recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Frontispiece to the 1706 edition of Auli Gellii Noctium Atticarum (Aulus Gellius Attic Nights) libri xx. prout supersunt, quos ad libros Mss. novo et multo labore exegerunt, perpetuis notis et emendationibus illustrarunt Joannes Fridericus et Jacobus Gronovii.
**Aulus Gellius**, natus fortasse in Africa circa annum 130 p.C.n. mortuus post annum 180, fuit scriptor grammaticusque Romanus.

*Noctes Atticae* ante annum 170 scriptae sunt, quo opere Gellius auctor observationes de linguis, carminibus, orationibus, philosophis, geometria, meteorologia, historia, legibus factas Athenis aliqua hieme praebet. Dissimilis operis Plinii Maioris, haec sicut parva encyclopedia ordine rerum caret. Dissimilis operis Athenaei nullus dialogus in *Atticis Noctibus* invenitur.

Romae enim in adulescentia clarissimos magistros, exempli causa Favorinum Arelatensem et M. Cornelium Frontonem, audivit.

Hic grammaticus per crebras placidasque noctes multos libros legere solebat, et ergo e multis aliorum scriptis composuit viginti libros qui *Noctes Atticae* appellantur. Hoc ad delectationem aptum opus dat infinita numero dicta ab magnis philosophorum antiquorum et aliorum virorum atque acta.

Nexus externi
-------------

* **(Latina)** Opera Auli Gelii - Bibliotheca Augustana
* De Aulo Gellio in *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, I, Londinii (1870), p. 218

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*) pp. 508-514
**Aulus Didius Gallus Fabricius Veiento** (nescimus quando natus sit; mortuus est post annum 98) fuit senator Romanus primo saeculo. Ab Aulo Didio Gallo, consule suffecto anni 36, adoptatus est. Uxorem Atticam duxit. Fuit praetor, deinde anno 62 relegatus est; cuius rei causam Tacitus rettulit: "Haud dispari crimine Fabricius Veiento conflictatus est, quod multa et probrosa in patres et sacerdotes composuisset iis libris, quibus nomen codicillorum dederat. adiciebat Tullius Geminus[1] accusator venditata ab eo munera principis et adipiscendorum honorum ius. quae causa Neroni fuit suscipiendi iudicii, convictumque Veientonem Italia depulit et libros exuri iussit, conquisitos lectitatosque, donec cum periculo parabantur: mox licentia habendi oblivionem attulit."[2]
Vespasiano imperatore in senatum iterum adlectus est, ter (annis 74, 80, 83 consul creatus est. Praeterea sacerdos et consiliarius Domitiani imperatoris fuit, quae res etiam apud Iuvenalem invenimus.[3] Anno 89 cum uxore imperatorem in expeditione contra Lucio Antonio Saturnino, qui purpuram sumpserat. Etiam Nerva imperatore auctoritas Fabricii magna fuit.[4]

Notae
-----

1. ↑  Consul suffectus anni 46.
2. ↑  Tacitus, *Annales*, XIV 50.
3. ↑  Satirae, IV 113; 123pp.
4. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 4, c. 382/386.
***In Hexahemeron commentarius*** est opus ab ignoto quodam Graece fere saeculo quinto scriptum. Auctor, a textu operis Basilii Magni de *Hexahemero* seu creatione mundi incipiens, de rebus theologicis et historicis antiquis disserit. Multa ex auctoribus deperditis citat, inter quos Alexandro Polyhistore. Res curiosas de elephantibus aliisque animalibus exoticis narrat quas et in bestiariis mediaevalibus leguntur.

Hoc opus in libris manu scriptis Eustathio Antiocheno episcopo et martyri adscriptum est, sed falso. Textum temporibus recentioribus primus repperit Gulielmus Sirletus anno 1583 in insula Sicilia. Editio princeps a Leone Allatio curata est, qui versionem Latinam et "supercommentarium" addidit annoque 1629 Lugduni divulgavit. Eandem editionem Migne abbas novis curis *Patrologiae Graecae*, seriei suae, volumine duodevicesimo impressit.

Editiones
---------

* 1629: *S.P.N. Eustathii Archiepiscopi Antiocheni et martyris in Hexahemeron commentarius, ac de Engastrimytho dissertatio adversus Origenem; item Origenis de eadem Engastrimytho an videlicet anima ipsa Samuelis fuerit vere evocata incantationibus Pythonissae (de qua I. Reg. cap. 28)*. Leo Allatius primus in lucem protulit, Latine vertit, notas in Hexahemeron adiecit, dissertationem De Engastrimytho syntagmate illustravit. Lugduni: sumptibus Laurentii Durand, 1629.
	+ Opus reimpressum sine adnotationibus in: Iacobus Paulus Migne, ed. *Patrologia Graeca* (Lutetiae, 1857-1866) vol. 18 coll. 708-793 **(Graece, Latine)**

Nexus externi
-------------

* "The Hexameron of Eustathius of Antioch" apud Roger-Pearse.com; Addenda

Bibliographia
-------------

* 1927: Friedrich Zoepfl, *Der Kommentar des Pseudo-Eustathios zum Hexaemeron*. Monasterii, 1927 (*Altestamentliche Abhandlungen* vol. 10 pars 5)
*Vide etiam paginam discretivam:* Pasiphaë


Wikidata Pasiphae (satelles)
Res apud Vicidata repertae:Pasiphae (satelles): imagoPasiphae (satelles): imago
*Primarius*: Iuppiter
**Repertus**

*Primus repertor*: Philibert Jacques Melottedie 27 Ianuarii 1908
**Res orbitales**

*Periodus orbitalis*: −722.34 dies  
*Axis semimaior*: 23 912 238 chiliometrum  
*Excentricitas orbitalis*: 0.2953  
*Inclinatio orbitalis*: 153.40903 gradus anguli  

**Res physicae**

*Albedo*: 0.04  
*Magnitudo apparens*: 17  
*Radius*: 30 chiliometrum  
*Massa*: 300 exagram  
*Temperatura*: 124 Kelvin  

**Pasiphae**, nomine pleno **Jupiter VIII (Pasiphae)**, est satelles Iovis quae anno 1908 a P. J. Melotte reperta est. In mythologia Graeca Pasiphaë, e qua haec satelles appellata est, fuit uxor Minois. Amore coacta tauro se submisit, adiuvante Daedalo, Minotaurumque peperit. 

Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 1307 a die 28 Ianuarii 1908 usque ad 2009 Novembris 18 constant.

Nexus interni
-------------

* Tabula satellitum naturalium Systematis Solaris

Nexus externi
-------------

* Res orbitales satellitum naturalium apud NASA et JPL
	+ Res physicae satellitum planetarum apud NASA et JPL
* Satellites secundum planetis digestae apud NASA
* Ephemerides satellitum naturalium Unionis Astronomicae Internationalis apud universitatem Harvardianam
* *Gazetteer of Planetary Nomenclature* apud USGS
***Apologia Socratis*** (Graece Άπολογία Σωκράτους) est opusculum breve ab Atheniense Xenophonte de damnatione morteque magistri sui Socratis anno incerto conscriptum. In quo libro Xenophon refert quosdam sermones Socratis ante iudicium vel etiam post damnationem anno 399 a.C.n. habitos, necnon summarium eius orationis apud iudices. Quibus dictis referendis cupit in primis lectori ostendere Socratem ideo pro iudicibus superbe et audacter loquentem quia tempus idoneum moriendi sibi iam adesse existimabat, certe indignis precibus senilem vitam non esse petendam. Ita enim a daemone suo monebatur.

Duae res praecipue Xenophonti cordi fuisse videntur : primo ne memoria Socratis ab eis irrideatur qui dicebant, si vere Socrates a deis praeter ceteros amatus esset, praemonitum fuisse a daemonio suo de eventu iudicii, ita ut cavere posset ; item ab eis qui dicebant ridiculum esse persuadendi magistrum Socratem, qui ne iudicibus quidem et populo Atheniensi persuadere potuit ut eum virum bonum esse crederent atque absolverent. Quocirca maluit adfirmare Socratem scientem et volentem mortem praetulisse, consentiente daemonio suo.

Plato quoque de eadem re et sub eodem titulo librum longiorem et magis elaboratum edidit. De quo vide Apologia Socratis.

Editiones
---------

* Editio princeps a Iohanne Reuchlin anno 1520 Hagenoae data, una cum *Agesilao* et *Hierone*.
* Raphaelis Baer, *Xenophons Apologie des Sokrates*. Deutsch-Griechisch. Hrsg. eingeleitet, übersetzt, mit Biographie (verfasst von M. Mendelssohn) und Essay (Das Schwören des Sokrates "beim Hunde!") ergänzt von Raphael Baer, Verlag Bär, Niederuzwil 2007. ISBN 978-3-9523212-3-2
* Franciscus Ollier, *Xénophon : Le banquet  ; Apologie de Socrate  ; texte établi et traduit par François Ollier,....*. Parisiis : Les Belles Lettres, 1961. - (Collection des universités de France) ISBN 2-251-00334-7
* Textus apud Vicifontem Graecum

Si vis plura legere...
----------------------

* Louis-André Dorion, « Le *daimonion* et la *megalêgoria* de Socrate dans *l’Apologie* de Xénophon », *Cahiers des études anciennes*, XLV, 2008

Notae
-----

1. ↑  Coniecturae diversae editae sunt : Delebecque inter 385 et 382 a.C.n. Ollier verisimilius circa 393/392 a.C.n. alii aliter. Verisimile non nimis diu post mortem Socratis hunc libellum compositum esse.
2. ↑  Quod Xenophon quidem appellat "μεγαληγορία".
Wikidata Firrel
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°20′0″N 7°40′0″E  
*Numerus incolarum*: 837  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Hesel, Circulus Lerensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.25 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Großefehn, Hesel, Schwerinsdorf  

**Tabula aut despectus**

Firrel: situsFirrel: situs
Ecclesia Baptistarum in Firrel
**Firrel** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lerensis est. Ab anno 1972 Firrel cum aliis communibus ad commune generale Hesel pertinet.

Historia
--------

Anno 1762 Firrel colonia in palude condita est. Hoc tempore (1744 - 1806) haec regio ad Borussiam pertinuit. Firrel ab anno 1806 deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Firrel Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1865 hic communitas Baptistarum condita est. Ab anno 1885 Firrel ad circulum Lerensem pertinet et ab anno 1946 Saxoniam Inferiorem. Post Bellum Mundanum Secundum multi homines ex oriente Germaniae fugati in hac regione novam patriam invenerunt. Anno 1973 Firrel cum communibus Brinkum, Hesel, Holtland, Neukamperfehn atque Schwerinsdorf ad commune generale Hesel se coniunxit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Firrel** spectant. |

* Pagina officialis communis generalis Hesel

Notae
-----

1. ↑  de Firrel communis historia apud ostfriesischelandschaft.de
**Cursarius** (-i, *m.*) sive **Corsarius** (-i, *n.*) est navigator qui mittitur, praecipue a rege aut praefecto, ad naves portusque hostilium civitatum raptandos. Nomen venit a "littera cursus", per quam rex navigatori antiquis temporibus permittebat ut naves mercatorias inimicas captaret atque vastaret. Onera dein carpta, merces partim ad regem, partim ad cursarium et eius nautas pertinebat. Saeculis sexto decimo ac septimo decimo, complures cursarii, navibus armatis, ad mare Mediterraneum, Americam, Africamque raptandi causa proficiscebantur. Erant cursarii Anglici, sed etiam Francici et Mauri.

Cursarii clari
--------------

* Franciscus Drakus
* Amaro Pargo
* Renatus Duguay-Trouin
* Henricus Morgan
* Robertus Surcouf
* Cursarii Barberiae

Nexus interni
-------------

* Pirata

Notae
-----

1. ↑  Carolus Du Cange et al. (1883-1887), *Glossarium mediæ et infimæ Latinitatis*. Niortii: Favre; HEGERTON Harry, "Modern Provençal phonology and morphology", 1921, Nova Eboracum, Columbia University Press, p.67  **(Anglice)**
Curonicus lacus in photographemate spatiali
**Curonicus lacus** (Lituanice *Kuršių marios*, Russice *Куршский залив*) est sinus vel lacuna maxima Baltici maris, in litore eius meridio-orientali situs. Lingua terrae Curonica longissima lacunam a mari separat. Pars lacus Curonici meridionalis ad regionem Calininopolitanam Russiae pertinet, pars septentrionalis ad districtum Memelae Lituaniae. 

Lacuna paene dulcis est, nam multa flumina in eam effunduntur, quorum maxima sunt Nemenus et Deima, Pregellae ramus, cuius in ostio Labiavia urbs sita est. Cum mari freto tenui prope Memelam coniuncta est.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. I, p. 612. Vel **Curonensis lacus, Curlandiae sinus**.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°7′22″N 21°0′38″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Conspectus fiordorum Norvegicorum
**Fiordum** est perangustus sinus maritimus altis montibus declivibus circumdatus, qui cuneatim ad mare versus patefit. Fiorda in locis sunt facta, ubi glaciaria in mare olim influxerunt (vel etiam nunc influunt). Fiorda inclutissima fortasse sunt Norvegiae, sed fiorda non solum ibi sed etiam in Islandia, Groenlandia, Nova Zelandia, Terra Nova occidentiali, Columbia Britannica, Alasca, nec non Chilia australi sunt. Prope fiorda in mari saepe *skär* insulae sitae sunt.

*Fiordum* originem trahit ex verbo Nordico *fjǫrðr*, quod ad verbum Protoindoeuropaeum \**pr-tús* reddi potest, in quo \**pr-* illud gradum nullum exhibet radicis PIE \**per* / *por* 'per'; cf. Gr. πόρος 'vadum' ut Βόσπορος 'vadum boum'.

Fiorda
------

* Hvalfjordum

Notae
-----

1. ↑  Jón Jónsson, Grímur Jónsson Thorkelín, Peter Frederik Suhm: *Orkneyinga saga sive Historia Orcadensium a prima Orcadum per Norvegos occupatione ad exitum seculi duodecimi: Saga hins helga Magnusar eyia jarla sive Vita sancti Magni insularum comitis* (Arnamagnæanske stiftelse, sumptibus P. F. Suhm, 1780), 339. (liber apud books.google.com).

Bibliographia
-------------

* Finkl, Charles W. 2019. *Encyclopedia of coastal science.* Novi Eboraci, Berolini, Heidelbergae: Springer. ISBN 9783319938059, ISBN 9783319938073, ISBN 9783319938066.
* Harff, Jan, Martin Meschede, Sven Petersen, et Jörn Thiede, eds. 2016. *Encyclopedia of marine geosciences.* Dordrecht: Springer Reference, Springer Science+Business Media. ISBN 9789400762374, ISBN 9400762372.
**Aulus Marius Celsus** (nescimus, quando natus sit, mortuus est verisimile anno 73 vel 74) senator Romanus fuit. Celsus anno 63 legatus Legionem XV Apollinarem in bellum Parthicum duxit. Anno 69 eum in consilium adhibuit[1]. Frustra Marius Celsus rebellionem Praetorianorum militum opprimere conabatur[2].   

Cum Otho 15 Ianuarii rerum potitus esset, imperatot Celsum servavit, ut Tacitus rettulit: "*Marium Celsum, consulem designatum et Galbae usque in extremas res amicum fidumque, ad supplicium expostulabant, industriae eius innocentiaeque quasi malis artibus infensi. caedis et praedarum initium et optimo cuique perniciem quaeri apparebat, sed Othoni nondum auctoritas inerat ad prohibendum scelus: iubere iam poterat. ita simulatione irae vinciri iussum et maiores poenas daturum adfirmans praesenti exitio subtraxit.*[3]".   

Postea Othoni se conciliavit: "*Marium Celsum consulem designatum, per speciem vinculorum saevitiae militum subtractum, acciri in Capitolium iubet; clementiae titulus e viro claro et partibus inviso petebatur. Celsus constanter servatae erga Galbam fidei crimen confessus, exemplum ultro imputavit. nec Otho quasi ignosceret sed deos testis mutuae reconciliationis adhibens, statim inter intimos amicos habuit et mox bello inter duces delegit, mansitque Celso velut fataliter etiam pro Othone fides integra et infelix. laeta primoribus civitatis, celebrata in vulgus Celsi salus ne militibus quidem ingrata fuit, eandem virtutem admirantibus cui irascebantur*[4].  

Otho Celsum dux militum ad bellum contra Vitellium fecit[5], sed cum res contra Vitellianus male evenire videbatur, "*Celsus et Paulinus, cum prudentia eorum nemo uteretur, inani nomine ducum alienae culpae praetendebantur*"[6]. Post pugnam apud Bedriacum cum Paulino veniam Vitellii adeptus est. Etiam consulatum suffectum, ad quem eum iam Nero imperator eum destinaverat, mensibus Iulio et Augusto gerere potuit[7].  

Postea ad Vespasianum se adiunxit, qui eum vere 71 legatum Germaniae Inferioris fecit. Tum fuit legatus Syriae, ubi eumanno 73 vel 74 mortuum esse verisimile est[8]. Successor eius in Syria Traianus fuit.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus, *Historiae*, I 14
2. ↑  ibidem, Cap. 31;39
3. ↑  ibidem, Cap. 45
4. ↑  ibidem, Cap. 71
5. ↑  ibidem, Cap. 87; 90; II 23
6. ↑  ibidem, Cap. 39
7. ↑  ibidem, Cap. 60
8. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 907
**Aulus Caecina Severus** (natus circa annum 45 a.C.n. mortuus post annum 21) fuit senator Romanus primo saeculo ante et p.C.n. Patria eius Volterra erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 1 a.C.n. consul suffectus creatus est. Annis 6/7 legatus Augusti pro praetore Moesiae contra Pannonios pugnavit, Breucos vicit, sed tum in Moesiam reverti coactus est, cum ibi Daci et Sarmates rebellaverunt. Ibi quinque legiones ducens paene victus est et idcirco ab Augusto vituperatus est. 

Anno 8/9 proconsul Africam administravit et annis 14 ad usque 16 aut diutius legatus exercituum Germaniae Inferioris erat. 

Seditione anni 14 oppresso legiones suos in Marsos duxit et anno 15 contra Arminium ducem Cheruscorum dux paene cladem apud "*pontes longos*" accepit. Exercitu servato insignia triumphalia accepit. Tum classem exstruxit cum Gaio Silio Aulo Caecina Largo et Gaio Antio legatis ad Germanos aggrediendos. Anno 20, cum post iudicium in Gnaeum Calpurnium Pisonem "*... Caecina Severus aram ultioni statuendam censuissent,* (Tiberius imperator) *prohibuit, ob externas ea victorias sacrari dictitans, domestica mala tristitia operienda*".

Ut Tacitus retulit, ad annum 21: 

> 
> Censuit ne quem magistratum cui provincia obvenisset uxor comitaretur, multum ante repetito concordem sibi coniugem et sex partus enixam, seque quae in publicum statueret domi servavisse, cohibita intra Italiam, quamquam ipse pluris per provincias quadraginta stipendia explevisset. haud enim frustra placitum olim ne feminae in socios aut gentis externas traherentur: inesse mulierum comitatui quae pacem luxu, bellum formidine morentur et Romanum agmen ad similitudinem barbari incessus convertant. non imbecillum tantum et imparem laboribus sexum sed, si licentia adsit, saevum, ambitiosum, potestatis avidum; incedere inter milites, habere ad manum centuriones; praesedisse nuper feminam exercitio cohortium, decursu legionum. cogitarent ipsi quotiens repetundarum aliqui arguerentur plura uxoribus obiectari: his statim adhaerescere deterrimum quemque provincialium, ab his negotia suscipi, transigi; duorum egressus coli, duo esse praetoria, pervicacibus magis et impotentibus mulierum iussis quae Oppiis quondam aliisque legius constrictae nunc vinclis exolutis domos, fora, iam et exercitus regerent. Paucorum haec adsensu audita: plures obturbabant neque relatum de negotio neque Caecinam dignum tantae rei censorem.*"* 
> 
> 
> – Tacitus, Annales, III 33-34

Ut ipse apud Tacitum dixit, uxorem atque sex libros habuit. Fratrem Gaium Caecinam Largum habuit, qui amphitheatrum Volterrarum aedificavit, et eo eo nepotem, Gaium Caecinam Largum, qui anno 42 consul ordinarius creatus est.

Notae
-----

1. ↑  Cassius Dio LV 29,3 – 30,5.
2. ↑  Velleius Paterculus II 112, 4–6; Cassius Dio LV, 32, 3–4.
3. ↑  Tacitus, *Annales*, I 31
4. ↑  Tacitus, *Annales*, I 72
5. ↑  Tacitus, *Annales*, II 6
6. ↑  Tacitus, *Annales*, III 18
7. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 2, c. 898-899
**Aulus Atilius C.f. Serranus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 170 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Atilius anno 194 a.C.n. aedilis curulis Ludos Megalenses primus fabulis scaenicis celebravit, in quibus senatores sedes proprias habuerunt. Anno 192 praetor in Graecia contra Nabim regem Spartae certavit et anno sequente praefectus classis fuit. Anno 173 praetor II urbanus foedus cum Antiocho IV Epiphane rege renovavit, anno 172 legatus ad Persem regem Macedonum missus est et initium belli distulit. Legatus anno 171 Larissam expugnavit. Anno 170 una cum Aulo Hostilio L.f. Mancino consul erat et Italiam provinciam accepit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 24] A. Serranus, A." in *Der Neue Pauly* vol. 2 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01472-X) col. 213.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* XLII 38-43; 47

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Licinius C.f. Crassus et Gaius Cassius C.f. Longinus**  |  **Consul** 170 a.C.n.cumAulo Hostilio L.f. Mancino | Successores: **Quintus Marcius L.f. Philippus II et Gnaeus Servilius Cn.f. Caepio**  |
**Aulus Manlius Cn.f. Vulso** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus saeculi 5 a.C.n. fuit.

Familia
-------

Filius eius Marcus Manlius Vulso anno 420 a.C.n. tribunus militum consulari potestate erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 474 a.C.n. Vulso una cum Lucio Furio Medullino consulatum gessit et bellum adversus Veientes paravit. Sed his petentibus *indutiae in annos quadraginta datae frumento stipendioque imperato*. A senatu idcirco ei ovatio decreta est. Eodem anno cum collega Medullino legem agrariam a tribunis plebis rogatam prohibebat. Itaque anno proximo a Gnaeo Genucio accusatus est. Sed non damnatus est, quod tribunus antea necatus est. Anno sui consulatus et cives Romani numerati sunt: Fuerunt tum 103.000.
Anno 454 a.C.n. inter legatos fuit, qui, ut instituta Graecorum cognoscerent, a senatu eo missi sunt. Anno 451 a.C.n. etiam inter decemviros legibus scribundis electus est.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita II 54 eum Gaium nominat.
2. ↑  loc. cit. § 1
3. ↑  loc. cit. §2
4. ↑  Dionysius Halycarnessensis IX 36
5. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, III 33,3
6. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 827

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Valerius P.f. Poplicola et Gaius Nautius Sp.f. Rutilus (aut Rufus)**  |  **Consul** 474 a.C.n.cumLucio Furio Medullino | Successores: **Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus III et Vopiscus Iulius C.f. Iullus**  |
**Aulus Cornelius Cossus** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus quarti saeculi a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 369 a.C.n. magistratum tribuni militum consulari potestate primum administravit. Eo anno collegae Marcus Fabius K.f. Ambustus, Gaius Veturius L.f. Crassus Cicurinus, Marcus Cornelius P.f. Maluginensis, Quintus Quinctius Cincinnatus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas erant. Eo anno acriter domi de legibus Sextiis Liciniis certatum est, qua plebeii ad consulatum admitterentur; Fidenas sententiam pro legibus propositis tulit.

Anno 367 inter ultimos tribunos militum fuit; nam deinde consules summi magistratus fuerunt. Praeter eum Marcus Geganius Macerinus, Marcus Cornelius P.f. Maluginensis, Publius Manlius A.f. Capitolinus, Lucius Veturius L.f. Crassus Cicurinus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola tribuni erant. Et eo anno dictator - Quintus Fabius Maximus - electus est, ut contra Gallos exercitum duceret.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.com (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VI 36-37
2. ↑  op.cit. VI 42
**Ficeclensis palus** vel **Uscianae palus** (olim *Ficeclensis lacus*; alia nomina: *Focensis lacus*, *Fusechiensis lacus*) (Italiane: *Padule di Fucecchio*) fuit lacus Tusciae, hodie palus est.

Nomina
------

*Lacus Ficeclensis* ac *Lacus Fucechius*, deinde *Palus Uscianae*, *Palus Ficeclensis* ac *Palus Fucecchiensis*, *Fusechiensis lacus*.

Notae physicae
--------------

Ficeclensis hodie maior palus interiora Italiae est. Palus aream 18,0 km² occupat et super limitem intra provincia Florentiae et Pistoriae, atque in agris municipiorum Ficecli Castri Cerreti Gretensis, Lamporecli, Larciani, Montis Summani ad Aquas, Plebis ad Nebulam ac Pontis Boianensis posita est.

Juxiana canalis decumulator suus est; Nebula ac Piscia fluvii tributarii eius sunt.

Nexus interni
-------------

* Ficeclum,
* Vallis Nebulae,
* Juxiana (Italiane: *Usciana*),
* Nebula vel Neura et Niure (Italiane: *Nievole*),
* Piscia (Italiane: *Pescia*).

Nexus externus
--------------

* Situs Publicus **(Italiane)**

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  E. Repetti, *Dizionario geografico, fisico e storico della Toscana* (Florentiae, 1830)}
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
3. ↑   Lexicon Universale
4. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
Curia oppidi Finsburiensis.
Locus Salutis Finsburiensis, a Bertholdo Lubetkin designatum.
Monumentum belli Finsburiense.

**Finsbury** est districtus Londinii medii in Anglia, supra Urbem Londiniensem et Clerkenwell, in occasum Shoreditch, et infra Islington (Burgum Londiniense) et Viam Urbanam (*City Road*) patens. Fundus Finsburiensis (*Finsbury Estate*) in occidentali districtus parte iacet. Orientalis districtus pars Sancti Lucae aliquando appellatur. *Vinisbir,* primitivum districtus nomen proprium, anno 1231 primum scriptum, 'praedium cuiusdam Finn appellati' significat.

Incolae notabiles
-----------------

* Moncure Daniel Conway, abolitionista Americanus
* Georgius Cruikshank, adumbrator Victorianus, qui in Via Amwell habitavit
* Arthurus Mullard, histrio comicus
* Dadabhoy Naoroji, primus Membrum Parlamenti Indicus
* Ericus Maxon, primus Shakespereanus in pelliculis histrio, Finsbury mortuus

Hodie
-----

Nomen *Finsbury* saepissime nunc occidentalem districtus partem significat, domum prioris curiae oppidi Finsburiensis, Fundi Finsburiensis, Macelli Exmuthensis, Theatri Sadler's Wells, Centri Historiae Loci Islingtoniensis, Musei Islingtoniensis, et Universitatis Urbanae.

Vectura
-------

Loci propinqui:

* Clerkenwell
* Islington
* Pentonville
* Urbs Londiniensis

Notae
-----

1. ↑  D. Mills, *Oxford Dictionary of London Place Names* (2000), ISBN 0198609574.
2. ↑  K. J. Peters, "Indian Patchwork Is Made of Many Colours," *Aberdeen Journal,* 29 Maii 1946.
Wikidata Samuel Warburton
Res apud Vicidata repertae:Samuel Warburton: imagoSamuel Warburton: imago
*Nativitas*: 5 Octobris 1988; Cardiffa  
*Patria*: Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: rugby union player  

**Memoria**

*Laurae*: Officer of the Order of the British Empire  

**Samuel Warburton** (nomen expletum sermone Anglico *Sam Kennedy-Warburton*; natus Cardiffae 5 Octobris 1988), est emeritus et celeberrimus athleta Cambricus, qui harpastum XV coluit. Solebat in turma in tertia acie ludere. 

Natus est in Cardiffa e familia Anglica, sed ipse tam Britannum quam Wallensem se vidit. Fratrem gemellum unum habet, qui etiam harpastum coluit.

Warburton ludit pro Caeruleis Cardiffae et tuma harpastica nationale Cambrica ab anno 2009. Primo contendidit in Certamen 6 Nationum anno 2010. Inter annos 2011 et 2017 fuit caput turmae Cambricae. Samueli duce, Wallenses victorias ceperunt in Certamine 6 Nationum annis 2012 et 2013. Etiam fuit dux turmae Leonum in expeditionibus annorum 2013 (in Australia) et 2017 (in Nova Zelandia).

Ob meritos athelticos Cambriae et Britanniarum regnum, dum is fuit dux turmae Leonum, Warburton meruit titulum equitis Ordinis Imperii Britannici, a regina Elizabetha datum.

Nexus interni
-------------

* Certamen 6 Nationum
* Cardiff Blues

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Samuelem Warburton** spectant. |

* Statisticae lusoriae Samuelis **(Anglice)**
Wikidata Samuel de Brukenthal
Res apud Vicidata repertae:Samuel de Brukenthal: imagoSamuel de Brukenthal: imago
*Nativitas*: 26 Iulii 1721; Nocrich  
*Obitus*: 9 Aprilis 1803; Cibinium  
*Patria*: Habsburg monarchy  

**Officium**

*Munus*: Bibliothecarius, art collector  

**Familia**

*Genitores*: NN Brukner von Bruthenthal;   

**Samuel** **de** (Theod. *von*) **Brukenthal** die 26 Iulii 1721 in Nocrich, mortuus die 9 Aprilis 1803 Cibinii) Saxo Transsilvaniae et gubernator Austriacus Transsilvaniae fuit.

Vita
----

E familia non nobili natus Brukenthal anno 1743 - 1744 apud Universitaem Halensem et deinde Lipsiae studebat. Semper deinde fuit fautor Illuminismi et Francomurarius. Postquam in patriam rediit, filiam magistri civium Cibinii Sophiam Katharinam de Klockner in matrimonium duxit. Cibinii varios magistratus administravit et deinde legatus universitatis Cibinii Vindobonam ad aulam Mariae Theresiae imperatricis missus est.

Gubernator Transsilvaniae
-------------------------

Postquam imperatrici variis in officiis servabat et in Transsilvania et Vindobonae, anno 1777 gubernator Transsilvaniae nominatus est. de Brukenthal solus Saxo Transsilvaniae fuit, qui ad hanc honorem pervenit. In urbe Cibinio palatium Brukenthal errexit, ubi bibliotheca et pinacotheca conditae sunt. In Avrig palatium aestivum errigi iussit. Anno 1777 et Samuelem Hahnemann, conditorem homoiopathiae, Cibinium vocavit. Anno 1787 Iosephus II imperator eum gubernatorem abrogavit. Frater eius et successor Leopoldus II eum autem baronem hereditarium fecit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Samuelem de Brukenthal** spectant. |

* Museum Brukenthal Cibinii
* Fundatio Brukenthal
Creusa tempore belli Troiani. Singuli ex pictura Friderici Barocci, 1598.
**Creusa** (Graece Κρέουσα), in mythologia Graeca filia Priami et Hecubae, est prima uxor Aeneae, herois Troiani, materque Ascanii, etiam Iuli appellati. Secundum Pausaniam, geographum Graecum saeculi secundi, Rhea et Aphrodite Creusam eripuerunt servam e Graecis quia uxor Aeneae, filii Aphroditae, erat. In libris Vergilii, urbe Troiae victa, Creusa oravit Aenean ut effugeret. Aeneade et Ascanio effugientibus, Creusa ab Venere vel Magna Matre erepta est. Cum Aeneas rediit Troiam, umbra Creusae apparuit dixitque Aenean ducturum esse in matrimonium aliam feminam in Italia.

Nexus interni
-------------

* Aeneis
* Bellum Troianum

Notae
-----

1. ↑  *Bibliotheca* 3.12.5
2. ↑  Hyginus, *Fabulae,* 90.
3. ↑  Virgilius, *Aeneis,* 2.674.
4. ↑  Pausanias, *Descriptio Graeciae,* 10.26.1.

Bibliographia
-------------

* Geisau, Hans von. 1969. Kreusa 4. In *Der Kleine Pauly* 3:342. Stutgardiae.
* Höfer, Otto. 1894. Kreusa 4. In *Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie.* Ed. Wilhelm Heinrich Roscher, 2:1:1428. Lipsiae.
Wikidata Bressicia
Res apud Vicidata repertae:Bressicia: insigneBressicia: insigne
*Civitas*: Ruthenia Alba  
*Locus*: 52°5′5″N 23°39′25″E  
*Numerus incolarum*: 342 461  
*Zona horaria*: UTC+3  
https://city-brest.gov.by/ru Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Брест
**Gestio**

*Praefectus*: Aliaksandr Rahachuk  
*Procuratio superior*: Regio Brestensis  

**Geographia**

*Superficies*: 146.12 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Q14558423, Q21580053  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Orela, Dorogomilovo District, Baienfurt, Botoșani, Tagil Inferior, Kovrov, Luceoria, Siedlce, Terespol, Coevorden, Xiaogan, Port-sur-Saône, Beroea, Resania, Astrachanum, Ravensburg, Lublinum, Azotus, Baindt, Berg, Petri Fabrica, Weingarten, Alba, Brestia, Ludza, Malduna, Nakhchivan, Ivano-Frankivsk, Kaliningradum, Bata, Odessa, Pleven, Tumenum, Nevsky District, Moscua, Attalea, Bathys, Malgobek, Izum, Baiyin, Maria-Theresiopolis, Mittleres Schussental GVV  

**Tabula aut despectus**

Bressicia: situsBressicia: situs
*Vide etiam paginam discretivam:* Brestia (discretiva)

**Bressicia** vel **Brestia** (Albaruthenice: *Брэст, Берасьце*), olim et **Brestia Lithuaniae** (Polonice *Brześć Litewski*; Russice: *Брест Литовск*), est urbs in Ruthenia Alba, metropolis regionis Brestensis. Ad Bugam flumen sita est. Circa 298,3 centena milia incolarum habuit anno 2004. 

Geographica urbis tabula anno 1657

Historia urbis
--------------

Annus primae mentionis huius urbis, quae olim *Berestie* vocabatur, est 1019. 

Anno 1596 Bressiciae Unio Brestensis pacta est, ex qua hodierna Ecclesia Graeco-Catholica Ucrainae, una sui iuris ecclesiarum orientalium Ecclesiae Catholicae Romanae, nata est. 

Anno 3 Martii 1918, ibi instrumentum pacis Bressiciensis subscriptum est.

Clari cives
-----------

* Nina Andrycz, actrix Polonica (1912-2014)
* Casimirus Liszynski in collegio Brestensi Societatis Iesu educatus est
* Stanislaus Czerski canonicus Bressicienis fuit

Nota
----

1. ↑  Philippus Ferrarius, Michael Antonius Baudrand, *Lexicon geographicum...*, vol. II, 1670, p. 378.
2. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~ sub verbo.   
 Necnon **Brescia, Bresica, Bresta** J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3.   
Vel **Berestum**, — *Labores et iter humilis Elassonis Archiepiscopi Arsenii*.
3. ↑  Et **Brestia Cuiaviae**, — *Orbis Latinus*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°5′5″N 23°39′25″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bressicia** spectant. |

* De aere Bressiciae
Wikidata Ludovicus Arce
Res apud Vicidata repertae:Ludovicus Arce: imagoLudovicus Arce: imagoLudovicus Arce: subscriptioLudovicus Arce: subscriptio
*Nativitas*: 28 Septembris 1963; Pax  
*Patria*: Bolivia  
*Nomen nativum*: Luis Alberto Arce Catacora
**Officium**

*Officium*: president of Bolivia  
*Munus*: politicus, oeconomus  

**Consociatio**

*Factio*: Movement for Socialism  
*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Ludovicus Arce**, vulgo plene *Luis Alberto Arce Catacora* (in urbe Pacensi die 28 Septembris 1963 natus) est politicus Boliviae. Filius praeceptorum, alumnus est Universitatis Maioris Pacensis Divi Andreae universitatisque Warwicensis in Anglia. In patriam reditus apud Argentariam Centralem Bolivianam operam dedit. Suadente praeside Evo Morales, minister vectigalium a die 23 Ianuarii 2006 usque ad 24 Iunii 2017, iterum a 23 Ianuarii 2019 ad 10 Novembris 2019 operam dedit. Morales ab officio praesidis deiecto, regimine conservativo Ioanninae Áñez vigente, Arce in Mexicum fugit, ubi eum Morales successorem suum proposuit. In patriam reditus, comitiis victor, praeses electuis est et die 8 Novembris 2020 hoc officium suscepit.

Scripta
-------

* *El modelo económico social comunitario productivo boliviano*. 2a ed. PUCP De hoc libro

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Encyclopædia Britannica |

* Vita apud *CEPAL*

Praesides Boliviae (1982–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Guido Vildoso • Ferdinandus Siles Zuazo • Victor Paz Estenssoro • Iacobus Paz Zamora • Gundisalvus Sánchez de Lozada • Hugo Banzer • Georgius Quiroga • Gundisalvus Sánchez de Lozada • Carolus Mesa • Eduardus Rodríguez • Evo Morales • Ioannina Áñez • Ludovicus Arce
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Boliviani |
|  |
Tabula Scotiae boreoccidentalis qua Ionae situs est rubricatus.
Aspectus in coenobium Sancti Columbae et trans fretum Ionae Mulam insulam.
**Iona** (Anglice *Iona* ; Scotice  *Ì Chaluim Chille*) est Scotiae insula ex Ebudibus Interioribus una modicaque. Non longe ab hac est paeninsulae occidentalioris extremitatem Mulae insulae. Pagus quo administrative ea circumscribitur, i.e. auctoritates unitariae, est Argathelia et Botis.

Insula, **Hii** Beda nota, ob propagationem inter populi sui Evangelia Pictorum et Scotorum Rege donata est. Hac anno 563 a Columba Hiensis monasterium conditum est, Regum Scotiae sepultura, et sanctorum virorum frequentia insigne. A Columbae cella insula etiam **Columcelli** (Scotice *Ì Chaluim Chille* Anglice *Columbkill*), testante Beda, ut et vir ipse composito nomine, appellata est. Hic demum, Episcopalis sedes consituta erat in Sodore viculo, unde insulae omnes Sodorenses etiam appellatae fuerunt.

Incolae noti
------------

* Columba Hiensis
* Adamnanus de Iona
* Virgilius Salisburgensis

Nexus interni
-------------

* Insulae Britannicae

Notae
-----

1. ↑  *Theatrum orbis terrarum sive atlas novum*, Amstelaedami, 1654, apud I. Blaeu, pars quinta.  **(Latine)**
2. ↑  *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* Liber quintus, 9. **(Latine)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ionam** spectant. |
Wikidata Ionas Ogmundi filius
Res apud Vicidata repertae:Ionas Ogmundi filius: imagoIonas Ogmundi filius: imago
*Nativitas*: 1052;   
*Obitus*: 23 Aprilis 1121; Hola  
*Patria*: Islandia  

**Officium**

*Officium*: Episcopus Catholicus, Episcopus dioecesanus  
*Munus*: presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

Sanctus (*feriae die* 23 Aprilis)
Ionas Ogmundi filius librum baculumque pastorale tenens. In hac pagina, quae saeculo 19 scripta est, legitur: *Jon Helge Øgmundzon. Firste Hoola Biscup*, id est: *Ionas Sanctus Ogmundi filius, primus episcopus Holensis.*
**Ionas Ogmundi filius** (seu **Iohannes Ögmundi filius**, Islandice *Jón Ögmundarson* aut *Ögmundsson*, natus anno 1052, mortuus die 23 Aprilis 1121) fuit primus episcopus Holensis.

Ionas fuit filius Ogmundi Thorkelli filii et Thorgerdae Egillis filiae, qui Breidabolstadis habitaverunt. Scalholti apud Isleifum Gissuri filium didicit, deinde in Regnum Daniae et Norvegiae iit ampliorum studiorum causa. In Islandiam reversus Saemundum Sapientem cognovit.

Ionas omnino multa fecit. Scholam Holensem condidit, ubi praeter Islandos etiam magistri peregrini docebant. Nomina dierum Islandicorum invenit, quibus Islandi hucusque utuntur. Romam iit sedem episcopalem confirmatum et a papa impetravit, ut episcopus fieret. Die 29 Aprilis 1106 Ionas episcopus factus est.

Anno 1200 a senatu Islandico Althingi *sanctus* appellatus est, id quod papa numquam confirmavit. Tamen Sanctus Ionas custos est ecclesiae Catholicae in Islandia, diem suae missae habens 3 Martii. In Norvegia quoque sanctus veneratur, suam missam habens die 23 Aprilis.

Exstat etiam *Jóns saga Hólabiskups* (Latine fere *Ionae historia episcopi Holensis*), qua continetur narratio de eius vita et operibus necnon de humanitate illius temporis.

Bibliographia
-------------

* Gunnar Karlsson (2000). *Iceland's 1100 Years : History of a Marginal Society*. Londinii: C. Hurst & Co. ISBN 1-85065-420-4.
* Unnar Árnason: *Hver var Jón Ögmundsson?* ("Quis fuit Ioannes Egmundi filius?" - Islandice)
* Peter Foote (ed.): *Biskupasögur* 1, Rvík 2003.
* Páll Eggert Ólason: *Íslenskar æviskrár* III, Reykjavík 1950
* Árni Daníel Júlíusson, Jón Ólafur Ísberg et al. (red.): *Íslenskur söguatlas* 1, Iðunn, Rvík 1991
* *Saga Biskupsstólanna.* Hólar 2006.

Nexus interni
-------------

* Episcopi Holenses

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Catholic Hierarchy • Store norske leksikon |

Notae
-----

1. ↑  Finnus Iohannaeus: *Historia ecclesiastica Islandiae*, tom. 1, Hafniae 1772, p. 320
2. ↑  *Íslenzkir Annálar sive Annales Islandici ab anno Christi 803 ad annum 1430*, Hafniae 1847, p. 49
3. ↑  De formis Latinis horum nominum, vide Indicem formarum nominum Islandicorum
4. ↑  *Íslenzkir Annálar sive Annales Islandici ab anno Christi 803 ad annum 1430*, Hafniae 1847, p. 207
**Publius Cluvius Rufus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus et historicus primo saeculo post Christum natum fuit. Ante annum 65 consul suffectus erat et anno 67 Neronem imperatorem in Graeciam comitabatur. Ibi nuntius imperatoris fuit[1]. 
Anno 68 a Galba imperatore legatus Augusti pro praetore Hispaniae Citerioris factus est. Quem magistratum etiam Othone et Vitellio imperatoribus tenuit, quamquam a liberto Vitellii accusatus est, ut Tacitus scripsit: "*Digressum a Luguduno Vitellium Cluvius Rufus adsequitur omissa Hispania, laetitiam et gratulationem vultu ferens, animo anxius et petitum se criminationibus gnarus. Hilarus Caesaris libertus detulerat tamquam audito Vitellii et Othonis principatu propriam ipse potentiam et possessionem Hispaniarum temptasset, eoque diplomatibus nullum principem praescripsisset; [et] interpretabatur quaedam ex orationibus eius contumeliosa in Vitellium et pro se ipso popularia. auctoritas Cluvii praevaluit ut puniri ultro libertum suum Vitellius iuberet. Cluvius comitatui principis adiectus, non adempta Hispania, quam rexit absens exemplo L. Arrunti. Sed Arruntium Tiberius Caesar ob metum, Vitellius Cluvium nulla formidine retinebat.*"[2]. 
Decembri mense anni 69 interfuit, cum Titus Flavius Sabinus de pace facienda cum Vitellianis agebat[3]. Paulo post e Hispania revocatus est[4]. Tacitus de eius moribus iter alia rettulit: 

* "*(Gaius Helvidius Priscus) igitur a laude Cluvii Rufi orsus, qui perinde dives et eloquentia clarus nulli umquam sub Nerone periculum facessisset, ...*"[5].
* "*Provinciis Hispaniae praeerat Cluvius Rufus, vir facundus et pacis artibus, bellis inexpertus*"[6].

Cluvius Rufus et rerum gestarum scriptor fuit, cuius opere nunc perdito Tacitus usus est[7].

Notae
-----

1. ↑  Cassius Dio LXIII 14, cf. Suetonius, *De vita Caesarum* "Nero" 21.2.
2. ↑  Tacitus, *Historiae* II,65
3. ↑  Tacitus, *Historiae* III 65
4. ↑  Tacitus, *Historiae*, IV 39
5. ↑  Tacitus, *Historiae*, IV 43
6. ↑  Tacitus, *Historiae*, I 8
7. ↑  Tacitus, *Annales* XIII 20; XIV 2
Parvum theatrum neurospasticum in papilione in area pro schola invenitur.
**Officina Puppenspiel** (Theodisce: *Atelier Puppenspiel*) est theatrum neurospasticum pusillum Erfordiae in Thuringia. Sita est in Via Lipsiensi nr 15. Ibi quoque institutio Thuringiensis *Landesarbeitsgemeinschaft Puppenspiel e.V.* sedet, quae Associationi internationali neurospasticis spectaculis praebendis Pragensi (UNIMA) adhaeret.

Descriptio
----------

Papilio sellas L circiter offert unde pupae centenae admirari possunt. Spectaculorum genera adaptantur ad spectantium aetatem. Fundatum est istud institutum amabile anno 1995: neurospastorum motores et professionales et amatores et discipuli sunt. Programmata in situ et extra aedes offeruntur. Accipitur libenter quodcumque auxilium ideis novis promovendis, ut in tota terra foederali rete neurospasticum efficax institui possit et cooperationes cum peregrinis gregibus ineantur. Cum iuvenibus saepe circulos laboratorios faciunt.

Visio theatri maior
Post papilionem schola pro Maria Elisa Kayser nominata est. Ista femina prima doctrix in Universitate Ienensi creata est. Anno autem 1927 Erfordiae locum ad colligendum lac maternum instituit.

Nexus externi
-------------

* Theatri officinaeque situs proprius
Wikidata Alicia Weidel
Res apud Vicidata repertae:Alicia Weidel: imagoAlicia Weidel: imago
*Nativitas*: 6 Februarii 1979; Gutersloha  
*Patria*: Germania  
*Nomen nativum*: Alice Elisabeth Weidel
**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, parliamentary group leader, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus, economist, Diploma of Business Administration, non-fiction writer, business consultant  
*Patronus*: Allianz Global Investors, Heristo, Goldman Sachs & Co. (US)
**Consociatio**

*Factio*: Alternativa pro Germania  

**Alicia** (vulgo *Alice*) **Weidel** (nata die 6 Februarii 1979 Guterslohae) consiliaria societatum commercialium et rerum politicarum perita Germanica factionis AfD est.

Iuventus et munus
-----------------

Wiedel anno 1998 testimonium maturitatis accepit et deinde apud Universitatem Baruthensem oeconomiae studebat atque prima eius anni probata est. Deinde annis 2005 ad usque 2006 apud societatem "Goldman Sachs" Francofurti operam dedit. Tum anno 2011 "summa cum laude" doctor oeconomiae promota est. Tum ad annum 2013 apud Societatem assecurationis "Allianz" Francofurti operam dedit.

Cursus honorum
--------------

Anno 2013 Weidel ad AfD factionem accessit et ab anno 2015 inter regentis totius factiones est. Anno 2017 una cum Alicia Weidel candidata summa ad electionem Dietam Foederalem Germaniae facta et die 24 Septembris 2017 legata electa est. Die 26 Septembris una cum ea praeses legatorum AfD in Dieta Foederali electus est.

Familia
-------

Weidel una cum femina consorte in Überlingen (Badenia-Virtembergia) et Belna in Helvetia vivit. Duos filios adoptatos erudiunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aliciam Weidel** spectant. |

* Curriculum vitae Aliciae Weidel apud situm interretialem Dietae Foederalem Germaniae

Notae
-----

1. ↑  Afd.de die 26 Septembris 2017
**Publius Claudius Ap.f. Pulcher** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 181 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.

Gens
----

Pater eius anno 212 a.C.n. Appius Claudius P.f. Pulcher consul Romanus fuit. Appius Claudius Ap.f. Pulcher, consul anni 185 a.C.n. atque Gaius Claudius Ap.f. Pulcher, qui anno 177 consulatum gessit, eius fratres fuerunt.

Cursus honorum
--------------

Claudius Pulcher anno 189 aedilis curulis fuit, anno 187 praetor fuit atque anno 184 fratri suo sibi adiuvanti consul successit. Collega eius Lucius Porcius L.f. Licinus erat. Ambo consules in Liguria bellum gerebant neque tamen aliquid effecerunt. Cives in coloniam Calis duxit et anno 181 IIIvir coloniae Graviscae decudendae erat.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Claudius 305).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band III,2, Stuttgart 1899, Sp. 2858.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* XXXVIII 35,5
2. ↑  Titus Livius, op.cit. XXXIX 32,5
3. ↑  Titus Livius, op.cit. XXXIX 38,1; 44, 11; 45,3
4. ↑  Titus Livius, op.cit. XL 29,2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Appius Claudius Ap.f. Pulcher et Marcus Sempronius M.f. Tuditanus**  |  **Consul** 184 a.C.n.cumLucio Porcio L.f. Licino | Successores: **Quintus Fabius Q.f. Labeo et Marcus Claudius L.f. Marcellus**  |
**Publius Aelius P.f. Ligus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 167 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Aelius anno 175 a.C.n. praetor erat atque anno 172 una cum Gaio Popillio Laenate consulatum gessit. Tum primum ambo consules e plebe fuerunt. Aelius in Liguria provincia pugnavit contra Ligures. Sed hoc anno acerrime de Marco Popillio P.f. Laenate, fratre collegae Aelii certatum est, qui bello inuisto anno superiore Ligures adgressus erat. Anno 167 legatus cum quattuor aliis (inter eos et Lucius Anicius Gallus erat) 10; 21in Illyricum missus est, ut res ordinarent.

Bibliographia
-------------

* Elimar Klebs: *Aelius (84).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band I,1, Stuttgart 1893, Sp. 523–523.
* Wolfgangus Will, "[I 6] Ae. Ligus, P." in *Der Neue Pauly* vol. 1 (Stutgardiae: Metzler, 1996. ISBN 3-476-01471-1) col. 170.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* XLII

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Postumius A.f. Albinus et Marcus Popillius P.f. Laenas**  |  **Consul** 172 a.C.n.cumGaio Popillio Laenate | Successores: **Publius Licinius C.f. Crassus et Gaius Cassius C.f. Longinus**  |
Insigne
Sedes principalis Berolini
**Stasi** vel recte **Administerium securitatis publicae** (Theodisce: *Ministerium für Staatssicherheit*) institutio exploratoria importuna atque famosa in Re publica democratica Germanica fuit. Nomen eius compendiarium *Stasi* magis notum est quam appellatio officialis.

Historia
--------

Institutio haec emissariorum fundata est anno 1950, anno autem 1989 nomen mutatum est ad *Amt für nationale Sicherheit*; mense Ianuario 1990 omnino abolita est. Cum anno 1989 exeunte Murus Berolinensis urbem non iam separaret, sedes otacustarum principalis a civibus Berolinensibus expugnata atque occupata est. Anno 1990 moderamen Germanicum, ut pristinae indagationes contra cives quam plurimae porro conserventur exhibentur explorentur, associationem quandam condidit, cui nomen BStU (compendiarie; nomen officiale en: *Bundesbeauftragter für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes der ehemaligen Deutschen Demokratischen Republik* - officium documenta custodum secretorum Germaniae Orientalis curans). Dux istius associationis primus annis inter 1990 et 2000 Ioachim Gauck creatus est, quem postea praesidem foederalem elegerunt.

Ministri
--------

* Gulielmus Zaisser: a mense Februario 1950 usque mensem Iulium 1953
* Ernestus Wollweber: a mense Iulio 1953 usque mensem Octobrem 1957
* Ericus Mielke: a mense Novembri 1957 usque mensem Novembrem 1989

Vide etiam
----------

* Carcer Erfordiae

Notae
-----

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Administerium securitatis publicae** spectant. |

* Paginae BStU
* Museum de explorationibus secretis Berolini situm