recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
"Cellula Fratris Laurentii" a Becker picta: photographema Goupil & Cie e libro *Gallery of Shakespeare illustrations* (Bostoniae: Little, Brown, 1909)
"*Romeo and Juliet*: actum V scaenam 3" Iacobus Northcote, ludo scaenico Shakesperiano *Romeo and Juliet* inspiratus, anno 1789 pinxit: videntur Romeus iam sua manu mortuus, Iulietta etiam viva, frater Laurentius qui tragoediam revelat (Bibliotheca Shakesperiana Folger)
"*Romeo and Juliet*: ad sepulchrum" Iosephus Wright Derbiensis anno 1790 pinxit: videntur Romeus mortuus, Iulietta sibi manum inlatura, umbra fratris Laurentii (Museum et Pinacotheca Derbiensis)
**Laurentius de Regio** (in variis fontibus *Frate Lorenzo da Reggio*, *Friar Laurence*) est persona fabulae Italianae in urbe Verona gestae; Romei enim amore Iuliettae captus clam in matrimonium ducit adiuvante amico fratre Laurentio Franciscano; quae res ex inimicitia familiarum mortem amantium amborum movet.

Historia primum anno fere 1530 a Ludovico da Porto in libello *Historia novellamente ritrovata di due nobili amanti* refertur; post eum a Matthaeo Bandello in collectaneo *Novelle* anno 1554, titulo renovato "*La sfortunata morte di due infelicissimi amanti, che l'uno di veleno, e l'altro di dolore morirono*". Huius versio Francogallica (titulo "*Histoire ... de deux amants, dont l'un mourut de venin, l'autre de tristesse*") Petrus Boaistuau in collectaneo *Histoires tragiques* anno 1559 inclusit (quem librum partim ille, partim Franciscus de Belleforest confecerat). Historia de Romeo et Iulietta ex *Histoires tragiques* Gulielmus Painter Anglice vertit oratione soluta annoque 1567 divulgavit, titulo *The Goodly Hystory of the True and Constant Love between Rhomeo and Julietta*; iam autem Arthurus Brooke in carmine verterat cuius titulus est *The Tragicall Historye of Romeus and Iuliet*, anno 1562 divulgatum. E lectura carminis a Brooke compositi Gulielmus Shakesperius anno fere 1592 ludum scaenicum suum *Romeo and Juliet* elaboravit.
Wikidata Roosevelt Skerrit
Res apud Vicidata repertae:Roosevelt Skerrit: imagoRoosevelt Skerrit: imago
*Nativitas*: 8 Iunii 1972; Roseau  
*Patria*: Dominica  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Dominica, Member of the House of Assembly of Dominica, President of the Caribbean Community, Minister of Finance, Minister of Foreign Affairs, Minister of Foreign Affairs  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Dominica Labour Party  

**Roosevelt Skerrit** (natus die 8 Iunii 1972) est politicus Dominicae in insulis Caribicis.

Roosevelt Skerrit in urbe Roseau natus est, matre Francica ex insula Guadalupia oriunda. Alumnus est universitatis civicae Novi Mexici et universitatis Mississippiensis. Legatus est ad parlamentum Dominicanum ab anno 2000 ministerque ab iuventute mox selectus est.

Primus minister Dominicae est a die 8 Ianuarii 2004, successor Petro Charles qui subito mortuus erat. Ab eodem fere die dux est factionis laboris Dominicanae, qua factione in comitiis anni 2005 victrice, Roosevelt Skerrit in officio primi ministri confirmatus est. Munus ministri a rebus externis eisdem temporibus interdum implevit. Praeses iam meruit ordinis civitatum Caribicarum orientalium et Communitatis Caribicae.

Patriciam Scotland, Britannicam e Dominica oriundam, anno 2010 candidatam ad officium secretarii generalis Consortionis Nationum, favebat. Amicus est mercatori Sinensi Ng Lap Seng. Yvetta Laurent, olim magistra scholarum, hodie negotiatrix, eo filium Malik peperit. Uxorem denuo duxit Melissam e qua filium Demetrium genuit.

Notae
-----

1. ↑  Dominica News Online (2010)
2. ↑  Lowe (2016)

Bibliographia
-------------

* "" in *Caribbean News Now"* (21 Ianuarii 2016)
* "Roosevelt Skerrit no longer a French citizen" in *Dominica News Online* (11 Decembris 2010)
* "Skerrit secures pardon for jailed Dominican students in Cuba[*nexus deficit*]" in *Caribbean News Now"* (8 Maii 2004)
* Clint Lowe, "Commentary: From Rags to Riches? In search of Roosevelt Skerrit's millions" in *Caribbean News Now"* (4 Ianuarii 2016)

Nexus externi
-------------

* Head of Government" apud regimen Dominicanum

Primi ministri Dominicae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Franciscus Baron • Eduardus Olivarius LeBlanc • Patricius John • Olivarius Seraphin • Eugenia Charles • Edison James • Rosie Douglas • Petrus Charles • Osborne Riviere • Roosevelt Skerrit
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Dominicae • Ministri rerum externarum Dominicae |
|  |


Ministri rerum externarum insulae Dominicae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Leo Irving Austin 1978 • Olivarius Seraphin 1979 • Eugenia Charles 1980 • Brianus Alleyne 1990 • Edison James 1995 • Norris Charles 1998 • Rosie Douglas 2000 • Petrus Charles 2000 • Osborne Riviere 2001 • Carolus Savarin 2005 • Roosevelt Skerrit 2007 • Vincentius Henderson 2008 • Roosevelt Skerrit 2010 • Francine Baron 2014 • Kenethus Darroux 2019 • Vincentius Henderson 2022
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Dominicae |
|  |
Wikidata Apen
Res apud Vicidata repertae:Apen: insigneApen: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°13′17″N 7°48′35″E  
*Numerus incolarum*: 11 883  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Apen
**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Paludosoterrensis  

**Geographia**

*Superficies*: 77.02 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Barßel, Westerstede  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Gmina Gizałki  

**Tabula aut despectus**

Apen: situsApen: situs
Curia Apen
Ecclesia Sancti Nicolai Apen
**Apen** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Paludosoterrensis. Ad Apen vici Augustfehn I, II et III, Espern cum Aperfeld, Apermarsch, Godensholterweg, Klampen atque Winkel, Godensholt cum Godensholterfeld, Hengstforde cum Aperberg, Hengstforderfeld, Nordloh, Tange atque Vreschen-Bokel cum Bokelermoor et Holtgast pertinent.

Historia
--------

Apen, anno 1230 primo in actis descriptum, a comitibus Oldenburgensibus regnatum est. Qui ducatus annis 1667 ad usque 1773 ad Daniam pertinuit. Annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Annis 1513 - 1780 hic castellum fuit. Ab anno 1815 Apen iterum ad Magnum Ducatum Oldenburgensem traditum est, qui post annum 1918 res publica factus est. Anno 1933 Apen pars novi Circuli Paludosoterrensis factum est. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Apen** spectant. |

* www.apen.de
* Data Apen apud wirtschaft-im-ammerland.de
*Vide etiam paginam discretivam:* Fanum Sancti Romani (discretiva)


Wikidata Fanum Sancti Romani (Provincia Lucensis)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°10′0″N 10°21′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 408  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Lucensis  

**Geographia**

*Superficies*: 26.16 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Campus Rogianus, Plebs Castelli, Plebs Faustiana, Syllanum Iuncunianum, Villa Cunimundingola  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sancti Romani (Provincia Lucensis): situsFanum Sancti Romani (Provincia Lucensis): situs
Fanum Sancti Romani (Provincia Lucensis)
**Fanum Sancti Romani** (alia nomina: *Fanum Sancti Romani Foroclodiensis*, *Fanum Sancti Romani Carfanianae*; olim fortasse *Viracelum Verrucosa*) (Italiane: *San Romano in Garfagnana*) est oppidum et municipium Italicum, circiter 1490 incolarum, in Foro Clodii Provinciae Lucensis Regionis Tusciae situm. Incolae Romanenses vel Romanopolitani appellantur.

Insigne
-------

* Municipium ItaliaeMunicipium Italiae

Historia
--------

Antiquitate in loco Fani Sancti Romani fuerunt duo castra: Castrum Bolii vel Bolium (*Boglio*) et Castrum Mischiavae vel Mischiava (*Meschiana*).

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Archidioecesis Lucensis

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

Vici (fractiones) municipii sunt:

* Vicus Agius (*Naggio*)
* Seracaniana (Sericagnana, Solicagnana, *Sillicagnana*)
* Villa de Bacciano (*Villetta*)

*Caprignana, Orzaglia, Verrucole, Vibbiana*

Municipia finitima
------------------

* Camporgianum
* Platea
* Plebs Fusciana
* Syllanum Iuncunianum
* Villa Colimundinga

Nexus interni
-------------

* Luca

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sancti Romani** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Fani Sancti Romani Foroclodiensis in Provincia Lucensi.Collocatio finium Municipii Fani Sancti Romani Foroclodiensis in Provincia Lucensi.
* Ecclesia Sancti Romani.Ecclesia Sancti Romani.

Notae
-----

1. ↑  Quidam situs interretialis.
2. ↑  Quidam situs interretialis.
3. ↑  Quidam situs interretialis.
*Iuvenis ad clavile (Martialis Caillebotte).* Picturam Gustavus Caillebotte anno 1876 fecit.
**Impressionismus musicus,** vel **impressio in musica,** est inclinatio vel genus musicum ad tempus modernum pertinens, quod in musica classica Occidentali praecipue per saeculum undevicensimum exeuns et saeculum vicensimum iniens in Europa viguit, impressionismo in arte respondens, et per musicam animam ad indicationes et sensum attendens. Proprietates musicae impressionisticae sunt scriptura sonica per tempora non linearia, sed contra, series animi motuum. Tonalitas musica est obscura, incerta, vel etiam modalis.

Stephanus Mallarmé, iudex artis Francicus, dicit rem nominatam tres partes eius potestatis amittere: "proponere somniare est." Claudius Debussy notiones in musica Iavensi invenit (praecipue gamelan), et deinde ad amicum scripsit: "Non meministi musica Iavensem, quae omnem potest exprimere significationis gradum—quod nostros tonicum et dominantem umbras videri facit?" Debussy et Mauritius Ravel plerumque habentur compositores impressionistae maximi momenti; compositores autem plerumque per nomen *impressionismum* non tam exacte describuntur ut pictores olim descripsi sunt. Debussy nomen re vera repudiavit, dicens: "'aliquem varium' facere conor, in effectu realitates: quod fatui 'impressionismum' appellant est terminus qui tam improbe adhibetur quam fieri potest, praesertim ab iudicibus artium."

Ernestus Fanelli genus excogitavisse aliquando postulatur, quamquam sua opera raro ante 1912 peracta sunt. Alii compositores ab impressionismo moti fuerunt Isaac Albéniz, Ioannes Alden Carpenter, Fridericus Delius, Paulus Dukas, Emmanuel de Falla, Carolus Tomlinson Griffes, et Otorinus Respighi.

Notae
-----

1. ↑  Kamien 1976.
2. ↑  Kamien 2004: 412.
3. ↑  Shengdar Tasi, Impressionistic Influences in the Music of Claude Debussy.
4. ↑  Ernest Fanelli Adriano (1860-1917), *Symphonic Pictures,* Marco Polo, pp. 1–4.
5. ↑   *Impressionism, in Music* (Ed. 6a. ed.). Novi Eboraci: Columbia University Press .

Bibliographia
-------------

* Fleury, Michel. 1999. *L'Impressionnisme et la Musique.* Lutetiae: Fayard.
* Kamien, Roger. 1976. *Music: An Appreciation.* Novi Eboraci: McGraw-Hill. ISBN 0070332665.
* Kamien, Roger. 2004. *Music: An Appreciation.* Ed. 8a. Novi Eboraci: McGraw-Hill. ISBN 0072844841.
* Machlis, Joseph, et Kristine Forney. 1995. *The Enjoyment of Music.* Ed. 7a. Novi Eboraci: W. W. Norton. ISBN 0393966437.
* Palmer, Christopher. 1973. *Impressionism in Music.* Londinii: Hutchinson; Novo Eboraci: Charles Scribner’s Sons.
* Pasler, Jann. 2001. Impressionism. In *The New Grove Dictionary of Music and Musicians,* ed. 2a, ed. Stanley Sadie et Ioanne Tyrrell. Londinii: Macmillan.
* Sabatier, F. 1995. *Miroirs de la musique, XIXe-XXe siècles.* 2 vol. Lutetiae: Fayard.
* Thompson, Oscar. 1937. *Debussy, Man and Artist.* Novi Eboraci: Dodd, Mead & Company.
Wikidata Imran Khan
Res apud Vicidata repertae:Imran Khan: subscriptioImran Khan: subscriptio
*Nativitas*: 5 Octobris 1952; Lahorium  
*Patria*: Pakistania  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Pakistan, Cancellarius, Praeses factionis, Member of the 14th National Assembly of Pakistan, Member of the 15th National Assembly of Pakistan, Federal Minister of the Interior of Pakistan, Member of the National Assembly of Pakistan  
*Munus*: politicus, cricketer, autobiographus, investor, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Pakistan Tehreek-e-Insaf  
*Religio*: Islamus
**Familia**

*Genitores*: Ikramullah Khan Niazi; Shaukat Khanum  
*Coniunx*: Reham Khan  
*Proles*: Sulaiman Isa Khan, Kasim Khan  

**Memoria**

*Laurae*: Pride of Performance, Fellow of the Royal College of Physicians of Edinburgh  

**Imran Khan**, plene عمران احمد خان نیازی *Imrān Aḥmad Ḫān Nīāzi* (Lahorii natus die 5 Octobris 1952) est criccetii lusor et rerum politicarum peritus Pakistaniensis.

E gente Pathanensi ortus, in urbe nativa Vigorniaeque in Anglia educatus, alumnus est collegii Keble apud Oxonienses. Factione, quam conduxerat, comitiis victrice, primus minister patriae die 18 Augusti 2018 factus est.

Bibliographia
-------------

* Christopher Sandford, *Imran Khan: The Cricketer, the Celebrity, the Politician*. HarperCollins, 2009

Nexus externi
-------------

* "Imran Khan": vita apud *CIDOB: Barcelona Centre for International Affairs* **(Hispanice)**

Primi ministri Pakistaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Liaquat Ali Khan • Khawaja Nazimuddin • Mahometus Ali Bogra • Chaudhry Mahometus Ali • Huseyn Shaheed Suhrawardy • Ibrahim Ismail Chundrigar • Feroz Khan Noon • Nurul Amin • Zulfikar Ali Bhutto • Mahometus Khan Junejo • Benazir Bhutto • Ghulam Mustafa Jatoi • Nawaz Sharif • Balakh Sher Mazari • Nawaz Sharif • Moeenuddin Ahmad Qureshi • Benazir Bhutto • Malik Meraj Khalid • Nawaz Sharif • Zafarullah Khan Jamali • Chaudhry Shujaat Hussain • Shaukat Aziz • Mahometus Mian Soomro • Yousaf Raza Gillani • Raja Pervaiz Ashraf • Mir Hazar Khan Khoso • Nawaz Sharif • Shahid Khaqan Abbasi • Imran Khan • Shehbaz Sharif
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Pakistaniae • Ministri a munitione • Ministri a rebus externis |
|  |
Triangulum Polynesium est geographica Oceani Pacifici regio inter Havaios, Insulam Paschalem, et Novam Zelandiam adumbrata.
**Triangulum Polynesium** est geographica Oceani Pacifici regio plerumque inter Havaios, Insulam Paschalem, et Novam Zelandiam adumbrata. Homines quorum culturae intra hanc figuram fiunt linguis Polynesiis utuntur, a linguistis in subgrege Malayo-Polynesiano circumscriptis, et ergo ex protolinguis Austronesiis in Asia Meridio-Orientali abhinc annorum 5000 notis deductis. Indigenae huius trianguli similes famas, artes, religiones, et scientias habent.

Anthropologi putant omnes Polynesiae culturas hodiernas ex singula protocultura deductas esse, quae a populo Malayo-Polynesio abhinc annorum fere duo milia effecta est.

Sunt unicae trianguli culturae maiores septem:

* Havaii
* Insulae Marchionis
* Nova Zelandia (Aotearoa)
* Rapanui
* Samoa
* Tahiti
* Tonga

Cultura Vitiorum, proprietatibus Melanesiis et Polynesiis praesentibus cum Vitiorum terrae praeter triangulum sint, ab anthropologis pars Polynesiae saepe habetur.

Nexus interni
-------------

* Havaii Antiqui
* Lapita

Nexus externi
-------------

* Bernice Pauahi Bishop Museum, apud www.bishopmuseum.org
* Polynesian Cultural Center, apud www.polynesia.com
Wikidata Cozemanum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°16′44″N 9°26′10″E  
*Numerus incolarum*: 2 445  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Laudensis  

**Geographia**

*Superficies*: 7.5 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Castieragum Vicodardus, Laus Pompeia, Fuxiraga, Salaranum, Fanum Sancti Angeli (Provincia Laudensis)  

**Tabula aut despectus**

Cozemanum: situsCozemanum: situs
Cozemanum
**Cozemanum** (-i, *n.*) (olim *Burgus Lictorius*, *Burgus Sancti Ioannis*) (Italiane *Borgo San Giovanni*) est oppidum et municipium Italiae, circiter 2300 incolarum, in Provincia Laudensi Regionis Langobardiae situm. Incolae *Cozemanenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*)
* Provincia Laudensis
* Laus Nova (*urbs*)
* Municipium Italiae

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cozemanum** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  www.comune.borgosangiovanni.lo.it
Taurus.
**Cursus taurorum** (Hispanice: *corrida de toros*) est Hispana dimicatio adversus tauros. In arena, taurarius (Hispanice: *torero*) comminus in taurum pugnat.

Ordo rerum
----------

Pompa.
In principio, symphonia canente (H: *pasodoble*), dramatis personae praesidem salutantes ducunt pompam (H: *paseíllo*). Taurus init et pugna incipit. Spectaculum divisum est in partes tres, quae dicuntur tertiae (H: *tercios*).

### Tertia hastae (H: *tercio de varas*)

Taurus ruit ad taurarium.
Primum, taurarii sagulo provocant taurum ad pugnam. Taurus ruit ad sagulum, sed non cornibus ferit taurarium. Deinde duo equites (H: *picadores*) ineunt, qui cervix tauri hasta vulnerant.

Eques cervix tauri hasta vulnerat.
### Tertia vexillorum (H: *tercio de banderillas*)

Tum tres taurarii vexilla in cervicem tauri infigunt.

### Tertia mortis (H: *tercio de muerte*)

Interficit taurum.
Denique interfector (H: *matador*) solum est in arena. Habet sagulum rubrum (H: *muleta*) et gladium. Interfector ludit cum tauro. Postremo interfector infigit gladium in dorsum et interficit taurum.
Versus **Paroemiacus**, qui graece *παροιμιακός* (*paroimiakós*) nuncupatur, tali dimetro anapaestico par est, quale grammatici Graeci *katalektikón* (i. e. *sine syllaba ultima*) dicere solebant:

v v - / v v - / v v - / - μέγα τὸ στόμα τοῦ ἐνιαυτοῦ
(*mega to stoma tou eniautou*) (id est *ingentia ora anni*)

Hic versus forte dimeter anapaesticus esse videtur, cum re vera, ut nomen eius indicat, iam antiquissimis temporibus in proverbiis exprimendis adhibitus est, cum poetae - vel potius illi priscae aetatis sapientes - verba sua ad opinionem vulgarem accomodarent. Posteriorum aetatum poetae demum opera sua versibus exquisite variatis elaborata in publicum referre consueverant. Ita in veterrimis versibus graecis habetur.

Armatorum quoque carminibus saltatoriis hic versus proprius erat, cuius rei aliud eius nomen *enhoplion* testimonium est.

Qui fit, ut hunc versum inveniamus valde multiformem. Certae sunt tres syllabae longae, quarum ultima anceps est; sed breves vel una vel duae esse possunt vel interdum plane desunt.

Poetae latini cum hunc versum noverant, tum certe eo parcissime usi sunt.

Notae
-----

1. ↑  'Rupprecht, Karl: *Einführung in die griechische Metrik*. München 1950, 28f
2. ↑  *παροίμιον* (*paroimion*) lingua graeca est *proverbium*.
3. ↑  Rupprecht, *ut supra*
4. ↑  Crusius Friedrich / Rubenbauer, Hans: *Römische Metrik*. München 1961, 111, ubi exempla invenies.

Nexus interni
-------------

Versus
Certamen cursūs obstaculosi anno 2008 Bydgostiae habitum.
Athletae obstaculum arquarium superantes.
**Cursus obstaculosus** est e ludis gymnicis campestribus unus, quo athletae certam distantiam, plerumque 3 000 metrorum, obstacula superantes currunt. 

In quoque 400 metrorum circuitu sunt quinque obstacula. E quibus quattuor sunt tigna lignea, in certaminibus virilibus altitudine fere 91 centimetrorum et in muliebribus certaminibus 76 fere cm. Quintum quoque obstaculum est tignum ligneum eiusdem latitudinis, sed ei postpositus est alveus obliquus aquae plenus, cuius pars altior est altitudine centimetrorum 50–70. Quo longius cursor transilit, eo sicciores pedes eius exsistunt.

Viri cursu obstaculoso in Olympiis hodiernis inde a primis Olympiis Atheniensibus anni 1896 certant, mulieres autem non ante quam in Olympiis anni 2008 cursu obstaculoso certabant. 

Nexus interni
-------------

* Cursus impedimentorum

Notae
-----

1. ↑  Tuomo Pekkanen & Reijo Pitkäranta, *Lexicon hodiernae Latinitatis Finno-Latino-Finnicum*, sub voce *estejuoksu*. Societas Litterarum Finnicarum, Helsinki, 2006

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cursum obstaculosum** spectant. |
**Triangulum arithmeticum Pascalianum** est id:

  

```
                              0     0     1     0     0
                                 0     1     1     0
                                    1     2     1
                                 1     3     3     1
                              1     4     6     4     1
                           1     5    10    10     5     1
                        1     6    15    20    15     6     1
                     1     7    21    35    35    21     7     1
                  1     8    28    56    70    56    28     8     1
               1     9    36    84    126   126   84    36     9     1
            1    10    45    120   210   252   210   120   45    10     1
         1    11    55    165   330   462   462   330   165   55    11     1
      1    12    66    220   495   792   924   792   495   220   66    12     1
   1    13    78    286   715  1287  1716  1716  1287   715   286   78    13     1
1    14    91    364  1001  2002  3003  3432  3003  2002  1001   364   91    14     1
```

et quod sequitur. Quisque numerus est summa amborum numerorum qui supra a laeva ac a dextra manu iacent.

Triangulum et numeri Fibonacciani
---------------------------------

Si trianguli numeros ad laevam partem ordines, summae illorum numerorum, qui in singulis diagonalibus se invicem sequentibus positi sunt, sequentiam numerorum Fibonaccianorum formant. 

|  |
| --- |
| 1 |
| 1 | 1 |
| 1 | 2 | 1 |
| 1 | 3 | 3 | 1 |
| 1 | 4 | 6 | 4 | 1 |
| 1 | 5 | 10 | 10 | 5 | 1 |
| 1 | 6 | 15 | 20 | 15 | 6 | 1 |
| 1 | 7 | 21 | 35 | 35 | 21 | 7 | 1 |
| 1 | 8 | 28 | 56 | 70 | 56 | 28 | 8 | 1 |

et cetera. Exemplorum gratia, summa numerorum violaceorum est 1 + 4 + 3 = 8, qui numerus est inter 5 (numerorum caeruleorum summa, 1 + 3 + 1) et 13 (1 + 5 + 6 + 1, numeri rubri) in serie Fibonacciana. Triangulum hoc modo dispositum triangulum arithmeticum nominatur.

Historia
--------

Mathematicus Sinanus Zhu Shijie saeculo XI triangulum pinxit.
Ut Blasius Pascalis non esset primus qui triangulum in libello cuius titulus est *Traité du triangle arithmétique* tractavit, tamen Abraham de Moivre eius nomen triangulo dedit. Antea in Europa Petrus Apianus triangulum proposuerat.

Nota
----

1. ↑  Pascal's arithmetical triangle: the story of a mathematical idea Von Anthony William Fairbank Edwards.

Nexus interni
-------------

* Coefficiens binomialis
* Numerus triangularis
* Triangulum harmonicum

Nexus externus
--------------

* Analysis 1 Von Wolfgang Walter **(Germanice)**
Gallaecia in Hispania sita.
**Gallaecia** vel **Callaecia** fuit regio in Iberia ad septentrionem Durii fluminis cuius caput erat Bracara Augusta. Regio secta est a Mini flumine, quod aurum ferebat et Romani regionem ita volebant. Capta est a Romanis C. Iulio Caesare duce. Fuit pars Hispaniae Citerioris usque ad regnum Diocletiani, qui Gallaeciam provinciam fecit, quae a praesidibus administrabatur et ad Hispaniae Dioecesin pertinuit.

Praesides
---------

Praesides Gallaeciae inter alios et hi fuerunt:

* Fabius Aconius Catullinus Philomathius ante annum 338

Silius Italicus
---------------

Silius Italicus de Gallaecia scripsit:

*Fibrarum et pennae divinarumque sagacem*
*flammarum misit dives Callaecia pubem,*
*barbara nunc patriis ululantem carmina linguis,*
*nunc pedis alterno percussa verbere terra,*
*ad numerum resonas gaudentem plaudere caetras. (Liber III.344-7)*

Finis provinciae
----------------

Anno 409 Suevi Hispaniam intraverunt et Gallaeciam ceperunt, ubi regnum creaverunt. Tunc Liuvigildus rex Suevos superavit et Galaleciam in regnum duxit.

Fontes
------

Strabo, libro tertio *Geographicon* cap. III.2-4

Bibliographia
-------------

* A. H. M. Jones, *The Later Roman Empire 284-602; a social, economic and administrative survey*. 3 voll. Oxoniae: Blackwell, 1964
Wikidata Porlock
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Britanniarum Regnum  
*Locus*: 51°12′32″N 3°35′44″W  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Somerset West and Taunton  

**Porlock** est oppidum Somersetensis comitatus in Anglia occidentali situm ad oram manicae Bristoliensis. Ibi nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1366; in mercatibus medio saeculo XIX celebratis (ter annuatim, diebus Iovis ante 13 Septembris, 11 Octobris et 12 Novembris) venditabantur boves et oves, hae praesertim varietatis parvioris *Porlocks* nuncupatae.

Ecclesia S. Dubricii iuxta Porlock
Ad Porlock nostro tempore homines fere 1 450 habitant, sed peregrinatores aestivi, ruris saltuumque Exmoor litorumque rupestrium admiratores, oppidum frequentant. Horum inter celebriores fuerunt poëtae Lacuum (ita nuncupati) Gulielmus Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, Robertus Southey: hic carmen titulo *Porlock* conscripsit; Coleridge etenim, prope morans, in scholio anno 1816 divulgato *a person ... from Porlock* ("hominem a Porlock advenam") inculpavit quia incursione fastidiosa intempestivaque carmen *Kubla Khan* non iam perscriptum e mente vatis expunxisset.

Oppidum bis in *Chronicis Anglosaxonum* refertur. Anno fere 917 "piratae" Vicingi, ducibus Ohtor et Hroald, e Britannia Minore manicam Bristoliensem invaserunt; ab Herefordiensibus et Glocestriensibus repulsi ad Porlock et iuxta Watchet noctu furtim descenderunt, unde ab incolis debellati in insula vel Flat Holm vel Steep Holm refugium reppererunt: ibi alimentis carentibus multi obierunt. Haroldus Godwini filius, rex futurus, anno 1052 cum septem navibus ex Hibernia portum Porlock aggreditur et vastavit.

Notae
-----

1. ↑  Samantha Letters, "Gazetteer of Markets and Fairs in England and Wales to 1516[*nexus deficit*]"
2. ↑  Lewis s.v. "Porlock"
3. ↑  Vide Samuel Taylor Coleridge, *Christabel &c.* (3a ed. Londinii: William Bulmer, 1816) p. 53
4. ↑  *Chronica Anglosaxonum* Ā anno 918 (insula *Bradan Relice*), D anno 915 (insula *Steapan Reolice*) et similiter B et C
5. ↑  *æt Port locan*: *Chronica Anglosaxonum* E anno 1052 (in recensionibus aliis nomen Porlock non reperitur)

Bibliographia
-------------

*Dovery Manor*, domus saeculi XV Porlock in oppido visus
Piscariorum casae iuxta portum in vico *West Porlock* sitae
* "Porlock" in John Collinson, *The History and Antiquities of the County of Somerset* (3 voll. Bathoniae, 1791) vol. 2 pp. 34-37
* "Porlock (St. Dubritius)" in Samuel Lewis, ed. *A Topographical Dictionary of England* (7a ed. 1848. ~)
* "Porlock" in Nikolaus Pevsner, *The Buildings of England: South and West Somerset* (Harmondsworth: Penguin, 1958) pp. 275-276

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 51°12′32″N 3°35′44″W • *OpenStreetMap* • 7291689 *GeoNames* • *Vision of Britain* • *Open Domesday* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Porlock** spectant. |
Statua Guillelmi Wallacei Aberdoniae posita.
Sigillum Guillelmi Wallacei, in litteris die 11 Octobris 1297 ad burgimagistrum Lubicensem (Germania) scriptis inventum.
**Guillelmus Wallaceus** (-i) sive **Guillelmus Wallax** (-cis) (Lingua Scotica (Gadelica) Uilleam Uallas, [ˈɯʎam ˈuəl̪ˠəs̪] enuntiatum; Lingua Anglonormannica William le Waleys; natus fere anno 1270; mortuus Londinii die 23 Augusti 1305) fuit eques Scoticus, qui primo de libertate bello Scotorum propugnator libertatis factus est.

Anno 1297 exercitu Anglorum devicto, Guillelmus Wallaceus custos Scotiae ("Guardian of Scotland") factus est, quo munere usque ad 1298 fungebatur, donec exercitus Scotorum a Guillelmo ductus proelio apud Falkirk commisso ab Anglis victus est. Mense Augusto 1305 Wallaceus prope Glasguam captus Eduardo I, regi Anglorum, traditus est, qui eum ob crimen laesae maiestatis ac rei publicae suspendio interimi, exenterari, et quadrifariam dividi iussit.

Pellicula
---------

Vita Guillelmi Wallacei, quamvis historice parum accurata, in pellicula *Braveheart* (1995) praesentatur. Melis Gibson et pelliculam moderatus est et personam Wallacei gessit.

Notae
-----

1. ↑  Ambae nominis formae inveniuntur in Historia Majoris Britanniæ tam Angliæ quam Scotiæ. .. per Joannem Majorem (Edimburgi 1740), p. 161.
2. ↑  Aliae nominis formae: **Guillelmus Walois de Scotia miles** (de:William Wallace), **Willelmus filius Alani Walais** (in sigillo anni 1297).
3. ↑  en:William Wallace

Bibliographia
-------------

* Barrow, G. W. S. (2005) 1989. *Kingship and Unity: Scotland 1000–1306.* The New History of Scotland. Vol. 2 (4. ed.). Edinburgi: Edinburgh University Press. ISBN 0748620222.
* Brown, Chris. 2005. *William Wallace. The True Story of Braveheart.* Stroud: Tempus Publishing. ISBN 0-7524-3432-2.
* Watson, Fiona. 2007. "Sir William Wallace: What We Do – and Don't – Know." In *The Wallace Book,* ed. Edward J. Cowan, 26–41. Edinburgi: John Donald. ISBN 978-0-85976-652-4.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Pius Papa XII, mantum gerens, spectatores benedicit.
**Mantum** est vestimentum solemne papale. Pallium ordinariae capae simile est, sed ei in hac re dissimile est, ut longius sit, et ad eum nectendum fibulam ornatam adhibetur.

Historia
--------

Mantum rufum medio aevo erat, non plerumque album sicut hodie, cum eo tempore ruber color papalis esset. Saeculis undecimo et duodecimo unus e gravissimis moribus sollemnibus erat, ac dein impositio rei, immantatio rite appellata, proprium auctoritatis papalis recipiendae signum esse agnoscebatur. Nunc preces, quae dicuntur cum mantum papae imponatur, sunt "Investio te de papatu Romano ut praeses urbi et orbi."

Nexus interni
-------------

* Pluviale
* Sedes gestatoria

Notae
-----

1. ↑  B. K. 2010.
2. ↑  B. K. 2010.

Bibliographia
-------------

K. B. 2010. "Dawne szaty papieskie." *Caeremoniale Romanum: Liturgiae et Mores Curiae Romanae,* 31 Maii 2010. Situs interretialis,

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **mantum** spectant. |
Sacra Ludovici et Blancae Remis anno 1223 ab archiepiscopo Guillelmo de Ionvilla acta
**Guillelmus de Ionvilla** (mortuus anno 1226), filius natu tertius Galfridi IV domini de Ionvilla, fuit episcopus Lingonenses ab anno 1209, deinde archiepiscopus Remensis ab anno 1219 usque ad mortem. Praedecessor in archidioecesi fuit Albericus de Humberto. Concilio Lutetiae anno 1223 praefuit ad Bellum Albigense componendum, eodemque tempore obsequia regis Philippi Augusti conduxit. Die 6 Augusti 1223 regem Ludovicum VIII reginamque Blancam in ecclesia cathedrali Remensi sacravit.

Bibliographia
-------------

* Anselmus de Sancta Maria et al. *Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France, des pairs, grands officiers de la Couronne, de la Maison du Roy et des anciens barons du royaume* vol. 2 p. 5
* Claudius Robertus, *Gallia Christiana* (Lutetiae, 1626) (p. 133 apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

* "Guillaume de Joinville" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
Cursus marinus Borealis (caeruleus, 14 000 chm) et cursus per canalem Suesiensem (ruber, 23 000 chm)
**Cursus marinus Borealis** vel **transitus boreorientalis** est iter, quo naves ex Oceano Atlantico in Pacificum per maria Oceani Arctici navigare possunt. Alter cursus possibilis est per canalem Suesiensem et Oceanum Indicum, tertius circum Africam et promontorium Bonae Spei, quintus per canalem Panamensem, quartus circum Americam Australem circum Hornanum Caput, sextus transitus boreoccidentalis. 

Sensu strictiore cursus marinus Borealis est transitus boreorientalis pars per maria marginalia Oceani Arctici ad litora Russiae adiacentia perducta. Iter a Romana in paeninsula Kolaensi ducit per mare Barentsianum et freta Iugricum et Pylas Karicas in mare Karense, post trans maria Lapteviorum, Sibiricum Orientale et Tschukotense ad fretum Beringianum, quo naves in mare Beringianum Oceani Pacifici exeunt. 

Inquisitio transitus boreorientalis longa fuit, nam a glacie continua maria Oceani Arctici vix paucis mensibus vacua sunt, sed et his mensibus glacies natantes navibus pericula magna afficiunt. Litora his locis nautis commeatum minimum vel nullum praebent; etiam ligna ad naves reficiendas, nisi ab undis allata, in tundra absunt. Qua de causa solum saeculo XIX exeunte cursus marinus Borealis totus investigatus est; primus Adolfus Nordenskiöld eun transiit annis 1878—1879, secundus Fridtjof Nansen anno 1893 (sed expeditione nondum finita navem reliquit et ad polum septentrionalem profectus est). Nunc naves glacifragae tute per eum navigant.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 543. Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Северный морской путь*.

Nexus interni
-------------

* Transitus boreoccidentalis

Nexus externi
-------------

* Transitus boreorientalis historia **(Russice)**
Insignia familiae de Turri et Tassis Epistularum transportatio
**Cursus publicus de Turri et Tassis** per imperium Sacrum Romanum sub aegide familiae nobilis Germanicae de Turri et Tassis actus est. Pars nominis huius familiae e stirpe mediaevali Italica de Turri(en) demitur, quae saeculo XIII dominium Mediolanense tenebat.

Franciscus de Turri et Tassis anno 1516 servitium cursuale primum inter Vindobonam et Bruxellas instituerat. Inde eius familiares heredes servitiorum cursualium perennes declarati sunt. Anno 1624 graviones imperiales proclamati sunt, anno 1695 vel principes imperiales.

Anno autem 1867 omnia privilegia cursualia Borussiae vendita sunt. Saeculo XX ineunte princeps Albertus (natus 1867) sedebat Ratisbonae, cum princeps Alexander (natus 1851) Pragae vitam degeret.

Bibliographia
-------------

* Wolfgang Behringer: *Thurn und Taxis.* Monaci 1990, ISBN 3-492-03336-9.
* Martin Dallmeier: *Quellen zur Geschichte des europäischen Postwesens.* Kallmünz 1977.
* Martin Dallmeier, Martha Schad: *Das fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern.* Pustet, Ratisbonae 1996, ISBN 3-7917-1492-9.
* Ludwig Kalmus: *Weltgeschichte der Post.* Vidobonae 1937.
* Max Piendl: *Das fürstliche Haus Thurn und Taxis.* Ratisbonae 1980.
* Heinrich von Stephan: *Geschichte der Preußischen Post.* Berlin 1859 (nova editio non aucta: Heidelbergae 1987)

Externi nexus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Thurn und Taxis** spectant. |

* Familiae pagina domestica

Fons
----

*Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon*, editio quinta, volumen 2. Lipsiae 1911, p. 836 quod relegi potest hic in interreti.
*Vide etiam paginam discretivam:* Nox (discretiva)

Adolphus Hitler anno 1933 una cum "amico" Ernesto Röhm, nimis proximo, nimis populari, nimis potenti, nimis simili, quam ut posset supervivere...
Inter victimas *Noctis longorum cultrorum* Ericus Klausener fautor *Actionis Catholicae* et audax contradictor ideologiae nazisticae, interfectus Berolini. (Pittacium postale in eius honorem, 1984).
Wilhelmus Eduardus Schmid, famosus musicus et criticus de rebus musicis, interfectus *per errorem* in *Nocte longorum cultrorum* Monaci Bavariae die 30 iunii 1934, quippe qui paene idem nomen habuisset quam Ludovicus Schmitt amicus Ottonis Strasser! Rudolphus Hesse misit postea flores eius viduae ad sese excusandum propter errorem!
**Nox longorum cultrorum** (Theodisce **Nacht der langen Messer**) fuit series necum imperatarum ab Adolpho Hitlero et commissarum inter diem 30 mensis Iunii et diem 2dum mensis Iulii anni 1934, quibus diebus duces ordinis paramilitaris SA (qui vocabantur *Camisiae Fuscae*) qui tunc temporis congressum habebant in urbe balineatoria Bad Wiessee interfecti sunt, una ubique in Germania cum compluribus contradicentibus regimini nazistico, cum priscis inimicis atque etiam priscis amicis Adolphi Hitleri, cum politicis democraticis, militibus, et quibusdam aliis qui per errorem necati sunt.

Hitler timebat enim potentiam nimis magnam Ernesti Röhm Duce *Camisiarum Fuscarum*, nimis proximum, nimis popularem, nimis potentem, nimis similem, quam ut posset diu supervivere...

Circiter 200 homines interfecti sunt quorum 85 nomina solum nota sunt.

His criminibus patratis, nemine posthac obstante, Adolphus Hitler potestatem absolutam potiri valuit.

Notulae
-------

1. ↑  Ut Wilhelmus Eduardus Schmid, famosus musicus et criticus de rebus musicis, interfectus *per errorem* Monaci Bavariae die 30 iunii 1934, quippe qui paene idem nomen habuisset quam Ludovicus Schmitt amicus Ottonis Strasser, "amici" Hitleri, vice praesidis factionis nazisticae ipsius interfecti...
Populus Matritensis cannones abferens, Francos pugnandi causa
**Popularis rebellio secundo die Maii 1808** (Hispanice *Levantamiento del 2 de mayo*) est res nova popularis Matriti gesta, in qua populus Matritensis contra milites Francicos Napoleonis rebellavit, sed tandem populus victus est. Rebellione facta, bellum pro libertate Hispanica coepit.

Prolegomena
-----------

Ab anno 1807, copiae multae Franciae erant in Hispania, sub fallacioso proposito invasionis Portugalliae.

Carolo IV regnante, filius regis Ferdinandus coronam cupiditus, insidia fecit contra patre et ministrum primum, Godoy. Die 17 Martii 1808, populus, a Ferdinando sublato, contra regem et Godoy rebellaverunt, et tandem Ferdinandus rex factus est.

Napoleo Hispaniam cupiditus legationes missit patre et filio. Cum omnes in Baiona erant, Napoleo eos cellavit, et iussit familiam regis ad Baionam ducere.

Eventa
------

Impetum equitum Aegyptiacorum in Hispanos, a Francisco a Goya depictum
Die Die secundo Maii Ioachim Murat, dux copiarum Francicarum, iussit principes Hispaniae ad Baionam mittere. Tunc principes in currus ducti sunt, sed populus, qui circum Palatium aderat, festinavit ad currum quia nolebat filios regis cautivos. Idem tempore, dux Murat iussit milites populum repelere cum vi. 

Mox populus per Matrtitum totum sublatus est in armis contra Francos. Milites Hispanici Ludovicus Daoíz et Petrus Velarde cannones et armas populo assignaverunt, Francos pugnandi causa. In praesidium ubi cannones clausi erant, Franci clauserunt Hispanos, sed cum auxilio populi, Franci victi sunt. Deinde milites et plebs cum cultribus, falcibus et scopletis aggressi sint Francos.

Tandem, populo congregato, equites impetum ultimum fecerunt et Hispani victi sunt.

Res subsequentes
----------------

Postridie, Matritenses capti ducti sunt in patibulum et exsecuti sunt. Natione Hispanicane dolente, ubique populus aggressi sunt Francos, et parvulum oppidum Monsteles bellum in Franciam damnavit.

Napoleo mox coronam et regnum Hispaniae sustulit e Borbonibus. Tunc creavit Constitutio Baionensem pro Hispanis et in solio regio Hispanico coronavit fratrem Iosephum.

Commemorationes
---------------

Die 2 Maii est dies publicus in Matritense provincia, et annuale est agmen militare in viis Matritensibus per locos ubi res gestas fuerunt anno 1808.

Nexus interni
-------------

* Dies 3 Maii 1808
* Obsidia Caesaraugustana
* Bellum Peninsulare

Bibliographia
-------------

* *El 19 de Marzo y el 2 de Mayo*, Benedicti Pérez Galdós
* *Un día de cólera*, Arthurii Pérez-Reverte. ISBN 978-84-204-7280-5
* *La Guerra de la Independencia*, Gerardi Dufour. ISBN 84-7679-144-5

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Popularis rebellio secundo die Maii 1808** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
Wikidata Senglea
Res apud Vicidata repertae:Senglea: insigneSenglea: insigne
*Civitas*: Melita  
*Locus*: 35°53′16″N 14°31′1″E  
*Numerus incolarum*: 2 784  
Situs interretialis  

**Geographia**

*Superficies*: 0.2 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Cassinum  

**Tabula aut despectus**

Senglea: situsSenglea: situs
**Senglea** vel **Insula** (lingua Melitensi *l-Isla*), quae et **civitas invicta** nuncupatur, est urbs insulae Melitae et rei publicae Melitensis, incolis 2 724 anno 2014.

Notae
-----

1. ↑  "tandem civitatis Sengleae curatus" (p. 93 apud *Google Books*)
2. ↑  "Sengleae, quae alias dicitur Insula" (col. 283 apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

Castellum S. Michaelis iuxta Sengleam

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sengleam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 35°53′16″N 14°31′1″E • *GeoNames* • Encyclopædia Britannica |

Civitates vel urbes Melitae

Birmula • Burgus • Curmum • Medina • Rabbatum • Senglea • Siggeum • Valetta • Żabbar • Zebugum • Żejtun  

Civitas conspicua • humilissima • invicta • notabilis • picta • victoriosa  
Civitas Beland • civitas Ferdinand • civitas Hompesch • civitas Rohan • civitas Victoria

*Opus geopoliticum**Capsae cognatae:* Insulae Melitae
*Vide etiam paginam discretivam:* Diagoras


Wikidata Diagoras Melius
Res apud Vicidata repertae:Diagoras Melius: imagoDiagoras Melius: imago
*Nativitas*: 5. saeculum a.C.n.; Melos  
*Obitus*: 5. saeculum a.C.n.; Corinthus  

**Officium**

*Munus*: poëta, sophistae, scriptor, philosophus, dithyrambic poet  

**Consociatio**

*Religio*: atheismus
**Diagoras Melius** (natus circa annum 475 a.C.n. Meli; mortuus post annum 410 a.C.n.) fuit sophista Graecus et poeta, qui etiam munere legislatoris functus est. Interdum atheus cognominatur.

Diagoras anno 425 a.C.n. Mantineae civitati leges constituit, quae ibi maxime laudabantur. Poeta primo carmina religione tincta composuit, Aristophanes autem in comoedia Nubes quae dicitur de Diagorae verbis Iovem non esse mentionem facit. 

Quare impius factus sit, nescitur. Scriptores varia et incerta tradunt. Wolfgang Will historicus eum post excisionem Meli patriae anno 416 a.C.n. atheum factum esse arbitratur.

Postquam oratione Athenis habita contra Sacra Eleusinia dixit, Diagoras ab Atheniensibus capitis damnatus est. Corinthum fugere potuit, postea nihil certi de eo notum est.

Cicero narrat amicum Diagorae tabulas votivas monstravisse, in quibus homines, qui e naufragiis effugissent, viderentur. Interroganti, num ex iis praesidium deorum agnosceret, Diagoran respondisse: "Ita fit", inquit, "illi enim nusquam picti sunt, qui naufragia fecerunt in marique perierunt.".

Opera
-----

* Marek Winiarczyk (ed.), Diagorae Melii et Theodori Cyrenaei reliquiae, Lipsiae 1981 (Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana).

Bibliographia
-------------

* Maroun Aouad, Luc Brisson: *Diagoras de Mélos.* In: Richard Goulet (ed.): *Dictionnaire des philosophes antiques.* Vol. 2, CNRS Éditions, Parisiis 1994, ISBN 2-271-05195-9, p. 750–757
* Wolfgang Will: *Der Untergang von Melos. Machtpolitik im Urteil des Thukydides und einiger Zeitgenossen*. Bonnae 2006, ISBN 3-7749-3441-X.

Notae
-----

1. ↑  Will: *Der Untergang von Melos.* p. 66–68.
2. ↑  Aristophanes: *Nubes*, V. 820-831.
3. ↑  Will: *Der Untergang von Melos.* p. 71–74
4. ↑  Cicero, *de natura deorum* III 89. (Verba allata ex The Latin Library)
Media nox (00:12) in Petri Fabrica 24 Iunii
**Nox alba** est, cum per totam noctem solum crepusculum nec tenebrae observantur. Tales sunt noctes circa solstitium aestivum sub latitudinibus altioribus, prope ad Circulum Arcticum.

A die polari nox alba distinguenda est; per diem polarem sol multos dies non occidit, albis autem noctibus occidit, sed non alte sub finitore latet, ut lux eius satis clara maneat. In regionibus, ubi dies polaris observatur, aliquot noctes ante eum et post eum albae sunt.

Definitio exactior noctium albarum de definitione crepusculi dependet. Interdum nox alba dicitur, si ab occasu ad ortum tantum crepusculum civile continuatur (i.e. non inferius, quam −6° sub finitorem sol mergitur); interdum, si crepusculum navigatorium (non inferius, quam −12°).

Terrae, in quibus noctes albae observantur, sunt 

* Antarctica, Finnia et Islandia totae,
* Alascae, Sueciae, Norvegiae et Daniae pars maior,
* Scotiae, Estoniae, Canadae et Russiae partes septentrionales.

In Russia urbes maiores, ubi noctes albae (sed non dies polaris) observantur, sunt Petropolis (cuius noctes albae saepissime memorantur}, Viburgum, Nadymus, Petschora, Archangelopolis, Urbs Duinae Borealis, Uchta, Iacutia, Petri Fabrica, Sysola, Surgutum, Magadanum, Serov, Solicamium etc.

Notae
-----

1. ↑  Michael de Albrecht, Carmina Latina (in: Древний мир и мы, II, Petropoli 2000, p. 303).

Nexus externi
-------------

* Noctes albae in *Encyclopaedia Petropolitana* **(Russice)**
* Noctes albae in *Encyclopaedia Sovietica magna* **(Russice)**
Porticus ecclesiae *Hill Croome* ubi anno 1279 Guillelmus de Monte Canisio Amiciam in matrimonium duxit

**Guillelmus de Monte Canisio** (vulgo *William de Munchensi*; natus anno fere 1235; mortuus 1287), filius Guarini de Monte Canisio uxorisque eius alterae Dionysiae, fuit eques Anglicus, interdum regibus fidelis, interdum novarum rerum petitor.

Guillelmus de Monte Canisio uxorem duxit Amiciam, origine hodie ignoto, ante solem ortum die 24 Augusti 1279 extra porticum ecclesiae *Hill Croome* Herefordiae. Ex ea (fortasse ante matrimonium) genuit filiam Dionysiam, quae nupsit primum Ioanni de Hull; postea, inter annos 1294 et 1297, Hugoni de Vere, filio Roberti Oxoniae comitis. Dionysia iunior sine prole mortua est anno 1313.

Bibliographia
-------------

* Welbore St. Clair Baddeley, *A Cotteswold Manor: being the history of Painswick* (Glevi: John Bellows, 1907) pp. 70-83 Textus apud archive.org
* C. L. K. "Munchensy, William de (d. 1289)" in *Dictionary of National Biography* edd. Leslie Stephen, Sidney Lee. 63 voll. 3 voll. suppl. (Londinii, 1885-1901 ~)
* H. W. Ridgeway, "Munchensi, William de (c.1235–1287)" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Ruinae Carthaginis
**Tertium bellum Punicum** gestum est ab anno 149 a.C.n. ad 146 a.C.n. inter Romanos et Carthaginenses. Qui, cum secundo bello Punico a Romanis oppressi essent, quinquaginta annis post opibus recuperatis emergebant. Qua re solliciti Romani Carthaginienses flagitabant, ut a mari abstinerent, urbem Carthaginem desererent, in interioribus Africae se constituerent.

De administratione belli
------------------------

Quae iussa ubi Carthagini audita sunt, ortus statim est clamor bellum esse gerendum, caput retinendum. Omnis materia ad instruendem classem adfertur, ad arma comparanda undique stipendia colliguntur.

Romani vero maxime Marco Porcio Catone hortante, qui omnibus fere orationibus illud "ceterum censeo Carthaginem esse delendam" subiunxisse dicitur, Scipionem exercitui praeficiunt, qui Carthaginem quamvis summa vi defensam expugnat.

Urbs eversa
-----------

Quadraginta milia hominum se victori tradunt. Dux ipse Asdrubal ramos oleae ferens supplex ad genua Scipionis procumbit. Deleta Carthagine Scipio minor idem cognomen *Africani* ac avus reportat.

Carthaginis eversae solum sale conspersum esse, quasi urbs in perpetuum damnetur, non nisi ante saeculum undevigesimum narratur.

Notae
-----

1. ↑  Plin. *nat.* 36.185.

Fontes
------

* Appianus, *liber Libycus*.
* Polybius
* Appianus
* Diodorus
* Livius

Nexus interni
-------------

* Primum bellum Punicum
* Secundum bellum Punicum

Bella Punica

|  |  |
| --- | --- |
|  | Continentia ScipionisContinentia Scipionis |
| Primum Bellum Punicum • Secundum Bellum Punicum • Tertium Bellum Punicum |
|  |