recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Regi Candauli oboediens Gyges eius uxorem nudam in cubiculo matrimoniali spectat. Pinxit William Etty secundum Herodotum.
**Candaules** alias **Myrsilus** (floruit circa 700 a.C.n.) Myrso patri successit et fuit novissimus rex Lydiae e stirpe Heraclidum (ut Graeci eos appellabant). A Gyge interfectus est qui primus rex e stirpe Mermnadum fuit.

Quid de Candaule narraverit Herodotus
-------------------------------------

Libro primo *Historiarum* Herodotus fabulam narrat quomodo Candaules Lydiorum thronum una cum vita amiserit. Custos familiaris ei erat, Gyges nomine, cuius consiliis amicitiaque confidebat. Cui Candaules formositate uxoris ultra modum inflatus nudam eam ostendere utcumque voluit. Itaque pone ianuam cubiculi eum occultavit unde feminam vestes deponentem commode videret. Cum vero visis quae videnda ei erant ex cubiculo sese clam reciperet uxor Candaulis Gygen adspexit nec tamen exclamavit aut alio modo consciam esse facti patefecit. At mane fidelibus satellitibus stipata Gygen convocavit atque ad hoc discrimen deduxit ː aut moriendum ei statim erat aut dominum interficeret atque se uxorem duceret. Gyges obstupefactus in fine se superstitem maluit. Ita insidiis uxoris oppressus Candaules nocte proxima periit et Gyges regnum occupavit. Dissensio tamen de ea re inter Lydios fuit quia Gyges e stirpe regia Heraclidum non erat. Itaque legatos ad Pythiam Delphos miserunt rogatum rectene et ex deorum voluntate regnaturus esset Gyges. Pythia respondit secundum Gygem ; addidit tamen ultionem Heraclidum post quinque hominum saecula fore, ita regem Croesum designans. Paene eadem iam canebat poeta Samius Archilochus. Revera tamen etiamsi Gyges moechus reginae esse potuit ex seditione interemptum Candaulem probabilius modernis historicis videtur eo magis quod ipse Herodotus fautores quosdam Gygis Herclidum partibus opponebat. Ita gens Mermnadum regno Lydiae Heraclidas spoliasse dicitur. Quinque Mermnadae regnaverunt quorum ultimus fuit Croesus. Ipse Gyges postquam dona sumptuosa ex auro et argento Delphis consecravit per triginta et octo annos regnum obtinuit nec quicquam effecit quod quidem Herodoto memoria dignum videretur.

Notae
-----

1. ↑  Nomen Latinum apud Plinium Maiorem XXXV.55.
2. ↑  Revera a deo indigena Sandone ortos esse sese iactabant quem Graeci Herculi adsimularunt, Alcaeum filium Herculis et Omphalae dicentes.

Fontes
------

* Herodotus, *Clio* 7-14.
* Trogus Pompeius a Iustino abbreviatus, libro primo capite septimo
Ars coquinaria Singapurensis: *Scylla serrata* e capsicis (*chilli crab*) inlata, cervesia apposita
**Cancer e capsicis** seu potius *Scylla serrata* e capsicis, Anglice *chilli crab*, est ferculum Singapurense, ab anno 1956 inter cibos viarios venditatum, liquaminibus e lycopersicis capsicisque in embammata adiunctis. Cher Yam Tian maritusque Lim Choo Ngee, qui primum invenerunt, mox popinam *Palm Beach Seafood* condiderunt, ubi hodie usque hoc ferculum proponitur, sed recentius et in aliis popinis multis infertur. Convivae ope manum, non instrumentorum, prehendere solent. Denuo praeceptis mutatis scyllae ex iure lycopersicorum capsicorumque praefriguntur, tortis *mantou* saepissime ad ius sumendum appositis. *Chilli crab* tam in Singapura quam in Malaesia inter fercula nationalia vindicatur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

Ars coquinaria Singapurensis: *Chilli crab* ("*Scylla* e capsicis") in popina inlata, oryza et aqua appositis
* "Singapore Day 2011 special hawker: Dragon Phoenix Restaurant" apud *Overseas Singaporean*
Lumen nocturnum tenebrarum metum dispellit vel saltem demitigat.
**Tenebrarum metus**,[1] sive docte **nyctophobia**, est metus permanens sive formido locorum tenebrosorum. Non absentia lucis per se formidinem inicit sed potius deminutio potestatis naturaliter agendi. Praeterea ignorantia locorum tenebris inlata decipimur et metuere fallimur, ne in pericula invisibilia incidamus, nam imaginari possumus fossam apertam ante pedes esse aut larvam oculis intentis nos ex tenebris spectare.[2] Quia sensus aequilibrii tenebris aliquatenus turbari potest, animus hominis nyctophobia adfici potest.

Tenebrarum metus non solum liberorum est sed etiam in multis vel plurimis adultis manet, quamquam mitius animos adficit. Utique plurimi homines tenebris plus minusve anguntur, nam ut iam dixit Seneca (*Ep*. 82.15), sensus perquam naturalis est. Quodsi modum transierit, therapia quadam opus erit, nam tum de vera phobia agitur, quae saepissime *nyctophobia* vocatur. Qui terminus ad noctis metum refertur, nam ex Graecis νύξ (stirps: νυκτ-) 'nox' et φόβος 'metus' compositum est. Sunt alii quoque termini eiusdem significationis: **achlyophobia** ad caliginis metum (ἀχλύς 'caligo, nebula'), **lygophobia** ad crepusculi (sive tenebrarum vespertinarum) metum (λυγή 'tenebrae vespertinae'), **scotophobia** ad obscuritatis metum (σκότος 'obscuritas, tenebrae') refertur.

De nyctophobia
--------------

Nyctophobia formido severa sive phobia est tenebris iniecta, quae ex hac perversa opinione, quid in tenebris accidere possit, oritur. Quod etiam fortuito et in tempus fieri potest, si quid nuper acciderit terribile, quo constantia animi concussa sit. Cum natura non simus nocticolae, noctu cautius agimus quam die. Cum incommoda tenebris inlata — sicut anhelitus, sudatio nimia, nausea, siccitas oris, palpitatio cordis, trepidatio temeraria, evulsio realitatis, sensus moriendi — modum naturalem superant, nyctophobiam dicimus. Nyctophobia, nisi curetur, severas animi et corporis molestias adferre possit. Variae curationes adhiberi possunt. Ratio praeparatoria, qua aegrotus tenebris exponitur, digna est, quae temptetur, sed theraputae est animum aegroti variis modis relaxare. Etiam therapia cognitiva utilis esse potest, ut aegrotus ad certas diurnas et nocturnas mores consuescat. Quodsi aegrotus incommodis infrenatis laborare videtur, ad medicinas antidepressivas decurrendum est.

Notae
-----

1. ↑  Sen. *Ep.* 82.15.
2. ↑  Cf. Lyons 1980: 75.

Bibliographia
-------------

* Irwin, Louis Neal (2006) *Scotophobin: Darkness at the Dawn of the Search for Memory Molecules.*
* Klingman, Avigdor (1988) Biblioguidance With Kindergartners: Evaluation of a Primary Prevention Program to Reduce Fear of the Dark. *Journal of Clinical Child Psychology* 17: 237–41.
* Levos, J. & Zacchilli, T. L. (2015) Nyctophobia: From imagined to realistic fears of the dark. *Psi Chi Journal of Psychological Research* 20: 102–10.
* Lyons, William (1980) *Emotion.* Cambridge University Press.
**Eduardus Winslow Gifford** (14 Augusti 1887—16 Maii 1959) fuit anthropologus Americanus qui plerumque ethnographiae Indianorum Californiensium studebat cum professor anthropologiae et rector Musei Anthropologiae in Universitate Californiensi Berkeleiensi esset.

De cursu vitae
--------------

Gifford, Quercupoli in California natus et in scholis publicis educatus, adiutus ornithologiae curator in Academia Scientiarum Californiensi iuvenis factus est; nullam autem universitatem frequentavit. Curator adiutor in Museo Anthropologiae Universitatis Californiensis anno 1912 creatus est. Annis 1920 iter ad Tongam cum Gulielmo C. McKern, ex Universitate Californiensi, fecit. Qui ambo, cum Arthuro J. Eames botanista Harvardiano unus e quattuor gregibus Expeditionis Bayard Dominick erant. Gifford solus duos libros de cultura Tongana protulit (1923, 1924).

Gifford curator anno 1925 et professor anno 1945 factus est. Una cum Alfredo L. Kroeber, praestanti anthropologiae Californiensis duce, plus quam centum publicationes protulit. Eius opera ethnographiae conservationis (Anglice *salvage ethnography*) indigenas Californiae culturas in commentarios librosque rettulerunt. Museum eo curante maior institutio Americana factum est, investigationibus et collectionibus magni momenti favens. Gifford, quamquam minus notus quam Kroeber, scholasticis graduatis? in Universitate Berkeleiensi aderat, quibus, cum in campo laborarent, litteras consilium dantis saepe misit. Fictile Lapitense primum effodit et appellavit. Paradisi in oppido Californiensi mortuus est, anno aetatis suae septimo primo.

Notae
-----

1. ↑  Te Rangi Hiroa, "The Bayard Dominick Expeditions," in *An Introduction to Polynesian Anthropology* (Honolulu: Bernice P. Bishop Museum, 1945), 45.

Bibliographia
-------------

* Foster, George M. 1960. "Edward Winslow Gifford." *American Anthropologist* 62: 327–29.
* Gifford, E. W. 1923. *Tongan place names.* Bishop Museum Bulletins 6. Honolulu: Bernice Pauahi Bishop Museum.
* Gifford, E. W. 1924. *Tongan myths and tales.* Bishop Museum Bulletins 8. Honolulu: Bernice Pauahi Bishop Museum
* Hurtado, Albert L. 1990. "Introduction to the Bison Book Edition." In *California Indian Nights,* compilato ab Edward W. Gifford et Gwendoline Harris Block, 1–7. Lincolniae: University of Nebraska Press.
* Kroeber, A. L. et Edward W. Gifford. *Karok Myths.* Berkleiae: University of California Press.
* Redman, Samuel J. 2015. "Museum tours and the origins of museum studies: Edward W. Gifford, William R. Bascom, and the remaking of an anthropology museum." *Museum Mangagement and Curatorship* 30 (5).

Nexus externi
-------------

* Gifford, Edward Winslow. 1917. "Miwok Myths." *University of California Publications in American Archeology and Ethnology* 12: 283–38.]
* Gifford, Edward W. et Robert H. Lowie. 1928 "Notes on the Akwa'ala Indians of Lower California." *University of California Publications in American Archeology and Ethnology* 23: 338–52.
* *Edward Winslow Gifford, Anthropology: Berkeley.* Calisphere: University of California.
* "In Memoriam 1961 (Edward Winslow Gifford)." Universitas Californiensis.
Wikidata Assus
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Turcia  
*Locus*: 39°29′26″N 26°20′12″E  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Çanakkale, Ayvacık, Çanakkale  

**Assus** (*-i*, f.) (Graece Άσσος; Turcice *Behramkale*) antiqua est urbs in ora paeninsulae Troadis.

Assus

Historia
--------

Aspectus in Acropolim
Collis iuxta mare iacens iam aetate aënea habitatus fuit. Saeculo VII a.C.n. Assus ab incolis Methymnae in Lesbo insula sitae condita est. Socius fuit Athenarum in foedere Delium iuncta neque in bella Graeca-Persica saeculorum V et IV ullius momenti fuit. Anno 366 a.C.n. Satrapes Persicus seditiosus Ariobarzanes se in arcem urbis recepit, ut vi Persarum sustineret. Ex fere anno 360 urbs sub dicione Eubuli successorisque Hermeae fuit. Eodem tempore etiam Aristoteles cum Theophrasto discipulo Assi vitam aliquamdiu degit. Inter annos 334–241 dominium urbis Alexandro Magno successoribusque eius Seleucidis cecidit. Deinde inter annos 241–133 a.C.n. ad regnum Pergamenum Attalidarum pervenit, usque in potestatem imperii Romani redactum est. Temporibus Byzantinis Assus sedes episcopalis facta est atque ad thema Aegaeum pertinebat. Etiam anno 1306 Graecis arcem urbis contra Turcos defendere contigit, paulo post autem in dominium eorum delapsum est, quo ex tempore ad Ottomanicum imperium pertinebat.

Ruinae
------

Templum Athenae Assi
Moenia urbis diversibus temporibus varioque more inter saeculum III a.C.n. usque ad tempus Byzantinum exstructa sunt. Circuitus 3 fere chilometres efficit. Praeterea etiam reliqua qui habentur muri archaici exstant.

Templum Athenae dicatum inter annos 530–520 a.C.n. Dorico more constructum est, quare singulum templum Doricum temporis Archaici totius Asiae Minore putatum est. Nonnullae columnae indigeni lapide confectae post effusionem ruinarum partim reerectae sunt. 

Mezquita Ottomanica post expugnationem oppidi exstructa.
Hodie quoque antiqua Agora, Buleuterium, Gymnasium, theatrum atque thermae Romanae visitari possunt. Extra urbem antiqua necropolis sita est.

In extremo oppido hodierno mezquita regente Murado I (1326–1389) constructa est, una enim antiquissimarum mezquitarum, in huius exstructione Turci multis spoliis antiquis atque Byzantinis usi sunt.

Theatrum ad mare spectat. Procul Lesbum insulam vidimus.

Effossiones
-----------

Inter annos 1881–83 indagatores Americani oppidum effoderunt. Plurimae inventiones in Louvre museum atque in museos Constantinopolitanos atque Bostonianos detractae sunt. Ex anno 1981 Turci etiam effossioni oppidi operam dederunt duce Ümit Serdaroğlu.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 39°29′26″N 26°20′12″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Store norske Lexikon • Encyclopædia Britannica |
Imperium Chazarorum ab anno 650 maxime florens ad annum 850

**Chazari** vel **Gazares** (Graece Χάζαροι) populus Turcicus erant in Asia Media vagans. Auctores autem tradunt eos inter saecula sextum et tertium decimum fuisse. Nomen oritur e verbo Turcico significanti "errans". Saeculo septimo, Chazari in Ciscaucasia constiterunt in oris Maris Caspii ibique condiderunt *chaganatum* vel regnum; pars se conversit in religionem Iudaeam quae religio publica facta est. Maxime florentes, Chazari et amici amplos agros dominabantur qui hodie sunt Russia meridionalis (e.g. Daghestania, Cubania et terrae prope cursus meridios fluviorum Rha et Tanais), Ucraina orientalis et meridiana (cum Crimaea et parte orientali Carpatium) atque Kazakhstania occidentalis et plures regiones Transcaucasiae tales Armenia, Atropatene Georgiaque.

Chazari Sassanides saepe vicerunt, postea Califatum, constitutum infra Ciscaucasiam ; sic impediverunt quin Arabi islamici russiam meridionalem invaderent. Amicitiam cum Imperio Byzantino sanxerunt in Sassanides et populum Ruthenicum (*Rus'* ) Urbis Kioviae. Cum *Chaganatum* factum est potens imperium regionis, Byzantini foedus ruperunt et amici facti sunt Ruthenorum et Petzenegorum in Chazaros. In fine decimi saeculi, Chazarum imperium marcescit et subditur populo Ruthenico urbis Kioviae. Inde nationes migraverunt cum Rutheni, Cumani et fortasse Orda Aurea Mongolorum adiverunt. Tum Chazari numquam iam mentiones habent in ullis auctoribus.

Notae
-----

1. ↑  "Chazari": (vide p. 213 apud *Google Books*) (pp. 65, 88 etc. apud *Google Books*)
2. ↑  "Chasari": *De Chasaris: excerpta ex scriptoribus Arabicus*; "Lazari": *Wenceslai Hagek a Liboczan, annales Bohemorum e Bohemica editione latine*
3. ↑  Arabice et Persice خزر; Hebraice כוזרים; in lingua Ruthenica antiqua Козаре; Russice хазары; in lingua Tatarica Crimaeae *Xäzärlär*
4. ↑  Continuatio Hispana 64
5. ↑  Cf. "gezer" in lingua Turcica hodierna.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chazaros** spectant. |

* *De Chasaris: excerpta ex scriptoribus Arabicus*
Apollinarius Mabini

Wikidata Apollinarius Mabini
Res apud Vicidata repertae:Apollinarius Mabini: imagoApollinarius Mabini: imagoApollinarius Mabini: subscriptioApollinarius Mabini: subscriptio
*Nativitas*: 22 Iulii 1864; Tanauan  
*Obitus*: 13 Maii 1903; Manila  
*Patria*: Philippinae  

**Officium**

*Officium*: Department of Foreign Affairs, Prime Minister of the Philippines  
*Munus*: legatus, autobiographus, Iudex, diurnarius, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Katipunan  

**Apollinarius Mabini**, vulgo **Apolinario Mabini y Maranan** (natus 23 Iulii 1864 Talagae in provincia Batangarum insularum Philippinarum - mortuus Manilae 13 Maii 1903) fuit propugnator et unus e principibus rerum novarum Philippinarum. Constitutionem quoque scripsit novae rei publicae quae breviter vigebat (inter annos 1898 et 1899).

Primo sacerdos fieri voluit, sed postea mentem mutavit, pauperes defendere desiderans. Titulum quoque professoris linguae Latinae adeptus est. Deinde Universitatis Sancti Tomae discipulus fuit ut iurisconsultus fieret, quod evenit anno 1894. Anno 1896, paralysi infantili (poliomyeliti) adflictus est. Quamobrem postea *Ille sublimus paralyticus* appellatus est. Societatis nomine "La Liga Filipina" quoque membrum fuit. Postea officio primi ministri et ministri rerum alienarum functus est sub Aguinaldo.

Cholera adflictus die 13 Maii 1903 Manilae obiit.

Nexus externos
--------------

* De Apollinario Mabini **(Anglice)**
**Apion,** Graece *Απίων* , (natus in Aegypto, prima parte primi saeculi floruit) fuit grammaticus Alexandriae primo, Romae deinde Graece docens et nonnumquam *Pleistonikes* cognominatus. Tum praeclarus in primis erat ob commentarios Homericos et eruditionem variam et insignem : *Aegyptiaca* enim quoque quinque libris digesta composuit quibus historiam et mores patriae suae divulgabat. Hodie tamen praecipue notus est ob scripta ad Iudaeorum odium hortantia quibus multos post annos historicus Flavius Iosephus respondit opusculo *Contra Apionem* inscripto.

Etenim circa 38 Alexandrinorum qui Iudaeis urbem secum incolentibus ius aequum in civitate adimere volebant causam apud imperatorem Caligulam agebat. Cui patronus Iudaeorum tum Philo respondebat. Tam incensus est Caligula criminibus Apionis contendentis Iudaeos solos ex omnibus gentibus honores divinos Augustis Romanis recusare, ut statim legato Syriae Petronio statuam suam in templo Hierosolymitano erigendam mandaverit ː nec nisi Gaio opportune mortuo anno 41 ineunte bellum et caedes vitari potuerunt.

Plinius Maior qui *Aegyptiacis* Apionis libro tricesimo Historiae Naturalis utebatur de magicis artibus apud Aegyptios valentibus ei Romae occurrisse scribebat tum cum adulescens ipse adhuc erat. Quem ob incredibilem vanitatem a Tiberio *cymbalum mundi* appellari solitum tradebat. E fragmentis quae per posteriores scriptores supersunt multas res fabulosas sine critico iudicio rettulisse videtur.

Notae
-----

1. ↑  *Γλῶσσαι Ὁμηρικαί* publicavit, lexicon vocabulorum Homericorum.
2. ↑  Aulus Gellius V.14.1-2
3. ↑  *Antiquitates Iudaicae* 257-259
4. ↑  Plinius, *HN*, praef. Cf. Aulum Gellium V.14.3

Fontes
------

* Aulus Gellius libro quinto *Noctium Atticarum* capitulo quarto decimo et libro sexto cap. octavo.
* Flavius Iosephus, libro secundo *Contra Apionem* 1-144.
	+ libro octavo decimo *Antiquitatum Iudaicarum* 257-259
* Philo, *Legatio ad Gaium*
* Plinius Maior libro tricesimo *Naturalis Historiae* cap. VI et XXX necnon in praefatione totius operis 25.

Plura legere si cupis...
------------------------

* H. Baumert, *Apionis quae ad Homerum pertinent fragmenta*, Regimonti Borussorum, 1886.
* August Bludau: *Juden und Judenverfolgungen im alten Alexandria*. Münster 1906
* H. Schenk, *Die Quellen des Homerlexikons des Apollonios Sophistes*, 1961
* A. Sperling, *Apion der Grammatiker und sein Verhältnis zum Judentum, ein Beitrag zu einer Einleitung in die Schriften des Josephus*, Dresden, 1886
Wikidata Lusinianum
Res apud Vicidata repertae:Lusinianum: insigneLusinianum: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 46°26′5″N 0°7′22″E  
*Numerus incolarum*: 2 622  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Lusignan
**Gestio**

*Procuratio superior*: Vigenna, arrondissement of Poitiers  

**Geographia**

*Superficies*: 37.82 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Celle-Lévescault, La Chapelle-Montreuil, Cloué, Coulombiers, Jazeneuil, Rouillé, Saint-Sauvant, Boivre-la-Vallée  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Pano Lefkara  

**Tabula aut despectus**

Lusinianum: situsLusinianum: situs
**Lusinianum** seu **Leziniacum** (Francogallice *Lusignan*) est oppidum Francicum 2,610 habitantium (anno 2008) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Distat 15 milia passuum ab urbe Pictavio.

Ecclesia Nostrae Dominae et S. Iuniani Lusinianensis
Origo oppidi fuit castellum (nunc partim ruinosum), secundum fabulas a fata Melusina constructum, a familia de Leziniaco per multa saecula possessum.

Incolae notabiles
-----------------

Castellum Leziniacense e libro manu scripto *Les très riches heures du duc de Berry* (Museum Condé Cantiliaci)
* Hugo VIII de Leziniaco, Cruce signatus, mortuus 1171
* Guido de Leziniaco, rex Hierosolymae, Dominus Cypri, mortuus 1194
* Amalricus de Leziniaco, rex Cypri et Hierosolymae, mortuus 1205

Notae
-----

1. ↑  "Lusinianum": Iacobus Augustus Thuanus (p. 732 apud *Google Books*). "Luzinianum": Willelmus Tyrensis, *Historia rerum in partibus transmarinis gestarum*; "Lizennoium": Robertus de Torigneio, *Chronicon* vol. 2 pp. 4-5 Delisle
2. ↑  "Leziniacum": "Sires de Lusignan" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG). "Liciniacum": Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Vigennae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lusinianum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°26′5″N 0°7′22″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • "86139" apud *INSEE* |

* Scriptorium peregrinatorum Leziniacense
* Tabula praefecturae Vigennae[*nexus deficit*]
Wikidata Trina Castra
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°40′19″N 13°6′23″E  
*Numerus incolarum*: 7 567  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Anconitana  

**Geographia**

*Superficies*: 38.66 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Sena Gallica, Ostra Nova, Corinaldum, Castrum Montis Offi, Fanum Sancti Constantii, Castrum Montis Podii  

**Tabula aut despectus**

Trina Castra: situsTrina Castra: situs
**Trina Castra** (Italiane *Trecastelli*) sunt commune Italicum in Provincia Anconitana Regionis Marchia Anconitanae situm. Incolae Trinacastrenses appellantur.

Historia
--------

Die 1 Ianuarii 2014 Tumba Senogalliensium et Mons Radus et Ripae coniuncta sunt, ut ex tribus municipiis novum commune **Trinorum Castrorum** constitutum est.

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Vici principes

* Tumba Senogalliensium
* Mons Radus
* Ripae

Nexus interni
-------------

* Ancona
* Municipia iuncta Italiae
* Municipium Italiae
* Picenum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tria Castra** spectant. |

* Situs urbis proprius.

Notae
-----

1. 1 2   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Communia nova Italiae condita anno 2014: tuttitalia.it. Situs accessus 18 Decembris 2013.
Eremiterium Sanctae Dormitionis Saroviense hodie
Ecclesiae Fontis Vivificantis et Sanctae Dormitionis in Eremiterio anno 1904 (annis 1951 et 1953 destructae sunt)
**Eremiterium Sanctae Dormitionis Saroviense** (Russice *Свято-Успенская Саровская пустынь*) monasterium Ecclesiae Orthodoxae Russicae est. Nunc in Sarovia urbe situm est.

Historia
--------

Ante saeculum XVII loco eremiterii oppidum quoddam Morduae vel Tatarorum fuerat, sed desertum est. Anno 1664 huc, huc, in Montem Saroviensem, Theodosius eremita e Pensa venit, post eum et Gerasimus, sed ambo locum reliquerunt. Post Gerasimum in oppidum derelictum Isaacius hieromonachus venit, ad quem et alii consociaverunt. Anno 1706 rescripto Stephani Iavorsci Eremiterium Sanctae Dormitionis conditum est. Huius Eremiterii monachus sanctus Seraphim Saroviensis fuit. Post canonizationem sancti Seraphim anno 1903 cum maximis sollemnitatibus factam Eremiterium et colonia circum id crescebat, sed post Res novas Octobres deletum est et solum anno 2006 renovatum.

Notae
-----

1. ↑  De vocabulo *eremiterium* (Russice *пустынь*, Neograece ήρεμιτήριον) cf. e.g. Juliani Petri Archipresbyteri S. Justae ... de Eremiteriis Hispanis brevis descriptio, Lutetiae 1628.
2. ↑  Russice *Саровская гора*.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eremiterium Sanctae Dormitionis Saroviense** spectant. |

* Eremiterii situs proprius
* Pellicula de Eremiterio et de antris eius
*Gynaephora selenitica*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Superfamilia : Noctuoidea   
Familia : **Erebidae**   
   

**Erebidae** sunt familia papilionum superfamiliae Noctuoideorum, inter maximas papilionum familias per numerum specierum, cui sunt varii macropapilionum greges notabiles, inter quos *Catocala,* Herminiinae, Arctiinae, Lymantriinae (insigniter *Gynaephora groenlandica*), Calpinae, Micronoctuini, Hypeninae, et *Zale.*

Adulti variant a maximis macrolepidopteris (plus quam 17 cm in *Ascalapha odorata*) ad minima microlepidoptera (0.25 unciae in nonnullis Micronoctuinis). Colores adultorum a cinereo, obscuro, et dissimulato (e.g. *Zale lunifera* et Herminiinae) ad vividum et polychromaticum (e.g. Aganainae et Arctiinae). Hi papiliones in omnibus continentibus praeter Antarcticam inveniuntur.

Subfamiliae
-----------

* Aganainae
* Anobinae
* Arctiinae
* Boletobiinae
* Calpinae
* Erebinae
* Eulepidotinae
* Herminiinae
* Hypeninae
* Hypenodinae (inter quas Micronoctuini)
* Hypocalinae
* Lymantriinae
* Pangraptinae
* Rivulinae
* Scolecocampinae
* Scoliopteryginae
* Tinoliinae
* Toxocampinae

Notae
-----

1. ↑  Kukal, Olga; Dawson, Todd E. (1989-06-01). "Temperature and food quality influences feeding behavior, assimilation efficiency and growth rate of arctic woolly-bear caterpillars". *Oecologia* **79** (4): 526–532 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Erebidas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Erebidas"** apud **Vicispecies**. |

* Imagines Erebidarum in Nova Zelandia.
* Imagines Erebidarum in Bugguide.net.
Wikidata Fidenae
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°58′43″N 12°30′44″E  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

Situs Fidenarum
**Fidenae** fuit oppidum antiquum in Latio situm.

Historia
--------

Auctores antiqui Fidenas a regibus Albae Longae conditas esse tradunt. Idem auctores de bellis cum Roma temporibus regum Romanorum et initio rei publicae Romanae nobis certiorem fecerunt. Sed quid earum rerum verum sit, nescimus. Anno 435 a.C.n. autem Fidenas a Romanis expugnatam esse satis constat. Pauca deinde de Fidenis audimus. Sed anno 27 a.C.n. amphitheatrum ligneum collapsum est et multi spectatores necati sunt.

Notae
-----

1. ↑  Dionysius Halycarnessensis II 53; Gaius Iulius Solinus II 16
2. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, IV 21-22
3. ↑  Cornelius Tacitus, Annales, IV 62

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 41°58′43″N 12°30′44″E • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fidenas** spectant. |
Eremitorium a latere septentrio-orientali pictum
**Eremitorium Sancti Guillermi de Combreto** (Francogallice *Ermitage Saint-Guillem de Combret*) est eremitorium, capellam Romanicam comprehendens, in latere meridiano montium Canigou, in praefectura Francica Pyrenaeo Orientali situm. A vico Pratis de Mollone, sede paroeciae in qua capella nitebatur, atque a Le Tech, capite communis ad quod hodie pertinet, ex aequo distat.

Ut fabulae ferunt, capella constructa est ab eremita Guillermo appellato, qui ineunte medio aevo hic domicilium collocavit, spiritibus malis victis, qui eum agitaverunt. Cappella Romanica saeculo XII condita fortasse in aedificio anteriori nititur. Monumentum historicum nominata est, sicut diversae res (in quo numero sunt rara campana ferrea), quae hic factae sunt. Etiam exstant duo chirographa mediaevalia sacerdotibus huius ecclesiae destinata.

Eremitorium, per quod plures calles transeunt, plus mille annos locus hospitii requietisque habetur. Quamquam eremita ab anno 1840 abest, ecclesia etiamnunc est locus contemplationis spiritualis in celebrationibus Catalaunensibus (*aplecs*) dierum festorum Sancti Guillermi et Sancti Mariae Magdalenae, cui capella primum dicata erat.

Notae
-----

1. ↑  Louis Just, *Ermitages du diocèse de Perpignan* (Perpiniani: 1860), p. 133n4: "in villary Sancti Guillermi de Combreto"; Jean-Auguste Brutails, *Etude sur la condition des populations rurales du Roussillon au moyen âge* (Lutetiae: 1891), p. 14–15: "nemus Sancti Guillelmi", "loci Sancti Guillermi de Conbreto".

Bibliographia
-------------

* Ribes, Jean. *Haut et moyen Vallespir au fil du temps*, vol. 4: *Antiques paroisses et ermitages, mille ans de ferveur populaire*. Perpignan: Éditions du Castillet, 1984.
Taquiae caelatura templi cuiusdam dis Sinensibus in Perak, Malaesia.
**Taquia** sive **Takia** (Sinice 妲己 *Dájǐ*, alibi 妲妀) fuit Chei (紂) concubina magni regis ultimi Xam familiae regnatricis, quae imperium illius eversum post a scriptoribus Cheu familiae succedentis scelerum et libidinum omnium regis magni est damnata, quam ob rem usque adhuc eam apud gentem cognomentum mulieribus improbis pacto vituperationis praeberet.

Vita
----

Familiae Xam rerum gestarum scriptura quaecumque exstat minime Taquiae vitam memorat, non modo quia ultimum fuit Chei regnum familiae eius, sed etiam propterea quod femininam potestatem minus posteritate reprehendens haud sane regis concubinae dicionem mirari videtur. Inde verum sequentes familiae ut primum rerum potiebantur, metu feminarum dominationis adductae multa crimina ei attulerunt. Itaque in Cieni *Opere chronographico* aliisque locis dictum est Taquiam reguli cuiusdam filiam per pulchritudinem formae in Chei gratiam venientem crudelissimam tyrannidem iusisse instituere: aerarium spoliavisse, aedificasse magnificentissimam aulam, nec iam expleta libidine; dixere quidem (namque veri simile est hanc rem ad augendam culpam eos finxisse) et lacum vini fodisse et tamquam carnis silvam, quo nudos ultrius sexus ludere poneret. His factis incitatis seditionibus, regia domu capta datam esse publico capitis supplicio annos fere triginta natam.

In religione Sinica
-------------------

Elaboratus est usque ab aetate australis et borealis imperii Sinarum Taquiae cultus, in quo quasi nymphe figura vulpis novem caudis haberetur; qui cum saepius imperatorius iussu interdicebatur tamen in longinquis ac sede imperii remotis superaret.

In fabula praeclara aetatis Mim familiae, nomine *Fengshen Yanyi* (封神演義), imposuit nymphae vulpis dea Nüwa pensum ut fatum perficeret Cheo rege in ruinam deducendo; Taquiam veram interfecit, se ut illam repraesentavit, regem Cheum ad flagitia corrupit. Tum verum, quia tantorum scelerum auctrix fuisset, exacto penso a dea tradita est novo regi ad supplicium sumendum.

Notae
-----

1. ↑  Martini Martinii, *Sinicae historiae decas prima : res a gentis origine ad Christum natum in extrema Asia, sive magno Sinarum imperio gestas complexa*, pp. 91seq.
Wikidata Odoiovia
Res apud Vicidata repertae:Odoiovia: insigneOdoiovia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 53°56′32″N 36°41′59″E  
*Numerus incolarum*: 5 463  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q23898603  

**Odoiovia** (Russice *Одоев*) est colonia urbana et usque ad annum 1969 urbs in regione Tulensi Russiae. In ripa laeva Uppae fluminis stat. Incolas 5239 habet anno 2020.

Historia
--------

Anno proelii Culicoviani Odoiovia primum memoratur, quo anno exercitus Iagaelonis eam frustra obsidebat. Pars ducatus Czernihoviensis Odoiovia primum erat, deinde Novosiliensis; ducatus Odoioviensis sui iuris saeculo XV exstetisset, donec anno 1565 ad Moscoviam adiunctus est. E familia ducum Odoioviensium Vladimirus Odoevskij fuit.

Gymnasium Odoioviense saeculo XIX medio constructum

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Baptistae Nicolosii *Herculus Siculus sive Studium geographiae..* vol. I, Romae 1670, p. 60 (Textus apud *Google Books*)
2. ↑  Russice *Новосильское княжество*.

Nexus extermi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 53°56′32″N 36°41′59″E • *GeoNames* |

* De Odoiovia **(Russice)**
**Archipoeta** ('poeta supremus') fuit poeta incognitus saeculi duodecimi, qui Coloniam Agrippinam habitans, poemata Latina composuit. Eius carmina composita sunt inter annos 1162 et 1164; nonnulla Rainaldo de Dassel, archicancellario Frederici I imperatoris et archiepiscopo Coloniensis dicata sunt.

Tabula carminum
---------------

1. *Lingua balbus, hebes ingenio*
2. *Fama tuba dante sonum*
3. *Omnia tempus habent, et ego breve postulo tempus*
4. *Archicancellarie, vir discrete mentis*
5. *Nocte quadam sabbati somno iam refectus*
6. *En habeo versus te precipiente reversus* (laus urbis Salerni)
7. *Archicancellarie, viris maior ceteris*
8. *Presul urbis Agripine*
9. *Salve mundi domine, Cesar noster, ave* (laus imperatoris Frederici)
10. *Estuans intrinsecus ira vehementi*

Archipoeta tempore nostro
-------------------------

Carmen decimum (*Estuans intrinsecus ira vehementi*) invenitur in cantata musicali *Carmina Burana* a Caroli Orff composita. Archipoeta est persona fabulae *Baudolino* ab Humberti Eco conscriptae.

Nexus interni
-------------

* Maximilianus Manitius

Bibliographia
-------------

* *Hugh Primas and the Archpoet*; translated and edited by Fleur Adcock. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1994. [Latine et Anglice]
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

 -3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Flammae** (Anglice: *The Flares*) sunt caterva musica ex Dumnonia. Cantus de Flammae—valerit(?) de Stevie Wonder et 'Britpopus'—est 'indie'.

Historia
--------

Anno 2002 Flammae formatus est in Caharacae (Anglice: Caharrack) a Philip Burley (ex *Legio Rubra*), Luke Snell, Matthew Lawrence Coldrick et Djax Till. Celeriter, Philip Burley Flammae relinquit et Sam Eddy loco suo adiungitur. Djax etiam Flammae relinquerit; Tom Trudgeon illi supplementum est. 

Djax mortuus est.

Hodiernus
---------

Ab anno 2007, Flammae constat:

* Sam 'Mocha' Eddy
* Luke Alexander Snell
* Matthew Lawrence Coldrick
* Tom Trudgeon

Carmina ex Flammae includunt *Homo Sum* (Anglice: *I'm a Man*), *Omnia Proficerit Erat* (Anglice: *Everyone's Moved On*), et cetera. Frequent cover choices includunt Sir Duke, Good Riddance et The Book of Love.

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Henricus Armstrong anno 1937. Photographema a Carolo Van Vechten factum.
Henricus Armstrong anno 1937. Photographema a Carolo Van Vechten factum.
Henricus Armstrong (dextra) exhibitionem technicas artis pugilisticae rationes habet, anno 1943.
**Henricus Jackson Jr.** (natus Columbi Mississippiae die 12 Decembris 1912; mortuus Angelopoli Californiae die 24 Octobris 1988) fuit pugil professionalis Americanus et summus mundi athleta, qui nomine **Henry Armstrong** certabat. Unus erat e paucis pugilibus qui in tribus pugilationis generibus vicit: *featherweight,* *lightweight,* *welterweight.* Undevicies defendit titulum victoriae *welterweight.*

*The Ring* magazina eum pugilem anni 1937, Boxing Writers Association of America eum pugilem anni 1940 appellavit. Praeterea, *The Ring* eum in numero secundo a maximo pugilem ex 1927 anno 2007 habuit. Senex et pugil emeritus, minister sectae Baptistarum factus est.

Notae
-----

1. ↑  Nomina Anglica ei per ludibrium a diurnariis data erant *Homicide Hank,* *Hurricane Hank,* et *Hammerin' Hank,* atque Armstrong iuvene pugnante *Melody Armstrong.*
2. ↑  Andrew Eisele. "*Ring Magazine's* 80 Best Fighters of the Last 80 Years". About.com Sports .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hencisum Jackson Jr.** spectant. |

* Situs interretialis Henrico Armstrong dicatus.
* Situs interretialis operis fundati Henrici Armstrong.
* Biographia Henrici Armstrong. International Boxing Hall of Fame.
Amosis I.

| Amosis, Amasis |
| --- |
| Nomen Aegyptium |
| Hieroglyphica |  |
| Translitteratio | *Ỉˁḥ-ms* |
| Translatio | De Luna natus |

Amosis II, seu Amasis.
Papyrus Rhind, quam inscripsit Amosis mathematicus.
**Ămōsis** *-is* (seu **-ēs**, *-is*), aut **Ămāsis** *-is* (Aegyptie *Ỉˁḥ-ms*)[1] est nomen Aegyptium satis frequens "de Luna (vel Luno) natus" significans. 

Causa dialectorum Aegyptiarum, idem nomen potest aut cum *o* aut cum *a* scribi. Sed in scriptis doctorum modernorum, duae formae paene quasi essent nomina distincta decernuntur—nam Amasis cum *a* paene numquam adhibetur nisi pro pharaone Amose II, qui annis 570—526 a.C.n. regnait.

Inter huius nominis notae dignos sunt:

Reges
-----

* Amosis I seu **Amoses**, 18 dynastiae conditor.
* Amosis II seu **Amasis**, 26 dynastiae.

Hoc nomen etiam ferebant multae regiae uxores, atque regum filiis.

Aegyptii non nobiles
--------------------

* Amosis mathematicus, scriba in saeculo fere 17 a.C.n.
* Amosis Abenae filius, miles decoratus sub dynastiis 17 et 18. Nobis notus est ex vita sua, in sepulchri parietibus inscripta.

Bibliographia
-------------

* **1980**– Lüddeckens et al. *Demotisches Namenbuch*, vol. 1.2 p. 58

Notae
-----

1. ↑  Formae minus frequentes: **Ămŏsis** (Lüddeckens), **Achmasis** (ibidem, et *O.Stras.* Gd 17.4 Bil. (Hdp.))
"**Ἀλλ´ ὁπόταν μήκιστος ἵκῃ χρόνος ἀνθρώποισι**", sive Latine "**Ast ubi mortalis longissima venerit aetas**", incipit carmen quod Augustus princeps et pontifex maximus se repperisse adseveravit inter Oracula Sibyllina. E divinis huius carminis praeceptis et e studiis C. Atei Capitonis Augustus Ludos Saeculares a die 31 Maii 17 a.C.n. usque ad diem 3 Iunii celebrare iussit, se restituere praetendens seriem ludorum Terentinorum anno 456 a.C.n. coeptam.

Textum carminis praebet Zosimus in *Historia nova* (2.6). Versionem Latinam operis Zosimi curavit Iohannes Leunclavius.

Fontes
------

* Zosimus, *Historia nova* 2.6
* Inscriptio de ludis anno 17 a.C.n. celebratis (Textus)

Bibliographia
-------------

* "Ludi Saeculares" in William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Antiquities* (Londinii, 1842; 2a ed. 1865; 3a ed. 1870) 2a ed. pp. 716-717

Nexus externi
-------------

* Textus cum versione **(Graece, Latine)**
* versio **(Anglice)**
* Textus cum versione **(Graece, Francogallice)**

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Henricus Carey.
**Henricus** vulgo *Henry* **Carey** (natus Londinii die 26 Augusti 1687; ibidem mortuus die 4 Octobris 1743) fuit poeta et musicographus Anglicus.

Vita
----

Magister in musicis Londiniensis et homo carminabundus anno 1713 primam et anno 1720 alteram collectionem poeseos *Poems* publicavit. Praeterea fabulae libellos pepigit et mimos hos *The contrivances* (1715), *Hanging and marriage* (1722), et alios. Qui postea in libro *Dramatic works* (1743) in lucem prolati sunt.

Valde notus factus est cum filius eius dixit patrem hymnum nationalem *God Save the King* creavisse. Eam opinionem ingressi sunt domini Chappell (*Popular music.* II, 691) et Cummings *Musical times* (1878), cum Fridericus Chrysander musicologus assentiretur.

Non tantum cantilenas, carmina epicolyrica, et cantatas (e.g. *Sally in our valley*) composuit, sed etiam interludia confecit, e.g. *Nancy, or the parting lovers,* quorum sonos milites et nautae in Bello de Successione Hispanica adamaverunt.

Privatim vitam iucundam neque semper decentem egit, quae morte voluntaria finita est, ut fertur. Opera omnium anthologia Londinii annis inter 1737 et 1740: *The musical centur.*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* nexus apud DDB
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

**Associatio Esperantica Vasconica** (lingua Esperantica: *Eŭska Esperanto-Asocio*) est sodalitas regionalis - secundum administratoriam visionem - aut sodalitas nationalis - secundum ethnicam visionem - Esperantici fautorum in Vasconia degentium.

Actiones
--------

Graphium centrale in urbe Bilbai in Hispania situm est. Annis 1993 et 1994 associatio periodicum praetitulatum *Eŭska Kverko* edidit cuius moderator in initio mathematicus Joxemari Sarasua fuerat. In periodico de Vasconica lingua, de moribus, de historia, de politicis tractatur. Post annum 1994 editio evanuit, cum responsales laboribus aliis obruti essent. Associatio Esperantica Hispanica turbam Vasconicorum Esperantistarum sui partem regionalem esse putat, ut videtur. 
Annis proximis duo opera maximi momenti in lucem prolata sunt: 

* glossarium Esperanticum-Vasconicum/Vasconicum-Esperanticum, anno 2015
* liber definitivus Esperanticae linguae Vasconibus aptus, cui titulus: *Esperantoa ikasgai* (1990; editio altera anni 2016 est).

Notae
-----

1. ↑  *Euskara-esperantoa Esperantoa-euskara hiztegia*, Eŭska Esperanto-Asocio / Erroteta, 2015. 719 p. — 25 cm. ISBN 978-84-15-50864-9

Nexus externi
-------------

* Mentio de Vasconica associatione intra Hispaniae res
* De historia motionis operariorum in Vasconia
* Imago peridiodici cum titulo *Quercus Vasconicae*
*Vide etiam paginam discretivam:* Althaea (discretiva)

Althaea titionem in ignem coniicit. Imago a scalptore Ioanne Wilhelmo Baur aeri incisa ad editionem Metamorphoseon illustrandam. 1659.
In mythologia Graeca **Althaea** erat filia Thestii, uxor Oenei Calydonii regis et mater Meleagri et Deianirae et multorum aliorum liberorum. Nonnulli mythographi antiqui dicunt etiam verum patrem Meleagri Martem deum fuisse, Deianirae autem Dionysum.

Vix Meleagrum pepererat cum Parcae nuntiaverunt tamdiu infantem victurum esse quam titionem in foco ardentem. Nec mora : mater ramum ex igne tollere properat et eum in secreto loco occultat. Post multos annos Meleager aprum Calydonium interfecit, sed de spoliis beluae ita cum avunculis suis, Toxeo et Plexippo, decertavit, ut ambos occiderit. Tum mater Althaea maerens, ramo fatali in ignem coniciendo, morte Meleagri fratres suos vindicavit et paulo post se ipsam suspendit.

Ovidius poeta libro octavo Metamorphoseon longa oratione nobis refert cogitationes Althaeae secum deliberantis utrum fratres an filium praeferri oporteret. Quae oratio optimum exemplum est suasoriae, quod genus exercitationis apud rhetorem erat.

Fontes.
-------

* Aeschylus, *Choephoroe* 602-11
* Apollodori bibliotheca I,8.
* Homerus, libro nono *Iliadis* 550-585.
* Hyginus mythographus *Fabulae* 129,171,173,174,239,249.
* Ovidius libro octavo Metamorphoseon versus 445-525.

Nexus interni
-------------

* 119 Althaea
**Tephra** (-ae, *f.*) generatim materiem eruptione vulcanica traiectam, omnium compositionum, omniumque magnitudinum significat. Tephrae genera ita constituuntur:

* Cinis, particulae diametri minoris 2 mm.
* Lapilli, inter 2 et 64 mm diametro.
* Pyroboli lavici, maiores quam 64 mm diametro.

Vulcanologi etiam fragmenta volantia "pyroclastos" vel "clastos" nominant. Prostrati pyroclasti adhuc dicuntur esse tephra, nisi adeo calent, ut simul confluant et saxum pyroclasticum vel tofus cinereus confiant. Tephrae dispositio eruptione peracto solet ita esse, ut quo maiores lapides, eo citiores cadunt, itemque eo propiores sipunculo iacent, minimis fragmentis saepe longissime proietis; cineres nonnumquam in stratosphaera multas septimanas manent, ut milia milium passuum recidant.

Et *tephra* et *pyroclastus* sunt voces Graecae, nam τέφρα significat 'cinis' et πυρόκλαστος 'fractus igne'.

Notae
-----

1. ↑  Confer Plinii Minoris *Epistulam,* 6.16.11: "etiam nigrique et ambusti et fracti igne lapides," quibus verbis sine dubio pyrobolos lavicos significat.
Apollinaris Ravennas in prato amoeno paradiso simili 12 ovibus circumdatus; Basilica Sancti Apollinaris in Classe Ravennae (saec. 6).
**Apollinaris** (natus Antiochiae ad Orontem) fundator ecclesiae Ravennatis fuisse creditur, illius primus episcopus et martyr. Dies festus in Ecclesia Catholica Romana est 20 Iulii, in Ecclesia Orthodoxa 23 Iulii.

Legenda
-------

Multa et legendaria de Sancto Apollinari narrantur. Sunt, qui dicant eum ab ipso Petro in munere episcopi constitutum, postea a paganis oppressum cruciatibus et tormentis necatum esse. Alii eum cruciatus vita superavisse atque in Dalmatiam migrasse, ut ibi evangelium Iesu Christi praedicaret, tradunt.

Legenda aurea multa Sancti Apollinaris miracula narrat.

Cultus
------

Ravennae super Sancti Apollinaris sepulcrum anno 549 Basilica Sancti Apollinaris in Classe aedificata est. Saeculo nono reliquiae Sancti in Basilicam Sancti Apollinaris Novi translatae sunt, quod altera basilica a spoliatoribus protegi nequivit.

Apollinaris patronus est Ravennae, Rigomagi et Dusseldorpii.

Bibliographia
-------------

* Friedrich Wilhelm Bautz: Apollinaris von Ravenna. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Vol. 1, 2. ed. Hamm 1990, ISBN 3-88309-013-1, col. 199.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Apollinarem Ravennas** spectant. |
Pecora, fructus et cibi deá Sumeriá Inanna oblati. Vas Orchoënse millennio IV a.C.n. confectum (Museum Iracense; exemplar apud museum Pergamenum Berolinense servatum**Vas Orchoënse**, haud dissimiliter linguis vernacularibus appellatum, est vas monumentale alabastro millennio IV a.C.n. sculptum, fere omne in fragmentis servatum, in ruinis templi Inanna urbis Orchoae anno 1933/1934 ab archaeologis Germanis repertum et mox restitutum. Exemplar tunc factum hodie Berolini in museo Pergameno ostentatur. Vas originale ad Museum Iracense Bagdatense pertinet, siglo IM 19606. Inde anno 2003 surreptum est et mox restitutum sed damnis aliquibus affectum.

Pecora ad sacrificium procedentia. Vas Orchoënse millennio IV a.C.n. confectum (Museum Iracense; exemplar apud museum Pergamenum Berolinense servatum

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

* Catalogus rerum e Museo Iracensi surreptarum
* Fiona Curruthers, "Iraq Museum resembled 'emergency ward'" apud Universitatem Sidneiensem
* "the Warka Vase" apud ancientworlds.net
Wikidata Fidelis Ramos
Res apud Vicidata repertae:Fidelis Ramos: imagoFidelis Ramos: imagoFidelis Ramos: subscriptioFidelis Ramos: subscriptio
*Nativitas*: 18 Martii 1928; Lingayen  
*Obitus*: 31 Iulii 2022; Makati Medical Center  
*Patria*: Philippinae  

**Officium**

*Officium*: Chairman of the Joint Chiefs, President of the Philippines, Secretary of National Defense, Chairman of the Joint Chiefs  
*Munus*: politicus, miles  

**Consociatio**

*Factio*: Lakas–CMD  
*Religio*: Ecclesiae Methodistae
**Familia**

*Genitores*: Narciso Ramos;   
*Coniunx*: Amelita Ramos  
*Proles*: Cristina Ramos-Jalasco  

**Memoria**

*Laurae*: Commander of the Legion of Merit, Ordo Isabellae Catholicae, Legio Honoris, Félix Houphouët-Boigny Peace Prize, Legionnaire of Legion of Merit, Collar of the Spanish Order of the Civil Merit, honorary doctor of the Moscow State Institute of International Relations, Bronze Wolf Award, Collar of the Order of Charles III, Philippine Legion of Honor, Order of Sikatuna, Order of Lakandula, Order of the Golden Heart, Order of Civil Merit, Legion of Merit, Order of Saint Michael and Saint George, Ordo Caroli III, Order of Merit, Ordo Elephantis Albi, Crux magna Legionis Honoris, Order of the Crown of the Realm, Nishan-e-Pakistan, United Nations Medal, Vietnam Service Medal, Order of the Sun of Peru, Grand Order of Mugunghwa  

**Insignia heraldica**

Fidelis Ramos: insigneFidelis Ramos: insigne
**Fidelis Valdez Ramos** (natus 18 Martii 1928; mortuus die 31 Iulii 2022) fuit duodecimus praeses Insularum Philippinarum ab anno 1992 usque ad annum 1998. In oppido in Lingayen Pangasinan die 18 Martii 1928 natus est. Studuit in Academia Militari Civitatum Foederatarum et in Universitate Athenaea Manilensi. Etiam est strategos.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • Store norske leksikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fidelem Ramos** spectant. |

Praesides rei publicae Philippinarum

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Aemilius Aguinaldo 1899-1901 • Manuel Quezon 1935 • Iosephus Laurel 1943 • Sergius Osmeña 1944 • Manuel Roxas 1946 • Elpidius Quirino 1948 • Raimundus Magsaysay 1953 • Carolus P. Garcia 1957 • Deodatus Macapagal 1961 • Ferdinandus Marcos 1965 • Corazón Aquino 1986 • Fidelis Ramos 1992 • Iosephus Estrada 1998 • Gloria Macapagal-Arroyo 2001 • Benignus Aquino tertius 2010 • Rodericus Duterte 2016 • Ferdinandus Marcos iunior 2022
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Secretarii rerum externarum Philippinenses |
|  |