recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Nummus Germanicus cum imagine ioculatoris, anni 2011 **Tylus Saxo** (Theodisce: *Till Eulenspiegel*) secundum traditionem vixit inter annos 1290 et 1350 circiter. Scurra sive ioculator erat agrestis, qui - ut ferunt - natus est in Kneitlingen am Elm apud Brunsvicum et obiit in Mölln, Ducatus Lauenburgicus. Documenta historica de ista persona tamen non sunt, quamquam Hermannus Bote de morte Tyli rettulit in opere suo quod appellatur *Weltchronik* (scriptum ad finem saeculi XV).

Tylus multis in libris popularibus prototypus procacis sed sapientis scurrae factus est qui homines omnium classium socialium ludibrio habet eisque interdum etiam damnum affert.

Cognomen "Ulenspegel" etymologice constat e verbis "ulen" (verrere) et "spegel" (podex).

Fabulae
-------

Episodus fama est, in qua Tylus adlatus pistoris factus ordinem magistri ad verbum interpretatur et farina subacta "ululas et cercopithecos" fingit. Nemini parcetur, neque ecclesiasticis neque nobili genere natis. Credulis rectoribus Erfordiensibus promisit docere asinum artem legendi! His omnibus indirecte testimonium perhibetur ironice de moribus socialibus.

Traditiones
-----------

Res gestae primo annis 1510/11, postea anno 1515 et anno 1519 in libro lingua Theodisca alta scripto apparuerunt qui praetitulatur *Ein kurtzweilig lesen von Dil Ulenspiegel geboren uß dem Land zuo Brunßwick. Wie er sein Leben vollbracht hatt. XCVI. Seiner geschichten* (Argentorati apud officinam Johann Grüninger). Historiae collectae originem habent a versione quapiam idiomate Saxonico pacta, quae proh dolor perdita est. Historiunculae in permultas linguas conversae sunt.

Retractationes aliae
--------------------

Argumenta saepe etiam paululum commutata sunt, e.g. a Ioanne Pauli in libro *Schimpf und Ernst* (1522), a Ioanne Sachs (1533-1557) sive a Carolus De Coster (*Tyll Ulenspiegel und Lamm Goedzak. Legende von ihren heroischen, lustigen und ruhmreichen Abenteuern im Lande Flandern und andern Orts*, 1867). Poema symphoniacum titulatum *Till Eulenspiegels lustige Streiche* (1895) composuit Ricardus Strauss. 
Ecce duo alia emolumenta:

* Gerhart Hauptmann: *Des großen Kampffliegers, Landfahrers, Gauklers und Magiers Till Eulenspiegel Abenteuer, Streiche, Gaukeleien, Gesichte und Träume*, 1928
* Christa et Gerhart Wolf (textus pro pellicula: 1972; pro dramate: 1982)

Vide etiam
----------

* Nasreddin Hoca

Notae
-----

1. ↑  Nomenclatio Latina huius insani amabilis varia est

Externi nexus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tylum Saxonem** spectant. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Till Eulenspiegel, ein Schelm?
Wikidata Fidelis de Sigmaringa
Res apud Vicidata repertae:Fidelis de Sigmaringa: imagoFidelis de Sigmaringa: imago
*Nativitas*: 1 Octobris 1577; Sigmaringa  
*Obitus*: 24 Aprilis 1622; Seewis im Prättigau  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: regular priest  
*Patronus*: Universitas studiorum Friburgensis Brisgaudiae
**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

Sanctus, sanctus catholicus (*feriae die* 24 Aprilis)
Statua Sancti Fidelis de Sigmaringa in monasterio Habsthal saeculo XVIII.
**Fidelis de Sigmaringa** sive **Fidelis a Sigmaringa** (natus *Marcus Rey* sive *Roy* anno 1578 Sigmaringae Germaniae; interfectus die 24 Aprilis anno 1622 Sevisii Helvetiae) fuit religiosus et sacerdos Catholicus, iuris peritus et martyr.

Vita
----

In Friburgensi studiorum Universitate in Helvetia civili iure instructus, multos annos causas dictitavit. Aliquando pauperum causidicus appellatus est, quia causas defendere solebat eorum, qui solvere non poterant pecuniam. Cum clarissimus esset in dicendo, Galliam, Hispaniam, et Italiam peragravit. Tricesimum quartum agens aetatis annum Fratrum Minorum Capuccinorum Ordinem ingressus anno 1612 sacerdotio insignitus est. Commutato vitae genere sibi placuit nomen etiam mutare: exinde patrem Fidelem se appellari voluit. Auctore Gregorio XV papa a Sancta Congregatione de Propaganda Fide in Raetiam missus est. Variis muneribus in Germania meridiana, (hodierna) Cisarulana et Helvetia functus imprimis in Grisonia Iohannis Calvini doctrinam propugnavit rectamque fidem firmavit. Explorationis accusatus, quasi Austriaci imperatoris fungeretur ministerio, a rusticis quibusdam haereticis, qui caedem eius machinati sunt, Sevisii in Helvetia interfectus est octavo Kalendas Maias (i.e. die 24 Aprilis anno 1622. Gladio vulneratum dicunt Fidelem sicariis ignoscentem sic precatum esse: "Domine, ignosce inimicis meis: adfectibus caeci, nesciunt quod faciunt. Domine Iesu, miserere mei; Sancta Maria, Mater Iesu, adesto mihi. Amen."

Notae
-----

1. ↑  Calendarium Gregorianum et Iulianum
2. ↑  S. Fidelis a Sigmaringa exercitia seraphicae devotionis ... Stuttgardiae 1893

Bibliographia
-------------

* Markus Hofer: *Fidelis von Sigmaringen. Gottesmann, Eiferer, Märtyrer*. Innsbruck 2007. ISBN 978-3-7867-8628-3.
* Matthias Ilg: *Der Kult des Kapuzinermärtyrers Fidelis von Sigmaringen als Ausdruck katholischer Kriegserfahrungen im Dreißigjährigen Krieg.* In: Matthias Asche (ed.): *Das Strafgericht Gottes: Kriegserfahrungen und Religion im Heiligen Römischen Reich Deutscher Nation im Zeitalter des Dreißigjährigen Krieges. Beiträge aus dem Tübinger Sonderforschungsbereich „Kriegserfahrungen – Krieg und Gesellschaft in der Neuzeit".* Aschendorff, Münster 2001. ISBN 3-402-05910-X, S. 291–439.
Wikidata Alpha Barry
Res apud Vicidata repertae:Alpha Barry: imagoAlpha Barry: imago
*Nativitas*: 1 Ianuarii 1970; Litus Eburneum  
*Patria*: Burkina Faso  

**Officium**

*Officium*: Minister of Foreign Affairs of Burkina Faso  
*Munus*: politicus, diurnarius, international forum participant  

**Mamadou Alpha Barry** (natus Niakarae in oppido Litoris Eburnei die 1 Ianuarii 1970) est divitissimus civitatis Burkina Faso diurnarius et politicus.

In urbe Bobo-Dioulasso educatus, apud universitatem Uagaduguensem eruditus est in sociologia et arte diurnaria. Diurnarius meruit apud systema radiophonicum *Radio France International*, diarium Uagaduguense *Journal du Soir*, libellos *Jeune Afrique*, officinam Reuters. Ipse ab anno 2008 *Radio Omega* dirigit. Ab anno 2011 consiliarius iuxta praesidem Guineensem Alpha Condé operam dedit. A die 12 Ianuarii 2016 minster a rebus externis Burkinaënsis meret.

Notae
-----

1. ↑  "01/01/1970": Curriculum vitae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alpha Barry** spectant. |

* Curriculum vitae apud regimen Burkinaënse
* "Burkina Faso – Alpha Barry : « Nos relations avec la Côte d’Ivoire ne peuvent être quelconques »" (11 Maii 2017) apud *NetAfrique.net*

Ministri rerum externarum Burkinaënses 1992–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Thomas Sanon 1992 • Ablassé Ouedraogo 1994 • Iosephus Ouédraogo 1999 • Djibrill Bassolé 2007 • Alanus Bédouma Yoda 2008 • Djibrill Bassolé 2011 • Michael Kafando 2014 • Moussa Nébié 2015 • Alpha Barry 2016 • Rosine Sori-Coulibaly 2021 • Olivia Rouamba 2022
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Burkina Faso • Primi ministri Burkina Faso |
|  |
Wikidata Radulphus Gonsalves
Res apud Vicidata repertae:Radulphus Gonsalves: imagoRadulphus Gonsalves: imago
*Nativitas*: 8 Augusti 1946; Colonarie  
*Patria*: Sanctus Vincentius et Granatinae  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Saint Vincent and the Grenadines, Minister of Information, Minister of Legal Affairs, Minister of National Security, Minister of Foreign Affairs  
*Munus*: politicus, Causidicus  

**Consociatio**

*Factio*: Unity Labour Party  
*Religio*: Catholic
**Familia**

*Proles*: Camillus Gonsalves  

**Radulphus**, vulgo plene *Ralph Everard* **Gonsalves** (natus die 8 Augusti 1946) est politicus et causidicus Sancti Vincentii et Granatinarum.

Radulphus Gonsalves apud Colonarie in insula Sancti Vincentii natus est. Alumnus est universitatum Indiarum Occidentalium et Mancuniensis ubi rei politicae studens gradum doctoris anno 1974 adscensit. Ab anno 1994 dux vicarius factionis laboris, ab 1998 dux coniunctae factionis unitatis laboris(en) electus est, praecessore Vincentio Beache. Qua factione in comitiis anni 2001 victrice, Gonsalves primus minister factus est. Comitiis anno 2005, 2010, 2015 habitis, maioritate eiusdem factionis aegre retenta, ille officium primarium usque hodie gerit. Filius eius Camillus Gonsalves est et ipse politicus.

Bibliographia
-------------

* "Camillo says Ralph is SVG's greatest asset" in *I-Witness News* (31 Martii 2015)

Primi ministri Sancti Vincentii et Granatinarum

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ebenezer Joshua • Milton Cato • Iacobus Fitz-Allen Mitchell • Milton Cato • Iacobus Fitz-Allen Mitchell • Arnhim Eustace • Radulphus Gonsalves
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Sancti Vincentii et Granatinarum |
|  |
**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Ordo : Pandanales   
Familia : Pandanaceae   
Genus : *Pandanus*   
Species : *P. christmatensis*    
*Pandanus christmatensis*    
Martelli  
Synonyma
\**Pandanus nativitatis*  Ridl.

***Pandanus christmatensis*** est dioecia zonae tropicae planta generis *Pandani,* in Insula Christi Natalis, in territorio Australiano in Oceano Indico septentrio-orientali, endemicus. Epitheton specificum ex suo conlocatione vernaculari deducitur.

Descriptio
----------

*Pandanus christmatensis* est parva arbor vel frutex, cui sunt radices aeriales, et qui ad 10 m altus crescit. Folia sunt 1–2 m longa et 50–80 mm lata, atroviridia, aculeis marginalibus. Inflorescentiae sunt albae bracteae. Fructus maturus est aurantiacus.

Distributio et habitatio
------------------------

Planta conferta dumeta in insulae ambulationibus marinis? (Anglice: *marine terraces*) saepe efficit, usitate prope mare, in expositis saxorum calcareorum rupibus solo carentibus. Crescit etiam sub mediterraneo silvae pluvialis aulaeo, praecipue in glara (scritha) saxorum calcareorum.

Taxinomia
---------

Planta ad *Pandanum tectorium,* qui latam distributionem per regionem habet, arte conectitur, et *Pandani platycarpi* in Zanzibar simillima est.

Nexus interni
-------------

* Glossarium terminorum botanicorum

Notae
-----

1. ↑  Martelli 1905.
2. 1 2 3 4  Flora of Australia Online.

Fontes
------

* Martelli, U. (1905). *Webbia* **1**: 362.
* "*Pandanus christmatensis* Martelli". *Flora of Australia Online*. Australian Biological Resources Study. 1993
Tertia Adventus dominica, tres cerei lucent.
Labyrinthus Creticus (sive classicus) tempore adventus factus e 2.500 candelarum in ecclesia Sanctae Crucis, sede centrali meditationis et spiritualitatis Christianae dioeceseos Limburgi, in Bornheim Francofurti ad Moenum.
**Adventus** (-us, *m.*) est tempus liturgicum, quod festum Nativitatis Iesu Christi antecedit.

Tempus Adventus ex dominicis quattuor constat: in parte prima, adventus gloriosus Domini Iesu Christi cogitatur; ex die 17 Decembris primum adventum recordantur, et usque ad 23 decembris in celebratione vesperae hae antiphonae sollemnes ad cantum *Magnificat* cantantur incipientes voce *o*:

* 17 decembris: *O sapientia*
* 18 decembris: *O Adonai*
* 19 decembris: *O radix Jesse*
* 20 decembris: *O clavis David*
* 21 decembris: *O oriens*
* 22 decembris: *O rex gentium*
* 23 decembris: *O Emmanuel*

Violaceus color proprius temporis Adventus est praeter dominicam tertiam, quae "*Gaudete*" dicta est: hac in die colore roseo uti licet.

Tempus Adventus hodierno sensu saeculo septimo ortum est. Primum in ecclesia occidentali inter quattuor et sex adventus dominicae erant usque ad papam Gregorium Magnum, qui quattuor dominicas constituit. Hic numerus a papa Pio V denique sancitus est. 

In ecclesiis orientalibus usque ad hoc tempus, sex adventus dominicae sunt, quae hodiernis temporibus illic etiam nonnumquam adventus corona sex cereis praedita celebrantur.

Et in Ecclesia Catholica Romana et in ecclesiis Protestantium, Adventus tempus exordium anni ecclesiae definit. Finis temporis adventus est pridie Nativitatis.

Pinacotheca
-----------

* Curia oppidi vulgo Hünfeld appellati ut magnum adventus calendarium.Curia oppidi vulgo *Hünfeld* appellati ut magnum adventus calendarium.
* Corona Adventus.Corona Adventus.
* Corona Adventus.Corona Adventus.

Nexus interni
-------------

* Adventus calendarium
* "Ierusalem gaude"
* "Veni Veni Emmanuel"
* Feria Sanctae Luciae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **adventum** spectant. |

* Missale Romanum de festis mobilibus, apud www.intratext.com
Wikidata Radulphus Torres
Res apud Vicidata repertae:Radulphus Torres: imagoRadulphus Torres: imago
*Nativitas*: 6 Augusti 1979; Saipan  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  
*Nomen nativum*: Ralph Deleon Guerrero Torres
**Officium**

*Officium*: Governor of the Northern Mariana Islands  
*Munus*: politicus, legislator, Causidicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Republicana  

*Vide etiam paginam discretivam:* Torres

**Radulphus Torres**, vulgo plene *Ralph Deleon Guerrero Torres* (natus in insula Saipan die 6 Augusti 1979), alumnus Universitatis Civicae Xylopolitanae, est causidicus et politicus insularum Mariannae Septentrionalium. Legatus est populi apud conventum insularum ab anno 2008, senator ab anno 2010, praeses senatus ab anno 2013. Gubernator vicarius die 12 Ianuarii 2015 electus est sub gubernatore Eloy Inos. Quo die 28 Decembris eiusdem anni mortuo, die insequenti Radulphus Torres gubernator ad interim rite receptus est.

Bibliographia
-------------

* "New governor, lt. governor sworn in" in *Marianas Variety* (30 Decembris 2015)

Nexus externi
-------------

* Vita brevis apud situm regiminis Marianarum Septentrionalium

Gubernatores insularum Mariannae septentrionalium

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Carolus Camacho • Petrus Tenorio • Laurentius Guerrero • Froilan Tenorio • Petrus Tenorio • Ioannes Babauta • Benignus Fitial • Eloy Inos • Radulphus Torres |
|  |
P. Oxyrhynchus 405. fragmentum libri Irenaeiani ex anno 200 p.Chr.n.
***Adversus Haereses*** ( Graece : Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς εὐωνύμου γνώσεως, "Elenchus et refutatio gnoseos pseudonymae ") est opus theologiae Christianae Graece ab Irenaeo, Lugdunensi episcopo scriptum.

In quo Irenaeus describit complures gnosticismi scholas necnon alias doctrinae Christianae scholas, earumque opiniones contendit cum sententia Christianitatis orthodoxae.

Usque ad Bibliothecam Nag Hammadi anno 1945 detectam, *Adversus Haereses* erat optima coaevaque gnosticismi descriptio. Hodie tractatus protinus evangeliorum epistularumque Paulinarum canonem haud ambigue attestatur. Irenaeus imprimis de canone citat Novi Testamenti, et aliorum operum haud canonicorum, utputa primam Clementis epistulam Hermaeque *Pastorem*. Verumtamen Philemonem, secundam Petri, tertiam Ioannis, et Iudae epistulam, quattuor ex brevissimis epistulis, neutiquam commemorat.

Textus Graece scriptus tantummodo in fragmentis superest, alia vero exemplaria Latina, quorum exarandi tempus ignotum manet, etiamnunc exstant. Libri quarti et quinti omnes in versione litterali Armeniaca exstant.

Propositum
----------

Opus *Adversus Haereses* inscriptum inter annos 174 et 189 p.Chr.n. refertur, cum Romanorum episcoporum index Eleutherium includit, nec vero eius successorem Victorem. Proximi manuscripti fragmentum ad saeculum 3 revocatur.

Finis imprimis Irenaei hoc opere exarato fuit, ut in varios cultus a Christiana orthodoxa diversos impugnaret, praesertim Gnosticos Marcionisque asseclas. Redarguere omnium primum quid in scriptura interpretenda pro parte Gnosticorum et Valentini incorrectum sensisset periclitatus est. Irenaeus proferre conabatur "quid authenticam formam traditionis Christianae esse comprehendissent adversus varias formas Gnosticismi."

Irenaeus episcopus sibi ab Valentinianis cavebat, ecclesiam ab iis custoditurus. Ut hoc officium praestaret, Irenaeus de doctrinis gnosticis eorumque ritibus certior factus erat. Studia quae de Gnosticismo perpetrabat ad tractatum exaratum adducebantur.

Nexus externi
-------------

* *Adversus Haereses* Anglice
* *Adversus Haereses*
* *Adversus Haereses*

Notae
-----


1. ↑  Unger, Dominic J. Dillon, John J. *St. Irenaeus of Lyons Against the heresies,* Vol.1, p.3, 1992 "the final phrase of the title "knowledge falsely so-called" is found in 1 Timothy 6:20".
2. ↑  Richardson, C. (1995). *Early Christian Fathers*. Touchstone. p. 343. ISBN 9780684829517
3. ↑  Egypt Exploration Fund (1903). Grenfell, Bernard P.; Hunt, Arthur S.. eds. *The Oxyrhynchus Papyri*. **3**. Oxford. p. 10
4. ↑  Heide, G. (2012). *Timeless Truth in the Hands of History: A Short History of System in Theology*. Wipf & Stock Publishers. p. 15. ISBN 9781630877989
5. ↑  "Donovan, Mary Ann. "Irenaeus of Lyons (review)", *Journal of Early Christian Studies* 6.4 (1998) 674-675". muse.jhu.edu
6. ↑   *Great Christian Thinkers: From the Early Church Through the Middle Ages*. Fortress Press. 2011. p. 12. ISBN 9780800698515
7. ↑  Anderson, W.P.. *A Journey Through Christian Theology: With Texts from the First to the Twenty-first Century*. Fortress Press. p. 18. ISBN 9781451420326
**Archiepiscopus maior** est metropolita sedis determinatae vel agnitae a suprema Ecclesiae auctoritate, qui toti cuidam Ecclesiae catholicae orientali sui iuris titulo patriarchali non insignitae praeest. Archiepiscopo maiori competit potestas in omnes episcopos non exceptis metropolitis ceterosque christifideles Ecclesiae, cui praeest, ad normam iuris a suprema Ecclesiae catholicae auctoritate approbati. Quae in iure canonico de patriarchis dicuntur, de archiepiscopis maioribus valere intelleguntur, cum unica differentia: post electionem archiepiscopi maioris, a Synodo episcoporum Ecclesiae archiepiscopalis maioris peractam, electus per litteras manu propria subscriptas expostulare debet a Romano Pontifice suae electionis confirmationem, in electione vero patriarchae confirmatio electionis non requiritur.

Archiepiscopi maiores sunt ipso iure membra Congregationis pro Ecclesiis Orientalibus

In 2011 in Ecclesia Catholica quattuor archiepiscopi maiores sunt:

* Sviatoslav Shevchuk, Archiepiscopus Maior Kioviensis-Haliciensis (Ucraina)
* Georgius Alencherry, Archiepiscopus Maior Ernakulamensis-Angamaliensis Syrorum Malabarensium (India)
* Isaac Cleemis Thottunkal, Archiepiscopus Maior Trivandrensis Syrorum Malankarensium (India)
* Lucianus Mureşan, Archiepiscopus Maior Fagarasiensis et Albae Juliensis Romenorum (Romania).
Wikidata Radulphus Vaughan Williams
Res apud Vicidata repertae:Radulphus Vaughan Williams: imagoRadulphus Vaughan Williams: imago
*Nativitas*: 12 Octobris 1872; Down Ampney  
*Obitus*: 26 Augusti 1958; Londinium  
*Patria*: Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: Concentus magister, classical composer, choreographer, Organista, Praeceptor, musicologus, compositor musicae pellicularum  
*Patronus*: Birkbeck, University of London
**Familia**

*Genitores*: Arthur Charles Vaughan Williams; Margaret Vaughan Williams  
*Coniunx*: Ursula Vaughan Williams, Adeline Maria Fisher  

**Memoria**

*Laurae*: Royal Philharmonic Society Gold Medal, Albert Medal, Walter Willson Cobbett Medal  
*Sepultura*: Abbatia Westmonasteriensis  

**Radulphus Vaughan Williams** (natus 12 Octobris 1872 apud Down Ampney Glocestriae; mortuus die 26 Augusti 1958 Londinii) fuit compositor Anglicus, qui magnopere studuit colere stylum musicae clare Anglicum, adeo ut per Angliam ruralem peregrinans, velut Hungaricus Bela Bartok per patriam ipsius, collexerit cantus vulgares ex diversis regionibus quibus basi compositionum suarum uteretur. Doctus est Cantabrigiae a Carolo Stanford et Berolini a Maximo Bruch. Etiam colloquium habuit Parisii cum Mauritio Ravel de arte orchestrationis qui, ut ferunt, ducens eum indocilem dimisit. Cum Reverendo Percivallo Dearmer edidit novum hymnorum florilegium *English Hymnal* nuncupatum quod continebat multos cantus novos ab eo sive compositos sive adaptatos ex aliis fontibus. Novem symphonias composuit et multa opera orchestralia et choralia.

Opera
-----

Dramata Musicalia
* *Hugh the Drover or Love in the Stocks* ('Hugo Pecuarius' aut 'Amor in Patibulis) (1910-20)
* *Sir John in Love* (Dominus Ioannes amans') (1924-28)
* *The Poisoned Kiss* ('Osculum Venenosum') (1927-29)
* *Riders to the Sea* ('Equitatores ad Mare') (1925-32)
* *The Pilgrim's Progress* ('Iter Peregrini')(1909-51)
* *The Shepherds of the Delectable Mountains* ('Pastores Montium Amabilium')(1921)

Opera Balletica
* *Old King Cole* ('Coelius Rex Senex')(1923)
* *Job* (1930)

Opera Orchestralia
* Symphoniae
	+ Prima symphonia (Symphonia Maritima) (1903-1909)
	+ Secunda symphonia (Symphonia Londinensis) (1913)
	+ Tertia symphonia (Pastoralis) (1921)
	+ Quarta symphonia in Fa minore (1931-34)
	+ Quinta symphonia in Re (1938-43)
	+ Sexta symphonia in Mi minore (1946-47)
	+ Septima symphonia (Symphonia Antarctica) (partim deducta ex musica ad pelliculam Scott of the Antarctic composita)
	+ Octava symphonia in Re minore (1953-55)
	+ Nona symphonia in Mi minore (1956-57)

Bibliographia
-------------

* Frogley, Alain, ed. 1996. *Vaughan Williams Studies.*. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-48031-0.

Nexus interni
-------------

* Ethnomusicologia

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Radulphum Vaughan Williams** spectant. |

* Opera scripta vel audibilia
Wikidata Radulphus Thoresbeius
Res apud Vicidata repertae:Radulphus Thoresbeius: imagoRadulphus Thoresbeius: imago
*Nativitas*: 16 Augusti 1658;   
*Obitus*: 16 Octobris 1725;   

**Officium**

*Munus*: Rerum gestarum scriptor  

**Familia**

*Coniunx*: Anna Sykes  
*Proles*: Ralph Thoresby  

**Memoria**

*Laurae*: Societatis Regalis Londiniensis socius  

Liber Thoresbeii cuius titulus est *Ducatus Leodiensis*
**Radulphus Thoresbeius** fuit mercator et primus Leodiensis historicus.

Radulphus, filius mercatoris Iohannis Thoresbeii, qui Thomam Fairfax in Bello Civile Anglico servavit, primum fuit discipulus in Schola grammatica Leodensi, sed anno 1677 Londinium iit ut mercaturae scientiam adeptus sit. Habitabat ab Iulio 1678 ad Februarium 1679 in Nederlandia ut finiret suas disciplinas. Martio, cum disciplinas finisset, rediit ad Ledesiam et per vitam totam suam vixit illic. Fundavit museum in urbe, de quo opus *Museum Thoresbyanum* factum est. Schola Radulphi Thoresbeii cognominatur ei.

Opera
-----

* 1715 : *Ducatus Leodiensis* Textus apud *Internet Archive*. Secunda versio a T. D. Whitaker anno 1816 edita est. Est de topographia urbis Ledesiae et partes continentes provinciae Eboracensis
* 1715 : *Musaeum Thoresbyanum*. Londinii. Est Index rerum in suo museo, includens nommos et encolpia
* 1724 : *Vicaria Leodiensis*, de historia ecclesiarum in Ledesia

Notae
-----

1. ↑  Daniel Hopkin Atkinson, *Ralph Thoresby, the Topographer* (1887)
2. ↑
3. ↑

Bibliographia
-------------

* Elizabeth J. E. Pirie, "The Ripon Hoard, 1695: Contemporary and Current Interest" in *British Numismatic Journal* vol. 52 (1982) pp. 84-103

Nexus externi
-------------

* Ephemerides Radulphi Thoresbeii
* Societas Thoresbyana, societas Historiae Ledesiae
Wikidata Aedepsus
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°52′45″N 23°2′46″E  
*Numerus incolarum*: 1 249  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Histiaea-Aedepsos  

**Tabula aut despectus**

Aedepsus: situsAedepsus: situs
**Aedipsus** (Graece: Αιδηψός) est pristinus demus Euboeae (Δήμος Αιδηψού) in Graecia 6482 incolarum (status: 2010). Ab administratione reformata anno 2011 (vide: Libellus Callicratis) pars est Histiaeae-Aedepsi demi, cuius est "unitas popularis" (δημοτική ενότητα).

80 ex 752 fontibus calidis Graeciae Aedipso siti sunt, quare est locus periegeseos celeber.

Thermae antiquae Heracli dicatae circiter 3 chiliometris a hodierno loco "Lutra Aedepsi" (Λουτρά Αιδηψού) in septentriones versus sitae erant, quarum reliquiae adhuc videntur. Fontes sulphurei (38-76°) tot laborantes attrahebant, ut iam tertio saeculo a.C.n. aegris vectigal impositum est. Sulla, cum in podagrae morbum incidit, thermas Aidepsi adiit, multi alii secuti sunt (inter alios antiquitate imperatores Hadrianus et Constantinus I, novo aevo Eleutherius Benizelus, Winston Churchill, Aristoteles Onases et Maria Callas).

Aedepsus in insula Euboea

Notae
-----

1. ↑  Lex Callicratis Ministerium rerum domesticarum Graeciae
2. ↑  The Guardian, 16 Martii 2002: Eternal springs
3. ↑  Vox "Aidepsos", in: Siegfried Lauffer (Ed.): Griechenland. Lexikon der historischen Stätten. Von den Anfängen bis zur Gegenwart. Monaci 1989.
4. ↑   Plutarchus, Sulla 26,3: *Σύλλᾳ δὲ διατρίβοντι περὶ τὰς Ἀθήνας ἄλγημα ναρκῶδες μετὰ βάρους εἰς τοὺς πόδας ἐνέπεσεν, ὅ φησιν ὁ Στράβων ποδάγρας ψελλισμὸν εἶναι. διαπλεύσας οὖν εἰς Αἴδηψον ἐχρῆτο τοῖς θερμοῖς ὕδασι, ῥᾳθυμῶν ἅμα καὶ συνδιημερεύων τοῖς περὶ τὸν Διόνυσον τεχνίταις*.

Nexus externi
-------------

* Λουτρά Αιδηψού Εύβοιας (Neograece)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec pagina scripta est a tirone, qui nondum Latinitate callidissima utitur.Usor Latinitatis callidior textum inspiciat, errores corrigat resque auctori explicet. |

**Adversitas Massa Exsuperata** vel **excursio vis** est auctus accidens reactionis catenarum nuclearis in materia scissile (sicut Plutonium vel Uranium unctum) proventae. Adversitas conflat fluctum radiationis neutronum qui est homini maxime periculosus et parit radioactivitatem inducentem in area circumposita.

Massa exsuperata vel fissio nuclearis superata plerumque in centro reactorii existet et nonnumquam in laboratorio explorante adsunt. Adversitas incipit quom massa exsuperata imprudenter oritur. Etsi periculosae, adversitates non possunt adaequare conditiones ut in bombis atomicis dominatis sint et explosiones non efficent. Calor ab fissione nuclearis missum dilatat materiam scissilem et reactio paene consistet intra pauca secunda.

Causa
-----

Massa exsuperata incipit dum nimis materia scissile in loco adjuncto aggregatur. Materiae aptae sunt urnaium vel plutonium metallicum atque dissolutiones liquidae horum elementorum.

Modi
----

Existent duo modi adversitatum:

* ***Adversitates actionum***

et

* ***Adversitates reactorii***
***Nini mythistoria,*** vel ***Nini Semiramidisque mythistoria,*** est mythistoria Graeca antiqua.

Origines
--------

Primum opus Graecum est quod proprio sensu mythistoria habeatur. Cuius operis nihil nisi perpauca fragmenta papyracea adhuc manent, quae Berolini conservantur. Inventor huius operis, quod et recognovit et interpretavit, fuit Udalricus Wilcken, saeculo XIX exeunte. Manuscriptum esse primi saeculi p.C.n. constat. Potest fieri ut, opera tessellata, in villa quadam Antiochae ab archaeologis nuper inventa, elementa huius fabulae depingant.

Fabula
------

Fabula vitam cuiusdam Nini regis septemdecim annorum, conditoris regni Assyrici tractat, qui cognatam Semiramidem, puellam quattuordecim annorum, adamat.

In duobus reliquis fragmentis, leguntur amores amarosae duorum cognatorum, ab earum initio. Ninus Derceiae, Semiramidis matri et suae amitae, veritatem fatetur et ei promittit, se Semiramidem ducturum esse post bellum confectum dum virgo quoque, metu pudoreque coacta, veritatem Tambae fatetur. Postea conveniunt duae feminae ut de re loquantur et fortasse diem matrimonii post bellum confectum statuunt. Discedit Ninus ad exercitum patris ducendum, sed naufragium, quod eum omnibus commodis deprivatum relinquit, vix evadit. Desunt cetera.

Bibliographia
-------------

**Editiones criticae**:

* Edmonds, John Maxwell (1916). *Daphnis & Chloe, by Longus; The Love Romances of Parthenius and Other Fragments*. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 0-674-99076-5. Cum anglica interpetatione Georgii Thornley, emendata.
* López-Martínez, María P. Fragmentos papiráceos de novela griega, thesis apud Universitatem Lucenti habita .
* Billault, Alain, *Les personnages du Roman de Ninos*,Publications de la Maison de l'Orient et de la Méditerranée, vol. 29,2001,

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Ulrich Wilcken, Ein neuer griechischer Roman, Hermes, vol. XXVIII, 1893, quod legi potest apud archive.org
3. ↑  Haec vide apud Museum artium Universitatis Princetoniensis
Wikidata Cusinum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 46°4′0″N 9°9′0″E  
*Numerus incolarum*: 216  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Comensis  

**Geographia**

*Superficies*: 9.65 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Carlazium, Garzenum, Grandolla et Municipia Coniuncta, Fanum Sancti Bartholomaei  

**Tabula aut despectus**

Cusinum: situsCusinum: situs
Cusinum
**Cusinum** (-i, *n.*) (Italiane: *Cusino*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 250 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae *Cusinenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Vallis Cavarnia (*terra*)

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*),
* Provincia Novocomensis,
* Vallis Cavarnia (*terra*),
* Novum Comum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario di toponomastica lombarda - Dante Olivieri, Lampi di stampa, 01/gen/2001 - 624 pagine

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cusinum** spectant. |

* Situs publicus

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Novocomensi.Collocatio finium municipii in Provincia Novocomensi.
Wikidata Castrum Casii
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°10′0″N 11°2′0″E  
*Numerus incolarum*: 3 418  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Bononiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 47.33 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Camonianum, Gaium Reginae, Grittiana, Thermae Rheni Superioris, Castrum Sambuchonis  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Campus Maior  

**Tabula aut despectus**

Castrum Casii: situsCastrum Casii: situs
Castrum Casii
**Castrum Casii** (alia nomina: *Castrum Cassi*, *Castrum Accasii*, *Accasius*, *Vicus Cassi*) (Italiane: *Castel di Casio*) est municipium Italiae, circiter 3445 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in in Urbe metropolitana Bononiensi situm. Incolae *Castrenses* seu *Castellanenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Aemilia
* Tuscus-Aemilianus Apenninus
* Lacus Suvianae

Aedificia egregia
-----------------

* Moles Suvianae

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Archidioecesis Bononiensis

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

* *Suviana*

### Loci

* *Badi*
* *Pieve di Casio*
* *Casola*

Municipia finitima
------------------

* Camugnanum
* Castrum Sambuchonis (PT)
* Gaium Reginae
* Grizzana
* Rheni Superioris Thermae

Nexus interni
-------------

* Urbem metropolitanam Bononiensem
* Provinciam Bononiensem
* Bononiam
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑  Quidam commentarius in italiapedia.it.
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Castrum Casii** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Bononiensi.Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Bononiensi.
* Lacus Suvianae.Lacus Suvianae.
*Vide etiam paginam discretivam:* Castrum Novum (discretiva)


Wikidata Castrum Novum (Provincia Mutinensis)
Res apud Vicidata repertae:Castrum Novum (Provincia Mutinensis): insigneCastrum Novum (Provincia Mutinensis): insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°33′7″N 10°56′9″E  
*Numerus incolarum*: 15 035  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Mutinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 22.44 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Formigo, Mutina, Castrum Spinalamberti, Castrum Vetus  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Suhr  

**Tabula aut despectus**

Castrum Novum (Provincia Mutinensis): situsCastrum Novum (Provincia Mutinensis): situs
Castrum Novum (Provincia Mutinensis)
**Castrum Novum** (alia nomina: *Castrum Novum Rangonense*) (Italiane *Castelnuovo Rangone*) est oppidum et municipium Italicum, circiter 14 800 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in Provincia Mutinensi situm. Incolae *Castrumnovenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Aemilia (*terra*)

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

*Cavidole, Montale, San Lorenzo, Settecani*

Municipia finitima
------------------

* Castrum Formiginis seu Formigo (- *Formiginis*)
* Spilambertum
* Castrum Vetus seu Castrum Vetus Mutinensium
* *Mutina*

Nexus interni
-------------

* Aemilia-Romania (*regio*)
* Aemilia (*terra*)
* Provincia Mutinensis
* Mutina (*urbs*)
* Municipium Italiae

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Castri Novi Rangonensis in Provincia Mutinensi.Collocatio finium Municipii Castri Novi Rangonensis in Provincia Mutinensi.

Notae
-----

1. ↑  www.webdiocesi.chiesacattolica.it.
2. ↑  Dizionario topografico-storico degli stati Estensi. Opera postuma. - Modena, tipogr. Camerale 1824-25 (Google eBook) - Girolamo Tiraboschi, tipogr. Camerale, 1825.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Castrum Novum** spectant. |

* Situs publicus
Caput *Tentoricipis cristati*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Perciformes   
Pelagiaria   
Familia : Trichiuridae   
Genus : *Tentoriceps*   
Whitley, 1948  
Species : *Tentoriceps cristatus*   
(Klunzinger, 1884)  
   
Synonyma
*Trichiurus cristatus* Klunzinger, 1884

***Tentoriceps cristatus*** (species a Carolo Klunzinger anno 1884 descripta) est piscis familiae Trichiuridarum. Sola species est generis *Tentoricipis* a Gilberto Whitley anno 1948 definiti. Ad commercium capitur.

Bibliographia
-------------

* Kark Benjamin Klunzinger, *Die Fische des Rothen Meeres; eine kritische Revision mit Bestimmungstabellen*. Pars 1: *Acanthopteri veri Owen* (Stutgardiae: Koch, 1884) pp. 120-121, tab. 13 no. 5

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tentoriceps cristatus** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • WoRMS: Marine Species • FishBase |
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Tenos


Wikidata Tenos (urbs)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 37°32′16″N 25°9′40″E  
*Numerus incolarum*: 4 762  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Tinos Municipality  

**Tabula aut despectus**

Tenos (urbs): situsTenos (urbs): situs
**Tenos** (Graece Τήνος) est principalis insulae Teni Graeciae urbs, in mari Aegaeo et in catena Cycladum sitae. Numerus civium censu anni 2001 fuit 5203.

Portus Teni - Exoburgum ad fundum imaginis minet
A saeculo IV a.C.n. usque in saeculum III p.C.n. urbs principalis insulae Teni hoc eodem fere loco constituta est. Temporibus mediaevalibus, urbe capitali in montem Exoburgum retracta, littoralis urbis hodiernae locus nomine "Sancti Nicolai" appellatus est.

Bibliographia
-------------

* Roland Étienne, *Ténos II. Ténos et les Cyclades du milieu du IV e siècle avant J.-C. au milieu du IIIe siècle après J.-C.* Lutetiae: De Boccard, 1990 (*Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome*, fasc. 263bis)
* P. Graindor, "Fouilles et recherches à Ténos (1909)" in *Le Musée belge* vol. 14 (1910) pp. 5-53 et 233-251

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 37°32′16″N 25°9′40″E • *GeoNames* |

* Situs publicus demi Teni
* Tenos: Peregrinandis scitu digna
Pars interioris Insectarii Montis Regii.
**Insectarium Montis Regis** est museum Monte Regio Quebeci in Canada situm et permulta exhibens insecta ex omni tellure capta. Quod est maximum insectorum museum in America Septentrionali, interque maxima insectaria per orbem terrarum patentia. Museum, a Georgio Brossard conditum, die 7 Februarii 1990 publicatum est.

Exhibitio apium.
Modicus salutatorum numerus est 400 000 hominum per annum. Museum congeries insectorum vivorum et mortuorum exhibet, inter quas sunt lepidoptera, apidae, et formicae.

Museum est una ex periegeticis urbis illecebris populo gratissimis, cum Hortis Botanicis Montis Regii, Planetario Montis Regii, et Biotholo Montis Regii. Ex caelo visum, Insectarium formam insecti consueti habet. Quod figura etiam videri potest ex observatorio Stadii Olympici urbani.

Museum se consociat cum Societate Museorum Canadiana, Opere Reticulato Informationis Hereditatis Canadianae, et Museo Virtuali Canadiensi.

Pinacotheca
-----------

* Danaus chrysippus*Danaus chrysippus*
* Danaus chrysippus super Asclepiadem*Danaus chrysippus* super *Asclepiadem*
* Papilio dardanus*Papilio dardanus*
* Papilio demodocus*Papilio demodocus*
* Enoplocerus armillatus*Enoplocerus armillatus*

Nexus interni
-------------

* Insectarium Monsanto

Notae
-----

1. ↑  "De Insectario."

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Insectarium Montis Regii** spectant. |

* Situs proprius, espacepourlavie.ca
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Hispania Visigothica**. Ut hoc indagare, vide etiam Categoria:Hispania Visigothica. |

**Inscriptio Comitioli** et olim **Comencioli** (Hispanice: *lápida de Comenciolo*) est praeclara inscriptio in lapide facta, quae in Carthagine Spartaria saeculo XVII inventa est. Haec inscriptio, quam Imperator Mauricius anno 590 dedicavit, de antiqua Spaniae provincia narrat. Inscriptio in porta Carthaginis locata erat, cum Imperium Byzantinum urbem cepit et moenia aedificaverunt.

Inscriptio
----------

Inscriptio Comencioli
Inscriptio hoc modo legitur:

† QVISQVIS ARDVA TVRRIVM MIRARIS CVLMINA / VESTIBVLVMQ[ue] VRBIS DVPLICI PORTA FIRMATVM / DEXTRA LEVAQ[ue] BINOS PORTICOS ARCOS / QVIBVS SVPERVM PONITVR CAMERA CVRIA CONVEXAQ[ue] /COMITIOLVS SIC HAEC IVS SIT PATRICIVS / MISSVS A MAVRIC[i]O AVG[usto] CON<T>RA HOSTES BARBARO[s] / MAGNVS VIRTVTEM MAGISTER MIL[itum] SPANIAE / SIC SEMPER <HI>SPANIA TALI RECTORE LAETETUR / DVM POLI ROTANTVR DVMQ[ue] SOL CIRCVIT ORBEM / ANN[o] VIII AVG[usti] IND[ictio] VIII

  

Nexus interni
-------------

* Provincia Spaniae

Notae
-----

1. ↑  Inscriptio recentior lecta, vide **Pedrego de Lis, A**. 2000. "La inscripción de Comitiolus del Museo Municipal de Arqueología de Cartagena" in I.M. Gurt and N. Tena (eds.) *V Reunió d’arqueologia cristiana hispànica*. IEC, Barchinona, 383-92 **(Hispanice)**
Kouxian, idiophonum pulsabile.
Campana laminarum. Ligneolae numerosae sive claves (in parte antica), idiophonum percussionale.
**Idiophonum** (appellatio ex verbis Graecis ἰδιο- 'proprius' et φωνή 'sonus' composita) est genus instumentorum musicorum, quae praesertim vibrando corpore ipsius instrumenti, sine spiritu aeris neque adhibitis nervis membranisve, sonum efficiunt. Idiophonum est prima ex quattuor maximis divisionibus pristinae systematicae instumentorum musicorum Hornbostel-Sachs. In systematica Victoris Caroli Mahillon, nunc obsoleta, haec instrumenta **autophona** appellabantur.

De idiophonis
-------------

Ex percussionalibus idiophona sunt instrumenta, quae inter tympana non numerantur. Systema Hornbostel-Sachs idiophona in quattuor genera principalia digerit, quorum primum **idiophona percussionalia** amplectitur, quae plurima et familiarissima comprehendunt instrumenta dissimilia tympani. In his omnia sunt idiophona, quae (sicut caudex, cratera cantans, tympanum cisterninum, triangulum, marimba) manu malleolove vibrantur, aut radendo concutiendove (sicut maracae et flexatonum). Varia genera campanarum in ambas categorias digeri possunt.

Cetera genera tria rariora sunt: 

* **idiophona pulsabilia**, sicut harpa Iudaeorum, cactus amplificatus, kouxian, dan moi, capsa sonans, mbira (lamellophonum)
* **idiophona inflatilia** quorum sunt paucissima exempla, sed unum est aeolodion
* **idiophona fricabilia** sicut cratera sonans, harmonica vitrea, harpa vitrea, phonographum, verrophonum, daxophonum, styrophonum, serra sonans, et fides clavorum (res metallicae vel ligneae arcu frictae).

Idiophona ex materiis (sicut vitro, metallo, fictilibus, ligno), quae sonos unicos offerunt, efficiuntur. In orchestra classica occidentali percussionalium instrumentorum partes agunt.

Nonnulla idiophona quae percuti solent, sicut malleoli vibraphoni et cymbala, etiam arcu vibrari possunt.

Nexus interni
-------------

* Aerophonum
* Index idiophonorum numeris Hornbostel-Sachsiano digestorum

Notae
-----

1. ↑  Rendel 1986.

Bibliographia
-------------

* Blades, James (1992) *Percussion Instruments and their History*. Kahn & Avril.
* Rendel, Don Michael (ed. 1986) *The New Harvard Dictionary of Music*.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **idiophona** spectant. |
Wikidata Tutanchamunus
Res apud Vicidata repertae:Tutanchamunus: imagoTutanchamunus: imago
*Nativitas*: 1341 a.C.n.; Amarna  
*Obitus*: 1323 a.C.n.; Memphis  
*Patria*: Regnum Novum Aegypti  
*Nomen nativum*: Tutankhaten
**Officium**

*Officium*: Pharao  
*Munus*: regens  

**Familia**

*Genitores*: Akhenaten; The Younger Lady  
*Coniunx*: Ankhesenamun  
*Proles*: 317a mummy, 317b mummy  
*Familia*: Eighteenth Dynasty of Egypt
**Memoria**

*Sepultura*: tomb of Tutankhamun  

Lignea Tutanchamuni pueri effigies.
**Tutanchamunus** (natus circa 1341 a.C.n.; mortuus circa 1323 a.C.n. anno aetatis circiter duodevicesimo) fuit pharao regni Aegypti dynastiae vel domús XVIII aevoque Aegypti historico quod Regnum Novum appellatur. Tutanchamunus ab anno circiter 1332 a.C.n. ad 1323 regnavit (chronologia conventionali). Suum sepulcrum ab Howardo Carter et Georgio Herbert, duce Caernarvon, apud Valles Regum die 4 Novembris anno 1922 exploratum est. Experimenta DNA eum filium Akhenaton fuisse comprobant.

Nunc eius thesauri et persona aurea apud Museum Aegyptium Cairi conservantur.

Bibliographia
-------------

* Christiane Desroches Noblecourt, *Toutânkhamon, vie et mort d'un pharaon*. 1963 **(Francogallice)**
* Nicholas Reeves, *The Complete Tutankhamun: The King, the Tomb, the Royal Treasure*. Londinii: Thames & Hudson, 1995. ISBN 978-0500278109 **(Anglice)**

Notae
-----

1. ↑  De nomine, vide in Ephemeride: Faciem Tutanchamuni esse restitutam.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tutanchamunum** spectant. |
simul modernum et antiquum: pristina turris aquatica Arnstadii alterum photographema factum est ex via Bärwinkel **Turris aquatica Arnstadiensis** (Theodisce: *Wasserturm Arnstadt*) res structoria excitans et in monte Arnsberg in urbe Arnstadii (inscriptio cursualis: Am Wasserturm nr. 1).

Historia
--------

Urbe annis 1920 magis magisque aqua egente - imprimis mensibus aestivis - struere turrem aquaticam necesse erat. Anno 1925 senatores consilii urbani decisionem fecerunt, ut in monte Arnsberg hydroturris erigenda esset. Mense Decembri anno 1926 turris inaugurata est, quam officina "Lotz & Gerhard" construxerat. Istis annis Arnstadium homo quidam sagax regit, demarchus Haraldus Bielefeld.

Descriptio
----------

Maxima pelvis ferro excusso facta est ab operariis officinae F. Neumann (Eschweiler). Turri altitudo 27.5 metrorum est et diametrus maxima 17 metrorum. In turris capite est largissima pelvis quae capax esset 1000 metra cubica aquae continere. Eius fundum iacet 13,2 metra super planitiem montis Arnsberg; altitudo aquae maxima est 19,8 metrorum. Nostris diebus autem cuncta in habitationes transformata sunt. Scalae rotundae visitatores ad suggestum altum conducunt unde specula est in totam urbem. 

Complexus ille elegans documentum architectonicum quoque generis Expressionismi est. Inde ab anno 1972 restaurationes incohabantur et res Bello secundo pancosmico demolitae abdebantur. Cameras aluminio texerunt et turrem colore rubro tinxerunt. Apud stationem ferriviariam principalem Arnstadiensem invenitur altera turris aquatica, quippe quae sit multo minor.

Bibliographia
-------------

* Andrea Ziegenhardt: "Vor 70 Jahren - Bau des Wasserturms auf dem Arnsberg", en : *Aus der Vergangenheit von Arnstadt und Umgebung*, 6/1996, p.45-46.
* *Architekturführer Thüringen - Vom Bauhaus bis zum Jahr 2000*, Weimar 2000, p. 299.

Fons
----

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p.459.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Turrim aquaticam Arnstadii** spectant. |

* Helmut Karl Abendroth: "Wohnen im Arnstadter Wasserturm", TA, 10.9.2011
* Jana Scheiding: "Leben im Guglhupf: Im ehemaligen Wasserturm kann man jetzt wohnen und die Aussicht auf die Stadt genießen", Mein Anzeiger, 24.4.2013
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Proiectum Oceani purgandi.
**Tutela ambitalis** est usus ambitum naturalium ab individuis,? consociationibus, regiminibusque tutandi.? Finis ad conservandos opes naturales et ambitum naturalem spectat et intendit, ubi potest, ut incommoda reparentur et tendentiae revertantur.

Sub vi nimiae consumptionis, accrescente mundicolarum numero, evolvente technologia, ambitus biophysicus, nonnumquam perpetuo dilapsus est. Hoc agnoverunt et regimina refrenare coeperant actiones quae dilapsum ambitalem efficiebat. Quandoquidem ab annis 1960, motus ambitales prudentiam de variis quaestionibus ambitalibus creabat. Dissentiunt quidam de modo influxus ambitalis in actiones humanas, praescripta ad tutamentum interdum disputabantur. Anno 1972, programm circumiectorum Consociationis Nationum pro tutela ambitali constitutum est.

Parengises? tutelae ambitalis
-----------------------------

### Voluntaria conventa ambitalia

In civitatibus industrialibus, pacta ambitalia frequenter aream? societatibus oeconomicis praebent, ut normae regulatoriae minimales recognoscantur itaque emolumentum optimae praxeos ambitalis. Verbi gratia, in India EIT (Environment Improvement Trust, Societas Ambitum Meliorandi) operam navat in tutamento ambitus silvarumque ex anno 1998. Grex voluntariorum viridorum finem proposuit conceptum Green India Clean India. In civitatibus se evolventibus, velut in America Latina, haec conventa frequentius pacta sunt quae quaestiones in communibus mederentur.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **tutelam circumiectorum** spectant. |