recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Leges Norimbergenses (Germanica: *Nürnberger Gesetze*) erant series legum in Germania nazistica 15 September 1935 quis anathemaverunt ad convenium proprium Diaetae Regni Germanici (Germanica: *Reichstag*) consulveruntur. Leges fuerunt Lex Custodiae Sangue Honorisque Germanicae, qui anathemavit matrimonias inter judaeos gentilibusque, coetum opscaenum inter judaeos gentilibusque, quoque auctoramento feminarum gentilium in domibus judicae qui non ad minimum quadraginta quinque annos habet; et Lex Civitatis Regni, ut nemo praeter personae sangue germanici patiebantur civitatem germanicam habere. 14 November 1935 legem tertiam, diciens quis in classe "judicorum" fuerunt, et in illa die leges duae priori egeruntur. 26 December 1935, amplius leges extendiens anathema athinganis et africanis consulveruntur. Nam, quod contortiones diplomaticae, executionem legis 1936 Olympici aestivi postposuerunt.

Leges Norimbergenses Judaeorum Germanicorum gentem ambis caete hominium oeconomiceque adflictaverunt. Multes Judaeos capientur per Gestapo Schutzstaffelque et emissiveruntur ad campis laboris, ubi multes tandem cidisse essent. Multes leges anathemans Judaeos ab negotios professionalibus, sicut Medici, Consules (legati), et libres auctorum judicorum publice cremaveruntur.
Wikidata Nguyễn Xuân Phúc
Res apud Vicidata repertae:Nguyễn Xuân Phúc: imagoNguyễn Xuân Phúc: imago
*Nativitas*: 20 Iulii 1954; Quế Sơn  
*Patria*: Vietnamia  

**Officium**

*Officium*: member of the National Assembly of Vietnam, Prime Minister of Vietnam, member of the National Assembly of Vietnam, member of the National Assembly of Vietnam, Chairman of the Office of the Government of Vietnam, Deputy Prime Minister of Vietnam, President of Vietnam  
*Munus*: politicus, iuris peritus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Communist Party of Vietnam  

**Familia**

*Coniunx*: Tran Thi Nguyet Thu  

**Nguyễn Xuân Phúc** (in pago Quế Sơn(en) provinciae Quảng Nam natus die 20 Iulii 1954) est politicus Vietnamiae.

Filius politici qui Hanoi in urbe laborabat, Nguyễn Xuân Phúc in oppido nativo educatus est cum matre et sorore, quae autem ambae bello mox interfectae sunt. Ergo annum agens tredecimum a patris amicis e Vietnamia Meridionali ereptus est. Deinde Hanoi incola universitatem Oeconomiae Nationalis et academiam Administrationis Publicae frequentavit.

Ab anno 1978 apud regimen provinciae nativae Quảng Nam operam dedit. Minister iuxta tabularium regiminis a die 2 Augusti 2007, primus minister vicarius a die 2 Augusti 2011, primus minister Vietnamiae a die 7 Aprilis 2016 meruit. Die 5 Aprilis 2021 praeses factus est; ab officio die 18 Ianuarii 2023 recedit. Inculpatum esse dicitur aere alieno a se aut ministris suis accepto dum primus minister functus est.

Bibliographia
-------------

* "Vietnam president quits amid anti-corruption drive" in *The Guardian* (17 Ianuarii 2023)
* Mark Landler, "Trump Hosts Prime Minister Phuc of Vietnam and Announces Trade Deals" in *New York Times* (31 Maii 2017)

Nexus externi
-------------

Nguyễn Xuân Phúc (media imagine) inter collegas die 29 Septembris 2016 cum principibus Philippinarum colloquens

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nguyễn Xuân Phúc** spectant. |

Praesides Vietnamiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Hồ Chí Minh 1945 • Tôn Đức Thắng 1969 • Nguyễn Hữu Thọ 1980 • Trường Chinh 1981 • Võ Chí Công 1987 • Lê Đức Anh 1992 • Trần Đức Lương 1997 • Nguyễn Minh Triết 2006 • Trương Tấn Sang 2011 • Trần Đại Quang 2016 • Nguyễn Phú Trọng 2018 • Nguyễn Xuân Phúc 2021 • Võ Văn Thưởng 2023
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Vietnamiae |
|  |

 

Primi ministri Vietnamiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Hồ Chí Minh 1945 • Phạm Văn Đồng 1955/1976 • Phạm Hùng 1987 • Đỗ Mười 1988 • Võ Văn Kiệt 1991 • Phan Văn Khải 1997 • Nguyễn Tấn Dũng 2006 • Nguyễn Xuân Phúc 2016 • Phạm Minh Chính 2021
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Vietnamiae |
|  |
**Leges imperii** fuerunt normae Imperii Romani Sacri a potestate legifera eiusdem edictae.

Rogationem legis ferre imprimis imperatori competit, sed etiam collegio principum electorum concessa erat rogatio. Rogatio imperatoris primo ad collegium electorum lata est, quorum sententia („relatio" dicta) collegio principum dominorumque urbium imperialium ad „correctionem" relata est. Consensu impetrato urbes imperiales assentire oportuit. Talis trium collegiorum sententia „consultum" sive „suffragium imperii" appellata est. Quae, ut fieret lex, ab imperatore „resolutione" approbanda erat. Sententia approbata („conclusum imperii") a imperatore „lex imperii" promulgari potuit. Si imperator autem assensionem vetuit, conclusum imperii vi caruit, in imperatorem ergo ius vetandi absolutum competit.

Diu leges imperii ultima cuiusque dietae sessione nomine „recessus imperii" publicatae sunt. Ultimus recessus eius modi anno 1654 Ratisbonae pronuntiatus est, qui nomine „Recessus Imperii Novissimus" notus est. 

Ab anno 1663 comitia imperii forma „deputationis imperii" continuo Ratisbonae consilium habuerunt, quare Comitia perpetua dicta sunt.

Leges fundamentales
-------------------

Maximi momenti quaedam leges imperii fundamentales erant:

* Bulla Aurea (1356)
* De pace imperii publica, („Der ewige Landfriede", 1495)
* Ordines iudiciorum: Ordo Iudicii Imperii (1555) et alii
* Decreta sive "instrumenta" Pacis Westphalicae (1648)
* Pax Lunevillensis
* Recessus principalis deputationis imperii (1803)

Bibliographia
-------------

* Hoffmann, Christian Gottfried: Dissertatio Juris Publici De Ratione Interpretandi Leges Imperii Romano-Germanici Publicas, Occas. Art. V. §. 50 & 56. Art. VIII. § 2. XVII. § 3 Pac. Osnabr. Lipsiae 1720
* Vox „Reichsgesetze", in: Meyers Konversations-Lexikon, 1888, in interrete:

Notae
-----

1. ↑  Cf. Bibliographia (Hoffmann: Dissertatio)
2. ↑  In interrete:  et apud Vicifontem:
Wikidata Nhial Deng Nhial
Res apud Vicidata repertae:Nhial Deng Nhial: imagoNhial Deng Nhial: imago
*Nativitas*: 1 Ianuarii 1952; Sudania Australis  
*Patria*: Sudania Australis  

**Officium**

*Officium*: Member of the National Legislative Assembly of South Sudan, Minister of Commerce, Industry and Investment, Minister of Foreign Affairs and International Cooperation, Minister of Foreign Affairs and International Cooperation, Minister of Presidential Affairs, Minister of Defence and Veterans Affairs (South Sudan), Member of the Southern Sudan Legislative Assembly, Member of the National Legislative Assembly of South Sudan  
*Munus*: Causidicus, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Sudan People's Liberation Movement  

**Nhial Deng Nhial** est politicus Sudaniae Australis.

Urbis Wau nativus, e populo Dinka ortus, filius est Gulielmi Deng Nhial rerum novarum cupidi qui anno 1968 necatus est. Nhial Deng Nhial alumnus est Khartumensis et Dundensis ubi iuribus studuit. Iam ante civitatem Sudaniae Australis constitutam minister a factionibus et munitione die 22 Decembris 2008 factus est. Postea bis minister rerum externarum meruit, ab 26 Augusti 2011 usque in annum 2013, iterum a die 17 Iulii 2018, antecessore bis Deng Alor.

Notae
-----

1. ↑  *rulers.org*

Bibliographia
-------------

* "Nhial Deng Nhial appointed southern Sudan Defence Minister" in *Sudan Tribune* (22 Decembris 2008)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nhial Deng Nhial** spectant. |

Ministri rerum externarum Sudaniae Australis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Deng Alor 2011 • Nhial Deng Nhial 2011 • Barnabas Marial Benjamin 2013 • Deng Alor 2016 • Nhial Deng Nhial 2018 • Awut Deng Acuil 2019 • Beatrix Khamisa Wani-Noah 2020
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum* |
|  |
Historia Anastasii de Honestis in libro manu scripto saec. XV picta (BNF Italien 63 f. 186v)
Historia Anastasii de Honestis in libro manu scripto saec. XV picta (BNF Français 239 f. 159v)
**Historia Anastasii de Honestis** (cuius nomen Italiane sonat *Nastagio degli Onesti*) a Ioanne Boccacio anno fere 1350 in serie fabularum cuius titulus est *Decamerone* narrata est. Historia anno 1483 in quattuor tabulis ab Alexandro Botticelli confectis depingitur.

Fabula Decameronis
------------------

Fabula octava diei quinti, a Philomena narrata, historiam Anastasii de Honestis praebet qui, Ravennae incola, filiae Pauli Traversarii amoratus et ab ea reiectus in pineta haud longe ab urbe distantia recedit. Ibi spatians vidit equitem qui cum canibus puellam nudam insectatur et gladio interficit. Eques se puellamque mortuos confitetur et damnatos ut cotidie eandem rem facerent; puellam enim sine ratione per vitam totam matrimonium eius recusavisse. Statuit enim ad prandium in pinetis familiam Traversariorum convitare ut sub oculis amatae venatio cotidiana ageretur. Quas res observatas amata statim Anastasio nubere consentit, puellaeque Ravennates aliae (addit Boccacius) promptius abhinc amatoribus suis conveniebant.

Notae
-----

1. ↑  De nomine Latino vide e.g. *Opere volgari di Giovanni Boccaccio* (1827) vol. 3 p. 7

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **historiam Anastasii de Honestis** spectant. |
**Leges Liciniae Sextiae** latae sunt anno 367 a.C.n. curantibus consulibus Gaio Licinio Stolo et Lucio Sextio Laterano. Praeter legem agrariam etiam extunc duos consules rem publicam habituros, quorum alter plebeius, alter optimas esse fas erat, constituerunt. Praeterea instituerunt officium praetoris qui domi ius diceret duosque aediles curules, qui in munere fungendo invicem sibi succederent. 

Tametsi plebei diu ab optimatibus ius fungendorum summorum officiorum impetraverant tantum facta secessione plebis ad summos gradus cursus honorum, id est consulatum atque praeturam concessi sunt.

Fontes
------

* Jochen Bleicken: *Die Verfassung der Römischen Republik. Grundlagen und Entwicklung* (= *UTB.* 460). 7. völlig überarbeitete und erweiterte Auflage. Schöningh, Paderborn u. a. 1995, ISBN 3-506-99405-0, S. 105 ff.
* Karl-Joachim Hölkeskamp: *Die Entstehung der Nobilität. Studien zur sozialen und politischen Geschichte der Römischen Republik im 4. Jhdt. v. Chr.* Steiner-Verlag-Wiesbaden-GmbH, Stuttgart 1987, ISBN 3-515-04621-6, S. 23 ff. (Zugleich: Bochum, Universität, Dissertation, 1984).
***Certamen principum*** septimus liber a Rubricastellano conversus est seriei "Asterix", cuius titulus originalis *Le combat des chefs* est. Anno 1966 versio Francogallica scripta a Renato Goscinny et picta a Alberto Uderzo et anno 1981 versio Latina a Carolo Rubricastellano scripta divulgatur.

Actio
-----

Romani de viculo gallico vincere volentes certamen traditionalem nomine "Certamen Principium" instituunt. Princeps robustus se paratum ad pugnam contra Maiestigem principem viculi esse dicit. Victor huius certaminis ambo vicos possidit. Romani Druidam capere volunt, ne potionem magicam faciat, Obelix autem hoc cum Asterige videns prohibere vult, ne Romani Druidam capiant et cippum suum ad Romanos iacit. Obelix autem cippo non Romanos fugientes, at Druidam percutet. Iste nunc memoriae perditae suae causa delirans potionem magicam non iam coquere potest. Galli Druidae aenum dant, ut potionem magicam coquat, iste autem tantum potiones dirumpentes facit, et cum alterus Druida eum curare debens venit et Obeligem quaerit, quomodo percussio Druidae acciderit, Obelix ei monstrans cippum alterum in hunc iacit. Nunc ambo Druidae delirantes potiones dirumpentes coquunt. Iam Maiestix pugnare debet, cum Druida subito a potione Druidae alii curatur. Obelix autem ad consilium venit iacendi alterum cippum, ut iste delirationem finit. Ita Druida primo curatur, tum autem cippus in hunc iterum volat. Feliciter Druida a cippo non destrimentum cepit et statim potionem magicam coquet. Maiestigi potio magica datur et ita vincit, remittit autem vicum alterum. Tum convivium celebratur de victoria Maiestigis et sanationem Druidae Panoramigis.

Editio
------

* René Goscinny, Albert Uderzo; Carolus Rubricastellanus, interpr. *Certamen principum*. Dargaud, 1981. ISBN 9783770400577
*Vide etiam paginam discretivam:* Serenus

**Serenus Sammonicus**, si *Historiae Augustae* credimus, fuit filius illius Sereni Sammonici qui aulam Septimii Severi imperatoris frequentaverat et necatus erat, iussu Caracallae, anno fere 212 paullo post Getam mortuum. Hunc filium Alexandri Severi et Gordiani I familiarem fuisse legimus; hunc morientem "omnes libros ... patris sui, qui censebantur ad sexaginta et duo milia, Gordiano minori" relinquisse.Haec autem historicus nostrae fere aetatis Ronaldus Syme mythistoriam esse suadet.

Notae
-----

1. ↑  *Historia Augusta* "Caracallus" 4.4; "Alexander Severus" 30.2; "Gordiani tres" 18.2.

Bibliographia
-------------

* G. W. Bowersock, *Greek Sophists in the Roman Empire* (1969) pp. 102, 107
* Peter L. Schmidt, "Serenus (3)" in Konrat Ziegler, Walther Sontheimer, edd. *Der kleine Pauly: Lexikon der Antike* (Monaci: Artemis, 1975; DTV, 1979)
* Ronald Syme, *Ammianus and the Historia Augusta* (Oxonii, 1968)
* Ronald Syme, *Emperors and Biography: Studies in the Historia Augusta* (Oxonii, 1971) p. 184.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
*Lalage nigra* mas

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Familia : Campephagidae   
Genus : ***Lalage***   
F. Boie, 1826  
   
Subdivisiones: Species*Vide commentarium.*

***Lalage*** est genus avium ordinis Passeriformium familiae Campephagidarum. Generi sunt circa duodecim species, quae in Asia Meridiana et Australasia inveniuntur, nonnullis speciebus quoque in Insulis Pacificis endemicis.

Hae aves sunt minores, circa 15 ad 20 centimetra longae. Pinnae plerumque sunt nigrae, canae, albae.

Plerumque insectis et fructibus vescuntur. Nidus est cupulatus et elegans, in summa arbore usitate aedificatus.

Plurimae species sunt aliquantum communes, sed *Lalage sharpei* putatur "near threatened,"? et *Lalage leucopyga,* subspecies Insulae Norfolciae, exstincta est.

Species
-------

* *Lalage melanoleuca*
* *Lalage nigra*
* *Lalage leucopygialis*
* *Lalage sueurii*
* *Lalage tricolor*
* *Lalage aurea*
* *Lalage moesta*
* *Lalage atrovirens*
* *Lalage leucomela*
* *Lalage maculosa*
* *Lalage sharpei*
* *Lalage leucopyga*
	+ *Lalage leucopyga leucopyga*

Nexus interni
-------------

* *Splendrillia lalage*

Bibliographia
-------------

* Perrins, Christopher, ed. 2004. *The New Encyclopedia of Birds.* Oxoniae: Oxford University Press.
Wikidata Seraphim Saroviensis
Res apud Vicidata repertae:Seraphim Saroviensis: imagoSeraphim Saroviensis: imago
*Nativitas*: 19 Iulii 1754, 1759; Kurscha  
*Obitus*: 2 Ianuarii 1833, 1833; Sarovia  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: monachus, Eastern Orthodox priest, Eastern Orthodox monk  

**Consociatio**

*Religio*: Christianitas Orthodoxa
**Memoria**

*Sepultura*: Regio Novogardiensis Inferior  
venerabilis, thaumaturgus (*feriae die* 1 Augusti, January 2)
**Seraphim Saroviensis** (Russice *Серафим Саровский*), die 19 Iulii anni 1754 (vel 1759) in Curo natus et die 2 Ianuarii anni 1833 Saroviae mortuus, sanctus Ecclesiae Orthodoxae Russicae est. Nomen sancti saeculare Prochorus Isidori filius Mošnin erat. Pater eius Isidorus mercator fuit et mane mortuus est. Prochorus adulescens, cum aeger esset, Dei Genetricem vidit, quae eum curavit. Ab anno 1776 in Eremiterio Saroviensi vivebat, ubi anno 1786 vota monastica tulit. Anno 1793 hieromonachus factus est. Ab anno 1794 usque ad annum 1810 in silva prope eremiterium solus habitabat, et ab anno 1810 usque ad annum 1825 in eremiterio, sed in plena solitudine et silentio. Post annum 1825 omnes, qui videre eum vellent (nam erant praemulti), accipiebat et verbis *O gaudium meum* salutabat, non solum post Pascha, sed anno toto *Christus resurrexit* adiciens. Vita eius a Sergio hieromonacho anno 1837 composita est, sed post mutata a metropolite Philareto (Drozdov). Anno 1903 maximis cum sollemnitatibus canonizatus est. Verba multa sancti Seraphim saepe citantur, e.g. *Si animum pacis adeptus eris, milia circum te salvabuntur*, et alia.

Sanctus Seraphim ursum in silva manibus alit (anni 1903 lithographia)

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 30 Iulii Gregoriano.
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 14 Ianuarii Gregoriano.
3. ↑  *Стяжи дух мирен, и тысячи вокруг тебя спасутся* (De Sancto Spiritu cum Nicolao Motovilov homilia).

Nexus interni
-------------

* Ecclesia Seraphim Saroviensis in Raevo
* 9168 Sarov, asteroides

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Seraphim Saroviensem** spectant. |

* Vita sancti Seraphim
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

**De Gregorio-Mendel-Gymnasio**

Schola nostra Ambergae sita e Gregorio Mendel nominata et anno millesimo octingentesimo tricesimo tertio (MDCCCXXXIII) [vel – si vir vere Romanus aut femina vere Romana inter vos est – anno bis millesimo quingentesimo octogesimo sexto (MMDLXXXVI) a. u. c.] condita est.

de structura ludi
-----------------

Schola nostra est omnis divisa in partes tres, quarum una nominatur aedificium antiquum, alia aedificium recens, tertia aula athletica.

de signo ludi
-------------

Signum ludi ex tribus viridis columnis constans discipuli discipulaeque, magistri magistraeque, parentes atque amici amicaeque repraesentat.

de facultatibus deligendi
-------------------------

Discipuli post tres annos directionem aut linguarum aut scientiarum naturae aut oeconomiarum deligere possunt. Praeterea linguas Hispanorum, Britannorum, Francogallorum, Romanorum discere possunt. Sed duae aut tres linguae discendae sunt.

de discipulis pristinis
-----------------------

Discipuli pristini et clari scholae sunt Josefus Friedrich Schmidt, qui ludum „Homo, ne indignatus sis!" inscriptum invenit, Michael Mathias Prechtl, qui pictor fuit, Eugenius Oker ille scriptor pernotus.

de negotiis additis
-------------------

Cum inter omnes constet varietatem discipulos discipulasque maxime delectare, multae et variae disciplinae eis ad deligendum quotannis dantur (exempla grata: pedifollis, tenisia mensalis, scaciludium, chorus).

Notae
-----

1. ↑
Magister **Conradus de Montepuellarum** sive Germanice: *Konrad von Megenberg* (\*1309, † 14 Martii 1374) magister artium universitatis Lutetiae, rector scholae Stephani vindobonensis et canonicus in Ratisbona erat. Scripsit 30 libros, inter eos opera theologiae, philosophiae morale et scientiarum naturalium.

Vita
----

Conradus parentibus nobilitate minore 1309 in vico Germanice: *Mäbenberg* in hodierna parte Bavariae Suebia natus est. Ab anno septimo discipulus in schola primaria erfordiensis erat, ubi repetitore alimenta ipse praebuit. Deinde in Lutetia ad artium studium se contulit et magister factus erat. Praebenda bis frustra a papa petita anno 1341 nanctus est officium rectoris scholae Stephani in Vindobona. Propter visionem St. Erhardi Conradus demigravit Ratisbonam, ubi canonicus et parochus parochiae St. Ulrici erat usque ad mortem suam die 14 Martii 1374.

Opera
-----

Pagina ex libro rerum naturalium, impressus Iohanno Bämler 1481
Opus Conradi divisus est in scripturas de re publica, theologicas (etiam hagiographicas), naturales et morales. Inter opera matura numeratur eius "Planctus ecclesia in Germaniam".
Imprimis inter annos ratisbonenses valde efficienter erat et scripsit opera sua clarissima:

* "Speculum felicitatis humane" (sic!) sive "Monastica" (ante anno 1348) de ethica homini singularii,
* Liber rerum naturalium Germanice: *"Buch von den natürlichen Dingen"* (ante 1350), interpretatio linguam germanicam libri "De natura rerum" Thomae Cantimpratensis,
* "Oeconomica" sive "Yconomica" (ca. inter 1348 et 1352), liber tres voluminum de doctrina domus.

Supra hiis varia opera minora scripsit, velut "Tractatus contra Occam", "Causa terre motus", "Vita Sancti Erhardi", "Tractatus de limitibus pariochialibus in Ratisbona" et altera.

Bibliographia
-------------

* Krüger, Sabine: *Konrad von Megenberg*. In: *Fränkische Lebensbilder.* Series VII A (ed. Gerhardo Pfeiffer, vol. 2). Herbipolis 1968. p. 83–103.
* Weber, Margit: *Konrad von Megenberg. Leben und Werk*. In: *Beiträge zur Geschichte des Bistums Regensburg* 20 (1986). p. 213–324.

Notae
-----

1. 1 2  *Book of Nature*.. *World Digital Library*. 1481-08-20
Wikidata Conservatorium Nationale Artium et Munerum
Res apud Vicidata repertae:Conservatorium Nationale Artium et Munerum: logotypusConservatorium Nationale Artium et Munerum: logotypus
schola, schola superior  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 48°52′1″N 2°21′16″E  
*Situs*: Lutetia
**Rectio**

https://www.cnam.eu/site-en/ Situs interretialis  
*Praetorium*: rue Saint-Martin;
**Populus**

*Lingua*: Francogallice
**Origo**

*Conditor*: Henricus Grégoire  
*Inceptio*: 10 Octobris 1794  

**Tabula aut despectus**

Conservatorium Nationale Artium et Munerum: imagoConservatorium Nationale Artium et Munerum: imago
**Conservatoire national des arts et métiers** (Francice, 'Conservatorium artium et artificiorum nationale') est institutum superius et schola superior artis ingeniariae quae Lutetiae in Francia sita est. Educationem praebet et investigationibus favet ad scientiam puram et industriam mercatoriam augendas. Cui est magnum inventionum museum publicatum.

Quod institutum speciatim destinatur ad exsecutivas? in industriis, societatibus, officiisque publicis destinata, qui scientiam suam profundius novasque disciplinas discere volunt.

Clari magistri
--------------

* Marcus Fumaroli, rerum gestarum scriptor Francicus

Nexus externi
-------------

* Situs proprius
**Koniec świata w Breslau** quod Latine sit "Finis mundi in Breslau" est fabula rerum criminalium quam Marcus Krajewski scripsit et quae anno 2003 edita est.

Fabulae summa
-------------

Res agitur Wratislaviae Germanice Breslau decennio III saeculi XX. Wratislaviae quae tunc nomine *Breslau* pars Borussiae et Germaniae erat quidam scelera attrocia committit. Commissarius agens de rebus criminalibus Eduardus Most rem investigat. 

Ei usui est peritia linguae Latinae quam linguam in schola didicit. Ope et chartarum quas in archivio urbano et libri quem in bibliotheca repperit et cuius titulus est "Antiquitates Silesiacae" invenit omnes caedes quae multo ante acciderunt eodem anni die, quo commissae sunt, denuo repeti. In charta exempli gratia repperit: "Homicidium Gnosi D[omi]ni Raphaelis Thomae in balneario pedibus suspensi die prima post festivitatem S. Thomae Apostoli AD MDCLXXXV". Et revera simili modo crudeli eodem anni die duobus diebus ante Christi natalem homo necatur. Etiam homicida adhuc ignotus significat quanti momenti homicidiorum dies sint quia omnibus victimis schedulas calendarias affigit quae mortis diem indicant.

Denique commissarius sectam occultam nomine "Sepulchrum Mundi" detexit, qua in secta etiam eius uxor implicata esse videtur. Sectae dux quidam Baro von Orloff finem mundi docet appropinquare cuius rei omen sit caedes saeculis ante commissas nunc eodem modo repeti.

Fabula refert de moribus hominum et homunculorum qui paulo ante ascensum partium Hitlerianarum Wratislaviam incolebant.

Libri editiones
---------------

* *Koniec świata w Breslau* ("Finis Mundi in Breslau"), Wydawnictwo W.A.B. Warszawa 2003.
	+ *Der Kalenderblattmörder*. (dt. von Paulina Schulz) dtv, München 2006, ISBN 3-423-24539-5 **(Germanice)**
	+ *The End of the World in Breslau*, 2003. English edition: MacLehose Press/Quercus, London 2009. **(Anglice)**
	+ *La fine del mondo a Breslavia*. Einaudi, 2008 **(Italice)**
	+ Кінець світу в Бреслау, 2003, укр. пер. 2007 **(Russice)**

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Wikidata Adolphus Witzel
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 14 Iunii 1847; Longosalissa  
*Obitus*: 12 Iunii 1906; Bonna  

**Officium**

*Munus*: Medicus dentarius, professor  
*Patronus*: Universitas Litterarum Ienensis
Tabula commemorativa in urbe nativitatis Adolphi Witzel
**Adolphus Fridericus Witzel** (natus die 14 Iunii 1847 Longosalissae, mortuus die 12 Iunii 1906 Bonnae) erat Germanicus medicus dentarius et professor universitarius.

Witzel studebat medicinam Berolini inter 1866-69 et tandem officinam medicinalem aperuit Assindiae. Ad scientias proprias dilatandas iit anno 1882 Heidelbergam ubi scripsit thesim anno 1884 (*Behandlung der Gaumenspalten*). Studiis supplementariis finitis denuo Assindiae munere doctoris functus est.

Anno 1893 Witzel sese habilitavit et creatus est professor ad Universitatem Ienensem; quo loco director stomatologici instituti insuper erat.

Opera (selecta)
---------------

* 1869 : *Die antiseptische Behandlung pulpakranker Zähne*
* 1879 : *Beiträge zur Lehre von den Neubildungen in der Zahnpulpa*
* *Kompendium der Pathol. und Therapie der Pulpakrankheiten des Zahnes*
* *Cocain-Anästhesie*
* *Antiseptik bei Operationen a. d. Alveolarfortsätzen der Kiefer*
* *Verwendung des Schlafgases bei Operationen*

Bibliographia
-------------

* "Witzel, Adolf" in *Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts* (Berolini, 1901) coll. 1869-1870
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Conscientia** est opus animae humanae, ratio cogitationis et magna ethicae res. Duas significationes habet.

Conscientia psychica
--------------------

Conscientia psychica est operatio perceptione qui ipsam personalitatem scit. Hae conscientia etiam "conscientia sui" appellatur. Identitas generis etiam e conscientia psychica oritur.

Conscientia moralitatis
-----------------------

Conscientia moralitatis est capacitas iudicandi bonum et malum, et a Cartesio conditionem digitatis omnis hominis quia aeque omnibus dantur de nativitate. Et Universa Iurum Humanorum Declaratio affrimat ut "omnes genena humana liberi et aequi nascuntur" quia "conscientiam rationemque habent". Et hae Declaratio libertatem conscientiae affirmavit. Internationalis iurum humanorum lex libertatem conscientiae ut pars iurum civilium et politicarum spondet.

Petrus Benenson notionem captivi conscientiae excogitavit ad defendendos homines qui in carcerem dantur suorum cogitationis, opinionis politicae, vel ceterae apud Universam Iurum Humanorum Declarationem.

Nexus interni
-------------

* Captivus conscientiae
* Cogito ergo sum
* Conscientia (moralis)
* Detrectator militiae
* Iura civilia et politica
* Ius naturale
* Scientia cognitiva
* Systema excitans reticulare ascendens
* Universa Iurum Humanorum Declaratio

Bibliographia
-------------

* Balibar, Étienne. 1998. Introduction. *John Locke: Identité et Différence: L'Invention de la conscience.* Editio bilinguis. Lutetiae: Seuil.
* Bitbol, Michel. 2005. *Physique et Philosophie de l'Esprit.* Champs-Flammarion.
* Chalmers, David. 1996. *The Conscious Mind: In Search of a Fundamental Theory.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0195117891, ISBN 0195105532 (carta).
* Damasio, Antonio. *Le sentiment même de soi.*
* Damasio, Antonio. *Spinoza avait raison.*
* Delacour, Jean. *Conscience et cerveau.*
* Dennett, Daniel. *La Conscience expliquée.*
* Depraz, Natalie. 2001. *La conscience: Approches croisées, des classiques aux sciences cognitives.* Armand Colin. ISBN 2200263708.
* Edelman, Gerald. 2004. *Plus vaste que le ciel.*
* Edelman, Gerald, et Giulio Tononi. *Comment la matière devient conscience.*
* Fedi, Laurent. 2008. *Piaget et la conscience morale.* Lutetiae: PUF. ISBN 9782130567257.
In mythologia Graeca **Adrastus** (Graece Ἄδραστος), Talai filius, fuit Argivorum rex qui septem ducum contra Thebas expeditionem imperavit. Nam oraculo obtemperans duas filias Argiam et Deipylam exsulibus Polynici et Tydeo dedit. Generum Polynicem igitur neglectis signis divinis in Thebanum thronum restituere voluit sed repulsus unus e ductoribus equi beneficio cladi superfuit. Secundam expeditionem quoque 'epigonorum' dictam cum filiis eorum qui primo bello perierant duxit. Tunc Thebas quidem cepit sed filium Aegialeum in pugna amisit et paulo post ipse in patriam rediens Megaris mortuus est. Persona *Supplicum* Euripidearum est et Nemeorum certaminum conditor fuisse dicitur.

De cultu heroico
----------------

Sicyone Adrastus cultu honorabatur qui sacrificiis et tragicis choris constabat qui eius tribulationes canere solebant

Notae
-----

1. ↑  Euripides, *Supplices* 155-160.
2. ↑  Herodotus, *Historiae* V.67.

Fontes
------

* Aeschylus, *Septem contra Thebas*
* Euripides, *Supplices* et *Phoenissae*
* Hyginus, *Fabulae* 68-71
* Isocrates, *Panegyricus* 54-5 et *Panathenaicus* 169-172
* Statius, *Thebais*

Plura legere si cupis
---------------------

* Sylvie Franchet-D'Espèrey, "Œdipe et Adraste dans le chant I de la Thébaïde de Stace", *Vita Latina*, 2001ː 29-37

Nexus externi
-------------

* Adrastus apud Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft (Germanice)
*Vide etiam paginam discretivam:* Caelum (discretiva)

Caelum ex terra plerumque caeruleum videtur.
**Caelum** est locus superior ac pars atmosphaerae cuius usque ad finem mundi se contingit. Nubes res communiores sunt quae in caelo reperiri possunt, fumi qui in diversis amplitudinibus formisque se ostendunt, et nonnulla species cum facultate volare quamquam in terra habitant, sicut aves et insecta.

In pluribus religionibus loci venusti et amoeni sunt, e.g. caelum in Christianitate ubi boni homines post mortem adveniunt; contrarium est Infernus, locus subterraneus. Plures religiones deos caeli quoque habent, ut Caelus in religione et mythologia Romana, qui item in significatione ut verbum est.

Caelum in cultura populari
--------------------------

Caelum, ut venustum est, in modis fascinantibus et etiam miris depingitur. In generibus ut fantasia, fantasia scientifica et scientia ficticia archipelagos caelestes vel singulum corpus aliquando videntur quo ut in terra naturam ut silvam, montem, etc, atque varias structuras ut ab aedificio ad urbem totam exsistunt. Ut visissimum hos contenduntur per varia vehicula caelestia ut navem caelestem et navem spatialem, et per varios modos transportationis ut permotum et varios modos magicos.

Varia genera nubium firmarum in caelo quorum in eos ire potes etiam sunt, in ludis electronicis molis ituariae primum visorum. Varias structuras librantes in caelo ut moles ituarias caelestes, aedificia caelestia, etc in hoc genere etiam exsistunt.

Bona exempla selecta structurarum in caelo possint urbs Columbia in ludo electronico praemodernitatis *Bioshock Infinite*, in archipelago caelesti constructa. Aliud est oppidum SkyTown in ludo electronico scientiae ficticiae *Metroid Prime 3: Corruption*, ab Chozo antiquo et perdito constructum, sed hoc in molibus ituariis caelestibus, insulae caelestes fere similibus, constructum est.

Sententiae de caelo
-------------------

* *Caeli enarrant gloriam Dei* - Psalmus 19.
* *Caelum non animum mutant qui trans mare currunt* - Horatius.
* *Caelum videre iussit, et erectos ad sidera tollere vultus* - Ovidius. In corpore operario *Stargate* est alia versio huius sententiae in lingua Latina archaica ficticia, in Book of Origin (scilicet "liber originis") libro sancto scripta, et per perceptionem a encyclopaedianis *Stargate* scribetur: *Calium videre essit. Et terra rus ad sidera tollere vultus. Ex uno disce omnes.*
* *Principio caelum ac terras camposque liquentis lucentemque globum Lunae Titaniaque astra spiritus intus alit, tetamque infusa per artus mens agitat et magno se corpore miscet* - Vergilius, *Aeneis* Liber VI 724.

Notae
-----

1. ↑  *Caelum -ī neut.*, aliquando *caelus -ī m.*, ut semper in plurali *caelī*. Scriptura *coelum* non classica est. Vide *Oxford Latin Dictionary*, s.v. "caelum."

Nexus interni
-------------

* Caeliscalpium
* Deus otiosus
* Finitor
* Horus (deus)
* Linea caelestis
* Mandatum caeli
* Nut (dea)
* Sphaera caelestis
* Uranus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **caelum** spectant. |
Stela 5 ex Takalik Abaj Guatemalae scripturam Maya monstrat.
**Logogramma** (Graeco λόγος 'sermo; ratio' + γράμμα 'scriptura') est graphema, minima systematis scribendi unitas, quae verbum, lexema, vel morphema per se significat. Quod aliis systematibus scribendi aut non linguisticis opponi potest, sicut pictogrammata et ideogrammata, quae nuntios communicant, aut linguisticis sicut abecedaria, abjad, et syllabaria, ubi quodque signum phonema (sonum) vel mixturam phonematum, non vocabula tota, lexemata, vel morphemata significat.

Logogrammata Sinica 'natare' et 'madefacere' significantia: signum laevum, 'aqua' significans, certam coniunctionem cum aqua monstrat; signum dextrum, 'reus' in uno latere et 'silva' in alio, indicat haec verba *qiú* et *lín* proprie dici. Hoc systema, quod verbum per thema et pronunciationem evocat, est usitatissimum inter logogrammata Sinica.
Non confundendenda logogrammata cum ideogrammatibus vel hieroglyphicis, nam ideogrammata notiones recte significant plus quam mera verba vel morphemata, nullumque systema logographicum prorsus ideographicum est.

Logogrammata ex elementis ad visum pertinentibus varie ordinatis componuntur, aliquando ad segmentationem phonematum redientes, principium per quod abecedaria efficiuntur. Quam ob rem meminisse sonum verbi abecedario scripti plerumque facilius est, sed significatio logogrammatis facillime memoria teneri vel animo fingi potest. Quia signum se plus significationibus quam sonis consociat, locutiones distinctissimae ad significandas notiones similes comprimi possunt.

Systemata logographica fortasse fuerunt primae scripturae formae verae in orbe terrarum adhibitae: hieroglyphicae Aegypti antiquae, litterae Sinicae, scripturae Mesoamericanae, et scripturae cuneiformes Asiae Minoris, nonnulla elementa logographica ferre possunt. Primi gradus scripturae Shümom, in Cameronia saeculo undevicensimo evolutae, etiam fuerunt logographica.

Hieroglyphica Aegyptia.
Systematibus quae abecedario Latino utuntur etiam sunt signa potentiam logographicam habentia, in notatione mathematica, ut exempli gratia signum *%,* quod centesimas significat.

Nonnulla systemata omnino sunt logographica, atque omnia variis signorum formis utuntur ad sonum explicandum vel flexuram grammaticam addendam. Exempli gratia, in scriptura Sinica sunt logogrammata pura, sed maior pars signorum sunt phonogrammata, quae componuntur ex binis elementis: uno proximam verbi notionem significante, unoque sonum monstrante.

Nexus interni
-------------

* Morphogramma
* Logotypus
* Phonogramma
* Scriptura pictographica

Bibliographia
-------------

* Daniels, Peter T. et William Bright. 1996. *The World's Writing Systems.* Oxoniae: Oxford University Press.
* DeFrancis, John. 1984. *The Chinese Language: Fact and Fantasy.* Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0824810686.
* Hannas, 1997. *Asia's Orthographic Dilemma.* Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 082481892X.
* Hoffman, Joel M. 2004. *In the Beginning: A Short History of the Hebrew Language.* NYU Press. ISBN 0814736904.
Wikidata Gubernium Olonecense
Res apud Vicidata repertae:Gubernium Olonecense: insigneGubernium Olonecense: insigne
gubernium, Gubernia et regiones Imperii Russici anno 1914  
*Civitas*: Imperium Russicum  
*Locus*: 61°47′0″N 34°21′0″E  
*Nomen officiale*: Олонецкая губерния  

**Forma**

*Area*: 114 929.6 chiliometrum quadratum, 130 801 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Petri Fabrica  

**Vita**

*Incolae*: 364 156  

**Gubernium Olonecense** (Russice Олонецкая губерния, tr. *Oloneckaja gubernija*) fuit prisca administrativa Russiae pars, in parte septentrio-occidentali Russiae Europaeae sita, anno 1802 in Imperio Russico creata (praefectura Olonecensis tamen in Imperio illo iam annis ab 1784 ad 1796 exsistebat) annoque 1922 in Re Publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica abolita, metropolim habens Petri Fabricam (*Petrozavodsk*) nec Oloniciam, cuius nomen gerebat.

Cargapolis, Povensa, Wytegra capita circulorum gubernii Olonecensis fuerunt.

Nota
----

1. ↑  Bernardi van Loo Stimulus seraphicae conversationis (Lovanii, 1862), p. 107

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gubernium Olonecense** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 61°47′0″N 34°21′0″E • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Gubernium Iaroslaviense
Res apud Vicidata repertae:Gubernium Iaroslaviense: insigneGubernium Iaroslaviense: insigne
gubernium  
*Civitas*: Imperium Russicum, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica  
*Locus*: 57°37′0″N 39°51′0″E  

**Fines**

*Procuratio superior*: Imperium Russicum, Res publica Russica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Moscow region (1917-1918), Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica  

**Forma**

*Area*: 35 615 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Iaroslavia  

**Vita**

*Incolae*: 1 166 800  

**Gubernium Iaroslaviense** (Russice Ярославская губерния, tr. *Jaroslavskaja gubernija*) fuit pars administrativa Russiae prisca, in septentrio-oriente Russiae Europaeae sita, Iaroslaviam metropolim habens, anno 1777 in Imperio Russico creata et anno 1929 in Re publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita.

Lubimogradum, Mologa, Piscaria, Poschechonia, Romanova, Rostovia, Uglicia capita circulorum gubernii Iaroslaviensis fuerunt.

Nota
----

1. ↑  "gub. Jaroslaviensis"; "gub. jaroslaviensis"

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gubernium Iaroslaviense** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°37′0″N 39°51′0″E • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Gubernium Archangelopolitanum
Res apud Vicidata repertae:Gubernium Archangelopolitanum: insigneGubernium Archangelopolitanum: insigne
gubernium  
*Civitas*: Imperium Russicum  
*Locus*: 64°32′0″N 40°32′0″E  
*Nomen officiale*: Архангельская губерния  

**Fines**

*Procuratio superior*: Imperium Russicum, Res publica Russica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica  

**Forma**

*Area*: 842 531 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Archangelopolis  

**Gubernium Archangelopolitanum** (Russice initio Архангелогородская губерния, tr. *Archangelogorodskaja gubernija*, dein Архангельская губерния, tr. *Archangel'skaja gubernija*) fuit pars administrativa prisca Russiae, in septentrione Russiae Europaeae sita, metropolim habens Archangelopolim.

Colmogora, Kemium, Mesenia, Onega, Ostium Czilmae, Pinega capita circulorum gubernii Archangelopolitani fuerunt.

Historia
--------

Gubernium Archangelopolitanum sive Archangelogrodiense (Архангелогородская губерния) extremo anno 1708 tzare Petro I inter octo gubernia Russica prima creatum est. Ab anno 1719 usque ad annum 1775 hoc gubernium in provincias quattuor (Archangelopolitanam sive Archangelogrodiensem, Galicensem, Ustiugensem, Vologdensem) divisum est. Gubernium ipsud anno 1780 autem abolitum est, terris eius ad subdivisionem novam Imperii Russici, sedem administrativam Vologdae habentem, inclusis. 

Anno 1796 gubernium novum Archangelopolitanum sive Archangelscense (Архангельская губерния), territorium multo minus quam gubernium priscum occupans, in Imperio Russico formatum est, postquam ad annum 1929 exsistebat.

Notae
-----

1. ↑  *Atlas Russicus* (Petropoli, 1745), p. 3; *Kurtzgefaßte politische Geographie zur Erläuterung eines kleinen in Rußischer Sprache publizierten ATLANTIS* (Petropoli, 1745), p. 302.
2. ↑  Charitonis Čebotarëv *Географическое методическое описание Российской империи* (Moscuae, 1776), p. 205.
3. ↑  Bernardi van Loo *Stimulus seraphicae conversationis* (Lovanii, 1862), p. 107

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gubernium Archangelopolitanum** spectant. |

* Tabula geographica gub. Archangelopolitani in suas provincias divisi, ab I. F. Schmidio composita

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 64°32′0″N 40°32′0″E • Большая российская энциклопедия |
**Mahometus Bassa**, usitatiori nomine Turcico *Zal Mahmud Paşa* (e Bosnia ortus; mortuus anno 1580) fuit annis fere 1544/1553 inter vesiriis Suleimani Magnifici sultani tertius (primo vesirio Rustano).

Is Gerardo Veltvycko, Sacri Romani Imperii legato, anno 1545 abeunti, *Vous avez mangé le pain avec nous* dixit; *ne prenez pas en mauvaise part si avons quelquefois usé de termes et parolles que n'est coustume d'user ... J'espère que nous serons amys et que nous pourrons visiter l'ung l'autre.* ("Panem cum nobis edisti ... Ne mala parte habeas si interdum verbis et sententiis haud urbanis usi sumus ... Spero nos amicos fore et unum alterum visitare posse.")

Dicitur eundem iussu sultani de interfectione filii Mustaphae anno 1553 curavisse et propter hanc rem agnomen *Zal* i.e. "carnifex" meruisse. Iussu Mahometi Bassae mulierisque Şah Sultan (filiae sultani Selimi II) aedificata est anno fere 1577 meschita Zal Mahometi Bassae, architecto Sinan. Ibi sepulcra Mahometi Bassae uxorisque visitantur.

Notae
-----

1. ↑  "Mahemet Bassa": Augerius Gislenius Busbequius, *Legationis Turcicae epistolae* IV p. 278
2. ↑  "Mahomet Bassa" in epistolis Francogallicis Gerardi Veltvycki (vide p. 88 apud *Google Books*)
3. ↑  Ita tr:wiki
4. ↑  Srećko M. Džaja; Günter Weiss, ed. *Austro-Turcica 1541-1552* (p. 88 apud *Google Books*)
5. ↑  Ita paginam de meschita historicam

Bibliographia
-------------

* "Restoring the executioner’s mosque" in *Hurriyet Daily News* (21 Aprilis 2012)

Nexus externi
-------------

* Historica de meschitá pagina
Wikidata Gubernium Kioviense
Res apud Vicidata repertae:Gubernium Kioviense: insigneGubernium Kioviense: insigne
gubernium  
*Civitas*: Imperium Russicum, Ukrainian People's Republic, Res Publica Sovietica Socialistica Ucrainica, Unio Sovietica  
*Locus*: 50°27′0″N 30°31′25″E  
*Nomen officiale*: Киевская губерния, Київська губернія  

**Fines**

*Procuratio superior*: Imperium Russicum, Res Publica Sovietica Socialistica Ucrainica, Ukrainian People's Republic  

**Forma**

*Area*: 50 957 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Kiovia  
*Subdivisiones*: Kievsky Uyezd
**Vita**

*Incolae*: 4 148 900  

**Gubernium Kioviense** (Russice Киевская губерния, tr. *Kievskaja gubernija*; Ucrainice Київська губернія, tr. *Kyjivs'ka hubernija*), in fluxu medio Danapris fluvii situm, erat pars administrativa Russiae (Regni et Imperii Russici) et Ucrainae (Rei Publicae Popularis Ucrainicae, Civitatis Ucrainicae et Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Ucrainicae), metropolim habens Kioviam, anno 1708 inter 8 prima gubernia Russica creata et anno 1925 cum aliis guberniis RSS Ucrainicae Unionis Sovieticae abolita.

Circassium, Kaniovia aliaque urbes capita circulorum gubernii Kioviensis fuerunt.

Notae
-----

1. ↑  "...cum adiacentibus Kioviensi et Bielogorodensi Guberniis..." (in: *Atlas Russicus*, p. 5); "...Ucrainiae gubernii Kioviensis...' (in: *Magyar botanikai lapok*, vol. I, p. 80)

Nexus externi
-------------

* Tabula geographica generalis Gubernii Kioviensis in X legiones divisi, componente I. F. Schmidio Academiae Scientiarum Petropolitanae adiuncto


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gubernium Kioviense** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°27′0″N 30°31′25″E • Большая российская энциклопедия |

* Pagina de gubernio Kioviensi *Encyclopaediae Brockhaus et Efron* apud Vicifontem **(Russice)**
* Pagina de gubernio Kioviensi *Encyclopaediae historiae Ucrainae* **(Ucrainice)**
* Pagina de gubernio Kioviensi *Encyclopaediae Ucrainae contemporaneae* **(Ucrainice)**
Wikidata Michael Alekseev
Res apud Vicidata repertae:Michael Alekseev: imagoMichael Alekseev: imagoMichael Alekseev: subscriptioMichael Alekseev: subscriptio
*Nativitas*: 3 Novembris 1857; Viasma  
*Obitus*: 8 Octobris 1918; Crasnodaria  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: politicus, military officer  

**Memoria**

*Laurae*: Crux magna Legionis Honoris, Ordinis Sanctae Annae classis prima, Order of Saint Anna, 2nd class, Order of Saint Anna, 3rd class, Order of Saint Anna, 4th class, Ordo Aquilae Albae, Ordinis Sancti Stanislai classis prima, Order of Saint Stanislaus, 2nd class, Ordinis Sancti Vladimiri classis quarta, Order of Saint Stanislaus, 3rd class, Order of St. Vladimir, 3rd class, Ordinis Sancti Vladimiri classis secunda, Gladius Aureus fortitudinis gratia datus, Ordinis Sancti Georgii classis quarta, Order of Saint Vladimir 4th class with swords and bow, Order of St. Anne 3rd class with swords and bow, Order of Saint Stanislaus, 1st class with swords, Order of Saint Stanislaus (House of Romanov), Order of Saint Michael and Saint George, Officer of the Legion of Honour, Ordo Coronae Regalis Borussicae, Cross "Danube Crossing"  
*Sepultura*: Belgrade New Cemetery  

**Michael Basilii filius Alekseev** (Russice Михаил Васильевич Алексеев, tr. *Michail Vasil'evič Alekseev*; Viasmae natus die 3 [15] Novembris 1857, Catharinodori mortuus die 25 Septembris [8 Octobris] 1918) fuit ductor exercitus Russicus, particeps bellorum Russo-Turcici annorum 1877 et 1878, Russo-Iaponici, primi mundani et civilis Russici. Tempore revolutionis Februariae Russicae ad abdicationem Nicolai II contribuit. In bello civili Russico fuit unus e creatoribus et praefectus supremus Exercitus Voluntarii, in meridie Russiae Europeae contra copias Bolsevicorum pugnantis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Michaelem Alekseev** spectant (Mikhail Alekseev, Mikhail Vasilyevich Alexeyev). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Store norske leksikon |
**Michael Andreas Smith** (natus *Michael Andrew Smith* Melburniae Australiae 23 Iulii 1954) est philosophus Australianus qui in Universitate Princetoniensi ex Septembri 2004 docet. Olim in Universitate Oxoniensi et Universitate Monash docuit, sociusque fuit programmatis philosophiae in Schola Investigatoria Scientiarum Socialium Universitatis Nationalis Australiae. Scriptor nonnullorum librorum et commentariorum auctoritate in philosophia morali gravissimorum est. Anno 2013, electus est socius Academiae Artium et Scientiarum Americanae.

Gradus A.B. et M.A. in philosophia in Universitate Monash, gradusque B.Phil. et D.Phil. in Universitate Oxoniensi adeptus est, Simone Blackburn consultore.

*The Moral Problem,* eius primus liber (1994), primum praemium Societatis Philosophicae Americanae pro excellentia academica anno 2000 accepit. Smith unus e philosophis meta-ethicae auctoritate gravissimis habetur, et unus e maioribus suasoribus conatus neohumeani rationis utilis est.

Opera
-----

### Libri

* 1994. *The Moral Problem.* Wiley-Blackwell.
* 2004. *Ethics and the A Priori: Selected Essays on Moral Psychology and Meta-Ethics.* Cambridge University Press.
* 2004. *Mind, Morality, and Explanation: Selected Collaborations* (cum Francisco Jackson et Philippo Pettit). Oxford University Press.

### Commentarii

* The Humean Theory of Motivation (1987), *Mind* 96(381):36–61.

Notae
-----

1. ↑  Situs proprius.
2. ↑  De academia.
3. ↑  Vide praefationem *The Moral Problem* libri Smithiani (1994, p. xi).
4. ↑  APA.
5. ↑  JSTOR.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius.
* "The Best of Michael Smith." Recognitio *Ethics and the A Priori* Constantini Sandis.