edita est Christiano Friderico Timme auctore. Anno 1782 theatrum "Gesellschafts-Theater" duxit quod condiderant Carolo Theodoro de Dalberg instigante. Timme insuper periodicum septimanale satiricum "Der Luftbaumeister" edidit ex anno 1784. Celebritate haud deficiente alcohol diligebat ultimos vitae annos Erfordiae in paupertate vixit.

Opera
-----

* *Der abgedankte Officier oder Joseph der Gute*, comoedia, 1778
* *Die gute Ehefrau*, comoedia, 1779
* *Faramonds Familiengeschichte in Briefen*, 4 vol. 1779-1781
* *Der schöne Leutnant oder Die Verwandlung*, comoedia, 1781
* *Der Tausch der Brüder oder Das Schenie*, nugae hilares, 1781
* *Der Empfindsame Maurus Pankrazius Ziprianus Kurt, auch Selmar genannt. Ein Moderoman*, 4 vol. 1781-1783
* *Wenzel von Erfurt. Eine Robinsonade*, 4 vol. 1784-1786
* *Der Luftbaumeister. Eine Wochenschrift, satyrisch-moralischen Inhalts*, 2 vol. 1784-1785
* *Wilhelm von Raschwiz oder Stufenleiter von Unbesonnenheit zur Ausschweifung und von dieser zum Verbrechen und Elend*, tribus in partibus [quarum ultimam anonymus confecit], 1787-1789

Bibliographia
-------------

* Michael Ludscheidt (ed.): *Aufklärung in der Dalbergzeit. Literatur, Medien und Diskurse in Erfurt im späten 18. Jahrhundert*, Erfordiae 2006

Fons
----

* Informationes in pagina quadam auctoribusThuringiensibus dedicata
Wikidata Christianus Mergenthaler
Res apud Vicidata repertae:Christianus Mergenthaler: imagoChristianus Mergenthaler: imago
*Nativitas*: 8 Novembris 1884; Waiblinga  
*Obitus*: 11 Septembris 1980; Bad Dürrheim  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: member of the Reichstag of the Weimar Republic  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Nationalistica Socialisticaque Operariorum Factio Germanica, National Socialist Freedom Movement  

**Memoria**

*Sepultura*: Waldfriedhof Stuttgart  

**Christianus** (Theod. *Christian*) **Mergenthaler** (natus 8 Novembris 1884 in oppido *Waiblingen* (Virtembergia), mortuus 11 Septembris 1980 in oppido  *Bad Dürrheim* (Badenia-Virtembergia)) vir publicus Germaniae et sodalis NSDAP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Pater eius pistorius fuit, ipse ad annum 1902 scholam frequentavit et deinde maturitatem adeptus ad annum 1907 Stuttgardiae, Tubingae, Goettingae mathematicae et physicae studebat. Tum militabat et annis proximis variis loco magister laboravit. Bello Orbis Terrarum I voluntarius interfuit, postremo succenturio promotus. Post bellum finitum iterum magister, ab anno 1920 Hallae Suevicae laborabat.

Vita publica
------------

Iam anno 1922 Hallae Suevicae gregem factionis Nazistae condidit et ab anno 1923 legatus senatus terrae Virtembergiae fuit et anno 1924 etiam brevi tempore legatus Dietae Imperii Germanici erat. Postquam factio anno 1924 brevi tempore interdicta est, non prius quam 1927 ad factionem iterum conditam accessit, quod auctoritatem Hitler negavit. Proximis annis saepe cum Gulielmo Murr duce factionis et postea vicario imperii Virtembergiae de potestate iurgavit et saepe victus est. Tamen 6 Maii 1933 praeses ministrorum et administer institutionis publicae nominatus est. Nunc acerrime contra ecclesiam et Iudaeos egit.

Ultimi anni
-----------

Bello Orbis Terrarum I finito captus atque in carcere ad annum 1949 detentus est. Deinde stipendiis pristini magistri oppido Bad Dürrheim ad mortem anno 1980 vixit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in libro legatorum Dietae Imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Virtembergiae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Virtembergiae Rei Publicae LiberaeInsigne Virtembergiae Rei Publicae Liberae |
| Gulielmus Blos |
Ioannes de Hieber |
Edmundus Rau |
Gulielmus Bazille |
Eugenius Bolz |
Gulielmus Murr |
Christianus Mergenthaler (Praeses ministrorum) |
|  |
Wikidata Petrus Bosquet
Res apud Vicidata repertae:Petrus Bosquet: imagoPetrus Bosquet: imago
*Nativitas*: 8 Novembris 1810; Martianum  
*Obitus*: 11 Februarii 1861; Palum  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: Second Empire senator  
*Munus*: politicus, military officer, miles  

**Memoria**

*Laurae*: Crux magna Legionis Honoris, Marshal of France, Knight Grand Cross of the Order of the Bath  

Marescalcus Petrus Bosquet
**Petrus Franciscus** (Francice: *Pierre*) **Bosquet** (natus 8 Novembris 1810 Martiani, mortuus 5 Februarii 1861 Pali) dux militum, marescalcus atque vir publicus Francicus erat.

Cursus honorum
--------------

Post scholas militares Lutetiae atque Mettis finitam Bosquet anno 1834 succenturio minor ad exercitum Franciae in Agerino accessit. Anno 1847 cohortis praefectus nominatus est. Anno 1848 Castelli Tingitani divisioni imperabat et eodem anno legionis generalis factus est. Deinde contra Cabylos certavit. Ab anno 1853 inter Bellum Crimaeanum divisionem secundam rexit. Ibi proeliis Almae, Balaclavae atque Inceromaniae praestabat. Die 8 Septembris 1855 in expugnatione Sebastopolis graviter sauciatus est. Itaque in patriam reverti coactus est. Anno 1856 a Napoleone III imperatore senator atque marescalcus nominatus est. Anno 1858 dux militaris Tolosae factus est. Sed anno 1861 vulneribus inter Bellum Crimaeanum acceptis mortuus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petrum Bosquet** spectant. |

* Petrus Bosquet in Encyclopaedia Classica anni 1911 (lingua Anglica)
* Acta Francica de Bosquet in pagina administerii Culturae Francici
**Rudolphus** (vulgo: *Rudolf*) **Amelunxen** (natus 30 Iunii 1888 Coloniae Agrippinae, mortuus 21 Aprilis 1969 Dusseldorpii vir publicus Germaniae et sodalis factionis Centri erat.

Munus
-----

Post scholam anno 1909 finitam Amelunxen Friburgi Brisgoviae iurisprudentiae, historiae psychiatriae studebat. Postea Berolinum ibat, ubi experimentum anno 1912 absolvit. Anno 1914 doctor iurisprudentiae promotus est. Annis 1919 ad usque 1933 minister publicus Borussiae erat. Anno 1926 etiam praesidens regionis Provinciae Monasterii factus est. Cum Franciscus de Papen cancellarius Theodiscus summum consilium ministrorum Borussiae anno 1932 praecipitavisset, et Arnold missionem provisoriam dedit.

Cursus honorum
--------------

Anno 1919 factioni Zentrum interfuit, anno 1945 iterum ad factionem reconditam accedit. Anno 1946 legatus senatus terrae Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae creatus est. 24 Iulii eiusdem anni Britanni, qui eo tempore hanc partem Germaniae occupaverunt, eum primum praesidem ministrorum Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae fecerunt. Sed 17 Iunii 1947 senatus terrae Carolum Arnold (CDU) eius successorem elegit. Amelunxen autem administer rerum socialium (1947 - 1950) et postea administer iustitiae (annis 1950 - 1958) Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae fuit. Anno 1949 etiam legatus Dietae Foederalis creatus est, sed hunc honorem cito reliquit, quod administer terrae suae manere cupivit.

Nexus externi
-------------

Curriculum vitae (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Rhenaniae Septentrionalis et Vestfaliae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Rhenaniae Septentrionalis et VestfaliaeInsigne Rhenaniae Septentrionalis et Vestfaliae |
| Rudolphus Amelunxen Centrum | Carolus Arnold CDU | Fridericus Steinhoff (SPD) | Franciscus Meyers (CDU) | Henricus Kühn (SPD) | Ioannes Rau (SPD) | Wolfgangus Clement (SPD) | Petrus Steinbrück (SPD) | Georgius Rüttgers (CDU) | Hannelora Kraft (SPD) | Arminius Laschet (CDU) | Henricus Wüst (CDU) |
|  |
Terra Borealis
*Haec pagina archipelago Russico in Oceano Arctico explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Terra Borealis" appellatur, vide Terra Borealis (discretiva).*

**Terra Borealis** (Russice Северная Земля, tr. *Severnaja Zemlja*) est archipelagus in Oceano Glaciali Septentrionali (Arctico). Area archipelagi est circa 37 milia chm2, quorum 47 % glacie tecta sunt. 

Fiordum Achmatovae in Bolsevico insula

Situs
-----

Inter maria Karense et Lapteviorum archipelagus situs est, Nunc ad districtum municipalem Taimyricum territorii Crasnoiarensis Foederationis Russicae pertinet. Freto Vilkitzkii a paeninsula Taimyrica Terra Borealis separata est. 

Sinus Solaris (*Solnechnaja Buchta*) Bolsevici insulae

Insulae
-------

Insulae Terrae Borealis maximae sunt insula Rerum Novarum Octobrium, Bolshevik (i.e. 'Bolsevicus'), *Komsomolec* et *Pioner*. Fretum Schokalskii insulas Rerum novarum Octobrium et Bolshevik separat.

Insularum minorum insula Schmidtii septentrionem versus ab insulis principalibus sita et nomine Ottonis Schmidtii exploratoris clari nominata. memoranda est.

Vilkitzkij anno 1913 vexillum Russicum in insula inventa tollit

Historia
--------

Archipelagus, nunc ut "Terra Borealis" notus, inventus est anno 1913 ab expeditione Russica, cuius praefectus fuit Boris Vilkitzkij. Initio tamen pars maxima archipelagi insulam singulam esse putabatur, quae anno 1914 "Terra Imperatoris Nicolai II" (Russice Земля Императора Николая II, tr. *Zemlja Imperatora Nikolaja II*) nominata est, anno 1926 tamen haec "insula" in "Terram Borealem" renominata. Annis 1931–1933 autem exploratores Sovietici detegerunt terram illam e nonnullis insulis separatis formatam esse. Tunc insulae illae nomina sua propria obtinuerunt, postquam "Terra Borealis" appellatio totius archipelagi facta est.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Северная Земля, о-в*.
2. ↑  Vel *insula Revolutionis Octobris*, — ibidem, s.v. Октябрьской Революции.
3. ↑  Ibidem, s.v. Большевик.
4. ↑  Ibidem, s.v. Шмидта о-в.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Terram Borealem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 79°45′0″N 98°15′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Pagina de Terra Boreali *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina de Terra Boreali *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
**Animalia** — Chordata

Classis : Reptilia   
Superordo : Dinosauria   
Ordo : Saurischia   
Subordo : Theropoda   
Infraordo : Carnosauria   
Familia : Carcharodontosauridae   
Genus : ***Acrocanthosaurus***   
Stovall & Langston, 1950  
   
Subdivisiones: Species\* *A. atokensis*  
Stovall & Langston, 1950
Synonyma
\* "Acracanthus" Langston vide Czaplewski, Cifelli, & Langston, W.R. 1994 (nomen nudum)

***Acrocanthosaurus*** est genus monotypicum Dinosaurorum Theropodum quod Cretaceo inferiore in America Septentrionali habitabat. Adhuc unam novimus *Acrocanthosauri* speciem fuisse, quae est *Acrocanthosaurus atokensis*, et a propinquis propter altam spinam dorsi decernitur, quae *Acrocanthosaurum* *Spinosauro* paulum similem facit. Reliquiae in Oclahoma Texiaque repertae sunt.

Bibliographia
-------------

* Currie, P. J. & Carpenter, K. (2000). A new specimen of Acrocanthosaurus atokensis (Theropoda, Dinosauria) from the Lower Cretaceous Antlers Formation (Lower Cretaceous, Aptian) of Oklahoma, USA (pdf). *Geodiversitas*, 22(2), 207-246.
Wikidata Guntia
Res apud Vicidata repertae:Guntia: insigneGuntia: insigneGuntia: vexillumGuntia: vexillum
commune urbanum, magnum oppidum, Municipium  
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°27′9″N 10°16′16″E  
*Nomen officiale*: Günzburg  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Circulus Guntiae  
*Territoria finitima*: Kötz, Bubesheim, Offingen, Rettenbach
**Forma**

*Area*: 55.40 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 21 233  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: GZ
**Tabula aut despectus**

Guntia: situsGuntia: situs
Guntia circa annum 1918 depicta
**Guntia** (-ae, *f.*) seu **Gunzberga** (-ae, *f.*) (alia nomina: *Gontia*) (Theodisce: *Günzburg*; Alemannice: *Genzburg*) est urbs et commune Germaniae, in Terra foederali Bavaria, in provincia Suebia sita et caput loci Circuli Guntiae.

Praeclari cives
---------------

Guntiae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:

### Nati

* Iosephus Mengele, infamis medicus Nazista
* Petra Kelly, mulier nota
* Diana Damrau, cantrix acuta voce, quae in tota orbe terrarum maxima aestimatione fruitur.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  (Il mondo antico, moderno e novissimo ... Antonio Chiusole · 1722 apud *Google Books*)
3. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Guntiam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°27′9″N 10°16′16″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Digital Atlas of the Roman Empire* • "09774135" apud *Statistik-Portal* |
Icon Dormitionis ex Ecclesia Dormitionis in Condopoga, anno 1774 picta
**Dormitio Sanctae Dei Genetricis** (Graece Κοίμησις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, Slavonice Ѹ҆спе́нїе Пресвѧты́ѧ Богоро́дицы) sollemnitas Ecclesiae Orthodoxae ad mortem Mariae pertinens est. In Ecclesiis Orthodoxis Graecis die 15 Augusti calendario Gregoriano (vel Neo-Iuliano), in Ecclesia Orthodoxa Russica die 15 Augusti calendario Iuliano (scilicet 28 Augusti Gregoriano) celebratur. Saeculo V vel VI constituta est. Non negat Ecclesia Orthodoxa Matrem Dei in caelum assumptam esse, sed praemulta templa orthodoxa, saepe et cathedralia, Dormitioni et non Assumptioni Dei Genetricis consecratae sunt.

In iconibus quoque non, ut in praeclaris picturis ecclesiarum catholicarum, Maria quasi triumphans in caelum ascendens et a choro angelorum santaque Trinitate accepta, sed in lecto moriens Christo animam eius ut infantem fasciis involutum portante ostentatur. Haec scena cum apostolis lectum circumstantibus accurate legendis et narrationibus evangeliorum apocryphorum respondet, e quibus festum ipsum ortum et explicatum est. E quibus deprompta verba dei Genetricis morientis repetentes fideles in exapostelario[1] cantant: "Apostoli convenientes huc e finibus terrae, sepelite corpus meum! Et tu, mi fili deus, accipe animam meam!" Diebus festivis hunc diem sequentibus finitur in ritu Byzantino annus ecclesiasticus, qui die 1 Septembris diebus praeparatoriis festi natalis Mariae (die 8 Septembris) incipit.

Nexus externi
-------------

* Ἡ Ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως (De Sollemnitate Dormitionis) **(Neograece)**

Notae
-----

1. ↑  Exapostelarium est canticum sollemne officii nocturni.
Wikidata Taukelina Finikaso
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1959;   
*Patria*: Tuvalu  

**Officium**

*Officium*: Minister for Works and Communications, Minister of Fisheries, Member of the Parliament of Tuvalu, Minister of Foreign Affairs, Minister for Tourism  
*Munus*: legatus, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: no value  

**Taukelina Finikaso**, ex insula Vaitupu ortus, est politicus Tuvaluensis.

Alumnus est universitatis Pacifici Australis Suvae Vitiorum, insuper universitatum Tasmaniensis et Sidneiensis in Australia. Legatus est parlamento Tuvaluensi ab anno 2006 pro insula nativa Vaitupu. Minister a commeatu et communicatione anno 2010 factus est, primo ministro Maatia Toafa. Minister a circumiectu rebusque externis a die 6 Augusti 2013 meret, primo ministro Enele Sopoaga.

Nexus externi
-------------

* Pagina Facebook
* "H.E. Mr. Taukelina Finikaso, Minister for Foreign Affairs and Foreign Trade" (2 Octobris 2015) apud Nationes Unitas

Ministri rerum externarum Tuvaluenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Enele Sopoaga 2010 • Apisai Ielemia 2010 • Taukelina Finikaso 2013
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Australianarum et Pacificarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Tuvalus |
|  |
Sadko et nymphae marinae (Eliae Repin pictura)
*Vide etiam paginam discretivam:* Sadko (discretiva)

**Sadko Hospes Dives** est bylinarum Russicarum persona saepe laudata. Novogardiensis erat. Tres Novogardienses bylinis celebrantur, Sadko et Basilius Buslai filius et Ioannes Hospitis filius.

Sadkonis fabula non heroica, sed fabulae miraculosae propinqua est. Sadko citharista (*gusliar*) pauper erat; in conviviis divitum pro mercede canebat. Sed aliquando novem dies nullus eum canere invitavit; cum Sadko tristis in ripa Ilmeni sederet et caneret, rex marinus ipse apparuit et dixit sibi carmina Sadkonis placuisse. Sadkonem monuit, ut cum tribus mercatoribus Novogardiensibus divitibus pignore contenderet, ut *piscis pennis aureis* fabulosa in Ilmeno gigneretur; vicit Sadko et divitias multas accepit. 

Sadko adeo dives factus est, ut aliquando gloriatus esset se omnes merces Novogardiae emere posse; duos dies omnes merces empserat, sed die tertio merces Moscovienses advectae sunt et Sadko confessus est se merces orbis terrarum totius emere non posse. (Sed interdum Sadko dicitur et tunc vicisse omnesque merces Novogardiae vasibus fractis non exceptis empsisse.)

Alia fabula narrat, ut Sadko triginta naves merce oneratus trans mare navigaverit. Cum iam reverteretur, tempestate facta naves mari medio progredi nequibant, sicut ancoribus haerentes; Sadko intellegit, ut rex marinus vectigal posceret, et merces et argentum et aurum in undas iniciebat; postea coniecit, ut hominem rex marinus peteret. Sortem Sadko et socii eius duxerant et Sakonis sors exit; in trabe quercea se in mare mitti iussit. Statim naves progrediebantur, Sadko autem in trabe obdormiverat et in fundo maris in palatio regis marini expergefactus est. Nablio canere rex eum iusserat et tam vehementer Sadkone canente saltabat, ut tempestas facta esset maxima multaeque naves fractae essent permultique nautae perirent. Sanctus *Micola Mosaiscensis* (sic in bylina Nicolaus Myrensis nautarum ceterorumque viatorum patronus nuncupatur) Sadkoni apparuit et monuit, quomodo regem placaret hominesque salvaret. Fides nablii Sadko rumpit et, cum rex posceret, ut virginem marinam nuberet, ex 900 virginum pulcherrimarum ultimam *Černavam* elegit. Post nuptias Sadko obdormivit et Novogardiae in ripa *Černavae* fluminis expergefactus naves suas per Volchovam appropinquare vidit. Micolae Mosaiscensi gratias agens ecclesiam eius Novogardiae aedificavit.

Nicolaus Rimskij-Korsakov de Sadkone drama melicum composuit.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  *Hospes* in bylinis saepe *mercatorem* et *nautam* significat
3. ↑  Qui *gusli*, nablium Russicum populare, canit.
4. ↑  *Рыба золоты перья*
5. ↑  Quasi *Nigram, Deformem* (nomen a *čërnyi*, *niger*, derivatum est).

Nexus externi
-------------

* De Sadkone in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
* De Sadkone in *Poesi epica Russica* Vladimiri Propp **(Russice)**
Portiuncula – aditus
Portiuncula a latere visa
**Portiuncula** (Diminutivum vocis portionis *parva (terrae) pars* valentis) est nomen usitatum oratorii **Sanctae Mariae Angelorum** tres chiliometra infra Asisium Umbriae siti (Italia). Anno 1569 iussu Pii V papae Basilica Sanctae Mariae Angelorum supra oratorium aedificari coepta est, quae basilica demum anno 1679 finita est. 

Oratorium notissimum factum est, quod ibi Ordo Fratrum Minorum ortus est. Die 3 Octobris anno 1226 ibidem Franciscus Assisiensis inter socios suos mortuus est.

Historia
--------

* Franciscus ecclesiolam antiquissimam, tum autem desolatam, sicut alias oratoria manibus suis reparavit.
* Dominica in Palmis de passione Domini anni 1214 (die 18 Martii) hac in ecclesiola Clara Assisiensis a Francisco vestimentum monachae accepit. Quae postea ordinem Clarissarum condidit.
* Quoque anno Pentecoste Fratres Minores ibidem congregati sunt, anno 1221 iam plus quam 5000 numero.
* Francisco precato Honorius III papa concessit, ut *quicumque venerit ad istam ecclesiam cofessus et contritus et sicut expedit absolutus per sacerdotem absolvatur a poena et a culpa quod commisit in coelo et in terra a die baptismatis usque ad diem et horam introitus ecclesiae supradictae.*, ex quo indulgentia plenaria Portiunculae dicta nata est.

Portiuncula et Angelopolis
--------------------------

Die 4 Septembris anno 1781 in Civitatibus Foederatis Americae urbs nova nomine Hispanico *Los Angeles* condita est. Plenius „El pueblo de la reina de los Ángeles" („Vicus reginae angelorum") appellabatur, saepe autem etiam „El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río de Porciúncula" („Vicus nostrae Dominae, reginae angelorum fluminis Portiunculae").

Aspectus
--------

Apsis Portiunculae
Oratorium a multis artificibus decoratum est. Imprimis notae sunt imagines Friderici Overbeck (1829) Franciscum demonstrantem, qui gratiam Iesu et Mariae virginis accipit.

Notae
-----

1. ↑  [ Tractatus de Indulgentia S. Mariae de Portiuncula (editus anno 1900).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Portiunculam** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Erix (discretiva)


Wikidata Portus Ericis
Res apud Vicidata repertae:Portus Ericis: insignePortus Ericis: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°4′35″N 9°54′40″E  
*Numerus incolarum*: 10 133  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Spediensis  

**Geographia**

*Superficies*: 16.01 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arcula, Castrum Sarzanae, Amelia, Spedia  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Drocae  

**Tabula aut despectus**

Portus Ericis: situsPortus Ericis: situs
**Portus Ericis**, recentius **Erix**, Italice *Lerici*, est urbs Italiae et municipium, circiter 10 290 incolarum, in regione Liguria, in provincia Spediensi sita.

Portus Ericis sub monte Illicis sita est ad litora Sinūs Spediensis qui interdum "sinus Ericis" nuncupatur.

In hac urbe conficiebatur iusculum dactylorum modo Portus Ericis (*zuppa di datteri alla Lericina*).

Clari cives
-----------

Portus et Castrum
### Hic vixerunt

* Andreas Auria
* Emma Orczy

### Mortui

* Marius Soldati

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Dioecesis Spediensis-Sarzanensis-Brugnatensis

Vici in municipio Ericis
------------------------

Despectus in urbem
* Serra Ilicis (Italiane: *La Serra*),
* Portiolus deinde Fanum Sancti Terentii (Italiane: *San Terenzo*),
* *Muggiano*,
* *Pozzuolo*,
* *Pugliola*,
* *Senato*,
* *Tellaro*.

### Loci

* Feschalinum, *Fiascherino*

Municipia finitima
------------------

* Amelia,
* Arcula,
* Sergiana,
* *Spedia*.

Notae
-----

1. ↑  "Prospectus celebris Portus Ericis" (despectus anni 1715); unde "Portus Ericus" (per errorem) Antonio Chiusole, *Il mondo antico, moderno, e novissimo* (1759) (vol. 1 p. 345 apud *Google Books*)
2. ↑  "Erix": *Nomi d'Italia* De Agostini; G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 44°4′35″N 9°54′40″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* |

* Situs Publicus **(Italiane)**
* "Comune di Lerici" apud *SIUSA*


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ericem** spectant. |

Municipia provinciae Spediensis

Amelia · Arcula · Beverinum · Bonasola · Bruniatum · Bullanum · Burgellus ad Varam · Burgus Sancti Stephani · Calix · Carrodonum · Carrum · Castrum Codani · Castrum Novum · Deiva · Framura · Follum · Levantum · Luna · Masiana · Mons Rubeus ad Mare · Pinio · Portus Ericis · Ricotium · Rivus Maior · Rupecula ad Varum · Sergiana · Siniacum · Spedia · Varisium · Vectianum · Veneris Portus · Vulnetia

*Liguria · Provincia Spediensis*
**Portumnalia** vel **Portunalia** erant feriae Romanae in honorem dei Portumni, quae 17 Augusti (a.d. XVI Kal. Sept.) celebrabantur. Varro dicit:

> Portunalia dicta a Portuno, cui eo die aedes in portu Tiberino facta et feriae institutae
> 
> 

Portunus deus portuum et portarum et clavium erat, et die Portunalium Romani claves lustrabant, sed incertum est quo modo

Notae
-----

1. ↑  Libro sexto *de Lingua Latina* capitulo 20.
2. ↑  Duae emendationes sunt: *huius dies festus Portunalia, qua apud veteres claves in fo<c>um add<ere prope mo>re institutum*; aut: *...Portunalia, qua apud veteres claves in fo<r>um add<uctas pia>re institutum*. Videas: G. Vaccai,*Le feste di Roma antica*, p. 164. (Romae 1986).

Nexus externi
-------------

* Georgii Wissowa Religion und Kultus der Römer, S. 112

Feriae Romanae et ludi publici

Adonia • Agonalia • Ambarvalia • Amburbium • Argei • Armilustrium • Ludi Apollinares • Augustalia • Bacchanalia • Sacra Bonae Deae • Brumalia • Ludi Capitolini • Caprotinia • Caristia • Carmentalia • Cerealia • Compitalia • Consualia • Divalia • Eponalia • Equirria • Equus October • Faunalia • Februa • Feralia • Floralia • Fontinalia • Fordicidia • Furrinalia • Hilaria • Ieiunium Cereris • Iovis epulum • Larentalia • Feriae Latinae • Lemuralia • Liberalia • Lucaria • Lupercalia • Matronalia • Meditrinalia • Megalesia • Mercuralia • Navigium Isidis • Nemoralia • Neptunalia • Opalia • Opiconsivia • Parentalia • Parilia • Portumnalia • Poplifugia • Ludi Plebeii • Quinquatria • Quinquatrus minusculae • Quirinalia • Regifugium • Robigalia • Ludi Romani • Saturnalia • Sol invictus • Rosalia • Ludi Saeculares • Sementivae • Septimontium • Ludi Taurii • Terminalia • Tubilustrium • Veneralia • Sacra Veneris Genetricis • Vertumnalia • Vestalia • Vinalia • Vitulatio • Volturnalia • Vulcanalia
Wikidata Simbirium
Res apud Vicidata repertae:Simbirium: insigneSimbirium: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°19′0″N 48°22′0″E  
*Numerus incolarum*: 624 518  
*Zona horaria*: UTC+04:00, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ульяновск
**Gestio**

*Praefectus*: Sergei Sergeevich Panchin, Q111016890  
*Procuratio superior*: regio Simbiriensis  

**Geographia**

*Superficies*: 316.9 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Leninsky District, Ulyanovsk, Zheleznodorozhnyy District, Ulyanovsk, Zavolzhsky District, Ulyanovsk, Zasviyazhsky District, Ulyanovsk  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Oklahomapolis, Crefeldia, Macon, Homel, Wuhu, Minscum  

Simbirium in ripa Volgae
**Simbirium** (Russice *Ульяновск*, *Ul'janovsk*, ante annum 1924 *Симбирск*, *Simbirsk*) urbs est Russiae, regionis Simbiriensis metropolis. In ripa Rhae fluminis patet. Incolas 626 540 habet anno 2018.

Historia
--------

Ars lignea in monte Sinbirica aetae anni 1648 constructa est. Primum urbs *Sinbirsk* nominabatur. Circulus Sinbiricus eodem tempore formаtum est. Saeculo XVII urbs crescebat. A Stephano Razin anno 1670 frustra obsidebatur. Anno 1775 gubernium Sinbiricum formatum est, anno 1780 urbs Simbirium renominata. Nicolaus Iazykov in Simbirio natus est anno 1803 et Ioannes Gončarov anno 1812. Anno 1924 nomen *Ul'janovsk* urbi in honorem Vladimiri Lenin, qui hic natus et educatus erat, datum est.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 567.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°19′0″N 48°22′0″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Simbirium** spectant. |

* Situs proprius **(Russice)**
* De historia Simbirii (*Яхонтов А. К.* Город Симбирск (1648—1898): Историческая заметка) **(Russice)**
* Monumenta Simbirii in *Viciitinere* **(Russice)**
Wikidata Georgius Weah
Res apud Vicidata repertae:Georgius Weah: imagoGeorgius Weah: imago
*Nativitas*: 1 Octobris 1966; Monrovia  
*Patria*: Liberia  
*Nomen nativum*: George Manneh Oppong Weah
**Officium**

*Officium*: UNICEF Goodwill Ambassador, President of Liberia, Member of the Senate of Liberia  
*Munus*: pedilusor, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Coalition for Democratic Change  
*Religio*: Ecclesiae Methodistae
**Familia**

*Coniunx*: Clar Marie Weah  
*Proles*: Timothy Weah, George Weah Jr.  

**Memoria**

*Laurae*: Ballon d'Or, Arthur Ashe Courage Award  

**Georgius Weah**, vulgo plene *George Tawlon Manneh Oppong Ousman Weah* (Monroviae natus die 1 Octobris 1966), olim pedilusor, est politicus Liberiae.

E populo Kru ortus, Monroviae apud aviam educatus in suburbio Clara Town, Georgius Weah ab anno 1985 in civitate nativa, postea in Litore Eburneo, Cammarunia, anno 1998 Monoeci, mox in Francia, Anglia, Italia et Abu Dhabi pede lusit, optimo successu, maxima fama. Rem politicam Liberianam ab anno 2005 agit. Die 26 Decembris 2017 praeses patriae electus est. Officium suum ab die 22 Ianuarii 2018 iit.

Bibliographia
-------------

* Edward McAllister, "Exclusive: Liberian President-elect Weah tempers expectations, plans agriculture push" (2 Ianuarii 2018) apud *Reuters*
* Ruth Maclean, Daniel Nyakonah, "Ex-footballer George Weah to become Liberia’s president" in *The Guardian* (28 Decembris 2017)

Praesides Liberiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iosephus Jenkins Roberts • Stephanus Allen Benson • Daniel Bashiel Warner • Iacobus Spriggs Payne • Eduardus J. Roye • Iacobus Skivring Smith • Iosephus Jenkins Roberts • Iacobus Spriggs Payne • Antonius W. Gardiner • Alfredus F. Russell • Hilarius R. W. Johnson • Iosephus Iacobus Cheeseman • Gulielmus D. Coleman • Garretson W. Gibson • Arthurus Barclay • Daniel E. Howard • Carolus D. B. King • Edwinus Barclay • Gulielmus S. Tubman • Gulielmus R. Tolbert • Samuel K. Doe • Amos Sawyer • Ruth Perry • Carolus Taylor • Moyses Blah • Gyude Bryan • Ellen Johnson Sirleaf • Georgius Weah
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Liberiani |
|  |
Georgius Zographus
**Georgius Chrestacis f. Zographus** vel litteris Graecis Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος (1863-1920) fuit vir publicus Graecus qui regionis Epiri Septentrionalis anno 1913 gubernator fuit annoque 1914 rei publicae Epiri Septentrionalis praefuit. Georgius Zographus fuit filius philanthropi Chrestacis Zographi; universitates Lutetiae necnon Monaci frequentavit; anno 1905 ad parlamentum Graecum a populo circuli Carditsae delegatus est.

Tabula magistratuum
-------------------

* Gubernator Epiri Septentrionalis (eo tempore sub administratione Graeca) 29 Martii 1913 - 31 Decembris 1913
* Praepositus rei publicae Epiri Septentrionalis a 16 Februarii 1914 usque ad mensem Octobrem 1914
* Minister rerum externarum Graeciae 9 Aprilis 1915 - 3 Iulii 1915

Notae
-----

1. ↑  De gubernio Epiri septentrionalis[*nexus deficit*]
2. ↑  Sic en:wiki.

Bibliographia
-------------

* B. Papadakis, *Histoire diplomatique de la question Nord-Epirote*. Athenis 1958 **(Francogallice)**
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

*Vide etiam paginam discretivam:* Doris

Doris, Amphitritis mater, nuptias filiae celebrat.
**Doris** (Graece Δωρίς) in mythologia Graeca fuit nympha, una ex Oceanidibus, filiabus Oceani et Tethyis. Doris etiam fuit Nerei coniunx et mater Nereidum.

Nexus interni
-------------

* 48 Doris
Wikidata Gaius Marius Minor
Res apud Vicidata repertae:Gaius Marius Minor: imagoGaius Marius Minor: imago
*Nativitas*: 109 a.C.n. 108 a.C.n.; Roma antiqua  
*Obitus*: 82 a.C.n.; Praeneste  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: Senator Romanus, consul  
*Munus*: politicus Romanus  

**Familia**

*Genitores*: Gaius Marius; Iulia  
*Coniunx*: Licinia  
*Proles*: Amatius  

**Gaius Marius Minor** (natus anno 109 a.C.n. mortuus anno 82 a.C.n. Praesnesti) vir publicus Romanus factionis Popularum fuit.

Gens
----

Pater eius Gaius Marius septies consul, mater Iulia, soror patris Gaii Iulii Caesaris fuit. Ipse Muciam Tertiam in matrimonium duxit, filiam Quinti Mucii Scaevolae consulis anni 95 a.C.n..

Vita et consulatus
------------------

Puer una cum Marco Tullio Cicerone et Tito Pomponio Attico educatus est. Inter Bellum sociale Marius anno 89 a.C.n. Lucio Porcio Catone imperatore militavit. Anno 88 a.C.n. dominatione Sullae cum patre in Africam fugere coactus est. Anno 87 a.C.n. cum patre in urbem rediit et caedium inimicorum patris fuit. Mario seniore anno 86 a.C.n. mortuo Gnaeus Papirius Carbo dux popularis factionis erat, Marii iunioris autem auctoritas apud plebem minor fuit. Cum Sulla anno 83 a.C.n. ex oriente rediebat, Carbo Marium collegam consulatus fecit, quamquam multo iunior erat quam ut salvis legibus consulatum petere ei liceret : at auctoritas gloriosi nominis ad popularium partium fautores confirmandos tunc quaerebatur. Inimicos nobiles Eomae necari iussit atque expeditionem in exercitum Sullanum duxit. A Sullanis copiis apud Sacriportum victus est atque in urbe Praenesti obsidebatur. Clam ex oppido fugere conatus est, sed frustra. Verisimile est, quod sua manu finem vitae quaesivit. Caput eius cum Sullae relatum esset, versum Aristophanis Graece recitasse dicitur quo significabatur 'remigem fuisse primum oportere qui gubernaculo moderari cupit' : ita enim iuventutem nimiam consulis deridebat. Hoc caput postea in Foro Romano exponi iussit.

De filio dubio
--------------

Tempore Pompeiani belli civilis **Amatius** quidam, alias **Pseudomarius**, sive vere sive mendacio (de quo eruditi moderni certant), filium esse Marii Minoris contendebat, in Sicilia clam omnibus educatum. Qui Marci Antonii consulis iussu Urbem turbans post caedem Caesaris anno 44 a.C.n. necatus est.

Bibliographia
-------------

* "Carolus-Ludovicus Elvers" in *Der Neue Pauly* vol. 7 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01477-0) col. 905–[I 2] M. C..

Notae
-----

1. ↑  Velleius Paterculus, *Historia Romana* II 26
2. ↑  Plutarchus, *Marius* 35, 8-12
3. ↑  Titus Livius, *Periochae* LXXXVI-LXXXVIII. Strabo, *Geographica* V.3.11
4. ↑  Appianus Alexandrinus, *Bella civilia* I 87-94
5. ↑  Appianus, *Bell. civ.* III,2-7 et 235. Valerius Maximus IX,15,1. Titus Livius *Per.* 116. Cicero *Phil*. I,5. Nicolaus Damascenus, de Vita Augusti fragmentum 128 : 14.31-33

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Cornelius Scipio Asiaticus et Gaius Norbanus**  |  **Consul** 82 a.C.n.cumGnaeo Papirio Carbone III | Successores: **Gnaeus Cornelius Dolabella et Marcus Tullius Decula**  |
**Gaius Maenius P.f.** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus plebeius saeculi quarti a.C.n. erat.

Cursus honorum
--------------

Maenius anno 338 a.C.n. primum consul creatus est, una cum Lucio Furio Sp.f. Camillo. Hoc anno bellum Latinorum continuatum est: Maenius eos ad flumen Asturam vicit, Furius apud Pedum. Bellum nunc feliciter finitum est et Latini, i.e. Aricia, Nomentum, Pedum, Lanuvium civitatem Romanam acceperunt. Furius ex Pedanis et Tiburtinis triumphavit, statua ei ex decreto senatus in foro erecta est; Maenius autem triumphum ex Antio, Lavinio et Velitris. In Antio etiam rostra cepit, quae in foro fixa sunt ante *rostra*, e quibus orationes postea habitae sunt. Praeterea *Columna Maenia* et statua ei decretae sunt.

Anno 320, post cladem apud Furculas Caudinas acceptas dictator factus est, sed propter quaestionem acriorem in hac re se abdicavit. Anno 318 una cum Lucio Papirio L.f. Crasso censor electus est. Anno 314 iterum dictator nominatus est, de qua dictatura similis fabula narrata est quam de prima, nam iterum ante tempus se abdicavit, postquam quaestionem in Campaniam in urbem extendit.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.com (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VIII 13-14
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 642
3. ↑  Livius, op. cit. IX 26,5-22

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Tiberius Aemilius Mamercinus et Quintus Publilius Q.f. Philo**  |  **Consul** 338 a.C.n.cumLucio Furio Sp.f. Camillo | Successores: **Gaius Sulpicius Ser.f. Longus et Publius Aelius Paetus)**  |
Wikidata Hypata
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°52′20″N 22°14′22″E  
*Numerus incolarum*: 496  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Lamia Municipality  

**Geographia**

*Territoria finitima*: Macracoma  

**Tabula aut despectus**

Hypata: situsHypata: situs
**Hypata** (Graece: (Ὑπάτη sive Ὓπατα; Neograece: Υπάτη) fuit urbs Graeciae antiquae et est vicus hodiernus 5351 incolarum (status: 2010) et pristinus demus in regionali Phthiotidis unitate Graeciae. Ab administratione reformata anno 2011 (vide: Libellus Callicratis) pars est Lamiae demi, cuius est "unitas popularis" (δημοτική ενότητα).

Historia
--------

Hypata anno 410 a.C.n. condita est. Tempore Romano fuit portus Achaeae provinciae. Medio Aevo et tempore Imperii Ottomanici nomine **Neopatrae** (Νέαι Πάτραι) sive (sermone cottidiano) **Patratzicium** (Πατρατζίκι) appellata est et caput "Ducatus Neopatrensis" fuit. Bello civili Graeco annis 1821-1822 ibi tria proelia commissa sunt. Anno 1830 regno Graeciae adiuncta est et nomen antiquum recepit. Bello orbis terrarum secundo Hypata valde vexata est: 15 incolae ob pontem super Gorgopotamo ab excursoribus anno 1942 destructum necati sunt; die 14 Iunii anno 1944 milites Germani vicum circumvenerunt, 28 incolas deiecerunt, 375 ex 400 aedificiis combusserunt.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus
* De Hypata
* Hypata apud situm GTP Travel

Notae
-----

1. ↑  Lex Callicratis Ministerium rerum domesticarum Graeciae
Aphrodite et Adonis: vas Atticum c. 410 a.C.n. pictori Aesoni attributum (Museum Lupariense Lutetiae: MNB 2109)
**Hymnus in Adonidem** a poëtria Sicyonia Praxilla quinto saeculo a.C.n. compositus est, e quo tres versus nobis servantur in *Epitome proverbiorum* Zenobii sophistae. In his versibus verba Adonidis mortui recitantur, qui populo inferorum dicit quas res terrestres se maxime desiderare:

κάλλιστον μὲν ἐγὼ λείπω φάος ἠελίοιο  

δεύτερον ἄστρα φαεινὰ σεληναίης τε πρόσωπον,  

ἠδὲ καὶ ὡραίους σικύους καὶ μῆλα καὶ ὄγχνας.
("Carissimam rem solis lucem relinquo, secundam stellas lucentes faciemque lunae, etiamque cucumeres maturos et mala et pira.") Inde proverbium oritur Graecum **Ἠλιθιώτερος τοῦ Πραξίλλης Ἀδώνιδος** "stupidior quam Praxillae Adonis": stupidus enim qui solem cucumeremque eodem pretio aestimet.

Notae
-----

1. ↑  Zenobius, *Epitome proverbiorum* 4.21

Bibliographia
-------------

Editiones fragmenti
* E. L. a Leutsch, F. G. Schneidewin, edd. *Paroemiographi Graeci* (Gottingae: Vandenhoeck & Ruprecht, 1839) p. 89 **(Graece)**
* Theodorus Bergk, ed. *Poetae lyrici Graeci* (Lipsiae: Reichenbachii fratres, 1843) p. 818 **(Graece)**
* J. M. Edmonds, *Lyra Graeca, vol. 3* (1927) pp. 72-75 **(Graece, Anglice)**

Eruditio
* J. P. Rossignoli Galli in *Journal des savants* (1837 fasc. 1) pp. 36-47

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.