recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Quintus Smyrnaeus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 4. saeculum; Old Smyrna  
*Obitus*: 4. saeculum;   
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Munus*: poëta  

**Familia**

*Proles*: Dorotheus  
**Quintus Smyrnaeus** (Graece Κόϊντος Σμυρναῖος) fuit Graecus scriptor saeculi III vel IV, qui *Posthomerica* scripsit.

Biographia
----------

De eius vita paucissima scimus. Nomen notum est modo propter Byzantinos  grammaticos Eustathium Thessalonicensem et Ioannem Tzetzes, atque propter Homeri scholiastas, qui Quintum vocant Κόϊντος vel Κόϊντος ὁ Ποιητής, sive "Quintus Poëta". 

Patronymi in aetate imperiali abesse solent. Nonnulli auctores nobis noti sunt modo propter cognomen, ut Longus. Ceterum, Romana cultura, imprimis stoicismus, in Quinti opere magni momenti est: nam Quintus Arem depingit potentem et venerabilem deum, neque cruoris avidum quem descripsit Homerus. Praeterea, per Calchantis vatis os (XIII, 334 et sq.) Imperii Romani laudem enuntiat.

E Smyrna se ortum esse dicit, Asiae minoris urbe (hodie Izmir in Turcia), una earum in quibus Homerus natus esse refertur. In opere suο (XII, 306-313), scribit quomodo scribere coeperιt dum verveces in montibus (prope Sipylum) pasceret.

Ambae tamen notitiae incertae sunt. Altera Quinto bono est quod eum cum Homero confert quasi ille huius auctoritatem reciperet; altera autem ab Hesiodi *Theogoniae* prologo tantummodo transcripta esse videtur. Quinti opus enim vastam librorum scientiam testatur, imprimis Homeri, Hesiodi et Apollonii Rhodii notiones, quod iuvenis pastoris imaginem probabiliter falsam esse monstrat.

Opus
----

*Posthomerica*, 1541
Carmen 14 cantuum scripsit, secundum quoddam *Iliadis* scholium titulatum *Τὰ μετὰ τὸν Ὅμηρον* vel *Τὰ μεθ᾽ Ὅμηρον* sive *Posthomerica*, et quod belli Troiani finem narrat. Res incipit hinc ubi Homerus desiit, post Hectoris mortem, et usque ad urbis direptionem pergit. Itaque opus non solito prologo, sed in medias res incipit.

Bibliographia
-------------

* Suzanne Saïd, *La Littérature grecque d'Alexandre à Justinien*, PUF, coll. « Que sais-je ? », 2523.
* Francis Vian:
	+ *Histoire de la tradition manuscrite de Quintus de Smyrne*, Paris, Presses universitaires de France (PUF), coll. Publications de la Faculté des lettres et sciences humaines de l'Université de Clermont-Ferrand, 2e sér. fasc. 7, 1959;
	+ *Recherches sur les* Posthomerica *de Quintus de Smyrne*, Paris, Klincksieck, coll. Études et commentaires (30), 1959;
	+ introduction à *La Suite d'Homère*, Paris, Belles Lettres, coll. des Universités de France, 1963.
* Francis Vian et Élie Battegay, *Lexique de Quintus de Smyrne*, Paris, Belles Lettres, Collection d'études anciennes, 1984.
* Ursula Gärtner, *Quintus Smyrnaeus und die Aeneis: zur Nachwirkung Vergils in der griechischen Literatur der Kaiserzeit*, München, Beck, coll. Zetemata (123), 2005.

Nexus interni
-------------

* Homeridae
* *Ilias*
* Poësis epica

Nexus externi
-------------

* Quintus Smyrnaeus apud Project Gutenberg
* *Posthomerica* in indice Bibliothecae Nationalis Francicae
* "Quintus de Smyrne" **(Francogallice)**
Wikidata Iohannes Henricus Böhmcker
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1896; Bosau  
*Obitus*: 1944; Hannovera  
*Patria*: Imperium Germanicum  

**Officium**

*Officium*: Demarchus  
*Munus*: politicus, iuris peritus  

**Consociatio**

*Factio*: Nationalistica Socialisticaque Operariorum Factio Germanica  

**Iohannes Henricus** (*Johann Heinrich*) **Böhmcker** (natus 22 Iulii 1896 in vico *Bosau* (Holsatia), mortuus 16 Iunii 1944 apud Hannoveriam) vir publicus Germanicus factionis NSDAP et magister civium Urbis Hanseaticae Bremae fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Pater eius agricola fuit. Ipse gymnasium in oppido Eutin frequentabat, testimonium maturitatis accepit atque inter primum bellum mundanum ad annum 1919 militavit. Ab anno 1919 ad 1921 Kieliae, Goettingae Monachiique iurisprudentiae studebat. Deinde ab anno 1927 iurisconsultus laboravit.

Vita publica
------------

Böhmker anno 1925 ad SA, anno 1927 ad NSDAP accessit. Anno 1930 consiliarius Eutini, anno 1931 legatus ad senatum terrae Oldenburgi electus est. Hic orationes acerrimas habuit contra hostes suae factionis. Anno 1932 administrator partis Holsatiae nominatus est, quae ad Oldenburgum pertinuit. Ibi ab anno 1933 et castra carceralia condidit, quibus inimici nazistarum tenerentur. Anno 1936 frustra conabatur, ut legatus ad Dietam Imperii Germanici eligeretur. Die 16 Aprilis 1937 a Carolo Röver, vicario Imperii (*Reichsstatthalter*) Oldenburgi et Urbis Hanseaticae Bremae magister civium Bremae nominatus est. Et magistratu novo fungens asperrimos mores demonstrabat et acerrime contra inimicos egit. Anno 1940 Amstelodamum venit, ubi tunc consobrinus Ioannes Böhmker administrator urbis erat, ut in Nederlandia a Germania occupata tabula parvi emeret. Anno 1943 se de victoria Germaniae in secundo bello mundano desperare dixisse dicitur. Itaque sunt, qui putent, eum a nazistis necatum esse, cum ferroviaria utens apud Hannoveriam iter faceret.

Notae
-----

1. ↑  Commentarius de eo itinere (lingua Theodisca)

Magistri Civium et Praesides Senatus Urbis Hanseaticae Bremae ab anno 1919

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Urbis Hanseaticae BremaeInsigne Urbis Hanseaticae Bremae |
| Hermannus Hildebrand |Martinus Donandt |Ricardus Markert |Carolus Hermannus Otto Heider |Ioannes Henricus Böhmcker |Ricardus Duckwitz |Ioannes Schroers |Ericus Vagts |Gulielmus Kaisen |Gulielmus Dehnkamp |Ioannes Koschnick |Nicolaus Wedemeier |Henning Scherf |Ioannes Böhrnsen |Carsten Sieling |Andreas Bovenschulte |
|  |
***Jožin z bažin*** (titulus Bohemicus, scilicet "Iosephulus ex paludibus"), est carmen fatuum ab Ioanne Mládek, musico comoedianoque Bohemico, anno 1978 compositum, unum ex carminibus suis latissime notis. Is adeo hanc rem parvulam "carmen publicum" suorum munerum appellavit. Mense Ianuario anni 2008, carmen populi favorem in Polonia et Hungaria accepit et populo gratiosissimum factum est.

Carmen surrealem beluae fabulam enarrat, beluae quae in paludibus habitat et homines comedit, praecipue Pragenses. Haec belua solum usu aeroplani fumiferi superari potest.

Kabaret pod Wyrwigroszem ('Grex sub Nummulo Scisso'), grex cabaret Polonicus, parodiam "Donald marzy" ('Donaldus somnit'), de Donaldo Tusk, primo ministro Polonico, composuit et exsecutus est. Etiam Banjo Band, Ioanne Mládek iam duce, suum carmen Polonice convertit, nomine "Jožin z bažin w Polsce" ('Iosephulus ex paludibus in Polonice') (EMI Music).[1] Prima exsecutionem edidit die 22 Februarii 2008.

Nota
----

1. ↑  "Jožin z bažin" Polonice.

Nexus externi
-------------

* Carmen Bohemice, video in YouTube
* Carmen Polonice, video in YouTube
* Carminis parodia a Kabaret pod Wyrwigroszem exsecuta, video in YouTube
**Quintus Tullius Cicero** (natus circa 102 a.C.n. anno 43 a.C.n. necatus), Marci Tullii Ciceronis frater et Titi Pomponii Attici gener, fuit vir publicus et militaris Romae antiquae.

Cursus Honorum
--------------

Quintus fuit anno 67 aedilis, anno 62 praetor, et annis 61–59 propraetor in Asia. Romam regressus, a Publii Clodii Pulchri gladiatoribus paene trucidatus est. Legatus sub Iulio Caesare in Gallia et postea sub Marco fratre in Cilicia meruit. 

Bello civili inter Caesarem et Pompeium flagrante, Quintus et Marcus Pompeium primum quidem secuti sunt, sed post proelium apud Pharsalum, quo Pompeius superatus est, Caesari in gratiam redierunt. Anno 43 exeunte, in proscriptionibus quae triumviratum institutum secutae sunt, quia Marcus in Philippicis orationibus vehementer in Marcum Antonium invectus esset atque ut hostis publicus a senatu decerneretur suaserat, ambo fratres perierunt. Filius Quinti quoque simul cum patre trucidatus est, et eorum capita in Forum a triumviris reportata sunt.

Vita
----

Connubium Quinti et Pomponiae fuit infelicissimum. Numquam ad populum vel in curia, foro, Senatu locutus est, et saepe asseveravit: "Iam sufficit in familia, sicut in urbe, orator unus." Tametsi natura fuit miles, litteris quoque operam dedit: annales, poemata heroica, tragoedias scripsit, et Sophoclis ludos scaenicos Latine interpretatus est. 

Quattuor ex suis epistolis nobis sunt notae: una ad Marcum fratrem, tres ad Tironem, Marci fratris libertum.

Notae
-----

1. ↑  Appianus, *Bell. civ.* IV,83. Paulo aliter rem tradidit Cassius Dio (XLVII,10). Cf. Plutarchus, *Cicero* 47.

Nexus interni
-------------

Commentariolum petitionis
**Posca** potio erat Romae antiquae ex aceto et aqua et aliubi aromatibus. Milites, plebs, servique potabant poscam, quae optimates non delectabat.

Usus
----

Popularitas poscae multas per mentiones antiquitatis (sicut ferunt historiae Plinii Maioris vel comoediae plautinae) obtestata est. Bella gerens duces imperatoresque proximitatem militibus ostentare solebant poscam bibendo; quod fecerunt Cato Maior (secundum Plutarchum) atque Hadrianus Imperator (qui, secundum librum de Historia Augusta se gerebat sicut miles, secundum exemplum Scipionis Aemiliani, Metelli et vitrici sui Traiani, libenter edebat foris escas militares sicut laridum, caseum et acetum). Per decretum anni 360 p.Chr.n. omnes milites ordinum minorum poscam et vinum alternis diebus potabant.

Etymologia
----------

Verbum *posca* aut ex verbo temporali latino *potor* aut ex adiectivo Graeco *epoxys* (acutissimum) venit. Graeci, verbo pro posca carentes, solebant potionem appellare ὄξος (acetum); hoc enim factum est in Biblia. Sed sexto saeculo p.Chr.n. appellabant Graeci potionem nomine *phousca*, militibus Romae orientalis traditionem perseverantibus.

Bibliographia
-------------

* "Posca" in Andrew Dalby, *Food in the Ancient World from A to Z* (Londinii, 2003. ISBN 0415232597) p. 270
* "Posca" in Charlton T. Lewis et Carolus Short (1879). *A Latin Dictionary*. Oxoniae: Oxford University Press
Wikidata Angilbertus Centulensis
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 740; Aquisgranum  
*Obitus*: 18 Februarii 814; Saint-Riquier  

**Officium**

*Officium*: abbas  
*Munus*: poëta, legatus, scriptor  

**Familia**

*Genitores*: Nithard;   
*Proles*: Nithardus  

**Memoria**

sanctus catholicus (*feriae die* 18 Februarii)
Sanctus **Angilbertus** (natus medio saeculo octavo; mortuus 18 Februarii 814) fuit abbas, vir publicus, et poeta Francicus, qui curiae Caroli Magni servit. Ortus e gente nobili, in schola palatina(fr) Aquisgrani sub Alcuinum eruditus est, ubi more scholae Homeri nomine nuncupabatur.

Cum Carolus Pippinum filium Italiam miserit ut Langobardos regeret, Angilbertus primicerius palatii, scilicet summus curiae minister, ei comitatus est, ubi regi adiumentum ad Italiam gubernandam familiaris praebuit. Ter quidem legatus ad papam Romanum missus est.

Anno 790, adhuc laicus, Centulensis (aliter Sancti Richarii nuncupatum) creatus est abbas, ubi propter praefecturam eius illustrissimam postea notus foret sanctus.

Angilbertus e filia Caroli Magni nomine Bertha duos filios genuit, Hartnidum et Nithardum, qui *Historiarum libros quattuor* scripsit. 

Bernowini acrosticha fortasse huic Angilberto dedicata sunt.

Opera
-----

* Angilberti (Homeri) carmina in *Monumentis Germaniae Historicis*
* (Angelberti rhythmus de pugna Fontanetica in *Monumentis Germaniae Historicis*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |

* res de Angilberto in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
Wikidata Thomas Gage (peregrinator)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1603;   
*Obitus*: 1656; Jamaica  
*Patria*: Anglia  

**Officium**

*Officium*: rector  
*Munus*: Religiosus, scriptor, clericus, Missionarius, traveler  

**Consociatio**

*Religio*: Anglicanismus
**Thomas Gage** (saeculo XVII ineunte natus; mortuus anno 1656), Dominicanus qui postea ad ecclesiam Anglicanam se convertit, de religione et de peregrinationibus suis scripsit. Ex omnibus eius libris utilissimus fuit *The English-American his Travail by Sea and Land, or A new survey of the West India's*, anno 1648 divulgatus.

Filius secretorum catholicorum Anglorum, Thomas Gage in urbe Sancti Audomari et Valdoleti educatus est. Iesuitis mox reiectis, ad Dominicanos se iunxit missionemque in Philippinas anno 1625 suscepit. Eo nunquam pervenit, sed in Guatimalia missionarius usque in annum 1637 laboravit. In Europam hoc anno rediit.

Scripta
-------

* 1648 : *The English-American his Travail by Sea and Land, or A new survey of the West India's*. Londinii: Thomas Sweeting Textus

Bibliographia
-------------

* Thompson Cooper, "Gage, Thomas (d. 1656)" in *Dictionary of National Biography* edd. Leslie Stephen, Sidney Lee. 63 voll. 3 voll. suppl. (Londinii, 1885-1901 ~)
*Vide etiam paginam discretivam:* Herodorus

**Herodorus** (Graece Ἡρόδωρος), qui saeculo III a.C.n. ineunte floruit, fuit anno 294 a.C.n. aulicus ut videtur iuxta aulam regis Demetrii Poliorcetae. Laudatus est ab Atheniensibus quippe qui, olim apud "reges" merens, rursus eo anno legatos Athenienses auiuvit. (*IG* 2 (2) 646). Fuerit igitur regis Antigoni Monophthalmi filiique Demetrii iam inter annos 306 et 301 a.C.n. sectator. De origine Herodori inscriptio lacunosa litteras tantum ...κηνός servat, e quibus reconstruere possumus "Cyzicenus" vel "Lampsacenus" sive "Astacenus".

Fontes
------

* *Inscriptiones Graecae* vol. 2 (2a ed.) no. 646

Bibliographia
-------------

* "Prosopography of Antigonos's Friends and Subordinates" in Richard A. Billows, *Antigonos the One-Eyed and the Creation of the Hellenistic State* (Berkeley: University of California Press, 1990) no. 49, p. 389
* C. Habicht, *Untersuchungen zur politischen Geschichte Athens im 3. Jahrh. v.C.* (Monaci, 1979) pp. 4-7
* M. J. Osborne, *Naturalisation in Athens* (2 voll. Bruxellis, 1981) no. D 68
* P. Schoch, "Herodoros (3a)" in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~) suppl. 4

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Abiy Ahmed Ali
Res apud Vicidata repertae:Abiy Ahmed Ali: imagoAbiy Ahmed Ali: imago
*Nativitas*: 15 Augusti 1976; Beshasha  
*Patria*: Aethiopia  
*Nomen nativum*: Abiy Ahmed Ali
**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Ethiopia  
*Munus*: Artifex, miles  

**Consociatio**

*Factio*: Prosperity Party  
*Religio*: Protestantes
**Familia**

*Coniunx*: Zinash Tayachew  

**Memoria**

*Laurae*: Praemium Nobelianum Pacis Componendae, Time 100  

**Abiy Ahmed Ali** seu litteris Aethiopicis አብይ አህመድ አሊ (in oppido Beshasha natus die 15 Augusti 1976) est politicus Aethiopiae.

E gente Oromo ortus, in religione Islamica educatus, Abiy Ahmed Ali in Neanthopoli (dum ibi militabat) eruditus est apud Institutum Ductus Internationalis et universitatem Neanthopolitanam. Apud exercitum Aethiopicum societatesque publicas de intellectu et communicatione operam dedit. Sodalis ordinis democraticae populi Oromo, anno 2010 legatus est parlamento Aethiopico. Minister a scientia et thechnologia breve temporis spatium anno 2015 meruit. Die 22 Februarii 2018 praeses factionis suae, die 28 Martii huius anni praeses coalitionis factionum regentis, die 2 Aprilis huius anni primus minister electus est. 

Anno 2019, Praemium Nobelianum pacis accepit de conatu resolutionis res territorii inter Aethiopiam et Erythraeam.

Mense Octobri 2021, Abiy Ahmed publice iuratus pro secundo 5 annorum termino.

Notae
-----

1. ↑  **Abius Ali** apud diarium interretialem *Ephemeris* nuncupatum (Andreas Nouocomensis, *TRIVMPHVS PACIS*, die 11 Octobri 2019)
2. ↑  nobelprize.org
3. ↑  RFI

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Abiy Ahmed Ali** spectant. |

* "Ethiopia's OPDO picks new chairman in bid to produce next Prime Minister" (22 Februarii 2018) apud *AfricaNews.en*

Primi ministri Aethiopiae 1987–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Fikre Selassie Wogderess 1987 • Hailu Yimenu 1989 • Tesfaye Dinka 1991 • Tamrat Layne 1991 • Meles Zenawi 1995 • Hailemariam Desalegn 2012 • Abiy Ahmed Ali 2018
ፍቅረ ሥላሴ ወግደረስ • ሃይሉ ይመኑ • ተስፋዬ ድንካ • ታምራት ላይኔ • መለስ ዜናዊ • ኃይለማርያም ደሳለኝ • አብይ አህመድ አሊ
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Aethiopiae • Ministri rerum externarum Aethiopici |
|  |
**Ioannes Campanus Vodnianus** (natus Vodnianae die 27 Decembris 1572 – obiit Pragae die 13 Decembris 1622) fuit magister rectorque universitatis Pragensis, compositor, scriptor ac poeta Bohemicus, qui Latine scribebat. Cum in omni genere poesis magna cum laude floreret, carminibus tamen sacris maximam apus aequales gloriam promeruit.

Ineunte saeculo vicesimo Sigismundus Winter, scriptor Bohemicus, de eo fabulam *Magister Campanus* (Bohemice: *Mistr Kampanus*) scripsit.

Vita
----

Ioannes Campanus natus est anno 1572 in urbe Vodniana, in Bohemia Meridionali. E schola Iglavina in academiam Pragensem abiit, in qua utrumque liberalium artium gradum adeptus est. Potissimis Bohemiae scholis moderatus et anno 1603 coetum professorum academiae Pragensis receptus, summos honorum gradus ascendit, cum decani et rectoris officio fungeretur. Neque litterarum nomen et gloria his successibus impar erat. Cum anno 1620 ad Montem Album prope Pragam pugnatum esset et rebelles contra regem catholicum Ferdinandum II invicti essent, Campanus Romanam fidem invitus accepit, quod spe universitatis servandae fecisse traditur. Hoc postquam frustra fuisse vidit, omni spe deiectus et ad ultimum etiam correptus paucis tantum mensibus academiae oppressae superfuit.

Opera
-----

Magister Ioannes Campanus multa opera in lingua Latina, quorum plus quam 500 carmina scripsit:

* *Turcicorum tyrannorum, qui inde usque ab Otomanno rebus Turcicis praefuerunt, descriptio.* Pragae, Typis Otthmarianis, 1597. – hexametris scriptum (online)
* *Centuriae duae diaritum seu Epigrammatum.* (1600)
* *Psalmi poenitentiales.* (1604)
* *De coniugio odae metro et rhytmo inclusae.* Pragae: Typis Pauli Sessii, 1607. (online)
* *Piorum afflictio et libertatio in odas coniecta.* Pragae: Typis Pauli Sessii, 1608. (online)
* *Bretislaus – Comaedia Nova.* Pragae, Typis Samuelis Adami à Veleslavina, 1614. (online)
* *Sacrarum odarum libri duo.* Ambergae: Typis Johannis Schönfeldii, 1618. (online)
* *Elegia de optimo victoriae genere, quod est vincere se ipsum.* Pragae: Pauli Sessii, 1621. (online)
* *Cechias, sive Bohemia Heneta.* Gorlicii: Hermann, 1652. – carmina de ducibus et regibus Cechiae (online)

Notae
-----

1. 1 2  BUSINSKÁ, Helena; MARTÍNEK, Jan. *Renata Poesis.* Pragae: Academia Scientiarum Bohemoslovaciae, 1975. Pag. 306.
2. ↑  Opera Ioannis Campani

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Campanum** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Ioannem Campanum** apud **Vicifontem**. |
Hermogenes Tarsius, *De ideis* *(Peri ideon).* Codex anno 1226 manu scriptus in Biblioteca Apostolica Vaticana receptus, sive Vaticanus graecus 103, fol. 179r.
**Hermogenes Tarsius** (Graece Ἑρμογένης ὁ Ταρσεύς) fuit artis oratoriae praeceptor Graecus, qui saeculo secundo floruit, Marco Aurelio regnante. Philostratus eum iam quindecim annos natus inclutissimam adeptum famam ab ipso imperatore Hadriano admiratum esse tradidit. Fertur autem ingenium eius barba resecta sponte excidisse. Nonnulla etsi plura de vita eius a scriptoribus posterioribus litteris sunt mandata tamen nihil certi praeter quod apud Philostratum invenimus referunt.

Iuveni etiam aetate nonnullos tractatus de arte oratoria confect, quibus posteritas frequenter est nixa. Nostris autem temporibus tres tantum tractatus supersunt: περὶ τῶν στάσεων (de statuum dicendi doctrina), περὶ εὑρέσεως (de inventione) et περὶ ἰδεῶν (de genere dicendi).

Horum usus cum primum apud Neoplatonicos in usum venisset exeunte quinto saeculo ubique inclaruisse videtur. Recentiorum oratorum permulti scholia eius in opera confecerunt, sicut Sopatros, Syrianus, Georgius Monos, Marcellinus. Denique media aetate Hermogenis opera e tribus in unum digesta sunt, cui nomen τέχνη ῥητορική impositum est.

Editiones et versiones
----------------------

* Hugo Rabe: *Hermogenis Opera*. Lipsiae 1913.
* Ulrich Lempp: *Stil-Lehre*. Bibliothek der griechischen Literatur Bd. 73. Anton Hiersemann Verlag, Stuttgart 2012, ISBN 978-3-7772-1215-9.
* Michel Patillon: *Hermogène. L'art rhétorique*. Lutetiae 1997.
* Cecil W. Wooten: *Hermogenes' on types of style*. Chapel Hill 1987
* Malcolm Heath: *Hermogenes On issues: strategies of argument in later Greek rhetoric*. Oxoniae 1995.

Bibliographia
-------------

* Krystyna Stebnicka: *Hermogenes.* In: Paweł Janiszewski, Krystyna Stebnicka, Elżbieta Szabat: *Prosopography of Greek Rhetors and Sophists of the Roman Empire.* Oxford University Press, Oxford 2015, ISBN 978-0-19-871340-1, S. 165 s.

**Indagationes**

* Annabel Patterson: *Hermogenes and the Renaissance: seven ideas of style*. Princeton 1970
* George A. Kennedy: *Invention and method: two rhetorical treatises from the Hermogenic corpus* (= *Writings from the Greco-Roman world* 15). Leiden 2005
* Mikael Johansson: *Libanius' Declamations 9 and 10* (= *Studia Graeca et Latina Gothoburgensia* 67). Göteborg 2006

Nexus externi
-------------

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**Deutschen Nationalbibliothek

Notae
-----

1. ↑  Philostratus, *Vitae Sophistarum* 2,250.
***Vesperae solennes de confessore***, K. 339, sunt opus musicae sacrae anno 1780 a Wolfgango Amadeo Mozart scriptum, cantoribus SATB unius, choro SATB, duobus violinis, duobus trumpis, tribus trombone, duobus tympanis, basso continuo designatum. Mozart, illo tempore aulis Salzburgensis organista, has vesperas ad usum liturgicum in ecclesia cathedrali Salisburgensi composuit. Titulus *de Confessore* non a Mozart, sed a manu posteriori additus est; hic indicat opus ad vesperas unius diei confessoris fidei scriptum esse, sed de quo sancto agitur non certum est. *Vesperae solennes de Confessore* fuerunt ultimum opus chorale a Mozart pro ecclesia cathedrali compositum.

Suá structurá similis est *Vesperis solennibus de Dominica* (K. 321), anno 1779 compositis. In sex motus dividitur; sicut in *Dominica*, quisque motus doxologia minore (Gloria Patri) terminatur, themata initii summatim colligens.

Laudate Dominum  
(4:02 minuti, 6.35 MB)
1. Dixit Allegro vivace, ut maior, 3/4
2. Confitebor Allegro, mi b-molle maior, 4/4
3. Beatus vir Allegro vivace, sol maior, 3/4
4. Laudate pueri Allegro, re minor, 2/2
5. Laudate Dominum Andante, fa maior, 6/8
6. Magnificat Andante, do maior, 4/4
—"Et exultavit..." Allegro, do maior, 4/4

Nexus externi
-------------

* Musica et notae criticae ex Neue Mozart-Ausgabe
* Vesperae sollennes de confessore in CPDL
* Vesperae sollennes de confessore in IMSLP
Historiarum Herodiani editio Aldina bilinguis anno 1524 divulgata: titulus
**Herodianus** (Graece Ἡρῳδιανός) fuit scriptor Graecus saeculi III, qui de indole et rebus gestis imperatorum Romanorum ab anno 180 usque ad annum 238 disseruit.

De vita eius nihil scimus nisi quod ipse de se in opere suo scripsit. Ibi lib. I cap. 2 promittit: "Quas res post Marci finem ego per omnem vitam meam vidi et audivi (sunt etiam quibus in officiis tam imperialibus quam publicis interfui) eas descripsi;" lib. I cap. 15 de ludis imperatoris Commodi Circensibus dicit: "quot res in imaginibus miraveramus, tot hoc anno vidimus"; lib. 2 cap. 15 se narraturum "res a multis imperatoribus per septuaginta annos gestas" praetendit. Ab his textibus creditur Herodianum circa annum 180 natum esse, anno 192 Romae moravisse, usque ad annum 250 vivisse.

Opus
----

* *Ab excessu Divi Marci*

Bibliographia
-------------

* Geza Alföldy, *Zeitgeschichte und Krisenempfindung bei Herodian* in Geza Alföldy, *Die Krise des Römischen Reiches. Ausgewählte Beiträge* (Stuttgarti 1989) pp. 273–294
* Martin Zimmermann, *Kaiser und Ereignis. Studien zum Geschichtswerk Herodians*. Monaci 1999 (*Vestigia*, 52)
* Thomas Hidber, *Herodians Darstellung der Kaisergeschichte nach Marc Aurel*. Basiliae 2006 (*Schweizerische Beiträge zur Altertumswissenschaft*, 29)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Herodianum** apud **Vicifontem**. |
Ecclesia Sancto Laurentio dicata in urbe Vestendae.
Villula Vestendae cui nomen "*Zephyri*" in qua nunc est grapheum turisticum Vestendae atque museum de historia littoris. Haec domus constructa est ab architecto Oscar Van de Voorde anno 1922 et est exemplar domorum quae sibi construebant tunc temporis balneatores elegantes.
**Vestenda**, sive vulgo **Westende**, est nomen urbiculae stationisque balneariae quae sita est in Flandria Occidentali, in regno Belgico, ad litus maris.

Nunc pars est communis Middelkerkae (Middelkerke).

Vestendae sunt duae stationes traminis littorealis quod secundum litus maris a Knokka usque De Panne iter facit.

Est locus amoenus, tranquillus, refocillansque cui merito nomen *Margarita littoris* inditum est.

Inter monticulos arenosos insunt plura loca destinata ad tentoria et domiculos rotabiles.

Vestenda non procul est ab amoenis urbibus Ostendae, Furnae, Brugarum. Regioque circumiaciens rustica perpulchra etiam est.

Anno 1983 mense Augusto a Saturni die 13° usque ad Saturni diem 20mum, ordinatum est Vestendae in aedibus feriis agendis quibus nomen *Sol et Mare* (*Zon en Zee*) primum seminarium latinum in Belgica.

Bibliographia
-------------

* Marc Constandt, *Westende in de Belle Epoque. Van exclusieve badplaats tot spookstad*, Brugge, 2007.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Universitas Conimbrigensis
Res apud Vicidata repertae:Universitas Conimbrigensis: logotypusUniversitas Conimbrigensis: logotypus
universitas publica, editrix aperta  
*Civitas*: Portugallia  
*Locus*: 40°12′27″N 8°25′35″W  
*Situs*: Conimbriga
**Rectio**

Situs interretialis  
*Praetorium*: Conimbriga;
**Populus**

*Lingua*: lingua Lusitana
**Origo**

*Conditor*: Dionysius  
*Inceptio*: 1290  

**Tabula aut despectus**

Universitas Conimbrigensis: imagoUniversitas Conimbrigensis: imago
**Universitas Conimbrigensis** (Lusitanice *Universidade de Coimbra*) est universitas publica in Conimbriga decreta anno 1290 et una ex veterrimis orbis terrarum universitatibus. Studium generale datum est a Gregorio Papa IX.

Nunc octo ordines professorum habet, quae sunt litterae, ius, scientia & technologia, pharmacologia, oeconomia, psychologia & educatio, mathematica, et ars athletica.

Die 22 Iunii 2013, universitas tabulam UNESCO Mundi Hereditatis regesta est.

Antonius Iosephus de Almeida, Theophilus Braga, Eça de Queirós, Udalricus Mendes, Augustinus Neto, Aristides de Sousa Mendes, Michael Torga Universitatis Conimbrigenisis alumni sunt.

Nexus externi
-------------

* Universitas Conimbrigensis
Wikidata Hermylus Kostrov
Res apud Vicidata repertae:Hermylus Kostrov: imagoHermylus Kostrov: imago
*Nativitas*: 6 Ianuarii 1755; Q15360731  
*Obitus*: 9 Decembris 1796; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: poëta, Interpres  

**Memoria**

*Sepultura*: Q4252910  

**Hermylus Ioannis f. Kostrov** (Russ. *Ермил Иванович Костров*), die 6 Ianuarii calendario Iuliano (17 Gregoriano) anni 1755 natus, die 9 Decembris calendario Iuliano (20 Gregoriano) anni 1796 mortuus, fuit poeta et interpres Russicus. In familia agricolae gubernii Viatcensis natus, in seminario Viatcensi, postea in Academia Slavo-Graeco-Latina et in Universitate Mosquensi educatus est. Odas et alia carmina Russice composuit. *Metamorphoses* Apulei Russice vertit, et de Ossiano carmina Iacobi Macpherson necnon *Iliadis* Homeri carmina octo Russice vertit. Versio *Iliadis* versu Alexandrino facta est. Post versionem Petri Iekimov haec secunda versio Homerica Russica fuit.

Alexander Puškin de Κostrov scripsit :

> «Cheraskov magnopere Κostrovium veneratus est et ingenium eius suo anteposuit. Quod et cordi et gustui eius magno honori est. Κostrov aliquod tempus apud Cherascovium vivebat, a quo mero se compleri impediebatur. Hoc Κostrovio taedium attulit. Aliquando is afuit. Raptim per totam Mosquam quaesitus est, sed non inventus. Repente Cheraskov de Casano litteras a Κostrovio accipit. Κostrov pro omnibus beneficiis gratias ei egit, *sed*, ut poeta scripsit, *libertas mihi omnibus carior est*.
> 
> 
> Κostrov a Catharina imperatrice *versificator Universitatis* nominatus est et pro hoc officio 1500 rubelos stipendii accipiebat.
> 
> 
> Cum dies sollemnes advenirent, per totam urbem ad versus componendos Κostrov quaerebatur et in taberna aut apud *diatschek* quendam, potatorem maximum, cum quo amicitiam colebat firmam, inveniri solebat.
> 
> 
> 
> Aliquando in universitate tumultus factus est. Studiosi coena sua minime contenti catillos aliquot confregerunt et in oeconomum aliquot placentas iecerunt. Magistratus hoc casum examinantes inter rebelles et Hermilum Κostrov baccalaureum inveniunt. Omnes valde mirati sunt. Moribus Κostrov quam mitissimis fuit nec iam in tali aetate, ut catillos confringeret et placentis iacularetur. In consessum vocatus est. "Tute", rector ait, "Hermyle Ioannis fili, obsecro, quomodo huc implicatus es?.." — "Misericordia humanitatis commotus", bonus Κostrov respondit».
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Anno 2019 continuatio versionis Kostrovi ab Alexio Liubzhin(ru) facta edita est (*Гомерова Илiада*. Переводъ съ греческаго Е.И. Кострова и А.И. Любжина. Moscuae 2019).
2. ↑  *Пушкин А.С*. Table-Talk // А.С. Пушкин. Собрание сочинений в 10 томах. М.: ГИХЛ, 1959—1962. Том 7. История Пугачева, Исторические статьи и материалы, Воспоминания и дневники. С. 213.
3. ↑  
Symeonis Ivashkovskii, *Lexicon Rossico-Latinum*, p. 788 (cum annotatione: *tertius a sacerdote clericus, qui in aede supra sacra celebranda legit, canit et alia ad id pertinentia munera obit*.

Opera
-----

* Полное собрание сочинений. Ч. 1—2, СПб. 1802 (opera omnia)

Nexus externi
-------------

* *Iliadis* versionis editio prima
* De Κostrov **(Russice)**
Wikidata Hesel
Res apud Vicidata repertae:Hesel: insigneHesel: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°18′0″N 7°36′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 625  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Hesel, Circulus Lerensis  

**Geographia**

*Superficies*: 43.99 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Hesel: situsHesel: situs
Vetus statio postalis in Hesel sita
Ecclesia Sancti Luidgeri in Hesel
**Hesel** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lerensis. Ab anno 1972 Hesel cum aliis communibus ad commune generale eiusdem nominis se coniunxit. Caput et sedes administrationis aliorum communium est. Ad Hesel commune etiam vici Beningafehn, Kleinhesel, Kiefeld, Hasselt, Stikelkamp, Heseler Hörn atque Neuemoor pertinent.

Historia
--------

Circa annum 900 Hesel primum in actis Monasterii Werden descriptum est. Deinde pars Frisiae Orientalis fuit. Tum (1744 - 1806) haec regio ad Borussiam pertinuit. Anno 1761 regio a copiis Francicis petebatur. Hesel ab anno 1806 deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Firrel Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Ab anno 1885 Hesel ad circulum Lerensem pertinet et ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem. Post Bellum Mundanum Secundum multi homines ex oriente Germaniae fugientes in hac regione novam patriam invenerunt. Quarta pars hominum tum fugitivi fuerunt. Anno 1972 Hesel cum communibus Brinkum, Firrel, Holtland, Neukamperfehn atque Schwerinsdorf ad commune generale Hesel se coniunxit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hesel** spectant. |

* Pagina officialis communis generalis Hesel

Notae
-----

1. ↑  de Hesel communis historia apud ostfriesischelandschaft.de
| Systema limbicum |
| --- |
| Cognitores |
| TA | multiplices (vide structuras singulares) |
| Anatomia |
| Systema limbicum |
| **Systema limbicum** ex partibus cerebri diversibus, ut neocorticis et archicorticis et palaeocorticis, formatum est. |

**Systema limbicum** est pars cerebri humani, quod imprimis ad motus animi et memoriae formationem refert.

Compositum est systema limbicum ex partibus cerebri diversibus, ut neocorticis et archicorticis et palaeocorticis, velut quorumque nucleorum cerebri. Structurae systematis limbici valde variabiles sunt. Per exemplum, partes archicorticales lamina sexpartita carent. Partes momemti maximi systematis limbici sunt hippocampus, gyrus parahippocampalis cum area entorhinali, gyrus dentatus, gyrus cinguli, corpus mammilare, corpus amygdaloideum. Inter se structurae dictae *circulum Papezianum* formant. Nimirum nexus cum aliis cerebri regionibus exstant, cum neocorticalibus, thalamo, trunco cerebri. Quo fit, ut systema limbicum informationis vecturam inter structuras mesencephales, diencephales, neocorticales permittit. Ope nexuum hypothalami etiam systema autonomicum alligatur, ut nexus inter motus animi et corporis organa interna effici queant.

Notae
-----

1. ↑  Rolls E. T. (Ian 2015). "Limbic systems for emotion and for memory, but no single limbic system". *Cortex* **62**: 119-57  doi:10.1016/j.cortex.2013.12.005

Nexus interni
-------------

* Motus animi

Nexus externi
-------------

* *Queensland brain institute* de systemate limbico **(Anglice)**
Sex genera quadrilateralium.
Taxinomia quadrilateralium per diagramma Hasseanum descripta.
**Quadrilaterale** (e *quadri*- praefixo < 'quattuor' + *latus*) in geometria Euclidea est polygonum laterum quattuor, quibus sunt quattuor margines (latera) et quattuor vertices (anguli). Quod etiam appellatur **tetragonum** (Graece *tetra* 'quattuor' + *gon* 'angulus'), aliorum polygonorum simile, exempli gratia pentagonorum. Res, quia *gon* 'angulum' significat, per similitudinem appellatur **quadrangulum**, saepe **4-angulum** scriptum. Quadrilaterale cui sunt vertices {\displaystyle A}, {\displaystyle B}, {\displaystyle C}, et {\displaystyle D} aliquando denotatur {\displaystyle \square ABCD}.

Quadrilateralia sunt aut simplicia (non intersecantia), aut multiplicia (intersecantia vel transversa). Quadrilateralia simplicia sunt aut convexa aut concava.

Nexus interni
-------------

* Rectangulum

Notae
-----

1. ↑  *Quadrilaterals: Square, Rectangle, Rhombus, Trapezoid, Parallelogram*.. *Mathsisfun.com* .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **tetragona** spectant. |

* "Quadrilaterals Formed by Perpendicular Bisectors," "Projective Collinearity," et "Interactive Classification" quadrilateralium apud Cut-the-knot.
* Definitions and examples of quadrilaterals et "Definition and properties of tetragons" apud Mathopenref.
* "A (dynamic) Hierarchical Quadrilateral Tree" apud Dynamic Geometry Sketches.
* "An extended classification of quadrilaterals" (PDF). Formula:Webarchive at "Dynamic Math Learning Homepage." Formula:Webarchive
* Villiers, Michael de. "The role and function of a hierarchical classification of quadrilaterals." (PDF).
**Numeri** Hindici in templo Gualiore anno 876 scripti
**Systema numericum decimale** est systema numericum in radicem (vel basin) decem fundatum. Decem est radix a recentibus cultibus humanis usitatissima.
Notatio huius systematis *notatio decimalis* nominatur. Illud nomen saepe significat notationem positionalem in radice decem fundatam ut systema numericum Hindicum-Arabicum, sed notationes nonpositionales quoque significare potest ut notationes Romanam aut Sericam, quae in eadem radice decem fundatae sunt.

Notatio decimalis
-----------------

Notatio decimalis est aliqua scriptio numerorum systematis numerici decimalis, exempli gratia numeri Romani, numeri Brahmi, numeri Sinae, et numeri Hindici-Arabici, qui a locutoribus multarum linguarum Europaearum usitatissimi sunt. Systema numerorum Romanorum symbolis pro potentiis decimalibus (1, 10, 100, 1000) et symbolis secundariis pro dimidio harum potentiarum (5, 50, 500) utitur. Systema numerorum Brahmi symbolis pro numeris 1–9, pro deciens his numeris (10–90), et pro centum et mille utitur. Systema numerorum Sinarum symbolis pro numeris 1–9, et quattuordecim aliis symbolis pro potentiis altioribus decimalibus utitur, quae in usu recenti pertinent ad 1044.

Cum autem homines, qui numeris Hindicis-Arabicis utuntur, de notatione decimali loquuntur, saepe non solum numeris integris numerandum in mente habent, sed etiam fractiones systemate positionali scribendas includunt. Systemata positionalia decimalia zerum continent, et symbolis, quae digiti nominantur, pro numeris a zero usque ad novem (0,1,2,3,4,5,6,7,8,9) utuntur, ut quemcumque numerum repraesentarent sive magnum sive parvum. Notatio saepe separatorem decimalem continet, qui inceptum partis fractionalis numeri significat, et symbola ut signum plus ("+" - pro numeris positivis) et signum minus ("−" pro numeris negativis) ante singulos numeros ponenda continet.

Notae
-----

1. ↑  Louis Charles Karpinski (1925). *The History of Arithmetic*. Rand McNally & Company
2. ↑  Georges Ifrah (1994). *Histoire universelle des chiffres*. Robert Laffont. ISBN 2221078373
3. ↑  Georges Ifrah (2000). *The Universal History of Numbers: From prehistory to the invention of the computer*. John Wiley and Sons Inc.. ISBN 0471393401
Quadrella Novae Victoriae     Quadrella Ayalae     Quadrellae Laguardia-Rivogiaw Alavensis     Quadrella Salvaterrae     Quadrella Zuyae     Quadrella Annianae     Quadrella Campezi-Montis Alavensis
**Quadrellae Alavae** sive **Esqualdeae Alavae** (Hispanice: *Cuadrillas de Álava*; Vasconice: *Arabako* vel *kuadrillak* vel *eskualdeak*) sunt commarcae in quas provincia sive territorium historicum Alava dividitur, in Vasconia. Historica instituta sunt quorum praecipuum munus est incolarum necessitates, praesertim in zonis ruralibus, curare et administrare.

Provinciae divisio in quadrellas in saeculum XVI regreditur, quamquam praesens divisio anni 1983 est et definitive Norma Forali anno 1989 decreta.

Dissimilium consiliorum quamque commarcam formantium electi in consilia commarcalia, quadrellas sive esqualdeas nuncupata, conglobantur, quae sunt organa participationis consultationisque, scilicet, velut instrumentum realtionis inter eas, Iunctas Generales Alavae et Deputationem Foralem Alavae, et velut entes promotionis gestionisque diaconiarum communis desiderii.

Hic inferius est tabula cum quadrellis Alavensibus:

| Quadrella Latine | Quadrella Hispanice | Quadrella Vasconice | Caput Latine | Caput Hispanice | Caput Vasconice |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | **Ayala** | *Ayala* | *Aiaraldea* | Claudius | *Llodio* | *Laudio* |
|  | **Anniana** | *Añana* | *Añana* | Ripabellosa | *Rivabellosa* | *Rivabellosa* |
|  | **Campezum-Mons Alavensis** | *Campezo-Montaña Alavesa* | *Kanpezu-Arabako Mendialdea* | Sancta Crux Campezi | *Santa Cruz de Campezo* | *Santikurutze Kanpezu* |
|  | **Laguardia-Rivogia Alavensis** | *Laguardia-Rioja Alavesa* | *Guardia-Arabako Errioxa* | Laguardia | *Laguardia* | *Guardia* |
|  | **Salvaterra** | *Salvatierra* | *Agurain* | Salvaterra | *Salvatierra* | *Agurain* |
|  | **Nova Victoria** | *Vitoria* | *Gasteiz* | Nova Victoria | *Vitoria* | *Gasteiz* |
|  | **Zuya** | *Zuya* | *Zuia* | Zuya | *Zuya* | *Zuia* |

  

Nexus interni
-------------

* Merindas

Notae
-----

1. ↑  Toponimia Vasconica
Wikidata Poschechonia (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Poschechonia (urbs): insignePoschechonia (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 58°30′0″N 39°7′0″E  
*Numerus incolarum*: 5 821, 5 639  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Poshekhonsky District  

*Vide etiam paginam discretivam:* Poschechonia (discretiva)

**Poschechonia** (Russice Пошехонье, *Pošechon’e*) est urbs regionis Iaroslaviensis Russiae. In ostio Sogožae fluminis stat, ubi flumen in receptaculum aquae Piscarianum influit. Incolas 5 650 habuit anno 2020.

Poschechoniae mediae aspectus cum ecclesia cathedralis Trinitatis et Sogoža flumine

Historia
--------

*Pertoma* vicus hoc loco saeculo XVII erat; Poschechonia tum regio nominabatur. Etiam circulus Poschechonicus existebat, sed non urbs. Anno 1777 Pertoma in numerum urbium inclusa est et regionis nomen cepit. Auri et argenti factura Poschechoniae saeculis XVIIi et XIX florebat. Annis a 1918 ad 1992 urbs *Poschechonia Volodarsk* nuncupabatur nomine Volodarskij bolsevici.

Notae
-----

1. ↑  *Atlas Russicus*, Petropoli 1745, p. 4

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Poschechoniam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 58°30′0″N 39°7′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Caeremonia per annexationem Reipublici Havaiensis.
Cives Seraii folium murale legunt quod annexationem Bosniae anno 1908 proclamat.
**Annexatio** (ab *ad* + *nex-* ex *nectendo*), vel **adiectio,** est quaestus territorii unius rei, usitate civitatis, ab alia re, plerumque civitatis quoque, per vim effectus. Notio usitate significat territorium annexatum esse minus, remotius, et infirmius ex binis entitatibus confundentibus; etiam significare potest certam coercitionem, expansionismum, vel unilateralismum ab validiore entitate confundente. Quam ob rem aliquando in sermone quotidiano videntur euphemismi affirmantes, sicut *coniunctio politica* (etiam *unio politica,* *unificatio,* et *reunificatio*). Annexatio a cessione et amalgamatione discrepat quia, cessionis dissimiliter, ubi territorium per foedus datur vel venditur, vel amalgamationis, ubi auctoritates ambabum partium rogantur num consentiant cum mixtura), annexatio est actus de uno latere tantummodo, ubi territorium captatur et tenetur ab una civitate et per agnitionem generalem ab aliis corporibus internationalibus (h.e. civitatibus et organizationes intergubernationalibus) legitimatus factus.

Per bellum mundanum recentius, usus annexationis totas privavit multitudines cautionibus ab iuribus praebitas quae occupationes militares gubernant. Auctores Conventus Genavensis Quarti consulte "his regulis ingenium absolutum dederunt," ut neglegentia iurum internationalium multo difficilius sit.

Nexus interni
-------------

* Annexationismus
* Compensatio sumptuum belli
* Imperialismus
* Incursio magna

Notae
-----

1. ↑  Universitas Sancti Andreae, *Inquisitionum Ad Capellam Domini Regis Retornatarum,* (1811).
2. ↑  Traupman 2007.
3. ↑  Rainer Hofmann, "Annexation," *Max Planck Encyclopedia of Public International Law* (Oxford University Press, 2013).
4. ↑  "Annexation," *Encyclopaedia Britannica* (1911).
5. ↑  "Annexation". *Encyclopædia Britannica*. Encyclopædia Britannica Online .
6. ↑  Convention (IV) relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War (Genevae, 12 Augusti 1949). Commentary on Part III: Status and treatment of protected persons #Section III: Occupied territories Art. 47 a International Committee of the Red Cross.

Bibliographia
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Annexationem** in **Victionario**. |

* Korman, Sharon. 1996. *The right of conquest : the acquisition of territory by force in international law and practice.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0198280076.
* Roberts, Adam. 2006. Transformative military occupation: applying the laws of war and human rights. *The American Journal of International Law* 100:580–622.
* Roesler, Jörg. 1999. *Der Anschluss von Staaten in der modernen Geschichte: eine Untersuchung aus aktuellem Anlass.* Francofurti et Novi Eboraci: P. Lang. ISBN 3631343795.
*Vide etiam paginam discretivam:* Poschechonia (discretiva)

**Poschechonia** (Russice Пошехонье, *Pošechon’e*) est regio historica Russiae, nunc pars regionis Iaroslaviensis. In ripis Schechonae fluminis (nunc *Scheksna*), Volgae tributarii, sita erat; *po Schechone* Russice *secundum Schechonam* signficat. Poschechonia ducatuum Iaroslaviensis, Ugliciensis et Moscoviensis pars fuit. Vaccae lactosae in Poschechonia maxime colebantur et regio lacte et caseo (caseus Poschechonicus) notior erat. Poschechonia urbs solum anno 1777 condita est et regionis nomen cepit. Nunc Poschechoniae antiquae pars magna a receptaculo aquae Piscariano inundata est.

In litteris
-----------

Basilius Berezajskij anno 1798 sua *Anecdota, vel Poschechoniensium veterum gesta hilaria* edidit, ubi incolas Poschechoniae sicut Abderitas Russicos descripsit. Michael Saltykov-Ščedrin *Narrationes Poschechonicas* et *Antiquitates Poschechoniae* composuit.

Notae
-----

1. ↑  *Atlas Russicus*, Petropoli 1745, p. 4
2. ↑  "Анекдоты, или Весёлые похождения старинных пошехонцев"
3. ↑  "Пошехонские рассказы".
4. ↑  "Пошехонская старина".

Nexus externi
-------------

* De Poschechonia situs **(Russice)**
* *Anecdotorum* Berezajskij editio anni 1821
**Mythistoria sentimentalis,** vel **mythistoria prudentiae,** est genus litterarum saeculi duodevicensimi, quod sentimentalitatem, sentimentalismum, et sensibilitatem, affectus animi moventes notionesque intellegentes, celebrat. Sentimentalismus, a sensibilitate praecipue distinguenda, fuit mos et modus scribendi in poesi et fictio qui saeculo duodevicensimo ineunte coepit, ad rationalismum aetatis Augustanae referens.

Inter notissimas mythistorias sentimentales Anglice compositas sunt *Pamela, or Virtue Rewarded* Samuelis Richardson (1740), *The Vicar of Wakefield* Oliverii Goldsmith 1766), *Tristram Shandy* Laurentii Sterne (1759–1767), *A Sentimental Journey Through France and Italy* Henrici Brooke (1768) et *The Fool of Quality* eiusdem scriptoris (1765–1770), *The Man of Feeling* Henrici Mackenzie (1771), et *Castle Rackrent* Mariae Edgeworth (1800). Exempla continentalia sunt *Julie, ou la nouvelle Héloïse* Ioannis Iacobi Rousseau et eius autobiographia *Confessions* (1764–1770), atque imprimis *Die Leiden des jungen Werthers,* mythistoria Ioannis Volfgangi Goethii (1774). Exempla Americana sunt *The Wide, Wide World* Susannae Warner (1850), et mors Parvae Evae in *Uncle Tom's Cabin* Harriettae Beecher Stowe (1852).

Nexus interni
-------------

* Mythistoria gothica
* Realismus domesticus

Notae
-----

1. 1 2   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Cuddon 1999:809. Abrams 1999:283.
3. ↑  Abrams 1999.

Bibliographia
-------------

* Abrams, M. H. 1999. *A Glossary of Literary Terms.* Ed. 7a. Fort Worth: Harcourt Brace.
* Braudy, Leo. 1973. The Form of the Sentimental Novel. *NOVEL: A Forum on Fiction* 7(1):5-13.
* Cuddon, J. A. 1999. *The Penguin Dictionary of Literary Terms and Literary Theory.* Ed. 4a. Londinii: Penguin Books.
* Maxwell, Richard, et Katie Trumpener, eds. 2008. *The Cambridge Companion to Fiction in the Romantic Period.*
Wikidata Lamspringe
Res apud Vicidata repertae:Lamspringe: insigneLamspringe: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 51°57′24″N 10°0′29″E  
*Numerus incolarum*: 5 559  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Lamspringe, Circulus Hildesiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 70.5 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bockenem, Neuhof  

**Tabula aut despectus**

Lamspringe: situsLamspringe: situs
**Lamspringe** oppidum Saxoniae Inferioris in Circulo Hildesiensi et sedes communis generalis Lamspringe est.

Historia
--------

Lamspringe vicus saeculo 9 e monasterio orta est. Ab anno 1969 Lamspringe ad commune generale eiusdem nominis pertinebat, cuius sedes administrationis est.

Inscriptio Lamspringensis (e libro Thomae Caldwall)

Varia
-----

Prope ecclesiam Lamspringensem epitaphium factum esse dicitur, quod saepe in collectionibus iocorum Latinorum citatur. In inscriptione, si syllaba super alteram syllabam scripta est, "super" inter ea legendum est; si ter vel bis repetitur, "ter" vel "bis" legendum. Hoc modo pro 

*o/be quid/bis tua/bia te/abit ra ra ra es et in ram ram ram ii*
legitur 

*o superbe, quid superbis? tua superbia te superabit; terra es et in terram ibis*
Post etiam alia linea additur, vel "et sis ut ego nunc", vel "mox eris quod ego nunc".

Notae
-----

1. ↑  Thomas Caldwall, *A Select Collection of Ancient and Modern Epitaphs and Inscriptions*, Londinii 1796, p, 388.
2. ↑  E.g. Edgar Solomon Shumway, *Latine et Graece*, vol. III, Novi Eboraci 1885, p. 80.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 51°57′24″N 10°0′29″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • "03254044" apud *Statistik-Portal* |