recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Palatium? in rupe, in regione Colorati quae vocatur Mesa Verde National Park.
**Anasazi** (Navahicum, 'maiores hostes', vel hostes qui in temporibus praetermissis vixerunt) hodie late intelleguntur fuisse Indi Americani cuiusdam nationis, arte scribendi carentes, qui ab anno 1200 a.C.n. indigenae in notomeridiali? parte Civitatum Foederatarum Americae habitaverunt. Aliqui homines hodie, praesertim ei in Novo Mexico qui se 'populum publicum' vocant (Anglice: *Pueblo people*), ab illis Anasazis orti esse putantur. Quod nomen illi Anasazi sibi dederunt ignotum est.

Ruinae Anasazorum, inter quas est Palatium in Rupe in *Mesa Verde National Park*, hodie frequentissime visitantur. Hoc Palatium est magna domus in rupe sita, ex saxis atque lateribus terrenis aedificata, ubi multae familiae prope fontem aquae habitare potuerunt. Scientistae, qui anulis in arboribus student ut annos numerent, hanc domum circa annum 1300 p.C.n. aedificatam esse putant. Haec domus 150 (sicut) cubicula continet, quorum 25 vel 30 habent focos. Multa cubicula sicut horrea fuisse videntur. Circa 100 vel 120 homines ibi habitasse putantur.

Nexus externi
-------------

* "Colorado Plateau: Population change"

 Cultus Praecolumbiani 

 **In America Septentrionali:** Tumulorum aedificatores (Adena – Hopewell – Mississippiensis) – Anasazi – Coles Creek – Castrum Antiquum – Fremont – Hohokam – Mogollon – Patayan – Cultus Plano – Plaquemine – *Locus archaeologicus:* Paupertatis Punctum  
*Chronologia cultuum praecolombianorum in America Septentrionali*  

 **In Mesoamerica:** Capacha – Chichimeca – Postolmecus – Huaxtecus – Mixtecus – Olmecus – Pipil – Cultus Sepulcrorum Faucis & Teuchitlan – Tarascana – Tlatilco – Toltecus – Totonac – Veracrux – Zapotecus — *Loci archaeologici:* Cholula – Izapa – Teotihuacán – Xochipala  
*Chronologia cultuum praecolombianorum Mesoamericanorum*  

 **In America Meridionali:** Cañaris – Chachapoias – Chancay – Chavín – Chimú – Cultus Hydraulicus Tumulorum – Las Vegas – Lima – Mapuche – Moche – Mollo – Chibcha (Muisca) – Nariño – Nazca – Caral – Quimbaya – Shuar – Sican – Taíno – Tairona – Tiahuanacu – Valdivia – Wari — *Loci archaeologici:* El Abra – Sanctus Agustinus – Tierradentro – Caral — Chavín de Huántar  
*Chronologia cultuum praecolombianorum in America Meridionali*

---

 **Imperium Aztecorum:** Lingua Navatlaca — Scriptura Azteca — Religio Azteca — Mythologia Azteca — Calendarium Aztecum — Societas Azteca — Chinampae — Occupatio Hispana in Imperium Aztecorum (Ferdinandus Cortesius)  

**Humanus cultus Maiensis:** Linguae Maiae — Scriptura Maiensis — Religio Maiensis — Mythologia Maiensis — Calendarium Maiensis — Societas Maiensis — Architectura Maiensis — Occupatio Hispana in Iucataniam (Franciscus de Montejo) — Occupatio Hispana in Guatimaliam (Petrus de Alvarado)  

 **Imperium Incarum:** Linguae Quechuae — Quipu — Religio Inca — Mythologia Inca — Calendarium Inca — Societas Inca — Architectura Inca (Systema viarum — Agricultura Inca) — Occupatio Hispana in Imperium Incarum (Franciscus Pizarro)
‘’‘Statua Virginis Rupium’’’ (Statua della Vergine delle Rocce) a Leonardo da Vinci est formam sculpturam creavit quae Verginem delle Rocce et Angelum in spelunca Laorca, quae ad Leccum spectat, depictam habet. Hoc factum circa diem 25 Aprilis 1483 evenisse creditur, cum a Confraternita Mediolanensi Immaculatae Conceptionis iussus esset opus "La Vergine delle Rocce" pingere, quod nunc in Museo Louvre conservatur, etiamsi artifex numquam suam functionem absolverit. Statua, quae tota ex petra speluncae excisa est, nunc vix agnoscitur ob erosionem per 500 annos.

Investigatio prima et maxime influens de Grotta di Laorca a divulgatore scientifico Riccardo Magnani instituta est.

In spelunca Laorca, ubi Leonardo Virginem et Angelum in pictura sua "La Vergine delle Rocce" collocavit, duo siluettae videntur, quae admodum ab actionibus meteorologicas et temporis erosa sunt. Tametsi haec siluettae adhuc agnoscuntur, maxime in crepusculo. Haec duo statuae esse possunt, quamvis eorum identificatio difficilis sit propter erosionem calcari. Tantum in obscura luce poterimus eorum identitatem plane confirmare.

Cum sol occidat et tenebrae necessariae sint, statua quae Virginem picturae "La Vergine delle Rocce" congruit identitatem suam revelat. Comparatio cum aliis vultibus ab Leonardo depictis aut delineatis statim nos admonet ad coiffuram Leda, figura in mythologia Graeca. Facies est pars maxime agnoscibilis statuae et mirum est quod solummodo cum nox advenerit clare appareat. Etiam imago Veneris, ubi confirmata, agnoscitur.

Grotta Laorca a Celtis ab antiquo visitata est et sedile, ubi fertilis sedes est, habet quod perfecte in directionem ortus solis ad solstitium aestivum die 21 Iunii spectat. Haec elementa possunt testimonium esse expressi et representationi solstitii aestivi et hiemalis. Imago Iesu Christi, qui adorationem solis a Sol Invictus refert, et imago Ioannis Baptista, cuius in honorem spelunca dedicata est, interpretationes sunt solstitii aestivi et hiemalis.

Bibliographia
-------------

 • Mariani, Riccardo. "Investigationes de Grotta di Laorca", ‘‘Rivista Archeologica Lombarda’’, vol. 23, n. 2, pp. 45–60, 2010.
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
exploratio secundum antri depictionem
**Spelunca Leonardus da Vinci in Laorca**, etiam **Spelunca Sancti Ioannis**, nomine notata, est spelunca sita in Laorca, viculus Lecco ad Lacum Comensem in Italia. Celeberrima est quod creditur Leonardus da Vinci partem tabulae Virginis rupium fecerit, quae nunc in Museo Luparensi conservatur. Dicitur Leonardus, ob rationes arcanas, numquam picturam suis mandare voluisse.

### Historia

Spelunca quaesita est ut vinculum inter Leonardum Vincium et tabulam Virgo Petrae confirmaretur. Creditur Leonardus usum speluncae ad inspirandum in tabula, quae Vallis Calolden et rupes Grignae includit, inter quas fungus apparet.

### Descriptio

Ista *Spelunca Leonardinesis* in Laorca sita est in regione ad Lacum Comensem, et est rupes naturalis quae ad inspirationem contribuere videtur.

Bibliographia
-------------

* Vinci, Leonardo da. *Virgo Petrae*. Ed. Louvre, 1483.
* Rossi, Carolus. *Leonardus da Vinci: Vita et Opera*. Programma Editorialis, 2005.
* Manzoni, Alexander. *Sponsi Fideles*. Garzanti, 1827.
* Brambilla, Marius. *Historia Abscondita Grottae Leonardus*. Ed. Lacus, 2010.

Notae
-----

1. ↑  Vinci, Leonardo da. *Virgo Petrae*. Ed. Louvre, 1483.
*Haec pagina* personam mythologicam *explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Icarus" appellatur, vide Icarus (discretiva).*

*Daedalus et Icarus* iuxta *Meyers Konversationslexikon* anno 1888 impressum.
Icaria prope Samum sita.
**Icarus** (Graece: *Ἴκαρος*, Etrusce: *Vicare*) secundum mythologiam Graecam fuit Daedali et Naucratis filius. Natus Athenis cum patre in Creta retentus erat. Pater alis ad effugiendum constructis filium monuit, ne prope solem volaret. Icarus tamen, cum altius in caelo efferretur, cera pennas coniungenti liquefacta in pelagus cecidit. Quod mare etiam nunc *Icarium pelagus* appellatur, in quo insula quaedam sita est, quae nomen Icariae ab eo traxit.

Icari fabula inter clarissimas Metamorphoseon ab Ovidio scriptarum numeratur.

Tabulae
-------

* Icari casus – Petrus Bruegel senior

Fontes
------

* Ovidius, *Metamorphoses* 8.183-235
* Strabo, *Geographica* XIV.1.19.

Nexus interni
-------------

* *Coluzea icarus*
* *Polyommatinus icarus*
* 1566 Icarus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Icarum** spectant. |

* *Daedalus et Icarus* secundum Ovidium
Asimo robotum anno 2000 in *Expo 2005* exhibetur.
Robot B-9, robotum in *Lost in Space,* serie televisificá, exhibetur.
Scaena in *R.U.R. (Rossum's Universal Robots),* ludo Caroli Čapek anno 1920 docto, tria robota monstrat.
**Robotum** vel **robotor** est res creata manibus hominum quae se dirigit ipsam. Permulta robota vi electromagnetica impelluntur, quae possunt esse aut tactilia (quae in spatio existunt et tangi possunt) aut virtualia (quae formantur ex iussis computatralibus). Quamquam nomen robotum definire difficile est, multis robotis nonnulla propria sunt:

* Robota facta sunt manibus vel mente hominum.
* Possunt sentire ea quae eis circumstant, quibuscum res transigunt.
* Habent facultatem rerum decernendarum atque sicut cogitandi.
* Se movent modo callido atque congruenti.
* Videntur se agere ut res destinatas efficiant, modo anthropomorphico.

Nomen
-----

Nomen *robotum* in labris hominum late inveniri coepit post annum 1920, cum Carolus Čapek dramatista Cechoslovacus quendam ludum scaenicum modernismi nomine *R.U.R.* docuit. Eventa in prima parte huius operis se locantur in officina ubi robota producuntur. Hoc in dramate, robota videntur esse sicut veri homines, quae omni fere modo similes verorum hominum sunt. Haec robota cogitare plane possunt, quae etiam hominibus felice serviunt. Temporibus posterioribus Čapek, qui haec robota *laboři* (e nomine Latino *labor*) vocare voluerat, dixit non se, sed fratrem suum Iosephum nomen *roboti* finxisse. *Robota* Bohemice laborem servorum vel pauperum ruri, Slovace simpliciter laborem significat. *Robota* cognatum est cum *Arbeit,* nomine substantivo Theodisco.

Nexus interni
-------------

* Androides/Gynaecoides
* Automaton
* Golem
* Robotica
* Speculatrum spatiale

Notae
-----

1. ↑  v. *Pons Wörterbuch des neuen Lateins*, s.v. Roboter, quod citat Egger, *Omnia dici possunt Latine*, 96.
2. ↑  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*, editio secunda, 2009.
3. ↑  Helfer Latinitas, vide etiam Ephemeride:"REUS ROBOTOR:Machinis ipsis causam esse dicendam propter menda propria."

Bibliographia
-------------

* Cheney, Margaret. 1981. *Tesla, Man Out of Time.* Novi Eboraci: Dorset Press. ISBN 0-88029-419-1.
* Craig, J. J. 2005. *Introduction to Robotics.* Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
* Needham, Joseph. 1986. *Science and Civilization in China: Volume 2.* Taipei: Caves Books Ltd.
* Sotheby's New York. 1996. *The Tin Toy Robot Collection of Matt Wyse.*
* Tsai, L. W. 1999. *Robot Analysis.* Novi Eboraci: Wiley.
* DeLanda, Manuel. 1991. *War in the Age of Intelligent Machines.* Novi Eboraci: Swerve.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **robota** spectant. |

* *Journal of Field Robotics.*[*nexus deficit*]
* Situs educationis roboticae.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Martha Nussbaum, 2008
**Martha Nussbaum** (nata **Martha Craven**, 6 Maii 1947) est philosopha Americana cui philosophia Graecorum Romanorumque necnon philosophia politica et ethica normativa valde intersunt. Cum causidica non sit, est distinctus professor legum ethicaeque Ernesti Freund in Universitate Sigaceniensi, quae sedes officia collegiorum philosophiae, legum, divinitatisque amplectitur. Officiis etiam in studiis rerum classicarum politicarumque fungitur collega, Comissionis Studiorum Asiae Australis est socia, ac Congregationis pro Iuribus Humanis est sodalis. Priusquam ad Universitatem Sicaginiensem venit, professor universitatum Harvardianae Brunensisque erat. Cum Amartya Sen studium de capacitate civitatibus provectibilibus ad pauperitatem levandam fecit. Anno 2012 Praemium principum Asturiarum de socientia sociali annoque 2016 Praemium Kyotoënses accepit.

Magna Opera
-----------

### Fragilitas Boni

Liber *Fragilitas Boni* in ethicum dilemma spectat: homines qui iustitiae valde favent nihilominus casus fortunae externos pati possunt, qui casus forsitan eos florescere vetent (vel saltim impediant). Nussbaum textus litteraros necnon philosophicos scrutatur ut inveniat quo usque ratio homines se ipsos curare patiatur. Argumentum Platonicum, quod dicit bonitatem hominum contra malum adusque defendere posse, Nussbaum demum reicit; immo poetis tragicis Aristotelique assentitur, qui agnoscunt vulnerari esse integrale ut homines boni humani potiantur.

### Sexus et Iustitia Socialis

Nussbaum est feminista de sexu,? et sectioni vulvae adversatur ex iustitia sociali

### Ex odio ad humanitatem: Propensio sexualis et Constitutio

Est defensor iurum humanorum contra discriminationem propensionis sexualis causa apud ius constitutionis et iura mulierium contre mulitationem genitalium mulierbrium postulat.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Martha Nussbaum** spectant. |
Differentiales Δx et Δy (= Δf(x)) sunt parvae mutationes quantitatum. Etiam minores sunt quantitates infinitesimales *dx* et *dy,* quae sunt quasi limites Δx et Δy.
**Calculus infinitesimalis,** in partes differentiales et integrales divisa, est ars analysis potentissima mathematica cuius notiones principites sunt notio infinitatis notioque limitis. Adhibetur ad dissimilitudinem motuum duorum systematum explicandam. Calculus differentialis de functionibus derivativis tractat, calculus integralis de integralibus. Theorema fundamentale calculi autem dicit derivativum et integrale inversa esse: hoc est, si functio *F* habet derivativum *f,* deinde integrale illius *f* est *F.* Derivativi inclantes? quantitates infinitesimales sunt. Vidimus hanc in aequatione:

{\displaystyle f^{\prime }(x)=\lim \_{\Delta x\to 0}{\frac {f(x+\Delta x)-f(x)}{\Delta x}}}
Acceptum est Isaacum Newtonum et Godefridum Leibnitium calculum infintesimalem saeculo septindecimo creare.

*Quantitas infinitesimalis* significat quantitas minor omnibus quantitatibus realibus; signum usitatum est {\displaystyle \epsilon }, littera graeca.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege de **Calculo** in **Vicilibris**. |

* Nicolas Louis de la Caille Lectiones elementares mathemaicae, seu, elementa algebrae, et geometriae in latinum traductae (1762)
* Guillaume François Antoine de L'Hospital Calculi infinitesimalis pars I, seu calculus differentialis[*nexus deficit*] (1764)
* Leonardus Eulerus Institutiones calculi differentialis[*nexus deficit*] (1787)
* Mauricii de Prasse Institutiones Analyticae (1813)
* Andreas Caraffa Principia calculi differentialis et integralis itemque calculi differentiarum finitarum (1845)
* Crowell, Benjamin, *Calculus*, Fullerton College
* Garrett, Paul, Notanda discipulis annum primum agentes
Elisabeth Hungariae, statua origine bavarica, circa annum 1520 (Musée de l’Œuvre Notre-Dame, Argentorati)
**Elisabeth Hungariae** (nata die 7 Iulii 1207 aut Posonii aut in arce Sárospatak(hu) in Hungaria; mortua die 17 Novembris 1231 Marburgi), etiam **Elisabeth Thuringiae** dicta, est sancta Ecclesiae Catholicae. Dies festus patronae Thuringiae et Hassiae est 19 Novembris, dies funeris eius. Exemplum caritatis Elisabeth etiam in Protestantismo colitur.

Vita
----

Filia regis Hungarici Andreae II anno 1211 aetate quattuor annorum Ludovico filio lantgravii(en) Arminii Thuringiensis in sponsalia data in Castello Wartburgensi erudita est.

Ibi inter homines turpilucricupidos et quoad fidem tepidos ab initio pietatem asceticam coluit sanctam Hedwigam Silesianam materteram imitatura. Anno 1221 in matrimonium eam duxit Ludovicus IV Thuringiae maritus amatus atque benevolens. Ipse annuit eius voluntati ad pietatem augendam e.g. ieiunii obervatione strictissima, flagellatione, eleemosynarum donatione. Cum autem Ludovicus anno 1227 Hydrunti in expeditione sacra mortuus esset, religiositas Elisabetha porro crevit. Lantgravius atque affinis Henricus Raspe eam cum infantibus ab arce removeri iussit, unde ad avunculum et episcopum Bambergensem Eckbertum confugit. Episcopo contingit ut Elisabeth iterum Ysenacum intrare posset, territoria Marburgensia reciperet, emeritorium nancisceretur.

Papa Gregorius IX ei persuasuit ut se sub praesiduum confessoris atque inquisitoris Conradi Marpurgensis conferret et ascetica pergeret. 

Mira multa narrabatur e.g. mutatio paniculorum in rosas, quae contra legem pro pauperibus in fiscis servavisset. Peregrinatores multi locum sibi sanctum Marburgensem, sepulcrum Elisabethae, gregatim visitaverunt ob miracula Elisabetha mediatrice facta. Itaque iam Kalendis Iuniis 1235 sancta proclamata est. Ex anno 1236 Marburgi Fanum Elisabethae, exemplar splendidissimum generis Gothici, erectum est. Sophia filia auctrix Hassiae domus facta est. Montalembert multas narratiunculas miras de Elisabetha pepigit in opere »Vie de sainte E. de Hongrie, duchesse de Thuringe« (in editione XXII Lutetiae edito).

Notae
-----

1. ↑  Fons nominis: Liturgia Horarum online
2. ↑

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Elisabetham Hungariae** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Gran Enciclopèdia Catalana • Grove Art • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Vita illustris ac divae Elisabeth Hungarorum regis filiae, a Iacobo Montano Spirensi(de) composita (editio Heilbronnae 1878, in *Europeana*)
* De Elisabetha in sanctorum lexico *Vollständiges Heiligen-Lexikon* (Stadler/Heim/Ginal, 1858)
* De sancta in lexico vitis feminarum dicato
* Ecclesia protestantica Elisabetham honorans
* Pretiosa apud DDB
Prima editio Мастер и Маргарита in forma libri (1967)
***Мастер и Маргарита*** (Magister, vel artifex, et Margarita) est mythistoria Michaëlis Bulgakov, qui eam ab anno 1928 vel 1929 usque ad 1940, anno mortis suae, scripsit, sed non perfecit. Argumentum mythistoriae explicatur in duabus scaenis: Moscuae in urbe Sovietica et atheistica, ubi diabolus apparet et stragem communitati litterariae dat; et Hierosolymae in urbe antiqua, ubi historia Pontii Pilati et "Iešuae ha-Notsri" (Iesu) narratur.

Primum mythistoriae exemplum, *Копыто инженера* (Ungula ingeniarii), *Чёрный маг* (Magus niger), aliterque nominatum, ab ipso Bulgakov anno 1930 combustum est. Ultimum nomen, *Мастер и Маргарита,* tantum anno 1937 ascriptum est. Post mortem auctoris, chirographa collegit et recognovit eius vidua, Helena.

Opus primum forma redacta annis 1966 et 1967 editum est, in periodico *Москва.* Prima editio plena anno 1967 Lutetiae publicata est, sed in Unione Sovietica, editionibus clandestino disseminatis (*samizdat*) exceptis, solum anno 1973 in lucem prolata est. Nunnullae versiones operis theatrales et pelliculariae factae sunt.

* "Digressus Moscuâ", pictura Sergii Panasenko-Mikhalkin (1995)"Digressus Moscuâ", pictura Sergii Panasenko-Mikhalkin (1995)
* Мастер и Маргарита in scaena Theatri Gesher TelaviviМастер и Маргарита in scaena Theatri Gesher Telavivi

Bibliographia
-------------

* Sokolov, Boris. Расшифрованный Булгаков. Тайны «Мастера и Маргариты» Moscuae: Yauza/Eksmo, 2010.
* Weeks, Laura, curatrix. *Master and Margarita: A Critical Companion*. Evanston, IL: Northwestern University Press, 1996.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Мастер и Маргарита*** spectant. |
***Житїе Иларїѡна епископа Мегленскаго***, scil. "Vita Hilarionis episcopi Moglaenensis", est opus Slavonice saeculo XIV exeunte a patriarcha Euthymio Trinovitano scriptum. Vitam et res gestas narrat illius Hilarionis qui officium episcopi Moglaenensis saeculo XII medio implevit (imperatore Manuele Comneno) et contra Bogomilos praedicavit. Haec vita est fons utilis de religione Bogomilorum tunc in Macedonia florente.

Bibliographia
-------------

Editiones
* E. Kałužniacki, *Werke des Patriarchen von Bulgarien Euthymius* (Vindobonae: Gerold, 1901) pp. c-cxx, 27-58 Textus apud archive.org
* Gj. Daničić, "Život Ilariona episkopa Moglenskoga" in *Starine* vol. 1 (Zagrabiae, 1869) pp. 65-85 Textus apud archive.org

Historica et critica
* Dmitri Obolensky, *The Bogomils: a study in Balkan neo-Manichaeism* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1948) pp. 223-226

Nexus externi
-------------

* Versio Bulgarica

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Mausoleum Philopappi sumptu sororis Balbillae aedificatum.
**Iulia Balbilla** (floruit 130) est poetria Romana antiqua cuius Graeci versus in parte inferiore Memnonis colossei ad Thebas erecti leguntur ; tum enim imperatorem Hadrianum et eius uxorem Sabinam in Aegyptiaca peregrinatione comitabatur et Thebas venerant Memnonem ad Auroram canentem auditum, rem quam Graeci antiqui mirabantur et ad fabulam mythologicam referebant quia causam naturalem non perspiciebant. Tale fuit huic lapideo carmini argumentum nec tamen suis maioribus quoque gloriari poetria praetermittebat, avo materno Claudio Balbillo, docto astrologo, et a patre serie Antiochorum, regum Commagenae.

Dives erat et monumentum funebre sumptuosissimum fratri Gaio Iulio Antiocho Epiphani Philopappo Athenis circa 116 aedificandum curavit, cuius ruinae hodieque admirationem movent.

Plura legere si cupis
---------------------

* Marie-Françoise Baslez, "La famille de Philopappos de Commagène. Un prince entre deux mondes", *Dialogues d'histoire ancienne*, 1992(18) ː 89-101
* André et Etienne Bernand, *Les Inscriptions grecques et latines du Colosse de Memnon*, Institut français f'archéologie orientale, 1960 Recensio critica
* Patricia Rosenmeyer, "Greek Verse Inscriptions in Roman Egypt: Julia Balbilla's Sapphic Voice", *Classical Antiquity* 2008(27/2) : 334-358.
	+ *Julia Balbilla*, Routledge, 2010
* Michael Plant, Women Writers of Ancient Greece and Rome: An Anthology, University of Oklahoma Press, 2004 ː 151-154

Stemma gentis

Nexus externi
-------------

Inscriptiones antiquae in colosseo Memnone repertae et in linguam Francicam versae Viatores enim vocem e lapide emissam audisse scripto testari solebant.
*Erro super mare nebulae*, tabula romantica a Casparo Davide Friedrich anno 1818 picta.
*Mors Sardanapali.* Pictura Eugenii Delacroix, 1827.
**Romanticismus** fuit motus intellectualis ad artes, litteras, musicam, philosophiam pertinens, qui, in Europa exeunte saeculo XVIII ortus, primo dimidio saeculi XIX in summam populi favorem venit. Responsum fuit partim industriae conversioni, partim normis aristocraticis aevi Illuminationis, partim explicationibus rationalibus naturae. Praeter artes oculorum, musicam, et litteras, motus etiam historiographiam, educationem, ac scientias naturales magni aestimabat. Quod ad res politicas pertinet, in summo motu ad liberalismum vel radicalismum adiungebatur, sed vim fortasse diuturniorem in incremento nationalismi habuit.

Romantici ducebant experientiae aestheticae fontem verum in motibus animi fuisse, praecipue in metu, horrore, reverentiaque, qui motus in conspectu rerum sublimium effici poterant. Itaque artifex idealis romanticus solus laborabat, propriam inspirationem quaerens. Ars popularis et antiquae nationum traditiones extollebantur, et opera illaborata, ut compositiones musicae in promptu creatae, optabilia facta sunt. Aliqui romantici trans tempus classicum ad medium aevum respiciebant: artes mediaevales resuscitare conabantur, ut fines urbium industriaeque crescentium effugerent; alteri ad orientem respiciebant, res exoticas et sapientiam antea occultam inquirentes.

Scriptores
----------

* Edgarus Allan Poe
* Georgius Gordon Byron
* Gulielmus Blake
* Gulielmus Wordsworth
* Henricus Heine
* Ioannes Keats
* Iosephus de Eichendorff
* Percy Bysshe Shelley
* Samuel Taylor Coleridge
* Verner von Heidenstam

Pictores
--------

* Eugenius Delacroix
* Franciscus Goya
* Iosephus Mallord Gulielmus Turner

Compositores musicae
--------------------

* Ludovicus van Beethoven
* Hector Berlioz
* Ioannes Brahms
* Fridericus Chopin
* Franciscus Liszt
* Franciscus Schubert
* Robertus Schumann
* Iosephus Verdi
* Wilhelmus Ricardus Wagner

Notae
-----

1. ↑  Reijo Pitkäranta, *Lexicon Finnico-Latino-Finnicum* (WSOY, 2001); Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok,* ed.secunda (Norstedts akademiska förlag, 2009); *Romanticismus*: Collectanea franciscana, vol. 11, Istituto Storico Cappuccini (1941), p. 266.

Nexus interni
-------------

* Clemens Maria Hofbauer, sanctus et summus romanticismi fautor
* Expressionismus
* Fictio gothica
* Individualismus
* Ioannes Fridericus Reichardt eiusque horti Halenses
* Neoclassicismus
* Neoromanticismus (musica)
* Poetae Lacuum
* Romanticorum domus Ienae
* Sentimentalismus
Wikidata Ioannes Wycliffe
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Wycliffe: imagoIoannes Wycliffe: imago
*Nativitas*: 1320s; Hipswell  
*Obitus*: 31 Decembris 1384; Lutterworth  
*Patria*: Anglia  

**Ioannes Wiclefus** Anglus (Anglice *John Wycliffe*, nomine variis modis scripto: natus circa annum 1325; supplicio affectus haeresis causa die 31 Decembris 1384) fuit theologus et emendator Ecclesiae. Bibliam ex Vulgate ad linguam Anglicam interpretavit.

De vita
-------

Ioannes Gandavensis auscultans reformatorem evangelica dicentem
Doctor angelicus, qui dicebatur, anno 1361 Oxoniae rector Collegii Balliol erat; ubi ei venia docendi. Anno 1361 autem prima vice Fillingham in Lincolniensi comitatu presbyterii munere fungebatur, anno 1368 Ludgershall in Buckinghamiensi comitatu et 1374 Lutterworth in Leicestria. Eodem anno a rege cum legatione Brugam missus est ut cum nuntio apostolico de gravaminibus variis disceptaret. Ea exorta erant ob installationibus ecclesiasticis Anglicis pecunia emptis. Ipse nova gravamina ecclesiastica scripsit, quae anno 1376 proclamata sunt. Frustra erat lis anno 1377 a pontifice maximo orata ob auctoritatem, qua Ioannes et in universitariis et in populo erat.

Ita corroboratus Wycliffe audacter et manifeste in clericos politicos et antichristum papalem agebat, contra reliquias sacras, coelibatum sacerdotalem, sanctorum invocationem, imaginum venerationem, transubstantiationis rationem, confessionem privatam. Praedicator migrans incessanter vulgo reformationis et socialismi notiones annuntiabat. Ordines Mendicantes episcopi anno 1381 fecerunt, ut universitas doctrinas eius solemniter reprobaret. Anno 1382 synodus Londinii rite habita anathema declaravit. Ioannes autem nihilominus servitium animarum curandarum pergebat Bibliae interpretationem in sermonem Anglicum perfecturus. Neque post mortem adversarii tacebat. Concilium Constantiense eum die 4 Maii 1415 haereticum declaravit, articulos eius damnavit, ossorum cremationem iussit (quod vere tredecim annis post factum est).

Multi asseclae eius persecutionem perpessi sunt; Ioannes Hus et Hieronymus Pragensis spiritum Ioannis Wycliff in terris Bohemiae et Germaniae iam sparserant itaque sine dubio hunc in modum Reformatio accelerata est.

Notae
-----

1. ↑  "Ioannes Wiclefus Anglus" ex ichnographia Hondii anno 1599 delineata [citatur]

Nexus interni
-------------

* Robertus Alyngton

Nexus externi
-------------

* De Ioanne Wycliffe
* Biblia Ioannis Wycliffe
* De Ioanne Wicliffe in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Cur Wycliffe damnatus sit
* De Ioanne Wycliffe in *Stanford Encyclopedia*
* De eius operibus Latinis
* Opera varia in Theodiscum conversa
*Vide etiam paginam discretivam: Pluto*

Pluto cornu copiae tenens.
**Pluto**, sive **Pluton** (Graece *Πλούτων*), in mythologia Graeca et Romana est deus inferorum, qui Graece etiam *Ἅιδης* (Hades), Latine **Dispater** et **Orcus** appellabatur. *Pluto*, a voce *πλοῦτος* 'divitia' deductum, per euphemismum circa 500 a.C.n. creatum est.

Pluto est filius Saturni (Croni), qui Plutonem infantem comedit, et Opis (Rheae), itaque frater Iovis, Neptuni, Iunonis, Vestae, Cererisque. Proserpinam, neptem Plutonis, filiam Cereris in matrimonium duxit; in Orco habitat, sed interdum in Vesuvio monte habitare putatur.

Pluto primo deus divitiarum est, ideo "Dis" (a nomine *dives*) appellatur. Deus inferorum factus est quod pretiosa metalla subterranea (ubi mortui habitare credebantur) fodiuntur. Dominus autem Tartari est.

Proserpina rapta
----------------

Notissima fabula de Plutone est, quae narrat eum Proserpinam Cereris filiam in Sicilia flores colligentem rapuisse et in Tartarum abstulisse, ut uxorem sibi faceret. Ceres eam quaerebat, sed nusquam invenire poterat, et terra fructus ferre desiit. Hecate et Sol Cereri monstraverunt, ubi filia eius esset, et Iupiter Plutonem iussit, ut eam redderet, sed sero erat, quod Proserpina iam sex malogranati granos consumpserat. Hoc facto, Proserpinae apud inferos menses sex omnibus annis manendum est. Menses quibus Proserpina in Tartaro manet autumnus hiemsque sunt, menses autem quibus in terra revertitur ver aestasque sunt. Hymnus in Cererem Homericus et Claudiani poema *De raptu Proserpinae* hoc narrant.

Aliae fabulae
-------------

Pluto galeam habet, qua induta cerni non potest. Minerva eam induit, cum Diomedem iuvaret, ne Mars se videret. Perseo Mercurius eam dedit, ne Medusa eum videret. Hanc galeam Vulcanus bello Titanorum Plutoni dedit?. 

Hercules Plutonem sagitta vulneravit, cum Pluto ad Neleum in Pylum socius veniret et eum defenderet; ad Olympum deus abiit, ut Paean eum curaret.

Notae
-----

1. ↑  Quintus Ennius, *varia* 78.
2. ↑  Publius Vergilius Maro, *Aeneis* 7.327.
3. ↑  Tim Junk et Robert Parker, "Pluto", in *Brill's New Pauly* (2006).
4. ↑  Homeri *Ilias* V 845.
5. ↑  Hygini *Astronomia*, de Perseo.
6. ↑  Homeri *Ilias* V 395—404; Apld. II 7, 3.

Nexus interni
-------------

* Plutonium
Wikidata Theudericus IV
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 712; unknown value  
*Obitus*: 737; unknown value  

**Familia**

*Genitores*: Dagobertus III;   
*Familia*: Merovingi
**Memoria**

*Sepultura*: Basilica cathedralis Sancti Dionysii  

**Theudericus IV** (natus post annum 711, mortuus anno 737) erat paenultimus rex Francorum e domo Merovingorum ab anno 721 ad usque mortem.
Filius fuit regis Dagoberti III, sed post eius mortem anno 715 non successit et a maiore domus Raganfrido, qui Chilpericum II regem fecit, in monasterium missus est. Anno 721, cum Chilpericus mortuus esset, a maiore domus Carolo Martello e monasterio liberatus atque rex totius regni Francorum factus est. Nihil de actis et consiliis eius regis novimus, omnia a maiore domus Carolo gesta esse videbantur. Anno 737 mortuus est, annis sequentibus sella regia Francorum vacabat, dum anno 743 filius Chilperici II Childericus III in regnum successit.

Bibliographia
-------------

* Felix Dahn: Theuderich IV. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Vol. 37, Duncker & Humblot, Lipsiae 1894, p. 736.
* Eugen Ewig: Die Merowinger und das Frankenreich. 2. editio. Verlag W. Kohlhammer, Stuttgardiae et al. 1993, ISBN 3-17-012557-5 (Urban-Taschenbücher 392).
* Pierre Riché: Die Welt der Karolinger. Reclam, Stuttgardiae 1981, ISBN 3-15-010307-X.
* Reinhard Schneider: Königswahl und Königserhebung im Frühmittelalter. Untersuchungen zur Herrschaftsnachfolge bei den Langobarden und Merowingern. Anton Hirsemann, Stuttgardiae 1972, ISBN 3-7772-7203-5 (Monographien zur Geschichte des Mittelalters 3).
* Karl Ferdinand Werner: Die Ursprünge Frankreichs bis zum Jahr 1000. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1995, ISBN 3-423-04653-8, (dtv 4653 dtv-Wissenschaft).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Deutsche Biographie |
Wikidata Nasburgum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 36°9′44″N 86°46′28″W  
*Numerus incolarum*: 689 447  
*Zona horaria*: UTC-6  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Nashville
**Gestio**

*Praefectus*: Freddie O'Connell  
*Procuratio superior*: Davidson Comitatus (Tennesia)  

**Geographia**

*Superficies*: 1 367.25 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Clarksville  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Magdeburgum, Mendoza, Cadomum, Mancunium, Chihuahua City, Edmundopolis, Arbela  

Imago Parthenonis Nasburgensis.
**Nasburgum** seu **Nashvilla** est caput et secunda maxima urbs Tennesiae.

Secundum Censum Americanum, celerius quam urbes aliae Tennesiae crescit. Per urbem Cumberlandius Fluvius defluit.

Cultura
-------

Clara urbs propter musicam rusticanam quae ibi floret, nam multi cantores musicique Nasburgi vivunt.

Athenae Meridionales cognominata. Qua de causa exemplar Parthenonis Atheniensis, quod eandem magnitudinem habet, ibi aedificata est.

Incolae noti
------------

### Nati

* 1992: Miley Cyrus, actrix et cantrix

Nexus interni
-------------

* Auditorium Rymani
* Universitas Vanderbilt
* Universitatis Schola Nasburgi
* Parthenon Nasburgensis

Notae
-----

1. ↑  Traupman, Iohannes. [2003]. *Colloquia Latine Exercito Orali, editio tertia (Anglice: Conversational Latin for Oral Proficiency, Third Edition.).* pp {{{1}}}. Vauconda, IL: Editores Bolchazy-Carducci. ISBN 086516438X.
2. 1 2  Cf. versionem Latinam vocabuli *Nashville* apud Lucusaltianum, Petrum (2024). *Lexicon Latinum Hodiernum Lucusaltianum* (ed. XXIV): Pars geographca [PDF]. Lentiae: Petrus Lucusaltianus. p. 216.
3. ↑  "Nashvillae" (cas. loc.):
 epistula Universitatis Vanderbiltiae
4. ↑  Cf. "Dioecesis Nashvillensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Bibliographia
-------------

* Matthew Teague, "The new south: the evolving identity of Music City, Tennessee's cultural heart" in *The Guardian* (26 Februarii 2016)

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nasburgum** spectant. |

Urbes Civitatum Foederatarum maximae

Albuquerque · Angelopolis · Antoniopolis · Arlintonia · Arx Vorthensis · Atlanta · Austinopolis · Baltimora · Bostonia · Campi · Carolinum · Cleveland · Columbopolis · Dallasium · Denverium · Detroitum · Didacopolis · El Paso · Fontes Coloratenses · Franciscopolis · Fresno · Honolulu · Hustonia · Indianapolis · Iosephopolis · Jacksonville · Kansanopolis · Litus Virginiae · Long Beach · Ludovicopolis · Memphis · Mesa · Miamia · Milvauchia · Minneapolis · Nasburgum · Nova Aurelia · Novum Eboracum · Oklahomapolis · Omaha · Philadelphia · Phoenix · Portlandia · Quercupolis · Sacramentum · Seattlum · Sicagum · Tucson · Tulsa · Vasingtonia · Wichita

*Opus geopoliticum • Index urbium maximarum Civitatum Foederatarum • Maximae urbes orbis terrarum • Porta Civitatum Foederatarum**Capsae cognatae:* Urbes maximae Americae Septentrionalis
Wikidata Canos
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Nigeria  
*Locus*: 12°0′0″N 8°31′0″E  
*Numerus incolarum*: 3 848 885, 3 999 000, 4 348 000, 2 095 000, 2 602 000  
*Zona horaria*: UTC+1  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Kano State  

**Geographia**

*Superficies*: 499 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Canos: situsCanos: situs
**Canos**, linguis vernaculis **Kano**, est urbs Nigeriae secunda quo ad numerum incolarum pertinet: ibi enim homines 2 828 861 anno 2006 habitabant. Est metropolis populi Hausa omnisque Nigeriae septentrionalis, caput civitatis Kanoensis. Est insuper caput emiratus Kanoensis Islamicae caputque regni Canos saeculo fere undecimo constituti.

Notae
-----

1. ↑  "Canos": Leo Africanus, *Africae descriptio* (p. 11 editionis 1632 apud *Google Books*)
2. ↑  Cf. versionem Latinam vocabuli *Kano* apud Lucusaltianum, Petrum (2024). *Lexicon Latinum Hodiernum Lucusaltianum* (ed. XXIV): Pars geographca [PDF]. Lentiae: Petrus Lucusaltianus. p. 152: "Kano, -onis, *m*.".
3. ↑  Vb. adiect. "Kanensis", cf. "Dioecesis Kanensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------

Porta palatii emirorum Canos in urbe
Cerealia in mercatu Dawanau urbis Canos venundata

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Canos** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 12°0′0″N 8°31′0″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия |

Africae urbes milies milium incolarum

Aba • Abidjan • Accra • Alexandria • Algeria • Anfa • Bamako • Beninum • Brazzapolis • Cairus • Canos • al-Chartum Bahri • Civitas Capitis • Conakry • Dakar • Dar es Salaam • Duala • Durbanum • Ekurhuleni • Fezza • Giza • Harare • Ibadan • Ilorin • Ioannesburgum • Kaduna • Kampala • Kananga • Khartum • Kigali • Kinshasa • Kumasi • Lacupolis • Luanda • Lubumbashi • Lusaka • Maiduguri • Maputo • Mbuji-Mayi • Mogadiscio • Monrovia • Nairobia • Ndjamena • Neanthopolis • Niamey • Omdurman • Portus Harcurtensis • Praetoria • Rabatum • Schubra al-Chaima • Soweto • Tananarivum • Tripolis • Tunes • Uagadugu • Yaunde

*Opus geopoliticum • Maximae urbes orbis terrarum**Capsae cognatae:* Urbes Africae capitales • Urbes Americae Australis maximae • Urbes Americae Septentrionalis maximae • Urbes Asiae maximae • Urbes Europae maximae • Urbes Oceaniae maximae
Wikidata Tiraspolis
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Moldavia, Transnistria  
*Locus*: 46°51′0″N 29°38′0″E  
*Numerus incolarum*: 133 807  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Tiraspol
**Gestio**

*Praefectus*: Oleg Dovgopol  
*Procuratio superior*: Transnistria, Tiraspolsky Uyezd, Tiraspol District, Moldavian Soviet Socialist Republic, Moldavia  

**Geographia**

*Superficies*: 50 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Nidrosia, Minscum, Eilenburgum, Caluga, Nicolaopolis Olbiopolitarum, Obninsk, Severodvinsk, Sebastopolis Albanorum, Volgogradum, Schinuvalium, Azotus, Bălți, Kurscha  

**Tiraspolis** vel **Tyraspolis** (Russice et Ucrainice Тирасполь, Moldavice Тираспол) est urbs Transnistriae et caput huius civitatis non rite agnitae. In ripa laeva Tyrae fluvii sita est. Incolas 133 807 anno 2014 habuit, quorum, secundum censum anni 2004, 43,4 % Russi, 34,4 % Ucraini et 16% Moldavi fuerunt.

Historia
--------

Post bellum Russiae et Turciae anno 1793 iussu Catharinae ΙΙ arx hoc loco condita est, quae anno 1792 Tyraspolis nomen a flumine, cuius ripam occupat, cepit. Anno 1867 ferrivia constructa est. Ab anno 1929 ad annum 1940 Tiraspolis caput Rei publicae autonomae Moldavicae, partis Ucrainae Sovieticae, fuit. Ab annum 1940 ad Moldaviam Sovieticam pertinebat. Anno 1989 caput Transnistriae facta est.

Via Lenin **Tiraspolitana** circa annum 1940

Notae
-----

1. ↑  Cf. versionem Latinam vocabuli *Tiraspol* apud Lucusaltianum, Petrum (2024). *Lexicon Latinum Hodiernum Lucusaltianum* (ed. XXIV): Pars geographca [PDF]. Lentiae: Petrus Lucusaltianus. p. 322; *Fontes historiae Lithuaniae*, vol. I, pars 1, Vilnae 1971, p. 1971; cf. et binomina *Viviparus tiraspolitanus, Unio tiraspolitanus, Раludina tiraspolitana, Lithoscapha tiraspolitana, Tiraspoliconcha tiraspolitana*. *Tyraspolis* et *Tyraspolitanus* rectiora sunt, sed rarius inveniuntur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°51′0″N 29°38′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Nahavand
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Irania  
*Locus*: 34°11′18″N 48°22′37″E  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Central District  

**Nahavand** (Persice: نهاوند, etiam **Nahāvand**, **Nehāvend**, et **Nīhāvand** nuncupata) urbs est in provincia Hamadanense in Irania. Populationem urbis 72,218 esse existimatur. A meridie Hamadanae sita est. Una antiquissimarum urbium Iraniae putabatur.

Nomen
-----

Urbi volventibus annis diversa nomina tributa sunt: Nahavand, Nahavend, Nahawand, Nahaavand, Nehavand, Nihavand or Nehavend (prius Mah-Nahavand), antiquitate autem **Laodicea** (Graece: Λαοδίκεια; Arabice: Ladhiqiyya), Antiochia in Persis, Antiochia Chosrois (Graece: Αντιόχεια του Χοσρόη) et **Niphaunda**.

Historia
--------

Condita est a Dario I Magno in Media una cum duobus aliis urbibus Achaemenidicis nomine Apamea et Xerxes. A Plinio urbs in extrema limite Mediae posita est.

Prope urbem proelium apud Nahavand anno 642 gestum est quo regni Sassanidarum finis paratus est coepitque expugnatio Iraniae per Arabes. Inter annos 1589 et 1603 et iterum 1734 et 1730 a Ottomanidis regnabatur.

Notae
-----

1. 1 2  Plinius, *Naturalis historia* 6.116

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 34°11′18″N 48°22′37″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Encyclopædia Britannica |
Quattuor structurae proteinorum: structura primaria, secundaria (vel lamina vel helix), tertiaria, quaternaria.
**Proteinum** vel **polypeptidum** est quodlibet e permultis compositis organicis molecularum polymericarum acidorum aminicorum (F.Ch.: H3N-CH-COO-) modo quinquaginta (et plura quaelibet) vinculis peptidicis confectis. 

Vinculum peptidicum oritur, cum radicalis hydrogenicus aminicus (-H) se radicali hydroxyllico (OH) aquam excludens iungit; vide figuram infra.

```
      H     O  H   R'   O
      |    //  |   |   //
H3N - C -  C - N - C - C - O + H2O        
      |            |
      R            H
```

Proteina in cellulis duobus muneribus (structuralibus agentibusve catalyticis) funguntur. Quamobrem maxime necessaria sunt proteina vitae. Varietas proteinorum est ex ordine radicalium aminicorum in catena peptidica, et quantitate uniuscuiusque horum radicalium. Ergo, omnis cellula suo RNA et DNA utitur ut bene suas res gerat et DNA duplicationis vi se perpetuet. 

Proteina, quae cum cellulis corpusculisve aliis per *agglutinationem* aggregunt, *agglutinina* nominantur.

De origine nominis
------------------

*Proteinum* est forma Latina deducta ex vocabulo Francogallico *protéine* a G. J. Mulder ficto. Praecepit enim Mulder Graecum adiectivum, q.e. πρωτεῖος 'primarius', huic vocabulo subesse.

Nexus interni
-------------

* Aminoacidum
* Anticorpus
* Apparatus Golgianus
* C-Fos
* Corpusculum Leweyi
* Canalis ionticus
* Collagenum
* Enzymum
* Vitaminum
* DNA et RNA
* Proteinum tau
* Proteostasis
* Receptorium proteino G copulatum
* Signum transductus
* Substantia P
* Ubiquitinum

Notae
-----

1. ↑  Federative International Committee on Anatomical Terminology (FICAT) (2005). *Terminologia Histologica. International terms for human cytology and histology.* Philadelphia/Baltimore/New York/London/Buenos Aires/Hong Kong/Sydney/Tokyo: Wolter Kluwers-Lippincott Williams & Wilkins.
2. ↑  *Bulletin des sciences physiques en Néerlande* 1838: 111.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Insigne a NASA.
Aedificium quo vehicula pro itineri spatio facta sunt.
**Administratio nationalis aeronautica et spatialis**, vulgo *NASA* (Anglice: *National Aeronautics and Space Administration*), est *Magistratus Foederatus Sui Iuris Gubernationis Civitatum Foederatarum* cursūs aerii et universi in Civitatibus Foederatis Americae. Anno 1958 conditum est. Eius maxima res gesta adhuc est iter quod astronavis Apollo 11 in Lunam fecit, cum Nialus Armstrong primus astronauta historiae pedem suam in solum Lunae poneret, die 20 Iulii 1969 (etsi nonnulli hoc iter Lunare falsum esse affirmant et exceptum in officina televisifica esse dicunt, factum a NASA et sociis aliarum consociationum).

Inter missiones NASA fuerunt:

* Astronavis "Mercurius"
* Astronavis "Gemini"
* Astronavis "Apollo"
* Programmatura "*New Frontiers program*"

NASA etiam missiones apud planetas misit, e.g. missiones in Lunam Martemve, etiam ad faciendum talia iterina, facta est capsa componentis suis appellatur "Orion". Umquam, NASA vult etiam homines in Martem iter facere.

Notae
-----

1. ↑  "Administrationis US-Americanorum Aeronauticae et Spatialis" (cas. gen.): *Iconoclastes*
2. ↑  **(****anglice)** ad verbum: Programmatura Finium Novorum.

Nexus interni
-------------

* Apollo Guidance Computer
* Coniecturae ex coniurationibus de egressibus in Lunam
* ESA
* Navicula sideralis
* *Phoenix*
* Praetervolatus spatialis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **NASA** spectant. |

* Situs a NASA
Fasciculi Academiae annorum inter 1968 et 1974.
**Academia Esperantica** (Esperantice *Akademio de Esperanto*) est libera linguae Esperanticae academia emolumentum servatura. Academiae Francicae quoad linguistica comparari potest.

Historia
--------

Academiae antecessor fuit ex anno 1905 associatio nomine *Lingva Komitato,* cui sic dicti academici praefuerant (inter quos fuit e.g. Ioannes Schröder diurnarius Austriacus). Anno 1908 eius parti grammaticae praefuit Antonius Grabowski Polonus. Academia autem anno 1948 novum nomen assumpsit.

Partes
------

Diversae sunt partes quibus varia sunt linguistica problemata tractanda. Turbae etiam ad tempus formantur, utcumque oportet. Partibus singulis rector praeest; academicos pluribus in partibus simul agere haud vetatur. Nostris temporibus hae partes existunt:

* de linguis technicis
* de grammatica
* de verborum thesauro generalium
* de litteris
* de pronuntiatu
* de libris definitivis
* de informationibus propagandis

Interdum etiam non linguistica munera incipiuntur. Mense Septembri 2007 unica non linguistica pars fuit de historia academiae ipsius indaganda.

Consulentes
-----------

Anno 1999 societas consulens *(Konsultejo de la Akademio)* creata est, quam omnes linguae Esperanticae fautores in dubiis linguisticis de bono verborum usu consulere possunt. Cuius praeses primus Stephanus Maul diurnarius fuit.

Arbitriorum et commendationum exempla
-------------------------------------

Academiae insigne.
* Nonum officiale supplementum ad lexicon *Universala Vortaro* (2007)
* De alphabeto Esperantico et orthographia (1982, 2007)
* De terrarum nominibus (1974, 1985, 1989, 2003, 2009)
* De desinentiis radicis "komun/a": komunumo, komunaĵo, komuno (1990)
* De participiis passivis (1967, 1989)
* De nomine agenti in functione complementaria (1986)
* De verbo 'po' (1974)
* De abusibus linguisticis nonnullis (1973)
* De voce reflexiva (1971)
* De verborum formatione (1967)

Socii
-----

Academiae sunt socii XLV, quae novem in annos nominantur. Ut creetur, oportet novam personam proponi a saltem quinque academicis e diversis regionibus linguisticis orientibus. Saepe agitur de esperantologis (e.g. Cyrillus Robertus Brosch), paedagogis (e.g. Paulus Gubbin), scriptoribus (e.g. Casimirus Bein). Eminentissimi homines insuper socii correspondentes fieri possunt. 

Praesides academiae ecce:

* Ioannes R.C. Isbrucker (Nederlandia, 1948–1963)
* Gasto Waringhien (Francia, 1963–1979)
* Gulielmus Auld (Britanniarum Regnum, 1979–1983)
* Andreas Albault (Francia, 1983–1995)
* Werner Bormann (Germania, 1995–1998)
* Geraldus Mattos (Brasilia, 1998–2007)
* Ioannes C. Wells (Britanniarum Regnum, 2007–2013)
* Christer Kiselman (Suecia, 2013–2015)
* Probal Dasgupta (India, inde a 2016).

Nexus interni
-------------

* Academia internationalis Volapük

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Academiam Esperanticam** spectant. |

* Situs academiae proprius.