recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam: Carthago*

Thermae Antoninianae, Carthago
Exemplum Carthaginis Punici. Portus rotundus navibus bellicis tuendis fuit.
**Carthago** sive **Karthago** fuit urbs et caput rei publicae Carthaginiensis in orientali Sinus Carthaginiensis parte (hodie Tunisia) sita. Carthago antiquitate mercandi locus maximi momenti Mari Mediterraneo adiacens atque urbs opulentissima fuit.

Urbs ex colonia Phoenicia in caput imperii Punici profecta est, quod primo millenio latis partibus Maris Mediterranei austro-occidentalis dominatum est. Regina nomine Dido sive Elissa urbem condidisse traditur, quae a regulo nomine Iarbas tantum sibi soli emississet, quantum taurino corio posset circumdari. Quo in loco cum corium in tenuissimas partes desecuisset spatiumque satis amplum complexa esset, urbem condidisse, quam Carthaginem appellavisset.

Urbs Punica anno 146 a.C.n. tertio bello Punico a Romanis eversa postea Carthago Romana resurrexit, quae maxima Africae proconsularis urbs facta est. Post pugnam Carthaginiensem anno 698 copiae Omayadarum urbem deleverunt, ne ab Imperio Romano Orientali recuperari possit.

Nomen urbis
-----------

Nomen urbis, Latine plerumque Karthago, rarius Carthago dictum (Graece Καρχηδών) a verbo Punico 𐤒𐤓𐤕𐤇𐤃𐤔𐤕 (Qart-Ḥadašt) tractum est, quod „urbs nova" valet. Nomen significat urbem "Tyrum novam" esse.

Situs archaeologicus
--------------------

Situs archaeologicus, nunc pars urbis Tunetis, primum anno 1830 a consule Danico Christiano Tuxen Falbe visitatus est. Saeculo undevicesimo exeunte Carolus Ernestus Beulé et Alfredus Ludovicus Delattre effossiones perfecerunt. Museum Nationale Carthaginiense anno 1875 a Cardinale Carolo Lavigerie conditum est.

Sedes episcopalis
-----------------

Ab anno 1637 usque ad annum 1979 Carthago fuit sedes archiepiscopi titularis Ecclesiae Catholicae Romanae (ultium archiepiscus: Augustinus Casaroli). Curam fidelium regionis autem re vera Archidioecesis Tunetana procurat.

Notae
-----

1. ↑  Corpus Inscriptionum Semiticarum. Pars Prima, Inscriptiones Phœnicias Continens, Tomus I. E Republicæ Typographeo, Parisiis 1881, p. 25 (in interrete – Internet Archive).

Bibliographia
-------------

* Hélène Bénichou-Safar: Le tophet de Salammbô à Carthage. Essai de reconstitution. École Française de Rome, Romae 2004 (Collection de l’École Française de Rome 342), ISBN 2-7283-0697-4.
* Ralf Bockmann: Capital continuous. A study of Vandal Carthage and Central North Africa from an archaeological perspective. Reichert, Aquis Mattiacis 2013, ISBN 978-3-89500-934-1.
* François Decret: Carthage ou l’empire de la mer. Ed. du Seuil, Parisiis 1977 (Points. Série histoire 30), ISBN 2-02-004712-8.
* Christoph Eger: Vandalische Grabfunde aus Karthago. Germania 79, 2001, p. 347–390 ISSN 0016-8874
* Winfried Elliger: Karthago. Stadt der Punier, Römer, Christen. Kohlhammer, Stuttgardiae 1990, ISBN 3-17-010185-4.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Carthaginem urbem** spectant. |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Magnitudo** (-inis, f.) est amplitudo, moles rerum corporearum. In sermone cottidiano, idem significare potest ac verba *superficies* (magnitudo duarum dimensionum) et *volumen'*
' (magnitudo trium dimensionum). Sed etiam multas habet alias significationes technicas in astronomia, mathematica, geologia, physica, et chemia.

In geometria
------------

Naturaliter, ad spatium plenum capacitatemque exponendam, sensu magnitudinis trium dimensionum geometricae, in re technica aetatis Newtoni, vocabulo *magnitudine* uti solebant. Sed in re technica aetatis Iacobi Berzelii et postea, ad duos sensus separandos vocabulo *area* ac *volumine* malebant hoc sensu—longitudine, altitudine, et altitudine coniunctim—uti.

In aliis partibus mathematicae
------------------------------

In mathematica hodierna, magnitudo solet significare: longitudinem, valorem numeri vectorisque absolutum, et logarithmum ad basim decem, quod utile est respectu? scalis logarithmicis in physica, geologia, et mathematica.

In geologia
-----------

In re technica geologica, novos vocabulorum sensus definierunt ut altitudo distantiam supra maris superficiem significaret, latitudo angulum respectu? Telluris aequatori, et longitudo angulum respectu{{dubsig|| lineae Tellurem per Grenovicum secante. Respectu? scalae logarithmicae, magnitudine utuntur ad vehementia terrae motuum (scala Richteriana) exponenda.

In astronomia
-------------

In re technica astronomica, magnitudo significat mensuram quandam intensitatis luminis stellarium. Longitudo, latitudo, et altitudo quoque habent significationes praecipuas respectu? systemate coordinatium caelestium.

Notae
-----

1. ↑   *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
2. ↑  *Principa Mathematica Philosophiae Naturalis* (1687), auctore Isaaco Newtono, *Quantitas Materiae est mensura eiusdem orta ex illius Densitate & Magnitudine coniunctim.. .. Hanc autem quantitatem sub nomine corporis vel Massae in sequentibus passim intelligo" (p. 1, def. I).*
3. ↑  "Nova analysis aquarum Medeviensium: Vetus sive insimus fons" (1800), auctore Jacobo Berzelio.

Nexus interni
-------------

* Magnitudo (astronomia)
* Magnitudo (mathematica)

Magnitudines: series paginarum brevium

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Altitudo · Latitudo · Longitudo · Magnitudo · Massa · Pondus · Capacitas et Volumen · Densitas et Spissitudo
*Capsae cognatae:* Mensurae longitudinis |
|  |
Wikidata Raimundus Emeterius Betances
Res apud Vicidata repertae:Raimundus Emeterius Betances: imagoRaimundus Emeterius Betances: imagoRaimundus Emeterius Betances: subscriptioRaimundus Emeterius Betances: subscriptio
*Nativitas*: 8 Aprilis 1827; Cabo Rojo  
*Obitus*: 16 Septembris 1898; Noviliacum ad Sequanam  
*Patria*: Portus Dives  

**Memoria**

*Sepultura*: Cabo Rojo  

**Raimundus Emeterius Betances y Alacán** (Hispanice *Ramón Emeterio Betances y Alacán*; natus die 8 Aprilis 1827, mortuus die 16 Septembris 1898) fuit nationalista Portudivitensis. Primus auctor fuit rerum novarum Laresensium (*Grito de Lares*) et pater motus pro libertate Portus Divitis habetur. Quia res novae a Betances instigatae sententias nationalisticas in populo moverunt, etiam "pater patriae" (*El Padre de la Patria*) habetur, et propter opera benevolentiae "pater pauperum" (*El Padre de los Pobres*) appellatur.

Betances etiam fuit medicus, chirurgus, atque unus ex primis fautoribus hygiinae socialis. Ante labores politicas officinam chirurgicam et ophthalmologicam instituerat. Etiam fuit fautor abolitionis servitutis, homo legationum peritus, curator salutis publicae, poëta, ac scriptor fabularum. Legatus Cubae et rei publicae Dominicanae Lutetiae operatus est. Multum a philosophia latomismi, cuius assectator erat, movebatur.

Bibliographia
-------------

### Fontes primarii

* Ojeda Reyes, Félix, *El Desterrado de París: Biografía del Dr. Ramón Emeterio Betances (1827–1898)*, Ediciones Puerto, in urbe Sancti Ioannis de Portu Divite, 2001. (ISBN 978-0-942347-47-0)
* Thomas, Hugh. *Cuba: The pursuit for freedom*. Da Capo Press Inc. Novi Eboraci, 1971. (ISBN 0-306-80827-7)

### Fontes secundarii

Fasciculi MP3 ex "La Voz del Centro", collectione podcast, auctore Angelo Collado Schwarz **(Anglice)**

* Ramón Emeterio Betances: Padre de la Patria, Médico de los Pobres, Poeta, Diplomático de Puerto Rico y Cuba en Francia. cum Felice Ojeda Reyes, biographo Betances
* Dr. Ramón Emeterio Betances: el médico, cum Eduardo Rodríguez Vázquez
* Dr. Ramón Emeterio Betances: el literario, cum Raimundo Ludovico Acevedo
* Betances, El Grito y St. Thomas, cum Francisco Moscoso

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Raimundum Emeterium Betances** spectant. |
Wikidata Michaela O'Neill
Res apud Vicidata repertae:Michaela O'Neill: imagoMichaela O'Neill: imago
*Nativitas*: 10 Ianuarii 1977; Fermoy  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Hibernia  
*Nomen nativum*: Michelle Doris
**Michaela O'Neill**, nomine nativo *Michelle Doris* (Fermoy in oppido comitatus Corcagiensis nata die 10 Ianuarii 1977) est politica Hiberniae Septentrionalis.

E familia oppidi Clonoe comitatus Tyronensis orta, Dungannon in urbe educata ubi pater consiliarius municipalis merebat, annum vicensimum primum agens sodalis factionis *Sinn Féin* facta est; cui factioni praeses vicaria functa erit a die 10 Februarii 2018.

Consiliaria mox iuxta politicum Franciscum Molloy(en) laborare coepit. Ipsa ab anno 2007 legata est conventui legislativo Hiberniae Septentrionalis. Ministra ab agricultura evolutionisque ruralis a die 5 Maii 2011 usque in 6 Maii 2016 meruit, deinde ministra a valetudine usque ad 2 Martii 2017. Prima ministra vicaria Hiberniae Septentrionalis die 11 Ianuarii 2020 facta est. Factione *Sinn Féin* in comitiis anni 2022 ineuntis victrice, Michaela O'Neill ministra primaria fieri debebat (huius factionis prima) nisi quod factionistae Unionistarum democraticae co-operationem duos fere annos recusavissent. Denuo die 3 Februarii 2024 officium primae ministrae accepit.

Bibliographia
-------------

* Rory Carroll, "Michelle O’Neill: Sinn Féin leader from IRA family who has vowed to respect royals" in *The Guardian* (3 Februarii 2024)
* Henry McDonald, "Michelle O'Neill: new Sinn Féin leader marks republican sea change" in *The Guardian* (23 Ianuarii 2017)
* Gerry Moriarty, "Michelle O’Neill takes over as new Sinn Féin leader in North" in *Irish Times* (23 Ianuarii 2017)

  

Primi ministri et vicarii Hiberniae Septentrionalis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Primi ministri*First ministers* | David Trimble 1998–2002 • Ioannes Paisley 2007–2008 • Petrus Robinson 2008–2016 • Arlene Foster 2016–2017, 2020–2021 • Paulus Givan 2021–2022 • Michaela O'Neill 2024 |
| Primi ministri vicarii*Deputy first ministers* | Iacobus Mallon 1998–2001 • Marcus Durkan 2001–2002 • Martinus McGuinness 2007–2017 • Michaela O'Neill 2020–2022 • Emma Little-Pengelly 2024 |

*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae**Capsae cognatae:* Primi ministri Regni Britanniarum 1945– • Primi ministri Cambriae • Primi ministri Scotiae |
|  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Pagina adhuc usque elaboratur...**Haec pagina nondum perfecta in manibus auctoris est. Quapropter rogaris ut nihil nisi minora hic mutes, maiora autem ante disputes illic. Si vero auctor ipse per septem dies nihil mutaverit, hanc formulam delere licet.
English languageEnglish language English

The editor who created this page is still at work. Please make only minor corrections: other changes should be discussed on the talk page. (After this header has been in place for one week you can remove it.)

German languageGerman language Deutsch

Der Verfasser bearbeitet den Artikel noch. Daher werden höchstens kleinere Veränderungen gern gesehen: andernfalls bitte um Verbesserungsvorschläge auf der Diskussionsseite. (Nach einer Woche ist es angebracht, diesen Betreff in jedem Fall zu entfernen.)

EsperantoEsperanto Esperanto

La ekverkinto daŭre laboras pri tiu ĉi paĝo. Pro tio bonvolu fari nur etajn korektadojn! Pli maletaj estu pridiskutataj en la diskutejo. (Post unu semajno oni tamen rajtas forigi tiun ĉi markilon.)
 |

Eugeniae simulacrum in ecclesia sancti Petri Varciacensi
**Eugenia Romana**, circa annum 258 mortua, est sancta Christiana. Eius memoria ab Ecclesia Romana die 25 Decembris colitur et ab ecclesia Orthodoxa 24 Decembris.

Vita
----

A Commodo imperatore Philippius vir nobilis Romanus Alexandriae praefectus factus est. Uxorem habuit Claudiam, Avitum et Sergium filios et Eugeniam filiam. Eugenia, cum Pauli epistulas legisset, nuptias abnegavit clam in monasterium vestibus masculinis induta cum servis suis Proto et Hyacintho abiit; ibi a Aelio episcopo baptizati sunt. Cum morbos oratione curare posset, multi ad eam conveniebant, inter quos et Melanthia vidua, quae amore conflagravit, Eugeniam puerum putans. Amore decepto dixit, ut iuvenis se violare temptavisset. Eugeniam ad iudicium praefceti patris sui adducta aperuit, quaenam esset, et ita a parentibus inventa est. 

Philippus et Claudia filia inventa ipsi sanctum baptisma acceperunt; Philippus, episcopus Alexandrinus electus, ab interfectoribus gentilibus occisus est. 

... 

Eugeniae vita Latina maior a Rufinus Aquileiensi scripta est. Venantius Fortunatus, Adelmannus Leodiensis, Flodoardus hymnos sanctae composuerunt.

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 6 Ianuarii Gregoriano.

Nexus externi
-------------

* Vita Eugeniae in *Vicifonte*

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |
Bryozoa *Bugula neritina* lophophoros exhibentes
**Lophophorata** est superphylum ad quod animalia lophophorum possidentia pertinent, tria scilicet phyla: Brachiopoda, Bryozoa et Phoronida. 

Lophophorus est corona tentaculorum cavum interius coelomaticum habens; ad respirandum et ad vescendum animalibus servit, qui tentaculis lophophori utuntur ad colligendas particulas parvas quae in aqua maris inveniuntur.

Nomen Lophophoratorum ad substituendum loco Tentaculatorum Elisabetha Henrietta Hyman zoologa Americana introduxit. Nomen Tentaculatorum, etiamsi nonnumquam ad idem superphylum significandum sumitur, reapse primo ad classem Ctenophororum designandam a Ioanne Frederico Gustavo von Eschscholtz creatum est, postea vero a Bertholdo Hatschek ad Brachiopoda, Phoronida, Bryozoa (=Ectoprocta) et Kamptozoa (=Entoprocta) includenda usum est.

In stratis Cambricis Lophophorata basalia inventa sunt, characteres Brachiopodorum et Phoronidorum simul exhibentes. Lophophorata autem pars Lophotrochozoorum sunt.

Notae
-----

1. ↑  Gonzalo Giribet, Gregory D. Edgecombe, *The invertebrate tree of life*, Princetoniae–Oxonii: Princeton University Press, 2020, ISBN 978-0-691-17025-1.
2. ↑  L.H. Hyman, *The Invertebrates. Volume V: Smaller coelomate groups*, Novi Eboraci–Londini–Toronti: McGraw-Hill, 1959 LCCN 40-5368
3. ↑  Berthold Hatschek: *Lehrbuch der Zoologie, eine morphologische Übersicht des Thierreiches zur Einführung in das Studium dieser Wissenschaft*. Ienae: Fischer, 1888.
4. ↑  Jin Guo *et al.* (2022) A Cambrian tommotiid preserving soft tissues reveals the metameric ancestry of lophophorates. *Current Biology*, 32 (21): 4769–4778.e2 [lege hic]
Wikidata Territoria septentrio-occidentalia (Canada)
Res apud Vicidata repertae:Territoria septentrio-occidentalia (Canada): insigneTerritoria septentrio-occidentalia (Canada): insigneTerritoria septentrio-occidentalia (Canada): vexillumTerritoria septentrio-occidentalia (Canada): vexillum
territorium  
*Civitas*: Canada  
*Locus*: 66°0′0″N 119°0′0″W  
*Nomen officiale*: Northwest Territories, Territoires du Nord-Ouest, North-West Territories, ᓄᓇᑦᓯᐊᖅ  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Canada  
*Territoria finitima*: Nunavut, Iuconus, Columbia Britannica, Alberta, Saskatchewan
**Forma**

*Area*: 1 346 106 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Yellowknife  
*Subdivisiones*: Alberta District, Assiniboia District, Athabasca District, Franklin District, Keewatin District, Mackenzie District, Saskatchewan District, Ungava District, Yukon District, Dehcho Region, Inuvik Region, North Slave Region, Sahtu Region, South Slave Region
**Gestio**

parliamentary system, consensus government in Canada  
*Praefectus*: Caroline Cochrane  
*Consilium*: Legislature of the Northwest Territories  

**Vita**

*Incolae*: 41 070  
*Sermo publicus*: Chipewyan, Cree, Anglice, Francogallice, Gwich’in, Inuinnaqtun, Inuktitut, Inuvialuktun, North Slavey, Denetaca, Dogrib  
*Zona horaria*: UTC-7  
*Moneta*: Canadian dollar
**Tabula aut despectus**

Territoria septentrio-occidentalia (Canada): situsTerritoria septentrio-occidentalia (Canada): situs
**Territoria Septentrio-Occidentalia** (Anglice *Northwest Territories*; Francogallice *Territoires-du-Nord-Ouest*) sunt regio et provincia Canadiensis. Altera territoriorum pars a silva boreali tegitur; altera quoque pars praeter fines arborum iacet.

Urbes
-----

* Inuvik
* Yellowknife (caput)

Flumen
------

* Flumen Mackenzie
* Flumen Rubrum Arcticum

Lacus
-----

* Lacus servorum maior
* Lacus Ursinus magnus

Nexus interni
-------------

* Mare Beaufort

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 66°0′0″N 119°0′0″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon |

* Pellicula in TSO facta

Provinciae et territoria Canadae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Provinciae | Alberta • Columbia Britannica • Insula Principis Eduardi • Manitoba • Nova Scotia • Novum Brunsvicum • Ontario • Quebecum • Saskatchewan • Terra Nova et Estotilandia |
| Territoria | Nunavut • Territoria Septentrio-occidentalia • Yukon |

 |
|  |
Wikidata Tagritum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Iraca  
*Locus*: 34°36′0″N 43°41′0″E  
*Numerus incolarum*: 105 700  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Saladin Governorate, Baghdad Eyalet, Baghdad Vilayet, Baghdad Governorate  

**Tagritum** (Arabice *Tikrit*) est urbs Iraquiae.

Geographia
----------

Urbs apud flumen Tigris iacet.

Historia
--------

Civitas a rege Sapor I saeculo 3 p.C.n. condita est. Anno 559 primus episcopus christianus Tagrito institutus fuit. Anno 637 ab Arabis musulmanis captum est et saeculo 11 a Selgiukidis.

Post Primum bellum mundanum regio fluminis tigris pars Mesopotamiae britannicae fuit. Hodie ad rem publicam Iraquiam pertinet, sed anno 2014 Civitas Islamica ibi regimen instituit.

Cultura
-------

Museum Tagriti anno 2003 bello et 2014/2015 Civitate Islamica devastatum est.

Incolae
-------

* Saladinus, Sultanus
* Saddamus Husseinus

Notae
-----

1. ↑  "Dioecesis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 34°36′0″N 43°41′0″E • *GeoNames* • *Facebook Places* |
Nogatus amnis.
**Nogatus** (Polonice et Theodisce *Nogat*) est unus ex amnibus Deltae Vistulae, ab ipsa Vistula, maximo Poloniae flumine, se ad Mariaeburgum separans, atque in Habum seu Lacum Recentem, lacunam Maris Baltici, sese exonerans.

Medio Aevo, Nogatus limes inter Slavos et Prussos, sed ab anno 1920 ad annum 1939 inter Urbem Liberam Gedanum et Germaniam erat. Hodie Nogatus, totus in Polonia situs, limes inter palatinatus Pomeraniae (*województwo pomorskie*, etiamsi territorium hoc Latine potius Pomerellia nuncupandum est) et Warmiae et Masuriae (*województwo warmińsko-mazurskie*) est.

Notae
-----

1. ↑  Martinus Cromerus, *Polonia sive de situ, populis, moribus, magistratibus, et republica regni Polonici libri duo* (Coloniae: apud Maternum Cholinum, 1577), Textus, p. 29.
2. ↑  Ladislaus Czapliński & Thaddeus Ładogórski (ed.), *Atlas historyczny Polski* (Varsoviae: PPWK, 1979), ISBN 83-7000-016-9.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°16′30″N 19°16′20″E |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Collegium Iesu (Oxonia)
Res apud Vicidata repertae:Collegium Iesu (Oxonia): insigneCollegium Iesu (Oxonia): insigne
Collegium Oxoniense, aedes universitatis  
*Civitas*: Britanniarum Regnum  
*Locus*: 51°45′12″N 1°15′25″W  
*Situs*: Oxford
**Rectio**

https://www.jesus.ox.ac.uk Situs interretialis  
*Praetorium*: Oxonia; Oxonia
**Origo**

*Conditor*: Elizabetha I  
*Inceptio*: 27 Iunii 1571  

**Tabula aut despectus**

Collegium Iesu (Oxonia): imagoCollegium Iesu (Oxonia): imago
Primum collegii quadrum.
**Collegium Iesu Oxoniense** (sive *Collegium Ihesus*?) anno 1571 sub regina Elizabetha Prima (cuius vices exercet Pembrochiae Montisgomeriaci Comes) patrocinio ab Hugone Price, Breconia orto, Meneviensis Ecclesiae thesaurario fundatum est.

Collegii aedificium e duobus plateis quadratis (una forma regulari, altera lateribus paene convergentibus quorum unum capellam priincipalisque domum continet),quibus tertia altior et angusta saeculi undevicesimi fine adiuncta est. Collegium inter vias tres situm insulam non efficit. Turris inscriptiones duas exhibebat, scilicet

* meridiano latere: "Struxit Hugo Pricius tibi clara Palatia Iesu // Ut Doctor Legum pectora docta daret."
* septentrionali latere: "Breconiae natus, Patriae Monumenta reliquit, // reconiae Populo signa sequenda pio."

Protestantismi Cambrensis ingenium ab inceptione collegio firmiter imprimebatur. Tribus saeculis integris graduandorum paene omnium e Cambriae comitatibus ortorum maior ecclesiae pars legibus stabilitae Anglicanae ordines sacros accipiebat. Principalis sociique nota hac duplici fruebantur.

Saeculo septimodecimo exeunte, principalis Leolinus Jenkins, clericus atque iurisperitus, in tribunalibus maritimis auctoritatem magnam possidebat. Noviomagi conventus architectus saepe reputatur.

Notae
-----

1. ↑  Yardley p. 230.

Bibliographia
-------------

* Yardley, Edward. *Menevia Sacra.*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Collegium Iesu Oxoniense** spectant. |
Oceanus caeruleus qui Pangaeam cingit est Panthalassa.
**Panthalassa** (Graece antique πᾶν 'omne' + θάλασσα 'mare'), etiam **Oceanus Panthalassicus** appellatus, fuit vastus orbis terrarum oceanus, qui Pangaeam supercontinentem per Palaeozoicum exiens et Mesozoicum iniens cinxit. Ad occidentem et septentriones Oceanum Pacificum et ad meridio-orientem Oceanum Tethyn comprehendit. Pelve Tethy occlusa, Pangaeaque dissoluta, Panthalassa factus est Oceanus Pacificus, dum reliquiae pelvium oceanorum Atlantici, Arctici, Indici se evolvi coeperunt. Panthalassa saepe **Oceanus Palaeopacificus** appellatur quia Oceanus Pacificus ex eo crevit.

In tabulis geographicis, aequator telluris plerumque fuit linea quae locum transiit ubi Hispania, Casablanca (Marocum), et Bostonia (Civitates Foederatae) convenerunt. Ad meridiem huius lineae, terrae emersae usitate Gondwana, ad septentriones, Laurasia appellantur.

Nexus interni
-------------

* Circulus Ignis Pacificus
* Palaeontologia
* Pangaea
* Tectonica laminarum

Nexus externi
-------------

* Propositum Paleomap. Scotese.com.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Aula Sancti Benedicti (Oxonia)
Res apud Vicidata repertae:Aula Sancti Benedicti (Oxonia): insigneAula Sancti Benedicti (Oxonia): insigne
Aula Oxoniensis, charitable organization  
*Civitas*: Britanniarum Regnum  
*Situs*: Oxonia
**Rectio**

Situs interretialis  
*Praetorium*: Oxonia;
**Origo**

*Inceptio*: 1897  
*Dissolutio*: 2022
**Tabula aut despectus**

Aula Sancti Benedicti (Oxonia): imagoAula Sancti Benedicti (Oxonia): imago
**Aula Sancti Benedicti** (Anglice *St Benet's Hall*) erat aula privata Oxoniensis Universitatis, in via Sancti Aegidii Oxoniae in media urbe iacente. Condita est a monachis Benedictinis anno 1897 nomine *Aula Hunter-Blair* (vulgo *Hunter-Blair's Hall*). Ultimus magister erat doctissimus Werner G Jeanrond. Fuerunt discipuli circiter 85.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus
Vadio ad meridiem Philadelphiae, in Iordaniā.
**Vadio (-onis f.)** -vox ab Arabicā وَادِي, "fontes aut flumen" significans et vocis وادٍ plurali, mutuata- siccus fluminis alveus est in quo aquae solum per tempus pluviosum fluunt. Hoc vocabulum in desertis Africae Septentrionalis ac Asiae regionibus adhibetur, ubi est usitatissimum in toponymis, non minus quam in praesenti toponymiā Hispanicā et Lusitanā multorum fluminum in Paeninsulā Hibericā, sicuti *Guadiana* (Latine Anas), *Guadalquivir* (Latine Baetis), *Guadalete* (Latine Lacca), *Guadalfeo* aut *Guadarrama*.

Nexus externi
-------------

* De vadione in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**

Notae
-----

1. ↑  Vide lemma "*Wadi*" apud "*Lexicon Latinum Hodiernum*", auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo, ubi dicitur "**Wadi**, m *vadio, onis, f* [2014]; *alveus (plerumque) aridus, m* [NLL p.410,2] {vadio est verbum linguae esperanticae}".
2. ↑  «Uade». *Dicionário infopédia da Língua Portuguesa em linha (Lusitanice). A societate Porto: Porto Editora. Inspectum die 21 Ianuarii anni 2024.*
*Elegia,* a Guillelmo Adolpho Bouguereau anno 1899 picta.
**Elegia** est distichon binis versibus constans, quorum primus hexameter est, sicut in carmine epico; alter autem pentameter:

– X | – X | – X | – X | – u u | – x 
– X | – X | – || – u u | – u u | –
Hic – = elementum longum; u = elementum breve; X = elementum biceps [i.e. elementum longum sive duo elementa brevia]; x = elementum anceps [i.e. elementum longum sive elementum breve].

Dicitur elegia tempore antiquo esse ad tibias cantata, poetaeque elegiarum fuisse etiam tibicines, sicut et Mimnermus ille tibicen et amator tibicinarum.

Formam elegiae constat proximam heroico versui esse, sed elegiae saepius convivia et amatorum mores quam magna proeliorum regumque gesta tractant. Exemplum:

O numquam pro me satis indignate Cupido ← hexameter
O in corde meo desidiose puer, ← pentameter
Quid me, qui miles numquam tu signa reliqui, ← hexameter
Laedis, et in castris vulneror ipse meis? ← pentameter
—Publius Ovidius Naso, *Amores,* 2.9.1–4.

Historia
--------

In principio, soli Graeci antiqui elegia usi sunt in carmine funerali. Sunt qui putent nomen huius poetici generis esse a Graecis verbis ἒ λέγε ἒ λέγε 'vae plora vae plora!' Qua de causa hac significatione homines hodie interdum verbis *elegia* et *elegiaca* utuntur pro picturis et alis operibus de luctu tristitiaque factis.

Poetae Graeci elegiarum periti fuerunt Callinus, Mimnermus, Phocylides, Solon, Theognis, Tyrtaeus, Xenophanes, et nonnulli nobis notis poetae minores: Adespota, Asius, Critias, Demodocus Lerius, Dionysius Chalcus, Euenus, et Philiadas.

Gaius Cornelius Gallus poeta Romanus primus Elegias Augustanas excoluit, sed omnia eius carmina amissa sunt. Tibullus, Propertius, Ovidius fuerunt maiores elegiarum poetae. Catullus quoque, in carmine 68, elegiae appropinquat.

Multi poetae recentiores elegias scripserunt. Unus e sollertissimis habetur Ioannes Miltonus. Celeberrima sunt carmina a Goethio Romae conscripta, ab eo ipso *Römische Elegien* (*Elegiae Romanae*) dicta. 
Anno 1923 Rainerius Maria Rilke suas *Duineser Elegien* (i. e. *Elegiae Duinenses*), collectaneum opus decem carmina continens, edidit, quae annis ab 1912 ad 1922 conscripserat. His carminibus, quamquam formam elegiae propriam, praecipue dimetrum, non ad amussim aequiperant, poeta praecepta canonica sollerter varians nomen elegiae imposuit.

Notae
-----

1. ↑  anno 1790, in publicum prolata 1795

Nexus interni
-------------

* Epicedion
* Epitaphium
* *Tristia*

Bibliographia
-------------

* Gerber, Douglas E. ed. 1999. *Greek Elegiac Poetry: From the Seventh to the Fifth Centuries BC.* Loeb Classical Library, 258. Cantabrigiae Massachusettiae: Harvard University Press. ISBN 0-674-99582-1.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Conquisitatores** (Hispanice *Conquistadores*) fuerunt exploratores et victores Hispaniae, qui saeculis XV, XVI, et XVII Americam, Africam, Oceaniam, et Asiam exploraverunt et =pro Imperio Hispanico ceperunt.

Primi exploratores
------------------

Itinera Columbi.
Postea Christophorus Columbus Americam invenit, anno 1492, plurimi nautae se exploratores fecerunt. Ultimis annis saeculi XV et primis saeculi XVI, exploratores invenierunt insulas Antillias (Cuba, Hispaniola, Portus Dives). Cupiditi Asiam invenire ultra Antillas in oras Venetiolae et Columbiae navigaverunt (Ioannes Pinzon, Alfonsus Pinzon). Postea, exploratores meridione fuerunt, inveniendo oras Brasiliae et Argentinae (Diaz de Solis, Vespuccius, de la Cossa).

Inter primos exploratores erant Christophorus Columbus, Vincens Ioannes Pinzon, Martinus Alonso Pinzon, Ioannes Diaz de Solis, Alphonsus de Ojeda, Ioannes de la Cossa, Americus Vespuccius, Ioannes Pontius Legionensis.

Victores qui Americam ceperunt
------------------------------

Petrus Valdiviae condidit Sanctiacobos.
Continente Americana inventa, expeditiones fuerunt ad has terras olim ignotas. Primo stadio, exploratores terras exploraverunt et emporia aedificaverunt. Anno 1512, Vascus Nunnius de Balboa oceanum Pacificum invenit et *Mar del Sur* (Mare Meridionalis) eo nominavit. Istae expeditiones offenderunt gentes talis Azteci et Incae. Inter eos exploratores erant Vascus Nunnius de Balboa,Ioannes Pontius de Leon, Ioannes de Grijalva, Didacus de Nicuesa, Christophorus de Olid

Secundo stadio, conquisitatores Novam Hispaniam (Mexicum) et Peruviam ceperunt (1519–1540). Inter eos erant Ferdinandus Cortesius, Franciscus Pizardus, Ferdinandus Pizarro]], Didacus de Almagro, Sebastian de Belalcazar, Petrus de Valdivia.

Tertio stadio, conquisitatores et exploratores limites terrarum captae exploraverunt: Floridam, Argentinam, Venetiolam, et caetera, ubi colonias aedificaverunt. Inter eos erant Pamphilus de Narvaez, Ferdinandus de Soto, Petrus Menendez de Aviles, Petrus de Alvarado, Alvarus Nunnius Cabeza de Vaca, Franciscus Vazquez de Coronado.

Plus ultra Americam
-------------------

Lopez de Legazpi
Etsi America maiorem attentionem traxit, Oceanus Pacificus nondum exploratus erat. Nautae et exploratores Oceaniam et Philippinas exploraverunt. Prima circumnavigatio totius Terrae a duobus exploratoribus Hispaniis facta est. Inter eos erant Vascus Nuñes de Balboa, Garcia Godefridus de Loaisa, Petrus Sarmiento de Gamboa, Ferdinandus Magellanus, Ioannes Sebastianus Elcano, Michael Lopez de Legazpi, Ioannes de Salcedo, Martinus de Gotit, Vincentius Bune.

Nexus interni
-------------

* Aevum Explorationis
* Monarchia Hispanica

Notae
-----

1. ↑  Vide disputationem.
Reservatum Alatau Cusneziani
*Vide etiam paginam discretivam: Alatau*

**Alatau Cusnezianus** est planities montana in Sibiriae occidentalis parte australi; in Chakassia et regione Kemerovensi Russiae situs est. Divortium aquarum Tomi et Tschulymi fluminum est. A depressione clausa Cusneziana in occidente ad depressionem clausam Minussinensem in oriente extentus est. Longitudo Alatau Cusneziani circa 300 chm est, latitudo ad 150 chm. Montes alti sunt *Puch Taskyl* (1820 m), Taskyl Maior (1447). Kanym Maior (1872), Mons Crucis (*Krestovaia, 1549).* 

*Pinus sibirica* et *Abies sibirica* taigae Alatau Cusneziani partem maiorem componunt. Glaciaria in locis humilioribus, quam solent, inveniuntur.

Fluvii Ijussus Albus et Ijussus Niger in Alatau Cusneziano oriuntur.

Notae
-----

1. ↑  De Cusneziae urbis nomine. Vel '*Alatau Kuznetski*, —Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Кузнецкий Алатау*.
2. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Минусинская котловина*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°8′0″N 88°45′0″E • *OpenStreetMap* • Большая российская энциклопедия |
Microtubuli (viride) intra cellulam (rubre) sunt partes sceleti cellularis. Filamenta microtubulis cellae formam stabilitatemque dant.
**Microtubuli** sunt polymera, ex duobus generibus proteini tubulini constituti et filamenta intracellularia formantes. Pars sceleti cellularis cytoplasmati cellulae forma eius et stabilitatem tribuunt. Microtubuli in cellulis eukaryotum, quorumdam bacteriorum, paucarum Archaearum sunt.

Stabilitas microtubulorum inter se ab praesentia proteini tau plane pendit. In medicina apud quosdam morbos neurodegenerativos damnum microtubulorum cum notabili liberatione proteini tau in liquorem spinalem incidit, quod valore proteini tau aucto exprimatur.

Sceletus cellulae
-----------------

Sceletus cellulae sive *cytosceletus* est quasi columna vertebralis cuiusvis cellulae eukaryoticae et ex imprimis tribus partibus componuntur, microtubulis, filamentis intermediis, et filamentis filiformibus, quae *retem cytoplasmaticum* cytosceletum formant. Inter eas microtubuli maximae cum diametro 24 nm sunt. Mensurae filamentorum intermediorum 10 nm, filiformium 6 nm. Forma est cylindrica. Omnes partes intra cellulam, ibi in cytoplasmate, inveniuntur.

Structura microtubuli
---------------------

Structura microtubuli. In sectione transversa microtubulus anuloformis apparet.
Microtubuli cylindrus diametro externo 24 nm, interno 12 nm, intellegi potest. In sectione transversa microtubulus vero anuloformis apparet, at diligenter sub microscopio electronico vistum, microtubuli ex helice proteinarum globosorum duorum (dimeri) constructi sunt: uno α- et uno β-tubulino.

De munere
---------

Microtubuli magni momenti sunt in mitosi cum centreolis regentibus in fasces coeunt et chromosomata sibi adhaerentia ordinant et separant. Qua de causa nonnulla medicamenta cancrum impugnantia microtubulorum munus laedunt. Praeterea velut ferriviae munere in cellulis fungunturː nam proteinae motoriae ut cinesinum microtubulis adhaerent atque eis velut inambulant simul vesiculas ferentes. Ita exempli gratia neurotransmissores et elementa membranae reficiendae necessaria quae in neuronum corporibus elaborantur per axonem usque ad synapticam extremitatem vehuntur.

Notae
-----

Cinesinum vesiculam gerens in microtubulo ambulat.
1. ↑  Nexus intimus inter microtubulos et proteinum tau nomine geni proteini tau exprimitur: *MAPT* = microtubulis associatum proteinum tau.

Bibliographia
-------------

* Klaus Werner Wolf, Konrad Joachim Böhm, "Organisation von Mikrotubuli in der Zelle" in *Biologie in unserer Zeit* vol. 27 no. 2 (1997) pp. 87–95

Nexus interni
-------------

* Cellula
* Degeneratio lobularis frontotemporalis
Pyrrho Eleus a pictore Germano saeculo XVI fictus
**Pyrrho** (Graece Πύρρων; natus ca. 360 a.C.n. mortuus ca. 270 a.C.n.) fuit philosophus Graecus ex Elide oriundus.

Inter antiquiores conditae Sceptices honorem obtinet Pyrrho Eleus, cuius vitam descripsit Antigonus Carystius. Natus, Philippo regnante Macedone, primum Brysonem dialecticum, postea Anaxarchum Democriteum habuit praeceptores. Alexandrum Magnum in Indiam comitatus est, ubi gymnosophistas et magos potuit adire. 

Quantum vero ex Pyrrhone Scepticismus profecerit, definire non possumus, cum quid ipsi, quid successoribus tribuendum sit, internoscere nequeamus. Scepticus dogma non ponit, id est assensum cohibet ab omni re dubia et incerta; quam assensus retentionem statim forte fortuna comitata est ea, ad quam omnia philosophia sua tendebat, animi quies et securitas (απαθεία).

Pyrrhonis discipulus fuit Timon Phliasius. Pyrrhonis sectatores Pyrrhonei dicuntur.

Nexus externus
--------------

* Thorbecke, J. R. 1820. Disputatio num quid inter Academicos et Scepticos interfuerit
Ijussus Albus| Ijussus Albus prope ad *Efremkino* vicum  |
| Longitudo | 224 chm |
|  |  |
| Decursus aquae | 41 (55 chm ab ostio) m³/s |
| Area systematis | 5370 chm² |
| Fons | Alatau Cusnezianus |
| Ostium | Tschulymus |
| Regio | Chakassia |

**Ijussus Albus** (Russice *Белый Июс / Belyj Ijus*, Chakassice  *Ах Ӱӱс / Ach Üüs*) est flumen in Chakassia. In declivibus boreorientalibus Alatau Cusneziani fluminibus Pichterek et Turalyg confluentibus oritur, fluxu medio in valle paludinosa maeandris multis fluit; cum Ijusso Nigro confluens Tschulymo fluvio initium dat. Longitudo Ijussi Albi circa 224 chm est. Ad ligna demittenda idoneus.

In montibus Uralibus et in Siberia flumina, quae ad occidentem fluunt, "alba" nominabantur et ad orientem "nigra".

Nota
----

1. ↑  Ioannes Georgius Gmelin, *Flora Sibirica sive historia plantarum Sibiriae*, tomus I. Petropoli, 1747, p. VII. (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ijussum Album** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |

* Ijussus Albus in *Registro nationali aquarum **(Russice)***
Imago ex numismate aereo
**Sextus Empiricus** (Graece Σέξτος Ἐμπειρικός) fuit philosophus Graecus qui medio vel saeculo secundo exeunte floruisse videtur. Artem salutarem professus est. Scripsit *Pyrrhoneion Hypotyposeon,* libros tres, quibus omnem Scepticam rationem complexus est. Generalem Scepticismi tractationem absolvit libro primo, specialem libris secundo et tertio. Etiam undecim scripsit libros qui "adversus Mathematicos" inscribuntur; quibus libris est uberrimus philosophiae Graecorum fons.

Sextus semper Dogmaticos confutare, et eodem tempore aequalitatem contrariarum rationum ostendere conatus est. Cum duplici Dogmaticorum genere conflictandum erat: cum eorum, qui omnia, tum qui nihil comprehendi posse adseverebant. Igitur modo unius partis adfirmandi adrogantiam confutare debebat, modo alterius negandi temeritatem compescere. Et quas rationes modo profligaverat, easdem rursus suscipit, ut alteram partem repelleret. 

In fastigio doctrinae suae posuit, ut ceteri philosophi sceptici, adsensum cohibere de omni re dubia ac incerta. Obtemperans humanae imbecillitati phaenomenorum et coactarum modo affectionum adsensum admittit. 

Doctrinae suae etiam pars orginis theoriarum Luciani Floridi et Ludovici Wittgenstein factae sunt.

Nexus externus
--------------

* Thorbecke, J. R. 1820. Disputatio num quid inter Academicos et Scepticos interfuerit
* *Sexti Empirici Adversus mathematicos, hoc est, adversus eos qui profitentur disciplinas*, Gentiano Herveto Aurelio interprete, Parisiis, M. Javenem, 1569 (Vicifons).
* Textus Graecus Sexti Empirici operum omnium (apud Libros Google).
*Vide etiam paginam discretivam: Uranus*

Georgius Vasari, Uranus a Cronus Crono mutilatus est*, Saeculi XVI, Palazzo Vecchio, Florentia*
**Ūrănus** (Οὐρανός) est nomen Graecum caeli. In mythologia Graeca per prosopopoeiam deus caeli est, ut filius maritusque Gaeae. Frater Urani est Pontus, deus maris. In mythologia Romana cum Caelo analogus ac nomen cum deo Indico Varuna cognatum est. Uranus non habuit cultum.

Uranus liberos iuvenissimos monstruosos nempe Centimanus (seu *Hecatonchiros*) et Cyclopes in Tartaro, ventre Gaeae celavit. Propter dolorem Gaea petivit a Crono castrationem patris sui. E sanguine Urani Erinyes Gigantes Meliaeque nati sunt. E testibus Urani in mari Aphrodite nata est. Urano domito, Cronus celavit Hekatonchiros  et Cyclopes in Tartaro.

Filii
-----

*Sine matre:*

* Aphrodite
* Erinyes
* Gigantes
* Meliae

*Cum Gaea:*

* Cyclopes
* Centimanus seu Hecatonchires
* Cronus
* Furiae
* Titanes

Notae
-----

1. ↑  Hesiodus, *Theogonia*

Fontes
------

* Hesiodus, *Theogonia* 126-210.
* Plato, *Politia* 377e-378a
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

**Saltspring Island**?, scilicet "insula fontium salsorum", est insula Canadensis in Oceano Pacifico inter Insulam Vancuverii et oram Columbiae Britannicae sita. 

In maximam ex Insulis Sinus aditus est aeroplano parvo aut pontone de Vancuverio vel Victoria vel Nanaimenso. 

In insula nemorosa nonnulli lacus et multa animalia sicut cervi, *Haliaeeti leucocephali, Trochilidae procyi.* lotique inveniuntur.

*Haliaeetus leucocephalus*
Solum oppidum insulae Ganges appellata facultates complures ad emendum cenandumque praebet et portum pulchrum in sinum situm.

Praeterea ibi schola media et schola alta, in qua discipuli iuvenales erudiuntur, sunt.

In Insula Fontium Salariorum multi artifices amatoresque? naturae vivunt.

Cibarii
-------

Cibi notissimi insulae fontium salis, qui velut praeclaro foro insulae granvillensae Vancuverio venduntur, sunt coffea negotiatione coffeae fontium salis fabricata ac caseus caprae negotationis? casei, qui diversimode gustatuum adquiri potest.

Res visendae
------------

Mons Maxvellus, summa insula, circumspectum magnificum super meridie insulae marique circumiecto praebet.

Praeterea Hortus Ruckleus ora meridiei est, quo itinera, convivia, tentoriae litore suscipi possunt.

Alia res visenda est Forum diei Saturni Gangis, quo inter menses Apriles Octobresque omnibus diebus Saturnis mercatores fructus velut ornatus, artificia lignea creteaque et cibos recentes vendunt.
Insula Chocolatensis parva insula litore arenoso alboque ante oram occidentalem sita est; quae destinatum iucundum est excursionibus caudicalibus, quae ex sinu apud Gangem suscipi possunt.

Fontes
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°50′0″N 123°30′0″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty |

* 
* 
*
Inducta fissionis reactio. Neutron tarde movens a nucleo atomi uranii-235 absorbetur, qui vicissim diffinditur in leviora elementa rapide moventia (productus fissionis) et tria neutrona libera liberat.
Imago inductae fissionis reactionis ubi neutron tarde movens absorbetur a nucleo atomi uranii-235, qui vicissim diffinditur in duo elementa rapide moventia (productus fissionis) et neutrona addita. Plurima energia liberata formam habet velocitatum cineticarum productuum fissionis et neutronum. Etiam in imagine ostenditur captura neutronis ab uranio-238 ut fiat uranium-239.
**Fissio nuclearis** in physica nucleari et chemia nucleari est reactio nuclearis quo nucleus atomi diffinditur in partes minores (leviores nucleos), saepe libera neutrona et photona (forma radiorum gamma) generantes. Fissio elementorum gravium est reactio exothermica, quae magnam energiam liberare potest, formá radiationis electromagneticae et energiae cineticae fragmentorum (materiem ubi fissio fit calefaciens). Ut fissio energiam gignat, summa energiae conligantis elementorum generatorum necesse est humilior quam summa elementi ab initio. Fissio est genus transmutationis nuclearis quia fragmenta generata non sunt eadem elementa ut primus atomus.

Nexus interni
-------------

* Arma nuclearia
* Energia nuclearis
* Ergasterium atomicum
* Fissio spontanea
* Fusio nuclearis
* Fridericus Straßmann
* Otto Hahn
* Reactorium nucleare
* Vis debilis

Notae
-----

Nubes fungi bombae atomicae super Nagasaki Iaponiae demissae anno 1945 circa 18 kilometra super bombae hypocentrum se erexit.

Bibliographia
-------------

* Bonin, Bernard, Étienne Klein, et Jean-Marc Cavedon. 2001. *Moi, U235, atome radioactif.* Lutetiae: Flammarion.
* Bröcker, Bernhard. 1997. *Atlas de la physique atomique et nucléaire.* La pochotèque, Le Livre de Poche.
* Collectif. 2002. *La Physique et les Éléments.* Université de tous les savoirs. Odile Jacob.
* Fermi, Enrico. 1934. Possible production of element of atomic number higher than 92. *Nature* 133:898–899.
* U.S. Department of Energy. 1993 DOE Fundamentals Handbook: Nuclear Physics and Reactor Theory Volume 1. Mense Ianuario. Accessum 1 Februarii 2009.
* U.S. Department of Energy. 1993. DOE Fundamentals Handbook: Nuclear Physics and Reactor Theory Volume 2. Mense Ianuario. Accessum 1 Februarii 2009.

Nexus externi
-------------

* Effectus Armorum Nuclearium, apud www.atomicarchive.com
* Bibliographia adnotata fissionis nuclearis, apud alsos.wlu.edu (Alsos Digital Library)
* Inventio Fissionis Nuclearis, apud www.aip.org
* De fissione, apud www.atomicarchive.com
* De fissione, apud www.nuclearfiles.org
* Animatio Fissionis Nuclearis, apud www.atomicarchive.com
Wikidata Columbia Britannica
Res apud Vicidata repertae:Columbia Britannica: insigneColumbia Britannica: insigneColumbia Britannica: vexillumColumbia Britannica: vexillum
provincia  
*Civitas*: Canada  
*Locus*: 54°30′0″N 124°30′0″W  
*Nomen officiale*: British Columbia, Colombie-Britannique  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Canada  
*Territoria finitima*: Alberta, Montana, Alasca, Iuconus, Vasingtonia, Idahum, Territoria Septentrio-Occidentalia
**Forma**

*Area*: 944 735 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Victoria  
*Subdivisiones*: Alberni-Clayoquot Regional District, Regional District of Bulkley-Nechako, Cariboo Regional District, Capital Regional District, Central Coast Regional District, Regional District of Central Kootenay, Comox Valley Regional District, Columbia-Shuswap Regional District, Cowichan Valley Regional District, Fraser Valley Regional District, Regional District of Kitimat-Stikine, Metro Vancouver Regional District, North Coast Regional District, Northern Rockies Regional Municipality, Regional District of Okanagan-Similkameen, Peace River Regional District, qathet Regional District, Regional District of Central Okanagan, Regional District of East Kootenay, Regional District of Fraser-Fort George, Regional District of Kootenay Boundary, Regional District of Mount Waddington, Regional District of Nanaimo, Regional District of North Okanagan, Squamish-Lillooet Regional District, Strathcona Regional District, Stikine Region, Thompson-Nicola Regional District, Sunshine Coast Regional District, Nisga'a Nation
**Gestio**

parliamentary democracy  
*Praefectus*: David Eby  
*Consilium*: Parliament of British Columbia  

**Vita**

*Incolae*: 5 000 879  
*Sermo publicus*: Anglice  
*Zona horaria*: UTC-7  
*Moneta*: Canadian dollar
**Tabula aut despectus**

Columbia Britannica: situsColumbia Britannica: situs
Lacus Viridis hieme
**Columbia Britannica** (Anglice *British Columbia*, Francogallice: *Colombie-Britannique*) est provincia occidentalissima Canadae. Clara etiam propter pulchritudinem suam est. Ad finem meridionalem Civitates Foederatae Americae stant et Alberta ad finem orientalem pertinet. Septentrionali ad Iuconum, Territoria Septentrio-occidentalia, Alascamque pertinet. Columbia ad occidentem versus ad Oceanum Pacificum attingit.

Historia
--------

Colonia Britannica anno 1858 condita est et die 20 Iulii 1871 aere alieno oppressa ad confoederationem Canadiensem accessit.

Flumina
-------

* Columbia
* Fraser
* Anguis

Sententia
---------

"Splendor sine occasu."

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Columbiam Britannicam** spectant. |

* Pagina officialis
* Oeconomiae Columbiae Britannicae silvarum **(Anglice)**

Provinciae et territoria Canadae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Provinciae | Alberta • Columbia Britannica • Insula Principis Eduardi • Manitoba • Nova Scotia • Novum Brunsvicum • Ontario • Quebecum • Saskatchewan • Terra Nova et Estotilandia |
| Territoria | Nunavut • Territoria Septentrio-occidentalia • Iuconus |

 |
|  |
**Michael von Albrecht** (die 22 Augusti 1933 Stutgardiae in urbe natus) est professor academicus et philologus civitate Germanus.

Vita
----

Eius avus Iohannes Gottlieb David von Albrecht, erat mathematicus et inspector Universitatum in urbe Kasan in Tataristania. Eius pater erat compositor musicae Georgius von Albrecht. Incepit primum studia in Alta Schola Musices Stuttgardiensi, studiaque musica perfecit anno 1955 examine Statali. Deinde didicit philologiam classicam indologiamque Tubingae Lutetiaeque. Postea factus est Ordinarius pro classica philologia Heidelberrgae qua in universitate docuit ut professor usque quo rude donatus esset. Etiam Amstelodami Princetonque fuit socius visitator. Eius scripta et indagationes praecipue de musica antique necnon de litteris latinis. Edit etiam *Quellen und Studien zur Musikgeschichte*. (de fontibus historiae musices). Sodalis est Academiae Latinitati Fovendae.

Notus praecipue propter opera pro scriptis Virgilii Ovidique atque propter interpretationes operum classicarum latine ad linguis hodiernis. Anno 2004 accipit palmas operis causa Albrecht Johann Heinrich Voß nominatur.

*De simia Heidelbergensi* mythistoriam Latinam scripsit, cuius persona prima Lucius e Metamorphoseon Apulei est, qui nunc ut simia Latine loquens in terram revertit.

Opera
-----

* 1964 *Silius Italicus: Freiheit und Gebundenheit römischer Epik*
* 1968 *Ovid* (Wege der Forschung; Mitherausgeber)
* 1971 *Meister römischer Prosa von Cato bis Apuleius*
* 1972 *Goethe und das Volkslied*
* 1972 *Der Teppich als literarisches Motiv*
* 1973 *Marcus Tullius Cicero, Sprache und Stil*
* 1977 *Poesie*
* 1987 *Die römische Literatur in Text und Darstellung* (Hrsg. von Bd. 3)
* 1989 *Scripta Latina*
* 1992 *Geschichte der römischen Literatur* (2. ed. 1994; Besprechung)
* 2000 *Das Buch der Verwandlungen*
* 2000 *Vergil, Eklogen*
* 2004 *De simia Heidelbergensi*
* 2006 '*Vergil' .Bucolica, Georgica, Aeneis. Eine Einführung*. Heidelbergae, 2006.
* 2021 *Sermones* (pdf), Heidelbergae 2021

Nexus externi
-------------

* Laudatio: Michaeli von Albrecht Octogenario (Germane)