recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Archidioecesis Monacensis et Frisingensis
Res apud Vicidata repertae:Archidioecesis Monacensis et Frisingensis: insigneArchidioecesis Monacensis et Frisingensis: insigne
Archidioecesis metropolitana Catholica  
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°8′19″N 11°34′26″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Territoria finitima*: Dioecesis Augustana Vindelicorum, Dioecesis Ratisbonensis, Dioecesis Passaviensis, Dioecesis Linciensis, Archidioecesis Salisburgensis, Dioecesis Oenipontana
**Forma**

*Area*: 12 082 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 3 789 351  

Ecclesia cathedralis Monaci  vulgo *Dom zu Unserer Lieben Frau* seu brevius *Frauenkirche* seu "ecclesia ad nostram caram dominam"
 **Archidioecesis Monacensis et Frisingensis**  (Germanice *Erzbistum München und Freising*) dioecesis est quae ad meridiem in Bavaria spectat.

Archiepiscopus dioecesis fuit usque ab anno 1977 ad annum 1982 praesens papa Benedictus XVI.

Patronus dioecesis est Sanctus Corbinianus. Fridericus Cardinalis Wetter est archiepiscopus emeritus.

Archiepiscopi Monacenses et Frisingenses ab anno 1821 (Archidioecesis Monacensis et Frisingensis)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Lotharius Anselmus de Gebsattel • Carolus Augustus Comes de Reisach • Gregorius de Scherr • Antonius de Steichele • Antonius de Thoma • Franciscus Iosephus de Stein • Franciscus de Bettinger • Michael de Faulhaber • Iosephus Wendel • Iulius Döpfner • Iosephus Ratzinger • Fridericus Wetter • Reinhardus Marx |
|  |


Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
*Vide etiam paginam discretivam:* Nux (discretiva)

Iuglandes.
Castaneae.
Avellanae.
**Nux** (nŭcis, *f.*) est fructus putamine praeditus cuiuslibet nonnullarum plantarum quibus sunt semina indehiscentia. Cum varia semina fructusque sicci in multis linguis nomine *nucis* similiter appellentur, solum certus eorum numeri a biologis putantur nuces verae. Nomen vulgo nucleum a duro putamine inclusum attingit. Nuces sunt gravis alimentorum hominibus animalibusque feris fons.

Nuces sunt seminis fructusque compositum, ubi fructus non aperitur ad liberandum semen. Plurima semina ex fructibus veniunt, et semina liberantur ex fructu, dissimiles nucum sicut nuces arborum *Corylorum, Caryarum, Castanearum,* et Fagacearum, quae fructum lapidosa pariete praeditum habent et ex ovario composito oriuntur.

Nuces verae
-----------

Stricto et botanico sensu, nux est fructus simplex cum uno (raro duobus) semine, cuius paries ovarii durissimus maturitate fit. Plurimae a pistillis cum ovario inferiore gignuntur; omnes sunt indehiscentes: neque maturae aperiuntur. Nuces verae sunt ordinis taxinomici nomine Fagalium. Neque omnes nuces sunt edendi dignae: aliae (e.g. betulae, alni, carpini, pterocaryae) minores ut operae pretium, aliae (e.g. lithocarpi) amariores sunt.

### Ordo Fagalium

* Familia Iuglandacearum
	+ Iuglans seu nux calva; *Iuglans cinerea*
		- Iuglans (nux)
	+ Carya, *Carya illinoinensis*
	+ Pterocarya
* Familia Fagacearum
	+ Castanea
	+ Fagus
	+ Glans (sc. quercūs)
	+ Lithocarpus
* Familia Betulacearum
	+ Alnus
	+ Betula
	+ Nux avellana seu Praenestina, *Corylus maximus*
	+ Carpinus

Sensu lato
----------

Foris scientiis, aliae quae non sunt, secundum doctos viros, nuces verae, saepisseme nihilominus nuces esse dicuntur.

### Drupae

* *Amygdala*
* *Cassuvium*
* *Pistacium*

### Legumina

* *Arachis*

### Nuclei

* *Macadamia*

### Capsulae

* *Bertholletia*

### Semina

* Faba Aegyptia (semen *loti Aegyptii rubicundi*)
* Nucle+us pineus

Nexus interni
-------------

* Nux avellana
* Nucifrangibulum

Notae
-----

1. ↑  Alasalvar, Cesarettin; Shahidi, Fereidoon (17 Decembris 2008). *Tree Nuts: Composition, Phytochemicals, and Health Effects (Nutraceutical Science and Technology)*. CRC. p. 143. ISBN 978-0-8493-3735-2 .
2. ↑  Black, Michael H.; Halmer, Peter (2006). *The encyclopedia of seeds: science, technology and uses*. Wallingford, UK: CABI. p. 228. ISBN 978-0-85199-723-0
3. ↑  "Nuts". Micronutrient Information Center, Linus Pauling Institute, Oregon State University, Corvallis, Oregon. 1 Septembris 2018 .

Bibliographia
-------------

* Alasalvar, Cesarettin, et Fereidoon Shadidi. "Tree Nuts: Composition, Phytochemicals, and Health Effects." *Nutraceutical Science and Technology.* CRC. ISBN 978-0-8493-3735-2.
* Black, Michael H. et Peter Halmer. 2006. *The encyclopedia of seeds: science, technology and uses.* Wallingford, RB: CABI. ISBN 978-0-85199-723-0.
* Kelly, J. H. et J. Sabaté. 2006. "Nuts and coronary heart disease: an epidemiological perspective." *British Journal of Nutrition* 96: 61–67.
Wikidata Douglas Diamond
Res apud Vicidata repertae:Douglas Diamond: imagoDouglas Diamond: imago
*Nativitas*: 25 Octobris 1953; Sicagum  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: oeconomus, professor  
*Patronus*: Universitas Chicaginiensis
**Memoria**

*Laurae*: Fellow of the Econometric Society, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Morgan Stanley-American Finance Association Award for Excellence in Finance, Praemium Nobelianum Oeconomiae, honorary doctor of the University of Zurich  

**Douglas Warren Diamond** (natus mense Octobri anno 1953) est oeconomiae peritus Americanus qui anno 2022 Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum cum Beniamino Bernanke et Philippo H. Dybvig accepit, ratione studii argentariae et discrimis oeconomici. Formulam Diamond-Dybvig de discrimine oeconomico primus cum Philippo Dybvig invenit.

Alumnus est Universitas Brunensis deinde Universitatis Yalensis.

Notae
-----

1. ↑  The Prize in Economic Sciences 2022

Nexus externi
-------------

* situs proprius
Aureus Heliogabali : ex altera parte baetulus Solis Invicti quadrigis solemniter vehitur.
In religionibus antiquis **baetulus** (graece βαίτυλος) est lapis sacer cui inesse divinam quandam praesentiam credebant homines antiqui. Plerumque hi lapides e caelo in terram praecipitati erant - quas meteorites hodie vocamus - vel saltem fulmine icti : quocirca ab hominibus colebantur. Apud Phoenices er Arabes in primis hoc genus cultus floruit, Graecis non ignotum.

Exempli gratia baetulus fuit lapis niger deae Cybeles a Romanis ex Asia Minore in Palatium transvectus. Item lapis dei *El Gabal* - quem Latini tamquam Solem Invictum interpretati sunt - ab imperatore Heliogabalo ex Emesa secum Romam advectus et post mortem eius in Syriam reportatus. Item in vetustissimo Veneris templo Cyprensi iam apud Homerum memorato et Paphi posito cella non figuram humanam exhibebat sed metam nigram et lapideam. Etenim eius cultus e Phoenicia invectus putatur.

In veteribus linguis Semiticis idem verbum sub forma *bethel* invenimus, per popularem etymologiam tamquam *bît îli*, id est domus dei, interpretata. Ita in Bibliis Iacobus, postquam Deus in somnio ei apparuit, *bethel* eo ipso loco erigit lapidem in quo dormivit. Nonnulli linguarum antiquarum periti putant hoc verbum a veteribus incolis litorum Mediterranei maris seorsum et in linguam Graecam et in linguas Semiticas transisse. Alii *bît ili* veram etymologiam esse arbitrantur.

Idem baetulus in templo suo in aeneo nummo Emesae percusso.

Plura legere si cupis
---------------------

* Uta Kron, "Heilige Steine", In: *Kotinos. Festschrift für Erika Simon*. Moguntiae, 1992 ː 56–70.
* Patricius M. Michel, *Le culte des pierres à Emar à l'époque hittite*, Academic Press Fribourg, 2014. ISBN 978-3-7278-1758-8

Notae
-----

1. ↑  Plinius Maior XXXVII,135.
2. ↑  Arnobius, *Adversus nationes* VI,11. Henricus Lammens (1919), *Le culte des bétyles et les processions religieuses chez les Arabes préislamites*. Confer lapidem nigrum in Arabia hodieque Meccae veneratum.
3. ↑  Pausanias VII.22.4
4. ↑  Arnobius VII, 49-51. Appianus, *Ann*. LVI,233.
5. ↑  Servius, *ad Aenidem* I.724 ː *Apud Cyprios Venus in modum umbilici, uel, ut quidam uolunt, metae colitur*. Tacitus, *Historiae* II.3 ː *simulacrum deae non effigie humana, continuus orbis latiore initio tenuem in ambitum metae modo exurgens, set ratio in obscuro*. Imaginem photographicam invenies in 'Chypre, l'île où naquit la déesse de l'amour', *L'Archeologue* 2018/2019, 148 p.10
6. ↑  Genesis 28:11-22. Flavius Iosephus, *Ant. Iud.* I.284
7. ↑  Pierre Chantraine, Dictionnaire étymologique de la langue grecque, Parisiis, 1968.
Wikidata Nurtinga
Res apud Vicidata repertae:Nurtinga: insigneNurtinga: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°37′36″N 9°20′7″E  
*Numerus incolarum*: 40 885  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Johannes Fridrich  
*Procuratio superior*: Esslingen, Nürtingen VVG  

**Geographia**

*Superficies*: 46.9 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Beuren (Badenia-Virtembergia)  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Servesta, Rhondda Cynon Taf, Budapest District XXIII, Oullins  

**Tabula aut despectus**

Nurtinga: situsNurtinga: situs
*Blockturm*
**Nurtinga** (Germanice: *Nürtingen*) oppidum et commune Badense-Virtembergense 39'480 incolarum (anno 2012) ad Neccarum fluvium situm est.

Nexus interni
-------------

* Indicem Communium Badeniae-Virtembergiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nurtingam** spectant. |

* Buch Index: Nursultan → Nurthumberland → Nurtingen → Nurtingensis → Nurtu
* Lateinische Stilübungen zum öffentlichen und Privatgebrauche, Volume 2 By Christoph Friedrich Roth
* Annotationes in P. Dioscorides de medica materia: lib. V. By Valerius Cordus
* Opera. Pars 3: Continens Epigrammatvm Libros XXIV. Quibus acceßit Epigrammatvm Graecorvm Liber Singvlaris.
Frons archicathedrae Lublinensis.
**Archidioecesis Lublinensis** est archidioecesis Ecclesiae Catholicae Romanae in Polonia sita. Sedem suam Lublini habet. In metropolia huius dioecesis sunt binae dioceceses suffraganeae: Siedlecensis et Sandomiriensis.

Historia
--------

Dioecesis Lublinensis a bulla papae Pii VII *Quemadmodum Romanorum Pontificum* in terra vetustioris dioecesis chelmiensis, quae non iam existit, die 22 Septembris 1805 constituta est. Adalbertus Iosephus Skarszewski primus episcopus creatus est. Cathedra nove creatae dioecesis facta matutinior ecclesia Societatis Iesu est, quae nomine Sanctorum Ioannis Baptistae et iOS bis Evangelistae appellata est. Die 25 Martii 1995 Ioannes Paulus Papa II hanc dioecesim ad dignitatem archidioecesis erexit per bullam *Totus Tuus Poloniae Populus*. Primus archiepiscopus sutem Boleslaus Pylak fuit. 

Praesens archiepiscopus lublinensis est Stanislaus Budzik, qui dignitatem suam ex anno 2011 exercet.

Nexus externi
-------------

* "Archidioecesis Lublinensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
*Eryops megacephalus,* compages ossium in Museo Nationali Historiae Naturalis Vasingtoniae

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Amphibia?   
Ordo : †**Temnospondyli**   
   
Palaeontologia

Mississippiano ad Aevum Cretaceum inferius. Lissamphibia, fortasse progenies, ad praesens supervivit.

Conspectus dorsalis (laeva), ventralis (media), et posterior (dextra) calvariae *Metoposauri*
**Temnospondyli** (Graece τέμνειν 'secare' + σπόνδυλος 'vertebra') sunt diversa tetrapodorum magnitudinis a parva ad magnam subclassis, saepe amphibia primitiva habitarum, quae per omnem orbem terrarum per aeva Carboniferum, Permianum, et Triassicum florebant. Nonnullae species in Cretaceum perseveraverunt. Fossilia in omnibus continentibus reperta sunt. Per 200 fere milliones annorum progressus evolutionarii, sese ad variissimas habitationes accommodabant, inter quas aqua dulcis et circumiecta terrestria adeoque marina et litoralia. Eorum modi vivendi bene intelleguntur quia fossilia e stationibus larvarum, metamorphosis, et maturitatis agnoscuntur. Plurimi temnospondyli erant semiaquatici, sed nonnulli erant paene omnino terrestres, ad aquam solum ut progenies pariendos redientes. Qui temnospondyli erant inter prima vertebrata ad vitam terrestrem plene accommodata. Quamquam temnospondyli amphibia plerumque putantur, multis erant proprietates (sicut squamae, ungues, laminae osseae) quae eos ab amphibiis hodiernis distinguunt.

Nexus interni
-------------

* *Prionosuchus*

Bibliographia
-------------

* Clack, Jennifer A. 2012. *Gaining Ground: The Origin and Evolution of Tetrapods.* Blooingtoniae: Indiana University Press. ISBN 9780253356758.
* Hunt, A. P. S. G. Lucas, et D. S. Berman. 1996. A new amphibamid (Amphibia: Temnospondyli) from the Late Pennsylvanian (Middle Stephanian) of central New Mexico, USA. *Paläontologische Zeitschrift* 70(3–4): 555–65. doi:10.1007/BF02988092.
* Steyer, Jean-Sébastien, et Michel Laurin. 2011. Temnospondyli. *Tree of Life Web Project.*
**Bibliophobia** (Graece *biblion* 'liber' + φόβος 'timor') est timor vel odium in libros, in psychiatria timor specificus habitus. Haec timor usitate certis materiis tenetur, sicut ars magica. Homines quibus sunt debilitates discendi sicut dyslexia hunc timorem plerumque patiuntur. Plurimorum autem timorum dissimilis, bibliophobia non est timor irrationalis. In nonnullis rebus, haec phobia cum timore legendi clare in schola vel officina non recte coniungitur.

Causae
------

Sicut plurimi timores, bibliophobia ab experientia negativa facessitur, ut ex pueritia prima. Homines quibus sunt debilitates discendi libros aegre legere possunt, aut clare aut tacite, timorem legendi efficientes. Exemplum alius causae huius timoris est legere de malo vel materia terrifica, sicut ars magica.

Indicia
-------

Homo bibliophobicus libros legere nequit vel aegre potest; ut legat impulsus, lacrimare vel pavidus fieri potest. Indicia medica sunt confusio, sudor, quassare, rapide spirare, rapida cordis palpitatio, et nulla facultas rationis.

Cura
----

Usitata curandi ratio a professionalibus salutis mentis adhibita est causas timoris primum agnoscere, et tum aeger et medicus collaborant ut cum timore certent primum per lectura in officina, et tum solus domi. Pavor bibliophobicus in hominibus curari potest per rationem pavoris pellendi (Anglice *panic-away method*), quae mentem omni sensu carentem sedare adhibetur. Therapia desensitizationis est alia bibliophobiae curatio efficax; quae per augendam confidentiam ad libros spectantem timorem superatum adiuvat.

Nexus interni
-------------

* Index timorum
* Scolionophobia

Notae
-----

1. ↑  *Bibliophobia- Fear of books*.. *Phobia Source* .
2. 1 2 3  [ *Bibliophobia: Fear of Books, Causes, Symptoms & Treatment.*
3. ↑  "Bibliophobia Treatment: Overcoming the Fear of Books Phobia," situs *Stop Anxiety And Panic Attacks Now.com.*

Nexus externi
-------------

* Index phobiarum, www.fobie.org (Logofobia)
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Tabula numeri hominum ab anno 10 000 a.C.n. ad annum 2000. Rapidissimum numeri incolarum auctum monstrat qui ex saeculo duodevicensimo fit.
Spissitudo incolarum per civitates digesta.
Zonae orbis terrarum superincolatae anno 1994, secundum data societatis NASA.
**Superincolatio** est condicio ubi spissitudo incolarum crescit usque ad limitem qui ambitum degeneratum et qualitatem vitae deminutam efficit.

Superincolatio non solum a mensura aut spissitudine incolarum ipsorum sed etiam a relatione huius cum ambitus opibus pendet. Etiam a capacitate convertendarum in usu et distribuendarum harum opium totam per numerum incolarum pendet.? Supposita decem individuorum numerus incolarum ubi novem tantum hominibus cibus et potio essent et ubi commercium fieri non potest, esset ambitus cum superincolatione. Si numerus incolarum centum hominum est, sed ibi satis cibi, refugii, et aquae est, tunc superincolatio non est.

Superincolatio aucto indici natilitatis, deminutae mortalitati propter medicos progressus, auctae immigrationi aut indurabili biomati et exhaustis opibus deberi potest. Possibile? est ut in areis? cum pauca spissitudine incolarum efficiatur superincolatio quia haec area? humanam vitam sustentare nequeat.

Nexus interni
-------------

* Antinatalismus
* Dies numeri incolarum mundi
* Dilemma sociale
* Eugenica
* Motus voluntariae exstinctionis generis humani
* Oecologia profunda
* Progressus durabilis
* Protectio naturae
* Subsidium industriale
* Suburbium
* Urbs

Notae
-----

1. ↑  *Neues Latein Lexikon* (*Lexicon Recentis Latinitatis*) (Lampertz, 1998).
*Vide etiam paginam discretivam:* Graecium (discretiva)


Wikidata Colatio
Res apud Vicidata repertae:Colatio: insigneColatio: insigne
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 46°30′34″N 15°4′45″E  
*Numerus incolarum*: 7 249  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Slovenj Gradec
**Gestio**

*Procuratio superior*: Municipium urbanum Colationis  

**Geographia**

*Superficies*: 173.7 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Várpalota, Gornji Milanovac, Crumlovia, Vöcklabruck, Myoko, Morfou, Hauzenberg  

**Tabula aut despectus**

Colatio: situsColatio: situs
**Colatio** (-onis, *f.*), deinde *Graecium Slovenum* (Slovenice: *Slovenj Gradec*; Theodisce: *Windischgrätz*) est urbs Sloveniae, caput municipii urbani Colationis, in Styria Slovenica historica provincia et in Styria regione historica sita. Colatio est urbs princeps regionis statisticae Carinthiae Slovenicae. Incolunt urbem 6.779 (anno 2007) et 17.041 municipium omnem. Incolae Colationis *Colationenses* appellantur.

Historia
--------

Aevo antiquo Colatio mansio Romana fuit.

Notae
-----

1. ↑  www.kpm.si
2. ↑  www.sta.si
3. ↑  Toponymum novum; vide similiter: *Gradec* / *Graz* / Graecium
4. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------

* Proprius municipii situs interretialis **(Slovene)**

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°30′34″N 15°4′45″E • *GeoNames* • Pleiades |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Colationem** spectant. |
Deversorium thermarum Audinac hodie visum
**Audinac**, interdum *Audinac-les-Bains*, est vicus communis Montjoie-en-Couserans. Fuit olim commune a se ipso. Ibi ab anno circiter 1830 ad 1950 thermae frequentabantur. 

Thermae Audinac saec. XIX exeunte
Aquae medicatae e duobus fontibus fluunt, videlicet *Source des Bains* ("fons balneorum") temperatura circiter 22° et *Source Louise* frigido. Aquis thermarum saeculo XIX medio analysatis, e fonte balneorum praebebantur magnesiae chloridi 0.008 gr, calcis carbonati 0.200 g, magnesiae carbonati 0.010 g, calcis sulphati 1.117 g, magnesiae sulphati 0.4496 g, ferri oxidi 0.003 g, manganesi oxidi 0.008 g, natri silicati 0.020 g, acidi carbonici 0.079 g, gasis azoti 96.50 g, gasis oxygeni 1.50 g, gasis acidi carbonici 2.0 g per litrum.

Deversorium thermarum (vide imaginem nostram), a Chambert praefecturae architecto designatum, his verbis Francogallicis anno 1851 describitur:

*A droite, en entrant dans le bâtiment de l'hôtel par l'escalier de l'avenue, se trouvent un grand salon de réunion, une salle de musique et de billard; du côté gauche s'étend le salon de la table d'hôte ... Le corps de bâtisse à droite se compose de quatre étages, formées chacun d'une rangée de cinq fenêtres ... Du haut du balcon de la grand'salle on doimine le vallon d'Audinac, dont l'autre extrémité offre en perspective le nouvel établissement des bains, élégant et grandiose.*
"Gestatio fontium" (*Allée des sources*) inter hortos thermarum saec. XIX exeunte
Ipsae thermae annis 1830 vel 1840 aedificatae sunt. Inter deversorium et thermae patebant horti, a Fraïsse horticultore Tolosano stylo Anglico elaborati, lacusque e novo excavatus, insula medio posita.

Notae
-----

1. ↑  Maximus Durand-Fardel, *Dictionnaire général des eaux minérales et d'hydrologie médicale* (Lutetiae, 1860) vol. 1 p. 141
2. ↑  Castillon (1851) p. 218

Bibliographia
-------------

Lacus thermarum Audinac saec. XIX exeunte
* H. Castillon,  *Histoire d'Ax et de la vallée d'Andorre, avec des notices historiques sur les bains d'Ussat et d'Audinac*. Tolosae, 1851 Textus apud *Gallica*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Audinac** spectant. |

* "Audinac-les-Bains" apud *Les Communes*
Wikidata Helgus
Res apud Vicidata repertae:Helgus: imagoHelgus: imago
*Nativitas*: 845; Suecia  
*Obitus*: 912; Kiovia  
*Patria*: Russia Kioviensis  

**Officium**

*Officium*: dux Kioviensis, regent  
*Munus*: regent  

**Consociatio**

*Religio*: Paganismus
**Memoria**

*Sepultura*: Schekavytcya, Staraya Ladoga mounds  

Helgus scutum suum ad portas Constantinopolis affigit (Theodorus Bruni, 1839)
**Helgus** (vel Russice *Oleg*), saepe **Helgus Fatidicus** dictus, anno 912 mortuus, dux Rutheniae (nempe Novogardiae et Kioviae) fuit.

Vita et opera
-------------

Helgus Varegus fuit, Rurici socius et familiaris (Efandae uxoris Rurici frater, ut Tatiščev dicit, sed fides ei non firma est). Post mortem Rurici anno 879, cum Inguarus filius eius iam infans esset, Helgus regens factus est et Novogardiae dux. Anno 882 per *Iter ex Varegis in Graeciam* profectus erat et ad Kioviam advenerat, quam eo tempore Varegi alii, Askoldus et Dirus, occupabant. Eos vicit et caput ducatùs in Kioviam transtulit. Tunc Helgus Kioviam *matrem urbium Rutheniae*, quod cognomentum eae assuetum est, primus nominavit. Varias gentes Slavicas vicit, quae ante Chazaris obsecuti erant, et imperio suo adiunxit. Anno 907 cum classe 200 navium contra Constantinopolim expeditionem movit, ubi dicitur Graecos vicisse et scutum suum super portas urbis figisse, quod multis fabulosum videtur. Sed pactum, quod Helgus cum Graecis anno 911 conclusit, sine dubio verum est. 

Anno 912 morsu serpentis occisus est; fabula de hac morte, quam et Alexander Pushkin in suo *Carmine de Helgo Fatidico* sequitur, narrat, ut Helgo mors de equo suo, quem praecipue dilexerat, praedicta esset; Helgus equum procul abducere iussit et aliquot annos post, equo iam mortuo, sepulchrum eius forte invenit et, cranium equi pede calcans, dicit: «Eumne metuam?» Serpens e cranio se exseruerat et ducem momordit.

Notae
-----

1. ↑  Russice *Вещий Олег*, sic in *Narratione annorum praeteritorum* nominatus est; in versione Constantinus Łucsakowski *Divinus* (anno 6415).
2. ↑  *Путь из варяг в греки*, vide *Nestoris chronicon...* , Leopoli 1883, p. 5.
3. ↑  *Песнь о вещем Олеге*.
4. ↑  In *Fabula de Orvaro Sagittario(de)* eadem fabula de equo mortem ferente narratur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Helgum Fatidicum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* *Annales Novogardienses* de Helgo **(lingua Russica antiqua)**
Wikidata Helgus Tabakov
Res apud Vicidata repertae:Helgus Tabakov: imagoHelgus Tabakov: imago
*Nativitas*: 17 Augusti 1935; Saratovia  
*Obitus*: 12 Martii 2018; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  
*Nomen nativum*: Олег Павлович Табаков
**Officium**

*Munus*: theatrical director, stage actor, actor cinematographicus, manufacturer, actor, film producer, Praeceptor, drama teacher, theatrical producer, actor televisificus, director, manager  
*Patronus*: Sovremennik Theatre, Moscow Art Theatre, Russian Institute of Theatre Arts, Moscow Art Theatre School, Theatre Academy Helsinki, Teatr Oleg Tabakov, Moscow Art Theatre, Top Courses for Scriptwriters and Film Directors
**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Familia**

*Coniunx*: Ludmila Ivanovna Krylova, Marina Zudina  
*Proles*: Anton Tabakov, Aleksandra Tabakova, Pavel Tabakov, Maria Tabakova  

**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, People's Artist of the USSR, Order "For Merit to the Fatherland" I class, Order "For Merit to the Fatherland" II class, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order of the Red Banner of Labour, Order of Friendship of Peoples, Ordo ''Signum honoris'', Officer of the Legion of Honour, People's Artist of the RSFSR, Merited Artist of the RSFSR, Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Jubilee Medal "In Commemoration of the 100th Anniversary of the Birth of Vladimir Ilyich Lenin", Medal "Veteran of Labour", Medal "In Commemoration of the 850th Anniversary of Moscow", Order of the Cross of Terra Mariana, 3rd Class, State Prize of the Russian Federation, Golden Mask, Figaro Award, Russian Federation Presidential Certificate of Gratitude, Russian Federation Government Certificate of Honour, Q15696361, Golden Mask, Chayka, Chayka, The Crystal Turandot, The Crystal Turandot, The Crystal Turandot, Q4314860, Q4335887, Q4375546, Order of the Cross of Terra Mariana, Medal "For Valiant Labor"  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Helgus Pauli filius Tabakov** (Russice Олег Павлович Табаков. tr. *Oleg Pavlovič Tabakov*; Saratoviae natus die 17 Augusti 1935, Moscuae mortuus infarctus cordis causa die 12 Martii 2018) fuit actor et moderator theatricus atque cinematographicus Sovieticus et Russicus, titulo Artificis Popularis URSS (anno 1988), Praemiis Publicis URSS(anno 1967) et Foederationis Russicae (anno 1997) nonnullisque aliis signis laudis ornatus. Ab anno 1987 theatri-studii sui (Московский театр-студия под руководством Олега Табакова) atque ab 2000 ad mortem suam Theatri Artificiosi Moscuensis Čechoviani (Московский Художественный театр имени А. П. Чехова) praefectus fuit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Helgo Tabakov** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |

* Situs interretialis de Helgo Tabakov et theatro eius **(Russice)**
Significans iter MAPK/ERK ab factore crementis epidermali *EGF* stimulo extracellulari et receptorio intra membranam suo *EGFR* ad functionem cellulae mutatam. Receptorium et complexus seriem proteini kinasum (Ras, Raf, MEK, MAPK/ERK) itineris ducunt.
**Significans iter MAPK/ERK** vel **significans iter Ras-Raf-MEK-ERK** est signum transductus intra cellulam quocum factor crementis epidermalis (abbreviatura Anglica *EGF*) cyclo cellulari communicat per seriem enzymorum, inter quae greges phosphati pessuli (cum phosphatu aperti; sine phosphatu clausi) valent. Machinatio itineris etiam ambitum retroactionis negativae includit.

Inhibitores illorum ut Raf inhibitores et MEK inhibitores tractationi cancrum inserviant.

Partes MAPK/ERK itineris
------------------------

Iter ERK ex subsystematibus SOS, Ras et MAPK compositum est.

### Subsystema complexus SOS

Initio EGFR (receptorium factoris crementis epidermalis) signum recipit, tum dimerum duorum receptoriorum formans, phosphorum accipiens, deinde cum duobus proteinis adaptoribus (SHC1, Grb2) proteinoque crepidine (FRS2) connectens denique per SOS1 (abbreviatura Anglica: *Son of Sevens*) signum ad subsystema Ras transmittit. 

Proteinum 14-3-3 cum SOS1 coniungere, eo modo iter inhibere, potest.

### Subsystema Ras

Proteina RAS sunt GTPases parvae.

### Subsystema MAPK

MAPK est abbreviatura **m**itogeno **a**ctivatae **p**roteini **k**inasis. Kinasis est subtypus enzymorum, qui phosphatum transfert, dehinc *proteini kinasi* phosphatum ad proteina transfert et praecipue ad proteinorum acida aminica serini, threonini, tyrosini, histidini. Eisdem kinasibus mitogeno activatae enim proteini kinases imprimis acidis aminicis serini et threonini phosphatum attribuitur. Mammaliis plus quam duodecim MAPK sunt.

Morbi et MAPK/ERK (exempla)
---------------------------

Incrementum numeri cellularum adenocarcinomatis pulmonum cum MAPK/ERK coniunctum videtur.

Notae
-----

1. ↑  Lake D, Corrêa SA, Müller J (2016). "Negative feedback regulation of the ERK1/2 MAPK pathway". *Cell Mol Life Sci* **73** (23): 4397-413
2. ↑  Hilger RA, Scheulen ME, Strumberg D (dec 2002). "The Ras-Raf-MEK-ERK pathway in the treatment of cancer" (PDF). *Onkologie* **25** (6): 511–8 .
3. ↑  Sebolt-Leopold JS (iun 2008). "Advances in the development of cancer therapeutics directed against the RAS-mitogen-activated protein kinase pathway". *Clin. Cancer Res.* **14** (12): 3651–6 .
4. ↑  Hoshino R, Chatani Y, Yamori T, et al. (ian 1999). "Constitutive activation of the 41-/43-kDa mitogen-activated protein kinase signaling pathway in human tumors". *Oncogene* **18** (3): 813–22 .
5. ↑  Oda K, Matsuoka Y, Funahashi A, Kitano H (2005). "A comprehensive pathway map of epidermal growth factor receptor signaling". *Mol Syst Biol* **1**: 2005.0010
6. ↑  Stutvoet T. S. Kol A. et al. (Sep 2019). "MAPK Pathway Activity Plays a Key Role in PD-L1 Expression of Lung Adenocarcinoma Cells". *The journal of pathology* **249** (1): 52-64

Nexus interni
-------------

* Melanoma malignum
* Morbus Hodgkin
In mathematica, terminus **signi** significationem propriam habet; id signum, quo numeri ornantur, ut indicetur, si **positivi** aut **negativi** sint, designat. Est etiam functio, quae "signum" nominatur atque cum prima significatione conexa est.

Magnitudo signi numerorum
-------------------------

### Introductio

Prima copia numerorum integrorum etiam valores negativos continet. Hoc introductionis eorum causa erat: Iam in copia numerorum naturalium, duae operationum fundamentalium arithmeticae (additio et multiplicatio), ita peragi possunt, ut summa productumque duorum numerorum copiae semper etiam elementa huius copiae sint.

Subtractione autem hoc non semper valet. Exempli gratia, differentia {\displaystyle 4-3} numerus naturalis (1) est, sed {\displaystyle 3-4} non iam naturalem repraesentat. Hoc vero etiam significat aequationes certas, velut {\displaystyle x+4=3}, solvi non posse, si tantum numeri naturales cogniti sunt. Ergo mathematici hanc copiam amplificaverunt; eventus erant numeri integri.

Similia problemata alias amplificationes effecerunt, vide:

* numerus rationalis
* numerus realis
* numerus complexus

### Proprietates numerorum negativorum

Numerus negativus {\displaystyle -x} {\displaystyle (x\in \mathbb {R} ^{+})} elementum inversum additionis numero x est; id est, si ad x numerus −x additur, eventus elementum neutrius partis, 0, aequat.

In additione subtractioneque, numerus negativus signum calculandi mutat:

* {\displaystyle 1+1=2};
* {\displaystyle 1+(-1)=1-1=0};
* {\displaystyle 1-(-1)=1+1=2}.

In multiplicatione atque divisione, numerus negativus signum alterius factoris mutat; exempli gratia:

* {\displaystyle 1\cdot 1=+1};
* {\displaystyle (-1)\cdot 1=-1};
* {\displaystyle (-1)\cdot (-1)=+1}

Functio signum
--------------

Haec functio {\displaystyle \operatorname {sgn} } ita definitur:

{\displaystyle \operatorname {sgn}(x)={\begin{cases}-1&{\text{, si }}x<0,\\0&{\text{, si }}x=0,\\+1&{\text{, si }}x>0.\end{cases}}}
Ut videri potest, functio signum argumenti indicat: Omnibus numeris negativis valor {\displaystyle -1} attribuitur, omnibus positivis {\displaystyle +1}. Soli numero 0 alius valor datur; qua re exprimitur numerum 0 neque positivum neque negativum esse.

### Alia definitio magnitudinis absolutae

Plerumque, magnitudo absoluta numeri x ita definitur, ut sit {\displaystyle -x}, si {\displaystyle x<0} atque {\displaystyle x}, si {\displaystyle x>0}.

Functione signo cognito autem etiam hanc per functionem definiri potest:

{\displaystyle |x|=x\cdot \operatorname {sgn} {x}}

Ita tantum uno termino ad magnitudinem absolutam definiendam opus est.

Nexus interni
-------------

* operationes fundamentales arithmeticae:
	+ additio
	+ subtractio
	+ multiplicatio
	+ divisio
* ad informationes longiores de functione signo, vide paginam signum (functio)
* magnitudo absoluta
* signum maioritatis
* unus negativus (-1)
Wikidata Heiningen (Saxonia Inferior)
Res apud Vicidata repertae:Heiningen (Saxonia Inferior): insigneHeiningen (Saxonia Inferior): insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°4′0″N 10°34′0″E  
*Numerus incolarum*: 643  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Guelpherbytensis, Oderwald  

**Geographia**

*Superficies*: 8.41 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Heiningen (Saxonia Inferior): situsHeiningen (Saxonia Inferior): situs
**Heiningen** est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Guelpherbytensi situm.

Historia
--------

Ecclesia Catholica Sanctorum Petri et Pauli
Heiningen anno 1001 primo in actis descriptum est. Postea locus possessio Guelphorum facta est. Annis 1807 - 1813 Heiningen pars Regni Westphaliae erat. Ab anno 1814 ad Ducatum et ab anno 1918 ad Rem Publicam Brunsvici pertinebat. Anno 1946 pars Saxoniae Inferioris factum est. Ab anno 1974 ad Oderwald commune generale pertinet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Heiningen (Saxonia Inferior)** spectant (Heiningen (Saxonia Inferior), Heiningen (Lower Saxony)). |

* Pagina communis Heiningen
* Pagina communis generalis Oderwald de Flöthe scripta
*Chemamull* in Iacobopoli sita.
***Chemamull*** (Araucane *chemamüll* "homo ligneus") sunt statuae funebres ex ligno factae populi Araucani (*Mapuche* in eorum lingua).

Etymologia
----------

Nomen statuarum a verbis Araucanis *che* ('homo') et *mamüll* ('lignum') ductum est.

Descriptio
----------

*Chemamull* magnae sculpturae sunt, altae magis quam duae metra, et formam aut masculinam aut femineam habent. Araucani ligno lauri chilensis et lophozoniae obliquae usati sunt pro aedificatione sculpturarum. *Chemamull* Araucanos in caerimonis funebribus pro recordatione patrum adiuvant. In caerimonis *Chemamull* in *rehue,* magnis suggestibus ex ligno factis, ponuntur. Multae statuae hodie in situ aut in museis Chiliae sunt.

Bibliographia
-------------

* Marrero-Fente, Raúl, B*odies, Texts, and Ghosts: Writing on Literature and Law in Colonial Latin America*, University Press of America, 2010.
* Muñoz, Fulvio Fernández, *Escultura Mapuche Rehue, Crucez y Chemamull*, Universidad de Concepción, 1993.
* Zuñiga, Fernando, *Mapudungun. El habla mapuche*. Santiago de Chile: Centro de Estudios Públicos, 2006. 154908.

Nexus interni
-------------

* Mythologia Araucana

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***chemamull*** spectant. |
Wikidata Florinus Nicolaus Jianu
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 30 Decembris 1976; Slatina  
*Patria*: Romania  

**Officium**

*Officium*: minister for the business environment, trade and SMBs  
*Munus*: politicus, manager  

Florinus Jianu (sextus a laeva in consilio anno 2015 depictus
**Florinus Nicolaus** (Dacoromanice *Florin nicolae*) **Jianu** (natus die 30 Decembris 1976 in Slatina in Olt circulo) rerum politicarum peritus Dacoromanicus est.

Institutio et munus
-------------------

Jianu apud Universitatem Bucarestensem ad annum 1999 mathematicae studebat et deinde ad annum 2001 apud Scholam Nationalem Studiorum Politicorum et Administrativorum sortibus humanibus. Tum in administratione praesidis Romaniae operam dedit.

Cursus honorum
--------------

Mensibus Martii ad usque Decembrem 2014 minister delegatus societatum minorum in consilio ministrorum Victoris Pontae fuit. Die 4 Ianuarii 2017 ei isdem magistratus in consilio ministrorum Sorin Grindeanu translatus est, nunc minister sui iuris in ministerio nuper creato. Iam die 2 Februarii 2017 se ab hoc magistratu recessit, quod consilium collegarum eius amnestiam criminum corruptionis decreverat. Hoc decreto Livius Dragnea, praeses factionis PSD, crimine absolutus est.

Familia
-------

Jianu uxorem duxit atque filiam habet.

Nexus externi
-------------

* Biographia Florini Jianu apud stiripesurse.ro die 3 Ianuarii 2017

Notae
-----

1. ↑  gandul.info die 13 Decembris 2017
2. ↑  wall-street.ro die 3 Ianuarii 2017
3. ↑  gandul.info die 2 Februarii 2017

Ministri commercii Romaniae (2017 - )

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Florinus Nicolaus Jianu (2017) · Alexander Petrescu (2017) · Ilan Laufer (2017) · Stephanus Radu Oprea (2018) |
|  |


Ministri principales rectionis Romanicae Sorin Grindeanu 2017

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Anna Birchall • Florianus Bodog • Daniel Constantin • Alexander Razvan Cuc • Petrus Daea • Carmen Dan • Mircea Titus Dobre • Marius Alexander Dunca • Gratiela Gavrilescu • Sorin Grindeanu • Viorel Ilie • Florinus Iordache • Augustinus Jianu • Florinus Nicolaus Jianu • Gabriel Leș • Theodorus Meleșcanu • Paulus Năstase • Andrea Păstârnac • Hadriana Petcu • Thomas Petcu • Gabriel Petrea • Alexander Petrescu • Rovana Plumb • Sevil Shhaideh • Viorel Ștefan • Michaela Virginia Toader • Tudorel Toader • Michael Tudose • Șerban Valeca • Lia Olguța Vasilescu • Ionuţ Vulpescu
*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae • Consilia ministrorum civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* vide categoriam Res politicae Romanicae |
|  |
**Signum diacriticum**  vel **nota diacritica** vel **punctus diacriticus** (Graece διακριτικός 'distinguens' a διακρίνειν 'distinguere') est signum, quo litterae differri possunt. Necesse est, ut parva sint. Causa prima signis diacriticis utendi est penuria signorum ad expressionem sonorum in litteris, nam numerus litterarum cuiuslibet alphabeti finitus est.

Signa diacritica in lingua Graeca
---------------------------------

Signa diacritica in lingua Graeca antiqua inventa sunt. Signa Graecae veteris sunt accentus acutus, gravis, circumflexus. Linguae Neograecae unum signum diacriticum est, τόνος, acuto antiquo simile, accentus signum.

Signa diacritica in lingua Latina
---------------------------------

Signa longitudinis et brevitatis in lingua Latina sunt macron et brevis. Vocales longae signum longitudinis ferre possunt. Hoc signum est macron (a verbo Graeco μακρόν 'longum'). Vocales breves signum brevitatis (∪) ferre possunt. Haec signa rarissime vocalibus adduntur. Sicut in multis aliis linguis etiam in Latina *trema* (¨) scribi potest, e binis punctis constans, ad significandum vocalibus continuis non effici diphthongum.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia
-------------

* Sweet, Henry. 1877. *A Handbook of Phonetics.*

Nexus externi
-------------

* Varii commentarii. *Encyclopaedia Britannica.*
Aedes Administerii Defensionis Publicae Berolini sitae.
**Administerium Imperii Defensionis Publicae** (Theod. *Reichswehrministerium*) Germaniae anno 1919 conditum est.

Historia
--------

### Res Publica Vimariana (1919 - 1933)

Usque ad primum bellum mundanum finitum singulae regna et principatus Germaniae - ut Bavaria, Virtembergia atque Saxonia exercitus proprios habuerunt. Sed anno 1919 exercitus communis creatus est. Ut Foedus Versaliis sancitum postulaverat, centum milia militum et quindecim milia nautarum fuerunt. Dux omnium militum praeses Rei Publicae Vimarianae fuit. Multi legati novi exercitus monarchiae faverunt atque rem publicam et democratiam negaverunt. Itaque contra inimicos Rei Publicae extremae dextrae legati non egerunt.

### Dictatura nazista (1933 - (1945)

Cum nazistae anno 1933 rerum potiti sunt, exercitui faverunt nec SA gregem factionis ad bellum civile gerendum adiuverunt. Nam Adolphus Hitler militibus et legatis ad bellum externum, quod gesturus erat, indigebat. Proximis annis exercitus multis militibus et arnis aucta est. Tamen 30 Iunii 1934, cum Ernestus Röhm dux SA ab Hitler necaretur, etiam legati exercitus necati sunt, inter eos et Curtius de Schleicher fuit. 3 Augusti 1934, postquam milites exercitus Germaniae iure iurando in Adolphum Hitler adigebantur. Anno 1935 militia restituta et exercitus "Vis Defensionis" (Theod. *Wehrmacht*) nominatus est. Anno 1938 Adolphus Hitler ipse administerium suscepit et inter secundum bellum mundanum usque ad clades anni 1945 duxit. Bello finito administerium ut exercitum dissolutum est. Non prius quam 1955 administerium nomine Administerium Foederale Defensionis Publicae iterum conditum est.

Administri
----------

Cum administerium esset, hi viri administri defensionis publici fuerunt:

* Gustavus Noske (SPD) 13 Februarii 1919 - 22 Martii 1920
* Otto Geßler (DDP) 27 Martii 1920 - 29 Ianuarii 1928
* Gulielmus Groener (nullius factionis) 20 Ianuarii 1928 - 30 Maii 1932
* Curtius de Schleicher (nullius factionis) 1 Iunii 1932 - 28 Ianuarii 1933
* Wernerus de Blomberg (nullius factionis, ab anno 1937 NSDAP) 30 Ianuarii 1933 - 27 Ianuarii 1938
* Adolfus Hitler (NSDAP) 4 Februarii 1938 - 30 Aprilis 1945
* Carolus Dönitz (nullius factionis) 2 Maii 1945 - 23 Maii 1945

Nexus externi
-------------

* Pagina de exercitu Rei Publicae Vimarianae Musei Historici Germanici (lingua Theodisca)
* Pagina referens de exercitu temporibus dictaturae nazistae Musei Historici Germanici (lingua Theodisca)
Wikidata Chelma
Res apud Vicidata repertae:Chelma: insigneChelma: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°9′0″N 31°11′0″E  
*Numerus incolarum*: 3 359  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Kholmsky District, Kholmsky Uyezd  

**Geographia**

*Superficies*: 9 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Chelma (discretiva)

**Chelma** (Russice *Холм*, id est *Collis*) est urbs in regione Novogardiensi Russiae. In ripis Lovotis fluminis stat, ubi ostium *Kuniae* fluminis est. Incolarum plus quam 27 milia habebat anno 2020.

Historia
--------

A saeculo XII nota est. itineris a Varegis ad Graeciam Chelmam transibat. Navigia, linum, colos, iumenta, vasa lignea et fictilia incolae vendiderunt. Annis belli Livonici Chelma incensa est. Ab anno 1777 caput circuli gubernii Pscoviensis. Anno 1942 tempore Belli orbis terrarum secundi Chelma iterum paene tota destructa erat. 

Ecclesia cathedralis Epiphaniae Chelmensis initio saeculi XX

Notae
-----

1. ↑  Reinoldi Heidensteinii *De bello Moscovitico commentariorum libri VI*, Cracoviae 1584, p. 194 = Historiae Ruthenicae scriptores exteri saeculi XVI. vol. II, Petropoli et Berolini 1842, p. 158.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°9′0″N 31°11′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Большая российская энциклопедия |
**Insula** (Theodisce: Insel-Spital sive vulgo *Insel*) est magnum valetudinarium universitatis Bernae in urbe Berna, Helvetia, situm.

Historia
--------

Valetudinarium testamento Annae Seiler mulieris urbis Bernae anno 1354 fundatum anno 1531 in monasterium *Sancti Michaeli apud Insulam* reformationis causa vacuatum translatum fuit. Hospitium novum inter 1718 et 1724 architecto cisarulaneo Francisco Beer constructo anno 1888 demolitum est propter constructionem Curiae Confoederationis Helvetiae eo loco. Iam 1884 novum valetudinarium *Insula* universitatis bernensis erectum est. Medico Insulae Emilio Kocher anno 1909 primo chirurgo praemium Nobelianum tribuitum est.

Saeculo 20 pagus Berna nonnulla aedifica ad usum clinicarum valetudinarii instituit et inter ea magnam turrim aegrorum architecturae modernae. Ab anno 2011 helicoptera hoc valetudinarium mediante GPS adeunt etiam stato caeli nubiloso.

Bibliographia
-------------

* Fredericus Leu: *Das Inselspital: Geschichte des Universitätsspitals Bern, 1954–2004*, Thuna 2006.
* Elisabetha Rüedi: *Die Pflege und das Pflegemanagement in ständigem Wandel. Geschichte der Krankenpflege im Inselspital 1954-2004*, Turego 2008.

Nexus externi
-------------

* Situs Insulae, Valetudinarii Universitatis Bernae
**Die Deutschen Inschriften des Mittelalters und der Frühen Neuzeit** (DI) (lat.: *Germanicae Inscriptiones Medii Aevi et pristini Novi Aevi*) comissum interacademiium, anno Domini 1934 conditum, ad publicandum epigraphicum sunt. Comissum ab Karolo Panzero (Heidelberga), qui investigator Linguae Theodiscae erat, fundatum est. Istum historiographi Karl Brandi (Gottinga) Hans Hirschque (Vindobona) adiuvabant. Inscriptiones, qui in volumines inest, ab pristino Medio Aevo usque ad annum Domini 1650 tendint ac ex Germania Re Publica Foederali, Austria Re Publica Foederali Provincia Libera Bauzanensisque prognati sunt. Interim 81 volumines advenerunt. Unum volumen inscriptiones civitatis ve regionis civilis continet. 
Comissum ab Academiis in Berolina, Dusseldorpia, Gottinga, Heidelberga, Lipsia, Moguntina et Monaca Vindobonaque sitis scientiarum gerrintur.
Volumines inscriptionum in Reichert-Verlag, quod fabrica codicum est, apparet.

Deutsche Inschriften Online (DIO)
---------------------------------

Comissum "Deutsche Inschriften Online" (lat.: *Germanicae Inscriptiones in Interrete Conectere*), ab Academiis in Moguntina Gottingaque sitis designantur et administrantur. Finis conati instrumento computatorio reposito erat et in Interrete Conectere volumines DI 66/45/56/58/61 exhibere. Principium technicum in horreo informationum, quod ab officio inscriptionum in Moguntina Grypssilvaque tractatum est, stat. Comissum trans limites transcendit atque se, quam amplificatio conati "Inschriften Mittelrhein-Hunsrück (IMH)" (lat.: *Inscriptiones Mediae Rhenae-Hunsrueckae*), quod anno Domini 2008 cum Instituto pro Historico Scientia Regionis (dt.: "Institut für Geschichtliche Landeskunde an der Universität Mainz") construxitur, comprehendit. Hodie situs interretialis IMH-conati cum situ interretialis DIO-comissi confluxit.
Multa volumines in Interrete Conectere offerret.

DIO quaestionem notarum, nuntium epigraphicum, glossarum et tabulas Nexuum externorum dat. Antehac usor duodecim volumines inscriptionum cum plus 4710 nummeris indicis et plus 4000 simulacris inspicere potest.

Volumines DI-19 Gottinga (Civitas), DI-28 Hamala, DI-36 Hannovera, DI-42 Einbeck, DI-45 Goslaria, DI-56 Brunsvicum, DI-58 Hildesia, DI-60 Rhein-Hunsrück-Kreis I, DI-61 Helmstadium, DI-66 Gottinga (Regio civilis), DI-46 Minden, Inscriptiones civitatis Moguntinae. Pars 1: Inscriptiones ecclesiae cathedralis et Musei ecclesiae cathedralis dioecesisque ab 800 ad 1350.

Notae
-----

1. ↑  Schrade, *Epigraphik im digitalen Umfeld*, Paragraphus 2.

Literae
-------

* Schrade, Torsten: *Epigraphik im digitalen Umfeld* (=Epigraphia in Provincia Computatrali). (URN: ). In: Skriptum 1 (2011), Nr. 1. ISSN 2192-4457. (Nota de initio progressioneque DIO-comissi sub Creative Commons-conventione est)

Nexus externus
--------------

* Germanicae Inscriptiones Medii Aevi et pristini Novi Aevi (DIO) - caput situs interretialis
* Epigraphica Europea Monacae
* Officium inscriptionum Bonnae
* Officium inscriptionum Grypssilvae
* Officium inscriptionum Gottingae
* Officium inscriptionum Moguntinae
* Officium inscriptionum Vindobonae
* Epitomae ex volumines conati sepulcri de Hassia
Charta Insulae Sancti Clementis
Charta Archipelagi
Despectus in insulas e Pharo
**Insula Sancti Clementis** (Croatice: *Sveti Klement)*; Italiane: *San Clemente / Isola Grande*) est insula Croatiae, inter parvum Archipelagum Paclinarum.

Geographia
----------

Insula Sancti Clementis est maxima Paclinarum; ea spectat ad Dalmatiam regionem historicam et ad Insulas Dalmaticas medianas. 

In rebus administrativis insula, cum omni archipelago, pertinet ad Regionem Spalatensem-Dalmaticam et ad municipium Pharensem.

Notae
-----

1. ↑  Dario Alberi, Dalmazia. Storia, arte, cultura, 2008, Trebaseleghe (PD), Lint Editoriale, ISBN 978-888-190-244-6.
2. ↑  Alberto Rizzi, Guida della Dalmazia, vol. I, 2010, Trieste, ed. Italo Svevo, ISBN 978-886-268-060-8.

Nexus interni
-------------

* Insulae Croatiae,
* Mare Hadriaticum.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 43°9′58″N 16°22′30″E • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Insulam Sancti Clementis** spectant. |