recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
"Iesus apud Pharisaeum doctores confundit" a Paulo Veronensi pictus
**Panis apud Pharisaeum sumptus** est, secundum evangelium Lucae, ibique Iesus doctores confudit. Textus sic sonat:

Et factum est, cum intraret in domum cuiusdam princi pis pharisaeorum sabbato manducare panem, et ipsi observabant eum. Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum. Et respondens Iesus dixit ad legis peritos et pharisaeos dicens: "Licet sabbato curare an non?" At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum ac dimisit. Et ad illos dixit: "Cuius vestrum filius aut bos in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati?" Et non poterant ad haec respondere illi.
Dicebat autem ad invitatos parabolam, intendens quomodo primos accubitus eligerent, dicens ad illos: "Cum invitatus fueris ab aliquo ad nuptias, non discumbas in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab eo, et veniens is qui te et illum vocavit, dicat tibi: 'Da huic locum'; et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere. Sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco, ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi: 'Amice, ascende superius'; tunc erit tibi gloria coram omnibus simul discumbentibus. Quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur; et, qui se humiliat, exaltabitur."
Dicebat autem et ei, qui se invitaverat: "Cum facis prandium aut cenam, noli vocare amicos tuos neque fratres tuos neque cognatos neque vicinos divites, ne forte et ipsi te reinvitent, et fiat tibi retributio. 3 Sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos, caecos; et beatus eris, quia non habent retribuere tibi. Retribuetur enim tibi in resurrectione iustorum."
Haec cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit illi: "Beatus, qui manducabit panem in regno Dei." At ipse dixit ei: "Homo quidam fecit cenam magnam et vocavit multos; et misit servum suum hora cenae dicere invitatis: 'Venite, quia iam paratum est'. Et coeperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei: 'Villam emi et necesse habeo exire et videre illam; rogo te, habe me excusatum'. Et alter dixit: 'Iuga boum emi quinque et eo probare illa; rogo te, habe me excusatum'. Et alius dixit: 'Uxorem duxi et ideo non possum venire'. Et reversus servus nuntiavit haec domino suo. Tunc iratus pater familias dixit servo suo: 'Exi cito in plateas et vicos civitatis et pauperes ac debiles et caecos et claudos introduc huc'. Et ait servus: 'Domine, factum est, ut imperasti, et adhuc locus est'. Et ait dominus servo: Exi in vias et saepes, et compelle intrare, ut impleatur domus mea. Dico autem vobis, quod nemo virorum illorum, qui vocati sunt, gustabit cenam meam'" (Evangelium secundum Lucam 14.1-24).

Adumbratio Pauli Veronensis
---------------------------

Adumbratio huius convivii, in quo Iesus doctores confudit, Paulus Veronensis depinxit. Tabula hodie apud Museum Lupariense servatur.

Bibliographia
-------------

* X. de Meeus, "Composition de Luc. XIV et genre symposiaque" in *ETL* vol. 37 (1961) pp. 847-870

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
| *Sanctus Edmundus Martyr* |
| --- |
|  |
| Rex et Martyr |
| Natus | 841 |
| Mortuus | 869 |
| Attributa | corona, sagitta, lupus |
| Patronus  | Comitatus Suffolcensis, pestilentiam patientes |
|  Index Sanctorum |

**Edmundus** rex fuit Anglorum Orientalium ab 841 ad 869 qui interfectus a Danis iam sanctus vir Ecclesiae Christianae colitur.

Pauca sciuntur de priori vita eius nisi quia filius aut nepos erat praeclari regis Merciae Offae et rex electus est ab Anglis Occidentalibus ob pietatem sapientiamque ejus. Eo tempore litora Angliae invadebantur a Danis (vulgo Vicingi appellatis), quibusdam Hubba et Hinguare ducibus. Isti legatum ad Edmundum miserunt poscentem ut se dederet et sic vitam servaret. Ille tamen negavit se subditurum alio Domino nisi Christo, asserens porro quia credebat sicut Paulus Apostolus scripsit nichil se separare ab amore Christi posse. Duces Danorum, qui iam totam patriam ambientem vastaverant, hoc responsum insolentiae habebant et, iratissimi facti, Edmundum raptum et in arborem ligatum sagittis affigerunt donec, iuxta verba Abbonis Floriacensis, ericius spinosus videretur! Postea caventes ne Angli regem suum honeste sepelirent, Dani caput Edmundi a corpore secatum, in mediam sylvam portatum, in vepretum jecerunt.

Postea, Danis versus aquilonem digressis, Angli e latebris emergentes in sylva caput regis quaerere coeperunt quod, post multum scrutandum, inter pattas ingentis lupi invenerunt, qui videbatur id custodire. Lupo persaserunt, qui nullo modo ferox erat, ut eos sequeretur, caput in maxillis bajulans, ad vicum eorum. Ibi, capite humum deposito, in sylvam regressus est. Caput cum corpore una sepultum est in loco isto, tunc Bedricesgeard, nunc Burgo Sancti Edmundi nuncupato.

Dicitur quia post aliquot annos, cum corpus exhumatum sit ut in sepulchro nobiliori poneretur, inventum est non modo incorruptum sed eciam adiunctum capiti nullo cicatricis vestigio. Scrinium splendidum ad has reliquias recipiendas aedificatum est quo multos annos peregrini plurimi mirabilia quaerentes veniebant, donec in imperio Henrici Regis VIII deletum est.

Nexus interni
-------------

* Index regum Angliae Orientalis

Fontes
------

* Abbo Floriacensis (*0945-1004- Abbo Floriacensis Abbas\ - Operum Omnium Conspectus seu 'Index of available Writings'* apud www.documentacatholicaomnia.eu): *Passio Sancti Edmundi Regis Et Martyris*

Nexus externi
-------------

* The history of the legend of Saint Edmund at the St Edmundsbury's website. **(Anglice)**
* AElfric of Eynsham's Old English paraphrase of Abbo of Fleury: *The Martyrdom of St. Edmund*. Medieval Sourcebook **(Anglice)**
Wikidata Orhan Pamuk
Res apud Vicidata repertae:Orhan Pamuk: imagoOrhan Pamuk: imagoOrhan Pamuk: subscriptioOrhan Pamuk: subscriptio
*Nativitas*: 7 Iunii 1952; Constantinopolis  
*Patria*: Turcia  

**Officium**

*Munus*: scriptor, mythistoricus, scriptor scaenicus, essayist, diurnarius, academicus  
*Patronus*: Universitas Columbiae
**Consociatio**

*Religio*: secular Islam, atheismus
**Memoria**

*Laurae*: Praemium litterarum Nobelianum, Officer of the Legion of Honour, Praemium pacis a librorum mercatoribus Germanicis tributum, prix du meilleur livre étranger, Independent Foreign Fiction Prize, International Antalya Golden Orange Film Festival Award for Best Original Screenplay, Grinzane Cavour Prize, International Dublin Literary Award, Prix Médicis étranger, Ovid Prize, Norman Mailer Prize, Commandeur des Arts et des Lettres‎, Honorary doctor of the Free University of Berlin, honorary doctor of the University of Madrid Complutense, Ricarda-Huch-Preis, honorary doctor of Sofia University, honorary doctorate from the American University of Beirut, honorary doctorate of the University of Tirana, honorary doctor of the Yale University, honorary doctor of Saint Petersburg State University, Erdal Öz Literature Award, Q1201875  

Orhan Pamuk 2009.
**Ferit Orhan Pamuk** (natus Constantinopoli die 7 Iunii 1952) scriptor est Turcus anno 2006 Praemio Nobeliano laureatus. Alumnus est Collegii Robert, Universitatis Technicae Istanbulensis (ubi architecturae studuit), et Universitatis Istanbulensis.

Orhan Pamuk scriptor postmodernus a iudicibus litterarum generatim putatur. Magna sua celebritas apud Turcos flaccescit anno 2005 declarationum causa quarumdam in quibus Pamuk Imperium Ottomanicum genocidii in Armenia accusavit, at liberatus est sub opinione humanitaria ab Amnestia Internationalis et Consilio Europae. Opera sua in multis linguis reddita sunt.

Pamuk, qui iam anno 2005 Praemium pacis a librorum mercatoribus Germanicis tributum accepit, laureatus est Praemio Nobeliano 12 Octobris anno 2006. Primus Turcorum hoc praemium recepit.

Bibliographia
-------------

* "Orhan Pamuk and Elif Shafak: Istanbul, city of dreams and nightmares" in *The Guardian* (27 Ianuarii 2016)

Nexus interni
-------------

* Maureen Freely

Nexus externus
--------------

* De Orhan Pamuk in pagina Nobeliano Litterarum Praemio dicata **(Anglice)**
Cospectus in Castrum Gabiani, in Monte Ferrato Inferiori
**Ager Casalensis** seu **Mons Ferratus Inferior** (Italiane: *Casalese*; Pedemontane: *Casalèis*) est historica et geographica terra Italiae, in Provincia Alexandrina Statiellorum Regionis Pedemontii sita. Casale terrae Casalensis est urbs princeps et caput loci. Ager Casalensis in parte septentrionali et orientali Provinciae Alexandrinae Statiellorum iacet. Ager Casalensis est pars Montis Ferrati, historicae et geographicae terrae pedemontanae.

Municipia Agri Casalensis seu Montis Ferrati Inferioris
-------------------------------------------------------

Municipia Agri Casalensis, cum urbe capite loci, 21 sunt. 

1. **Casale**,
2. Alta Villa,
3. Auctilium,
4. Auximianum,
5. Caminum,
6. Castellettum Scatiosorum,
7. Cuniolium,
8. Fanum Sancti Georgii,
9. Fanum Sancti Salvatoris,
10. Fraxinellum,
11. Fubinae,
12. Gabianum,
13. Lucus et Cuccarum,
14. Mirabellum,
15. Moranum,
16. Murisiacum,
17. Orianum,
18. Pons Sturia,
19. Turricula,
20. Vineale,
21. Villa Deatorum.

Geographia physica
------------------

### Flumina

* Padus
* Sturia Montisferrati

Nexus interni
-------------

* Ager Aquensis,
* Ager Novensis,
* Ager Uvadensis,
* Mons Ferratus.

Notae
-----

1. ↑  Rivista di storia, arte, archeologia della provincia di Alessandria periodico semestrale della commissione municipale di Alessandria - Tip. Jacquemod, 1909
**Otto Fridericus Gulielmus** (Theodisce *Otto Friedrich Wilhelm*) **Antrick** (natus Landsberg an der Warthe in oppido 24 Novembris 1858; mortuus Brunsvici 7 Iulii 1924) fuit vir publicus Germaniae et sodalis SPD.

Iuventus et munus
-----------------

Antrick, cuius pater navem possidebat, post scholam elementariam finitam primo nauta fuit, deinde opifex Sigarorum fuit. Annis 1878 - 1881 conscriptus militavit. Annis 1886 - 1906 Berolini fabricam sigarorum possidebat.

Cursus honorum
--------------

Antrick, qui ab anno 1876 sodalis SPD fuit, annis 1893 - 1903 et annis 1912 - 1918 legatus Dietae Imperii Germanici fuit. Hunc officium tenens diutissimam orationem historiae parlamenti Theodisci habuit, quam 13 Decembris 1902 plus quam octo horas extensit. 1904 - 1906 decurio Berolini urbis erat. Deinde Brunsvicum iit et secretarius factionis Ducatus Brunsvici fuit. Post monarchiam anno 1918 Brunsvici abolitam Antrick 1 Martii - 30 Aprilis legatus populi Rei Publicae Brunsvici et quasi administer commercii et commeatus fuit. Praeterea ab anno 1918 ad mortem legatus senatus terrae Brunsvici erat. 26 Iunii 1919 - 22 Iunii 1920 adminsiter commercii, comeatus atque victus in consilio ministrorum Jasper erat. 25 Novembris 1921 - 28 Martii 1922 administer comeatus, commercii, silvarum et aerarii publici fuit. 28 Martii - 22 Maii 1922 praeses ministrorum pro tempore fuit. Deinde praeses magistratus Brunsvici Rei Publicae victus erat (ad Maii 1923) et ad mortem praeses legatorum SPD in senatus terrae erat.

Nexus externi
-------------

* Curricula vitae in libris legatorum Dietae imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Rei Publicae Brunsvici

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Brunsvici Rei PublicaeInsigne Brunsvici Rei Publicae |
| Augustus Merges |
Iosephus Oerter |
Henricus Jasper |
Iosephus Oerter |
Augustus Junke |
Otto Antrick |
Henricus Jasper |
Gerhardus Marquordt |
Henricus Jasper |
Wernerus Küchenthal |
Theodericus Klagges |
Hubertus Schlebusch |
Alfredus Kubel |
|  |
Rev. Richmond Tadepa indutus vestimentis catholicis Traditional Romano-Casuble possidet
Casula alba formae Latinae
Casula violacea formae Gothicae

*Vide etiam paginam discretivam:* Casula (discretiva)

**Casula** aut **planeta** est vestimentum liturgicum quod induit episcopus aut presbyter super tunicam albam ad missam celebrandam in Ecclesia Occidentali (scilicet Ecclesiis Romana Catholica, Lutherana et Anglicana). Similis est paenulae profanae. Duae formae casulae inveniuntur, videlicet forma latina quae est aliquantulum quadrata, cruce aut columpna in dorso acupicta, et forma gothica cuius forma similis est scuti, cui plerumque auriphrygium in forma ypsilonis affigitur.

Color casulae variari solet iuxta anni tempora:

* Color albus aut aureus usurpatur in Tempore Paschali, Nativitate Christi et Festis Virginis Mariae et aliorum sanctorum non martyrum
* Color ruber usurpatur in Dominica Palmarum, die Passionis Domini, Dominica Pentecostae et festis martyrum
* Color violaceus usurpatur in temporibus Adventus et Quadragesimae
* Color viridis usurpatur in Tempore Ordinario
* Color niger usurpatur in Missis Defunctorum

His addi possunt et saccus (aliter dictus "paramentum quadragesimale") et color caeruleus qui locum violacei tenent in quibusdam locis.
Lucius Caesar
**Lucius (Iulius) Caesar** (natus 17 a.C.n.; mortuus die 20 Augusti 2 p.C.n. Massiliae) fuit filius secundus Iuliae, Augusti filiae, et mariti eius Marci Vipsanii Agrippae.

Vita
----

Praeter fratrem maiorem, Gaium Caesarem, qui non aliter ac ipse Lucius Caesar ab Agusto 17 a.C.n. adoptatus est, quo successio Augusti confirmaretur, Lucio erant sorores Iulia (minor) et Agrippina (maior) necnon frater Agrippa Postumus. Caesares – ut Gaius Luciusque his diebus saepe appellantur – ab Augusto mature honoribus officiisque ornati sunt. Inter alia Augustus in eorum nomine ludos gladiatorios edidit.

Cum Lucius anno 2 a.C.n. toga virili indutus est, sicut frater eius triennio ante princeps iuventutis declaratus est. Paene annos puerilitatis egressi consules designati sunt. Lucius quidem anno 2 p.C.n. e vita cessit, cum in Hispaniam profectus est, ut exercitui praesentaretur. In mausoleo Augusti sepultus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lucium Caesarem** spectant. |

Bibliographia
-------------

* Reinhard Wolters: Gaius und Lucius Caesar als designierte Konsuln und principes iuventutis. Die lex Valeria Cornelia und RIC I2 205ss. In: Chrion. 32, 2002, p. 297–323.
Wikidata Amazasp Ambartsumian
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 25 Septembris 1880; Vardenis  
*Obitus*: 3 Februarii 1965; Erivanum  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: Interpres, litterarum elegantiorum peritus, professor  
*Patronus*: Universitas Publica Petropolitana, Universitas Nationalis Erivanensis
**Familia**

*Proles*: Victor Ambartsumian, Gohar Hambardzumyan  

**Memoria**

*Laurae*: Deserved scientist of ArmSSR  
*Sepultura*: Byurakan  

**Amazasp Asaturi filius Ambartsumian** (Armenice Համազասպ Ասատուրի Համբարձումյան), die 11 Septembris anno 1880 in *Basarčegar* vico natus et die 3 Februarii anno 1965 Erivani mortuus, fuit philologus et interpres Armenicus.

Amazasp Ambartsumian cum uxore Ripsime Isaaci filia anno 1907

Vita et opera
-------------

In Universitate Petropolitana ab anno 1902 ad annum 1908 educatus, in Universitate Erevanensi docebat. Carminum suorum collectiones multas edidit. Multa Armenice vertit, e.g. versus Michaelis Lermontον, Byronis, Henrici Heine. Multos annos *Iliadem* et *Odysseam* Homeri Armenice vertebat, quem laborem anno 1955 confecit. Anno 1964 *Meditationum Homericarum* librum edidit. Victoris Ambartsumian pater fuit.

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 25 Septembris Gregoriano.

Nexus externi
-------------

* De Ambartsumian in *Encyclopaedia Armenica*, cum photographemate **(Russice)**
* *Iliadis* versio ab Amazaspo Ambartsumian facta
* *Odysseae* versio ab Amazaspo Ambartsumian facta
**Lucius Calpurnius Bibulus** fuit vir nobilis Romanus, circa 32 a.C.n. mortuus, qui pro republica libera cum Bruto Cassioque pugnavit atque, quamvis victus et proscriptus, in gratiam cum Marco Antonio rediit. Homo litteratus quoque fuit ab Horatio in *Sermonibus* 'doctus amicus' appellatus.

De gente
--------

Nobili genere Calpurniorum ortus Lucius filius erat Porciae, Catonis Minoris filiae, et Marci Calpurnii Bibuli illius qui, optimatium partium dux, in summa discordia cum collega Gaio Iulio Caesare consulatum anno 59 a.C.n. gesserat atque postea bello civili usque ad mortem eundem Caesarem ab Epirotico litore arcere frustra conatus erat. Patre mortuo, Porcia Marco Iunio Bruto nupsit et Lucius privignus tyrannicidae factus est in cuius honorem *Commentarios* conscripsit quos Plutarchus secundo saeculo adhuc legebat, cum vitam Bruti componebat. Duo fratres maiores in Aegypto anno 50 a.C.n. periere : ita Lucius solus e filiis Marci Bibuli relictus est.

De cursu honorum
----------------

Ut pater optimatium partes, sic Lucius Pompeianas et senatorias partes bellis civilibus secutus est. Post pugnam ad Philippos a tyrannicidis male gestam in insulam Thasum effugere potuit ubi, pactus ut reliquas copias victoribus traderet, cum Marco Antonio triumviro in gratiam rediit qui eum primo classi (36 a.C.n.) ac deinde provinciae Syriae (34-32 a.C.n.) praefecit. Tum plus quam semel operam dedit ut Octaviano Marcum Antonium in gratiam revocaret. Ante pugnam Actiacam mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  I,10,86. Bibulus et Horatius commilitones in Philippensi pugna fuerunt.
2. ↑  Plutarchus, *Brutus* XIII et XXIII.
3. ↑  Appianus *BC* IV,575-576.
4. ↑  Hic titulus in aeneis nummis maximi moduli legitur vel hoc anno vel paulo post in nomine Marci Antonii percussis cum litteris : L.BIBVLVS MF PRAEF CLASS = E. Babelon, *Description historique et chronologique des monnaies de la République romaine,* 1885 : Antonia 82 et 84.
5. ↑  Quo titulo designati sint praesides ab Antonio provinciis praefecti incertum est (pro praetore ?).
6. ↑  Appianus BC V,549.

Fontes
------

* Appianus, libro quarto *Bellorum civilium* 162, 434-436, 575-576.
* Plutarchus, *Brutus* cap. XIII et XXIII.

Plura legere si cupis
---------------------

* Marie-Claire Ferriès, *Les partisans d'Antoine : des orphelins de César aux complices de Cléopâtre*. Burdigalae : Ausonius, 2007 : 352-353.
* François Hinard, *Les proscriptions de la Rome républicaine*. Romae: École française de Rome, 1985, ISBN 2-7283-0094-1 (*Collection de l'École française de Rome*, 83) : 441-442 Hic legere potes
**Cyclus lunaris** complectitur 19 annos. Quoque undevicesimo anno sol et luna in eandem constellationem stellarum conveniunt. Cylus lunaris similis est cyclo decennovenali. Beda Venerabilis hanc tabulam creavit:

```
       Cyclus   Cyclus      incipit      finit         dies
      lunaris    XIX
         1        4          1. Ian.     20. Dec.       354  C
         2        5         21. Dec.      9. Dec.       354  C
         3        6         10. Dec.     28. Dec.       384  E
         4        7         29. Dec.     17. Dec.       354  C
         5        8         18. Dec.      6. Dec.       354  C
         6        9          7. Dec.     25. Dec.       384  E
         7       10         26. Dec.     14. Dec.       354  C
         8       11         15. Dec.      2. Ian.       384  E
         9       12          3. Ian.     22. Dec.       354  C
        10       13         23. Dec.     11. Dec.       354  C
        11       14         12. Dec.     30. Dec.       384  E
        12       15         31. Dec.     19. Dec.       354  C
        13       16         20. Dec.      8. Dec.       354  C
        14       17          9. Dec.     27. Dec.       384  E
        15       18         28. Dec.     16. Dec.       354  C
        16       19         17. Dec.      5. Dec.       354  C
        17        1          5. Dec.     23. Dec.       384  E
        18        2         24. Dec.     12. Dec.       354  C
        19        3         13. Dec.     31. Dec.       384  E
```

  

```
       C annus communis, E embolismus vel annus intercalaris
```

Nota
----

1. ↑  The Classical journal, Volume 9
2. ↑  **(Germanice)** Beda Venerabilis: De Temporum Ratione
Ioannes Hopcroft, Septembri 2009.
**Arbor 2–3** in scientia computatrali est structura datorum arborea, ubi omnis nodus cui sunt liberi (nodus internus) habet aut duos liberos (nodus-2) et unum elementum datorum aut tres liberos (nodi-3) et duo elementa datorum. Nodi extra arborem (nodi folorioum) nullos liberos et unum aut duo elementa datorum habent. Notio arborum 2−3 ab Ioanne Hopcroft anno 1970 excogitata est.

* Nodi duoNodi duo
* Nodi tresNodi tres

Arbores 2–3 sunt arboribus AA isometricae, quod significat has structuras datorum idem valere, atque omni arbori 2–3 est saltem una arbor AA cuius elementa datorum eundem ordinem habent. Arbores 2–3 librantur: quaeque subarbor dextra, media, et laeva eandem vel paene eandem summam datorum continet.

Nexus interni
-------------

* Arbor (a,b)
* Arbor digitalis
* Arbor 2–3–4
* Cumulus 2–3

Notae
-----

1. ↑  Hernández et alii 2001.
2. ↑  Aho, Hopcroft, et Ullman 1974.
3. ↑  Cormen 2009:504.

Bibliographia
-------------

* Aho, Alfred V. John E. Hopcroft, et Jeffrey D. Ullman. 1974. *The Design and Analysis of Computer Algorithms.* Addison-Wesley.
* Cormen, Thomas. 2009. *Introduction to Algorithms.* Cantabrigiae Massachusettae et Londinii: The MIT Press. ISBN 9780262033848.
* Hernández, R. J. C. Lázaro, R. Dormido, et S. Ros. 2001. *Estructura de Datos y Algoritmos.* Prentice Hall. ISBN 842052980X.

Nexus externi
-------------

* Arbor 2–3 in Java Applet, www.cosc.canterbury.ac.nz
* 2–3 Alta descriptio arborum, www.aihorizon.com
* Arbor 2–3 in F#, v2matveev.blogspot.com
* Arbor 2–3 in Python, code.google.com
Imago plasmacytomae
**Myeloma** est vulgarissimus morborum canceri plasmocytorum. Est quaedam forma cancri haematologici. Causa myelomatis ignota, et morbus adhuc irremediabilis est.

Clonalis proliferatio plasmocytorum infert morbis plasmocytorum. Qualitas morborum plasmocytorum typica est, ut monoclonalis proliferatio plasmocytorum augmentum cuiusdam immunoglobuli distinctum efficit. Hoc augmentum in electrophorese *M-componentem* vel *fasciam monoclonalem* appellatur. Liberae catenae leves, quae in plasmate sanguineo demonstrari possunt, saepe quoque creatae sunt. Eae etiam in electrophorese urinae inveniri possunt.

Criteria diagnosis myelomatis
-----------------------------

* M-componens in plasmate sanguineo vel in urina.
* Supra decem plasmocyti clonales per centum in medulla ossium.
* Symptomata, signa vel damna a myelomate contracta - hypercalcaemia, anaemia, insufficientia renis damnaque ossium.

Nexus interni
-------------

* Leuchaemia
* Lymphocytus
* Lymphoma

Nexus externi
-------------

* Commentarium ex situ medicinenet.com
**Lucius Aurelius Orestes** (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n. mortuus post annum 145 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.

Gens
----

Filius eius Lucius Aurelius Orestes anno 126 a.C.n. consul erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 160 a.C.n. aut antea praetor erat et anno 157 una cum Sexto Iulio Caesare consul erat. Anno 147 - 145 a.C.n. legatus in Graecima missus est qui litem inter Lacedaemonios et Achaeos decideret. Mox unacum Lucio Mummio consule contra Foedus Achaicum bellum gessit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[14] A. Orestes, L." in *Der Neue Pauly* vol. 2 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01472-X) col. 321.

Notae
-----

1. ↑  Gaius Plinius Secundus, *Historia naturalis* XXXIII 17,55
2. ↑  Pausanias, *Descriptio Graeciae* VII.14 et 16.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Aemilius Lepidus et Gaius Popillius P.f. Laenas II**  |  **Consul** 158 a.C.n.cumSexto Iulio Caesare | Successores: **Lucius Cornelius Lentulus Lupus et Gaius Marcius Figulus II**  |
**Lucius Artorius Castus** (fl. saeculo 2) fuit dux militaris Romanus, de cuius fama alii credunt esse ortas fabulas Arturianas.

De vita
-------

Ea quae de eius vita novimus, nobis deveniunt ab inscriptionibus in fragmentis sarcophagi, et a titulo, quae ambo in Podstrana ad litus Dalmaticum sunt inventa. Quamquam dies eis non adsignatus est, et ab aevo probabili (ante 200) sarcophagi, et ab mentione in illa inscriptione, quod Artorius fuit dux, opinio fieri potest quod ille sit ignotus dux expeditioni anno 185 ad Armoricam commemoratae ab Herodiano.

Ex gente Artoria natus, verisimiliter est Campanus. Secundum inscriptionem, Artorius erat centurio Legionis III Gallicae, dein motus VI Ferratae, dein V Macedonicae, ubi ad primum pilum. Factus est deinde praepositus classi Misenensi, quae classis Sinui Campano; postea erat praefectus VI Victrici.

VI Victrix in Britannia ab c. 122 posita est. Artorius verisimiliter Murum Hadrianicum custodiebat, fortasse apud Bremetennacum, cum vexilio Sarmatico, sed nullum indicium de hoc certum apparet. Cum VI Victrix descivisset, Artorius esse fidelis visus est, quoniam Pertinax mox postea ad ducem eum promovit et ad Armoricam eum cum compluribus cohortibus equitum ad seditionem reprimendam misit.

Exinde Artorius, cum ab exercitu secessisset, Liburniae, parti Dalmatiae, *procurator centenaris* (seu rector) praefectus est. De quo nihil porro nobis innotuit, quamquam pater Cassii Dionis fuit Dalmatiae rector simulatque Artorius in Liburnia, et aliquid rerum in Dionis historia fortasse de Artorio recte devenit.

Illene est Arturius Rex?
------------------------

eruditus modernus Kemp Malone primum anno 1924 statuit ut Artorius fuisset Arturius, rex mythicus Britannicus. Quamvis Artorius, haud vicinus illorum temporum, multis annis antequam Saxones saeculo V Britanniam invaserunt, vixisset, potest ut eius memenissent Britannici per suas fabulas et narrationes, quae renarrando crescerent.

Artorius est idem Arturius Rex in taeniola 2004 *King Arthur.*

Bibliographia
-------------

* N. Cambi, J. Matthews, edd. *Lucius Artorius Castus and the King Arthur Legend: Proceedings of the International Scholarly Conference from 30 March to 2 April 2012*. Spalati: Književni krug Split, 2014
* Kemp Malone, "Artorius," *Modern Philology* 23 (1924–1925): 367-374
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Engelbertus Pigal
Res apud Vicidata repertae:Engelbertus Pigal: imagoEngelbertus Pigal: imago
*Nativitas*: 1899;   
*Obitus*: 1978;   

**Officium**

*Munus*: ingeniarius, scriptor  

**Engelbertus Pigal** (1899? – 24 Aprilis 1978) fuit ingenarius Austriacus. Linguam auxiliarem Interlingua et duas alias linguae auxiliares loquebatur, et duo monographos cosmologicos in Interlingua scripsit.

Vita
----

Pigal iuvenis Ido, linguam auxiliarem, didicit. Anno 1921, in comitatu praeparatorio pro primo Ido congressu Viennensi cooptatus est. Ad conventum Ido in Casselia anno 1926, cum disputationem de lingua auxiliari naturalistica Occidental pronuntiavit, multos auscultatores stupore incussit. Annis proximis cum Karlo Janotta de Occidental laborare coepit. Pigal editor et coauctor *Occidental, die Weltsprache* ("Occidental, Lingua Mundana") libri principalis de hac lingua fuit. In opere posteriori, *Ab Occidental verso Interlingua* ("Ab Occidental ad Interlingua"), ostendit cur Interlingua melior alternativa sit.

Ab anno 1931 usque ad annum 1938, Pigal director scientificus Instituti Hoerbigeriani Viennensis fuit. In hac positione, theoriam cosmologiam glaciariam Hani Hoerbigerii examinavit. Duos monographos cosmologicos in Interlingua edidit, Problematica del cosmologia moderne et Astro-Geologia. In secundo opere, problemata fundamentalia geologiae, qualia sunt origines montium et oceanorum, methodo exacta physicae et sua theoria interpositio planetarum solvere conatus est.

Postea Pigal Eugenium Wüsterium, Austriacum professorem, persuasit, ut Interlingua in suo labore ad internationalia terminologia scientifica stabiliverit, ut fundatur potentissima Organizatio Internationalis pro Normalizatione. Pigal ad aetatem 80 (?), consiliarius Unionis Mundi pro Interlingua et representator nationalis Interlinguae in Austria mansit.

Notae
-----

1. ↑   *Handbook of International Organisations: (associations, Bureaux, Committees, Etc.)*. Liga de Nationes. 1938. p. 131
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

*Conferentia Tammerforsiae anno 1905.* Pictura ab Alexandro Moravov(d) facta.
**Conferentia** (a *conferendo*) est conventus duorum vel plurium peritorum ad novas percontationes vel opiniones de quodam argumento disceptandas. Conferentiae etiam ut coetūs deliberantes adhiberi possunt, etsi raro decisiones, sed disceptatio est conferentiarum principale propositum.

Conferentiae varias formas, argumenta, et animos vel fines habent. A decade 1960-1970, conferentiae lucrosa pars industriae periegesis factae sunt, et usque ad mercatum mundialem centum miliardorum librarum sterlingicarum per annum creverunt. Incrementum mundiale, inclusis Magna Britannia, Germania, Philippinis, Australia et Civitatibus Foederatis Americae, ipsas conferentias fieri industriam adduxit, cum emptoribus, praebitoribus, praeconiis, marcis(d) et exedris.

Conferentiae modernae ad varia argumenta disceptanda (e.g. politica, scientifica, athletica, etc.), saepe cum reditu periodico (e.g. semel vel bis in anno, in omni altero anno, etc.), instituuntur, atque per interrete quoque (sine concursu participium in eundem locum convenientium) fieri solent.

Nexus interni
-------------

* Conferentia Athletica Americana(en)
* Conferentia Episcopalis Italiae
* Conferentia mundi contra rassismum
* Conferentiae Pugwash
* Wannsee Conventus

Notae
-----

1. ↑  Cfr. "conferentia" apud Gaffiot, Felicem (1934). *Dictionnaire illustré latin-français*. Hachette.
2. ↑  Cfr. ".mtg meeting, conference, session" apud Morgan, Davidem (2013). *Lexicon Anglum et Latinum*. Paulopolis: Darcy Carvalho. p. 376 [PDF].
3. ↑  Cfr. Sanctae Sedis "Conferentia Episcopalis Pacifici".
4. 1 2  Rogers, Tony (2003). *Conferences and conventions: a global industry*. Oxoniae: Butterworth-Heinemann. ISBN 1-4175-0740-3
5. ↑  Confer *webinar,* Anglicum verbum amalgamatum.
**Lucius Calpurnius Piso Pontifex** (natus anno 48 a.C.n. mortuus anno 32 p.C.n.) senator Romanus fuit. Pater eius Lucius Calpurnius Piso Caesoninus fuit. Anno 15 a.C.n. consulatum ordinarium gessit, paulo post proconsul ignotae provinciae factus est. Annis 13 ad usque 11 a.C.n. Pamphyliam administravit. Tum legatus Augusti in Thracia certavit et ornamenta triumphalia accepit. Ab anno 13 Calpurnius - amicus et Augusti et Tiberii - ad usque mortem praefectus urbi Romae fuit, censorio funere insuper honoratus. Quintus Horatius Flaccus ei artem poeticam dedicavit. Patronus fuit poetae Graeci Antipatri Thessalonicensis. Calpurnia filia Lucio Nonio Asprenati, consuli suffecto anni 8 nupsit.

Notae
-----

1. ↑  Dio Cassius 58.19.
2. ↑  Dio Cassius 54.34.
3. ↑  Dio Cassius 58.19.
4. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 2, c. 947

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Domitius Ahenobarbus et Publius Cornelius Scipio**  |  **Consul** 15 a.C.n.cumMarco Livio Druso Libone | Successores: **Marcus Licinius Crassus Frugi et Gnaeus Cornelius Lentulus Augur**  |
Wikidata Ioannopolis
Res apud Vicidata repertae:Ioannopolis: insigneIoannopolis: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 59°21′55″N 28°13′11″E  
*Numerus incolarum*: 9 486  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ивангород
**Gestio**

*Procuratio superior*: Ivangorodskoye urban settlement  

**Geographia**

*Superficies*: 7.7 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Casalenovum, Narva, Karlskoga Municipality  

*Vide etiam paginam discretivam:* Ioannopolis (discretiva)

**Ioannopolis** (Russice *Ивангород*, Estonice *Jaanilinn*) est urbs regionis Leninopolitanae Russiae. In ripa dextra Narvae fluminis contra Narvam urbem stat. Incolas 9486 anno 2020 habet.

Ecclesia Trinitatis Vitae Initii Ioannopolitana

Historia
--------

*Vicus novus ad Narvam* hoc loco ab anno 1470 notus est. Arx hoc loco ab Ioanne Magno aedificata est anno 1492.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 476.
2. ↑  Russice *Новое село на Нарве*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°21′55″N 28°13′11″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
Orestes et Pylades ante Iphigeniam ut victimae producti secundum fabulam in tragoedia Euripidea *Iphigenia in Tauris* explicatam. Beniaminus West pinxit.
**Pylades** in mythologia Graeca est filius Strophii, Phociorum regis, et Anaxibiae, Agamemnonis sororis. Praecipue notus est ob amicitiam Orestae quocum eruditus est, postquam ille Aegisthum, patris Agamemnonis interfectorem, in Phocidem fugiens apud Strophium, paternum hospitem, asylum invenit. In litteris Graecis, Orestes et Pylades praeclarum amicitiae virilis exemplum fuerunt, ut Achilles et Patroclus ac Theseus et Pirithous. Certe praecipuorum Orestae inceptorum particeps fuit Pylades, ut in Euripideis tragoediis *Orestes*, *Electra*, *Iphigenia in Tauris* necnon in Aeschyleis *Choephoris*. In moderna tragoedia Iohannis Racine *Andromaque* quoque Pylades Orestem comitatur. Nam ubi Orestes ibi Pylades.

A plerisque auctoribus Pylades post Clytemnestrae et Aegisthi necem Electram, Orestae sororem, uxorem duxisse dicebatur. Hellanicos Mytilenensis eis duos filios dabat, Strophium et Medonem.

Notae
-----

1. ↑  Aeschylus, *Agamemnon* 880-1ː *τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος // Στροφίος ὁ Φωκεύς* (verba Clytaemnestrae).
2. ↑  Euripides, *Electra* 1249 et 1341. *Orestes* 1658/9. Pausanias II.16.7.

Fontes
------

* Aeschylus, *Choephoroe*
* Euripides, *Electra*, *Orestes*, *Iphigenia in Tauris*
* Hyginus, *Fabulae* 119, 120, 122, 257, 261.
* Sophocles, *Electra*

Plura legere si cupis
---------------------

* William Brooks, "Pylade, ami d'Oreste, and the Critics", *Seventeenth-Century French Studies*, 2012ː 90-101
* H. J. Rose, "The Part of Pylades in Aeschylus' Choephoroe", *The Annual of the British School at Athens*, 1937ː 201-206
* Louis Roussel, "Le rôle de Pylade, dans l'« Électre » de Sophocle, est-il muet ?", *Revue des Études Anciennes*, 1939ː 19
*Vide etiam paginam discretivam:* Venetia (discretiva)

Venetia Iulia italica (1923-1947).
**Venetia Iulia** (Italiane *Venezia Giulia*, (Serbocroatice et Slovene *Julijska krajina*, Venete *Venesia Julia*, Foroiuliense *Vignesie Julie*, Theodisce *Julisch Venetien*) est historica et geographica terra Europae Austro-orientalis, hodie omnia divisa inter Croatiam, Italiam, Sloveniamque. Incolae *Iuliani* appellantur.

Geographia
----------

Venetiae Iuliae regio geographica inter Iulias Alpes et Mare Hadriaticum, ab Sinu Tergestino usque ad Promunturium Polaticum (Histria), ad Sinum Liburnicum atque ad Liburnicas insulas comprehenditur.

Historia
--------

Litorale Austriacum
In Romana aetate terra ad Regionem X augustea *Venetiam et Histriam* pertinuit.

Venetia Iulia usque ad annum 1923 regio administrativa Imperii Austro-Hungarici cum nomine Litoralis Austriaci. Ab anno 1923 ad annum 1947 Venetia Iulia fuit regio Italiae cum provinciis Goritiae, Pietatis Iuliae, Tarsaticae, Tergestisque. Anno 1947 terra omnia divisa inter Croatiam, Italiamque; ab anno 1991, pars iugoslavica divisa inter Croatiam, Sloveniamque.

Nexus interni
-------------

* Histria
* Dalmatia
* Liburnia
* Forum Iulii-Venetia Iulia
* Tarsatica
* Tergeste
* Provincia Tergestina
* Regio Histriana
* Regio Litoralis-Montana
* Litorale Austriacum
* Liburnicus sinus
* Regio Carstica-Litoranea
* Regio Carniola Interior-Carstum
* Litorale

Nexus externi
-------------

* The Problem of Trieste and the Italo-Yugoslav Border by Glenda Sluga **(Anglice)**
* Istituto Giuliano di Storia, Cultura e Documentazione **(Italiane)**
In corpore Demosthenico invenitur **Philippi epistula** (Graece Ἐπιστολὴ Φιλίππου) anno 340 a.C.n. a Macedonum rege scripta quae Atheniensem populum ad foederis stelam destruendam et bellum Philippo indicendum per Demosthenis decretum adduxit. An genuina sit iamdiu quaeritur. Ita multi censebant antequam anno 1904 reliquiae Didymi commentorum in papyro reperirentur. Tum apparuit Didymum textum longiorem et paulo diversum legisse. Argumenta tamen eadem erant. Fortasse versionem abbreviatam et ad usum scholarum rescriptam habemus quae tamen historico momento non caret.

Notae
-----

1. ↑  Numerus 12.
2. ↑  Paul Foucart, "Étude sur Didymos d'après un papyrus de Berlin", in *Mémoires de l'Institut de France*, 1909ː 27-218

Editiones et commentarii
------------------------

* Loeb classical library online.
* Collection des Universités de Franceː Maurice Croiset, *Harangues. Tome II*, Les Belles Lettres, 1925

Nexus externi
-------------

* Textus apud Vicifontem Perseus Remacle cum versione Francogallica
Pyramis Studnitz in urbe Gothensi.
Sepulcrum intra pyramidem.
**Pyramis Studnitia** (Theodisce *Studnitzpyramide*) est parva pyramis lapide sabuloso anno 1770 erecta iussu Ioannis Adamo de Studnitz in propriis hortis tempore quo ille adhuc vivebat. Agitur de sepulcro tunc in Europa inusitatissimo. Prope Gymnasium Ernestinum media in Gota sita est.

Descriptio
----------

Constructor pyramidis funebris fuisse fertur Fredericus Gulielmus Döll, sculptor loci et discipulus Ioannis Antonii Houdon, artificis Francici. Pyramis redintegrata est anno 2001. Materia lapidosa ex lautumiis apud vicum Seebergen in oriente Gotae sitis venit. Multis post annis ad instar pyramidis Sepulcri Cestii Romae sepulcreta similia facta sunt; velut e.g. illud cenotaphium ab Antonio Canova in honorem Mariae Christinae archiducissae Austriacae Vindobonae positum, et Pyramis Carolsruhensis, quae annis a 1823 ad 1825 secundum ichnographiam Frederici Weinbrenner confecta est.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Epistula circularis associationis Volkssolidarität.

Nexus externi
-------------

* Nuntius de monumento reficiendo.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Insigne a NASA.
Aedificium quo vehicula pro itineri spatio facta sunt.
**Nationalis Aëronauticae Spatioque Administratio** vel **NASA** (Anglice: *National Aeronautics and Space Administration*) est independens procuratio Civitatum Foederatarum Americae, arbiter programmatis spatialis civilis et aëronauticae spatialisque explorationis.

NASA anno 1958 condita est qualis Nationalis Admonitorii Concilii pro Aëronautica heres (NACA). Inter maximas res gestas eius est iter usque ad Lunam quod astronavis Apollo 11 die 20 Iulii 1969 complevit, cum Nialus Armstrong primus astronauta historiae ponens pedem suum in solum Lunarem fieret (quamvis nonnulli affirment tale iter falsum esse, et a NASA et aliis consociatiis apud quandam officinam televisificam factum).

Inter missiones NASA fuerunt:

* Astronavis "Mercurius"
* Astronavis "Gemini"
* Astronavis "Apollo"
* Programmatura "*New Frontiers program*"

NASA etiam missiones roboticas usque ad alios planetas misit, e.g. missiones in Lunam Martemve, etiam ad faciendum talia iterina, facta est capsa componentis suis appellatur "Orion"[verba obscura]. Umquam, NASA quoque homines ad Martem mittere vult.

Notae
-----

1. ↑  **(****anglice)** ad verbum: Programmatura Finium Novorum.

Nexus interni
-------------

* Apollo Guidance Computer
* Coniecturae ex coniurationibus de egressibus in Lunam
* ESA
* Navicula sideralis
* *Phoenix*
* Praetervolatus spatialis
* STS-111

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **NASA** spectant. |

* Situs a NASA
Annae Damer effigies a Iosua Reynolds picta (Pinacotheca Effigierum Nationalis Londinii)
**Anna Damer** (nata *Anne Seymour Conway* die 8 Novembris 1748 iuxta Sevenoaks; Londinii mortua die 28 Maii 1828) fuit sculptrix satis celebris; etiam mythistoriam, titulo *Belmour*, composuit. Filia fuit Henrici Seymour Conway ducis militum rerumque politicarum periti. Anno 1767 Ioanni Damer nupsit; qui ab ea post septem annos separatus anno 1776 ictu pyrobolo mortem sibi intulit.

Iam virgo, suadentibus Davide Hume patris adiutore et Horatio Walpole tutore, Anna sculpturam assidue coluerat; mox vidua opera sua apud Regiam Academiam ostentaverit. Pro Pinacotheca Shakesperiana Boydell anaglypta duo confecit, rebus e fabulis *Antony and Cleopatra* et *Coriolanus* sumptis. Per Europam itinera nonnulla fecit, ubi Horatium Mann Florentiae, Gulielmum Hamilton et Horatium Nelson Neapoli visitavit, etiamque Lutetiae, una cum scriptrice Maria Berry, Napoleonem Bonaparte. Villas suburbanas *Strawberry Hill* et postea *York House* iuxta Twickenham habitabat.

Iosephi Banks protome ab Anna Damer facta, hodie ad Bibliothecam Britannicam ostentata
Annae Damer effigies ab Angelica Kauffmann picta

Notae
-----

1. ↑  "Anna Damer": vide picturam a Maria Berry factam in Noble (1908) p. 110

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Annam Damer** spectant. |

* "Anne Seymour Damer" apud artcyclopedia.com
* Opera in Pinacotheca Effigierum Nationali
* Opera in Pinacotheca Tate
* Anne Seymour Damer apud artandarchitecture.org.uk
* "Anne Seymour Damer" apud The Twickenham Museum
* "Anne Seymour Damer – ‘Sculptress’ (1748-1828)[*nexus deficit*]" apud *Thehistoryguide*

Bibliographia
-------------

* T. H. R. Cashmore, *York House, Twickenham*. 1990 (*Borough of Twickenham Local History Society Occasional Papers*, 4)
* Mary Craven, *Famous beauties of two reigns; being an account of some fair women of Stuart and Georgian times* (Londinii: Eveleigh Nash, 1906) pp. 139-152 Textus apud archive.org
* Percy Noble, *Anne Seymour Damer: A Woman of Art and Fashion, 1748-1828*. Londinii: Kegan Paul, 1908 Textus apud archive.org
* Grace Wharton, Philip Wharton, *The queens of society* Vol. 2 pp. 163-185 huius editionis
**Inaequatio** est sententia mathematica quae dicit quantitatem aliquem maiorem vel minorem esse alia quantitate. Sunt quattuor symbola inaequalitatis: < (est minor quam), ≤ (vel minor est, vel aequat), > (est maior quam), ≥ (vel maior est, vel aequat). Hoc modo utenda:

* 5 < 7 verum est, quod quinque quantitas minor est quam septem
* 5 ≤ 7 quoque verum est, et 5 ≤ 5, sed non 5 ≤ 4
* 7 > 5 idem significat quod 5 < 7
* et 7 ≥ 5 idem significat quod 5 ≤ 7

Si inaequatio quantitates variables continet, possumus eam solvere sicut aequationes solvimus. Sed, si inequatio multiplicatur per quantitatem negativam, signum inaequationis ipsius contrarium fiat. Exempli gratia:

Verum est 5 < 7. Multiplica ambo latera per –1: nunc –5 > –7 (signo contrario).
Haec sunt exempla inaequationum solvendarum:

* 5 + x < 7. Subtrahe: x < 7 – 5 = 2
* 3 – x ≥ 12 Subtrahe: -x ≥ 9 Multiplica: x ≤ 9

Inequatio y ≤ x + 2 regionem colore roseam determinat.
Aequatio gradus primi inter duas variabiles lineam determinat. Inaequatio autem dimidiam partem plani determinat. Exempli gratia, si y ≤ x + 2, valores (0, 0) et (0, 1) et (0, 2) inaequationem validam faciunt (quod 0 ≤ 0 + 2, 1 ≤ 0 + 2, 2 ≤ 0 + 2). Omnes pars plani in qua sunt hae puncta est solutio. Si inaequatio signis "≤" vel "≥" utitur, linea ipsa est pars solutionis; si "<" vel ">" signis, linea non est pars solutionis.

Notae
-----

1. ↑  Hoc nomine utitur Dominicus Pianus (1839), "De limitis aequationum," *Novi Commentarii Academiae Scientiarum Instituti Bononiensis,* 3:237–250; verbum pp. 240 et 242 invenitur.
**Historia oeconomica** est oeconomiae cognitio ac studium quod in consiliorum vicissitudinibus et institutionum mutationibus in praeterito tempore factis versatur. Hoc quidem memoria retinendum est, in historia oeconomica de hominibus agi. Itaque in historia oeconomica inspici dicimus, quomodo homines sua desideria materialia variis temporibus satisfacere contenderint. In hoc opere proderit investigatori et historicarum et oeconomicarum methodorum usus. Oeconomicis enim utitur theoriis, ut quaestiones analyticas ponere ac res ad summam pertinentes conligere possit. Historicus autem debet methodos fontesque actorum temporum cognosse ac criticam fontium adhibere. Qui igitur historiae oeconomicae cognoscendae incumbit, regularitates et generalitates incrementi processusque oeconomici inquirere solet. Etiam demonstrare conatur, quae significantia oeconomica insint in indiciis statisticis, quae aut ipse collegerit aut ex praesentibus indicibus congesserit. Historia oeconomica his duabus rationibus describi solet: sunt qui eam putent aut disciplinam autonomam esse aut partem historiae; alii autem historiam oeconomicam arbitrantur partem oeconomicae esse. 

In historia oeconomica omnino de historia universa hominis a praeteritis ad aetatem nostram agitur, sed exceptis paucis, ut Carolo Polanyi, plurimi historici in oeconomiam mercatus cum industrializatione coniunctam incumbunt. Conantur enim non solum causas inquirere industrializationis ac consecutae prosperitatis oeconomicae sed etiam civitatis intellegere constitutionem eiusque transmutationem. Saepe investigatores suae cuiusque patriae historiam oeconomicam inspiciunt eamque cum aliarum terrarum re oeconomica comparant.

Notae
-----

1. ↑  Polanyi 1957a,b; Polanyi & Pearson 1977 (opus postumum).

Nexus interni
-------------

* Oeconomia politica

Bibliographia
-------------

* Ahrens, Gerhard (1986) *Krisenmanagement 1857: Staat und Kaufmannschaft in Hamburg während der 1. Weltwirtschaftskrise.* Verein für Hamburgische Geschichte.
* Ashton (1948) *The Industrial Revolution (1760–1830).* Oxford University Press.
* Hobsbawm (1997) *On history*. Weidenfeld & Nicolson.
* Kuisma, Markku (2013) *Yksinkertaisuuden ylistys: Rahan, vallan ja johtamisen merkillinen maailma* [Laudatio simplicitatis: Mundus mirus pecuniae, potentiae et administrationis']. Siltala.
* North, Douglass C. (2005) *Understanding the Process of Economic Change.* Princeton University Press.
* Perelman, Michael (2006) *Railroading Economics: The Creation of the Free Market Mythology.* Monthly Review Press.
* Piketty, Thomas (2013) *Le Capital au XXIe siècle.* Le Seuil.
* Polanyi, Karl (1957a) Marketless Trading in Hammurabi's Time, apud Polanyi, Karl; Arensberg, Condrad M. & Pearson, Harry W. (edd.), *Trade and Markets in the Early Empires,* 12-26. Free Press.
* Polanyi, Karl (1957b) Aristotle Discovers The Economy, apud Polanyi, Karl; Arensberg, Condrad M. & Pearson, Harry W. (edd.), *Trade and Markets in the Early Empires,* 64-96. Free Press.
* Polanyi, Karl & Pearson, Harry W. (1977) *The Livelihood of Man.* Academic Press.
* Toynbee, Arnold (1884) *Lectures on The Industrial Revolution in England-* Rivington's.
Wikidata Regio Brestensis
Res apud Vicidata repertae:Regio Brestensis: insigneRegio Brestensis: insigneRegio Brestensis: vexillumRegio Brestensis: vexillum
oblast of Belarus  
*Civitas*: Ruthenia Alba  
*Locus*: 52°22′57″N 25°11′59″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Ruthenia Alba  
*Territoria finitima*: Regio Volhyniensis, Regio Rovnensis, Regio Grodnensis, Regio Minscensis, Regio Homelensis, Lublin Voivodeship, Podlaskie Voivodeship
**Forma**

*Area*: 32 300 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Bressicia  
*Subdivisiones*: Baranovichy District, Biaroza District, Brest District, Drahičyn District, Hancavičy District, Ivanava District, Ivacevičy District, Kamieniec District, Kobryn District, Liachavičy District, Luniniec District, Malaryta District, Pinsk District, Pružany District, Stolin District, Žabinka District
**Gestio**

*Praefectus*: Q105079181  

**Vita**

*Incolae*: 1 315 405  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: 1
**Tabula aut despectus**

Regio Brestensis: situsRegio Brestensis: situs
**Regio Brestensis** vel *Bressiciensis* (Albaruthenice *Брэ́сцкая вобласць*) est regio administrativa Rutheniae Albae, anno 1939 constituta. 

In parte occidentali Rutheniae Albae sita, regio Brestensis cum Ucraina ad meridiem, Polonia ad occidentem et regionibus Rutheniae Albae Grodnensi ad septentrionem et regionibus Minscensi et Homelensi ad orientem contermina est. Aream 25 127 chm2 et circa 1 039 milia incolarum (anno 2019) habet. Caput regionis est Brestia. Aliae urbes et vici sunt Baranovia, Davidovia, Kamenecum, Lachoviza, Motola, Pinscum, Pokosta, Rozana etc. 

Regiones Rutheniae Albae
Pripetius cum accolis est flumen regionis maximum. Buga Occidentalis per confinium cum Polonia fluit.

Nota
----

1. ↑  De adiectivo cf.: *Synodus Brestensis in Lituania anno 1596...*; *Constitutiones synodales diaecesis Luceoriensis & Brestensis*, Varsaviae 1726 etc.
2. ↑  Videas Bressicia.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°22′57″N 25°11′59″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **regionem Brestensem** spectant. |