recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bella Macedonica** inter Romanam rem publicam ac reges Antigonidas gesta sunt tertio ac secundo saeculo a.C.n. Bellis finitis, Romani totius Graeciae dominatum a Macedoniis susceperunt.

Etiamsi Romani iam invitis Macedonibus usque ad annum 229 a.C.n. finitimarum partium Illyriae potiti essent tamen solum exarsis bellis Punicis Philippus V Antigonides cum foedus cum Hannibale composuisset eis bellum indixit.

Romani quidem postquam quasdam minores civitates foederatas socios nominaverunt paucis copiis Philippo adeo prospere restituerunt, ut ille anno 196 pacem componendam oraret, quo facto magnam Graeciae partem amisit. 

Deinde cum Perseus Philippi filius iterum arma in Romanam rem publicam convertit anno 168 a.C.n. Romana potentia exstirpata est Macedoniae dominium domus eius. Per annos 151 usque 148 homo novus quidam nomine Andriscus fingens se esse Persi filium seditionem temptavit, qua oppressa Macedonia denique facta est provincia Romana.

Index bellorum
--------------

* Primum bellum Macedonicum gestum est per annos 215 et 205 a.C.n. aequo successo.
* Secundum bellum Macedonicum inter annos 200 usque 197 a.C.n. gestum Romani Macedonium principatum totius Graeciae diruerunt.
* Post Tertium Bellum Macedonicum (171–168) a.C.n. Macedonicum regnum interivit.
Tabula regionis Balticae, locum Sinus Bothniae monstrans
**Sinus Bothnicus** (Finnice *Pohjanlahti*; Suecice *Bottniska viken*) est sinus Maris Baltici inter litus orientale Sueciae et litus occidentale Finniae. Ad Alandiam mare Balticum in duo sinus dividitur, Bothnicum et Finnicum.

Etymologia
----------

Bothnia (dein Bothnicum) est forma Latina verbi *botn,* postea *botten* ('Solum' Nordice Antique). Nomina multorum locorum circum Sinum Bothnicum sitorum sunt a verbo *bot(te)n* facta. Exempli gratia nomina *Väster**botten*** et *Öster**botten*** (oppida Suecica)

Geographia
----------

Longitudo sinus est 725 km et latitudo 80-240 km. Altitudo maxima est 295 m. Superficies tota aquae huius sinus est circiter 117 000 km². Plusquam quinque menses anni derigescitur.

### Flumina quae in sinum Bothnicum se effundunt

* Angermannus et
* Dalecarlius Sueciae
* Torna in confinio Sueciae et Finniae
* Ula Finniae

### Urbes litorales

Variae urbes oppidaque iacent ad litora huius sinus, quorum gravissima sunt:

Sinus Bothnicus solis occasu
Navis appropinquans ad portum Uloae
#### Finnia

* Aboa, 182 200
* Arctopolis, 83 500
* Portus Mariae, 11 400
* Uloa, 194 300
* Vaasa, 66 300

*(Numerus incolarum anno 2014)*

#### Suecia

* Lula, 46 600
* Sundsvall, 50 700
* Hernosandia, 17 600
* Gevalia, 71 000

*(Numerus incolarum anno 2010)*

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~

Nexus interni
-------------

* Carta Marina
* Mare Balticum
* Sinus Finnicus

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 63°0′0″N 20°0′0″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Rodoaldus Amundsen, ex quo sinus appellatur, circa 1923.
**Sinus Amundsenianus** (Anglice *Amundsen Bay*), etiam **Sinus Glaciei** (*Ice Bay*) appellatus, est sinus 39 chiliometra latus, ad occidentem versus Montium Tula in Terra Enderbiana Antarcticae. Sinus visus est magna incisura glacie plena in ora maritima sita a Duglassio Mawson Equite die 14 Ianuarii 1930. Quae conformatio geographica, iterum ab Hjalmar Riiser-Larsen, expeditionis Norwegicae duce, per volatum aeroplani die 15 Ianuarii eiusdem anni visus, prope eius locum verum in tabulis geographicis a Norvegicis appositus est. Singula regionis adumbrata sunt ab exploratoribus Expeditionis Investigationis Antarcticae Nationalis Australianae, qui in aeroplano anno 1956 deorsum appulerunt, et ab aliis qui e *Thala Dan* parvula navi ad terram mense Februario 1958 appulerunt. Sinus nominatus est a Mawson e Rodoaldo Amundsen, exploratore Norvegico, qui primum Polum Australem attigerat.

Nexus interni
-------------

* Fiordum Adams
* Oceanus Antarcticus
* Sinus Amundsenianus (Canada)

Nexus externi
-------------

* Amundsen Bay in *Composite Gazetteer of Antarctica*
Apes melliferae in insigni Barbarinorum
**Familia Barbarinorum** vel **Barberinorum** familia nobilis Italiae origine Tusciana.
Sedes, a qua Barberini, tunc Tafani nominati, oriundi sunt, Barberinum (Vallis Elsae) est, quam saeculo 11 reliquerunt, ut domicilium Florentiae constituerent. Hac in urbe familia usqe ad saeculum 17 et possessionibus et auctoritate ingenter increvit. Culmen adepti sunt, cum Maffeus papa factus est et nomine Urbani VIII ab anno 1623 usque 1644 regnavit. Pontificatu eius nepotismus in ecclesia Romana maxime effloruit. 
Exemplo sunt:

* Matthaeus Barberinus (postea Urbanus VIII, vixit 1568 - 1644)
* Franciscus Barberinus nepos cardinalis, bibliothecarius et archivarius Sanctae Romanae Ecclesiae (1597 - 1679)
* Antonius Barberinus archiepiscopus, dux ducatùs Urbini
* Antonius Marcellus Barberini cardinalis bibliothecarius, archivarius Sanctae Romanae Ecclesiae et paenitentiarius maior (1569 - 1646)

Franciscus eiusque frater Taddeus princeps Palestrinae annis 1625 ad 1638 Romae Aedes Barberinas, in primis aedibus aetatis Baroci
habitas, aedificaverunt architectis tunc celeberrimis adductis Maderno, Borromini, Ioanne Laurentio Bernini.

Urbani autem pontificatus non solum fastigium ascensùs familiae,. verum etiam initium decessùs fuit. Innocentius X enim successor potestatem familiae Barberinorum infregit. Iam anno 1722 Barberinorum stirps virilis exstincta est.

Notae
-----

1. ↑  Acta eruditorum, herausgegeben von Johann Grosse II ((Leipzig)),Johann Grosse II (Héritiers),Otto Mencke,Johann Friedrich Gleditsch II ((Leipzig)),Johann Burkhard Mencke
2. ↑  Historia ecclesiastica seculi decimi septimi Von Johann Wolfgang Jäger
Wikidata Faltonia Betitia Proba
Res apud Vicidata repertae:Faltonia Betitia Proba: imagoFaltonia Betitia Proba: imago
*Nativitas*: 322; Horta  
*Obitus*: 370; Roma  
*Patria*: Roma antiqua  
*Nomen nativum*: Faltonia Betitia Proba
**Officium**

*Munus*: poëta  

**Familia**

*Genitores*: Petronius Probianus;   
*Coniunx*: Clodius Celsinus Adelphius  
*Proles*: Faltonius Probus Alypius, Quintus Clodius Hermogenianus Olybrius, Adelphia  

**Faltonia Betitia Proba**, circa annum 306/315 nata et circa annum 353/366 mortua, poetria Romana Christiana fuit.

Familia
-------

Filia Petronii Probiani consulis a. 322 fuit et neptis Pompei Probi consulis a. 310. Fratrem habuit Petronium Probinum, qui consul fuit a. 341. Nupsit Clodio Celsino Adelphio, correctori Apuliae et Calabriae, proconsuli, denique praefecto urbi a. 351. Duos ex eo filios procreavit: Q. Clodium Hermogenianum Olybrium, consulem a. 379, et Faltonium Probum Alypium, praefectum urbi a. 391.

Vita et opera
-------------

Familia Probae deos veteres colebat, sed ea baptizata Vetus et Novum Testamentum in suo *Centone* versibus e Vergilio sumptis exposuit, quem Isidorus laudat, Hieronymus autem minime. Composuit etiam *Centonem Homericum* Graece atque carmen heroicum *De bello Constantii contra Magnentium*, quae hodie desunt.

Notae
-----

1. ↑  Vir. Ill. 18; PL 83, 1093 A.
2. ↑  Epistola XLVI.

Opera
-----

* *Cento Vergilianus* in *Bibliotheca Augustana*
* *Cento Vergilianus* in *Patrologia Latina*

Bibliographia
-------------

* Cullhed, Sigrid Schottenius, *Proba the Prophet*. Brill Publishers, 2015. ISBN 9789004289482. **(Anglice)**
* Fassina, Alessia, *Alterazioni semantiche ed espedienti compositivi nel Cento Probae*, in: Incontri triestini di filologia classica V, 2005-2006, pp. 261–72. ISBN 88-8303-192-X. **(Italiane)**
* Рузина Е. Г. *«Центон» Фальтонии Пробы (вергилианские стихи и христианские темы)*, in: Античный мир и археология, вып. 3, Saratoviae 1977, c. 46-63. **(Russice)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Faltoniam Betitiam Probam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Deutsche Biographie |
Ecclesia Sancti Petri anno 2015.
Sigillum Ecclesia Sancti Petri.
**Ecclesia Sancti Petri** (Suecice *Sankt Petri kyrka*) est ecclesia vetus in media Malmogia Sueciae sita, saeculo quarto decimo condita. Ecclesia principalis ad Sanctum Petrum consecrata est, at recenter ad ambos eum et Sanctum Paulum; *"Ecclesia beatorum Petri et Pauli apostolorum"*. Ecclesia in lateribus Gothicis constructa est, et per tempus aliquoties restituta est. Altitudo ecclesiae 105 metra est.

Ecclesia quattuor aditus habet; unus primus esse. Turris quattuor horologia cum numeris Romanis etiam habet, quaeque in latere proprio locata, et spiram cacumine.

Hodie Ecclesia Sancti Petri ab aedificiis et viis circumdata est, sed alias structuras circum se habuit, sicut sepulcretum, murum, et scholam cum educatio linguae Latinae.

Presbyteri praeclari ecclesiae
------------------------------

Per saecula Ecclesia Sancti Petri aliquos presbyteros praeclaros habuit, sicut:

* Nicolaus Mortensen Tøndebinder (1528-1541)
* Iohannes Sthenius (1583-1607)
* Andreas Petrus Gullander (1814-1862)
* Albertus Lysander (1903-1950)

Bibliographia
-------------

* Wåhlin, Theodorus, *Malmö S:t Petri kyrka: kortfattad historik och vägledning för besökande* (Suecice), Malmogia, 1919.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesiam Sancti Petri** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Restitutio Ecclesiae Sancti Petri quae ca anno 1380 visa sit.
* Despectus in partem interiorem anno 2012.
* Altare ecclesiae, anno 2013 visum.
* Unum epitaphiorum ecclesiae, anno 2003 visum.
Ecclesia et puteus Altare privilegiatum **Ecclesia Superior** (Theodisce *Oberkirche*, *Franziskanerkirche*) est pristina ecclesia Ordinis fratrum minorum media in urbe Arnstadii.

Historia
--------

Haec ecclesia inter antiquissimas ordinum mendicantium aedes in tota Thuringia numeratur. Statim post adventum Franciscanorum anno 1246 constructa est. Architectura congruens est cum spiritu simplici Sancti Francisci: aula magna (in principio in concamerationem acutam vergens) formae modestae est. Turris non ante annum 1461 adstructa est. Post sic dictam Reformationem monachi domum suam relinquere coacti sunt. Ecclesia parochialis Sancti Bonifatii anno 1582 arsa est et Franciscanorum oratorium annos centum ecclesia parochialis creata est. Isto tempore interiora sumptu gravionum Schwarzburgensium, quorum residentia Arnstadii erat, exornata et exculta sunt. Hodie exemplar maximi momenti temporis Renati posterioris in Thuringia est quoad qualitatem unitatemque.

Descriptio
----------

Elementa illa terna ecclesiis protestanticis typica etiam hic praevalent: ambo (anni 1625), lavacrum baptismale (anni 1639) et altare privilegiatum (anni 1641). Opera sunt sculptoris lignarii Arnstadiensis Burkhard Röhl. Ne obliviscamur matroneorum cum imaginibus cyclorum biblicorum in parte meridionali admirandorum. Epitaphia multa morem sepulturarum in ecclesia factarum memorant. Maximi momenti est triptychum, quam aram confecit Batavicus Franciscus Floris anno 1594 in honorem gravionis Guntheri XLI Bellicosi (1529-83).

Medii Aevi elabentis nonnullarum picturarum parietalium fragmenta sunt, porro corpus crucifixum et cippus domni Georgii Fischer, metallici cuiusdam qui obiit anno 1505. Cuius iconographia, Gregorius cum passionis instrumentis, excitantissima est. 

Finitime circa ambitum iacentia pristina aedificia monasterialia originalia conservantur. Multum tempus (1538-1906) hic schola sedem habuit. Martinus Lutherus, cum adhuc monachus catholicus esset, hoc in loco bis hospes erat, de quo testimonium perhibet tabula commemorativa.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesiam Superiorem Arnstadii** spectant. |

* Situs proprius amicorum Ecclesiae Franciscanorum
* Tractatio in periodico *Deutschland today* anni 2012
* De domu parochiali contigua
Wikidata Lintres Ripariae
Res apud Vicidata repertae:Lintres Ripariae: insigneLintres Ripariae: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 55°42′0″N 52°20′0″E  
*Numerus incolarum*: 533 839  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Набережные Челны
**Gestio**

*Praefectus*: Nail Mähdief  
*Procuratio superior*: Tatarstania  

**Geographia**

*Superficies*: 171 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Avtozavodskiy Rayon, Q4504353, Komsomoslky Rayon  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Liaocheng  

Lintrum Ripariarum de Cama despectus
**Lintres Ripariae** (Tatarice *Яр Чаллы*, *Jar Čally*, Russice *Набережные челны*, *Naberežnyje čelny*) urbs est Russiae, in Tataria sita. Incolas 529 797 habet anno 2017, quorum 47 centesimae partes Tatari et 45 Russi. In ripis Camae fluminis patet.

Historia
--------

Vicus loco Lintrum Riparium anno 1626 ab agricolis ex Albuga conditus est. Saeculo XIX commercium frugum Lintribus Ripariis florebat. In numerum urbium anno 1930 inclusi sunt. Mox crescebant, cum post annum 1970 Fabrica autocinetorum Camensis(ru) constructa est, quae autocineta oneraria *CamAZ* Russiae notissima producit.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 491. Hoc nomen Russicum et Tataricum significant.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lintres Riparias** spectant. |

* Situs proprius **(Russice)**
* De historia Lintrum Ripariarum **(Russice)**
* Lintrum Ripariarum photographemata vetera
**Podcast** appellatur archivum illud sonans digitale, saepe sub formis MP3 vel AAC (haec extrema aliquando continet imagines quietas et ligamina interretalia), quod per podcasting divulgatur in interreti et renovatur per RSS. Podcast quoque spectat ad quarundam digressionum seriem secundum formam, qua distribuuntur.

Origo nominis
-------------

Verbum "podcast" a diurnario Britannico The Guardian fictum est, die 12 mensis Februarii anno 2004. Tunc autem vox non spectabat ad transmissiones per RSS. Mense vero Septembri eiusdem anni, Dannius Gregorius novo verbo usus est, ut rationem illam describeret, quae Adamo Curry usui erat.
Quod verbum duobus aliis componitur: Pod (Personal On Demand, cuius interpretatio ad verbum est "inquisitio privata") et broadcast (transmissio radiophonica vel televisifica). Poadcast, quod video praebeat, dicitur videocast et apparet sub forma MP4.

Usus
----

Podcast exoritur ergo ut nova communicationis via, libera et utilissima, per quam transmittuntur res, soni, imagines. Haec omnia facile, celeriter et gratis pervulgantur in interreti.

Nexus interni
-------------

* Podcasting
* RSS
* iTunes
* iPod
Prospectus occidentalis **Ecclesia Sancti Georgii** (Theodisce: *Georgenkirche*) oratorium protestanticum principale urbis Ysenaci est. Georgius Philippus Telemannus, Ioannes Pachelbel, Ioannes Melchior Molter et fratres Mauersberger hic concentus habuerunt. A latero plateae septentrionali invenitur Palatium urbanum cum pinacotheca.

Historia
--------

Basilica Romanica anno 1196 primam mentionem habuit. Partes maximi momenti egit tamquam ecclesia sepulchralis lantgraviorum Thuringiensium necnon in matrimonio inter Ludovicum IV et principissam Hungaricam Elisabeth canonizatam. Anno 1292 incendium templum, quod annis inter 1182 et 1188 aedificatum erat, damno affecit. Tabulae cipporum post altare saeculi XIV demum sunt, unde concluditur eas originales haud esse: valoris attamen sunt magni, agitur de tabulis Ludovici Castelli Wartburgensis fundatoris, lantgraviorum quorundam sex et uxorum duarum.

Restructuratio fiebat ab anno 1515, cum ecclesia tribus paribus navibus artis Gothicis exeuntis instrueretur. Die 2 Maii 1521 Martinus Lutherus a diaeta Wormatiensi reversus hic praedicavit, antequam exul in castellum in monte situm sese conferret. Belli rustici damna sanationem urgenter postulabant, in qua et matronea in templum venerunt. Commutationes architectonicae plurimae postea venerunt. Domus campanarum prisca, quae ab oratorio separata, ab annis 1970 inhabitatur. Turris 62 metra alta annis inter 1899 et 1902 addita est; tunc etiam exedra ad ingressus occidentem adiuncta est cum statua Ioannis Sebastiani Bach, qui hic die 23 Martii 1685 baptizatus est. Artificium hoc fecit Paulus Birr. Autumno anni 1989 ecclesia catervis criticorum civitatum locum conventualem praebuit.

Artificia nonnulla
------------------

Suggestum sacrum modo Baroco ornatissimum anni 1676 est, tegumentum organi tubulati anni 1719. Organum ipsum anno 1707 secundum consilia organistae officialis Ioannis Christophori Bach I, filii Henrici Bach Arnstadiensis, confectum erat. Organum novissimum in aedibus firmae Schuke paratum anno 1982 advenit. Lavacrum generis Gothici posterioris (anni 1505) et nostris diebus usurpatur. In turris crypta admirari possunt regentium ducum sarcophagi splendidi.

Externi nexus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesiam Sancti Georgii** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ναὸς Ἁγίου Γεωργίου (Ἄϊζεναχ) ("Ecclesia Sancti Georgii (Ysenacum)") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Coetus cantorum Bachianorum apud Ecclesiam Sancti Georgii
* Campanarum sonus
* Communitatis parochialis pagina domestica
Frons occidentalis **Ecclesia Sancti Wigberti** (Theodisce: *Wibertikirche*) ecclesia quaedam catholica est Erfordiae in Germania, via Regierungsstraße 74.

Historia et exteriora
---------------------

Forum longum Anger, quod olim commercio isatidum serviebat, a latere orientali ab Ecclesia mercatorum, a latere autem orientali ab Ecclesia Sancti Wigberti saepitur. Anno 1210 mentio eius prima fuit. Ecclesia Sancti Wigberti numquam sub capitulo Ecclesiae Sanctae Mariae (cathedralis) fuit - ut omnes aliae paroeciales ecclesiae - sed monasterio Heresfeldae (in Hassia) paruit. Heresfeldenses in Thuringia possessiones multas habuerunt. Ecclesiam hodiernam unius alae saeculo XV construere coeperunt; incohabatur anno 1409 turris chori meridianae structio. Altera turris septentrionalis construi fortasse non in animo fuerat. Inscriptiones in tegulis incisae testimonium accuratum perhibent de diversis constructionis periodis, quae usque ad annum 1475 duravit. Porta occidentalis fenestras parvas duas habet, in quibus Iesus dolorosus et Maria cum infante sub baldachinis in basibus parvis stantes.

Area inter alas prisci Augustinianorum Eremitarum monasterii

Interiora
---------

In oratorii interioribus chorus ab nave longa arcu triumphalis separatur. Sola parochialis ecclesia Erfordiae est, quae omnino arcibus camerata. Arcuum angulorum lapides habent imagines Sancti Wigberti apostolorumque et insignia fundatores, e.g. familie Milwitz. Isti familia gratiae fundendae sunt de reformatione impedita, cum christifideles parochiae ipsi Reformationi pertinaciter annueret. Post annum 1664, cum oppidum a Moguntinis occupata esset, ecclesiae huius privilegia valde augebantur. In area ad septentrionem monasterium erexerunt Augustiniani Erfordiam reversi. Ecclesia tunc coenobialis facta est et serviebat gubernatoribus Moguntinis quoque, qui propinque apud Hortum cervorum sedebant. Id monstrant et subsellia affabre sculpta necnon epitaphia diversa gravionum imperialium velut Philippi Vilhelmi de Boineburg (+1717), nobilis baronis Anselmi Francisci Ernesi de Warsberg (+l760) et Caroli Iosephi Schenks de Schmidburg (+1766). Sacro Romano Imperio exstincto, quando monasterium quoque abolitum est, fanum denuo in statum parochialis ecclesiae redditum est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesia Sancti Wigberti (Erfordia)** spectant (Wigbertikirche (Erfurt), St. Wigbert (Erfurt)). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ναὸς Ἁγίου Βίγκμπερτ (Ἐρφούρτη) ("Ecclesia Sancti Wigberti (Erfordia)") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Parochialis situs proprius
* Informationes apud *erfurt-web*

Fons
----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (ed.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 79-80
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae


*Linum usitatissimum*

---

**Plantae** — Magnoliophyta

Classis : Magnoliopsida   
Ordo : Malpighiales   
Familia : Linaceae   
Genus : *Linum*   
Linnaeus  
   

***Linum*** est oliferum angiospermarum genus in familia Linacearum.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Linum*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Linum*"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • NCBI • Biodiversity • Plant Name Index • WoRMS: Marine Species • Plantes d'Afrique • Flora of China • USDA Plants Database |
**Podemos** (Latine "possumus") est sinistrae factio politica in Hispania.

Paulus Iglesias Turrión, factionis Podemos dux et conditor.
Factio Martio anni 2014 sicuti consecutio protestationum e motū 15 M contra inaequitatem et corruptionem a politologo Paulo Iglesias Turrión condita est, qui factionem in Parlamento Europaeo repraesentat. Est populistica sinistrae factio problemata inaequitatis, inopiae quaestūs atque stagnationis oeconomicae quae post crisin debiti Europaeam secuta sunt attingere quaerens. Factio Podemos denuo pacisci de austeritatis rationibus depoposcit et Tractatum Olisiponensem decurtare quaesivit.

Factio Podemos secunda maior factio in Hispaniā secundum sodalium numerum post Factionem Popularem (PP) est; tertia maior factio intra primos dies viginti cum recipiebantur sodales facta est, 100 000 hominum istā perihodo obsignantibus, et eius sodales amplius 389 000 crevere.

In comitiis ad eligendos legatos Parlamenti Europaeo die 25 Maii anni 2014, factio Podemos 7,98% nationalium suffragiorum adepta est, 1 200 000 suffragiorum missis, eligendis quinque sodalibus Parlamenti Europaei. In comitiis parlamenti nationalis die 20 Decembris anni 2015, factio Podemos 21% suffragiorum adepta est et facta est tertia factio in parlamento cum 69 e 350 sedibus.

Notae et referentiae
--------------------

1. ↑  Ephemeris: Comitiorum lex in Hispania reformanda, a Daniele Aries - 08/09/2014 21h31
2. ↑  Interrete.de ubi dicitur "Suetia tractatum Olisiponensem approbavit"
Gaucho Argentinensis in Peruvia anno 1868 lucis ope pictus
**Gaucho** (Hispanice) vel **gaúcho** (Lusitanice: nomen origine Zingaricum) est eques vagans partium australium Americae Meridianae. Gaucho figura vulgare symbolum est Argentinae, Uruquaia, Rivus Magnus Australis in Brasilia, et Patagonia ad meridiem Chiliam. Gauchi vehementer admiratus et celebratus est in fabulis, popularibus, litteris, magna pars factus est eorum traditionis culturalis regionalis. Nuper ineunte saeculo XIX, post florem Gauchorum, ab scriptoribus Americanis Australibus celebrati sunt.

Gaucho in nonnullis similes membra aliarum undeviginti saeculi ruris, culturarum equestrium fundatorum sicut eques Americanae septentrionalis qui Anglice, Cowboy, et Hispanice, Vaquero, vocabantur, huaso de Chilia Centralis, chalan vel morochuco de Peruvia, llanero de Venetiola et Colombia, chagra de Aequatoria; paniolo de Havaii, charro de Mexice, et campino de Portugallia.

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* 1838 : Woodbine Parish, *Buenos Ayres and the provinces of the Rio de La Plata: their present state, trade, and debt* (Londinii: Murray) pp. 265-266
* 1845 : D. F. Sarmiento, *Facundo(es)* (in urbe Sancti Iacobi Chiliae: Imprenta del Progreso) cap. 2 editionis 1851, passim

Etymologica
* "Gaucho" in Georg Friederici, *Amerikanistisches Wörterbuch* (Hamburgi: Cram, De Gruyter, 1947) p. 259 (Paginae selectae apud *Google Books*) Document utilisé pour la rédaction de l’article Inter fontes nostros
* R. Lehmann-Nitsche in *La Prensa* (Bonaëropoli, 6 Februarii 1927)
* R. Lehmann-Nitsche, "Le Mot *gaucho*, son origine gitane" in *Bulletin de la Société des Américanistes* n.s. vol. 20 (1928) pp. 103-105
Alembicum fundi Ognoas pagi Armeniacensis anno 1804 constructum
**Spiritus vini Armeniacensis** est aqua ardens in pago Armaniacensi e vino per destillationem producta.

Terrae e quibus haec potio provenit magna parte ad antiquum comitatum Armaniacensem vel Armeniacensem correspondent, magna parte etiam ad praefecturam Aegircium hodiernam. Urbes Elusa et Condomium capita huius commercii reputantur; vina autem proveniunt spiritusque conficiuntur et maturantur in villis ruralibus. Vina, quae ad spiritum producendum destillantur, e varietatibus *Ugni blanc* et *Baco blanc* nata sunt, quarum illa iam Romanis fortasse cognita est, hic autem a Francisco Baco in ipso pago Armaniacensi anno 1898 inventa est ex hybridizatione varietatum Europaeae *Folle blanche* Americanaeque *Noah*. Nusquam in Francia omni, nisi in hoc pago, licet vites ex hybridizatione specierum ortas conserere.

Notae
-----

1. ↑  Cf. "Armeniacensis comitatus" in Chaptal et al. (1808)

Lagena spiritus Armaniacensis anno 1956 nati

Bibliographia
-------------

* 1808 : Jean-Antoine-Claude Chaptal et al.; Iosephus Voltiggi, interpr. *Tractatus de vitis cultura arteque parandi vinum*. Viennae [i.e. Vindobonae] 1808 (vol. 1 p. 102)
Hansa 1241
Urbes hanseaticae
**Hansa** vel **Hansa Teutonica** sive **Liga Hanseatica** (vulgo *Hanse*) fuit foedus oppidorum collegiorumque mercatorum plerumque Germaniae septentrionalis, quod duodecimo saeculo ortum, diu commercium in mari Baltico et parte maris Germanici dominatum, post annum 1450 deminutum, denique saeculo septimo decimo potestate privatum est.

Urbes hanseaticae
-----------------

Principales Hansae urbes fuerunt Brema, Hamburgum seu Hammonia et Lubeca.

Aliae urbes Hansicae fuerunt:

* Einbeck
* Gedanum
* Gryphiswalda
* Hamala (ab anno 1426)
* Memela
* Quedlinburgum (ex anno 1426 ad annum 1477)
* Rostochium
* Wismaria
* Campen

Res gestae
----------

### Exordia

Privilegium Londiniense de mercatoribus Hanseaticis memorabat caupones Hanseaticos anno 1270: "illis videlicet, qui habent domum in civitate nostra Londoniensi, que gildehalla Theutonicorum vulgariter nuncupatur." In Privilegio Londiniensi anni 1282 scriptum est: "mercatores de hansa Alman[ia] in eadem civitate tunc morantes." Id est prima nota verbi *Hansa.*

### Hansa potestate florens

Hansa Sueciae et Norvegiae alligata Daniae regem Valdemarius IV in bello ab anno 1361 ad annum 1370 gesto vicit. Pax Stralsundae facta est.

Ab anno 1420 ad annum 1435, iterum in Danos bellum gestum est, quia rex Ericus VII vectigal pro navibus angustias Danias transientibus poscebat. Iterum Dani victi sunt. Pax facta est Vordingburgi.

### Finis Hansae

America anno 1492 inventa, mercatura in mare Baltico minoris momenti facta est. Civitates non iam ita ab Hansa debendebant. Anno 1669, ultimae Hansae civitates — Lubeca, Hamburgum, Brema, Gedania, Rostochium, Brunsvicum, Hildesia, Osnabruga, Colonia — ultimo Lubecae congressae sunt.

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~; Carolus Du Cange et al. (1883-1887). *Glossarium mediæ et infimæ Latinitatis*. Niortii: Favre; *Dictionary of Medieval Latin from British Sources* apud ΛΟΓΕΙΟΝ, s.v. "hansa".

Bibliographia
-------------

* Job Weststrate: *Des kopmans Hense ende vriheden. Organisatie en structuur van de Hanze, ca. 1300-ca. 1450*, Leidschrift, 15, 2000.

Nexus interni
-------------

* Historia Germaniae
* 480 Hansa

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hansam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:**  • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* littera ab mercatoribus hanseaticis ad Senatum Hamburgi A.D. MCCCCLI.
Osias Beert, *Oysters*, natura mortua, 1610.
In **gastrosophiam** (e verbis Graecis *γαστήρ* 'venter' + *σοφία* 'sapientia') multae scientiae tam historiae naturalis quam philosophiae feliciter conveniunt atque confluunt.

Argumenta
---------

Quoad latus scientificum maxime de indagationibus ciborum societatisque agatur. Revera omnes aspectus quoad escarum fabricationem, tractationem, consumptionem studiis digni esse videntur. Et technica et celebratio in matteis conficiendis et in cuppediis hauriendis illuminantur quaestionibus ethicis sociologicisque haud neglectis.

Historia
--------

Scientiae hae iam in Aegypto antiqua intelligi possunt, cum in Papyro Ebers saeculi XVI antechristiani de effectu reciproco inter alituram praeferendam et vitam degendam legamus. Philosophorum sunt res de diatrophologia; Epicurus ipse ventrum bonorum fontem esse putat.

Semper coquorum et convivatorum ingenium atque phantasia admirinda erant. Eiusdem gravitudinis sit capacitas fructus. Talis degustator beatus *gastrosophus* appellari licet. Inter quos erat Eugenius de Vaerst, qui opus *Gastrosophie* protulit (Lipsiae 1851).

Nexus interni
-------------

* Ars coquinaria

Nexus externi
-------------

* Situs Hispanicus de secretis gastrosophicis illuminans
* Paginae Italicae similia propositurae

Notae
-----

1. ↑  Cf. titulum operis Ioannis Scherr: *Sommertagebuch des weiland Dr. gastrosophiae Jeremia Sauerampfer*, (1873; imago)
2. ↑  Cursus universitarius interretialis ex Austria.
**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Nymphalidae   
Subfamilia : Satyrinae   
Tribus : Satyrini   
Subtribus : Euptychiina   
Genus : *Splendeuptychia*   
Species : ***S. ackeryi***   
*Splendeuptychia ackeryi*   
Huertas *et al.*, 2009  

***Splendeuptychia ackeryi*** (Anglice *Magdalena Valley ringlet*) est papilio familiae Nymphalidarum, anno 2009 descriptus.

Sua proprietas distincta est oris partes inusitate pilosae, quae ad labrum superius non rasum (Anglice *moustache*) aequiparatae sunt. Primum specimen in sicca Valli Fluminis Magdalenae in Columbia a Blanca Huertas conlectum est. *Splendeuptychiae toynei* simillima est, speciei quae in orientali Aequatoriae acclivitate endemica est.

Notae
-----

1. ↑  "New butterfly found with mustache disguise"
2. ↑  "Moustache helps identify butterfly". Natural History Museum. 20 February 2009
3. ↑  Blanca Huertas, Cristóbal Ríos, et Jean François le Crom (2009), A new species of *Splendeuptychia* from the Magdalena Valley in Colombia, *Zootaxa* 2014: 51–58.
**Bacchanalia** festa Baccho dicata sunt, die sextodecimo et septimodecimo Martii mensis acta. A deo Baccho etiam nomen originemque trahunt. Ad honorem Bacchi Aventino in monte bibitum et esum est. Festorum nomen primum anno 186 ante Christum natum apud senatus consultum de Bacchanalibus nominatur. Quod consultum factum est, ut celebrationes moderarentur.

Bibliographia
-------------

* Christa Frateantonio, "Bacchanal(ia)" (2006) in *Der Neue Pauly* Situs venalis
* Iohannes Nicolaus, *Commentatio de ritu antiquo et hodierno Bacchanaliorum*, Helmestadii, Typis et sumptibus Henrici Davidis Mulleri, 1679,

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bacchanalia** spectant. |

Feriae Romanae et ludi publici

Adonia • Agonalia • Ambarvalia • Amburbium • Argei • Armilustrium • Ludi Apollinares • Augustalia • Bacchanalia • Sacra Bonae Deae • Brumalia • Ludi Capitolini • Caprotinia • Caristia • Carmentalia • Cerealia • Compitalia • Consualia • Divalia • Eponalia • Equirria • Equus October • Faunalia • Februa • Feralia • Floralia • Fontinalia • Fordicidia • Furrinalia • Hilaria • Ieiunium Cereris • Iovis epulum • Larentalia • Feriae Latinae • Lemuralia • Liberalia • Lucaria • Lupercalia • Matronalia • Meditrinalia • Megalesia • Mercuralia • Navigium Isidis • Nemoralia • Neptunalia • Opalia • Opiconsivia • Parentalia • Parilia • Portumnalia • Poplifugia • Ludi Plebeii • Quinquatria • Quinquatrus minusculae • Quirinalia • Regifugium • Robigalia • Ludi Romani • Saturnalia • Sol invictus • Rosalia • Ludi Saeculares • Sementivae • Septimontium • Ludi Taurii • Terminalia • Tubilustrium • Veneralia • Sacra Veneris Genetricis • Vertumnalia • Vestalia • Vinalia • Vitulatio • Volturnalia • Vulcanalia
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Dulce Base** (scilicet "administratio dulcis") est contensum aedificium subterraneum secretum sub Monte Mensae Archuleta prope oppidum Dulce in Civitatibus Foederatis Americae. Dictiones sensu stricto habet de cooperationibus hominum et alienorum in diversis rebus in biologia et technologia. Altera dictio est pugna ignis inter homines et speciem extraneam quae anno 1979 ibi acceptuit ubi 96 homines in ea interfi sunt. Si haec dictio vera esset, tectum historicum falsa sit.

Dulce Base apparuit in *UFO Hunters,* *Conspiracy Theory with Jesse Ventura,* et *Ancient Aliens,* programmatibus televisificis ubi id et res relatae investigantur et disputantur.

Dulce Base etiam in aliquibus operibus culturae popularis commemoratur et apparetur. In serie librorum nubeculatorum *The Invisibles* apparetur; ibi vaccinum secretum ad SCDI habet.

Nexus interni
-------------

* Los Alamos (Novum Mexicum)
* Stargate SG-1

Bibliographia
-------------

* Gregory J. Bishop, *Project Beta: The Story of Paul Bennewitz, National Security, and the Creation of a Modern UFO Myth*, Paraview Pocket Books, 2005; ISBN 0-7434-7092-3
* Barkun, Michael (2003). *A Culture of Conspiracy: Apocalyptic Visions in Contemporary America*. University of California Press. ISBN 0-520-23805-2.
* Jerome Clark, *The UFO Book: Encyclopedia of the Extraterrestrial*, Visible Ink, 1998, ISBN 1-57859-029-9

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
Pius II Anconam intrans. In fronte ad dextram stans Calixtus Ottomanus
**Calixtus Ottomanus** (mortuus 1496 in feudo suo *Bruck an der Leitha* (Austria)) fuit praetendens throni sultani Constantinopolitani. Frater germanus Maomethis II dictus in occidente maxime fotus est. Eum eodem anno 1448 ac Baiazethem II, filium Maomethis II, natum esse vulgatum est, qua de causa et post annum 1464 se *Baiazethem Ottomanum* (Turcice *Bayezid Osman*) nominavit. Anno 1456 a papa Callisto III baptizatus ab eodem et a papa Pio II ad rationem expeditionis sacrae instituendam ascitus est. Inter fautores eius erant imperator Fridericus III et Matthias Corvinus, qui autem *Cem Sultanum* anteferebat.

Bibliographia
-------------

* Fr. Babinger: *Bajezid Osman (Calixtus Ottomanus), ein Vorläufer und Gegenspieler Dschem-Sultans*, In: La nouvelle Clio, Vol. 3 (1951), p. 349-388. Bruxellis
* Lemma: *Calixtus Ottomanus († 1496)*, a Haase, Claus-Peter. (1983) - In: Lexikon des Mittelalters, pars 2, Coll. 1399

Notae
-----

1. ↑  Cf. Alain Schnapp: *Die Entdeckung der Vergangenheit. Ursprünge und Abenteuer der Archäologie*. Klett-Cotta, Wittenberg 2010, p. 129 ff
2. ↑   cfr. Regesta Imperii



  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Fama quasi femina inducta: *La renommée chevauchant Pégase*, ab Antonio Coysevox anno 1702 sculpta
**Fama** generatim est idem ac rumor, id est quidquid de aliquo divulgatur, sive in bonum, sive in malum. Fama tamen et rumor differunt: rumor enim est res "sine teste, sine indice," ut ait pseudo-Quintilianus, vel "sine capite, sine auctore," ut Cicero; at fama est communis et consentiens opinio. Hinc Quintilianus: "Famam atque rumores pars altera consensum civitatis et velut publicum testimonium vocat, altera sermonem sine ullo certo auctore dispersum, cui malignitas initium dederit, incrementum credulitas."

In fabulis
----------

In fabulis Fama est Terrae filia, Coei et Enceladi soror, in Gigantum ultionem a matre edita: nam "per ipsam [deorum] crimina vulgata sunt," ut ait Servius ad quartum librum *Aeneidos*, ubi Vergilius eam describit "pedibus celerem et pernicibus alis, / monstrum horrendum, ingens, cui quot sunt corpore plumae, / tot uigiles oculi subter (mirabile dictu), / tot linguae, totidem ora sonant, tot subrigit auris."

Notae
-----

1. ↑  *Declamationes maiores* 18.6.
2. ↑  *Epistulae ad familiares* 12.10.2.
3. ↑  *Institutio oratoria* 5.3.1.
4. ↑  *In Vergilii Aeneidos libros* 4.179.
5. ↑  *Aeneis* 4.181.

Nexus interni
-------------

* 408 Fama

Nexus externi
-------------

 *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
, s.v. "fama."
**Publius Cornelius Scipio** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus saeculi quinti et quarti a.C.n. fuit.

Cognomen
--------

Cornelius primus "Scipio" cognominatus erat. Scipionem enim nominatum esse, quod patris caeci scipio, i. e. baculus, fuisset, Macrobius rettulit.

Cursus honorum
--------------

Anno 395 Publius primum tribunus militum consulari potestate fuit et cum eo et Marcus Valerius M.f. Lactucinus Maximus, Publius Cornelius P.f. Cossus, Lucius Furius L.f. Medullinus, Kaeso Fabius M.f. Ambustus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas. Cornelii tribuni post Veios expugnatos contra Faliscos certaverunt..
Iterum anno 394 a.C.n. tribunus militum electus est. Collegae tum Marcus Furius Camillus, Lucius Furius L.f. Medullinus, Gaius Aemilius Ti.f. Mamercinus, Lucius Valerius L.f. Poplicola, Spurius Postumius Albinus Regillensis fuerunt. Eo anno Furius Camillus iterum Faliscos vicit et senatui persuasit, ut legatio Delphos mitteretur, quae Apollini aurum e praeda Veiorum donum daret. 
Fuit praeterea interrex annis 391 et 389.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Ambrosius Theodosius Macrobius, Saturnalia I 6,26
2. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, V 24,2
3. ↑  Titus Livius, op.cit. V 26-28,5
4. ↑  Titus Livius, op.cit. V 31,8
5. ↑  Titus Livius, op.cit. VI 1,8
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

**Decius P.f. Mus** (natus saeculo V a.U.c. mortuus post annum CDLXXIV (474) ab urbe condita) militaris ac vir publicus Romanus fuit.

Familia
-------

Publius Decius P.f. Mus, quater consul, eius pater, atque avius suus Publius Decius Mus fuit.

Vita eius
---------

Anno CDLXXIV (474) ab urbe condita una cum Publio Sulpicio P.f. Saverrione consul fuit. Consules apud Ausculum a Pyrrho rege Epiri victi sunt. Ante proelium, Phyrro Decii propositum sacrificii —ut avium patremque suo— audiit. Pyrrus propter, legatus ab consules mittit, eius "Decium non occisus fuerit, sed fixus erit" dicit.

Fabula Ciceronis, qui Ennii antea narravit, Decius se sacrificavit in proelium apud Asculum dixit.

Ut dicit Hieronymus Cardianus, Pyrrus Romanos vicit. Dionysius Halicarnasseus scripsit, longum proelium fuit. Sed scriptores Romani, Romani Graecos vincerunt dicunt. immo verum non est, quia Pyrrhus superior fuit. 

Sextus Aurelius Victor Afer, Decium contra Volsnios mittus fuit permutando Q. Fabium Maximum Gurges, iam mortuus.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis (lingua Theodisca scripta)

Bibliographia
-------------

* Der Neue Pauly T. 3, c. 347
* Zonaras, VIII
* Plutarchus, Pyrrhus XXI
* Eutropius, Breviarius II
* Titus Livius, ab Urbe Condita libri.

Fontes
------

* Plutarchus, Pyrrhus 21

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Valerius Laevinus et Tiberius Coruncanius**  |  **Consul** 279 a.C.n.cumPublio Sulpicio P.f. Saverrione | Successores: **Gaius Fabricius C.f. Luscinus II et Quintus Aemilius Cn.f. Papus II**  |
**Primum bellum cum Gallis cisalpinis** annos ab 225 ad 222 a.C.n. inter rem publicam Romanam atque Gallicas gentes Boiorum, Insubrorum, Tauriscorum, ac Gaesatorum in Gallia cisalpina gestum est. Praecipue Boii atque Insumbri Romanos una cum sociis eorum, Venetis, Samnitibus, Tuscis, nec non Cenomanibus acerrime impugnabant. Primo autem iam belli anno sociorum manus apud Telamonem, deinde a.C.n. apud Clastidium iterum sunt victi. Denique cum Romani Gallorum caput nominis Mediolanum cepissent, cisalpinam Galliam non solum coloniis sicut Placentia, Cremona, ac Mutina muniverunt, sed etiam Viae Flaminiae occupandae atque vigilandae provinciae causa exstruerunt.[1][2][3]

**Secundum bellum** annos ab 200 ad 190 a.C.n. perfecto secundo Punico bello res publica cum Insubris ac Bois gessit, praesertim cum Hannibali foedere se iunxissent. Itaque annos ab 197 ad 194 a.C.n. Insubros expeditione, Boios expugnatione Bononiae capitis sequenti anno ultos est. Quare evenit, ut Boii Italiam omnino reliquerent atque in partibus septentrionalibus extunc Boiohaeum dictis egrederentur.

Notae
-----

1. ↑  Bernhard Maier, *Die Kelten.*
2. ↑  Klaus Geus et Klaus Zimmermann editores.
3. ↑  Gerhard Herm: *Die Kelten - Das Volk, daß aus dem Dunkel kam* (Dusseldorpiae: Econ Verlag, 1975, ISBN 978-3-430-14453-7).
Christiani missionarii venerunt cum Francisco Xaverio et Jesuitis in 1540 et breviter floruerunt, cum pluribus quam 100,000 convérsis, et pluris aliis daimyo in Kyoshu.Apostolus Iesuita Franciscus Xaverius in Iaponiam venit anno 1549, sed quamquam in Sinam anno 1551 profectus est ibi mortuusque est paulum post, discipuli in Iaponia manserunt et converterunt plures duces( daimyo,daimyō). Inter quos maximus erat Bartholomaeus Sumitada Ōmura qui conversione maxime fructus est, quod mercis partem acceperit quam inferebant naves Portugalis in portum quem constituerunt in Nagasacio anno 1571 urbis conditae, se adiuvante. 
In 16 saeculo item, commeabantur mercatores et missionarii christianorum e Lusitania, Batavia, Anglia, Hispania, suspectantes et timentes a shogunis praefectis iaponae ne Iaponiam illi irrupissent, peregrini intrantium vetati sunt nisi mercatores Bativiarum, Sinicarum fuisse in sola porta patefacta Dedzima nunc Nagasaci per 200 annos donec Matthew Perry, praefectus classis, apertum iaponiae ad mundum compulit anno 1854 cum Conventione Canagavae anno 1854  est. 

Hodie post secundum bellum mundanum, Christanium fides protegentur a Constitutione Iaponiae.

Nexus interni
-------------

* Historia Iaponiae
* Kakure Kirishitan
* Magni Martyres Nagasacienses
* Martyres Iaponici XXVI

Fons
----

1. ↑  
	* Perry, Matthew Calbraith. (1856). *Narrative of the expedition of an American Squadron to the China Seas and Japan, 1856.*
2. ↑  en:Christianity in Japan Wikipaedia Anglice
Structura Telluris:  
1a — cortex oceanicus  
1b — cortex continentalis  
2 — mantele Telluris  
3 — nucleus Telluris  
4 — lithosphaera  
5 — asthenopshaera  
6/3a — nucleus exterior  
7/3b — **nucleus interior**
**Nucleus Telluris interior** est pars Telluris (vel geosphaera) infima et in medio posita. Solidus est et radium circa 1300 chm habet (70% radii Lunae). Temperatura in superficie nuclei solidi circa 6230±500 K est (5960±500 °C). Densitas in nucleo medio 12,5 t/m, pressio usque ad 3700 milia atm esse possunt. Ligationibus ferri et niccoli compositus esse putatur. 

Ab Inge Lehmann, quae undis seismicis studuerat. anno 1936 nucleus interior inventus est. Undae aliquae a margine nuclei interioris refringuntur; hoc confinium *disiectio Bullen* vel *disiectio Lehmann* nuncupatur. Anno 1940 propositum est, ut solidus est nucleus interior; anno 1971 hoc probatum est. Solidus fit a pressione immani.

Notae
-----

1. ↑  Cf. fontes paginae de nucleo toto.

Nexus externi
-------------

* *Britannica* de nucleo Telluris
* *Encyclopaedia Russica magna* de nucleo Telluris
Educatio Dionysi, saeculo primo picta, hodie in *Palazzo Massimo ad Thermas*, i. e. una e 5 partibus Musei Nationalis Romani conservata.
**Bacchus** (Graece Βάκχος), vel **Dionysus** (Graece Διόνυσος), apud Romanos etiam **Liber pater,** in mythologia Graeca et religione Romana fuit vini et ebrietatis deus, Iovis et Semelae filius.

Semele a Iunone decepta Iovem rogavit, ut se in nitore divino monstraret, itaque adusta est; ergo Iuppiter prolem innatum in crure suo collocavit. Dionysus nuper natus a Iove seu Herme in monte Nysa reconditus est; ibi a nymphis nutritus est et a Sileno Satyrisque educatus. In altera fabula, Bacchus a sorore Semeles curatus est. Satyri Bacchum secuti sunt.

Mulieres Dionysi sectatores Maenades (seu Bacchae seu Bacchantes) nuncupantur. Naxi, Ariadnen servavit Bacchus et in matrimonium duxit.

Variis fontibus mythographicis cenae Baccho ab Icario, Falerno, Brongo oblatae narratae sunt. Auctores ex his cenis origines vini in Attica Italiaque et Ponto deducere praetenderunt.

Festa
-----

Festa Baccho dicata sunt Bacchanalia, die sextodecimo et septimodecimo Martii mensis acta.

Plura legere si cupis
---------------------

* H. Jeanmaire, *Dionysos, histoire du culte de Bacchus*, Payot, 1951. Recensio critica Roberti FlacelièreAltera recensio critica

Notae
-----

1. ↑  Appellatus est Bacchus, Bassareus, Bromius, Dionysus, Euhan, Euhius, Iacchus, Liber pater, Lyaeus.

Nexus interni
-------------

* Dionysia
* Dithyrambus
* Pompa regis Ptolemaei II Dionysiaca
* Mysteria Bacchica, picturae murales iuxta Pompeios repertae
* Oenopion
* Bacchides (Plautus)
* Ariadne auf Naxos, opera Richardi Strauss
* 2063 Bacchus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bacchum** spectant. |

* Vide etiam Dionysus in Communibus
* Imagines Bacchi in *Musaeo Iconographico Warburgiano*
Wikidata Bachmutum
Res apud Vicidata repertae:Bachmutum: insigneBachmutum: insigne
*Civitas*: Ucraina, Russia  
*Locus*: 48°35′41″N 38°0′3″E  
*Numerus incolarum*: 71 094  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Бахмут
**Gestio**

*Procuratio superior*: Bakhmut Hromada  

**Geographia**

*Superficies*: 41.6 chiliometrum quadratum  

**Bachmutum,** vulgo *Bachmut* (Ucrainice Бахмут), urbs est in regione Donetskensi Ucrainae, fere 76 milia incolarum habens. Anno 1571 ut castrum conditum, annis ab 1924 ad 2016 *Artemivs'k* (Ucrainice Артемівськ) nominabatur.

Nota
----

1. ↑  Ioannis Tomkae Szászky *Introductio in orbis antiqui et hodierni geographiam* (Posonii & Cassoviae, 1777), p. 424

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bachmutum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°35′41″N 38°0′3″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
**Alcyoneus** (Graece Ἀλκυονεύς) in mythologia Graeca est iuvenis perpulcher e Crisa (antiquo Delphorum nomine), solus filius Diomi et Meganeirae.

Fabula
------

Incolae Delphici oraculum Apollinis rogaverunt quid deberent de minis Sybaris, dracaenae quae regionem e Cirphide? monte minitabatur. Deus eis respondit eos a minis liberaturos esse si iuvenem electum in speluncam monstri traderent. Sic egerunt. Sorte electus est Alcyoneus, puer specie ingenioque perpulcher. Sacerdotes diadema ei imposuerunt, et eum ad Cirphidem montem ducere coeperunt, ubi spelunca Sybaris drakainae erat, ut ibi immolaretur ad sese ab eius minis liberandos. Fortissimus autem Eurybarus, filius Euphemi progeniesque Axii dei fluviatilis, afflatu divino a Kouretis ambulabat cum in iuvenem incideret. Prima specie amare incipiens, finemque talis casus rogans, mox intellexit eum nec defendere nec ut misere periret sinere poterat. Diadema ergo ab eius capite abscidit, sibi imposuit, et iussit ut se ipsum pro eo traderetur. Cum primum speluncam intravit, Sybarim e cubile traxit atque a rupibus deiecit. Capite radices montis iciente, drakaina evanescuit. E saxo tum exortus est fons, quem incolae Sybarim appellant.

Bibliographia
-------------

* Antoninus Liberalis. *Metamorphoses,* 8.

Nexus externi
-------------

* Sybaris, Eurybaros, Alkyoneus. Propositum Theoi.