recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Ioannes de Herdt
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1620; Antverpia  
*Obitus*: 1680s, 1684;   
*Patria*: Belgium Meridionale  

**Officium**

*Munus*: pictor, delineator  

Herminia cum popularibus
**Ioannes de Herdt**, cognominatus *Flandricus* (*vulgo*: **Jan de Herdt** seu **Jan de Hert**; Antverpiae 1620 fere natus; 1686 fere mortuus) fuit pictor et adumbrationis peritissimus artifex Flandricus,

Biographia
----------

Crucis affixio
qui de 1646 usque ad 1648 Antverpiae laboravit, ibique de 18 Septembris anno 1645 usque ad 18 Septembris anno 1646 ad Sancti Lucae Sodalitatem ut magister receptus est. Ad *Sodalitatem hominum caelibium* quoque receptus est (*Sodaliteit van de bejaerde jongmans*). Postea ad laborandum Loverum (1657), Bergomum (1658), Brixiam (1660-1661) et Vindobonam (1662) petiit, ibique ad fratrem pervenit, qui in auro caelavit apud regiam imperatoris Ferdinandi III et pictorem Guilielmum Forchondt II adiuvavit. Nam cum Francisco van der Steen testis Ioannis de Jode nuptiarum fuit, sicut acta ecclesiastica testantur (8 Ianuarii anno 1662).   

De 1666 usque ad 1668 Brunae, de 1680 usque ad 1681 Třebíč atque, intra hunc annum, Znoymae quoque laboravit. Anno 1684 Pragam petiit et sua praesentia ultima signata est anno 1686 Jaroměřice nad Rokytnou. Post annum 1686 artificis nuntia nulla venerunt.   

Opera Ioannis de Herdt res religiosas, nec non historicas, morales sed etiam effigies personarum complectuntur. Anno 1920 Breni in pictura grandi Ecclesiae Sancti Mauritii artificis subnotatio inventa est, quae Sanctum Mauritium Mariae Virgini atque Iesu ad genua provolutum effigiabat. Eius opera alia sunt: caput Sanctae Elisabethae in Ecclesia Sancti Francisci Assisiensis Brixiae, hodie amissum, et pictura quae Mariam Virginem inter nubila cum Sancto Antonio Patavino et Valentino effigiat, *J. De Herdt F.* obsignatur atque in Ecclesia Sancti Ioannis Decentiani conservatur. Ipsa pictura, ex Maria Adelhaidis Baroncelli sententia, in coloribus austeris delineandi Petri Pauli Rubens operibus similis est atque artificis originem Flandricam aperit ob singula accurata effingendum et rationem delineandi effigies personarum. Attamen Ioannes de Herdt in ipso opere artem pingendi italicam imitatur.   

Praeterea, ex Maria Adelhaidis Baroncelli sententia, artificis pictura alia est *Moyses facit ut aqua scaturiat ex rupe*, quae in Ecclesia Sancti Georgii Loveri conservatur et conspicua ob amplitudinem et turbae motum est.   

Angelus Everardi ab ipse artem pingendi didicit, idcirco *Iuvenis Flandricus* (*Fiammenghino*) cognominatus est.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Encyclopaedia Brixiensis

Bibliographia
-------------

* "HERDT (o HERTZ) (de) Jan". *ENCYCLOPAEDIA BRIXIENSIS*. 2020
* "Jan de Herdt". *Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie*. 2020

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem de Herdt** spectant. |

* Jan de Herdt in Amstelodami Rijksmuseum **(Nederlandice)**
* Jan de Herdt in Artnet **(Anglice)**
*Borealosuchus* sp.

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Sauropsida   
Ordo : Crocodilia   
Genus : ***Borealosuchus***   
***Borealosuchus formidabilis***†   
(Erickson, 1976)  
Palaeontologia

66–56 m.a.: Palaeocaenum 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Synonyma
\* *Leidyosuchus formidabilis* Erickson, 1976
* *Borealosuchus formidabilis* Brochu, 2000

**Borealosuchus formidabilis** est crocodile exstinctum e fossilibus agnitum quod in Palaeocaeno (Caenozoico inferiori) in Dacota Septentrionali et Vyomina vixit.

Bibliographia
-------------

* Christopher A. Brochu, "Borealosuchus (Crocodylia) from the Paleocene of Big Bend National Park, Texas" in *Journal of Paleontology* vol. 74 (2000) pp. 181-187
* Bruce R. Erickson, *Osteology of the early Eusuchian crocodile Leidyosuchus formidabilis, sp. nov.* Paulopoli: Science Museum of Minnesota, 1976

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Fossilworks |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

| *Sanctus Ioannes a Cruce* |
| --- |
|  |
| Sacerdos, Doctor Ecclesiae |
| Natus | 1542 |
| Mortuus | 1591 |
|  Index Sanctorum |

**Sanctus Ioannes a Cruce** (Hispanice *San Juan de la Cruz*) natus est Fontiberi in Hispania prope Abulam, 24 Iunii, anno 1542; mortuus Ubedae, 14 Decembris aut 15 Decembris, anno 1591. Fuit maximus Carmelitarum theologiae mysticus et poeta Saeculi Aurei Hispanici.

Vita
----

Natus est in sinu familiae nobilis sed pauperis. Laboravit iuvenis in valetudinario, et scholam Iesuitam frequentavit Metimnae Duellis (vulgo *Medina del Campo*). Anno 1564, coepit studia artium philosophiaeque in Universitate Salmantina, ubi Sanctam Teresiam Abulensem cognovit anno 1567, cum qua novos ordines duos Carmelitarum constituere statuit. Ordo reformatus Carmelitarum Discalceatarum eorum offendit in hostilitate Carmelitarum Calceatarum, sed Ioannes pluribus potuit muneribus fungi. 

Docuit primum in schola tironum in oppido Mancerae, deinde constituit scholam propriam in oppido Complutense et confessor factus est conventus Sanctae Teresiae. Anno 1577 Carmelitarum Calceatarum machinationes triumphaverunt et Ioannes in carcerem coniectus est in Toleti monasterio per menses octo. Carbulam (vulgo *Almodovar*) fugit et refugit. Vitam egit vicarius provincialis usque ad mortem in Baetica.

Anno 1591, iterum offendi et munera religiosa perdidit. Propositum erat sibi in Americam migrare, sed praemature vitam terminavit Ubedae anno 1591. Postea reliquiae reptae et in Segoviam ductae sunt. Additus est in Sanctorum numero anno 1726 et proclamatus Doctorem Ecclesiae anno 1926.

Opera poetica
-------------

Ioannis a Cruce poemata quamvis pauca eum collocant maiores inter Hispanos poetas aetatis suae et inter maximos poetas mysticos omnium temporum. "Nocte obscura," "Canticum spiritualis," et "Flamma amoris viva" sunt opera summa, quae Ioannes explicat in singulis operis prosis causa difficultatis eos interpretandi. Poesis eius Cantici Canticorum immiscet imagines cum formulis Petrarchae, theologia Thomistica et mystica Germanica Mediaevale. Poesis eius pulcherrima et plena affecto.

Doctrina
--------

Doctrina tota fidei eius gyrat circum metaphoram obscurae noctis, quae iam mysticis notatur sed ei Ioannes formam dedit novam. Nox, ambitus rerum tollens, symbolum est Ioanni negationis animi sensibilibus et symbolum quoque absoluti vacui spiritualis. Secundum Ioannem, de nocte, animus experitur terribilem solitudinem et tentationes terribiles. Obscuram noctem vocat quoque Ioannes probationes terribiles quas homini Deus mittit ad eum purgandum. De noctibus duabus loquitur: ea quae sensus est (in fine viae purgativae) et ea quae spiritus est (in fine viae illustrativae), post quas vias via coniunctiva, quae extremum desiderium animae cruciatae causa separatione a Deo stat.

Operæ
-----

* Opera latina Sancti Ioannes a Cruce

Notae
-----

1. ↑  Benedictus PP. XVI, "Litterae apostolicae quibus S. Ioannes de Avila, presbyter dioecesanus, Doctor Ecclesiae Universalis renuntiatur" (2012).
Situs insulae Boringiae.
**Boringia** vel **Bornholmia** (Danice *Bornholm*) est insula Danica in Mari Baltico, ad orientem Daniae inter meridianum Sueciae Poloniaeque litus. Insula et archipelagus parvus Ertholmenorum (quorum est ab 18 chiliometra septentrione-occidente Boringiae) sunt unum commune Regionis Capitis.

Multae gentes *insulam solis* Boringiam appellant quia clima bonum habet, et *insulam petrarum* quia terram unicam habet.

Geographia
----------

588.53 chiliometra quadrata areae et 43 364 incolas habet. Oppidum maximum et caput est Rønne, quod habet 14 031 incolas.

Historia
--------

Haec insula fors origo Burgundionum est.

Pinacotheca
-----------

* Rønne, Boringiae town maxima*Rønne*, Boringiae *town* maxima
* Despectus literis BoringiaeDespectus literis Boringiae
* Hammershus, Europae Septentrionalis maxima fortalitia mediaevalis, in regione Hammeren sita*Hammershus*, Europae Septentrionalis maxima fortalitia mediaevalis, in regione *Hammeren* sita
* Ventimola anni 1877 in pago AarsdaleVentimola anni 1877 in pago *Aarsdale*
* Ecclesia Østerlars, maxima, et fortasse insulae quattuor ecclesiae rotundae veterrimaEcclesia Østerlars, maxima, et fortasse insulae quattuor ecclesiae rotundae veterrima

Notae
-----

1. ↑  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*, editio secunda. Norstedts Akademiska Förlag, Holmia, 2009. Nomini adiectivo, "Boringiensis".
2. ↑  Lexicon Universale Hofmann.
3. ↑  Orbis Latinus Graesse.

Nexus interni
-------------

* 4453 Bornholm

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Boringiam** spectant. |
In mythologia Graeca **Macaria** (Graece *Μακαρία*) est Herculis filia quam Euripides in tragoediam *Heraclidarum* induxit. Iolaus cum parvis Herculis liberis Eurysthei odium in Atticam fugit ubi patrocinium regis Demophontis impetrat. Rex armis profugos tueri paratus est sed vatum oracula immolationem virginis nobilis ad victoriam necessariam esse cecinerunt. Tum Macaria sese ad mortem voluntariam offert ut Demetris filia placanda fratribus gentique saluti foret. Quia nomen in argumento tantum et in personarum catalogo legitur, non in ipso fabulae textu, philologi nonnulli coniecerunt mythographum posteriorem ex fonte proximo nomen heroidi imposuisse potius quam heroidem fonti nomen suum in generosi facti memoriam indidisse.

Fontes
------

* Euripides, *Heraclidae* 474-630
* Pausanias, *Descriptio Graeciae* I.32.6
* Strabo, *Geographica* VIII.6.19

Plura legere si cupis
---------------------

* P. Roussel, "Le thème du sacrifice volontaire dans la tragédie d'Euripide", *Revue belge de Philologie et d'Histoire*, 1922ː 225-240
Wikidata Theudum
Res apud Vicidata repertae:Theudum: insigneTheudum: insigne
oppidum  
*Civitas*: Mons Niger  
*Locus*: 42°25′48″N 18°42′0″E  
*Nomen officiale*: Tivat  
https://opstinativat.me Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Tivat Municipality  

**Forma**

*Area*: 46 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Zona horaria*: UTC+1  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: TV
Despectus in urbem
**Theudum** (-i, *n.*) (seu *Theodum*: alia nomina: *Teude, Theode*) (Montenigrinice *Tivat*; Italiane: *Teodo*) est urbs et municipium Montis Nigri.

Municipium Theudi in Sinu Risonico situm et ad Dalmatiam terram historicam pertinet.

Notae
-----

1. ↑  www.radiotivat.com
2. ↑  www.hkv.hr
3. ↑  www.radiotivat.com
4. ↑  www.hkv.hr

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°25′48″N 18°42′0″E • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Theudum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Municipii collocatio in Montis NigriMunicipii collocatio in Montis Nigri
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

Abecedarium Graecum| Α α Alpha | Β β Beta |
| Γ γ Gamma | Δ δ Delta |
| Ε ε Epsilon | Ζ ζ Zeta |
| Η η Eta | Θ θ Theta |
| Ι ι Iota | Κ κ Cappa |
| Λ λ Labda | Μ μ My |
| Ν ν Ny | Ξ ξ Xi |
| Ο ο Omicron | Π π Pi |
| Ρ ρ Rho | Σ σ ς Sigma |
| Τ τ Tau | Υ υ Ypsilon |
| Φ φ Phi | Χ χ Chi |
| Ψ ψ Psi | Ω ω Omega |

 |
| 

systema numerale| αʹ 1 | ιʹ 10 | ρʹ 100 |
| βʹ 2 | κʹ 20 | σʹ 200 |
| γʹ 3 | λʹ 30 | τʹ 300 |
| δʹ 4 | μʹ 40 | υʹ 400 |
| εʹ 5 | νʹ 50 | φʹ 500 |
| ϝʹ ϛʹ στʹ 6 | ξʹ 60 | χʹ 600 |
| ζʹ 7 | οʹ 70 | ψʹ 700 |
| ηʹ 8 | πʹ 80 | ωʹ 800 |
| θʹ 9 | ϙʹ ϟʹ 90 | ϡʹ 900 |

 |

**Thēta** (Graece θῆτα; in ambabus linguis indeclinabile) est octava alphabeti Graeci littera, quae in lingua antiqua [tʰ] occlusiva alveolaris surda aspirata dicitur, sed inde a saeculo primo sicut nunc in lingua hodierna [θ] fricativa dentalis surda exprimitur. Etiam numerum novem significat.

Quia θάνατος 'mors' littera theta incipit, Graeci eam in suffragiis signum damnationis scribebant. Ut scribit Marcus Valerius Martialis:

Nosti mortiferum quaestoris, Castrice, signum?
Est operae pretium discere theta novum.
Exprimeret quotiens rorantem frigore nasum,
Letalem iuguli iusserat esse notam.
Itaque theta in epitaphiis graphitisque Latinis significat 'obiit' vel 'mortuus est'.

Notae
-----

1. ↑  Martialis, *Epigrammata (Martialis)* 7.37.

Nexus interni
-------------

* Dies Telluris - et hae littera origo logotypi est.
Leges hereditatis apud Gortynam c. 450 a.C.n. nunc in Louvre
Lapis niger in Foro Romano situs boustrophedon inscriptus: versus 1, 3, 5, 7, 9, 11, 12, 14, 16 a sinistra parte ad dexteram currunt, versus 2, 4, 6, 8, 10, 13, 15 a dextera ad sinistram. Versus autem 8, 9, 16 inversi sunt (summa imis confunduntur).
**Bustrophedon** (Graece: βουστροφηδόν 'boum versatione' ) est modus scribendi quo versus alternatim a sinistra ad dextram et versatione facta a dextra ad sinistram partem ducuntur, ut potest videri in legibus Gortyniis et in Lapide nigro. *Boustrophedon* est adverbium quo scriptoris opus cum boum in arando sulcos trahentium cursu comparatur.

Nota
----

1. ↑  Bustrophedon a Mario Victorino in *Arte grammatica* (VII 55,21-56,2 Keil) his verbis describitur: "Primis enim temporibus, sicut quidam adserunt, sic soliti erant scribere, ut, cum a sinistra parte initium facere coepissent et duxissent ad dextram, sequentem versum a dextra parte inchoantes ad sinistram perducerent: quem morem ferunt custodire adhuc in suis liris rusticos. hoc autem genus scripturae dicebant bustrophedon a boum versatione, unde adhuc in arando ubi desinit sulcus et unde alter inchoatur versura proprio vocabulo nuncupatur."
**Franciscus Aloise** (Italiane *Francesco Aloise*), natus Longobardi anno 1922, sacerdos et poeta Latinus est. Anno 1936 ecclesiasticae vitae initiatus litteris et philosophiae studebat. Anno 1947 sacerdotio auctus atque animarum curio nominatus Sabatium missus est. Anno 1951 doctor Latinarum Graecarumque litterarum in Pontificio Seminario Beneventano est renuntiatus. Rector Nicotriensis ac Tropiensis Seminarii erat. Socius erat Philologorum Academiae et Consentinae. Epigrammata Graeca et Latina aliaque carmina edidit.

Notae
-----

1. ↑  Cf. Istituzioni educative e culturali a Tropea.

Carmina Latina
--------------

* *Thynnorum piscatio* (in *Viva Camena*, cf. in *Palaestra Latina*, n° 169, 1960)
* *Mater Iesu et Pilati uxor* (*Palaestra Latina*, n° 197, 1967)

Bibliographia
-------------

* *Viva Camena*, Turici et Stuttgardiae, 1961, pp. 19 -22 et 201.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Franciscus Aloise** apud **Vicifontem**. |

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Xaverius Espot Zamora
Res apud Vicidata repertae:Xaverius Espot Zamora: imagoXaverius Espot Zamora: imago
*Nativitas*: 30 Octobris 1979; Escaldes-Engordany  
*Patria*: Andorra  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Andorra, Minister of Justice and the Interior, chairperson  
*Munus*: politicus, iuris peritus  

**Consociatio**

*Factio*: Democrats for Andorra  

**Familia**

*Genitores*: Xavier Espot Miró; Melània Zamora Bonet  

**Xaverius**, vulgo *Xavier* **Espot Zamora** (Escaldes-Engordany in paroecia natus die 30 Octobris 1979) est politicus Andorrae. Alumnus est Scholae superioris administrationis rectionisque negotiorum iuxta universitatem Raimundi Lulli. A die 16 Maii 2019 gubernator Andorrae meret.

Bibliographia
-------------

* Jaume Reixach, "El ministre Xavier Espot, enxampat en un cotxe amb drogues" (26 Iulii 2018) apud *La Valira*

Nexus externi
-------------

* "01. Xavier Espot Zamora" apud *Demôcrates*

Gubernatores Andorrae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Anscarius Ribas Reig 1982 • Iosephus Pintat-Solans 1984 • Anscarius Ribas Reig 1990 • Marcus Forné Molné 1994 • Albertus Pintat Santolària 2005 • Iacobus Bartumeu Cassany 2009 • Antonius Martí Petit 2011 • Xaverius Espot Zamora 2019
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Franciae |
|  |
Olympe de Gouges
Olympe de Gouges cui supplicium datur
**Olympe de Gouges** (nomine natali *Marie Gouze* nata die 7 Maii 1748 Monte Albano et mortua die 3 Novembris 1793 Lutetiae) fuit scriptrix Francica quae iura mulierum et abrogationem servitutis postulavit. Dum Res novae Francicae fit et Declaratio de iuribus viribus civibusque creata est, *Déclaration universelle des droits des femmes et citoyen* (Latine: Declaratio universa de iuribus mulieribus civibusque) scripsit die 5 Septembris anno 1791. Tamen supplicium subiectur a Terroris Regimine anno 1793.

Bibliographia
-------------

* Olivier Blanc, *Marie-Olympe de Gouges, 1748-1793: des droits de la femme à la guillotine*. Lutetiae: Tallandier, 2014.
* Benoîte Groult, *Ainsi soit Olympe de Gouges*. Lutetiae: Grasset, 2013
* Léopold Lacour, *Les Origines du féminisme contemporain. Trois femmes de la Révolution: Olympe de Gouges, Théroigne de Méricourt, Rose Lacombe*. Lutetiae: Plon, Nourrit et Cie, 1900
* Sophie Mousset, *Olympe de Gouges et les droits de la femme*. Lutetiae: Le Félin, 2003. ISBN 2866454952
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Macbeth

"Macbeth spectrum Banquo videt" (cena *Macbeth* act. 3 sc. 4) a Theodoro Chassériau pictus
De historia regis **Macbeth**, e tragoedia hoc titulo a Shakesperio docta, seriem tabularum Theodorus Chassériau pinxit. Tabula "Macbeth et Banquo maleficas visitant", anno 1855 confecta, Lutetiae in Museo Orsay servatur. Tabula "Macbeth: apparitio regum", vendita (Chassériau mortuo) anno 1856, hodie Valencenis in Museo Bellarum Artium ostentatur. Tabula "Macbeth spectrum Banquo videt" imaginem praebet cenae Banchoni a Macbetho oblata in qua irrumpit spectrum Banquo iam iussu regis ipsius necati.

Aliae picturae huius seriei
---------------------------

* "Macbeth et Banquo maleficas visitant" (Macbeth act. 1 sc. 3)"Macbeth et Banquo maleficas visitant" (*Macbeth* act. 1 sc. 3)
* "Macbeth: apparitio regum" (Macbeth act. 4 sc. 1)"Macbeth: apparitio regum" (*Macbeth* act. 4 sc. 1)

Nexus externi
-------------

* Catalogus Musei Orsay
* Catalogus museorum Francicorum

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Forma urbis.
**Ctesiphon**, caput imperiorum Parthorum et Sassanidarum, ex urbibus magnis Mesopotamiae antiquae quaedam fuit. In orientali Tigridis ripa urbis ruinae stant; in ripa opposita Seleucia, urbs Hellenistica, fuit. Hodie, urbis utriusque ruinae in Iraco iacent, circa viginti quattuor milia ad meridiem ex urbe Baghdato.

Aedes Taq-e Kisra anno 1864
*Ctesiphon,* nomen Latinum, a Graeco Κτησιφών est, e nomine loci quid Latine scriptum est *Tosfōn* et *Tosbōn* formatum. In scriptis Iranianis de aevo Sassanidarum, in Parthica et Pahlavi et Sogdiana *tyspwn* videtur, et in Farsi *Tisfun* extendit. In scriptis Arabicis de aevo medio, nomen *Taysafūn* vel *Qataysfūn* plerumque est, et in Arabica nova *al-Mada’in* est. Urbis nomen Armenicum *Tizbon* fuit. Ctesiphon primum videtur in Libro Esdrae de Vetere Testamento Kasfia (de nomine Cas, ac cognatum et Caspio et Qazvin).

Nexus interni
-------------

* Proelium ad Ctesiphontem commissum (363)

Bibliographia
-------------

Aedes Taq-e Kisra anno 1932
Aedes Taq-e Kisra anno 1990
* "Ctesiphon" in William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Geography* (Londinii, 1854) textus
In *Pleurobranchaea meckelii* viva, branchiae (recte in molluscis ctenidium appellatae) sunt structura plumosa in dextro animalis latere visa.
Par magnorum ctenidiorum canorum intra cavum obscurorum *Architeuthis ducis.*
**Ctenidium** (Graece *ktenidion* 'pecten parvum' < *kteis* 'pecten') est organum respiratorium quasi branchiae, quae in multis molluscis invenitur. Quae structura exsistit in bivalviis, cephalopodis, polyplacophoris, et in gastropodis aquae dulcis et marinae. Nonnullis gastropodis aquaticis sunt unum ctenidium, monopectinatum appellatum; aliis autem est par ctenidiorum, bipectinata appellatum. Ctenidium pectinis vel pinnae simile videtur, parte media, ex qua multa filamenta vel structurae lamelliformes protruduntur, in ordine posita. Pendet in cavo, ubi aream permutationi gasiorum aptam amplificat.

Notae
-----

1. ↑  Ruppert, *Invertebrate Zoology: A Functional Evolutionary Approach.*
2. ↑  "Respiratory system," *The apple snail.*

Bibliographia
-------------

* Hickman, Cleveland P. et al. 2008. *Zoologie.* Pearson Education. ISBN 3827372658.

Nexus externi
-------------

* *Lexikon der Biologie.*
Wikidata Rottovilla
Res apud Vicidata repertae:Rottovilla: insigneRottovilla: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°10′5″N 8°37′29″E  
*Numerus incolarum*: 24 984  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Christian Ruf  
*Procuratio superior*: Rottweil VVG  

**Geographia**

*Superficies*: 71.76 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Göllsdorf, Feckenhausen, Neukirch, Neufra, Hausen ob Rottweil, Zepfenhan  
*Territoria finitima*: Zimmern ob Rottweil, Villingendorf, Dietingen, Deißlingen, Schömberg, Zimmern unter der Burg, Frittlingen, Aldingen, Dunningen, Bösingen, Wellendingen  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Bruga, L'Aquila, Imst  

**Tabula aut despectus**

Rottovilla: situsRottovilla: situs
Anno 1643°
**Rottovilla** (alia nomina: *Rotevilla*, *Arae Flaviae*) (Germanice: *Rottweil*) est municipium (*Kreisstadt*), vetustissima terrae foederalis Badeniae et Virtembergiae urbs. A Stuttgarto circa 90 chiliometra abest meridionalem partem versus. Iam tempore Romanorum Arae Flaviae fuit maximum oppidum eius partis Germaniae Romanae.

Lingua Theodisce, *Rottweil* aut 'villam rubram' aut 'villam ruptam' dicere vult; confer etiam burgum ruptum et castellum ruptum.

Rottovillae carnelevarium Alamannicum celebratur.

Pinacotheca
-----------

* "Pennarum Iohannes""Pennarum Iohannes"
* Canis RottovillensisCanis Rottovillensis

Alia coepta Vici
----------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Rottovillam** spectant. |

Urbes Romanae in Germania hodierna

|  |  |
| --- | --- |
|  | SPQR |
| Aquae Aureliae · Aquae Mattiacae · Arae Flaviae · Aquisgranum · Augusta Treverorum · Augusta Vindelicorum · Batavia Bavariae · Bonna · Cambodunum · Canstadium · Castra Vetera · Colonia Agrippina · Confluentes · Divitia · Moguntiacum · Novaesium · Noviomagus · Ratisbona · Spira · Sumelocenna |
|  |



1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
3. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
Wikidata Michaela Lujan Grisham
Res apud Vicidata repertae:Michaela Lujan Grisham: imagoMichaela Lujan Grisham: imago
*Nativitas*: 24 Octobris 1959; Los Alamos  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  
*Nomen nativum*: Michelle Lynn Lujan
**Officium**

*Officium*: Governor of New Mexico, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA  
*Munus*: politicus, Causidicus, business executive  

**Consociatio**

*Factio*: Factio democratica Civitatum Foederatarum  
*Religio*: Catholicismus
**Michaela Lujan Grisham**, nomine nativo *Michelle Lynn Lujan* (Los Alamos in urbe die 24 Octobris 1959 nata) est politicus Civitatum Foederatarum.

E stirpe politicorum Neomexicanorum cognominis *Luján* orta, sed odontologi filia, in urbe Sanctae Fidei educata est. Alumna est universitatis Neomexicanae in urbe Albuquerque ubi arti ingeniariae iuribusque studuit. Auxilia senibus civitatis Neomexicanae ab annis 1990 direxit; secretaria a valetudine anno 2004 promota est, gubernatore Gulielmo Richardson. Legata est camerae repraesentantium Civitatum Foederatarum pro civitate Novo Mexico a die 3 Ianuarii 2013 ad 1 Ianuarii 2019; quo die, gubernatrix iam electa, rite inducta est.

Nexus externi
-------------

* Morgan Lee, "New Mexico elects Democrat Michelle Lujan Grisham governor" (7 Novembris 2018) apud *AP News*

Gubernatores Novi Mexici 1912–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Gulielmus McDonald • Ezechiel de Baca • Washington Lindsey • Octavianus Larrazolo • Merritt Mechem • Iacobus Hinkle • Arthurus Hannett • Ricardus Dillon • Arthurus Seligman • Andreas Hockenhull • Clyde Tingley • Ioannes Miles • Ioannes Iosephus Dempsey • Thomas Mabry • Edwinus Mechem • Ioannes Simms • Edwinus Mechem • Ioannes Burroughs • Edwinus Mechem • Thomas Felix Bolack • Iacobus Campbell • David Cargo • Bruce King • Galfridus Apodaca • Bruce King • Toney Anaya • Garrey Carruthers • Bruce King • Gary Johnson • Gulielmus Richardson • Susanna Martinez • Michaela Lujan Grisham
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum in Civitatibus Foederatis • Index Gubernatorum Nivatae**Capsae cognatae:* Gubernatores territorii Neomexicensis 1846–1912 |
|  |
Eucaryota —   
 — Metamonada — Excavata

Classis : Parabasalia   
Familia : Tricercomitidae   
Genus : *Cthylla*   
James et Keeling, 2012  
   

***Cthylla*** est genus protistorum classis Parabasaliorum. Hoc protistum est parvum flagellatum, singulo nucleo anteriore cum axostylo robusto consociatum. Axostylus in totam cellulae longitudinem extenditur, in parte posteriore prominens, ubi in punctum finitur. Quinque flagella in uno fasciculo aliquantulum subanteriore emergunt. Flagella anteriora una pulsantur, singulum fasciculum magnum efficientia, quod ad posituram omnino ad partem anticam extensam provolvitur et tum in flagella laxa diffindentia quae ad partem posticum verberantur. Nonnullis autem singulis aliquando est unum flagellum.

*Cthylla* ex Cthylla, persona ficta, secreta daemonis Cthulhu filia, in scriptura recentiori H. P. Lovecraft appellatur. Filia, quamquam numquam ad verbum descripta, plerumque cephalopus alatum depingitur. Singuli huius generis sunt generis cognati *Cthulhu* minores et simpliciores.

Typus generis est *Cthylla microfasciculumque.* Hostis typicus est *Reticulitermes virginicus* (Isoptera, Rhinotermitidae).

Fons
----

* James, Erick R, Noriko Okamoto, Fabien Burki, Rudolf H. Scheffrahn, Patrick J. Keeling. 2013. *Cthulhu Macrofasciculumque* n. g. n. sp. and *Cthylla Microfasciculumque* n. g. n. sp. a Newly Identified Lineage of Parabasalian Termite Symbionts. *PLoS ONE* 8(3): e58509. doi:10.1371/journal.pone.0058509. Nexus die 8 Aprilis 2013 confirmatus.

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Hercules cum Antaeo luctatur, in cratere rubeis figuris ab Euphronio picto. Circa 510 a.C.n. Museum Lupariense.
**Antaeus** (Graece Ἀνταῖος) in mythologia Graeca est gigas, filius Terrae (Graece Gaea) et Neptuni (Graece Poseidon), Libyam incolens. Immanibus viribus, a Terra matre acceptis, utebatur ad vicinos et hospites luctatione necandos. Nam e capitibus victorum templum patri Neptuno exstruere cupiebat. Leones quoque venabatur, quorum pelle vestiretur, carne vescaretur. Non mirum itaque, si Hercules, ad Hesperidum hortos iter faciens, cum eo luctatus est: nam talibus monstris terras liberare contendebat. Primo non contigit Alcidi gigantem vincere, nam quotienscumque cadens terram matrem attigerat, renovatas vires filio Antaeo praebebat. Postquam intellexit, Hercules gigantem amplexus, potenti nodo bracchiorum a solo sublevavit ac terram frustra petentem Antaeum suffocavit. 

*Hercules et Antaeus.* Antonius Pullarius, circa 1475. Museum Officiorum, Florentiae.
Tumulum quo prope Tinge humatus est Mauri postea viatoribus ostendere solebant ; at Quintus Sertorius, cum in ea regione circa 82/81 a.C.n. militabat, de veracitate fabulae dubitans corpus gigantis effodisse atque postquam sexaginta cubituum (id est circiter 27 metrorum) esse comperit rursus sepelisse dicitur. Quae saltem in libro hodie deperdito narravit historicus idemque rex Maurorum Iuba II qui et ipse gloriabatur ab Hercule et Antaei uxore, Tinga, maiores suos originem traxisse.

Notae
-----

1. ↑  Apud antiquos *Libya* non tam certam regionem designat quam Africam Septentrionalem, Aegypto excepta.
2. ↑  Plutarchus, *Sertorius* IX. Strabo XVII.3.8 qui hanc fabulam apud quendam historicum Romanum, Gabinium nomine, invenisse scribebat.

Fontes
------

* Apollodori bibliotheca II,5,11.
* Diodorus Siculus, libro primo *Bibliothecae Historicae* 21.4
* Hyginus mythographus *Fabulae,* 31.
* Lucanus libro quarto *Pharsaliae* versibus 589-655.
* Pindarus *Isthmica* IV,52.
* Plutarchus, *Vitae Parallelae*: *Sertorius*, capitulo nono.
* Strabo, *Geographica* XVII.3.8

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Antaeum** spectant. |
Wikidata Paschalis Lamy
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 8 Aprilis 1947; Levallois-Perret  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: Director-General of the World Trade Organization, European Commissioner for Trade  
*Munus*: oeconomus, politicus, Argentarius, international forum participant, mercator  
*Patronus*: Inspection générale des finances
**Consociatio**

*Factio*: Factio Socialistica  

**Memoria**

*Laurae*: Commander of the Legion of Honour, Knight Commander's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Global Economy Prize, honorary doctor of the Catholic University of Louvain, Honorary doctorate from the University of Geneva, Grand Officer of the National Order of Merit, Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic, honorary doctor of the Sichuan University, Officer of the National Order of Merit, Grand Officer of the Legion of Honour  

**Paschalis Lamy** (ad Levallois-Perret inter suburbia Parisiensia natus die 8 Aprilis 1947) est oeconomus Francicus et politicus internationalis.

Alumnus est scholae Studiorum Commercialium Superiorum et Instituti Scientiarum Politicarum Parisienses necnon Scholae nationalis administrationis. Ab anno 1981 iuxta Iacobum Delors ministrum vectigalium Francicum et mox praesidem commissionis Europaeae operam dedit. Recentius ipse commissus Europaeus a commercio ab anno 1999 usque in 2004 meruit, praeside Romano Prodi. Ab anno insequenti usque in 2013 rector generalis fuit Ordinis mercaturae mundanae.

Bibliographia
-------------

* "Pascal Lamy — Managing Global Expectations" (colloquium percontativum) in *The Globalist* (23 Februarii 2006)

Rectores generales Conventionis portorii commerciique et Ordinis mercaturae mundanae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ericus Wyndham White 1948 • Olivarius Long 1968 • Arthurus Dunkel 1980 • Petrus Sutherland 1993 • Renatus Ruggiero 1995 • Michael Moore 1999 • Supachai Panitchpakdi 2002 • Paschalis Lamy 2005 • Robertus Azevêdo 2013
*Opus geopoliticum* |
|  |
Wikidata Paschalis Mocumbi
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 10 Aprilis 1941; Distrito Urbano de Nlhamankulu  
*Obitus*: 25 Martii 2023;   
*Patria*: Mozambicum  
*Nomen nativum*: Pascoal Manuel Mocumbi
**Officium**

*Officium*: Minister of Health of Mozambique, Minister of Foreign Affairs, Prime Minister of Mozambique, Member of the Assembly of the Republic  
*Munus*: politicus, medicus, gynaecologist  

**Consociatio**

*Factio*: FRELIMO  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Eduardo Mondlane, 1st class  

**Paschalis Mocumbi**, vulgo plene *Pascoal Manuel Mocumbi* (die 10 Aprilis 1941 natus in pago Inharrime provinciae Inhambane; mortuus die 25 Martii 2023) fuit medicus et politicus Mozambici.

Ad missionem Mocumbi et in urbe Laurentii Marques educatus est. Studia medicinae persecutus est, propter sodalitates politicas interrupta, ab anno 1960 usque in 1973 in universitatibus Ulisiponensi in Portugallia, Pictaviensi in Francia, Lausannensi in Helvetia. Interdum anno 1962 in Tanzania inter conditores adfuit aciei liberationis Mozambici (*FRELIMO*). In hac civitate medicus laboravit, deinde in urbe Beira Mozambici.

Minister a valetudine meruit ab anno 1980, deinde minister a rebus externis ab 1987. Primus minister patriae fuit ab anno 1994 usque in 2004.

Nexus externi
-------------

* "Pascoal Mocumbi" (vita) apud Ordinem sanitatis mundialis

Primi ministri Mozambici

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioachimus Chissano 1974 • *Vacat 1975–1986* • Marius Fernandes da Graça Machungo 1986 • Paschalis Mocumbi 1994 • Ludovica Días Diogo 2004 • Aires Ali 2010 • Albertus Vaquina 2012 • Carolus Augustinus do Rosário 2015 • Hadrianus Maleiane 2022
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Mozambici • Ministri rerum externarum Mozambicenses |
|  |


Ministri rerum externarum Mozambicenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioachimus Chissano 1975 • Paschalis Mocumbi 1987 • Leonardus Simão 1994 • Alcinda Abreu 2005 • Oldemirus Balói 2008 • Iosephus Pacheco 2017 • Veronica Macamo Dlhovo 2020
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Mozambici • Primi ministri Mozambici |
|  |
Wikidata Georgius Carolus Fonseca
Res apud Vicidata repertae:Georgius Carolus Fonseca: imagoGeorgius Carolus Fonseca: imagoGeorgius Carolus Fonseca: subscriptioGeorgius Carolus Fonseca: subscriptio
*Nativitas*: 20 Octobris 1950; Mindelo  
*Patria*: Res publica Capitis Viridis  

**Officium**

*Officium*: President of Cape Verde  
*Munus*: legatus, politicus, faculty member, scriptor  
*Patronus*: Universitas Olisiponensis
**Consociatio**

*Factio*: Movement for Democracy  
*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Coniunx*: Lígia Fonseca  

**Memoria**

*Laurae*: Grand Cross of the Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa, Grand Collar of the Order of Prince Henry, Grand Collar of the Order of Liberty, Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa, Order of the Gold Lion of the House of Nassau, Order of the Republic of Serbia  

**Georgius Carolus Fonseca**, Lusitane plenius *Jorge Carlos de Almeida Fonseca* (natus Mindelo in urbe die 20 Octobris 1950) est politicus rei publicae Capitis Viridis et a die 9 Septembris 2011 praeses patriae. Alumnus est universitatis Olisiponensis ubi gradum magistri iurum ascensit. Postea breviter lector et professor in eadem urbe meruit, annisque 1989-1990 professor apud universitatem Asiae Orientalis Macai in urbe. De rebus iuridicis commentationes haud paucas librosque scripsit.

In insulis Capitis Viridis director fuit ab emigratione annis 1975-1977, secretarius generalis ministerii rerum externarum annis 1977-1979, postea minister a rebus externis annis 1991-1993. Bis ad praesidium patriae candidatus est, annis 2001 et 2011.

Nexus externi
-------------

Georgius Carolus Fonseca (ad sinistram partem) et Iacobus Michel praeses Seisellensis anno 2014 picti
* Vita apud situm comitiorum 2011

Praesides rei publicae Capitis Viridis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Aristides Pereira 1975 • Antonius Mascarenhas Monteiro 1991 • Petrus Pires 2001 • Georgius Carolus Fonseca 2011 • Iosephus Maria Neves} 2021
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Capitis Viridis |
|  |
**Georgius** (Anglice *George*) **Cathcart** (natus 12 Maii 1794 Londinii, mortuus die 5 Novembris 1854 apud Inceromaniam/Crimaea) dux militum Britannicus fuit.

Cursus honorum
--------------

Cathcart filius tertius Gulielmi Cathcart ducis militum Scotici atque legati fuit. Anno 1810 et Georgius Cathcart ad exercitum Britannicum accedit et anno 1813/14 Bellis Coalitionum atque Proelio Waterlooensi anno 1815 in praetorio magno Arthuri Wellesley ducis Wellington interfuit. Ad annum 1818 cum Wellington in Francia mansit. Deinde variis in regionibus Imperii Britannici militavit et anno 1841 tribunus militum promotus est. Anno 1844 in patriam revertebat et vicepraefectus Turris Londinii factus est. Anno 1851 generalis maior factus est. Annis 1852 - 1854 legatus summus Britanniae in Colonia Promontorii/Africa Australis erat. Deinde quartam divisionem expeditionis Britannicae in Bello Crimaeano duxit. Proeliis ad Almam, Balaclavae atque Inceromaniae pugnavit. Quo supremo pugna die 5 Novembris 1854 cecidit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae apus victorianweb.org (lingua Anglica)
* Meyers Großes Konversations-Lexikon (1905, lingua Theodisca)
Bellerophon in Pegaso sedens cum Chimaera pugnat. Pictura Attica quinti saeculi a.C.n.
**Bellerophon** (Graece Βελλεροφῶν), sive **Bellerophontes** (Βελλεροφόντης), filius Glauci et Eurymedae sive Eurynomae, nepos Sisyphi, Corinthiorum regum, fuit heros mythicus Graecus, vel fortasse potius Lycius, qui Pegasum, equum alatum, domuit et Chimaeram in Lycia vicit necavitque, dea Athena adiuvante. Postea cum Solymis, vetustissimo populo Lyciae, et cum Amazonibus bellum gessit, filiam Iobatae Lyciorum regis uxorem duxit, atque ipse in Lycia regnavit. Postremo in Olympum inrumpere contendens, a Iove fulminatus est.

Fabulae
-------

Regia stirpe Corinthia ortus Bellerophontes ob aliquam caedem in exsilium proficisci coactus est : nonne ipsum nomen Graece "Belleri necatorem" significat ? Utrum frater necne fuerit aut quo nomine appellatus sit is quem interfecit, inter mythographos antiquos non constat. Certe apud Tirynthium regem Proetum confugit, cuius uxor Stheneboea (Antaea in *Iliade* dicta), amore pulchri iuvenis capta, cum eo coire volebat. Bellerophon sacra iura hospitii respiciens pertinaciter recusabat : quam contumeliam aegre ferens puella apud maritum eum accusavit quod se stuprare temptasset. Rex deos veritus hospitem ipse necare noluit sed epistulam eum interfici iubentem scripsit atque signatam Bellerophonti tradidit, quem ad uxoris patrem, Lyciorum regem Iobaten misit. Qui iuvenem benigne accepit. Postquam vero tabellam aperuit, et ipse iura hospitii violare non ausus adulescenti imperavit ut regionem monstro eam vastante liberaret. Bellerophon Chimeram pugnat et vincit. Sed contra omnium exspectationem Bellerophon Chimaeram necavit. Ad bellum cum Solymis deinde eum misit rex, feram gentem quam primam incoluisse Lyciam scribebat Herodotus. Amisso quamvis filio Pisandro denuo victor rediit Bellerophon. Exin rex fortissimis viris ex Lycia delectis insidias ei paravit  : omnes illi bellatores trucidati a Iovis filio. Tum intelligens a deis amatum esse Bellerophontem, rex ei filiam Philonoen collocavit et optimos agros in Lycia dedit. Bellerophon freto aureo utitur, donato ei a Minerva, ut Pegasum domitet. Bellerophon ad caelum in Pegaso volare temptavit, sed musca, missa a Iove, Pegasum momordit, agitans eum ex equo.

De prole
--------

Ex uxore genuit Isandrum, Hippolochum, Laodamiam. Isandrum necavit deus Ares in bello adversus Solymos, Laodamiam dea Artemis postquam Sarpedonem Iovi peperit. Nam Bellerophonti iam seniori dei infesti erant. Hippolochus vero Glaucum genuit quem sexto carmine *Iliadis* Diomedes ut hospitem paternum agnovit atque quamvis Troianorum socium honoravit

Notae
-----

1. ↑  *Ilias* VI.196-206
2. ↑  VI.212-236.

Fontes
------

Opus tesselatum Olynthi repertum, Bellerophontem cum Chimaera pugnantem ostendens.
* Apollodori bibliotheca II.3.1
* Euripides, *Ion* 201-4
* Hyginus, *Fabulae* LVII
* *Ilias* VI.152-199
* Nicolaus Damascenus, *Historiarum* fragmentum 9.
* Pausanias libro secundo *Descriptionis Graeciae* 4.1-2
* Pindarus, *Olympica* XIII
* Strabo, *Geographica* VIII.6.21 et XII.8.5-6 et XIII.4.16

Nexus interni
-------------

* 1808 Bellerophon
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Theodoricus (discretiva)


Wikidata Theudericus I (rex Austrasiae)
Res apud Vicidata repertae:Theudericus I (rex Austrasiae): imagoTheudericus I (rex Austrasiae): imago
*Nativitas*: 485; unknown value  
*Obitus*: 534; unknown value  

**Officium**

*Officium*: rex Francorum  
*Munus*: Monarcha  

**Familia**

*Genitores*: Chlodovechus I; frankish princess  
*Coniunx*: Ne, Suavegothe  
*Proles*: Theudebertus I, Théodechilde  
*Familia*: Merovingi
**Theudericus I** (Francogallice: *Thierry*; natus ante 484, mortuus 534), fuit rex Austrasiae. Filius natu maximus fuit Chlodovechi I: nomen matris nescitur. 

Iam patre vivo feliciter contra Visigothos pugnabat. Itaque post mortem Chlodovechi, cum regnum Francorum inter quattuor filios divisum est, maximam partem regni, quae utraque ripa Rheni fluminis pertinebat, ex testamento accepit. Caput eius Durocortorum fuit. Annis sequentibus Thuringos vicit et regnum eorum anno 530 occupavit. Burgundiones anno 532 una cum fratribus Chlotario I et Childeberto I aggressus est. Post victoriam partam Burgundia inter tres fratres divisa est. Deinde Franci iterum contra Visigothos bellum moverunt et terram ad usque Pyrenaeos expugnaverunt. Eo bello rex Visigothorum Amalaricus caesus est. His proeliis et filius regis Theudebertus I excellebat, qui paulo post patri successit.

Nexus interni
-------------

* Anthimus (legatus)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |
*Vide etiam paginam discretivam:* Ino (discretiva)

Agaue et Ino Pentheum dilacerantes. Operculum vasis patiniformis (λεκανίς) Attici inter annos 450 a.C.n. et 425 a.C.n. figuris rubris signati.
**Ino** (*Inūs* f.; Graece Ἰνώ) in mythologia Graeca est filia Cadmi et Harmoniae. Ino adfuit Agauae furenti, cum Pentheum, filium suum, dilacerabat. Actaeone mortuo Ino Ereniam, vicum Megaricum, migravit, ubi mortua est. Hyginus mythographus sic vitam eius descripsit:

> Ino Cadmi et Harmoniae filia, cum Phrixum et Hellen ex Nebula natos interficere voluisset, iniit consilium cum totius generis matronis et coniuravit ut fruges in sementem quas daret torrerent, ne nascerentur; ita ut, cum sterilitas et penuria frugum esset, civitas tota partim fame, partim morbo interiret. De ea re Delphos mittit Athamas satellitem, cui Ino praecepit ut falsum responsum ita referret, si Phrixum immolasset Iovi, pestilentiae fore finem. Quod cum Athamas se facturum abnuisset, Phrixus ultro ac libens pollicetur se unum civitatem aerumna liberaturum. Itaque cum ad aram cum infulis esset adductus, satelles misericordia adulescentis Inus Athamanti consilium patefecit; rex facinore cognito, uxorem suam Ino et filium eius Melicerten Phrixo dedidit necandos. Quos cum ad supplicium duceret, Liber pater ei caliginem iniecit et Ino suam nutricem eripuit. Athamas postea, ab Iove insania obiecta, Learchum filium interfecit. At Ino cum Melicerte filio suo in mare se praecipitavit; quam Liber Leucotheam voluit appellari, nos Matrem Matutam dicimus, Melicerten autem deum Palaemonem, quem nos Portunum dicimus. Huic quinto quoque anno ludi gymnici fiunt, qui appellantur Ἴσθμια.
> 
> 

Hanc rem Euripides in tragoedia hodie deperdita narravit.

Notae
-----

1. ↑  Euripides, *Bacchae* 1129-1130; cf. Ovidius, *Metamorphoses* 3,719.
2. ↑  Pausanias, *Descriptio Graeciae* 1,44,5
3. ↑  Hyginus, myth. *Fabulae* 2.

Plura legere si cupis
---------------------

* Gérard Lambin, "L'épisode d'Inô-Leucothéa (Odyssée, chant V, vers 333-353)", *Bulletin de l'Association Guillaume Budé*, 2004ː 97-110

Nexus interni
-------------

* *Brenthis ino*
* 173 Ino
* 35 Leukothea

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ino** spectant. |
Doralice ab Antonio Tempesta anno 1597 picta.
**Doralice** (-alices, f*.*) (Italiane *Doralice*) est persona in carmine epico *Orlando innamorato* a scriptore Italico Matthaeo Maria Boiardo scripto atque in *Orlando furioso* a scriptore Italico Ludovico Ariosto scripto.

Biographia
----------

Doralice principissa Saracena et filia regis Granatae Stordilani est. Doralice mulier pulchra et suavis sed etiam volubilis est. In *Orlando furioso* Doralice sponsa ducis Algeriae Rodomontis est sed Mandricardus, rex Tartariae et imperator Mongoliae, amore capitur et eam rapit. Nunc etiam Doralice Mandricardo amore capta est et illa regem Tartariae duci Rodomonti praefert. Rodomons igitur mulieribus inimicus facitur quia Doralice iam eum non amat. Mandricardus, tamen, interficitur a milite Rogerio et Doralice mortem suae luget, sed etiam victorem admirabilem putat.

Notae
-----

1. ↑  De nomine latino vide versionem latinam operis.

Bibliographia
-------------

* Rajna, Pio, Le fonti dell'Orlando furioso, Sansoni, Florentiae, 1876.
* Zatti, Sergio, Il Furioso fra epos e romanzo, Pacini Fazzi, Luccae, 1990.
**Priapea** sunt carmina de Priapo deo hortorum scripta.

His poematibus ad ridendum lectores invitantur, cum de poenis lascivitur illi deo dandis, cuius praestantissima natura solitumque instrumentum ingens est mentula.

Notissimus ille *Priapeorum* libellus primo saeculo compositus incerti auctoris est. Inter Priapeorum auctores Latinos constat fuisse Horatium (*serm.* I 8) Tibullum (I 4) Ovidium (*fast.* 1, 391-440. 6, 319-346). Vergilio tria eius libelli, qui *Catalepton* inscriptus est, priapea adnumerantur. Extant etiam priapea Graecorum aetatis post Alexandrum Magnum mortuum quae coepit Leonidae et Archiae, quae in *anthologia Palatina* invenies (e.g. *AP* 16, 261).

Bibliographia
-------------

Editiones et versiones
* Egnatius Cazzaniga, ed. *Carmina ludicra Romanorum: Pervigilium Veneris, Priapea*. Augusti Taurinorum: in aedibus Paraviae, 1959 **(Latine)**
* W. H. Parker, ed. et interpr. *Priapea: poems for a phallic god*. Londinii: Croom Helm, 1988 **(Latine, Anglice)**

Philologica et critica
* Vinzenz Buchheit, *Studien zum Corpus Priapeorum*. Monaci: Beck, 1962

Nexus externi
-------------

* Textus
**Xaverius Jacquelart**, doctor utriusque iuris, natus Lovanii 15 Ianuarii 1767 et mortuus Bruxellis in domo sua via Regis die 19 Novembris 1856, natus 89 annos et 10 menses.

Fuit ultimus vivus professor veteris Studii Generalis Lovaniensis.

Primum studuit in Collegio Sanctae Trinitatis Lovanii, postea didicit philosophiam in Paedagogio porci et promotus est anno 1786 in Facultate Artium.

Die 28 iunii 1791 factus est licentiatus utriusque iuris.

Fuit professor in Facultate Iuris in Studio Generali Lovaniensi.

Post dissolutionem Studii Generalis Lovaniensis factus est professor in Facultate iuris novae Universitatis Publicae Lovaniensis.

Xavierus Jacquelart fuit ultimus possessor domus 12, Wetstraat Bruxellis ubi nunc habitant ministri Finantiarum Belgii.

Bibliographia
-------------

* Pierre François Xavier De Ram, *Analectes pour servir à l'histoire de l'Université de Louvain*, Lovanii, 1854, p. 155 (Biographica Xaverii Jacquelart, ultimus vividus professor supressi Studii Generalis Lovaniensis).
Claiborne Pell, Senator Rhodensis Insulae.
**Donum Pellianum** est stipendium scholasticum quod Gubernatio Civitatum Foederatarum scholasticis praebet. Stipendia, per institutiones appositas administrata, solum scholasticis pecuniae pro impensis educationis egentibus conceduntur, qui autem primum gradum baccalaureum non iam meruerunt, vel in quibusdam rationibus academicis post baccalaureatum matriculaverunt.
 Hoc donum e Claiborne Pell, Senatore Rhodensis Insulae Factionis Democraticae, appellatur. Programma donorum Pellianorum, per Actum Educationis Altioris 1965 constitutum, a Ministerio Educationis Civitatum Foederatarum administratur.

Nexus interni
-------------

* Educatio gratuita

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Anglice *Pell Grant.*
3. ↑  "Federal Pell Grants are usually awarded only to undergraduate students." .
4. ↑  "Wondering how the amount of your federal student aid is determined?" .

Bibliographia
-------------

* Bankston, Carl L. III. 2011. The Mass Production of Credentials: Subsidies and the Rise of the Higher Education Industry. "The Independent Review" 15(3):325–349.

Nexus externi
-------------

* FAFSA in interrete.
* Ed.gov.
* Studentaid.ed.gov.
* Pellgranteligibility.org.
* Pell Grant Fraud Awareness: White-Collar Crime Challenges. FBI.