recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Cubus Rubikianus partibus orthogoniis motis
Cubus Rubikianus cum lusus solvitur
**Cubus Rubik** seu **cubus Rubikianus** seu **Cubus Rubicianus** seu **Cubus Rubicus** seu **cubus magicus** est lusus qui manibus teneri potest, cuius forma est cubi ex cubis minoribus compositi. Unaquaeque superficies huius cubi habet novem quadrata colorata. Illi cubi minores moveri versarique possunt tali modo ut unaquaeque superficies colores monstret varios. Qui cubo ludit solvisse eum dicitur cum omnia quadrata in unaquaque superficie eundem colorem monstrant. Vir Hungarus nomine Ernő Rubik hunc cubum anno 1974 excogitavit, quem illo tempore *cubum magicum* vocabat.

Solutio Cubi
------------

Primum cubum solvendi necesse est exaestimare hunc haud ut summa cubiculorum sed ut duodecim spigulorum et octo angulorum. Id est fundamentum variis modis ad cubum solvendum: modus tabulatorum est via simplicior, constat ex septem gressibus qui sunt

* 1 Crux
* 2 Anguli primis tabulatis
* 3 Secundum tabulatum
* 4 Cursus spigulorum
* 5 Cursus angulorum
* 6 Permutatio spigulorum
* 7 Permutatio angulorum

In hoc modo sunt pauci motus memorandi sed lentius fit.

Modus Laris Petri rapidior sed difficilior est et postulat quoque septem gressus:

* 1 aedificare cubum IIxIIxII
* 2 Amplificare id ad IIxIIxIII
* 3 Cursus spigulorum
* 4 Perficere duas superficies
* 5 ponere angulos
* 6 Cursus angulorum
* 7 Ponere spigulas

Modus emolumentum ferme umquam dissolvere habet partem cubi quae aedificata est.

Modus Fridrich, cuius nomen trahit originem ex sua inventrice Jessica Fridrich, conglobat transitum secundum cum tertio, quartum cum quinto,sextum cum septimum, modi tabulatim in singulis transitis.
Id est plerumque modus rapidior atque adhibitior velocibus-cubis peritis.

Sunt alii modi sicuti angulus primus et ZB, quod est difficillimum.

Aliqui modi sunt utili ad cubi compositionem oculis velatis. Ludens mandat memoriae cubum atque deinde se velat et sine usu oculorum solvit.

Theoriae basis fere omnibus modis constat in amovendo pauca segmenta cubi quandoque, proficiscens recordando ordinem mutationum quae factae sunt.

Nexus externus
--------------

* Rubik's Cube Solver vel programma interretiale quod cubum Rubik ex quacumque dispositione solvere potest.
**Africa** temporibus Romanorum antiquorum parva erat regio in meridionali Maris Mediterranei litore. Hodie Africa habetur continens totus, cuius minor pars eodem nomine tum appellabatur. Africae generalis descriptio inveni in alia re. Hic tantum de geographia physica tractatur.

Fines
-----

Africa omnibus partibus mare continetur. Septentrionalis finis est Mare Mediterraneum, orientalis Oceanus Indicus, et occidentalis Oceanus Atlanticus. Minimus terrestris "contactus" cum Asia ab hominibus ruptus fuit Fossa Clysmatena facta.

Montes
------

Alti montes in septentrionali orientalique Africae inveniuntur. Maximus est *Kilimandiarus,* 5895 m altus.

Flumina
-------

Longissimum flumen orbis terrarum a multis Nilus esse docetur, notissimum flumen, quod vitam Aegypto fert. Cum adfluenti Cagera, Nilus est 6671 km longus.

Lacus
-----

Maximus Africae lacus Victoria appellatur.

Insulae
-------

Praeter Madagascariam, tantum parvae insulae sunt proximae Africae: Canariae Insulae, Gorgades Insulae, et aliae.
*Vide etiam paginam discretivam:* Cleopatrae cena

"Cleopatrae cena" a Gerardo Hoet saeculo XVIII ineunte picta
"**Cleopatrae cena**", illud scilicet convivium quod regina Aegypti Cleopatra VII Marco Antonio annis 30 a.C.n. obtulit margaritamque in aceto dissolutam bibit, est tabula a Gerardo Hoet saeculo XVIII ineunte picta. Tabula hodie apud Museum Getty monstratur, iuxta aliam ab eodem pictam quae titulum "Cleopatrae mors" habet. Eandem cenam iam anno 1680 Gerardus de Lairesse depinxit, eandem deinde Ioannes Baptista Tiepolo.

Fontes principales, quibus usus est pictor, fuerunt Plutarchi "Vita Marci Antonii" a Iacobo Amyot Francogallice anno 1559 versa (ubi cenas anno 41 a.C.n. Antonio a Cleopatra oblatas narrantur) et praesertim Plinii maioris *Naturalis historia* qui anecdoton margaritarum refert.

Notae
-----

1. ↑  Plutarchus, "Vita Marci Antonii" 25.3-27.2
2. ↑  Plinius, *Naturalis historia* 9.119-121

Bibliographia
-------------

* Marleen B. Flory, "Pearls for Venus" in *Historia* vol. 37 (1988) pp. 498-504
* Prudence J. Jones, "Cleopatra's Cocktail" in *Classical World* vol. 103 (2010) pp. 207-220
* Berthold L. Ullman, "Cleopatra's Pearls" in *Classical Journal* vol. 52 (1957) pp. 193-201 Textus apud *LacusCurtius*

Nexus externi
-------------

* "Cleopatra and the Pearl" apud *Encyclopaedia Romana*
* Catalogus Musei Getty

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Napoleo Iosephus Carolus Paulus Bonaparte anno 1860
**Napoleo Iosephus Carolus Paulus** (Francice *Napoléon Joseph Charles Paul*, saepe etiam *Plon-Plon* vocatus) **Bonaparte** (natus die 9 Septembris 1822 Tergestis, mortuus 17 Martii 1891 Romae) vir publicus ac dux militum Francicus erat.

Familia
-------

Napoleo Iosephus Carolus Paulus Bonaparte cum filiis
Napoleo Iosephus Carolus Paulus Bonaparte filius secundus Hieronymi Bonaparte, fratris Napoleonis I imperatoris Francorum et regis Westphaliae atque Catharinae filiae Friderici I regis Virtembergiae erat. Ad usque annum 1856, cum Napoleo Eugenius Ludovicus Bonaparte natus esset, etiam heres imperii fuit. Ipse anno 1859 Mariam Clothildam, filiam Victorii Emmanuelis II regis Sardiniae in matrimonium duxit. Habuerunt tres liberos:

* Napoleo Victor Hieronymus Fridericus Bonaparte (1862 - 1926) annis 1879 - 1926 "Napoleo V" vocatus
* Napoleo Ludovicus Iosephus Hieronymus (1864–1932)
* Laetitia Bonaparte (1866–1926)

Cursus honorum
--------------

Napoleo Iosephus Carolus Paulus Bonaparte in exilio parentum natus annis 1837 - 1840 in exercitu Virtembergiae militavit. Anno 1848 legatus in Concilium Nationale Franciae electus est. Cum Napoleo III rerum potitus esset et Secundum Imperium Francicum proclamavisset, anno 1852 generalis exercitus Francici atque senator factus est. In expeditione Francica ad Bellum Crimaeanum "Plon-Plon" tertiam divisionem duxit, in Proelio Almae fortiter certavit, sed tum controversiam habuit cum generali de Canrobert et in patriam revertebat. Anno 1858/59 administer Agerii atque coloniarum fuit. Tum Bello altero de libertate Italica interfuit. Anno 1865 gratiam Napoleonis III amisit, cum oratione "imperium liberale" postulavisset, et e vita publica se recessit. Postquam Imperium Secundum anno 1870 finem habuit, Plon-Plon anno 1871 legatus ad consilium generalis Corsicae, anno 1876 etiam legatus ad parlamentum Francicum electus est. Anno 1879, post mortem *"Napoleonis IV"*, filii Napoleonis III, nunc Plonplon princeps novus heres Imperii Francici se gerebat. Sed *"Napoleo IV"* ex testamento huius filium Napoleonem Victorem Hieronymum Fridericum Bonaparte *Napoleonem V* heredem destinavit. Anno 1883 brevi tempore incarceratus est, quod suffragium de imperio restituto postulaverat et anno 1886 lege exsilii promulgata cum ceteris heredibus solii Francicis patriam relinquere coactus est. Annos ultimos in Helvetia vixit atque in itinero Romae mortuus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Napoleo Iosephus Carolus Paulus Bonaparte** spectant. |

Bibliographia
-------------

* Franz Herre, Napoleon III, Glanz und Elend des Zweiten Kaiserreiches, Monachii 1990, ISBN 3-570-07570-2
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

*Haec pagina de clepsydra, horologii genere, explicat. Si de valvula quaeris, vide epitonium, sive de apparatu temporis, clepsydram.*
Clepsydra nostrae aetatis.
Clepsydra etiam appellari potest?
Horologium Persicum antiquum.
**Clepsydra** (-ae, *f*. e verbis Graecis κλέπτειν 'clepere' et ὕδωρ 'aqua') est rude horologii genus, quod aqua de superiore vase in inferius guttatim cadente tempus indicat.

Clepsydrae ac solarii possunt esse antiquissimi apparatus ad tempus metiendum, nisi constant gnomon et baculum dierum numerandorum. Nescitur ubi et quando inveniuntur, nec unquam sciri possit propter earum magnas antiquitates. 

Variae regiones mundi velut India et Sinae multa clepsydrarum indicia ostendunt, sed tempus eius non est certum. Quidam auctores postulant quod clepsydrae fuit in Sinis tam mature quam 4000 a.C.n. Cratera autem foramine minimo perforata constat forma simplissima clepsydrae, quod usque hodie late confirmatur, aetate Babyloniana Aegyptianaque saeculo sexto decimo a.C.n. novata. Romani tandem et Graeci clepsydram meliorem fecerunt, systema respondendi, rotas dentatas, et machinationem elabendi habentem. Ea horologia fuerunt accuratiora, etiam ea automata ingeniosa gubernaverunt.

Byzantii, praesertim regii Islamici, clepsydrae amplius emendatae sunt, accuratiores fientes, rotas epicyclicas multiplices, rotas aquae, et facultatem programmandi habentes, quae tandem emendationes in Europa veniunt.

Nexus interni
-------------

* Horologium

Notae
-----

1. ↑  Turner, Anthony J. (1984). *The Time Museum*. **I: *Time Measuring Instruments*; Part 3: *Water-clocks*, *Sand-glasses*, *Fire-clocks***. Rockford, IL: The Museum. ISBN 0-912947-01-2
2. ↑  Cowan, Harrison J. (1958). *Time and Its Measurement: From the stone age to the nuclear age*. Ohio: The World Publishing Company
Effigies quam amicus Leibl fecit.
**Ioannes Sperl** (natus Norimbergae-Buch die 3 Novembris 1840, mortuus Epiningae die 29 Iulii 1914) fuit pictor Germanicus.

Vita
----

Scholam artisticam in loco natali suo rectoris Augusti Kreling frequentavit iturus Arnstadium ubi lithographus fiebat. Inde ab anno 1865 in Academia Artium Monacensi arti studuit magistris Anschütz et Arthuro Ramberg. Hic amicitiam contraxit cum Gulielmo Leibl, quocum usque ad mortem habitavit in oppidis Schondorf am Ammersee, Berbling, Aibling, Kutterling. Nonnullas imagines ambo una fecerunt, in quibus Leibl figuras atque Sperl topia pinxerunt (inter alia a venatione reversi). 

Coepit opera typica conficere de matrimoniis rusticis, de iter facientibus in reditu, de tetraonum venationibus, etc. Postea topia amoena fecit, etiam prospectus procul cum Alpibus in fundo, conclavia, areas, hortos rusticos, etc. Tres imagines possidet Pinacotheca Nationalis Berolinensis.

Bibliographia
-------------

* Eugen Diem: *Johann Sperl. Ein Meister aus dem Leiblkreis.* Bruckmann, München 1955.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Sperl** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ἰωάννης Σπέρλ ("Ioannes Sperl") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Biographia apud *NDB*.
Wikidata Nicolaus Olahus
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Olahus: imagoNicolaus Olahus: imagoNicolaus Olahus: subscriptioNicolaus Olahus: subscriptio
*Nativitas*: 10 Ianuarii 1493; Cibinium  
*Obitus*: 15 Ianuarii 1568; Tyrnavia  
*Patria*: Hungaria, Regnum Hungariae  

**Officium**

*Officium*: Archbishop of Esztergom, Roman Catholic Bishop of Zagreb (Agram), Roman Catholic Bishop of Eger, Episcopus Catholicus, lord lieutant of the Heves county  
*Munus*: Rerum gestarum scriptor, presbyter catholicus, poëta, humanista, palatinus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Insignia heraldica**

Nicolaus Olahus: insigneNicolaus Olahus: insigne
**Nicolaus Olahus** (natus die 10 Ianuarii 1493 in Cibinium - denatus 1568 in Posonium) fuit humanista, historiographus et archiepiscopus Strigonii.

Anno 1493 Cibinii in Transsilvania ex nobili familia valacha natus est. Prima suae eruditionis fundamenta scholas varadinenses ab anno 1505 ad 1512 frequentando posuit. Primum aulam regis Vladislai II petiit. Rege demortuo (1516) ad Georgium Szathmari, episcopum quinqueecclesiensem se contulit, qui eum biennio postea sacerdotio initiavit. Anno 1526 secretarius regis Ludovici II factus est. Post cladem autem mohácsianam Mariae, Ludovici regis viduae, Flandriam gubernandam suscepturae comes itineris et consiliarius datur. Octennio, quo apud belgas versatus est, eruditorum - inter quos erat Desiderius Erasmus - amicitiam initiit. Dum Bruxellis moraretur, varia opera litteraria lucubravit. Anno 1543 in Hungariam reversus primuum episcopus zagrabiensis nominatur, unde anno 1548 ad sedem agriensem transfertur. Tandem anno 1553 a rege Ferdinando ad archiepiscopatum strigoniensem elevatur.

Opera
-----

* *Hungaria et Attila*
* *Genesis filiorum Regis Ferdinandi*
* *Ephemerides*
* *Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky*

Bibliographia
-------------

* Cristina Neagu, *Servant of the Renaissance: The Poetry and Prose of Nicolaus Olahus*. Peter Lang, 2003 recensio huius operis
* Emöke Rita Szilágyi, ed. *Nicolaus Olahus 450: Tagungsband der internationalen Konferenz zum 450. Todestag von Nicolaus Olahus*. Vindobonae: Institut für Ungarische Geschichtsforschung, 2019

Nexus interni
-------------

* Melchior Cibinensis

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Catholic Hierarchy • Deutsche Biographie |

* Emoke Rita Szilágyi, "Oláh Miklós, Nicolae Valahul, Mikuláš Oláh" (vita brevis, bibliographia utilis)
Wikidata Ioannes Schroers
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 7 Ianuarii 1885; Velberta  
*Obitus*: 18 Iunii 1960; Brema  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: Demarchus  
*Munus*: Iudex, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Nationalistica Socialisticaque Operariorum Factio Germanica, Factio Democratica Liberalis Germaniae  

**Ioannes Schroers** (natus 7 Ianuarii 1885 oppido Langenberg, mortuus 18 Iunii 1960 Bremae) vir publicus Theodiscus factionum DVP, NSDAP atque FDP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Schroers filius magistri publici cursus erat. Gymnasium frequentabat et deinde tirocinium Vigilis fecit. Bello Orbis Terrarum I centurio in Balcania militavit. Post bellum vigil mansit et anno 1922 centurio, anno 1928 maior vigilum factus est. Ad annum 1933 etiam in schola vigilum Monasterii docebat. Deinde praeses vigilum Potestampii et Berolini erat. Anno 1935 iudex adiutarius in Tribunali Populari erat. Anno 1937 dux vigilum Coloniae erat et anno 1938 inter eos milites fuit, qui Austriam invaserunt. Mense Maio dux vigilum urbis Bremae factus est. Anno 1942 etiam dux superior SS nominatus est.

Cursus honorum
--------------

Schroers, qui ante annum 1933 sodalis DVP erat, postea ad NSDAP accessit. Die 26 Aprilis 1945 Britanni, qui Bremam expugnaverunt, eum magistrum civium Bremae noninaverunt, cum eius antecessorem Ricardum Duckwitz deposuerunt, qui Nazista fuisset. Sed brevi tempore cognoverunt, quod et Schroers dux Nazistarum fuerat. Itaque iam die 30 Aprilis 1945 ipse depositus et in carcerem latus est. Non prius quam 1949 liberatus est. Annis post ad factionem FDP accessit.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Deutsche Biographie |

Magistri Civium et Praesides Senatus Urbis Hanseaticae Bremae ab anno 1919

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Urbis Hanseaticae BremaeInsigne Urbis Hanseaticae Bremae |
| Hermannus Hildebrand |Martinus Donandt |Ricardus Markert |Carolus Hermannus Otto Heider |Ioannes Henricus Böhmcker |Ricardus Duckwitz |Ioannes Schroers |Ericus Vagts |Gulielmus Kaisen |Gulielmus Dehnkamp |Ioannes Koschnick |Nicolaus Wedemeier |Henning Scherf |Ioannes Böhrnsen |Carsten Sieling |Andreas Bovenschulte |
|  |
Wikidata Ioannes Stadius
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Stadius: imagoIoannes Stadius: imago
*Nativitas*: 1525; Homberg (Efze)  
*Obitus*: 1579; Wolfhagen  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: explorator, scriptor, autobiographus  

**Ioannes Stadius**, vulgo *Hans Staden*, qui medio saeculo XVI floruit, fuit miles et explorator Germanus. Homburgi(de) circa 1525 natum, prope Cassellam (fortasse Wolfhagen in oppido) anno circiter 1579 mortuum esse censetur. In Brasiliam anno 1547 iter fecit, anno insequenti rediit, deinde ab Hispali in expeditione ad flumen Argenteum tendente profectus est, sed, navibus tribus perditis, non ante 1552 ad continentem Americanam pervenit, ubi statim ab Amerindis Tupinambis captus est. E quibus a captivitate post duos annos effugiens nave Francica ad Honnefluctum die 22 Februarii 1555. Homburgi mox reveniens commentarium de peregrinatione sua scripsit, titulo *Warhaftige Historia und Beschreibung eyner Landtschafft der wilden, nacketen, grimmigen menschfresser Leuthen in der Newenwelt America gelegen* anno 1557 divulgatum. De alimentatione Tupinambarum, de conviviorum, de anthropophagia ab eis facta, pellucide disserit.

Qui liber mox variis linguis versus est: Latine in tertio volumine operis *America* anno 1592 prodit.

Editiones commentarii
---------------------

* 1557 : *Warhaftige Historia und Beschreibung eyner Landtschafft der wilden, nacketen, grimmigen menschfresser Leuthen in der Newenwelt America gelegen* Textus apud *Internet Archive*
* 1592 (Ioannes Adamus Lonicerus, interpr.) : *Americae tertia pars memorabilem provinciae Brasiliae historiam continens, Germanico primùm sermone scriptam à Ioanne Stadio, nunc autem Latinitate donatam à Teucrio Annaeo Privato Colchanthe*. Francofurti ad Moenum: de Bry Textus apud *Internet Archive*

Notae
-----

1. ↑  "Ioannes Stadius": vide titulum editionis Latinae 1592

Bibliographia
-------------

* Eve M. Duffy, Alida C. Metcalf, *The Return of Hans Staden: A Go-between in the Atlantic World*. Baltimorae: Johns Hopkins University Press, 2011. ISBN 978-1-4214-0421-9
* Friedrich Ratzel:  "Staden, Hans", in: *Allgemeine Deutsche Biographie*, vol. 35 (Lipsiae: Duncker & Humblot, 1893), p. 364–366.

* Franz Obermeier, Wolfgang Schiffner, edd. *Die Warhaftige Historia – Das erste Brasilienbuch. Akten des Wolfhager Kongresses zu 450 Jahren Stadenrezeption*. Chiliae: Westensee-Verlag, 2008
Wikidata Nicolaus Restif de la Bretonne
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Restif de la Bretonne: imagoNicolaus Restif de la Bretonne: imago
*Nativitas*: 23 Octobris 1734, 23 Novembris 1734; Autessiodurum  
*Obitus*: 3 Februarii 1806; Lutetia  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: scriptor, mythistoricus, printer, diarist, scriptor scaenicus, scriptor de rebus futuris, Interpres  

**Nicolaus Restif de la Bretonne**, nomine nativo *Nicolas-Edme Restif* sed multo saepius *Restif de la Bretonne* sine pluribus nuncupatus (die 23 Octobris 1734 Autessioduri natus; Lutetiae mortuus die 3 Februarii 1806) fuit scriptor Francogallicus. Vitam Parisiensem ante res novas et postea stylo sympathetico delineavit; libros mira rapiditate composuit suaque manu impressit. Pornographus fuit binis sensibus: scripsit enim de re veneria et de vita scortorum. Amicus erat Grimod de la Reynière, inimicus marchionis de Sade.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pretiosa apud DDB
* *L'Anti-Justine*, mythistoria in versione Theodisca
* Opera apud Projekt-Gutenberg

* Société Rétif de la Bretonne
* Nexus apud ISFDB
Wikidata Ioannes Latinus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1518; Aethiopia  
*Obitus*: unknown value; Granata  
*Patria*: Hispania  
*Nomen nativum*: unknown value
**Officium**

*Munus*: poëta, professor, scriptor, Latinista  
*Patronus*: Universitas Granatensis
**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus
**Memoria**

*Sepultura*: Church of Saint Anne  

**Ioannes Latinus** (Hispanice *Juan Latino*) vel **Ioannes de Sessa**, circa annum 1518 natus et post annum 1594 Granatae mortuus, fuit professor et humanista Hispanicus Aethiopicae originis et poeta Latinus.

Vita et opera
-------------

Puer Aethiopicus Ludovici Ferdinandi de Córdoba y Zúñiga, comitis Cabra servus fuit; cum autem Gundisalvo filio eius educatus est et doctrinas varias necnon linguam Latinam didicit; Gundisalvum et in Universitatem Granatensem sequebatur, ubi ei primum in auditoria intrare prohibebatur, et lectores in limine stans Ioannes audiebat. Anno 1538, manumissus est, et universitatis cursum studiorum anno 1546 finivit. Ab anno 1556 usque ad annum 1586, eiusdem universitatis professor docuit.

Tres libri Ioannis Latini noti sunt:

* *Ad catholicum pariter. .. Philippum, Deque Sanctissimi Pii Quinti. .. et Austrias Carmen* (1573)
* *De translatione corporum regalium* (1576)
* *Ad Excellentissimum et Invictissimum D. D. Gonzalum Ferdinandez a Corduba*, (1585)

*Austrias* carmen epicum proelium Lepanthinum describit.

Nexus externi
-------------

* *Austriadis* editio.

De Ioanne Latino
----------------

* González Vázquez, José (1983). «Juan Latino, imitador de Virgilio». Ejemplar dedicado a: Bimilenario de Virgilio). Estudios de filología latina (3): 129-138.
* Marín Ocete, A. (1923 y 1924). «El negro Juan Latino. Ensayo de un estudio biográfico y crítico». Revista del Centro de Estudios Históricos de Granada y su Reino: 97 102 y 25 82.
* Sánchez Marín, José Antonio; Muñoz Martin, María Nieves (1980). «La Austriada de Juan Latino: teoría y creación literaria épicas». Estudios de Filología Latina: 211-216.
* Muñoz Martín, María Nieves (2009). «El Maestro Juan Latino en la Granada renacentista. Su ciudad, su vida, sus protectores». Florentia Iliberritana (20): 231-264.
**Ioannes Scytha** (Graece: *Ἰωάννης ὁ Σκύθης*, natus saeculo 5, mortuus post annum 498) dux militum et vir publicus Imperii Romani Orientalis erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 482 a Zenone imperatore una cum Moschiano in Illyricum missus est, ut contra Theodoricum regem Ostrogothorum certaret. Anno 483 Ioannes successor Illi *magister militum per Orientem* nominatus est. Qui cum seditionem faceret et Leontium magistrum militum, qui contra Illum missus erat et quem ad se transire persuaserat, imperatorem proclamavisset, exercitus Zenonis Theoderico et Iohanne Scytha ducibus seditiosos die 8 Augusti 484 apud Antiochiam vicit et Illum et Leontium in castello Papurio apud Tarso quattuor annos obsedit; postquam castra expugnata sunt, ambo necati sunt. Iam anno 484 Scytha Trocundum fratrem Illi, qui fratri auxilio venert, necaverat. Ad usque annum 498 Ioannes contra Isauros insidiosos bellum gessit et eos vicit. Itaque ab Anastasio I imperatore cosnulatu ornatus est, quam cum Flavio Paulino gessit.

Legenda
-------

* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Ioannes Scytha 34", Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-20159-4, pp. 602–603.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Anastasius Augustus II in oriente *(sine collega)*; in occidente: *iterum post consulatum Fl. Viatoris***  |  **Consul** 498cumFlavio Paulino (in occidente) | Successores: **Flavius Ioannes Gibbus in oriente *(sine collega)*; in occidente: *post consulatum Paulini***  |
Wikidata Nicolaus Novikov
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Novikov: imagoNicolaus Novikov: imago
*Nativitas*: 27 Aprilis 1744; Gubernium Moscuense  
*Obitus*: 31 Iulii 1818; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: diurnarius, scriptor, editor, philanthropist, editor, philosophus  

**Nicolaus Ioannis filius Novikov** (Russice Николай Иванович Новиков, tr. *Nikolaj Ivanovič Novikov*; natus die 8 Maii 1744 in vico Tichvinskoe-Avdot'ino gubernii Moscuensis, ibidem mortuus die 12 Augusti 1818) fuit scriptor, diurnarius et editor Russicus.

Vita et opera
-------------

Nicolaus Novikov, in familia nobili natus, ab anno 1762 militavit in cohorte regia. Ab anno 1768 fuit in dimissione, et Petropoli in lucem edidit ephemerides satyricas *Fucum* («Трутень», *"Truten'"*; annis 1769–1771) et *Pictorem* («Живописец», *"Živopisec"*; annis 1771–1773), ubi servitium, iniustitiam, inimicos educationis, etc. damnabat atque certos regios coarguebat. Praeterea, nonnullas editiones historicas, e.g. *Bibliothecam Russicam Antiquam* («Древняя Российская Вивлиофика…», *"Drevnjaja Rossijskaja Vivliofika..."*; annis 1773–1775), publicavit. *Nuntios doctos Petropolitanos* («Санкт-Петербургские учёные ведомости», *"Sankt-Peterburgskie učёnye vedomosti"*; anno 1777), diarium arbitrii scientificae et litterariae, et *Lucem matutinam* («Утренний Свет», *"Utrennij Svet"*; annis 1777–1780), diarium philosophicum, edidit.

Ab anno 1779 Novikov Moscuae colebat. Ibi fuit editor *Nuntiorum Moscuensium* («Московские ведомости», *"Moskovskie vedomosti"*) atque multos libros et certas ephemerides in lucem edidit.

Anno 1792, consulto imperatricis Russicae Catharinae II, Novikov arrestatus et incarceratus est in Castro Schlusselburgensi. Anno 1796 decreto imperatoris Pauli I liberatus, activitatem suam editoriam et publicam tamen numquam continuavit.

Bibliographia
-------------

* Билевич Н. Николай Иванович Новиков. Moscuae, 1848.
* Вернадский Г. В. Николай Иванович Новиков. Petropoli, 1918.
* Западов А. В. Новиков. Moscuae, 1968.
* Макогоненко Г. П. Николай Новиков и русское просвещение XVIII века. Moscuae & Leninopoli, 1951/1952.
* Мартынов И. Ф. Книгоиздатель Николай Новиков. Moscuae, 1981.
* Светлов Л. Б. Издательская деятельность Н. И. Новикова. — Moscuae, 1946.
* Семенников В. П. Книгоиздательская деятельность Н. И. Новикова и Типографической компании. Petropoli, 1921.
* Усова С. Е. Н. И. Новиков: Его жизнь и общественная деятельность. — Petropoli, 1892.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolaum Novikov** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pagina de Nicolao Novikov *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
Wikidata Ioannes Lepechin
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Lepechin: imagoIoannes Lepechin: imago
*Nativitas*: 10 Septembris 1740; Petropolis  
*Obitus*: 6 Aprilis 1802; Petropolis  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: botanista, explorator, linguista, ornithologus, naturae peritus, lexicographus  

**Ioannes Ioannis filius Lepechin** (Russice Иван Иванович Лепёхин, tr. *Ivan Ivanovič Lepëchin*; natus 21 Septembris 1740 Petropoli, mortuus ibidem 18 Aprilis 1802) erat explorator, botanista, zoologus, rerum naturae investigator et lexicographus Russicus.

Alumnus Universitatis Argentoratensis, Lepechin ibi gradum doctoris medicinae recepit anno 1767. Postquam Petropolim rediit, adiunctus et anno 1771 academicus Academiae Scientiarum Petropolitanae factus est. In multis expeditionibus scientificis in partibus variis Imperii Russici participavit, commentarios de eis scripsit. Ab anno 1783 fuit secretarius Academiae Russicae (Rossicae), ad creationem lexici linguae Russicae Academiae illius contribuit. Praeterea, diu Horti Botanici Petropolitani praefectus erat.

Genus plantarum *Lepechinia* familiae Lamiacearum in eius honorem vocatur.

  

Siglum eius nominibus botanicis subscriptum est "**Lepech.**" (apud IPNI reperiendum)

Nota
----

1. ↑  *Senecionis species nova descripta* ab Ioann. Lepechin (in: *Nova acta Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae*, tom. 11, p. 400)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Lepechin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • IPNI • Deutsche Biographie |
Wikidata Nicolaus Oresmius
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Oresmius: imagoNicolaus Oresmius: imago
*Nativitas*: 1 Ianuarii 1323; Floriacum ad Olnam  
*Obitus*: 11 Iulii 1382; Lexovium  
*Patria*: Francia Borboniensis  

**Officium**

*Officium*: Episcopus dioecesanus, Episcopus Catholicus, decanus  
*Munus*: philosophus, mathematicus, oeconomus, presbyter catholicus, astronomus, musicologus, Professor, psychologiae peritus, Interpres, physicus, theologus  
*Patronus*: Universitas Parisiensis
**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
Sphaerae caelestiae: pagina libri de Caelo et Tellure Oresmii
**Nicolaus Oresmius** fuit philosophus, physicus, mathematicus et astronomus Francicus, etiam libros de moneta ac de systemate coordinatarum scripsit. Anno 1361o archidiaconus Baiocarum factus, 1362o canonicus Rothomagi factus, 1377o electus est episcopus Lexovii. 

Iussu regis opera Aristotelis e sermone Latino in Francogallicum convertit.

Nexus externus
--------------

* Bibliotheca Augustana Bibliotheca Augustana: Tractatus de origine, natura, iure et mutationibus monetarum
*Hystrix cristata* in horto Luneburgensi

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Rodentia   
Infraordo : Hystricognathi   
Familia : Hystricidae   
Fischer de Waldheim, 1817  
   
Palaeontologia

Miocaenum inferius > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Subdivisiones: Genera\* *Atherurus*
* *Hystrix*
* *Trichys*

**Hystricidae** sunt familia magnorum mammalium rodentium, quorum cutis spinis contegitur. Nomen familiae deducitur ab *Hystrice*, genere Europaeis notissimo.

Pinacotheca
-----------

* Atherurus africanus*Atherurus africanus*
* Trichys fasciculata*Trichys fasciculata*

Bibliographia
-------------

* McKenna, Malcolm C. and Bell, Susan K. 1997. *Classification of Mammals Above the Species Level*. Columbia University Press, New York, 631 pp. ISBN 0-231-11013-8.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Fossilworks |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hystricidas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Hystricidas"** apud **Vicispecies**. |
Wikidata Ioannes Lapenna
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Lapenna: imagoIoannes Lapenna: imagoIoannes Lapenna: subscriptioIoannes Lapenna: subscriptio
*Nativitas*: 5 Novembris 1909; Spalatum  
*Obitus*: 15 Decembris 1987; Hafnia  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Cisleitania, Regnum Iugoslaviae, Democratic Federal Yugoslavia, Res Publica Socialistica Foederativa Iugoslaviae  

**Officium**

*Officium*: Universal Esperanto Association committee member, President of the Universal Esperanto Association, board member of UEA  
*Munus*: iuris peritus, rhetor, esperantista, professor  
*Patronus*: University College London
**Familia**

*Coniunx*: Aemilia Lapenna, Ljuba Lapenna, Birthe Lapenna  

**Memoria**

*Sepultura*: Rødovre cemetery  

**Ioannes / Ivo Lapenna** (natus die 5 Novembris 1909 Spalati, mortuus die 15 Decembris 1987 Hafniae) iuris consultus Dalmaticus fuit et professor apud Collegium universitarium Londinii. Numerari potest inter Esperanticorum fautores studiosissimos. In matrimonium duxerat Aemiliam Lapenna, esperantistam.

Vita et cursus honorum
----------------------

Agrani Ioannes Lapenna tamquam iuris peritus operam dabat doctoratu recepto; in isto officio et homines politice accusatos defendere soliti sunt. Secundo bello mundano in sectione propagandae in favorem bellatorum tectorum Illyricorum laborabat Barii et alibi. 

Bello finito Lapenna, qui centurio maior in exercitu factus erat, moderator principalis diversorum actorum diurniorum fuit. Anno 1948 creatus est professor in facultate iurisprudentiae apud universitatem Zagrabiensem. Anno autem 1949 Iugoslaviam reliquit Lutetiam et Londinium petitum. Immo ibi denuo professoris dignitatem adeptus est tamquam homo in iure Europae Orientalis atque Unionis Sovieticae peritissimus. Excellebat in quaestionibus de iure poenali.

Operae publicae
---------------

Ioanni Lapenna esperantistae cuncti gratias multas agunto. Namque Lapenna instigatore Unitarum Nationum educationis scientiae culturae ordo die 10 Decembris 1954 petitioni in favorum linguae Esperanticae annuit. Quae approbatio usque hodie suprema est quoad partes linguae Esperanticae in mundo agendas. Insuper Universali Societati Esperanticae/UEA sedes consultatoria apud Nationes Unitas concessa est.

Annis a 1955 ad 1964 secretarius generalis UEA fuit et annis inter 1964 et 1974 eius praeses, antequam Hunfridus Tonkin gubernator creatus esset.

Opera selecta
-------------

* 1950: *Retoriko kun aparta konsidero al esperantlingva parolarto*, Lutetiae Parisiorum.
* 1964: *State and Law: Soviet and Yugoslav Theory*, Londinii.
* 1968: *Soviet Penal Policy. A Background Book*, Londinii/Sydneii/Tokii.
* 1974 (cum Udalrico Lins et Tatio Carlevaro): *Esperanto en perspektivo. Faktoj kaj analizoj pri la Internacia Lingvo*, Londinii/Roterodami.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Lapenna** spectant. |

* Litterae de Ioanne Lapenna in catalogo Vindobonensi de linguis constructis
* Colloqium percontativum apud radiophoniam Sinensem
* Operum index apud Bibliothecam Nationalem Germanicam
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Hypothermia** est corporis humani minus quam 35 °C (95 °F) temperamentum. Indicia lenis hypothermia horrorem et confusionem includunt. Horror cessat et confusio in modica hypothermia augetur.
Oppositum hypothermia est hyperthermia vel febris.

Durante Napoleone Bonaparte a Russia in hieme anni MDCCCXII recessus, multae copiae ex hypothermia mortuae sunt.
Hypothermia dividitur in gradus severitatis;

* Mitis hypothermia (32–35 °C (89.6–95.0 °F))
* Moderata hypothermia (28–32 °C (82.4–89.6 °F))
* Gravibus hypothermia (20–28 °C (68.0–82.4 °F))
* Profundum hypothermia (<20 °C (68.0 °F))

Signa et symptomata pro gradu hypothermiae variant, et per tres gradus severitatis dividi possunt. Infantes cum hypothermia sentire frigus tactum, cum cute rubea et insolita defectus industriae.

Notae
-----

1. ↑  Fears, J. Wayne (2011-02-14). *The Pocket Outdoor Survival Guide: The Ultimate Guide for Short-Term Survival*. Simon and Schuster. ISBN 978-1-62636-680-0
2. ↑  *Hypothermia*.. *WebMD*
Wikidata Ioannes Robertus Gislenus Caimo
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Robertus Gislenus Caimo: imagoIoannes Robertus Gislenus Caimo: imago
*Nativitas*: 20 Aprilis 1711;   
*Obitus*: 22 Decembris 1775;   
*Patria*: Belgium Austriacum  

**Officium**

*Officium*: Episcopus Catholicus, Episcopus dioecesanus  
*Munus*: presbyter catholicus, Diaconus Catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Insignia heraldica**

Ioannes Robertus Gislenus Caimo: insigneIoannes Robertus Gislenus Caimo: insigne
**Ioannes Robertus Gislenus Caimo**, natus Bruxellis die 20 Aprilis 1711 vitaque functus Brugis die 22 Decembris 1775, fuit sedecimus episcopus Brugensis.

Natus erat nobili loco, eius gens oriunda ab urbe Mediolano fuit identidem recepta inter patricios Bruxellenses quippe quae oriunda esset a Septem Nobilibus Familiis.

Didicit primum in collegio Montis Hannoniae, postea in Collegio Sanctae Trinitatis Lovanii, qua in urbe, studiis perfectis in Studio Generali Lovaniensi, licentiatus evadit in utroque iure anno 1738, annoque 1743 inter doctores sacrae theologiae adeptus est.

Iam anno 1735 sacerdotio auctus erat.

Ab anno 1741 factus est professor.

Bis honoratus est munere rectoris annis 1745 et 1753.
Monumentum in honorem saltuarii Schmid-Burgk quod Ilmenaviae spectari potest
**Ioannes** *Hans* **Schmid-Burgk** (natus die 16 Ianuarii 1860 Ratisbonae, mortuus die 6 Ianuarii 1860 in monte Lamberg apud Ruhla in Circulo Wartburg) saltuarius Germanicus fuit.

Vita
----

Monumentum alterum apud Ruhla erectum
Informationes
Schmid-Burgk anno 1896 Allstedt (in Saxonia et Anhaltio) famulus in rebus saltuariis factus anno 1904 in oppidum Ruhla venit. Ibi saltuum dominus declaratus est ut quinque annis post Ysenaci. Vimariae ex anno 1913 consiliarius de iisdem rebus pro rectione ducali proclamatus est. Anno 1922, cum Thuringiae terra politice renata esset, omnibus silvis praeerat. Diu in valle Bermbach in casa saltuariorum vetere vitam degit. Naturae concessit venans.

Honores
-------

Die 1 Novembris 1925 Ilmenaviae haud procul a Domo venatoria Gabelbach lapis memorialis in eius honorem positus est. Cui ceremoniae assistebant tam ministri Thuringienses quam collegae multi. Quae omnia disposuit Carolus Großkopf, tunc summus Ilmenaviae saltuarius officialis. Saxulum montibus *Großer Hermannstein* depromptum est, cum tabulam ferro fuso Franciscus Reißmann artifex confecerit. Sic opera, quam Ioannis Schmid-Burgk in campis silvisque servandis dederit, laudetur.

Monumentum alterum autem in pratis inter *Zollstock* et *Altes Hubertushaus* (cum specula *Wachstein*/Ruhla) habeas, quod anno 2007 procellis destructum est. Sed seduli domus Morgenweck operarii ex oppido Wünschensuhl oriundi omnia pulchrum in modum renovaverunt.

Notae
-----

1. ↑  "Wiederrichtung des Schmid-Burgk-Denkmals", eisenachonline.de, 24.9.2008
**Vertex** vel **vertex cranialis** in anatomia arthropodorum et vertebratorum est pars superioris capitis superficiei.

In entomologia, color, forma, et structurae quae ex vertice insecti oriuntur saepe in speciebus agnoscendis adhibetur.

In hominibus, vertex in quattuor ossibus calvariae consistit, quae sunt os frontale, duo ossa parietalia, et os occipitale. Haec ossa a sutura coronali inter ossa frontale et parietalia, sutura sagittali inter duo ossa parietalia, suturaque lambdoidali inter ossa parietalia et occipitale coniunguntur. *Calvitium verticale*? est genus calvitii exemplaris marum? in quo calvitium solum in vertice est, tonsurae simile. In partu, nomen *natio verticalis* ad praesentationem infantis cum caput primum emergit spectat, contra *breech birth*? (Anglice), cum clunes se primum offerunt.

Bibliographia
-------------

* Gray, Henry, et William Williams Keen, *Anatomy, Descriptive and Surgical,* (Lea Brothers & Co. 1887); vide p. 203.
* Beehner, Michael L. (2001), "Nomenclature proposal for the zones and landmarks of the balding scalp," *Dermatologic Surgery* 27(4): 385–390. DOI 10.1046/j.1524-4725.2001.00289.x. PMID 11298712.
* "Glossary of veterinary entomology: V," apud situm roberth.u-net.com.
Wikidata Stephanaculum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 38°40′0″N 16°7′0″E  
*Numerus incolarum*: 2 412  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Vibonensis  

**Geographia**

*Superficies*: 23.18 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Francica, Hyerocarnes, Pizzonum, Fanum Sancti Honophrii, Sorianum Inferum, Vibo Valentia, Vatianum  

**Tabula aut despectus**

Stephanaculum: situsStephanaculum: situs
**Stephanaculum** (Italiane *Stefanaconi*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Vibonensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Bruttium (*regio*),
* Provincia Vibonensis,
* Vibo Valentia (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Fons verax nominis Latini desideratur. Qui nisi ante diem 4 Aug. 2016 repertus erit, pro nomine ficto nomen Italianum substituetur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stephanaculum** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
Tabula commemorativa in Schweich
**Stephanus / Stefan ANDRES** (natus die 26 Iunii 1906 ad Trittenheim-Dhrönchen / Rhenania-Palatinatus, mortuus die 29 Iunii 1970) erat Germanicus scriptor. Participavit tamquam artifex Renovationi catholicae. Et prosa et poesi realismo plenis numeratur inter Theodiscae linguae auctores gravissimos conservatismo propitios.

Vita
----

A pueritia Andres formabatur catholicismo. Ludi, quos frequentavit, quam plurimos discipulos sacerdotes fieri intenderunt. Anno 1928 noviciatum apud Fratres Minores Cappucinorum Geldubae (=Crefeldia, Rhenania Septentrionalis-Vestfalia) reliquit et studens linguae Theodiscae, historiae artis et philosophiae factus est Coloniae Agrippinae, Ienae et Berolini. Usque ad annum 1935 stationi radiophonicae Coloniensi operans fuit. Anno 1937 cum familiaribus et uxore semiiudaea in Italiam emigrare nactus est, qua in terra difficilibus sub condicionibus tempore Belli secundi mundani Posidiani et Salerni vitam degebat. Post annum 1950 vixit in urbe Unkel (Rhenania-Palatinatus), ex anno 1961 Romae ubi et naturae concessit.

Gravitas
--------

Andres callet prosam brevem Realismi modo et partim dialectu pactam, quod videri potest in operibus *Das Märchen im Liebfrauendom* (1928), *Vom heiligen Pfäfflein Domenico* (1936) aut *Moselländische Novellen* (1937). In utraque fabula Milesia autobiographica titulis *Bruder Luzifer* (1933) atque *Eberhard im Kontrapunkt* (1933) luctus inter negotium et otium, vitam monasticam et voluptates describitur. Permultis in posterioribus fabulis Milesiis loquax scriptor homines interchristianum mundi ordinem et vires naturae immutabiles vacillantes monstrat, ut in libris *Der Mann von Asteri* (1939) aut *Der gefrorene Dionysos* (1943; 1951 reedebatur sub titulo *Die Liebesschaukel*). Fabulae praetitulatae *El Greco malt den Großinquisitor* (1936) et *Wir sind Utopia* (1942) exempla nota emigrationis sic dictae internae habentur. Opera post annum 1945 concinnata, ubi religione systemata tyrannica politica reprehenduntur, volunt restaurare valores pristinos. Exempli gratia citetur cyclus trium partium titulatus *Die Sintflut* cum voluminibus *Das Tier aus der Tiefe* (1949), *Die Arche* (1951) et *Der graue Regenbogen* (1959). De pueritia Andres loquitur etiam apud *Der Knabe im Brunnen* (1953). En alia opera: florilegia lyrica *Die Löwenkanzel* (1933) et *Der Granatapfel* (1950), tandem dramata *Tanz durchs Labyrinth* (1948) et *Sperrzonen* (1957).

Fons
----

Fischer, Cornelia. "Andres, Stefan", apud: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 [DVD].

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stephanus Andres** spectant. |

* Pagina domestica Societatis Stefan Andres
* De Andres in paginis urbis nataliciae[*nexus deficit*]
* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
**Iacobus Clavell** (vulgo *James Clavell*, natus *Charles Edmund Dumaresq Clavell* Sydneii in Australia die 10 Octobris 1921, mortuus Vibisci in Helvetia die 6 Septembris 1994) fuit scriptor Britannico-Americanus (in Australia autem natus). Secundo bello mundano anno 1940 pyroballistarius in Artillaria Regia? in Malaesia Britannica militavit. Proelio vulneratus, a Iaponensibus captus, in castra carceralia Iavae, deinde in carcerem Changi Singapurae coniectus est. Serie mythistoriarum *The Asian Saga* (quae librum *Shōgun*, 1975, continet) et pelliculis *The Great Escape* (1963) et *To Sir, with Love* (1967) innotuit.

Opera selecta
-------------

### Mythistoriae

* *Shōgun* (1975)
* *Tai-Pan* (1966)
* *Noble House* (1981)
* *King Rat* (1962)
* *Gai-Jin* (1993)
* *Whirlwind* (1986)

### Pelliculae

* *The Fly* (1958)
* *The Great Escape* (1963)
* *King Rat* (1965)
* *To Sir, with Love* (1967)
* *The Last Valley* (1971)

### Series teleopticae

* *Shōgun* (1980)

Nexus externi
-------------

* De Iacobo Clavell apud IMDb
* "Obituary: James Clavell", necrologium in *The Independent*
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Adamantius
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 4. saeculum; Alexandria  
*Obitus*: 5. saeculum; Imperium Romanum  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Munus*: medicus, scriptor, iatrosophist  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Iudaica, Religio Christiana
**Adamantius** (Graece: Ἀδαμάντιος) fuit medicus Hebraicus Alexandrinus, cui nomen *Iatrosophista* ἰατρικῶν λόγων σοφιστής (Latine: "professor medicinae") ascitum est.  Inter Hebraeos a patriarcha Cyrillo Alexandrino anno 415 ex urbe Alexandria expulsos putatur fuisse. Illinc Constantinopolim profectum ibidemque ab archiepiscopo Constantinopolitano Attico baptizatum esse fertur. Denique ad urbem Alexandriam reversum esse videtur. 

Adamantius tractatum *Physiognomonica* (Graece: φυσιογνωμονικά) nuncupatum duobus in libris conscripsisse fertur. Quos libros magna ex parte ab opere veteriore Polemonis sumptos Constantio cuidam dedicavit. Quem Fabricius profecto esse illum Constantium III, coimperatorem Honorii , qui Gallam Placidiam filiam Theodosii Magni in matrimonium duxit.  Adamantii operis anno 1540 Lutetiis primum divulgati complura praecepta etiam Oribasius et Aetius tradiderunt.

Adamantius, *Physiognomonica*: initium textus (BNF MS. Grec 1943 f.119r)
Adamantii alterius operis Περὶ Ἀνέμων (Latine: *De Ventis)* mentionem facit scholiastes in Hesiodum. Excerptum quidem huius operis Aetius Amidenus tradidit. Primum divulgatum est anno 1864 a Valentino Rose.

Notae
-----

1. ↑  Socrates Scholasticus, *Hist. Eccles.* vii. 13
2. ↑  Socrates, *l.c.*
3. ↑  Fabricius, Johann Albert, *Biblioth. Graeca*, vol. ii. p. 171, xiii. 34, ed. vet.
4. ↑  Aëtius Amidenus. tetrab. i. serm. 3, c. 163

Bibliographia
-------------

* William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (Londinii: Taylor & Walton, 1844-1849 ~)

Nexus externi
-------------

* Adamantii *Physiognomonica*: BNF MS. Grec 1943 f. 119r sqq. Catalogus et series imaginum
Wikidata Adama Barrow
Res apud Vicidata repertae:Adama Barrow: imagoAdama Barrow: imago
*Nativitas*: 15 Februarii 1965; Mansajang Kunda  
*Patria*: Gambia  

**Officium**

*Officium*: President of the Gambia  
*Munus*: politicus, quaestor  

**Consociatio**

*Factio*: United Democratic Party, National Reconciliation Party, National People's Party  
*Religio*: Islamus
**Familia**

*Coniunx*: FatoumatA BAH  

**Memoria**

*Laurae*: Order of the Republic of The Gambia  

**Adama Barrow** (natus die 16 Februarii 1965) est politicus et praeses Gambiae.

Adama Barrow in vico Mankamang Kunda iuxta emporium Basse Santa Su natus est, patre e populo Mandinga, matre e Fula quá culturá educatus est, religione Mussulmanus, uxoribus duabus gentis Fula. "Omnium quos videbis," ait, "ego minime tribulis sum. Sanguine meo populi commiscuntur. Sum Sarahule et Mandinga et Fula ac duae sorores meae, eisdem patre et matre, viris Jola nupserunt. Tribu ergo non graviter aestimando, nos omnes Gambienses esse res gravis aestimanda." Mercator fundorum operam dedit atque anno 1996 membrum factionis democraticae unitae factus est. Londinii inter annos fere 2001 et 2004 habitabat, commercio fundorum aedificiorumque studens, apud tabernam Argos mercedem accipiens. In patriam reditus, factionis suae aerarius, anno 2016 dux ad interim factus est, duce anteriori Ousainou Darboe in carcerem misso. Ita denuo a factionibus septem contra regimen coniunctis candidatus ad officium praesidis selectus est, optime successu. Mense Novembri 2021, Adama Barrow candidatum suam comitiis praesidentialibus 2024 nuntiavit.

Notae
-----

1. 1 2  Vide Lexicon Universale Hofmann, ubi dicitur "Mandinga, regnum amplum Nigritiae (...)".
2. ↑  "*I am the least tribalist person you will ever see. I have mixed ethnic blood in me. I am a Sarahule, Mandinka and Fula. Two of my sisters from the same mum and dad are married to Jolas. So tribe is not important. What is important is that we are all Gambians*" ("Adama Barrow Speaks To JollofNews, Reaches Out To Gambians" in *Jollof News* (5 Decembris 2016)

Bibliographia
-------------

* "Adama Barrow: from Argos security guard to president of the Gambia" in *The Guardian* (2 Decembris 2016)

Nexus externi
-------------

* Hugo Williams, "Gambia elections: President-elect Adama Barrow's life story" (2 Decembris 2016) apud *BBC News*
* "Gambie: qui est Adama Barrow, l'homme qui a détrôné Jammeh?" (3 Decembris 2016) apud *RFI Afrique*

Principes Gambiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioannes Warburton Paul 1965 • Farimang Mamadi Singateh 1966 • Dawda Jawara 1970 • Yahya Jammeh 1994 • Adama Barrow 2017
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Gambiani |
|  |