recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam: Ariadne (discretiva)*

Dionysus cum Ariadne bibit (ad dextram partem imaginis); sculptura saec. III p.C.n. e Gandhara Graeco-Buddhistica
**Ariadna**, sive **Ariadne** (Graece Ἀριάδνη), in mythologia Graeca fuit Minois (regis Cnossi) et Pasiphaës filia, a Theseo amata et in insula Naxo abiecta, Dionysi coniunx et mater regis Thoantis.

Sunt qui dicant Ariadnen magnam deam Cnossi fuisse. Coniunctionis Ariadnae cum Creta testis est etiam Homerus narrans puellas choreas dare Cnossi in loco saltatorio, quem Daedalus Ariadnae paraverit.

Cum Athenienses Theseum Cretam misissent ad Minotaurum necandum, Ariadne ei auxilio fuit. Filum enim ei dedit, quod e labyrintho rediens secutus non erravit. Ariadne quia heroem adiuvit, eum se in matrimonium ducturum esse exspectavit. Ita cum Theseo a Cnosso navigavit usque ad insulam Naxum. Sed Theseus Ariadnen ducere noluit eamque in insula reliquit dormientem. Ariadne e somno expergefacta Theseum abesse intellexit. Mox autem Dionysus Naxum venit et Ariadnen in matrimonium duxit. Secundum alios autem Dionysus se iam prius cum Ariadne coniunxerat et Theseum iussit feminam reddere. Ariadne semper fidelis erat Dionyso. Mortua est aut se pendens in arbore, aut in urbe Argis, fortasse a Perseo. Plura vasa Atheniensia monstrant Minervam quae Theseum ducit ad navem.

Catullus scripsit de Ariadne et Theseo carmen epicum parvum aut epyllion. Libris nostris est carmen LXIV, in quo legimus de nuptiis Pelei Thetidisque, parentium Achillis. Hesiodus quoque narrat fabulam de Ariadne in *Theogoniam*; Plutarchus aliquid dicit de Ariadne in "vita Thesei". Richardus Strauss operam "*Ariadne auf Naxos*" composuit.

Nexus interni
-------------

* Oenopion
* *Parnassius ariadne*

Notae
-----

1. ↑  Catullus 64.54.
2. ↑  Hyginus mythographus 255.1.1.
3. ↑  Homerus, Ilias 18.590-592.

Bibliographia
-------------

* Catullus, Gaius Valerius. Carmen 64.
* Kerenyi, Karl. 1976. *Dionysos: Archetypal Image of Indestructible Life*, pars I.iii "The Cretan core of the Dionysos myth." Princeton: Princeton University Press.
* Peck, Harry Thurston. 1898. *Harpers Dictionary of Classical Antiquities.*
* Ruck, Carl A. P. et Danny Staples. 1994. *The World of Classical Myth.* Dunelhamiae: Carolina Academic Press.

Nexus externi
-------------

* Imagines Ariadnes in Museum Iconographicum Warburgianum.
*Vide etiam paginam discretivam: Iaroslavia (discretiva)*


Wikidata Iaroslavia
Res apud Vicidata repertae:Iaroslavia: insigneIaroslavia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°37′0″N 39°51′0″E  
*Numerus incolarum*: 601 403  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Vladimir Sleptsov  
*Procuratio superior*: Regio Iaroslaviensis  

**Geographia**

*Superficies*: 205.80 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Leninsky District, Yaroslavl, Dzerzhinsky District, Q4183258, Kirovsky District, Krasnoperekopsky District, Frunzenskiy District, Yaroslavl  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Panormus, Cassala, Hanau, Pictavium, Burlingtonia, Conimbriga, Granivicus, Kaliningradum, Exonia, Severodvinsk  

**Iaroslavia** (Russice Ярославль, tr. *Jaroslavl’*) est urbs Russica, metropolis regionis Iaroslaviensis. Historica urbis pars, Situs Patrimonii Mundi, ad confluentiam Rhae Cotoroaque fluviorum sita est, circa 250 km ad septentrio-orientem Moscuae. Circa 608 milia incolarum anno 2017 habuit. 

Iaroslavia est valens sedes industriae (constructionis machinarum, etc.) et transportationis: stationes ferriviarias, portum, et nonnullos aeroportus habet. Urbi sunt universitates studiorum aliaque instituta educationis, musea, theatra, et multa historica architecturae monumenta.

Historia
--------

Templum Eliae Prophetus, Iaroslaviae annis 1647—1650 constructum
Iaroslavia fortasse condita est anno 1010 a Iaroslao Sapienti (tunc duce Rostoviensi, dein magno duce Kioviensi). E fabulá, hic in futuro loco huius urbis ursam (bestiam sacram hominum ibi habitantium) cecidit, propterea ursus in signe Iaroslaviae depictus est.

Anno 1218, urbs facta fuit metropolis ducatus, quem Moscovia adiunxit anno 1463. Anno 1612, tempore Polonicae Moscuae occupationis, urbs de facto fuit temporalis Russiae caput, cuius secunda maxima urbs saeculo septimo decimo erat. 

Annis 1777–1929 Iaroslavia metropolis gubernii erat, anno 1936 autem sedes administrativa regionis facta est.

Notae
-----

1. ↑  *Russia seu Moscovia itemque Tartaria*, p. 25.
2. ↑  S. de Herberstein, *Rerum Moscoviticarum commentarii*, p. 84

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iaroslaviam** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Iaroslavia e *Lexico Universali* I. Hofmanni** apud **Vicifontem**. |

* Alexii Vestigiarii *Liber de lingua Latina viva. Caput VIII. De urbe Georgiopoli mille annis ante condita*
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

*Schola Atheniensis,* pictura muralis a Raphaele Sanctio Urbinati Romae inter annos 1509 et 1510 picta.
**Paedia** (Graece παιδεία 'institutio, doctrina') apud Graecos antiquos ad educationem et institutionem perfecti civis urbani (vel politae) refertur. Discendum prudentum et argumentum utroque comprehendebat et animum attendendum sociandum privati sub optimatem ordinem polis. Utilis lineamenta educationarum subiecta continetur numeratur sub designationem hodiernam artium liberalium (exemplorum gratia rhetorica et philosophia et grammatica)necnon disciplinae scientificae sicut arithmetica et medicina. Civis optu prosperusque polis cultum possidat intellectualis et moris et corporis, quapropter effectu corpore exercitatio in gymnastica palaestraque dilegebatur coniuncta disciplina moralis quam Graeci conmunicavisse credebant studio musicae et poesis et philosophia.

Notae
-----

1. ↑  "Paedia": Mart. Cap. 7.728.
2. ↑  "Xenophontis De Paedia Cyri Regis Persarum libri VIII Francisco Philelpho interprete": titulus in editione 1551, aliis similiter

Nexus interni
-------------

* Agoge

Nexus externi
-------------

* Zhelnov, M. V. Paideia of "Freedom as a Truth" and Paideia of "Truth as a Freedom"
**Aurea mediocritas** (Graece μετριότης) est notio philosophica, quae in quacumque actione nec deficere neque extra modum agere docet.

Philosophia Graeca
------------------

Delphis inscripta est haec sententia: "μηδὲν ἄγαν" (nihil praeter modum).

Plato autem discipulos ad auream mediocritatem, ut ex his locis in *Politia* apparet, Socratis voce hortatus est:

> ἀδαμαντίνως δὴ δεῖ ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς Ἅιδου ἰέναι, ὅπως ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ […] γνῷ τὸν μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε τῷ βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα· οὕτω γὰρ εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος.

> Adamantis quidem ritu firmiter fiducia huius rei habenda ei qui ad Orcum proficiscatur, ut et in illo loco […] noverit semper vitam inter haec mediocritatis deligere atque ultro citroque vitare quod nimis sit, et in vita praesenti quam maximopere potest et in omnibus quae posthac vivendae vitis; nam eo modo beatissimus homo fit.

Etiam Aristoteles de virtute auraea mediocritatis in *Ethica Nicomachea* scripsit.

Philosophia Buddhica
--------------------

Butta quoque auream mediocritatem docuit; nam erant in India suis temporibus ascetae, quorum doctrina nunc Iainismum vocatur, qui ultimam in victu ac cultu continentiam exercuit atque omnis generis voluptatem aspernati sunt. Is verum nec profusa luxurie arbitratus se ad virtutem ducendum neque temperantia nimia, sed aurea quidem inter has mediocritate, quam mediam viam appellabat.

Nāgārjuna autem praeclarissimus Mahayananus philosophus hanc Buttae de mediocritate doctrinam elaboravit atque ad primam philosophiam contulit, ut sectarum dogmaticarum praecepta refelleret, seu aliquid in mundo esse aientium sive negantium. Doctrina igitur huius philosophi ab aliis Madhyamaka est nominata, quoniam Sanscritice "mediocritas" nomen valet.

Notae
-----

1. ↑  In libro X, 619a.
2. ↑  *Ethica Nicomachea*, Liber II
**Agenda 2010** est consilium rectorum Germaniae quod ad reformationem systematis socialis et mercatus laboris Germaniae spectat. Consilium perfectum est inter annos 2003 et 2005. Partes politicae eius temporis spatii fuerunt Socialis Democratica Factio Germaniae et Virides. 
Nomen agendorum 2010 res politicas Europaeas indicat. Rectores civitatum Europae anno 2000 statuerunt secundum strategema Olisipense Europam anno 2010 tenus spatium oeconomicum fieri in aemulatione oeconomica omnis orbis terrarum fortissimum et dynamicissimum scientia sustentum.

De assecuratione publica maiorum natu
-------------------------------------

Constitutum est rationem vectigalis assecurationi publicae destinati non plus 19,5 centesimas partes operariorum mercedis efficere debere. Anno 2010, vectigal fuit 19,9 centesimas.

De rebus politicis ad mercatum operariorum spectantibus
-------------------------------------------------------

*Arbeitslosengeld* sive merces opere carentium non solvitur nisi duodecim menses. Qui plus 55 annos nati sunt maxime duodeviginti menses eiusmodi mercem accipere debent. Illis maioribus natu ante fuit temporis spatium triginta duo mensium. 

*Arbeitslosenhilfe* sive subsidium opere carentium abolitum est. Eius loco *Arbeitslosengeld 2* breviter *Alg 2* quod est merces opere carentium secunda accipi potest, si opere carentibus necessitas sit eius modi mercedis accipiendae. Si opere carentium mercem secundam accipere velint eius neque alius originis merces neque patrimonium plus esse debet quam quasdam summas constitutas.

De assecuratione publica aegrorum
---------------------------------

* Quisque ipse duas centesimas ex merce sua solvere debet morbis curandis. Qui chronice aegri sunt unam centesimam solvere debent. Ante nihil solvendum fuit praeter assecurationis vectigalem.
* Assecurationis vectigal plus tredecim centesimas mercedis non sit.

Nexus externi
-------------

* Libellum rectorum Germaniae foederalis: *Broschüre zur Agenda 2010* **(Germanice)**
Wikidata Petrus Christian
Res apud Vicidata repertae:Petrus Christian: imagoPetrus Christian: imago
*Nativitas*: 16 Octobris 1947; Pohnpei  
*Patria*: Micronesia  

**Familia**

*Coniunx*: Maurina Weilbacher  

**Petrus Christian**, vulgo saepius *Peter M. Christian* (natus die 16 Octobris 1947 in insula Pohnpei), alumnus Universitatis Havaiorum, est politicus civitatum foederatarum Micronesiae et a die 11 Maii 2015 praeses patriae.

Notae
-----

1. ↑  Vide vitam officialem

Bibliographia
-------------

* "FSM has new president, vice president, speaker" in *Marianas Variety* (12 Maii 2015)

Nexus externi
-------------

* Vita apud situm praesidii

Praesides civitatum foederatarum Micronesiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Tosiwo Nakayama 1979 • Ioannes Haglelgam 1987 • Bailey Olter 1991 • Iacobus Nena 1996/1997 • Leo Falcam 1999 • Iosephus Urusemal 2003 • Emmanuel Mori 2007 • Petrus Christian 2015 • David Panuelo 2019
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Australianarum et Pacificarum hodiernarum* |
|  |
*Erro super mare nebulae*, tabula romantica a Casparo Davide Friedrich anno 1818 picta.
*Mors Sardanapali.* Pictura Eugenii Delacroix, 1827.
**Romanticismus** fuit motus intellectualis ad artes, litteras, musicam, philosophiam pertinens, qui, in Europa exeunte saeculo XVIII ortus, primo dimidio saeculi XIX in summam populi favorem venit. Responsum fuit partim industriae conversioni, partim normis aristocraticis aevi Illuminationis, partim explicationibus rationalibus naturae. Praeter artes oculorum, musicam, et litteras, motus etiam historiographiam, educationem, ac scientias naturales magni aestimabat. Quod ad res politicas pertinet, in summo motu ad liberalismum vel radicalismum adiungebatur, sed vim fortasse diuturniorem in incremento nationalismi habuit.

Romantici ducebant experientiae aestheticae fontem verum in motibus animi fuisse, praecipue in metu, horrore, reverentiaque, qui motus in conspectu rerum sublimium effici poterant. Itaque artifex idealis romanticus solus laborabat, propriam inspirationem quaerens. Ars popularis et antiquae nationum traditiones extollebantur, et opera illaborata, ut compositiones musicae in promptu creatae, optabilia facta sunt. Aliqui romantici trans tempus classicum ad medium aevum respiciebant: artes mediaevales resuscitare conabantur, ut fines urbium industriaeque crescentium effugerent; alteri ad orientem respiciebant, res exoticas et sapientiam antea occultam inquirentes.

Scriptores
----------

* Edgarus Allan Poe
* Georgius Gordon Byron
* Gulielmus Blake
* Gulielmus Wordsworth
* Henricus Heine
* Ioannes Keats
* Iosephus de Eichendorff
* Percy Bysshe Shelley
* Samuel Taylor Coleridge
* Verner von Heidenstam

Pictores
--------

* Eugenius Delacroix
* Franciscus Goya

Compositores musicae
--------------------

* Ludovicus van Beethoven
* Hector Berlioz
* Fridericus Chopin
* Franciscus Liszt
* Iosephus Verdi
* Wilhelmus Ricardus Wagner

Notae
-----

1. ↑  Reijo Pitkäranta, *Lexicon Finnico-Latino-Finnicum*. WSOY, 2001; Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*. Andra upplagan. Norstedts akademiska förlag, 2009; *Romanticismus*: Collectanea franciscana, vol. 11, Istituto Storico Cappuccini (1941), p. 266.

Nexus interni
-------------

* Clemens Maria Hofbauer, sanctus et summus romanticismi fautor
* Expressionismus
* Fictio gothica
* Individualismus
* Ioannes Fridericus Reichardt eiusque horti Halenses
* Neoclassicismus
* Neoromanticismus (musica)
* Poetae Lacuum
* Romanticorum domus Ienae
* Sentimentalismus
Wikidata Universitas Gratianopolitana
Res apud Vicidata repertae:Universitas Gratianopolitana: sigillumUniversitas Gratianopolitana: sigillumUniversitas Gratianopolitana: logotypusUniversitas Gratianopolitana: logotypus
studium maius  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 45°15′0″N 5°44′0″E  
*Situs*: Gratianopolis
**Rectio**

*Rector*: Jean-Christophe Camart  
https://www.univ-grenoble-alpes.fr/francais/, https://www.univ-grenoble-alpes.fr/ Situs interretialis  
*Praetorium*: Gratianopolis;
**Origo**

*Inceptio*: 31 Octobris 2019  

**Tabula aut despectus**

Universitas Gratianopolitana: imagoUniversitas Gratianopolitana: imago
**Universitas Gratianopolitana** universitas publica quae a Humberto II Delphino et papa Benedictus XII anno 1339 Gratianopoli fundata est. Anno 1451, ad Valentiam (Franciam) translata est. Anno 1792, a Conventu deleta est. Anno 1808, a Napoleone I (imperator Franciae) facultates scientiae grammaticaeque gratianopolitanae creatae sunt. Anno 1816, a Ludovico XVIII facultas grammaticae deleta est. Anno 1847 a Ludovico Philippo facultas grammaticae rursus condita est. Anno 1896, Universitas gratianopolitanae e facultatibus creata est. Anno 1968, Edgarus Faure dividit universitatem gratianopolitanam in tres universitates. Fuerunt Universitas Gratianopolitana I (vel Ioannes Baptista Iosephus Fourier) cum facultates scientiae medicinaeque, Universitas Gratianopolitana II (vel Petrus Mendès France) cum facultas iurisprudentiae, et Universitas Gratianopolitana III (vel Stendhal) cum facultas grammaticae. Anno 2016, e universitatibus gratianopolitanis I,II,III Universitas gratianopolitana (francogallicae *Université Grenoble-Alpes*) iterum creata est.

Nexus Externi
-------------

* Histoire de l'Université de Grenoble
*Silius Italicus iuxta Vergilii sepulchrum* a Iosepho Wright Derbiensi anno 1779 pictus
***Punica*** est carmen epicum a Silio Italico Latine saeculo I p.C.n. exeunte compositum. Ex libris XVII *Punicorum* **libri I–V** de initio belli inter Romanos et Karthaginienses in Hispania referunt Hannibale paulatim surgente. **Libro VI** Quintus Fabius Maximus et Marcus Atilius Regulus duces Romanorum laudati sunt. **Libris VII ad usque XI** Silius pugnam apud Cannas factam, victoriam Hannibalis et quomodo in Capua effeminavisset, nobis narrat. **Libro XII** Iuppiter ipse Romam servat, **libri XIII–XV** victoriam Romanorum et pugnam apud Zamam referunt.

Editiones
---------

* J.D. Duff, ed. 2 voll. Cantabrigiae **(Latine, Anglice)** vol. 1 vol. 2

Nexus interni
-------------

* Cena Baccho a Falerno oblata

Nexus externi
-------------

* Textus apud *The Latin Library*

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*) pp. 399-401
*Vide etiam paginam discretivam: Victoria*

Pars aquae cadentis (despectus de ripa Zambiana)
**Victoria** (Hispanice *Cataratas del Iguazú*; Lusitane *Cataratas do Iguaçu*) est aqua cadens fluminis Zambezi, In confinio Zambiae et Zimbabuae sita est. A Davido Livingstone anno 1855 nomine Victoria (regina Britanniarum)|reginae Victoriae nominata est.

Unus deiectuum aquarum orbis terrarum amplissimorum est. Latitudo aquarum cadentium 1,8 chm est, altitudo ad 120 metra. Decursus aquae medius circa 1400 m³/s est.

Pars aquae cadentis (despectus de ripa Zimbabuana)
Zambezi, ante deiectum alveo latissimo inter insulas permultas fluens, hic de lamina basaltina cadit et per angustias saxosas versuris arduis iter suum continuat. 

Monumentum Patrimonium totius mundi est.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
Gododinium (versus 91—95) in *Libro Aneurini* anno fere 1275 inscriptum
***Gododinium***, Cambrice *Y Gododdin* (/ə gɔ'dɔðɪn/, id est 'Votadini') est carmen de bellatoribus defunctis Brittonum, ex Votadinorum regno et nationum consociatarum, qui (secundum solitam interpretationem) contra Anglos Deirae Berniciaeque in loco nomine *Catraeth* pugnantes ceciderunt. Consensus doctorum est proelium, si factum omnino sit, anno fere 600 pugnatum sit, sed de tempore carminis scripti disputatur. Alii credunt carmen pactum esse in parte meridionali Caledoniae, alii in Cambria saeculo 9, 10ve. Sin autem nono saeculo compositum est, primum fere carmen est lingua Cambrica, vel terrena hodiernae Scotiae conscriptum. Attribui solet auctori Aneurino bardo.

Gododini, seu Votadini, terrenam incolaverunt in parte Caledoniae inter meridiem et ortum, in regione a Cambris dicta "*Hen Ogledd*" ('Septentrio Vetus'). Carmen narrat copiam bellatorum selectorum, 300 numero, convocatam esse, a regnis tam longinquis quam Pictavia et Venedotia. Post annum commissationis et hydromelitis bibendi, in "*Din Eidyn*", Dunedino, impetum in *Catraeth*, quod fortasse idem est ac Cataractonium, fecerunt, et post proelium complurium dierum, difficile et impar, omnium bellatorum unus tantum vivus revenit. Alterna versione 363 bellatorum *Catraeth* profectorum, 3 revenerunt. In argumento et moribus, carmen epos simulat, differt autem in constitutione, quia fabula narrativa caret.

Carmen nobis uno manuscripto relinquitur qui altera parte saeculi tertio decimo, partim Lingua Cambrica Media, partim Vetere scriptum est. Siquidem saeculo sexto compositum est, prius scriptum erat lingua Cumbrica, Cambricae Veteri simili. Nonnulli versus interpellatos esse creduntur, qui de argumento longe digrediuntur. Uno loco commemoratur Arthurus Rex, qui maxime momenti esset, mentio antiquissima nobis nota Arthurii, si pro certo sciremus eam partem saeculo 6 7ve scriptam esse.

Partem carminis Latine vertit Ioannes Evans saeculo 18.

Notae
-----

1. 1 2  Evans, p. 69 "*PLACUIT hic nonnulla ex ANEURINI* Gododinio *excerpere...."*

Bibliographia
-------------

* "De bardis dissertatio" in Ioannes Evans, *Some Specimens of the Poetry of the Antient Welsh Bards* (Londinii: Dodsley, 1764) pp. 63-93, sed praesertim pp. 69–76 ubi pars *Gododinii* Cambrice et Latine datur (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Gododinii versionem Latinam** apud **Vicifontem**. |

* Textus Cambricus versioque Anglica
* Versio Anglica
Congelationis aeternae horizon superior (Iamalia paeninsula anno 1992)
**Congelatio aeterna** est solum, quod nunquam tabescit. Interdum ut pars cryolithozonae definitur. Aquae telluricae et subterraneae in regionibus congelationis perpetuae semper congelatae sunt; etiam aestate calidiore non plus quam unum vel duo metra telluris superioris regelantur.

Area congelationis aeternae circa 65 000 000 chiliometrorum.2 Eurasiae (praecipue Sibiriae) et Americae partes septentrionales, insulae Oceani Arctici, Antarctica regiones congelationis aeternae sunt, Maxima altitudo congelationis aeternae in planitie elata Viluica prope Wiluium flumen Iacutiae inventa est anno 1982; 1370 metra est. 

Color purpureus regiones congelationis perpetuae monstrat; lilacinus, regiones ubi tellus plus quam 15 dies per annum congelata est; roseus, regiones ubi terra congelatur, sed brevi tempore tabescit.
Constructio quaelibet in congelatione aeterna difficillior est, nam et fundamenta aedificiorum et sublices annosis regelationibus e terra expelluntur. Fodinarum terebratio etiam firmitate congelationis impeditur.

Nexus interni
-------------

* Glaciarium continentale
* Glacies
* Glaciologia
* Pedologia

Notae
-----

1. ↑  M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *вечная мерзлота*.
2. ↑  Гл. 8. Континентальная многолетняя мерзлота (c. 301) // Методы оценки последствий изменений климата. Ред. С. М. Семёнов. М. Росгидромет, 2012 г. 508 стр.

Bibliographia
-------------

* А. В. Павлов, Г. Ф. Гравис. Вечная мерзлота и современный климат **(Russice)**

Nexus externi
-------------

* Laboratorium congelationis aeternae Universitatis Alascae(en) **(Anglice)**
Aloysius Jougan.
**Ladislaus Aloysius** vulgo *Władysław Alojzy* **Jougan** fuit presbyter Catholicus ritus Romani, canonicus, Polonus, qui praesertim tamquam auctor lexici Latino-Polonici etiam hodie usitatissimi memoratur.

Vita
----

Natus est Tarnopoli die 14 Maii 1855. Ordinem presbyteratus accepit Leopoli die 31 Iulii 1878, ubi anno 1888 laurea doctorali insignitus fuit. Anno 1902, professoris Universitatis Leopolitanae dignitate potitus est; annis 1906 et 1907 etiam decanus ordinis theologici fuit.

Iam anno 1908 rude donatus est; annis inter 1908 et 1930 iudiciis de rebus nuptiarum assistebat. In multis sodalitatibus Catholicis Leopolitanis fuit. Itaque eum in praesidio acceperunt *Consociatio auxilii reciproci sacerdotalis* necnon organizatio fabrorum *Skała*. Moderator et scriptor foliorum factus est, inter quae "Gazeta Kościelna", "Wiadomości Kościelne," et "Tygodnik Katolicki". Symbolae, recensiones, relationes eius legi potuerunt, etiam in periodicis quae inscribebantur "Przegląd Powszechny", "Ateneum Kapłański," et "Szkole".

Mortuus est die 21 Octobris 1942, forsitan in carcere nazistico, sed de hoc non constat.

Lexicon Latino-Polonicum
------------------------

Anno 1938, lexicon Latinitatis ecclesiasticae (Latino-Polonicum scilicet) publici iuris fecit, iuxta lexicon Alberti Sleumer praeparatum, circa 27 milia lexematum continens, quorum tamen quattuor milia circiter in lexico Sleumeriano non inveniuntur. Lexicon Jouganianum scholasticum quinquies reimpressum est:

* *Słownik kościelny łacińsko-polski: Wedle tekstu kilku słowników a przeważnie Alberta Sleumera spolszczył, ułożył i uzup. Alojzy Jougan* (Leopoli 1938). OCLC 833591422
* Editio secunda (1948) OCLC 644416061
* Editio tertia (1958) OCLC 830239664
* Editio quarta (Varsoviae 1992) ISBN 83-85706-00-3, OCLC 749390449
* Editio quinta (Sandomiriae 2013) ISBN 83-257-0542-6, OCLC 848219391
* Editio sexta (Sandomiriae 2021) ISBN 978-83-257-0542-8

Notae
-----

1. ↑  Stanislaus Łoza (1939), *Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania.* Varsoviae.
2. ↑  *Liber albus: Martyrologium duchowieństwa—Polska: Jougan, Władysław Alojzy* (pagina interretialis paroeciae Sancti Sigismundi in oppido Słomczyn archidioeceseos Varsoviensis).
3. ↑  Aloysius Jougan (1938), *Słownik kościelny łacińsko-polski* (Leopoli [Praefatio.])
"Tempietto di Bramante" Romae columnis Tuscanis instructum
**Ordo Tuscanus** sive **Ordo Tuscanicus** vel etiam **Ordo Etruscus** est unus e quinque ordinibus columnarum classicis. In hierarchia ordinum columnarum infimum locum obtinet. Ordo Tuscanus in Architectura Romana tamquam varietas ordinis Dorici introductus est.

Structura ordinis Tuscani fere ordini Dorico respondet. Columna Tuscana aliter ac Dorica basim habet. Columnae non est stria. Capitellum plerumque ornatu caret.

Christianus Wolffius (1679 - 1754) scribit: "Ordo Tuscanus est simplicissimus omnium, cujus capitulum et volutis et apud plerosque etiam Cymatio caret, Zophorus vel nudus vel antepagmentis ornatus.".

Historia
--------

Ordine Tuscano ex ordine Doricus progresso primo Tusci usi sunt. Postquam Romani saeculo tertio Etruria potiti sunt, ordinem Tuscanum suceperunt.

Notae
-----

1. ↑  Christiani Wolfii ... Elementa matheseos universae
2. ↑  Nova acta eruditorum, Lipsiae 1742
3. ↑  Perspectiva pictorum et architectorum Andreae Putei (Londinii 1707).
4. ↑  De ordine Tuscano in: *Architekturgeschichte Online* **(Theodisce)**
5. ↑  Ordo Tuscanus – Bautechnik-Glossar **(Theodisce)**
6. ↑  Christiani Wolfii ... Elementa matheseos universae, vol. 4, cap. III, p. 307
7. ↑  Máté Major: *Geschichte der Architektur.* Vol. 1, e. ed. Berolini 1984, p. 455s.

Bibliographia
-------------

* Robert Chitham: *The classical orders of architecture*. Architectural Press, Amstelodami 2005, ISBN 0-7506-6124-0.

Nexus interni
-------------

* Templum
* Etrusci
* Ordines columnarum classici

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **ordinem Tuscanum** spectant. |
Wikidata Demetrius Mendeleev
Res apud Vicidata repertae:Demetrius Mendeleev: imagoDemetrius Mendeleev: imagoDemetrius Mendeleev: subscriptioDemetrius Mendeleev: subscriptio
*Nativitas*: 27 Ianuarii 1834; Tobolium  
*Obitus*: 20 Ianuarii 1907; Petropolis  
*Patria*: Imperium Russicum  
*Nomen nativum*: Дмитрій Ивановичъ Менделѣевъ
**Familia**

*Genitores*: Ivan Pavlovich Mendeleyev;   
*Coniunx*: Anna Ivanova Popova, Feozva Nikitichna Leshcheva  
*Proles*: Vladimir Mendeleev, Lyubov Blok, Vasiliy Mendeleev  

**Memoria**

*Sepultura*: Literatorskie mostki  

Demetrius Mendeleev, ab Elia Repin anno 1885 pictus
**Demetrius Ioannis filius Mendeleev** (Russice: Дмитрий Иванович Менделеев, tr. *Dmitrij Ivanovič Mendeleev*; natus 8 Februarii 1834 Tobolii, mortuus 2 Februarii 1907 Petropoli) fuit chemicus Russicus, qui Legem Periodicam finxit et providam Systematis Periodici elementorum chemicorum formam excogitavit, per quam proprietates nonnullorum elementorum iam inventorum correxit proprietatesque elementorum octo nondum inventorum praedixit. Praeterea se ad alias scientias (exempli gratia, ad paedagogiam) applicavit. Scripsit plus quam 500 opera de quaestionibus chemiae, physicae, meteorologiae (artis caeli speciendi), disciplinae oeconomicae, agriculturae, educationis, et ceterarum.

Biographia
----------

Demetrius Mendeleev natus est 27 Ianuarii Calendarii Iuliani, seu 8 Februarii Calendarii Gregoriani, anno 1834 Tobolii in urbe, in familia cuiusdam rectoris gymnasii.

Mendeleev educatus est in parte historiae naturalis facultatis physico-mathematicae Principis Instituti Paedagogici Petropoli, ubi studia complevit anno 1855. Anno 1856, gradum magistris recepit in Universitate Petropolitana, ubi ab anno 1857 ad annum 1890 docebat. Annis ab 1859 ad 1861 Heidelbergae laborabat. Anno 1861, enchiridion chemiae organicae edidit. Annis ab 1864 ad 1866 professor Instituti Technologici Petropolitani docebat. Anno 1865 gradu doctoris affectus est (thema eius dissertationis pro gradu illo fuit *De coniunctione spiritus cum aqua*). 

Anno 1868 Mendeleev fuit unus ex conditoribus Societatis Chemicae Russiae.

Chemicus anno 1869 Legem Periodicam et annis ab 1869 ad 1871 Systematem Periodicum elementorum chemicorum invenit. 

Anno 1876 Mendeleev electus est socius correspondens Academiae Scientiarum Petropolitanae.

Ab anno 1893 ad finem vitae suae ille administrabat institutum, quod ad effectum similitudinis, diligentiae et convenientiae mutuae mensurorum ponderorumque in Russia adductebat. 

Anno 1903, filia eius, Lyubov Mendeleeva poetam Alexandrem Blok nuptavit.

Demetrius Mendeleev mortuus est Petropoli 20 Ianuarii Calendarii Iuliani, seu 2 Februarii Calendarii Gregoriani, anno 1907. Crater lunaris, elementum (Mendelevium) et asteroides (2769 Mendeleev) nomen eius ferunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Demetrium Mendeleev** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pagina de Demetrio Mendeleev in *Encyclopaedia Magna Sovietica* editionis tertiae **(Russice)**
Escherichia coli una ex bacteriorum speciebus in tractu digestorio humano.
**Microbioma gastrointestinale** est microbiorum summa, bacteriorum enim et archaearum et fungorum et virorum, quae animalium tractum digestorium inhabitat. Gastrointestinale *metagenoma*, notio genetica, summam genorum omnium microbiorum microbiomatis describit.

Compositio microbiomatis in cursu tractus digestorii graviter variat. Coli maximus numerus microbiorum sunt: inter 300 et 1000 species descriptae sunt. In corpore sano omnes microbiomatis haec microorganismi, trilliones (1018), in aequilibrionibus constantibus interagunt.

Microbiomati gastrointestinali varietates grandes sunt, et in organismo singulari vita sua ineunte, et inter organismi. Quo fit, ut nullum microbioma gastrointestinale homini ceteris eodem genere sit. Ante partum apparatui digestorio nulli microbia insunt. Sub partu sane cum neonatus vaginam transiens et mater infanti lacteo mammam praebens, primum matris microbia tractu infantis digestorium complent.

Perturbationes microbiomatis cum morbis et tractus digestorii et ceterorum organorum coniunctae sunt.

Notae
-----

1. ↑  Cuna A. Morowith M. J. Ahmed I. Umar S. Sampath V. (Apr 2021). "Dynamics of the preterm gut microbiome in health and disease". *American journal of physiology. Gastrointestinal and liver physiology* **320** (4): G411-9  doi:10.1152/ajpgi.00399.2020

Nexus interni
-------------

* Apparatus digestorius
* Stomachus
* Duodenum
* Colon

Nexus externi
-------------

* *Harvard School of Public Health*: De microbiomate **(Anglice)**
Turris inclinata Pisana, exemplum quaestionis a deformatione soli factae.
Opus terrestre in Germania.
Exemplum finientium soli: *a,* solum superius et colluvium; *b,* solum residuale maturum; *c,* solum residuale iuvene; *d,* saxum a caelo mutatum.
**Mechanica solorum,** vel **ars mechanica solorum,** est ramus artis ingeniariae mechanicae qui mores solorum describit. A mechanica fluidorum et mechanica solidorum differt quia sola in diversa fluidorum mixtura (plerumque aeris et aquae) et in particulis (plerumque argillae, sedimenti, harenae, glareae) consistunt, sed solum solida organica, liquida, gasia, et aliam materiam etiam continere possunt. Cum mechanica saxorum, mechanica solorum fundamenta theoretica explicationis in arte ingeniaria geotechnica, subdisciplina artis ingeniariae civilis, et in arte ingeniaria geologica, subdisciplina geologiae, praebet. Mechanica solorum adhibetur ad explicandas deformationes fluidorum et eorum fluxionem intra structuras naturales et ab hominibus factas quae sustinentur in solo vel ex solo fiunt, aut structuras quae in solis abduntur. Exempla adhibitionum sunt fundamenta aedificiorum et pontium, muri retentes, moles, et rationes tuborum abditorum. Principia mechanicae solorum disciplinis coniunctis etiam adhibentur, sicut ars ingeniaria geologiae, artes ingeniariae geophysica, litoralis, et agriculturalis, hydrologia, ac physica solorum.

Nexus interni
-------------

* Ars geotechnica
* Ars ingeniaria terrarum motuum
* Ars ingeniaria geotechnica
* Hydrogeologia, de proprietatibus aquiferorum ad proprietates solorum arte conectis
* Pedologia

Notae
-----

1. ↑  Mitchell et Soga 2005.
2. ↑  Santamarina, Klein, et Fam 2001.
3. ↑  Powrie 2004.
4. ↑  Bolton 1979.
5. ↑  Fang 2006.
6. ↑  Lambe et Whitman 1991:29.

Bibliographia
-------------

* Bolton, Malcolm. 1979. *A Guide to Soil Mechanics.* Macmillan. ISBN 0-333-18931-0.
* Fang, Y. 2006. *Introductory Geotechnical Engineering.* Spon Press. ISBN 978-0-415-30402-3.
* Lambe, T. William, et Robert V. Whitman. 1991. *Soil Mechanics.* ISBN 978-0-471-51192-2.
* Mitchell, J. K. et K. Soga. 2005. *Fundamentals of soil behavior.* Ed. 3a. John Wiley and Sons. ISBN 9780471463027.
* Powrie, W. 2004. *Soil Mechanics.* Ed. 2a. Spon Press. ISBN 0-415-31156-X.
* Santamarina, J. C. K. A. Klein, et M. A. Fam. 2001. *Soils and Waves: Particulate Materials Behavior, Characterization and Process Monitoring.* Wiley. ISBN 978-0-471-49058-6.
fanum Christi resurrecti Cellense
**Ecclesia Resurrectionis** (Theodisce: *Auferstehungskirche*) est templum protestanticum Cellae in Bisontio (in Austria, via Schmittenstraße 35) situm. Stat sub praesidio superintendentis fidelium confessionis Augustanae in Salisburgo et Tiroli habitantium.

Historia
--------

Fanum, quod anno 1959 factum est, in principio Transsilvaniensibus germanophonis inserviebat, qui profugi Dacoromaniam post Secundum bellum mundanum reliquerant.

Victoris Glondys episcopi Saxonum filius Kurt ichnographias et oratorio et domui pastorali adiacenti exaravit. 
Consecratio ecclesiae sollemnis die 9 Novembris 1958 facta est.

Architectura
------------

Aedem sacram autem atrium simplex format, cui introitus paulo resaliens eleganter antepositus est. Ibidem tectum turricula coronatur. 

Interiorum aspectum arcus acuti et trabes porro intendunt, quae supra in aere suspensae esse videntur. Talis compositio in choro iteratur. Anno 1958 Gustavus Resatz supellectiles liturgicas confecit, i.e. crucifixum, lectrum praedicatorium et fontem baptismalem. Gualterius Stengl pictor opus tectorium *Schöpfung* de creatione mundi fecit.

Usque annum 1993 Salafeldae cives evangelicae confessioni adhaerentes communitati huic Cellensi subditi erant.

Bibliographia
-------------

* *Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Salzburg 1986,* p. 503.
* Marietta Mayrhofer-Kramme: *Evangelische Kirchenbauten in Österreich nach 1945.* Thesis magisterii, Vindobonae 2012, p. 76, hic in interreti

Nexus externi
-------------

* pagina domestica
*Haec pagina de accola Danapris explicat. Si accolam Nemeni quaeris, vide Beresina Occidentalis.*

Beresina| Beresina tempore eluvionis vernae |
| Longitudo | 613 chm |
|  |  |
| Decursus aquae | 145 (in ostio) m³/s |
| Area systematis | 24 500 chm² |
| Fons | Prope *Dokšicy* urbem |
| Ostium | Danapris |
| Regio | Ruthenia Alba |

**Beresina** (Albaruthenice *Бярэ́зіна*) est flumen Rutheniae Albae. Longitudinis 613 chm est. Longissimum est flumen, quod in Ruthenia Alba et initium et ostium habet, Prope *Dokšicy* urbem in regione Vitebscensi oritur et per regiones Minscensem, Mohiloviensem et Homelensem fluit, ut in Danaprim prope vicum *Bjaragavaja Slabada* (*Sloboda Riparia*) effundatur. Bobruisca et Borisovium urbes ad Beresinam sitae sunt.

In pugna ad Beresinam Napoleonis exercitus anno 1812 victus est. 

Systema aquarium Beresinense saeculo XIX ineunte constructum et nunc relictum Beresinam per Ulam fluvium cum Duina Occidentali coniungebat.

Notae
-----

1. ↑  *Beresīna*, Ioannes Radvanus in *Radiviliade*, p. 132:   
            *Qua Beresina nitens praetexit arundine ripas*.  
Cf. Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Березина*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°53′46″N 27°45′20″E, 52°32′59″N 30°15′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Daniel Türk
Res apud Vicidata repertae:Daniel Türk: imagoDaniel Türk: imago
*Nativitas*: 19 Februarii 1952; Marburgum  
*Patria*: Res Publica Socialistica Foederativa Iugoslaviae, Slovenia  

**Officium**

*Officium*: President of Slovenia, Permanent Representative of Slovenia to the United Nations  
*Munus*: politicus, legatus, professor, iuris peritus, Rerum gestarum scriptor, agitator  
*Patronus*: Consociatio Nationum, Universitas Columbiae, Universitas Labacensis
**Consociatio**

*Factio*: no value  

**Familia**

*Coniunx*: Barbara Miklič Türk  

**Memoria**

*Laurae*: Knight Grand Cross of the Order of the Bath, Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic, Grand Star of the Decoration for Services to the Republic of Austria, Knight Grand Cross of the Order of St. Olav‎, honorary doctor of the Moscow State Institute of International Relations, Grand Cross with Collar of the Order of the White Rose of Finland  

**Daniel**, vulgo *Danilo* **Türk** (natus Marburgi die 19 Februarii 1952) est politicus Sloveniae.

Alumnus est universitatum Labacensis, ubi postea professor meruit, atque Belgradensis. Ab anno 1992 legatus est permanens, primus Slovenorum, iuxta Nationes Unitas, sed ab anno 2000 usque in 2005 secretarius generalis vicarius a rebus politicis, secretario generali Kofi Annan. Ab anno 2007 ad 2012 praeses patriae fuit.

Nexus externi
-------------

Daniel Türk anno 2011

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Danielem Türk** spectant. |

* "Danilo Türk": vita apud *CIDOB: Barcelona Centre for International Affairs* **(Hispanice)**
* "Danilo Türk (Slovenia) - Informal dialogue for the position of the next UN Secretary-General" (2016) apud *UN Web TV*
Fori maximi pars spectans ad septentrionem, quae finitur curia anno 1901 structa
**Mistelbach** (conscriptum ante 1 Ianuarii 1975 **Mistelbach an der Zaya**, quod nomen et nunc interdum usurpatur) est urbs 11,592 incolarum (1 Ianuarii 2021) in boreali et orientali parte Austriae Inferioris, caput circuli item appellati.

Historia
--------

Ossuarium Romanicum, postea factum barocum, ad sepulcretum Mistelbach
### Antiquitas

Constat rivorum utilium bonique agri gratia primos humanos incolas in regione Mistelbach habitavisse in Neolithico - effossa enim sunt indicia humana ex millenniis 4 et 3 a. C. - et per Aetatem Aëneam increbruisse. Circa annum 1 iam habitabant Germanorum populi, quorum busta ex saeculo 1 apud patibulum Mistelbach sunt comperta.

### Medium Aevum

Lennart Torstensson (1603–1651) anno 1645 Mistelbach praedatus incensit. Pinxit David Beck.
Avari, postquam a Carolo Magno victi per Quadrantem Vini commeatus suos fecerunt, Mistelbach in praesidium muniverunt. Oppidum conditum est ex adventu gentis Babenberger, in Bavariis nobilis, nomine ducto a patria natali cuiusdam principis von Mistel qui cum Babenberger migraverat, et ex eiusdem genere principibus von Mistelbach, qui facti erant vassi gentis Babenberger. Horum notissimus fuit Henricus Canis. Anno 1372 Mistelbach privilegium mercatus quotannis habendi accepit; quattuor fora omnia exstant. Deletum est oppidum anno 1443 a Georgio Podiebradensi. 

### Novum Aevum

Privilegium mercatus habendi receptum est cum Mistelbach imperatori Ferdinando II obtemperasset. Anno 1645 in Bello Triginta Annorum Lennart Torstensson, dux Suecus, praedando oppidum plerumque delevit. Anno 1665 Mistelbach silvam propriam sibi servavit magna lite orsa cum oppido Wilfersdorf gentis Liechtenstein, quod populum Mistelbach decima atque operibus dominicis valde sollicitabat. Anno 1874 factum est urbs ab imperatore Francisco Iosepho I. Res Iudaeae, postquam is populus ex tota Austria Inferiore anno 1670 pulsus est, denique in anno 1848 sunt restitutae in Mistelbach, donec anno 1938, Austria nuper Germaniae nazisticae adiuncta, caede peremptae sunt.

Notae
-----

1. ↑  Der Beiname „Hund", Eintrag in der Datenbank „Gedächtnis des Landes" zur Geschichte des Landes Niederösterreich. Museum Niederösterreich, consultum 13. Januarii 2021.
2. ↑  Walter F. Kalina: *Ferdinand III. und die bildende Kunst. Ein Beitrag zur Kulturgeschichte des 17. Jahrhunderts.* (Dissertation Universität Wien 2003), 16.
3. ↑  „Die jüdische Gemeinde Mistelbachs bis 1938": Denkwürdige Ausstellung in einem denkwürdigen Haus. Situs interretialis urbis Mistelbach. 22 Novembris 2018. Consultus 19. Martii 2020.
*Vide etiam paginam discretivam: Sacratum (discretiva)*


Wikidata Secratum
Res apud Vicidata repertae:Secratum: insigneSecratum: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°29′24″N 9°17′43″E  
*Numerus incolarum*: 36 911  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Segrate
**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Mediolanensis  

**Geographia**

*Superficies*: 17.49 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Piscaria Borromaeus, Plautellum, Vicus Modronus, Mediolanum  

**Tabula aut despectus**

Secratum: situsSecratum: situs
Secratum
**Secratum** (-ii, *n.*) vel **Secrate** (-atis, *f.*) (alia nomina: *Secras* *- atis*, *Sacratum*, *Sacrate* *- atis*; *Segradella*; olim fortasse: *Securatium*) (Italiane: *Segrate*) est Urbs Italiae et municipium, circiter 34 610 incolarum, in urbe metropolitana Mediolanensi Regionis Langobardiae. Urbani Secratenses et Segratenses appellantur.

Insigne
-------

* Urbs Italiae*Urbs Italiae*

Geographia
----------

### Regioni

Secratum est divisa in regiones novem: Centrum, Rubenium, Mediolanum Duo, Redecesem, Lavanderias, Ambrosium Vicum, Novegrum, Tregarezzum, Sanctum Felicem.

Historia
--------

Secratum, ut videtur, condita est brevi postquam Romani Galliam Cisalpinam subegerunt (circiter 200 a.C.n), etsi vetustiores tabulae de Secrato anno 830 p.C.n scriptae sunt, quae "Codex Diplomaticus Longobardiae" appellantur.

Vecturae
--------

### Aeroportus

* Aeroportus Mediolani-Linati seu Aeroportus Internationalis "Henricus Forlanini"

Municipia finitima
------------------

Urbs adiacet ad Mediolanum, Vimodronum, Piottellum et Piscariam.

Nexus interni
-------------

* Provincia Mediolanensis
* Mediolanum
* Urbes Italiae

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Secratum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Mediolanensi.Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Mediolanensi.
* Palatium Mondadori.Palatium *Mondadori*.

Notae
-----

1. ↑  Memorie spettanti alla storia, al governo ed alla descrizione della città, e della campagna di Milano, ne' secoli bassi, Volume 9 (Google eBook) conte Giorgio Giulini, Stamperia di G. Bianchi, 1760
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
3. 1 2  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3}
4. ↑  D.P.R. 23 Iunii 1989.
5. ↑  Italicae *Rovagnasco*
6. ↑
7. ↑  Historia Secratii[*nexus deficit*].
Wikidata Alta Franciae
Res apud Vicidata repertae:Alta Franciae: insigneAlta Franciae: insigneAlta Franciae: vexillumAlta Franciae: vexillum
regio  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 49°55′14″N 2°42′11″E  
*Nomen officiale*: Région Nord-Pas-de-Calais-Picardie, Région Hauts-de-France, Hauts-de-France, Nord-Pas-de-Calais-Picardie  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Francia hexagonalis  
*Territoria finitima*: Normannia, Insula Franciae, Magnus Oriens, Wallonia, Flandria
**Forma**

*Area*: 31 813 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Insula  
*Subdivisiones*: Septentrio, Fretum Calisii, Samara, Esia, Axona
**Gestio**

*Praefectus*: Xavier Bertrand  
*Consilium*: Regional Council of the Hauts-de-France  

**Vita**

*Incolae*: 5 995 292  

**Tabula aut despectus**

Alta Franciae: situsAlta Franciae: situs
**Alta Franciae**, vulgo *Hauts-de-France* sunt regio administrativa sive provincia Franciae die 1 Ianuarii 2016 creata, regionibus anterioribus Septentrione Fretoque et Picardia lege nova(fr) contributis. Nomen regionis novae non ab altitudine terrae ducitur (quae est exigua), sed a positione in tabulis Franciae (septentrionibus in alta versis). 

In Altis Franciae sexagies centena milies hominum vivunt. Caput regionis est urbs Insula. 

Alta Franciae cum provinciis antiquioribus (colore distinctis) praefecturisque hodiernis
     Picardia
     Insula Franciae
     Artesia
     Flandria
     Hannonia
     Cameriacensis
     Campania
     Aliae
Regioni sunt praefecturae quinque:

* Axona
* Esia
* Fretum Calesii
* Samara
* Septentrio

Mense Decembri 2015 Marina Le Pen, sodalis Aciei Nationalis, candidata ad praesidium in comitiis primariis huius provinciae futurae, prima accessit, sed comitiis alteris secunda, victore Xaverio Bertrand.

Notae
-----

1. ↑  Pagina interretialis instituti nationalis statisticae et studiorum oeconomicorum (INSEE) 6 006 156 incolae die 1 Ianuarii 2014 (visum die 8 Februarii 2017).

Nexus externi
-------------

* De Septentrionis et Freti atque Picardiae Unione
* De comitiis regionalibus 2015

Regiones Franciae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| RegionesFranciae hexagonalis1986–2015 | Alsatia • Aquitania • Arvernia • Britannia Minor • Burgundia • Campania et Arduenna • Centrum • Insula Franciae • Lemovicensis • Liber Comitatus • Lotharingia • Meridianum et Pyrenaei • Normannia Inferior • Normannia Superior • Linguadocia et Ruscino • Pagi Ligeris • Picardia • Pictaviensis et Carantoni • Provincia Alpes Litus Lazuli • Rhodanus et Alpes • Septentrio et Fretum |
| RegionesFranciae hexagonalisab anno 2016 | Alta Franciae • Nova Aquitania • Arvernia Rhodanus Alpes • Britannia Minor • Burgundia et Liber Comitatus • Centrum et Vallis Ligeris • Insula Franciae • Magnus Oriens • Normannia • Occitania • Pagi Ligeris • Provincia Alpes Litus Lazuli |
| Regiones transmarinae | Corsica • Guadalupia • Guiana • Martinica • Mayotte • Reunio |

*Opus geopoliticum • Tabula administrativa Franciae**Capsae cognatae:* Praefecturae Franciae • Provinciae Franciae antiquiores |
|  |
Wikidata Alfredus Bonanno
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 4 Martii 1937; Catana  
*Obitus*: 6 Decembris 2023; Tergeste  
*Patria*: Italia  

**Officium**

*Munus*: scriptor, philosophus, anarchist  

**Alfredus Maria Bonanno** (natus Catinae die 4 Martii 1937; mortuus die 6 Decembris 2023) fuit anarchista Italicus et scriptor. Animus eius, a prima adulescentia amore libertatis infinitae ac interminatae inflammatus, consilia ad eam tutandam excogitavit. Constat libertatem rem omnino desideratam esse, sed de optimo genere libertatis continuo ambigitur. Bonanno de nuda "per se" libertate somniare somniumque suum factis – vel facinoribus, ut alii volunt – repraesentare videtur. Liberales et democratiae fautores dicit statarios et sermonis plenos nihilque profecturos esse. Etiam minarchistas, qui rem publicam quam minime agendi libertati hominum intercedere volunt, reprehendit, quod utopiam imbecillam nimisque modestam prae se ferant. Amicitiam contraxit cum viris, qui ad eius generis libertatem oculos sublevant, qui res novas moliuntur et ideo plerumque in carceribus inclusi sunt.

Libellos plurimos de libertate scripsit. Indrus Montanelli a rerum novarum cupidis vulnerato, edidit librum *La gioia armata* ('Sumpsit arma laetitia'). Scripsit ille: "Cur adulescntuli illi Montanelli crura pernicissimis plumbeis lapillis confodierunt? Cur non os? Scilicet potius fuerat, sed et taetrius". Ob haec verba duos annos in carcere degit.

Anno 2009, Graeci eum latrocinii criminati sunt.

Opera eius
----------

Anglici contubernales aliquos libros eius in linguam suam verterunt. 

* The Anarchist Tension
* And We Will Still Be Ready To Storm The Heavens Another Time: \*Against Amnesty
* Armed Joy
* A Critique of Syndicalist Methods
* Destruction and Language
* Dissonances
* For An Anti-authoritarian Insurrectionalist International
* From Riot to Insurrection: Analysis for an anarchist perspective against post-industrial capitalism
* The Insurrectional Project
* Let’s Destroy Work, Let’s Destroy the Economy
* Locked Up
* Propulsive Utopia
* The Theory of the Individual: Stirner’s Savage Thought
* Worker's Autonomy

Nexus externi
-------------

* Alfredi Bonanno opera
* *The Anarchist Tension*[*nexus deficit*] liber audio gratuitus

* *Alfredus Bonanno in Graecia comprehensus est, 4 Oct 2009*