recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Publius Cornelius Scipio Nasica Serapio** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus anno 132 a.C.n. Pergami) pontifex maximus et vir consularis Romanus fuit. Praecipue notus est ob caedem tribuni plebis Tiberii Gracchi, quod diuturnae discordiae civilis initium in Republica Romana fuit.

Gens
----

Pater eius Publius Cornelius Scipio Nasica Corculum fuit, consul annorum 162 et 155 a.C.n. erat. Cognomen *Serapio* accepit propter similitudinem cum Serapione mercatore sacrorum. Ipse consobrinus Tiberii Gracchi erat cuius mater Cornelia filia Scipionis Africani fuit.

Cursus honorum
--------------

Serapio ab anno 141 a.C.n. ad mortem pontifex maximus fuit, in quo sacerdotio patri succedebat. Eo anno aut paulo antea praetor erat atque contra Scordiscos pugnans cladem accepit. Anno 138 a.C.n. una cum Decimo Iunio Bruto Callaico consul erat. Anno 133 a.C.n. Tiberii Sempronii Grachi tribuni plebis caedis in Capitolio instigator erat. Nam postquam consul Mucius Scaevola iuris studiosus vim adhibendam non esse censuerat, Nasica, quamvis privatus tum homo, sese ducem iratis senatoribus praebuit dum exclamat : *qui rem publicam saluam esse uolunt me sequantur*. Impetum in Gracchanos fecerunt : Tiberius, quamvis sacrosancta tribunatus potestate tunc indutus, et alii coniurati in Capitolio occisi et cadavera in Tiberim praecipitata sunt. Quae caedes multis historicis quodam modo initium bellorum civilium visa est quae post saeculum Actiaca pugna tandem finem nacta sunt. Iram sectatorum Gracchi ut effugeret, senatus Nasicam legatum in Asiam misit, ubi anno 132 a.C.n. Pergami mortuus est.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 84] C. Scipio Nasica Serapio, P." in *Der Neue Pauly* vol. 3 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01473-8) col. 185.

Notae
-----

1. ↑  Appianus, *Bell. civ.* I,68-70 ; Plutarchus, *Tiberius Gracchus* 19-20; Valerius Maximus III,2,17 ; Titus Livius, *Periochae* LVIII. Rhet. ad Herennium IV,68.
2. ↑  E.g. Appiano, Velleio Paterculo (II,3 : *Hoc initium in urbe Roma civilis sanguinis gladiorumque impunitatis fuit*)...
3. ↑  Plutarchus, op.cit. 21

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gnaeus Calpurnius Piso et Marcus Popillius Laenas**  |  **Consul** 138 a.C.n.cumDecimo Iunio Bruto Callaico | Successores: **Marcus Aemilius Lepidus Porcina et Gaius Hostilius Mancinus**  |
Stemma gentis Marci Rufi uxoris
 **Marcus Iunius Rufus** (floruit ultimis annis primi saeculi) fuit eques Romanus cui Domitianus praefecturam Aegypti inter annos 94 et 98 mandavit. Tito Petronio Secundo in hoc munere successit et anno 98 provinciam successori Gaio Pompeio Plantae tradidit.

In Aegypto Claudiam Capitolinam uxorem duxit, filiam Neronis astrologi Tiberii Claudii Balbilli, qui et ipse praefectus Aegypti inter 55 et 59 fuerat, et viduam Gai Iunii Archelai Antiochi, ultimi regis Commagenae filii. Ita vitricus poetriae Iuliae Balbillae et eius fratris Philopappi erat. Nihil amplius de eo accepimus.

Plura legere si cupis
---------------------

* Marie-Françoise Baslez, "La famille de Philopappos de Commagène. Un prince entre deux mondes", *Dialogues d'histoire ancienne*, 1992(18) ː 89-101
* Arthur Stein, *Die Präfekten von Ägypten in der römischen Kaiserzeit*, Bernae, aedibus A. Francke, 1950. (Dissertationes Bernenses historiam orbis antiqui nascentisque medii aevi elucubrantes. Ser. 1, fasc. 1) ː 47-48 Recensio critica Alia recensio critica
Wikidata Publius Licinius P.f. Calvus Esquilinus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 5. saeculum a.C.n.; Roma antiqua  
*Obitus*: 4. saeculum a.C.n.; Roma  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: Senator Romanus, Tribunus militum consulari potestate  
*Munus*: politicus Romanus, miles Romanus  

**Familia**

*Genitores*: unknown value; unknown value  
*Coniunx*: unknown value  
*Proles*: Publius Licinius Calvus Esquilinus  

**Publius Licinius P.f. Calvus Esquilinus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus saeculi quinti et quarti a.C.n. fuit.

Familia
-------

Semifrater eius Gnaeus Cornelius P.f. Cossus tribunus militum anni 401 a.C.n. erat. Fortasse in gentem Liciniam adoptatus est.

Cursus honorum
--------------

Licinius primum anno 400 a.C.n. tribunus militum consulari potestate - primus e plebe, quamquam iam aetate provectus - electus est. Collegae eius Publius Manlius M.f. Vulso, Lucius Titinius L.f. Pansa Saccus, Publius Maelius Sp. f. Capitolinus, Spurius Furius L.f. Medullinus, Lucius Publilius L.f. Philo Vulscus fuerunt. Eo anno Romani oppidum Anxur iterum expugnaverunt.
Anno 398 a.C.n. legationi Delphos missae interfuit.
Anno 396 iterum electus est, quamquam candidatus non erat, quod tam moderate primum magistratum gesserat. Sed propter aetatem suam valetudinemque cives oratione habita permovit, ut filium suum Publium Licinium crearent. Cum eo Lucius Titinius L.f. Pansa Saccus, Publius Maelius Sp. f. Capitolinus, Quintus Manlius A.f. Vulso Capitolinus, Gnaeus Genucius M.f. Augurinus, Lucius Atilius L.f. Priscus tribuni militum fuerunt.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, V 12
2. ↑  loc.cit.
3. ↑  Plutarchus, Camillus 4,4
4. ↑  Titus Livius, op.cit. V 18,1-6
Ventilatrum gestabile
Ventilatrum sine palis, a Sir James Dyson excogitatum
**Ventilatrum** est machina quae fluxum aëris creat. Constat ex compositione circulari palarum lignearum vel plasticarum vel metallicarum quae, motro pulsae, ut flabella aërem agunt. Unio palarum et axis nuncupatur impeltrum(d) vel rotrum(d). Ventilatra in involucro vel theca contineri solent, sive ad fluxum aëris dirigendum sive ad protectionem augendam, palarum laminas res exteras contingere prohibendo. Pleraque ventilatra motris electricis moventur, sed nonnulla aliis fontibus energiae utuntur, exempli gratia motris hydraulicis(d), motris combustionis internae, aut, per manubria, vi musculari humana.

Nexus interni
-------------

* Antlia
* Flabellum
* Propulsorium

Notae
-----

1. ↑  Cfr. "ventilātrum" apud Deraedt, Franciscam, et Licoppe, Gaium (2002). *Calepinus Novus. Vocabularium linguae Latinae hodiernum. Latino–Francogallicum*. Bruxellis: Fundatio Melissa et Museum Domūs Erasmianae. p. 102. ISBN 9782872900183 [PDF].
Wikidata Belinskij (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Belinskij (urbs): insigneBelinskij (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 52°58′0″N 43°25′0″E  
*Numerus incolarum*: 7 694  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Белинский, Чембар
**Gestio**

*Procuratio superior*: Q23898730  

**Geographia**

*Superficies*: 8 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Belinskij (discretiva)

**Belinskij** (Russice *Белинский*; usque ad annum 1948 **Čembar**) est urbs in regione Pensensi Russiae. In confluvio fluminum *Čembaris Maioris* et *Čembaris Minoris* stat. Incolas habet 7522 anno 2020.

Historia
--------

Sancti Nicolai vicus (*Nikol'skoie*) initio saeculi XVIII loco urbis hodiernae erat. Anno 1780 urbs nomine Čembar circuli gubernii Pensensis caput facta est. Anno 1948 nomen Bessarionis Belinskij cepit, qui hic annis ab 1816 ad 1829 educatus est. *Tarchany* Michaelis Lermontov villa haud longe a Belinskij urbe sita est.

Bessarionis Belinskij domus in Belinskij urbe

Notae
-----

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°58′0″N 43°25′0″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Большая российская энциклопедия |
**Bella Celtiberica** fuerunt pugnae tres inter Rem Publicam Romanam et Gentes Celtibericas Hispaniae. Bellis conclusis, regio magna Hispaniae capta fuit a Romanis. Bella pugnata fuerunt inter annos 181 a.C.n. et 133 a.C.n. cum Numantia vastata est a Scipione Aemiliano. Appianus Alexandrinus de rebus bellorum Celtibericorum scripsit.

Bellum Celtibericum primum
--------------------------

Primum bellum in Celtiberos fuit inter annos 181 a.C.n. et 179 a.C.n. Romani contra gentem Lusonam pugnavit, quae in fines provinciae Romanae intrabat et vastabat. Lusones victi sunt in proeliis apud Toletum et Montem Caium. Consul Tiberius Sempronius Gracchus foedus fecit cum Celtiberi. Hoc ob foedus, Gracchus consul vetuit Celtiberos moenia aedificare.

Bellum Celtibericum secundum
----------------------------

Bellum Celtibericum secundum fuit inter annos 154 a.C.n. et 152 a.C.n. Segedenses moenia circum oppidum aedificaverunt ita bellum incipit. Tum Segedenses in Numantiam effugerunt. Numantini Romanos, Q. Fulvio Nobiliore duce, superaverunt in proelio, sed tandem alterae copiae Romanae Numantiam obsiduerunt. Numantia capta non est ita consul Marcellus foedus fecit, pacem servandi causa.

Bellum Numantinum (bellum Celtibericum tertium)
-----------------------------------------------

Anno 143 a.C.n. Celtiberi contra foedus Marcelli se rebellaverunt et provincias Hispaniae Ulterioris et Hispaniae Citerioris vastaverunt. Senatus Quintum Caecilium Metellum misit, Numantiam vastandi causa, qui cum suis oppida Celtiberorum (praeter Numantiam) cepit. Ab anno 141, Romani contra Numantinos pugnavit sed eos non superavit, usque ad annum 134 a.C.n. cum Publius Cornelius Scipio Aemilianus Hispaniam intravit. Aemilianus legiones reformavit et Numantiam per mensibus 11 obsedit cum militibus 60 000. 

Anno 133 a.C.n. Numantia obsidione clausa est, nihilominus permultae incolae oppidi non se dederunt, sed mortem sibi paruerunt.

Bella et calendarium
--------------------

Calendarium Romanum olim mense Martio coepit. Ob bella celtiberica annum in mense Ianuario coepit. 

Consules Romani electi erant in mense Martio. Si consules cum copiis Romae profecti sunt in mense Martio, Hispaniam inveniebant in medio aestate. Ita, consules electi fuerunt Ianuario necnon Martio, maximum tempus pugnae obtinendi causa.

Duces Romanorum
---------------

* Marcus Fulvius Flaccus *1ª*
* Tiberius Sempronius Gracchus *1ª*
* Quintus Fulvius Nobilior *2ª*
* Marcus Claudius Marcellus *2ª*
* Quintus Caecilius Metellus *3ª*
* Quintus Pompeius Aulus *3ª*
* Marcus Popilius Laenas *3ª*
* Gaius Hostilius Mancinus *3ª*
* Publius Cornelius Scipio Aemilianus *3ª*
Portella Ocelloduri, *traditoris* vocata.
**Belidius Athaulphi** (in lingua Castellana antiqua *Vellido Dolfos*; vixit saeculo XI) fuit quidam eques Medii Aevi Hispanici, heros Legionensibus sed proditor Castellanis, qui notus est in carmina epica ob interfectionem regis Sanctii II Castellae.

De occidio regis
----------------

Simul Sanctius III, filius Ferdinandus I regnum inter filios divisit. Filius senior Sanctius (qui Castellam haereditavit) bellum damnavit in fratres qui regnabant Legionem, Gallaeciam et in sororem Urracam quae regnabat urbem Ocellodurum.

Hic Sanctius sororem obsedit mense Iulio 1072. Belidius Athaulphi nocte in castra Castellanorum exivit et rege Sanctio mendaciter narravit de portella singula in moeniis Ocelloduri, per quam Castellani in urben intrare potuissent. Tunc, cum rege circiter moenia aderat, Belidius Sanctium trasfixit cum pilo.

De narrationibus
----------------

Res gesta Belidii narrata est in carminibus multis. Sed carmen clarum quod narrat interfectionem regalem est ista, in qua eques Didacus Ordonnii admonuit Sanctio rege de periculis a Belidio Athaulphi ferentis, sed rex Didacum neglexit. Tunc Belidius Sanctium occidit, et redivit in Ocellodurum, ubi Dominae Urracae vindicavit praemium quia obsidium Castellanorum is finuit.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Lingua Castellana antiqua**
*¡Rey don Sancho, rey don Sancho!,   no digas que no te aviso,*
*que de dentro de Zamora    un alevoso ha salido;*
*llámase Vellido Dolfos,    hijo de Dolfos Vellido,*
*cuatro traiciones ha hecho,    y con esta serán cinco.*
*Si gran traidor fue el padre,    mayor traidor es el hijo.*
*Gritos dan en el real:    -¡A don Sancho han mal herido!*
*Muerto le ha Vellido Dolfos,    ¡gran traición ha cometido!*
*Desque le tuviera muerto,    metiose por un postigo,*
*por las calles de Zamora    va dando voces y gritos:*
*-Tiempo era, doña Urraca,    de cumplir lo prometido.* | **Latine**
"Domine rex Sancti! domine rex Sancti!   noli dicere tibi me non monisse:
Ex Ocelloduro   proditor singulus exivit.
Nominatus est Belidius Athaulphi,   filius Athaulphi Belidii,
proditiones quattuor iam fecit   et cum hac quinque erit
esti proditor fuit pater   proditior maior est filius"
Clamores sunt in regalis [castris]   "Male vulneraverunt Dominum Sanctium!,
eum interfecit Belidius Athaulphi,    maiestatem traditionem perfecit!"
Quom eum interfecit   intravit per portellam.
Per vias Ocelloduri   [Belidius Athauplhi] clamans et vociferans
"Iam erat tempus, domina Urraca,   ut promissum sancire!" |  |

In versionibus aliis, Rodericus Didaci ipse consecatus est Belidium Athaulphi.

Notae
-----

1. ↑  Roderici Ximenii historia *De Rebus Hispaniae* sive *Historia Gothica* VI.XVII.
*Troglodytes aedon*

---

**Animalia** — Chordata

Subphylum : Vertebrata   
Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Subordo : Passeri   
Infraordo : Passerida   
Superfamilia : Certhioidea   
Familia : Troglodytidae   
Genus : *Trogolodytes*   
Species : ***T. aedon***   
*Troglodytes aedon*   
(Vieillot, 1809)  

***Troglodytes aedon*** est species avium familiae Troglodytidarum ordinis Passeriformium. In America Septentrionali, orientali Canadae regionibus, et Civitatibus Foederatis continentalibus endemica est. Subspecies *T. a. musculus* Americam Mediam et Meridianam habitat. Species typica generis *Troglodytis* est.

Cantus *Troglodytis aedonis* in Rondeau Provincial Park Ontarionis Canadae.

Bibliographia
-------------

* ffrench, Richard, John Patton O'Neill, et Don R. Eckelberry. 1991. *A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago.* Ed. secunda. Ithacae Novi Eboraci: Comstock Publishing. ISBN 0-8014-9792-2.
* Hilty, Steven L. 2003. *Birds of Venezuela.* Londinii: Christopher Helm. ISBN 0-7136-6418-5.
*Trogon surrucura surrucura* mas

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Trogoniformes   
Familia : Trogonidae   
Genus : *Trogon*   
Species : ***Trogon surrucura***   
Vieillot, 1817  
   
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Trogon surrucura*** est species avium familiae Trogonidarum, quae in umidis silvis et habitationibus propinquis in Brasilia australi et orientali, Paraguaia orientali, et Argentina et Uraquaria extremo septentrionali et orientali invenitur. Speciei sunt duae subspecies: subspecies nominata in regionibus australibus (cui est venter ruber), et *aurantius* in regionibus septentrionalibus (cui est venter aurantius et flavus), quorum hic species distincta aliquando habetur, *Trogon aurantius,* qui autem cum *Trogone aurantiiventri* Americae Mediae non confundendus est.

Notae
-----

1. ↑  BirdLife International. 2016. Trogon surrucura. The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T61687964A95175892.. Situs accessus 1 Augusti 2018.
2. ↑  Claramunt, Santiago; Cuello, Juan (2013). "La presencia histórica de dos aves selváticas en Uruguay, *Odontophorus capueira* (Galliformes) y *Trogon surrucura* (Trogoniformes): consideraciones sobre la desaparición de los bosques primarios en Uruguay y su efecto sobre la avifauna". *Comunicaciones Zoológicas, Museo Nacional de Historia Natural* **13** (205): 1–10 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Trogonem surrucura,*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List |
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

"**Litterae homosexuales**" est verbum collectivum pro cultura vel litteratura quae facetur et pro aut ex communitas LGBT vel quam utatur personae vel lineae historiae vel themae quae actiones homosexuales displicant.

*:"In via historica, literatura tam tenemus est innovatio novis tres, et conceptus curruntus homosexualis nunc novissimus tres ab mens societalis. Ergo defenestratio non est tam literatura homosexualis vel etiam personae homosexuales in literatura sunt novae relative quam esse illuminatur persisteunt*." --Kilian Meloy, *Influential Gay Characters in Lieterature*, ex *afterelton.com*.

In religione
------------

Narrativi religiis fabulas sexualitates vel affectionem amorem inter homines masculini vel quoque actiones divinorum quorum sexualitas altare resultant.

Homosexualitas, bisexualitas et transgenerismus (LGBT)

|  |  |
| --- | --- |
| Propensio sexualis | Homosexualitas • Bisexualitas • Asexualitas‎ |
| Identitas generis | Transgener • Genus non binarium • Intersexualitas • Permutatio sexus (chirurgia) |
| Litterae cultusque | Litterae homosexuales • Categoria: Pelliculae de rebus homosexualibus |
| Sociologia | Homophobia • Transphobia • Vestiario exire • Homosexualitas et cultus • Nuptiae Romanae inter duos viros celebratae |
| Leges | Matrimonium hominum eiusdem sexus • Unio civilis • Status liberorum parentum eiusdem sexus • Yogyakartae Principia • Declaratio Montis Regii |
| Organizationes motusque | ILGA • Societas adamantis caerulei • Transgender Europe • GATE • Vexillum arcus caeli • Yogyakartae Principia in Actione |
Menantes, poeta et iuris peritus Thuringiae. **Christianus Fridericus** vulgo *Christian Friedrich* **Hunold**, alias **Menantes** (natus in Wandersleben Circuli Gothae die 29 Septembris 1681, mortuus Salinis Saxonicis die 6 Augusti 1721), fuit Germanicus iurisprudentiae scriptor et docens.

Vita
----

Iuvenis Arnstadii et Leucopetrae scholas frequentavit. Ienae iurisprudentiae studuit, vivam libidinosam vivens. Eum captabant linguae, rhetorica, poësis, musica. Ob difficultates pecuniarias studia interrumpere coactus est. Attamen maecenas quidam nomine Georgii Liebernickel subvenit. Anno 1700, Hunold Hammoniam iit, ubi scriba advocati erat, et opera tempore subsicivo scribebat. Postea docens iurisprudentiae Salinis Saxonicis est creatus.

Auctoris actiones
-----------------

Hunold exemplar praecox artificis erat cui scripturis se sustentare potuit propter mercatum librarium sese mutaturum. Eius prima mythistoria, praetitulata *Die verliebte und galante Welt* (1700, 3 volumina), magni aestimabatur velut eius dramatum melicorum textus. Cum Christianus Wernicke vehementer in Caspari Lohenstein genus scribendi, Hunold una cum Christiano Henrico Postel defensor eius factus est. Istae querelae armis indignis gestae usque annum 1704 durabant. 

Fabula Milesia eius praetitulata *Satirischer Roman* (1705; 1732) inimicus multorum factus est: namque Hunold metropoleos scandala detegit. Anno 1706, urbem relinquere debuit. Anno 1708, Salinis Saxonicis habitare coepit, quo anno indecentia omnia finiebat.

Nexus externi
-------------

* Biographica in paginis Societatis Hunoldianae
* Opera in interreti legibilia
Charta sinus Anadyrensis
**Sinus Anadyrensis** (Russice Анадырский залив, tr. *Anadyrskij zaliv*) est sinus maris Beringiani, inter paeninsulam Tschucoticam et litus continentis Asiae situs. Promunturium Tschucoticum esr finis litoris sinus septentrionalis et promunturium Nawarin finis meridionalis. Longituditem 278 chm, latitudinem circa 400 chm, profunditatem ad 100-105 m habet. Parte maxima anni superficies sinus glaciebus innatantibus superiniecta est. Anadyr flumen in sinu *Onemen* ad sinum Anadyrensem pertinenti effluit. Anadyr urbs in litore sinus Anadyrensis sita est. Sinus Providentiae, cuius in litore colonia Providentiae sita est, pars sinus Anadyrensis est.

Nota
----

1. ↑  N. E. Tolstikova, *Notitiae novae in oecologia macrophytorum sublitoralium in sinu Anadyrensi Maris Beeringiani inventorum*, 1974.
2. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Провидения, бухта*.

Fons
----

* Pagina de sinu Anadyrensi *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **sinum Anadyrensem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 64°0′0″N 178°0′0″W • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Luguvalium (Pennsylvania)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 40°12′9″N 77°11′42″W  
*Numerus incolarum*: 18 682, 20 118, 20 118  
*Zona horaria*: UTC-5  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Cumberland Comitatus  

**Geographia**

*Superficies*: 5.54 Mille passus quadratum, 14.349122 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Luguvalium (Pennsylvania): situsLuguvalium (Pennsylvania): situs
**Luguvalium** (Anglice *Carlisle*) est burgum in et sedes Comitatus Cumberlandiae Pennsylvaniae in Civitatibus Foederatis situm. Intra Vallem Cumberlandiam, fecundissimam agriculturae regionem, patet. Census anni 2010 civium 18 682 rettulit; cum suburbiis oppidorum civilium, hominum 37 695 in urbana Luguvalii congerie habitant. Luguvalium est exurbium Harrisburgi, orientem versus iacentis.

Luguvalium est minor Harrisburgi−Luguvalii areae metropolitae statisticae urbs principalis, quae omnes comitatus Cumberlandiam, Dauphin, et Perry in Pennsylvania Media-Meridiana amplectitur. Anno 2010, *Forbes* Luguvalium et Harrisburgum locum alterum ad educandam familiam aestimavit.

Collegium Bellicum Exercitus Civitatum Foederatarum, in Barracks Luguvalii situm, operarios militares privatosque ambos praeparat ad curas apportunas explendas. Barracks Luguvalii inter veterrima castra stativa Exercitus Civitatum Foederatarum et militare educationis institutum veterrimum in exercitu est. Barracks Luguvalii est locus Musei Hereditatis Militaris Exercitus Civitatum Foederatarum.

Luguvalium praeterea est situs Collegii Dickensonii et Scholae Iurisprudentiae Dickinsoniae Civitatis Pennsylvaniae. Americanum societatis Ahold praesidium Luguvalii sita est. Collegium Dickinsonium, olim Carlisle Grammar School, ut schola Latina ad limitem coloniae anno 1773 orta est.

Nexus interni
-------------

* Carliolum

Notae
-----

1. ↑  "Carlisle, Pa. (or Luguvalium to this crowd, who use the Roman moniker for the British city of the same name)." Frances Stead Sellers, "Spoken Latin: A modern remedy for the nation's age-old reading problems?" *Washington Post,* 8 Augusti 2014.
2. ↑  "Find a County". National Association of Counties
3. ↑  Levy, Francesca (7 Iunii 2010). "America's Best Places to Raise a Family". Forbes.com .

Bibliographia
-------------

* Ridner, Judith. 2010. *A Town In-Between: Carlisle, Pennsylvania, and the Early Mid-Atlantic Interior.*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Luguvalium (Pennsylvania)** spectant (Luguvalium (Pennsylvania), Carlisle, Pennsylvania). |

* Ministerium Hopsitum Vallis Cumberlandiae, www.visitcumberlandvalley.com
* Photographemata, www.frontiernet.net
* Photographemata Foundry Frogswitch, www.stahlseite.de
* Situs proprius, www,carlislepa.org
**Sinus Euboicus** (Neograece: Ευβοϊκός κόλπος) sive **Coela** (ōrum, n.) **Euboeae** (Graece: Κοιλα της Εύβοίας) vel **Coela Euboea** est pars Maris Aegaei inter Euboeae insulam, quae est sinus litus boreo-septentrionalis, et continentem Graecam ab austro-occidente sitam. Sinus a freto nomine Euripo ad Chalcidem in duas partes dividitur.

Pars sinus septentrionalis circiter 80 chiliometra in longitudinem et usque ad 24 chiliometra in latitudinem patet, parti sinus meridianae longitudo circiter 48 chiliometrorum et latitudo maxima 14 chiliometrorum est.

Sinus Euboicus duobus pontibus ad Chalcidem sitis cum continenti coniuncta est, vetere ponte in parte occidentali, ubi Euripus est angustissimus, et noviore ponte suspensus.

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Chalcis 
Proprium Euripi est, quod mare sub ponte transfluens quaque septima hora fluctuum cursum invertit. Praeterea in sinu Chalcidensi aestus maris accedunt et reciprocant.

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Euripus

Notae
-----

1. ↑  Val. Max. 1,8,10 et Liv. 31,47 (*sinus Euboicus , quem Coela vocant, suspectus nautis*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 38°33′0″N 23°30′0″E • Encyclopædia Britannica |

* *Gulf of Euboea.* In: *Encyclopædia Britannica.* 2006. **(Anglice)**
Michael Waltari, scriptor libri Sinuhe egyptiläinen
***Sinuhe egyptiläinen*** (sc. Sinuhe Aegyptius) est liber scriptoris Finnici Michaelis Waltari anno 1945 editus. Opus gravissimum Michaelis Waltari habetur et etiam internationaliter est notus; conversiones in linguas adhuc quadraginta sunt confectae.

Argumentum
----------

Liber enarrat de Aegypto antiqua aetatis pharaonis Ekhnaton, ubi protagista *Sinuhe*, orphanus, sub varios incertosque casus subiectus tandem medicus privatus pharaonis est factus. Dum Sinuhe est iuvenis, amore infelici captus est mulieris nomine *Nefernefernefer*, quae fit Sinuhei quaedam obsessio mentis, donec paulatim totas suas possessiones illi mandavit. Sinuhe iter facit in terris Maris Mediterranei, et munere medici functus occasionem nactus est colloquendi cum variis hominibus, et pauperibus et divitibus. Servum habet *Kaptah*, hominem ridendum sed fidem callidumque, qui Sinuhei variis rationibus adiuvat. In fine narrationis Sinuhe iussu Horemheb ducis et Ay sacerdotis venenum mortiferum dat Ekhnaton pharaoni, et Ay pharao est creatus; quo mortuo vice Horemheb ei succedit. Sinuhe autem a Horemheb in exsilium est expulsus, quod agens amarus vices vitae suae in papyro conscribet.
*Vide etiam paginam discretivam:* Isaacius Comnenus

**Isaacius Comnenus** (Graece Ἰσαάκιος Κομνηνός; natus anno circiter 1113; mortuus post annum 1154) fuit nobilis Byzantinus e familia Comnenorum. Fuit filius natu tertius imperatoris Ioannis II (ex uxore suo Piroska Hungariae genitus).

Isaacius titulo "Sebastocrator" dignatus est. Anno 1143, patre subito mortuo, iussu fratris Manuelis Isaacius in monasterio Pantocratoris incarceratus est ne imperium raperet.

In matrimonium duxit primum Theodoram quandam, origine hodie ignoto, quae eo peperit:

* Alexius
* Irene, quae cuidam Camatero Duca nupsit eoque peperit Isaacium Comnenum insulae Cypri dominum
* Ioannes
* Anna, quae Constantino Macroducae nupsit
* Maria, quae regi Stephano IV Hungariae nupsit

Postea Isaacius in matrimonium duxit Irenam Synadenam et ex ea genuit:

* Theodora, quae regi Hierosolymitano Balduino III nupsit
* Eudocia, fortasse (sed hoc incertum est) eadem quae duci Guillelmo VIII Montispessulani nupsit

Bibliographia
-------------

* K. Varzos, *Η γενεαλογία των Κομνηνών* (2 voll. Thessalonicae, 1984 1A 1B 2) no. 78

Nexus interni
-------------

* Cena iuxta Metabolam a Manuele Comneno oblata

Nexus externi
-------------

* "Isaakios Komnenos" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Izanami-no-Mikoto et Izanagi-no-Mikoto, maximi dei Sintoistici, terras Iaponienses creant.
Sacerdotes Sintoistici.
Showa (Hirohito 'augustus') imperator vestimenta pontificis Sintoistici gerit.
**Sintoismus** (a Iaponico 神道 *Shinto*) est religio ratioque mythologica Iaponiae. Mores et ritus Sintoismi primum in Kojiki et Nihon Shoki ex octavo saeculo in memoria tenentur. Vocabulum *sinto* significat 'Via Deorum', ubi dei appellantur *kami* et habitant in natura, ventis, lapidibus, arboribus, silvis, montibus, fluminibus, fulguribus, aqua aquisque cadentibus, et aliis locis. Izanagi-no-Mikoto (mas) et Izanami-no-Mikoto (femina) maximi dei appellantur a multiformibus deis rogantibus creare novam terram facturam Iaponiam. Amaterasu progenitor imperatoris putatur. Et lingua sacra Sintoismi est lingua Iaponica classica cuius origo *Kojiki*, *Nihon Shoki,* et *Man'yōshū* est.

Civitate Sintoismus appellatur cultus Imperii Iaponensis quamvis *sinto* numquam declaratus est religio civitatis vel cultus civitatis post Aetate Meiji. Ab 1868 usque 1945, Sintoismus momento est subiecta ex civitate et imperium cultum fanorum adhibuit causa gubernandi fidei pro gentem aedificandis gentibus. Anno autem 1946, Hirohito imperator hanc ideologiam cultus ipse negavit, tamem mythologiam Iaponiae admissit.

Nexus interni
-------------

* Animismus
* Polytheismus

Notae
-----

1. ↑  Diccionario auxiliar: español-latino para el uso moderno del Latín (pag. 996 apud *Google Books*).
2. ↑  De *kami*.
3. ↑  Exempli gratia, mons Miwa pres? cum primum Ise Magnum Templum fuit et mons Fusius.
4. ↑  Takemiikatzuchi, qui gladium *Futsu-no-mitama* (ratio deitatis Isonokami Templum) tenebat et deitas fulguris putatur.
5. ↑  Exempli gratia, origo Kumano Nachi taisha.
6. ↑  Iaponice: *Banseiikkei* 万世一系.

Nexus externi
-------------

* Situs Shinto Kokusai Gakkai (Fundationis internationalis Shinto) **(Iaponice, Anglice)**
Wikidata Isaac Herzog
Res apud Vicidata repertae:Isaac Herzog: imagoIsaac Herzog: imagoIsaac Herzog: subscriptioIsaac Herzog: subscriptio
*Nativitas*: 22 Septembris 1960; Pardes Hanna-Karkur  
*Patria*: Israel  

**Officium**

*Officium*: President of Israel  
*Munus*: politicus, Causidicus, advocate  
*Patronus*: Herzog, Fox & Ne'eman, Jewish Agency for Israel
**Consociatio**

*Factio*: Awoda  
*Religio*: Religio Iudaica
**Familia**

*Genitores*: Chaim Herzog; Aura Herzog  
*Coniunx*: Michal Herzog  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Makarios III  

**Isaac Herzog**, litteris Hebraicis יצחק הרצוג (Telavivi in urbe die 22 Septembris 1960 natus) est politicus Israëlis. 

Filius praesidis Chaim Herzog, e familia Iudaeorum imperii Russici ortus est. Partim Novi Eboraci in urbe educatus (ubi pater legatus Israëlis Nationibus Unitis merebat), alumnus est universitatum Cornellianae et Neo-Eboracensis. Factionis laboris sodalis, legatus parlamento Israëlensi ab anno 2003, minister habitationis, periegesis, diasporae, bonae salutis brevia temporis spatia inter annos 2005 et 2011 meruit. Dux factionis laboris anno 2013 electus, anno 2017 eiectus est. Die 2 Iunii 2021 praeses patriae electus est.

Nexus externi
-------------

* "Yitzhak Herzog": vita apud *CIDOB: Barcelona Centre for International Affairs* **(Hispanice)**

Praesides Israëlis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Chaim Weizmann 1949 • Isaac Ben Tzwi 1952 • Zalman Shazar 1963 • Ephraim Katzir 1973 • Isaac Navon 1978 • Chaim Herzog 1983 • Ezer Weizman 1993 • Moyses Katzaw 2000 • Simon Peres 2007 • Reuben Rivlin 2014 • Isaac Herzog 2021
חיים ויצמן • יצחק בן-צבי • זלמן שזר • אפרים קציר • יצחק נבון • חיים הרצוג • עזר ויצמן • משה קצב • שמעון פרס • ראובן ריבלין • יצחק הרצוג
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Israëlis |
|  |
Porta ecclesiae Sancti Homoboni, pars septentrionalis
Area sacra di Sant’Omobono ante ecclesiam (ab austro-occidente visam)
**Ecclesia Sancti Homoboni** in radicibus Capitolii in regione Ripa Romae sita est.

Ecclesia prior *Sancti Salvatoris de porticu*, quae a saeculo quarto repetivit, saeculo decimo quinto mutata et anno 1574, postquam Collegio Sartorum (Italiane: *Università dei Sartori*) vendita est, confecta et sancto Homobono Cremonensi, patrono sartorum, dedicata est. 

Ab ecclesia locus archaeologicus, qui circa ecclesiam situs est, Area sacra di Sant’Omobono vocata est.

Bibliographia
-------------

* Antonio M. Colini, Mario Bosi, Luigi Huetter: S. Omobono (= Le chiese di Roma illustrate 57.) Ed. "Roma", Romae [circa a. 1960].

Notae
-----

1. ↑  Ad nomen vide hic

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesiam Sancti Homoboni** spectant. |

* Chiesa di S.Omobono, Sovrintendenza Capitolina
* Sant’Omobono, Churches of Rome Wiki

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

**Ecclesia Pentecostalis** sive **Pentecostalismus** Christianus motus est qui emphasin in Sancti Spiritus acceptione ponit. Eius origo saeculo XX ineunte facta est, cum Pentecostalismus a Protestantico ramo se separaret. Post rapidi incrementi saeculum hic motus secundum aestimationem quandam 200 milliones fidelium comprehendit.

Maxima Pentecostalis denominatio Concilia Dei est.

Commentationes propinquae
-------------------------

* Pentecoste
* Renovatio Charismatica Catholica
* Congregatio Christiana in Brasilia
Visus ad vicum Schönbrunn a lacu structili **Schönbrunn** inde ab anno 1994 pars est communitatis Schleusegrund iacens in Circulo Hildburghausen Thuringiae in meridie laci structilis eiusdem nominis. Id oppidum anno 1950 confusione vicorum Schönau, Ernstthal, Unterneubrunn, Oberneubrunn et Gabel creatum est.

Historia
--------

Gabel iam anno 1350 mentionem primam habuit. Saeculis elapsis incolae haud divites fuerunt negotiantes ligno, carbone vegetabili, bestiis. In ratibus mercedes modestae transportabantur. Saeculo autem XV metalla cuprea aperta sunt, qui quaestus usque ad Bellum triginta annorum florebant. Saeculo XIX ergasterium vitreum advenit, quod saeculo XX valde maioratum est. Nostris diebus res periegeticae praevalent.

Res aspectabiliores
-------------------

Affabre confecta est Ecclesia Sancti Iacobi anno 1490, quae anno 1723 largior facta est. Domus saltuaria in Ernstthal saeculi XVI est, quae domus olim castellum venatorium ducale fuerat. Nobiles venatores Mainingia sive Hilpertohusa veniebant. 

Iucundissima sit excursio in iuga varia 740 metrorum et ad lacum structilem Schönbrunn; cuius muri altitudinis 66 metrorum annis inter 1965 et 1975 erecti sunt. Migratores alliciunt et semita Rennsteig finitima et zona naturae protectae *Vallum Gabel superiorum*. Nartatores hieme nives multae contentos reddit.

In Schönbrunn invenitur Museum de aromatibus et condimentis (Gewürzmuseum) quod visitare omnibus fas sit.

Externi nexus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Schönbrunn (Schleusegrund)** spectant. |

* Situs proprius
Frons septentrionalis.
**Ecclesia Sancti Nicolai** (Theodisce *Nikolaikirche*) est oratorium Protestanticum Ysenaci situm, quod inter antiquissima urbis aedificia sacra exstantia numeratur.

Historia
--------

Aedes genere Romanico aedificatum est circa annum 1180, quando et urbs ipsa condita est, lantgravio Ludovico III regente. Bello rustico destructa, et post Reformationem monasterio spoliata, inde ab anno 1555 liturgicis fidei novae Lutheranae patuit.

Descriptio
----------

Quae basilica trium navium, quamvis sit saeculis duodecimo et undevicesimo structorie mutata, naturam suam satis bene servavit. In aspectu cum arcuum rotundorum zophoris modesto turris sexangula 36 metra alta dominatur, cui conus haud ante tempus Gothicum impositus est. In interioribus sunt lacunaria plana, ut tempori Romanico decebat et placebat. Arcus inter navem principalem et naves laterales columnis capitellis variis portantur. Coloratio rubra albaque, quae annis ab 1968 ad 1971 mutationibus Barocis ablatis facta est, spatium simplex et dignum effert. Chorus, cui in meridie apsis minor addita, ad navem longam asymmetricus est. In choro crux triumphalis videbur, quem creavit anno 1973 Eckehardus Mater. Altare modestum Salfeldae Thuringorum sculptum est circa annum 1520.

Ne obliviscamur mentionem de pluribus tabulis funebribus hominum civitatis Ysenacensi in ecclesia aspectabilibus. Campanularum ludus anno 2002 restauratus est, quo usque nunc manibus canitur. Ecclesia et liturgicis servitiis et concentibus patet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ecclesiam Sancti Nicolai Ysenacensem** spectant. |

Nuntii apud luther-region.de
Sacrificium Isaaci (Michel Angelus Merisi ex Caravaggio).
**Isaac** *(indecl.)* sive **Isaacus** *(-i, m.;* Hebraice: יצחק; Arabice: اسحاق; "ridebit") patriarcha biblicus, filius heresque Abrahae, Rebeccae maritus et pater Iacobi et Esau cuius historia in libro Genesis scripta est. *Isaac* vocatus est quia eius mater Sara risit quando audivit quod in senectu pariet (Gen. 18:10–15, 21:6–7).

In pueritia, Isaacus instrumentum probationis maximae fidei Abrahami, cum Deus iussit ut filium ferret cum eo in summum collem ut sacrificaretur. Cum videret Abrahamum paratum ad secandum filii collem, Deus nuntium (angelum) misit ut manus contineretur. 

Isaaci historia in Biblia multos eventus similes allis qui acciderunt per vitam Abrahami continet. Aliquot studiosi disputant de his casibus: sint autem fructus stylistici recursus ut fortiores nexus sint inter Abrahamum et filium an veniant e traditione orali ubi Isaac vivus fuit ante tempus in quo liber Geneseos compingeretur.

Nexus interni
-------------

* Sara

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Isaacum** spectant. |
Ecclesia cathedralis Sanctae Sophiae in arce Novogardiae Magnae: quoad annos secunda ecclesia russico-orthodoxa exstans
**Ecclesia Orthodoxa Russica** (Russice: Русская православная церковь, tr. *Russkaja pravoslavnaja cerkov'* ), vel **Patriarchatus Moscuensis** seu **Mosquensis** (Russice Московский патриархат, tr. *Moskovskij patriarchat*), est ecclesia Christiana orthodoxa et autocephala. Una cum aliis Ecclesiis Orthodoxis secundum symbolum communem "Unam, Sanctam, Catholicam et Apostolicam Ecclesiam" conficit. Praecipue ob diuturnam traditionis autonomiam varias proprietates peperit. 

Ecclesia Orthodoxa Russica originem suam a metropoli Kioviensi (anno 988 cum baptismo Russiae Kioviensis condita) Patriarchatus Constantinopolitani ducens, autocephaliam ut metropolis Russica Moscuensis de facto anno 1448 cepit, anno 1589 patriarchatus declarata et ab aliis ecclesiis orthodoxis autocephala agnita, nunc est unio religiosa maxima in Russia, Ucraina, Ruthenia Alba, et Moldavia (cum Transtyria). Caput ecclesiae, Patriarcha Moscuensis et totius Russiae (Rutheniae), sedem in monasterio Sancti Danielis (Russice Данилов монастырь) Moscuae habet. Maximum templum Russico-Orthodoxum est templum Christi Salvatoris (Russice Храм Христа Спасителя).

Fontes Latini
-------------

Cum Ecclesia Orthodoxa lingua Latina uti non soleret, fontes Latini de sanctis et feriis et ceteris rebus orthodoxis, praecipue Russicis, rariores sunt, quam de Ecclesia Catholica Romana, sed minime absunt. Haec nominari possunt:

* *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus* Ioannis Martinov, Iesuitae Russicae originis, Bruxellis 1863 (Textus apud *Google Books*);
* *Specimen Ecclesiae Ruthenicae* Ignatii Kulczinsky Poloni, Parisiis et Tornaci, 1733 (Textus apud *Google Books*);
* *Statutum canonicum sive ecclesiasticum Petri Magni...*, Petropoli 1785 (a Theophane Procopowicz compositum) (Textus apud *Google Books*)
* *Kalendarium manuale utriusque Ecclesiae, orientalis et occidentalis* Nicolai Nilles SI, Oeniponte 1897 (tomus II apud *Internet Archive*; HathiTrust);
* *Kalendaria Ecclesiae universae... Kalendaria Ecclesiae Slavicae sive Graeco-Moschae* Iosephi Simonii Assemani, Romae 1755:
	+ Tomus I (Textus apud *Google Books*)
	+ Tomus II (Textus apud *Google Books*)
	+ Tomus III (Textus apud *Google Books*)
	+ Tomus IV (Textus apud *Google Books*)
	+ Tomus V(Textus apud *Google Books*)
	+ Tomus VI (Textus apud *Google Books*)
* *Acta sanctorum* Iesuitica saepe et vitas sanctorum Ecclesiae Russicae continent.

Notae
-----

1. ↑  *De monachismo secundum recentiorem legislationem Russicam*, pp. 116-118; *Orientalia christiana analecta*, pp. ix, 295
2. ↑  I. Martinov, *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, pp. iv, 19.
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Ecclesia Seraphim Saroviensis in Raevo
**Ecclesia sancti Seraphim Saroviensis in Raëvo** (Russice *церковь Серафима Саровского в Раеве*) est ecclesia orthodoxa in circulo septentrionali Moscuae sita, haud longe a statione ferriviae subterraneae *Medvedkovo*. Templum fictile-domedatum? tribus milibus parochianorum destinatur. Altitudo aedificii 43 m est. Tota ecclesiae area est 1100 m2. Complexum etiam templum includit aedificia administrativa et oeconomica, centrum spirituale et scholasticum, et palatium cum taberna ecclesiae[*Latinitas dolet*]. Est bibliotheca, schola diei Dominicae pueris adultisque aperta, circulis? choralibus, ars studiorum et theatrum studii ordinantur.

Constructio
-----------

Constructio anno 2005 coepit. Ecclesiae in optimis traditionibus architecturae ecclesiasticae Russiae saeculi XVI erecta est. Altare superius consecratum est in honorem sancti Seraphim Saroviae, inferius altare in honorem Sancti Nicolai, Archiepiscopi Myrensis Lyciae, et miraculorum opificis.

Sancti Nicolai die, 19 mensis Decembris, anno 2014, crux solemniter consecrata est atque in firmamento templi erecta. Parva consecratio facta est die 30 mensis Iulii anno 2016. Magnae consecrationis ritum die 15 mensis Februarii, anno 2017, Cyrillus patriarcha Moscuensis perfecit.

Notae
-----

1. ↑  Quidam situs interretialis.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius **(Russice)**

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°52′59″N 37°40′0″E |

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Iustus Vondelius
Res apud Vicidata repertae:Iustus Vondelius: imagoIustus Vondelius: imagoIustus Vondelius: subscriptioIustus Vondelius: subscriptio
*Nativitas*: 17 Novembris 1587; Colonia Agrippina  
*Obitus*: 5 Februarii 1679; Amstelodamum  
*Patria*: Res Publica Coniunctarum Provinciarum  

**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor scaenicus, Interpres, scriptor, rhetorician  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

*Sepultura*: Nederlandia  

Iustus Vondelius.
**Iustus Vondelius Agrippinus** sive vulgo **Joost van den Vondel**, natus Coloniae Agrippinensi die 17 mensis Novembris anno 1587 et mortuus Amstelodami die 5 mensis Februario anni 1679, fuit poeta et comoediographus dramaturgusque Batavus.

Semper ut maximus scriptor paterque litterarum Nederlandicarum usque ad tempora nostra reputatur esse.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Oryza in patella
*Panquemao*
Hordeata
Torro
**Gastronomia Valentiana** est ars coquinaria Valentiae, regionis Hispanicae. Similes aliorum morum edendi in Hispania, apud Valentianos pisces, holera, et oleum sunt fundamenta ciborum.

Oryza
-----

Ob causam paludum, quae circum Valentiam adsunt, arabes primo oryzam coluerunt in Hispania. Iamdum Valentiana regio est maxima cultora oryzae in Hispania. Modus coquendi oryzam cum safrano et holeris primo invenitur saeculo XVIII. Oryzae cocta in patella praecipua est provinciarum tres Valentianarum. Iam cum carnibus (pulli, cuniculi, cochleae) aut piscibus (squillae, cancri, peloridis, chamae), oryza semper cum holeris et safrano coquitur.

Potiones
--------

Inter potiones claras regionis Valentiae adsunt vina dulcia, ut *mistela* et *moscatel*. Etiam dulces atque propriae Valentiae sunt hordeata et lac meringatum, quam cum libis bibitur. "Aqua Valentiae" (*aiga de València*) est potio spirituosa facta cum ius citronum, vodca et vino campaniense. Etiam est propria Valentiae potio spirituosa quae vocatur *cazalla*, qui factum est cum aniso et aqua.

Alimenta salsa
--------------

* Oryza in patella (*arròs en paella*)
* Bullitum pilarum
* Deliciae Illicitanae (*delicias de Elche*)

Alimenta dulcia
---------------

Regio Valentiana est clara ob citros sinenses, amygdala, dactyles, et uvas. Etiam mel in regione colitur. Ex his alimentis cibi multi dulces elaboratur.

* Hordeata (*orxata*)
* Torro (*torró*)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **gastronomiam Valentianam** spectant. |

* *La cuina Valenciana*
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Sonny et Cher anno 1976.
***Sonny and Cher*** fuit grex musicus Americanus duorum membrorum: Salvator Bono, natus die 16 Februarii 1935 in Detroiti Michiganiae, mortuus 5 Ianuarii 1998 prope Lacum Tahoam in California, et Cher, nata in El CentroCalifornia die 20 Maii 1946).

Sonny et Cher convenerunt anno 1962, cum Cher sedecim annos nata esset et Sonny viginti septem natus annos. Matrimonio coniuncti sunt post duos annos et in breve tempus inceperunt una musicen conficere. Fecerunt eorum prima clara carmina anno 1965: *I Got You, Babe* atque *Baby Don't Go,*. Peperit Cher filiam anno 1969 nomine Chastity. Anno 1971 incepit eorum programma televisificum legendarium "The Sonny & Cher Comedy Hour". Quamquam popularissimi fuerunt, propinquitas personalis eorum haud erat bona et diverti sunt anno 1974. Tres dies post, ultimum programma Sonny et Cher fecerunt. Habuerunt brevem revictum programmatis unum annum post, sed non iam successum habuerunt. Non apparuerunt denuo in publico ante quam Novembri 1987, cum canerent "I Got You, Baby" in programmate David Letterman.

Vita eorum post "Sonny and Cher"
--------------------------------

### Sonny

Successum haud magnum habuit post "Sonny et Cher" gregem, sed in politica valuit. Anno 1988 electus est caput urbis Palm Springs, California, postea autem electus est etiam in Cameram Repraesentantium Civitatum Foederatarum. Anno 1998 mortuus est, cum Lacum Tahoam incoleret. Uxor quarta eius, Maria, etiam est in Camera Repraesentium.

### Cher

Cher mansit popularis post suum divortium et etiam confecit alba nota, sicut "Gypsys, Tramps & Thieves" (1971) et "Half-Breed" (1973). Anno 1975, habuit per tempus breve programma televisificum simpliciter *Cher* nominatum. Eodem anno etiam nupsit Gregorium Allman. Cursus eius deterior erat interdum, sed iterum facta est popularis annis 1980, cum appareret in pelliculis sicut "Mask" (1985) et "The Witches of Eastwick" (1987), et ob hanc meruit praemium Academiae. Brevi edidit carmina nota "I Found Someone" (1987) et "If I could turn back time" (1989). Successus eius denuo factus est deterior, et ineuntibus annis 1990 apparebat in praeconiis mercatoriis. Exeuntibus autem annis 1990 denuo fecit musicen popularem, ut puta album "Believe" (1998). Ineuntibus annis 2000 fecit sua "ultima itera musica" sed denuo pergebat. Cher saepe stilum mutavit temporibus mutantibus, ut auditoribus iuvenibus placeret. Per iocum dictum est, si fuerit holocaustum nucleare, soli blattae et Cher supervivent.

Discographia
------------

* Look at Us (1965)
* The Wondrous World of Sonny & Chér (1966)
* In Case You're in Love (1967)
* All I Ever Need Is You (1972)
* Mama Was a Rock and Roll Singer, Papa Used to Write All Her Songs (1973)