recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Villa Palagonia : monstra super moenibus villae.
**Villa Palagonia** inter aedes Italiae forsitan celeberrima, locatur in urbe Bagariae et 15 chiliometris abest ab urbe Panormi in Sicilia.

Structa est ab architecto Thoma Napoli ab anno 1705. Inter prima exemplaria structurae Barocae Sicilianae reputatur esse.

Praecipue notescit propter statuas monstrorum vultus humanos habentium quibus horti ornantur, ita ut *Villa Monstrorum* vulgo nuncupetur.

Olim viatores, inter quos Goetheus ille, quibus mos erat tunc temporis *Magnum Circuitum* illum trans Europam facere, non desiere haec monstra hortosque invisere velle.

Pelliculae cinematographicae
----------------------------

* Nonnullae scaenae in pellicula *L'Avventura* (1960), Michaele Angelo Antonioni auctore, cum actrice Monica Vitti, receptae sunt in Villa Palagonia.
* In pellicula cui titulus *Scaenographus matrimoniorum* (2006), pellicula Italiana Marci Bellocchio, actor Samius Frey partes agit cuiusdam pronepotis principis Palagoniensis.

Nexus interni
-------------

* Siciliam (*regio*),
* Urbem metropolitanam Panormitanam,
* Provinciam Panormitanam (*provincia abrogata*),
* Panormum (*urbs*),
* Bagariam (*municipium*).

Nexus externi
-------------

* Villa Palagonia
Palatium Belli Fontis a *Gloriette* visum
*Gloriette* in horto palatii
**Palatium Belli Fontis** (Theodisce *Schloss Schönbrunn*) in patrimonio Austriae culturali egregium locum obtinet, ab circa annum 1960 inter monumenta Vindobonae maxime visa numeratur. Palatium Belli Fontis ab urbe media in occidentem versus in circulo communali Hietzing situm est.

Nomen ab imperatoris Matthias dicto deductum est, qui in venatu fontem invenisse atque exclamavisse dicitur "Qui bellus fons" (*Welch' schöner Brunn*)". Hoc e fonte usque ad aquaeductum publicum Vindobonensem aedificatum etiam aqua pro aula imperiali hausta est. Palatium annis ab 1696 ad 1701 aedificatum est. Spectaculum egregium in palatii horto est vivarium mundi antiquissimum, Vivarium Belli Fontis. Anno 1996 palatium et hortus Belli Fontis ab UNESCO mundi hereditas declarata sunt.

Foedera signata
---------------

In palatio multae foedera et paces signatae sunt:

* Anno 1809 Pax Palatii Belli Fontis inter Franciam, Russiam et Austriam decreta.
* Ab anno 1814 ad annum 1815 Consilium Vindobonense post abdicationem Napoleonis I
* Anno 1873 Foedus Trium Imperatorum ab Alexandro II, imperatore Russiae, Gulielmo I imperatore Germaniae atque Francisco Iosepho I imperatore Austro-Hungarico signatum.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3

Weblinks
--------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Palatium Belli Fontis et hortum** spectant. |

* Pagina domestica Palatii Belli Fontis
* "Palatium Belli Fontis" apud *AEIOU* **(Theodisce)**
Palatium anno 1857
**Palatium Laterariarum** (Francogallice: *Les Tuileries*) palatium pristinum Lutetiae fuit.

Historia
--------

Catharina Medicaea imperante aedes hae ab anno 1564 a Philiberto Delorme constructae sunt, quae saeculorum cursu semper amplificabantur et structorie modificabantur. Interdum residentiae fuerunt, e.g. Ludovico XV, quando iunior et ad thronum praetendens fuit, et Ludovico XVI annis inter 1789 et 1792. Postea Napoleo I (imperator Franciae) ibi sedebat necnon eius successores. Napoleo III (imperator Franciae) transitum inter hoc palatium et Palatium Lupariense fieri iussit.

Mense Maio 1871 Communis Parisiorum insurgentes omnia incenderunt, cuius ruinae diu caducae et inicultae iacebant. Postea in alis septentrionali et meridiana (*Pavillon de Marsan* cum Museo decorationum; *Pavillon de Flore* cum ministerio coloniarum ) res restitutae sunt, cum ala principalis anno 1883 demoliretur. Ad occidentem autem spectans est notissimus et bellissimus Hortus Laterariarum, qui dicitur.

Bibliographia
-------------

* Guillaume Fonkenell: *Le Palais des Tuileries*, Arles : Honoré Clair, 2010, ISBN 978-2-918371-04-5
* Geneviève Bresc-Bautier, Yves Carlier (u. a.): *Les Tuileries : grands décors d'un palais disparu*, Lutetiae : Editions du patrimoine, Centre des monuments nationaux, [2016], ISBN 978-2-7577-0520-9

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Palatium Laterariarum** spectant. |

* Unio nationalis palatii reconstruendi
Palatium Magni Magistri Rhodi
Principalis palatii porta
**Palatium Magnis Magistri Rhodi** (Neograece: Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου) saeculo quarto decimo sedes Magni Magistri ordinis Hospitalis in urbe Rhodo in insula homonyma erectum est. Rhodo anno 1522 ab Ottomanis capta carcer atque horreum pulveris pyrii adhibitum est. 

Aspectus areae internae
Telis anno 1856 displosis graviter deletum, sed annis imperii Italiani usque ad annum 1940 denuo aedificatum et amplificatum est. Quod his diebus a quibusdam carpitur, cum haec opera rationes Fascismi sequeretur. Pars mediaevalis relicta est aditus cum ingentibus turribus. Novum palatium ad sedem regum Italiae et postea Beniti Mussolini designatum erat, qui autem palatio numquam usi sunt. 

Hodie locum praebet Museo Archaeologico Rhodi.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Palatium Magni Magistri Rhodi** spectant. |

* Scitu digna periegeticis (ex Google books)
**Bonus Iosephus Dacier** (*Bon-Joseph Dacier*; natus apud Valognes die 1 Aprilis 1742; mortuus Lutetiae die 4 Februarii 1833), philologus et translator, fuit praeses Conservatorii Bibliothecae Nationalis Francicae ab anno 1806 usque ad 1829. Fuit socius Academiae Inscriptionum et Litterarum Humaniorum necnon Academiae Scientiarum Moralium et Politicarum; anno 1822, annum agens octodecimum, cooptatus est ad Academiam Francicam. Eodem anno Bono Iosepho Dacier dicavit Ioannes Franciscus Champollion epistulam de interpretatione tabulae Rosettanae et litterarum hieroglyphicarum cuius titulus est: *Lettre à M. Dacier relative à l'alphabet des hiéroglyphes phonétiques*. Anno 1772 versionem Francogallicam *Variae historiae* Aeliani divulgavit, anno 1777 *Cyropaediae* Xenophontis.

Opera
-----

* 1772 : *Histoires diverses d'Élien le sophiste* (1772) Textus Recensio interretialis
* 1777 : *La Cyropédie, ou Histoire de Cyrus*. 2 voll.
* 1788 : *Les chroniques de Jehan Froissart* (opus incompletum)
* 1810 : *Rapport historique sur les progrès de l'histoire et de la littérature ancienne depuis 1789 et sur leur état actuel* (nova editio, 1989)
* 1821-1833 : *Histoire et mémoires de l'Institut royal de France. Académie des inscriptions et belles-lettres*. 10 voll.

Nexus externi
-------------

* De administris Bibliothecae Nationalis **(Francogallice)**
* De curatoribus manuscriptorum **(Francogallice)**
Wikidata Raphael Grossi
Res apud Vicidata repertae:Raphael Grossi: imagoRaphael Grossi: imago
*Nativitas*: 12 Martii 1961; Almagro  
*Patria*: Argentina  

**Officium**

*Officium*: Director General of the International Atomic Energy Agency  
*Munus*: legatus, United Nations official  
*Patronus*: Consociatio Nationum
Raphael Grossi anno 2020
**Raphael Grossi** (natus 29 Ianuarii 1961) est legatus Argentinus, qui praeses Procurationis energiae atomicae internationalis est ab anno 2019 post Yukiya Amano.

Alma mater eius Universitas Catholica Argentina deinde Schola Genevensis est.

Notae
-----

1. ↑  De Rafael Grossi

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Raphaelem Grossi** spectant. |

Rectores procurationis energiae atomicae internationalis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Gulielmus Sterling Cole 1957 • Sigvard Eklund 1961 • Iohannes Blix 1981 • Mahometus al-Barada'i 1997 • Yukiya Amano 2009 • Raphael Grossi 2019
*Opus geopoliticum • Procuratio energiae atomicae internationalis* |
|  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Antigonea (discretiva)


Wikidata Antigonea (Macedonia Septentrionalis)
Res apud Vicidata repertae:Antigonea (Macedonia Septentrionalis): insigneAntigonea (Macedonia Septentrionalis): insigneAntigonea (Macedonia Septentrionalis): vexillumAntigonea (Macedonia Septentrionalis): vexillum
urbs  
*Civitas*: Macedonia Septentrionalis  
*Locus*: 41°29′2″N 22°5′21″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Negotino Municipality  

**Forma**

*Area*: 132.9 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 13 284, 12 516, 12 379, 10 297, 7 139, 4 087, 2 820, 2 683, 12 488  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2, UTC+1, UTC+2  

**Tabula aut despectus**

Antigonea (Macedonia Septentrionalis): situsAntigonea (Macedonia Septentrionalis): situs
Antigoneae:Decpectus in urbem
**Antigonea** (-ae, *f.*) (etiam *Antigonia*, *Antigoneia*) (Macedonice: *Неготино / Negotino*) est urbs et municipium Macedoniae Septentrionalis, in Regione Axiensi sitae.

Historia
--------

### Urbs antiqua

* Antigonea (Paeonia) (etiam Antigonia (Paeonia), Antigoneia (Paeonia)): urb antiqua Paeoniae.
* Paeonia: regio antiqua.

Geographia physica
------------------

### Flumina

* Axius (Macedonice: *Вардар / Vardar*)

Notae
-----

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 41°29′2″N 22°5′21″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Antigoneam** spectant. |
**Gaius Porcius Cato** (natus ante annum 150 a.C.n.; mortuus post annum 114 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Marcus Porcius Cato Licinianus anno 152 a.C.n. *praetor designatus* mortuus est. Pronepos eius Marcus Porcius Cato Uticensis erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 123 a.C.n. Cato IIIvir monetalis erat atque anno 117 a.C.n. praetor et deinde propraetor Siciliae. Anno 114 a.C.n. una cum Manio Acilio Balbo consulatum administrabat. Cato, qui Macedoniam provinciam acceperat, frustra contra Scordiscos certavit et deinde provinciam diripuit. Itaque anno 113 criminis repetundarum accusatus est. Anno 109 a.C.n. iterum accusatus est, quod pecuniam a Iugurtha rege Numidiae accepisset, atque deinde in exilium abiit, ubi mortuus est.

Bibliographia
-------------

* Franciscus Miltner: *Porcius 5).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band XXII,1, Stuttgart 1953, Sp. 105.
* Petrus C. Nadig, "Porcius [I 1]" in *Der Neue Pauly* vol. 10 (Stutgardiae: Metzler, 2001. ISBN 3-476-01480-0) col. 157.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *in Verrem* II 3,184; II 4,22; Velleius Paterculus, *Historia Romana* II 8,1
2. ↑  Marcus Tullius Cicero, *pro Balbo* 28; *Brutus* 128; Gaius Sallustius Crispus, *Iugurtha* 40,1-2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Aemilius Scaurus et Marcus Caecilius Metellus**  |  **Consul** 114 a.C.n.cumManio Acilio Balbo | Successores: **Gnaeus Papirius Carbo et Gaius Caecilius Metellus Caprarius**  |
**Gaius Sempronius C.f. Tuditanus** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus post annum 129 a.C.n. Pergami) vir publicus, rerum gestarum scriptor atque iuris peritus Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 146 a.C.n. bello Lucii Mummii in Graecia interfuit et anno 145 quaestor electus est. Anno 132 praetor fuit et anno 129 una cum Manio Aquillio consulatum administravit. Tuditanus, cum iudicia de agro a Tiberio Graccho diviso sibi a senatu tributa vitare vellet, expeditionem in Iapodes coepit. Quibus victis triumphavit. Hostius praeterea poeta *Bellum Histricum* - nunc autem perditum - de hac expeditione composuit.

Scriptor
--------

Tuditanus *Libros Magistratuum* - verisimile XIII - composuit. Praeterea auctor est *Historiae Romanae* ab initiis ad secundum saeculum a.C.n. Quae opera nunc perdita sunt.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Sempronius 92).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band II A,2, Stuttgart 1923, Sp. 1441–1443.
* Gulielmus Kierdorf, "[I 22] S. Tuditanus, C." in *Der Neue Pauly* vol. 11 (Stutgardiae: Metzler, 2001. ISBN 3-476-01481-9) col. 395–396.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Epistulae ad Atticum* XIII 32,2
2. ↑  Op.cit. XIII 4,1
3. ↑  Appianus Alexandrinus, *Bellum Civile* I 80
4. ↑  Titus Livius, *Periochae* LIX; Appianus Alexandrinus, *Bellum Illyricum 30*
5. ↑  Macrobius, *Satirae* I,11,1 et I,13,2.
6. ↑  Aulus Gellius, *Noctes Atticae* XIII 15,4
7. ↑  Dion.Hal. I,13,2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Cornelius Lentulus et Marcus Perperna**  |  **Consul** 129 a.C.n.cumManio Aquillio | Successores: **Titus Annius Rufus et Gnaeus Octavius**  |
**Antilochus** pictus in amphora in museo Lupariensi conservata

> Ἀντίλοχ' οὔ τις σεῖο νεώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν,   
>  οὔτε ποσὶν θάσσων οὔτ' ἄλκιμος ὡς σὺ μάχεσθαι·   
> – (Menelaus Antilocho): "Antilochus nemo te iunior *est* alius Achivorum   
>  nec pedibus velocior nec robustus sicut tu ad pugnandum"  
>  , *Homerus; Ilias, liber XV, versus 569-570. Versio latina ex editione Firmin-Didot*

**Antilochus** (Graece *Ἀντίλοχος*) persona Iliadis Homeri est, Nestoris ex Anaxibia filius maximus natu qui, cum ad Troiam fortiter pugnavisset, a Memnone Aurorae filio interfectus est. Incolae Sigei promontorii eodem in tumulo ossa Achillis, Patrocli Antilochique collegerunt, quamvis separatis in urnis.

Antilochus asteroidi nomen dedit.

In *Iliade*
-----------

Bello Troiano multos hostes vicit et interfecitː Echepolum, Mydonem, Ablerum, Asii aurigam, Thoantem, Phalcen, Mermerum, Melanippum, Atymnium. Hypsenoris corpus iacens ab hostibus defendit. Patroclo mortuo atrocem nuntium Achilli iussus tulit. Ludis funebribus in Patrocli honorem celebratis bigarum certamini interfuit atque astu secundum locum ante Menelaum obtinuit qui tamen de probitate litigavit. Cursu pedestri quoque frustra certavit. De morte eius in *Odyssea* per ipsum Nestorem patrem certiores fimus.

Notae
-----

1. ↑  qui mortui etiam ab Ovidio iunguntur: "sive quis Antilochum narrabat ab hoste revictum,/Antilochus nostri causa timoris erat / sive Menoetiaden (*i.e. Patroclus, filius Menetii*) falsis cecidisse sub armis, / flebam successu posse carere dolos". (Heroides, I, Penelope Ulixi)
2. ↑  "In hac tibi iacent ossa, splendide Achille (...) separatim vero Antilochi quem maxime honorabas omnium aliorum sociorum" Odyssea, XXIV, 75 et seq.
3. ↑  *Ilias* II.457-462.
4. ↑  V.565-589
5. ↑  VI.32-3
6. ↑  XIII.394-401.
7. ↑  XIII.545-551.
8. ↑  XIV.513
9. ↑  XV.568-591
10. ↑  XVI.317-329.
11. ↑  XIII.417-423.
12. ↑  XVIII.1-21.
13. ↑  XXIII.262-652.
14. ↑  XXIII.740-797.
15. ↑  III.112.

Fontes antiqui
--------------

* *Ilias* IV.457-762, V.565-589, VI.32-33, XIII.394-401 et 417-423 et 540-580, XIV.513, XV.588-591, XVI.317-329, XVII.656-699, XVIII.1-21; XXIII.262-652 et 740-797.
* *Odyssea* III.112, IV187-202, XI.468, XXIV.16-78

Fontes recentiores
------------------

* Onomasticon poëticum, Gerhardi Dorn Seiffen, 1808
* Onomasticon propriorum nominum, Conradi Gesner,

Plura legere si cupis
---------------------

* Marie-Paule Duminil, "Technique et éthique sportives au Chant XXIII de l'Iliade", *Pallas. Revue d'études antiques*, 1988ː 19-32
* Françoise Frontisi-Ducroux, "La mort en face", *Mètis. Anthropologie des mondes grecs anciens*, 1986ː 197-217
* Jean-Pierre Vernant et Marcel Détienne, "La mètis d'Antiloque", *Revue des Études Grecques*, 1967ː 68-83

Nexus interni
-------------

* Ilias
Platea Odeonsplatz Monaci, post tumultus **Seditio Monacensis** (Theodisce: *Hitlerputsch*) tumultus incompletus fuit ab Adolpho Hitler, duce factionis NSDAP diebus 8 et 9 Novembris 1923 Monaci factus.

Causae
------

In contextu oeconomico difficili post Primum bellum mundanum cum contractu pacis humiliantis Versaliis facto Hitler usurpat discordiam propter occupationem Regionis Ruranae, ut homines seditioni favere inciperent. Adiuvabat Henricus Ludendorff militum praefectus in Republica Vimariana abolienda. Die 8 Novembris una cum militibus Divisionis Oppugnatoriae fabricam cerevisiariam intrat ubi Gustavus de Kahr, rex nationalistarum Monacensium, conventum habet. Captus est cancellarius gubernatorii Bavaricii et declarantur in eius nomine Res novae nationales necnon vocatio novorum ministrorum. Cum Kahr cooperationem nollet, resistentia inde ab aurora diei sequentis fieri potuit. Quamquam tria milia socialismi nationalis fautorum incolas incitabant, exercitus et vigiles publici vicerunt seditiosis XV mortuis. Ludendorff et Hitler vinciuntur.

Consequentiae
-------------

Quamvis successus ad irritum iret, Hitler tumultu nomen suum propagare et tota in Germania notissimum facere potuit. Id causa ante tribunal atque captivitate (1924 in Castello Landsberg, menses IX) augebatur. Tunc etiam Rudolpho Hess dictatum est opus maleficum praetitulatum *Mein Kampf*. Iter seditiosorum (Theodisce: *Marsch zur Feldherrenhalle*) post annum 1933 glorificatur et quotannis memoria honoratur.

Externi nexus
-------------

De tumultu in encyclopaedia historica Bavarica
**Gaius Plautius P.f. Proculus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus plebeius quarti saeculi a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Gaius anno 358 a.C.n. consul creatus est, una cum Gaio Fabio N.f. Ambusto. Fabius in Tarquinios milites duxit, sed cladem accepit, 307 Romani capti et deis Tarquiniorum sacrificati sunt. Plautius Hernicis autem bellum intulit. Sed deinde iterum Galli Latium invaserunt, contra hos Gaius Sulpicius M.f. Peticus dictator missus est. Postquam diu cunctatus est et milites acriter pugnam postulaverunt, tandem certatum est et hostes victi sunt. Senatus itaque Sulpicio triumphum decrevit.

Anno 356 Plautius magister equitum dictatoris Gaii Marcii L.f. Rutili dictatoris nominatus est - primus e plebe. Eo duce Plautius militesque Romani impetum Etruscorum arcebant et eos vicerunt.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VII 12,9-15,8
2. ↑  op.cit. VII 17

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Popillius M.f. Laenas et Gnaeus Manlius L.f. Capitolinus Imperiosus**  |  **Consul** 358 a.C.n.cumGaio Fabio N.f. Ambusto | Successores: **Gaius Marcius L.f. Rutilus et Gnaeus Manlius L.f. Capitolinus Imperiosus II**  |
**Gaius Poppaeus Sabinus** (nescimus, quando natus sit, mortuus est anno 35) senator Romanus initio primi saeculi fuit. Origo familia Poppaei Interamna Praetuttiorum erat. Homo novus anno 9 consulatum ordinarium adeptus est, quod non saepe accessit. Augustus et imprimis Tiberius imperator eum promovit. Frater eius Quintus Poppaeus Secundus ei anno 9 consul suffectus successit. Anno 11 in Moesiam ad provinciam constituendam missus est. Anno 15 etiam proconsul Macedoniae et Achaeae factus est. In Moesia contra Thraces pugnabat et victoria parta ei anno 26 triumphi insignia decreta sunt. Cum anno 31 homo quidam in insulis Cycladis se Drusum Iulium Caesarem esse, filium Germanici, qui anno praeterito a Tiberio imperatore coniurationis accusatus, in carcerem missus erat, praedicabat, Sabinus ipse ad rem cognoscendam properavit et eum filium Marci Silani esse, qui anno 15 consul suffectus erat, agnovit. Anno 35 in provincia sua mortuus est. Publius Memmius Regulus ei successit.

C. Poppaeus Sabinus pater fuit Poppaeae Sabinae maioris, avus enim Poppaeae Sabinae quae Neroni principi nupsit.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus, Annales, IV 46-51
2. ↑  Tacitus, Annales V 10
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 2, c. 150-151
4. ↑  Dio Cassius 58.25.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Furius Camillus et Sextus Nonius Quinctilianus**  |  **Consul** 9 cumQuinto Sulpicio Camerino | Successores: **Publius Cornelius Dolabella et Gaius Iunius Silanus**  |
*Thunnus* sp.: fossile periodi Oligocaenae e cavea Frauenweiler-Unterfeld sedimenti Rauenbergensis (Museum Civicum Historiae Naturalis Carolsruhense)
**Sedimentum Rauenbergense**, Theodisce *Rauenberg-Lagerstätte*, olim nonnumquam nomine vici adiacentis *Frauenweiler* recognitum, est sedimentum apothecarium palaeontologicum in agris communis Rauenberg provinciae Badeniae et Virtembergiae in Germania inventum. Aetate Rupelia, aevo Oligocaeno ineunte, depositum est. Fossilia tam plantarum quam animalium (praesertim piscium) ibi reperta sunt. Pars est membrorum Wallau et Hochberg formationis Bodenheimensis.

Bibliographia
-------------

* Johanna Eder, "Early Oligocene plant diversity along the Upper Rhine Graben The fossil flora of Rauenberg Germany" in *Acta Palaeobotanica* vol. 56 (2016) pp. 329–440
* Erin E. Maxwell et al. "The Rauenberg fossil Lagerstätte (Baden-Württemberg, Germany): a window into early Oligocene marine and coastal ecosystems of Central Europe" in *Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology* vol. 463 (2016) pp. 238–260 alibi
Wikidata Gaius Octavius
Res apud Vicidata repertae:Gaius Octavius: imagoGaius Octavius: imago
*Nativitas*: 100 a.C.n.; Velitrae  
*Obitus*: 59 a.C.n.; Nola  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: Praetor, Quaestor, Aedilis  
*Munus*: politicus Romanus, miles Romanus  

**Familia**

*Genitores*: Gaius Octavius; unknown value  
*Coniunx*: Ancharia, Atia  
*Proles*: Octavia Major, Octavia minor, Augustus  
*Familia*: Octavii Rufi

*Vide etiam paginam fere homonymam:* Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus

Caput effigiei quae Gai Octavii simulacrum fuisse censetur (c. 60 a.C.n.: Glyptotheca Monacensis)
**Gaius Octavius**, praetor anno circiter 70 a.C.n. Macedoniae praefectus pro praetore meruit. In matrimonium primum duxit Anchariam, e qua genuit filiam Octaviam, quae Sexti Appulei uxor filium Marcum peperit. Ancharia mortua Octavius Atiam duxit, filiam M. Atii Balbi et Iuliae (sororis C. Caesaris); ex ea genuit et filiam Octaviam et filium Augustum imperatorem futurum. Octavius anno 59 a.C.n. Romam rediens, consulatus candidaturus, Nolae subito mortuus est.
**Gaius Octavius Tidius Tossianus Lucius Iavolenus Priscus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus et iurisconsultus primo et secundo saeculo post Christum natum fuit.

Iuris consultus
---------------

Successor Gnaei Aruleni Caelii Sabini caput Sabinianae scholae iurisprudentiae fuit. Scipsit haec opera iurispondentiae:

* XIV libros *Epistularum* (collectio quaestionum et responsorum)
* *Ex Cassio* (XV libros commentariorum de iure civili Lucius Cassius Longinus, consulis ordinarii anni 30)
* *Ex Plautio* (V libros Commentariorum de collectione quaestionum Plautii
* X libros Commentariorum ad "*Posteriora*" Marci Antistii Labeonis.

Omnis definitio iuris civilis ei periculosa videbatur.

Successor Scholae Sabinianae Lucius Octavius Cornelius Publius Salvius Iulianus Aemilianus fuit.

Cursus honorum
--------------

Primo legatus Legionis IV Flaviae Felicis in Dalmatia, deinde (anno 83) legatus Legionis III Augustae in Numidia erat. Tum (anno 84 ad usque 86) iuridicus provinciae Britanniae) erat. Iavolenus consiliarius Traiani et Hadriani imperatorum fuit. Consulatum suffectum anno 86 gessit, tum legatus pro praetore Germaniae Superioris (89/90 ad usque 91/92), Syriae (98/99 ad usque 99/100), denique proconsul Africae fuit.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 5, c. 876
Sepulcrum Darmstadii

Wikidata Elisabetha Langgässer
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 23 Februarii 1899; Alzey  
*Obitus*: 25 Iulii 1950; Carolsruha  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: Auctor textus musici, orationis solutae peritus, narrationum brevium scriptor, scriptor, poëta, magister  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Proles*: Cordelia Edvardson  

**Elisabetha / Elisabeth Langgässer**, post nuptias nomine gentili *Hoffmann*, (nata die 23 Februarii 1899 in Alzey / Rhenania-Palatinatus, mortua die 25 Iulii 1950 Carolsruhae) fuit Germanica scriptrix quae Renovationi Catholicae interfuit. Cum Anschario Loerke, Petro Huchel, et Gunthero Eich, sodalis fuit circuli poetarum Kolonne appellatus.

Vita
----

Architecti filia primo magistrae munere fungebatur. Anno 1928 Berolinum cum nata commigravit, qua in urbe docens de paedagogicis (1929/30) fuit et postea dramata radiophophonica exaravit. Propter originem suam Iudaeam fabula Milesia quae *Gang durch das Ried* (1936) nuncupatur, paulo post editionem prohibita est. Filia eius tamquam sic dicta Iudaea germana in Campos concentrationis Osvecimiae et Theresiopolis (in Bohemia) deportata est.

Langgässer ipsa ad operam coactam in armorum officinam missa est. Aegritudines sese aggravantes—laborabat enim multiplici sclerosi—et tempus belli eam maceraverunt. Eo tempore fabulam Milesiam *Das unauslöschliche Siegel* (1946) pepigit. Anno 1948 ad Rheinzabern, vicum haud procul a loco natalicio situm, reversa scripsit ultimam suam Milesiam fabulam titulo *Märkische Argonautenfahrt* (1950). Paulo post mortem Praemium Georg Büchner ei attributum est.

Gravitas
--------

Iam tamquam institutrix Langgässer scripsit lyrica naturalia secundum exemplum Annettae von Droste-Hülshoff et in respectu revelationis christianae, e.g.*Der Wendekreis des Lammes. Ein Hymnus der Erlösung* (1924), et alias fabellas quae non ante annum 1930 editae sunt. In textibus posterioribus praeter religiosa etiam de rebus bellicis et postbellica Germania verbis meditabatur. Alia opera memoratu digna sunt volumina poeseos *Die Tierkreisgedichte* (1935) atque *Der Laubmann und die Rose* (1947), praeterea fabellae *Triptychon des Teufels* (1932) atque *Glück haben* (post mortem, 1968).

Fons
----

"Langgässer, Elisabeth", apud: *Microsoft Encarta 2007*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

Nexus externi
-------------

* Elisabeth Langgässer in *Deutsche Biographie* **(Theodisce)** – Biographia apud NDB
* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Biographia et imagines
Wikidata Les Eaux-Bonnes
Res apud Vicidata repertae:Les Eaux-Bonnes: insigneLes Eaux-Bonnes: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 42°58′23″N 0°23′31″W  
*Numerus incolarum*: 191  

**Gestio**

*Procuratio superior*: canton of Laruns, Pyrenaeus Atlanticus, arrondissement of Oloron-Sainte-Marie  

**Geographia**

*Superficies*: 38.52 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Béost, Laruns, Arrens-Marsous  

**Les Eaux-Bonnes** (sic Francogallice; Occitanice *Aigas Bonas*) est oppidum 400 habitantium et statio thermalis praefecturae Pyrenaei Atlantici in Francia in via quae a Laruns ad Col d'Aubisque ascendit. Dornford Yates, scriptor Anglicus, hic villam annis 1937-1939 aedificavit sed nunquam occupavit (vide mythistoriam a Yates scriptam *The House That Berry Built*, 1946).

Peregrini notabiles
-------------------

Oppidum Les Eaux-Bonnes
* Eugenia de Montijo
* Napoleo III (imperator Franciae)
* Ludovicus Barthou, vir publicus Francicus
* Franciscus Coppée, poeta Francicus
* Ludovicus Bonaparte, rex Hollandiae
* Eugenius Delacroix, pictor Francicus
* Gustavus Flaubert, scriptor Francicus
* Fridericus Wilhelmus IV (rex Borussiae)
* Iosephina de Beauharnais, imperatrix
* Michael de Montaigne, scriptor Francicus
* Adolphus Thiers, historicus Franciae
* Dornford Yates, mythistoricus Anglicus
* Philippus Pétain, dux regiminis Vippiacensis

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Pyrenaei Atlantici

Nexus externi
-------------

Villa Cockade a Dornford Yates aedificata

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°58′23″N 0°23′31″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • "64204" apud *INSEE* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Les Eaux-Bonnes** spectant. |

* Situs peregrinorum et nartatorum
**Verba Francogallica** sunt verba temporalia, quorum formae similes sunt formae verborum latinorum. Verbum quodque formas varias habet secundum personam et numerum, sicut verba latina.

Coniugationes
-------------

In lingua Francogallica tres sunt coniugationes verborum: prima, quae continet omnia verba quorum infinitivum per "-er" terminat, sicut *aimer* (hoc est "amare"); secunda, quae ea continet quorum infinitivum per "-ir" terminat, sicut *finir* (hoc est "finire"); et tertia, quae ea continet quorum infinitivum per "-re" terminat, sicut *écrire* (hoc est "scribere"). Sunt etiam pluria verba per "-ir" terminantia quae non ad secundam coniugationam pertinent, sicut *dormir* (hoc est "dormire"). Et nemo mirabitur invenire multa verba anomala esse.

Partes principales tres sunt: infinitivus, forma secondae personae pluralis temporis praesentis, participium praeteritum, e.g.

*aimer* - infinitivum, "amare"
*aimons* - forma secondae personae pluralis, "amamus"
*aimé* - participium praeteriti, "amatus"

Tempora
-------

Tempora simplicia modi indicativi sunt praesens, imperfectum, futurus, praeteritum simplex (fr. *passé simple*). Modi coniunctivi tempora sunt coniunctivum praesens, coniunctivum imperfectivum, et conditionalis.?

Verba tempore praesenti sic coniugantur:

| coniugatio prima, -er | secunda, -ir | tertia, -re | alia verba -ir |
| --- | --- | --- | --- |
| *aimer* | *finir* | *écrire* | *dormir* |
| j' aime | je finis | j' écris | je dors |
| tu aimes | finis | écris | dors |
| il, elle aime | finit | écrit | dort |
| nous aimons | finissons | écrivons | dormons |
| vous aimez | finissez | écrivez | dormez |
| ils, elles aiment | finissent | écrivent | dorment |

Alia tempora inter coniugationes non differunt, sed easdem terminationes habent.

Tempora composita sunt perfectivum (fr. *passé composé*) et plusquamperfectum.

Sunt duo participia, praeteritum (e.g. *aimé*) et praesens (e.g. *aimant*), quae sunt nomina adiectiva.

Verba anomala
-------------

Verba anomala maximi momenti sunt *être* (esse), *avoir* (habere), *aller* (ire, vadere), *venir* (venire), *faire* (facere), *prendre* (prehendere), *dire* (dicere), *vouloir* (velle), *pouvoir* (posse), *devoir* (debere), *savoir* (scire, sapere).

Syntaxis
--------

Syntaxis verborum francogallicorum non difficilis est. Tempus praesens potest significare aut id quod significat tempus latinum praesens, aut id quod significat tempus futurum latinum. Perfectivum est tempus praeteritum usitatissimum; praeteritum proprium est sermoni scripto vel formali; imperfectivum, ut in lingua latina, significat actionem quae continuabat.

Nexus externus
--------------

* De verbis Francicis
* Histoire sociolinguistique du français, cursus scholasticus de historia linguae francogallicae

Notae
-----

1. ↑  Vide capitulum a Martin Harris scripta, p. 209-245, praecipue p. 223-226, in libro ab eodem et Nigel Vincent edito, *The Romance Languages,* Oxonii et Novo Eboraco, 1988.
2. ↑  Cave! Semper debes dicere "*nous* aimons," non solum "aimons." Subiectum enuntiati semper dicitur.
Wikidata Elisabetha Vietje
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 11 Maii 1902; Hannovera  
*Obitus*: 2 Maii 1963; Hannovera  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Christiana Democratica Unio Germaniae  

**Elisabetha** (Theod. *Elisabeth*) **Vietje** (nata 11 Maii 1902 Hannoverae, mortua 2 Maii 1963 eodem loco) rerum politicarum perita et sodalis CDU erat.

Iuventus et munus
-----------------

Vietje Hannoverae lyceum et deinde in oppido Duderstadii lyceum superius frequentabat. Anno 1922 ita magistra facta est. Non prius quam 1929 suo munere operam dare potuit. Hannoverae ad usque 1960 magistra et postremo dux scholae fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 1945 ad factionem CDU accessit. Anno 1945/46 et annis 1948 - 1954 consiliaria urbis Hannoverae erat et anno 1953 primo legata ad Dietam Foederalem Germaniae electa est. Anno 1957 electionem perdidit, sed die 6 Maii 1960 pro legato defuncto Adolpho Cillien suffecta est. Anno 1961 iterum electa legata mansit ad mortem.

Nexus externi
-------------

* Commentarius "Der Spiegel" de morte Elisabethae Vietje (lingua Theodisca)
**Lucius Aemilius Q.f. Papus'** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 216 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Familia
-------

Eius avus Quintus Aemilius Cn.f. Papus, consul annorum 282 a.C.n. atque 278 a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Lucius Aemilius anno 225 a.C.n. una cum Gaio Atilio M.f. Regulo consul Romanus fuit. Cum collega Gallos apud oppidum Telamonis vicit et de eis triumphavit. Anno 220 censor erat et anno 216 *IIIvir mensarius* fuit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 27] Ae. Papus L." in *Der Neue Pauly* vol. 1 (Stutgardiae: Metzler, 1996. ISBN 3-476-01471-1) col. 180.

Notae
-----

1. ↑  Polybius II 23 - 31
2. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita*, XXIII 23,5
3. ↑  Titus Livius XXIII 21,6

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Valerius M'.f. Maximus Messala et Lucius Apustius L.f. Fullo**  |  **Consul** 225 a.C.n.cumGaio Atilio M.f. Regulo | Successores: **Titus Manlius T.f. Torquatus II et Quintus Fulvius M.f. Flaccus II**  |
Wikidata Elisius Calentius
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1430; Ausona Nova  
*Obitus*: 1503; Ausona Nova  

**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor  

**Elisius Calentius** (Italice *Elisio Calentio,* Fractis anno 1430 natus, ibidem anno 1503 mortuus) fuit humanista Italicus et poeta Latinus, Academiae Pontanianae socius (ubi *Elisius Gallutius* nominabatur), Friderici Aragoniae educator et a secretis.

Duo poemata composuit; alterum annos 22 natus, *Croacum seu de Bello ranarum ac murium*, ubi *Batrachomyomachiam* imitabatur, alterum *Hectorem libellum*, *Iliadis* materiam tractans. Etiam *Carmen in divam Hippolitam et Alphonsum Brutiorum ducem*, a Calentio compositum notum est, et epistolae eius ad Hiaracum.

Editiones
---------

* Elisii Calentii Poemata, a cura di Mauro de Nichilo, Barii, Adriatica, 1981
* Michele Mongelli, Il *Carmen in divam Hippolitam et Alphonsum brutiorum ducem* di Elisio Calenzio, in Neo-latin in local, trans-regional and worldwide contexts, Lugduni, Brill, 2018, pp. 482-491;
* *Epistolae ad Hiaracum*, introduzione, edizione critica e traduzione a cura di Michele Mongelli ; premessa di Raffaele Giglio, Barii: Edizioni di Pagina, 2020

Notae
-----

1. ↑  Cf. explicationes in *Dizionario Biografico degli Italiani*.

Nexus externi
-------------

* De Calentio (Simona Foà, in: Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 51, 1998)
* Calentii poemata ambo in *Corpore corporum*
Norje Sunnansund (Sueciae meridio-occidentalis physicalis)  
Norje Sunnansund*Norje Sunnansund*Situs in Suecia
**Norje Sunnansund** est locus archaeologicus inter agros municipii Sölvesborg ad ripas lacus Vesan in provincia hodierna Blekingia Sueciae situs. Fuit hominum aevi mesolithici habitatio annis fere 9600–8600 a.p. Ibi repertae sunt spinae piscium anno circiter 9200 a.p. sub terra conditorum.

Pisces neque sale mixti neque sole siccati, cortice pinorum conditi, addita fortasse axungia pinnipediorum, in pellibus aut pinnipediorum aut aprorum silvaticorum involuti, sub terra missi sunt. Ibi conditi sunt praecipue *Rutilus rutilus* cum aliis Cyprinidis sed etiam *Perca fluviatilis*, *Esox lucius*, *Gymnocephalus cernua*, *Anguilla anguilla*. Piscatoribus post aliquot tempus revenientibus, pisces ibi fermentati ad edendum parati sunt. Hic primum demonstratum est homines culturae mesolithicae magnam ciborum quantitatem ad usum posteriorem paravisse et abscondidisse, quae habitudo reditum tardiorem (Anglice *delayed return strategy*) appellari potest.

Vestigia animalium eodem aevo praesentium reperta sunt, quorum enumerari possunt pinnipedia *Pusa hispida*, *Halichoerus grypus*; mammalia *Sus scrofa*, *Cervus elaphus*, *Capreolus capreolus*, *Sciurus vulgaris*; aves *Nucifraga caryocatactes*, *Corvus corone*, *Mergus merganser*.

Singulus cultellus osseus super vestigia piscium positus est ab illo fortasse qui ultimam condituram paraverit.

Notae
-----

1. ↑  Ita faciunt tempore hodierno Carelii et Yakut: cortex enim acidificus fermentationem adiuvit.
2. ↑  Taliter faciunt nostris temporibus Inuit, ne cibi causa bacterii *Clostridii botulini* mortales fient.

Bibliographia
-------------

Lacus Vesan (hodie exsiccatus et in agros conversus) turrisque ecclesiae vici Gammalstorp
* "Surströmming i Vesan förändrar världshistorien" in *Sydöstran* (8 Februarii 2016)
* Adam Boethius, "Something rotten in Scandinavia: The world's earliest evidence of fermentation" in *Journal of Archaeological Science* vol. 66 (2016) pp. 169–180
* Maev Kennedy, "Rotten luck: archaeologists hail 'unique' Mesolithic fermented fish find" in *The Guardian* (9 Februarii 2016)

Nexus externi
-------------

* Gisela Lindberg, "Rutten fisk tecken på bofasta samhällen i Norden lika tidigt som i civilisationens vagga" (9 Februarii 2016) apud universitatem Lundensem
*Duo fratres*, mons iugi Norossensis
**Norossus** (Graece Νοροσσὸν ὄρος), vel hodie **montes Mugodzharenses**, sunt montium Uralium continuatio humilior, catena monticulorum et collium in regione Aktobensi Kazachstaniae. Longitudo catenae ad 200 chm est, latitudo ad 30 chm. Mons altissimus est Boktybai Maior (657 m). Interdum pars confinii Europae et Asiae putatur.

Quartzitibus et schistis et gneissis et granitis et saxis arenaceis conglomeratisque Norossus compositus est. Cuprum et plumbum et zincum et niccolum in Norosso gignuntur.

Steppa sicca et semideserta Norossum operiunt. Iastus et Orus flumina in decliviis occidentalibus, accolae Irgisi in orientalibus oriuntur.

*Praeglyphioceras mugodjaricum* et *Acutimitoceras mugodzharense*, Cephalopoda Devonica, a his montibus nuncupata sunt.

Notae
-----

1. ↑  *Geographia* Ptolemaei VI 14, 4, v.: Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 514. Cf. Gulielmi Smith *Dictionary of Greek and Roman Geography* sub verbo.
2. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Мугоджары*.
3. ↑  *Praeglyphioceras mugodjaricus* (goniat.org)
4. ↑  *Acutimitoceras mugodzharense* (goniat.org)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°38′38″N 58°32′47″E, 48°56′13″N 58°39′19″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Anatolius Liberman
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 10 Martii 1937; Petropolis  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: linguista, scholar of English, poëta, scriptor, etymologist, professor  
*Patronus*: Universitas Minnesotensis
**Memoria**

*Laurae*: Guggenheim Fellowship  

**Anatolius Simonis f. Liberman** seu Russice litteris Cyrillicis Анатолий Симонович Либерман, Anglice *Anatoly Liberman* (natus die 10 Martii anno 1937 Leninopoli in urbe Unionis Sovieticae, est ab anno 1975 philologus germanicus in universitate Minnesotensi sicut antea Leninopoli in Instituto linguisticae Academiae Scientiarum URSS. Scripsit opera multa de structura phonologica linguae germanicae antiquae, natura ambigua accenti verbi syllabaeque (praecipue in linguis scandinavicis), et etymologia verborum anglicorum, de qua rei thesaurum vulgavit cum disputatibus rationum differentorum et millibus fontum adnotationum. Liberman autem de narrationibus vulgaribus scripsit et rationibus scholastici Vladimiri Propp de Schola Formalistica Russica.

Est quoque poeta – opera propria scripsit vulgavitque et poemata poetae russici Michaelis Lermontov in linguam anglicam transtulit et vulgavit.

Scripta selecta
---------------

* *Oxford Etymologist* (ephemeris apud *Oxford University Press*)

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae apud universitatem Minnesotensem
Arbor syntactica **c-command** monstrat. Filiae se c-imperant et filia ad sinistram quoque c-imperat filiolas suae sororis.
***c-command*** (Latine fortasse aptius **c-imperatum**; vide *originem nominis*) est coniunctio praecipua inter nodos in arboribus syntacticis. Sorores se c-imperant et materterae c-imperant filias suarum sororum.

Definitio
---------

Definitio c-imperati in dominatione fundatur. Ergo nodus *A* c-imperat nodum *B* si et tantum si:

1. A non dominatur B
2. B non dominatur A
3. Omnes nodi qui dominantur A etiam dominantur B.

Arbor syntactica **c-command** monstrans.
Exempli gratia, in arbore ad dexteram:

* *M* **nihil** c-imperat.
* *A* c-imperat *B*, *C*, *D*, *E*, *F*, and *G*.
* *B* **nihil** c-imperat.
* *C* c-imperat *D*, *F*, et *G*.
* *D* c-imperat *C* , et *E*.
* *E*, *F*, et *G* **nihil** c-imperat.

Origo nominis
-------------

Historia *command*.
Verbum Anglicum *command,* scilicet 'ductum', ex verbo Latino *commendandi* deducitur, etiamsi valet potius ac *imperare*. Nomen, quod proposuit Tanya Reinhardt anno 1976, est abbreviatio appellationis in lingua Anglica *consituent command* ("imperatum elementorum"). Ronaldus Langacker anno 1969 coniunctionem paenem eandem *command* proposuit, qua regula 3 legitur "si S-nodus, qui proxime dominatur A, etiam dominat B". 

Anno 1972, Raimundus Jackendoff definitionem tam emendavit ut in loco S-nodi ullus nodus cyclicus sit nodus maternus c-imperati coniunctionis. Deinde Tanya Reinhardt in sua dissertatione apud MIT prima scripsit *c-command*, ut *command* inter omnes greges elementorum? describeret. Reinhardt nomen et sententiam c-imperati Nick Clements ascripsit.

Ergo videmus in imagine ad sinistram definitionem secundum Langacker de omnibus nodis sub *S* tractare, secundum Jackendoff de nodis *sub S,* *cyc1,* et *cyc2,* et secundum Reinhardt de omnibus nodis cum plus quam uno ramo/filia scilicet sub S, cyc1, cyc2, D, F, G, et I. 

Nota bene definitionem etiamsi humilius in arbore sitam, quo strictior videatur, re vera esse generaliorem: 

**Omnes** nodi ramos saltem duos habentes possunt esse nodi materni in coniunctione c-imperati.

Notae
-----

1. ↑  Haegeman, Liliane (1994). *Introduction to Government and Binding Theory* (2a. ed.). Oxford: Blackwell Publishing. p. 147
2. ↑  Carnie, Andrew (2002). *Syntax: A Generative Introduction* (1a. ed.). Oxford: Blackwell Publishing. p. 75
3. ↑  Illo tempore nondum floruit X-bar theoria et S-nodus, id est *Sententiae* nodus, fuit nodus maternus articulorum in loco T vel ConjP.

Nexus interni
-------------

* Dominatio
* k-command
* Ligatio
* m-command
Wikidata Anatolius Bailly
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 16 Decembris 1833; Aurelianum  
*Obitus*: 12 Decembris 1911; Aurelianum  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: lexicographus, hellenist  
*Patronus*: Collegium Ludovici Magni
**Memoria**

*Laurae*: Eques Legionis Honoris, Silver cross of the Order of the Redeemer, officier d'académie  
*Sepultura*: Grand cimetière d'Orléans  

**Anatolius** (vulgo *Anatole*) **Bailly**, die 16 Decembris anno 1833 Aureliani natus et die 12 Decembris anno 1911 ibidem mortuus, fuit philologus et lexicographus Francicus; lexicon Graeco-Francogallicum usitatissimum (quod Francogallice saepe *le Bailly* sine explicationibus nominatur) composuit. Academiae Inscriptionum et Litterarum Humaniorum socius ab annο 1889.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani |

* Lexicon Graeco-Francogallicum (editio anni 1935) in *archive.org*
* Bailly 2020 (editio nova libera interretialis, Hugoni Chávez dedicata)
Mappa mundi Hecataei
**Hecataeus Milesius** (Graece: Ἑκαταῖος), f. Hegesandri, fuit rerum gestarum scriptor atque geographus Graecus florens 560 usque 480 a.C.n.

Saepe cum Hecataeo Abderano confunditur.

Opus
----

Hecataeus varia itinera in Europam, Asiam et Aegyptum suscepit, qua re mappam mundi Anaximandri valde augere potuit. Sunt autem, qui eum studendo litteris scientiam geographiae partum esse putent.

Intinerarium (Graece: Περιήγησις; Periegesis) totius mundi quem noverat confecit itaque eam rationem scribendi inchoavit. Huius operis supersunt 300 ferme fragmenta, quibus Herodotus in scriptis suis frequenter usus est.

Praeterea conscripsit opus *Genealogiai* inscriptum (Graece: Γενεαλογίαι), antiquissimus quem recepimus liber de rebus gestis Graeca lingua confectus. Neque autem iam praecepta antiquissima fabulasque examinare ausus est, at quae nimis immoderata ei viderentur reprehendit. Tamen pro initio indagationis rationalis historiae habetur, quam etiam Herodotus et praecipue Thucydides secuti sunt. In operibus suis ductum lyricum abolevit proque eo planum stilum ionicum instituit.

Hecataeus primum gentis Celtae mentionem fecit (vide Nyrax).

Auctoritas
----------

Adhuc ambiguitur quatenus Herodotus Hecataeum in operibus suis secutus sit cum uterque itinera multorum annorum in Asiam et Africam septentrionalem suscepisse tradatur. 

A Thucydide merus logographus censetur qui rite non iam inter rerum gestarum scriptores numerabantur. 

Etiam Crater lunaris Hecataeus, qui ab austro-oriente maris fecunditatis et a boreo-occidente maris australe situs est, nomen ab eo traxit.

Fontes
------

* Herodotus, *Euterpe* 148 et *Terpsichore* 125 et *Erato* 137
| c-Fos*fos* |
| --- |
| Cognitores |
| Alia nomina | FOS, AP-1, C-p55 |
| Fontes externae | OMIM: 164810 InterPro: IPR029816 |
| Genetica |
| **Locus geni (homo)** |
| Chromosomate 14 locatum |
| Chromosomate 14 locatum |
| Locus | 14q24.3 |
| Initium | 75 278 826 |
| Terminus | 75 282 230 |
| **Exempla expressionis ARN** |
| c-Fos |
| Imago |
| c-Fos |

**c-Fos** in biologia moleculari est activator proteinum 1 (AP-1) factoris transcriptionis. Genum eius nomine *fos* est genum maturius cerebri et etiam proto-oncogenum.

Potest gubernare c-Fos incrementa organismorum non solum *intra nucleum cellulae* per genomicas actiones suas ut factor transcriptionis, sed etiam effectibus suis *in cytoplasmate* per coniunctionem cum enzymis synthesis phospholipidorum iuxta reticulum endoplasmaticum.

Mutationes geneticae geni *fos* incrementa quorunque tumorum incitare queant.

Invenitur c-Fos nomine *v-Fos* in retroviris.

Natura *fos* et c-Fos
---------------------

*Fos* genum maturius cerebri est. Inductio eius per varios stimulos observata est. 

Proteinum *c-Fos* ex trecentis octoginta aminoacidis componitur.

### Activator proteinum 1 (AP-1), factor transcriptionis, et transcriptio genorum

 Pagina principalis est: Transcriptio (biologia) 
In genetica *transcriptio*, pars expressionis genorum, ad codicem geneticum ex acido desoyribonuleico (ADN) chromosomatum (formula in cellulae nucleo) legendum generandumque sicut et ad transcriptionem nucleobasum ADN (A, T, G, C) in nucleobases acidi ribonucleici (ARN) (U, A, C, G).

### Proto-oncogenum et oncogenum

 Pagina principalis est: Oncogenum 
*Oncogena* sunt gena quae cancri rationem auctus discernendique cellularum reddere debent. Id ante oncogenum invenitur *proto-oncogenum* pars genomatis intra chromosomata.

### Inductio geni *fos*

Inductio genetica geni multiplicibus modis descripta est, primum sane convulsionibus cerebralibus cursu, ibi in structuris hippocampalibus.

Notae
-----

1. ↑  Caputto B. L. Cardozo Gizzi A. M. Gil G. A. (Sep 2014). "c-Fos: an AP-1 transcription factor with an additional cytoplasmic, non-genomic lipid synthesis activation capacity". *Biochimica et biophysica acta* **1841** (9): 1241-6
2. ↑  Herrera D. G. Robertson H. A. (Oct 1996). "Activation of c-fos in the brain". *Progress in neurobiology* **50** (2-3): 83-107

Bibliographia
-------------

* Curran, T. "The c-fos proto-oncogene." In: Reddy EP, Skalka AM, Curran T (eds.). *The Oncogene Handbook* 1988 Elsevier, Novi Eboraci, pp. 307–327.

Nexus interni
-------------

* Nucleus suprachiasmaticus
Wikidata Jalil Zandi
Res apud Vicidata repertae:Jalil Zandi: imagoJalil Zandi: imago
*Nativitas*: 2 Maii 1951;   
*Obitus*: 1 Aprilis 2001; Teheranum  
*Patria*: Irania  

**Officium**

*Munus*: Gubernator aeroplani  

**Memoria**

*Sepultura*: Behesht-e Zahra  

**Jalil Zandi** Sono auscultate info(natus die 2 Maii 1951 in *Garmsaro*, mortuus die 1 Aprilis 2001 *Teherani*) fuit aviator militaris Iranicus in Primo bello sinus Persici, qui in aëroplano F-14 Tomcat volebat. Plurimas victorias in pugnis aëreis illius belli consecutus est: 11 victorias (8 victorias confirmatae et 3 victorias veri similes). In numero aëroplanorum ab eo victorum fuerunt 4 MiG-23, 2 Su-22, 2 MiG 21, 3 Mirage F1.

Nexus exgterni
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Jalil Zandi** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Imperial Iranian Air Force: Samurai in the skies
2. ↑  **Iranian F-14 Tomcat Units in Combat** by Tom Cooper & Farzad Bishop, 2004, Oxford: Osprey Publishing, p. 79, ISBN 1 84176 787 5
3. ↑
4. ↑
5. ↑  **Iranian F-14 Tomcat Units in Combat** by Tom Cooper & Farzad Bishop, 2004, Oxford: Osprey Publishing, pp. 85-88, ISBN 1 84176 787 5