recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Letsie III
Res apud Vicidata repertae:Letsie III: imagoLetsie III: imagoLetsie III: subscriptioLetsie III: subscriptio
*Nativitas*: 17 Iulii 1963; Morija  
*Patria*: Lesothum  

**Officium**

*Officium*: King of Lesotho, King of Lesotho  
*Munus*: monarcha  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Genitores*: Moshoeshoe II; Queen Mamohato of Lesotho  
*Coniunx*: Queen 'Masenate Mohato Seeiso  
*Proles*: Prince Lerotholi Seeiso, Princess Senate Seeiso, Princess 'Maseeiso Seeiso  
*Familia*: Moshoeshoe I
**Insignia heraldica**

Letsie III: insigneLetsie III: insigne
**Letsie III**, nomine puerili *Mohato Bereng Seeiso* (natus die 17 Iulii 1963 in Morija) fuit rex Lesothi ab anno 1990 ad 1995 rursusque ab anno insequenti.

Rex Letsie III educatus est apud Collegium Ampleforth in Anglia. Alumnus est universitatis Lesothensis Nationalis, deinde universitatum Bristoliensis et Cantabrigiensis necnon collegii iuxta Wye. Postquam pater eius Moeshoeshoe II die 12 Novembris 1990 depositus est, Letsie III primo rex factus est. Die 25 Ianuarii 1995 autem Moeshoeshoe II iterum rex nominatus est. Qui autem die 15 Ianuarii 1996 casu sinistro autocinetorum mortuus est. Ita Letsie III iterum rex patri successit. Sed regi in Lesotho potestas minor datur.

Letsie III filius est Moshoeshoe II regis. Uxorem 'Masenate Mohato Seeiso duxit atque tres liberos habet:

* Senate Mohato Seeiso, regis filia (nata 7 Octobris 2001)
* 'M'aSeeiso, regis filia (nata 20 Novembris 2004)
* Lerotholi Seeiso, regis heres (natus 18 Aprilis 2007)

Notae
-----

1. ↑  Vita apud legationem Sinensem

Nexus externi
-------------

* Biographia apud unofficialroyalty.com
* Curriculum vitae apud bbc.com

Principes et reges Lesothi

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Moshoeshoe I • Letsie I • Lerotholi • Letsie II • Nathaniel Griffith Lerotholi • Seeiso • Gabasheane Masupha • Mantsebo Amelia 'Matsaba regina • Moshoeshoe II rex • Letsie III rex
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Lesothi |
|  |
Wikidata Tertius Noble
Res apud Vicidata repertae:Tertius Noble: imagoTertius Noble: imago
*Nativitas*: 5 Maii 1867; Aquae Sulis  
*Obitus*: 4 Maii 1953;   
*Patria*: Britanniarum Regnum, Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: musicographus  

Ecclesia Sancti Thomae apud novum Eboracum**Thomas Tertius Noble** (natus 9 Maii 1867 – mortuus 4 Maii 1953) fuit organista et compositor Anglicus, qui magnam vitae suae partem in Civitatibus Foederatis degit.

Vita
----

Postquam studium apud Collegium Regale Musicae, Londinii secutus est, organista et magister choristarum apud Cathedralem Eliensem fuit ab 1892 usque ad 1898, dein abhinc usque ad 1913 apud Monasterium Eboracensem inter quo tempore etiam Orchestram Symphonicam Eboracensem direxit et cantus orchestrales pro ea composuit. Ab vetere Eboraco discedit ut officium proximum ad Novum Eboracum acciperet, ubi organista Ecclesiae Sancti Thomae et rector scholae eius creatus est.

Opera
-----

Quamvis Noble musicam cameralem et symphonicam composuit, hodie notus est propter musicam liturgicam pro Ecclesia Anglicana scriptam, praecipue officia vesperalia in La minore et Si minore, et antiphonam "Souls of the Righteous".

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tertius Noble** spectant. |

* Opera scripta vel audibilia
Wikidata Laurentius Livermore
Res apud Vicidata repertae:Laurentius Livermore: imagoLaurentius Livermore: imago
*Nativitas*: 28 Octobris 1947; Detroitum  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: musicus, productor musicae, diurnarius, cantor, guitaristus  

**Laurentius Livermore** (Anglice: *Larry Livermore*), natus Detroiti die 28 Octobris 1947, est Americanus musicus, compositor, discorum editor, scriba de rebus musicis, et societatis Discorum Cave conditor. Nomen et cognomen designant laboratorium Lawrence Livermore National Laboratory, quod, pars Universitatis Californiensis, armamenta nuclearia Livermoriae in California experitur.

Anno 1984, Livermore *Cave* periodiculum Laytonvilliae Californiae condidit, quod usque ad annum 1995 edidit. Proximo anno, creavit The Lookouts, gregem punkum—cuius tympanistes, Ter Sedatus, duodecim annos tum egit, sed postea in grege Die Viridi tympana canit. The Lookouts inter annos 1985 et 1990 fecerunt duos discos LP, *One Planet, One People* et *Spy Rock Road,* et duos discos EP, *Mendocino Homeland* et *IV,* in quibus Livermore cantavit et gitarram cecinit.

Livermore et amicus David Hayes societatem Cave Discos anno 1987 condiderunt, quae discos gregum Actionis Hederae, Diei Viridis, Insolentes, Mustelae Eiulantis, et aliorum gregum punkorum, quorum multi concentus saepissime dabant in atriolo 924 Gilman Street Berkleiae Californiae edidit. Hayes anno 1989 discessit, et Livermore praeses et possessor societatis mansit, donec ipse anno 1997 societatem vendidit.

Anno 1992, Livermore et Patricius Hynes gregem Homines Batatarum creaverunt, qui duos discos LP (*Now* et *Iceland*), duos discos EP (*On the Avenue* et *All My Yesterdays*), et cum grege Canadiensi Cub discum EP (*The Beautiful and Damned / The Day I Said Goodbye*) vulgaverunt.

Ab anno 1987 usque ad annum 1994, Livermore in *Maximum Rocknroll* periodico opiniones constanter ponebat, et ab 1994 ad praesentiam similiter in *Punk Planet* menstruo periodico scribit.

Novum Eboracum et Londinium imprimis habitat, post 2006 praecipue Novum Eboracum. Autobiographiam confecit, quam librum non edidit, sed paginas manu scriptas in capsa sub lecto reservat.

Nexus
-----

* Blog Laurentii Livermore
*Lestes sigma*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Subclassis : Pterygota   
Infraclassis : Palaeoptera (disputata)   
Superordo : Odonatoptera   
Ordo : Odonata   
Subordo : Zygoptera   
Superfamilia : Lestoidea   
Familia : Lestidae   
Genus : *Lestes*   
Species : ***Lestes sigma***   
Calvert, 1901  
   
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Lestes sigma*** est species insectorum familiae Lestidarum subordinis Zygopterorum. In America Media et Septentrionalis invenitur.

Notae
-----

1. 1 2 3  
Lestes sigma *Red List status*.. *IUCN Red List*
2. 1 2  
Lestes sigma *Report*.. *Integrated Taxonomic Information System*
3. 1 2  
Lestes sigma.. *GBIF*
4. 1 2  
Lestes sigma *species Information*.. *BugGuide.net*
5. ↑  
"Odonata Central"
6. ↑  
"World Odonata List". Slater Museum of Natural History, University of Puget Sound. 2018

Bibliographia
-------------

* Kalkman, V. J. 2013.*Studies on phylogeny and biogeography of damselflies (Odonata) with emphasis on the Argiolestidae.* Dissertatio doctoralis, Universitas Lugdunensis Batavorum.
Salammbô. Adumbratio coniecturabilis in tertio capite ("Ô Tanit! tu m'aimes, n'est-ce pas?") mythistoriae Flaubertianae eiusdem nominis, a Victore Armando Poirson picta (1885).
Salammbô a Mauritio Ferrary anno 1889 sculpta.
**Tertia filia Hamilcaris Barcae** (floruit ab anno 239 ad annum 237 a.C.n.) fuit mulier punica et uxor Naravae (Graece Ναραύας) ducis Numidici fuit.

Saeculo undevicensimo, Gustavus Flaubert scriptor Francicus, in *Salammbô* mythistoria historica eam Salammbô appellabat. Hoc nomen (a nomine deae Salambonis ortum) fictum est, quia verum mulieris nomen non scimus.

Biographia personae historicae
------------------------------

Illa tertia filia Hamilcaris Barcae et soror Hannibalis fuit. Anno 239 a.C.n. dux Numidicus Naravas, qui in exercitu mercennariorum duxerat, deseruit et se cum exercitu Hamilcaris Barcae iunxit. Hamilcar filiam suam Naravae despondit, ut historicus Polybius scripsit. Anno 237 a.C.n. Naravas filiam Hamilcaris uxorem duxit post bellum mercennariorum atque post mortem Mathonis Spendiique ducum seditionis. Non scimus eius mortis annum.

Fortuna
-------

Post mythistoriam Flaubertianam prolatam, persona filiae Hamilcaris Barcae magnam fortunam habuit inter finem saeculi undevicensimi et initium saeculi vicensimi. Compositores arteficesque melodramas, picturas, et sculpturas de Salammbô fecerunt.

Nexus interni
-------------

* Bellum Mercennariorum

Notae
-----

1. ↑  Polybius, *Historiae*, Liber I, 78: Ἀμίλκας δὲ ταῦτ' ἀκούσας οὕτως ἥσθη μεγάλως ἐπί τε τῷ κατὰ τὴν παρουσίαν θάρσει καὶ τῇ κατὰ τὴν ἔντευξιν ἁπλότητι τοῦ νεανίσκου, ὡς οὐ μόνον εὐδόκησε κοινωνὸν αὐτὸν προσλαβέσθαι τῶν πράξεων, ἀλλὰ καὶ τὴν θυγατέρα δώσειν ἐπηγγείλατο μεθ' ὅρκου, διαφυλάξαντος αὐτοῦ τὴν πρὸς Καρχηδονίους πίστιν. "His auditis. .. [Hamilcar] non solum in societatem omnium consiliorum lubens illum [Naravam] admitteret[,] sed filiam quoque suam ei se daturum iureiurando confirmaret, dummodo in fide populi Carthaginiensis perpetuo maneret."

Fontes antiqui
--------------

* Polybius, *Historiae*, I, 78

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Tertiarium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°51′10″N 7°53′53″E  
*Numerus incolarum*: 233  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 1.93 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cyparissa, Pompejana, Fanum Sancti Stephani ad Mare  

**Tabula aut despectus**

Tertiarium: situsTertiarium: situs
Tertiarium
**Tertiarium** (-ii, *n.*) (Italiane: *Terzorio*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

Nexus interni
-------------

* Liguria,
* Provincia Imperiensis,
* Imperia (urbs),

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tertiarium** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

**Chlorpromazinum** est substantia antipsychotica et propterea medicamentum, quod cogitari potest, ad therapiam schizophreniarum praescriptum. Id antipsychoticorum primum inventum fuit. 

Chlorpromazinum in ordinis mundi sanitarii indicem exemplarem medicamentorum essentialium receptum est.

Natura Chlorpromazini
---------------------

### Natura chemica

 Chlorpromazinum
Chlorpromazinum est substantia antipsychotica et phenothiazinum. Structura chemica sua est 2-chloro-10-(3-dimethyl-aminopropyl)-phenothiazinum. Massa molaris est 318,86 g/mol. Codex ATC est N05AA01 (WHO).

### Pharmacodynamica

Chlorpromazinum potissime D1-et D2-receptoria obsidet. 

### Pharmacocinetica

Tempus semivitae biologicum {\displaystyle t\_{\frac {1}{2}}}. 30 h est. 
Excretio est per urinas (circiter 50%).

Effectus Chlorpromazini
-----------------------

### Effectus non grati

Cum uso Chlorpromazino animum advertere ad effectus secundarios et interactiones necesse est. 

### Effectus secundarii

Exempli (!) sunt:

* Somnolentia
* Hypotensio
* Parkinsonismus → Morbus Parkinson

Nexus interni
-------------

* Pharmacologia

Notae
-----

1. ↑
Wikidata Cutilianum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°6′1″N 10°45′23″E  
*Numerus incolarum*: 1 455  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Boscus Longus Cutilianum  

**Geographia**

*Superficies*: 43.94 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Abies Magna, Fananum, Flumen Album, Marcellopolis, Pitellium  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Asnières-sur-Oise  

**Tabula aut despectus**

Cutilianum: situsCutilianum: situs
Cutilianum
**Cutilianum** (-i, *n.*) vel **Catilianum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Catinianum,* *Acutilianum*; olim fortasse *Catilineum*) (Italiane *Cutigliano*) est oppidum et fractio sedes municipalis municipii Bosci Longi Cutiliani. Fuit municipium Italicum, incolarum circiter 1580, in Provincia Pistoriensi Regionis Tusciae et in Apennino Tusco-Aemiliano situm. Incolae *Cutilianenses* appellantur.

Historia
--------

Die 1 Ianuarii 2017 **Municipium** Boscus Longus coniunxit se cum **Municipiis** Cutiliani ut constituiret municipium novum **Bosci Longi Cutiliani**.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Dioecesis Pistoriensis

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

*Casotti-Ponte Sestaione, Doganaccia, Melo, Pian dei Sisi, Pianosinatico, Rivoreta, Pian degli Ontani, Pian di Novello*

Municipia finitima
------------------

* Abies Magna
* Balnea Corsenae et Villae (LU)
* Fananum (MO)
* Fanum Sancti Marcelli
* Flumen Album (MO)
* Pitellium

Nexus interni
-------------

* Tuscia (*regio*),
* Provincia Pistoriensis,
* Pistorium (*urbs*),
* Boscus Longus Cutilianum.

Notae
-----

1. 1 2 3 4  E. Repetti, *Dizionario geografico, fisico e storico della Toscana* (Florentiae, 1830)
2. 1 2
3. 1 2  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3}

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cutilianum** spectant. |

* Situs Publicus **(Italiane)**

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Pistoriensi.Collocatio finium municipii in Provincia Pistoriensi.
* Despectus in Cutilianum.Despectus in Cutilianum.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Intuitio** est cognitio a priori qualiscumque veritatis a logica rationis, secundum non solam rem ipsam, sed etiam suam relationem[*Latinitas dolet*].

Renatus Cartesius in *Regulis*:

> Ex quibus omnibus colligitur, nullas vias hominibus patere ad cognitionem certam veritatis praeter evidentem intuitum et necessariam deductionem; item etiam, quid sint naturae illae simplices de quibus in octava propositione. Atque perspicuum est intuitum mentis tum ad illas omnes extendi, tum ad necessaria illarum inter se connexiones cognessendas, tum deinde ad reliqua omnia quae intellectus praecise, vel inse ipso, vel in phantasia esse experitur.
> 
> 

Etiam Immanuel Kantius "intuitionem transcendentalem" invenit, quae origo phaenomenologiae Edmundi Husserl facta est.

Nexus interni
-------------

* A priori
* Phaenomenologia
* Neoplatonismus
* Reductio ad absurdum
* Speculatio (philosophia)

Bibliographia
-------------

* van Dalen, Dirk. 2001. Intuitionistic Logic. In *The Blackwell Guide to Philosophical Logic,* ed. Lou Goble. Blackwell.
* Sørensen, Morten H. et Paweł Urzyczyn. 2006. *Lectures on the Curry-Howard Isomorphism.* Studies in Logic and the Foundations of Mathematics, 149. Elsevier.
* Carnielli, W. A. cum A. B. M. Brunner. 2005. Anti-intuitionism and paraconsistency. *Journal of Applied Logic* 3(1):161-184.
Lete (Graecia boreo-orientalis physicalis

)  
LeteLeteSitus in Graecia
**Lete**, litteris Graecis Λητή, fuit urbs Mygdoniae antiquae. A Thessalonica boream et orientem versus chiliometra fere octo distetit. Ad fastigium monticulorum eminuit sub quibus iacet oppidum hodiernum, olim "Aibatium" appellatum sed tempore nostro "Lete", nomine antiquo usurpato. Ruinae igitur urbis antiquae iuxta partes meridianas oppidi recentis reperiuntur. Necropolis urbis Letae viam Egnatiam adiacebat in valle cui nomen "Derbenium" aut linguis vernacularibus "*Derveni*" attribuitur. Ibi inventa sunt sepulcra quattuor, divitiis repleta hodie in Museo Archaeologico Thessalonicensi servatis, inter quas enumerare oportet papyrum et craterem Derbenienses.

Iam antiquitate tardiori Lete fuit sedes episcopalis; etiam tempore hodierno est sedes episcopalis titularis ecclesiae Catholicae Romanae.

Fontes
------

* Stephanus Byzantius, *Ethnica* s.v. Λητή

Bibliographia
-------------

* Lete in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* "Lete" in Gulielmus Smith (1854). *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Londinii: Walton & Maberly
* K. Tsakalou-Tzanavari, "Ἀρχαιολογικές ἔρευνες στὸ νεκροτάφειο τῆς ἀρχαίας Λητής = Excavation at the cemetery of Liti" in *AEMT* vol. 3 (1989) pp. 307-317

Nexus externi
-------------

* "Lete" apud *Pleiades* (situs a Rogero Bagnall et Ricardo Talbert editus) **(Anglice)**
* "Derveni / Lete (Liti)" in *Archaeological Atlas of the Aegean*
**Interregnum Ottomanicum** sive **Triumviratus Ottomanicus** (Turcice: *Fetret Devri*) est spatium temporis inter 1402 et 1413, quo sultano Bayiazethe I a Tamerlane in pugna apud Ancyram victo filii Baiazethis armis de throno Imperii Ottomanici decernebant.

Tamerlanus tribus filiis partes pristini imperii tribuit: *Suleimanus* (Turcice: *Süleyman*), filis maior, partes Europaeas, *Iesus* (Turcice: *İsa*) Anatoliam occidentalem et Mahometus (Turcice: *Mehmed*) Anatoliam mediam accepit. Tamerlano anno 1405 mortuo ac imperio eius dilapso Mahometus cito nonnullos territoriorum vi subditorum Amirales sibi clientes coniunxit. Etiam Iesum vincere potuit. Interim Suleimanus Hadrianopoli se sultanum salutare fecit. Adiutus a clientibus Europaeis necnon ab Imperio Romano Orientali, quod se tributo liberaverat, partes Anatoliae in dicionem suam redegit.

Denique quartus filius nomine *Moyses* (Turcice: *Musa*) apparuit, qui cum patre Baiazethe captus erat. Cum Suleimano depugnans Hadrianopoli inclusus est. Fugiturus captus fratrique traditus est, qui eum anno 1410 strangulari iussit. Moyses territoria et Imperium Romanum Orientale durius habuit, quamobrem a Mahometo auxilium petiverunt. Anno 1413 proelio in Balcania commisso Moyses interfectus est, quo Mahometus sultanus imperium Ottomanicum reconciliaret.

Nexus interni
-------------

* Interregnum
* Ottomanidae
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Intersexualitas** est res evolutionis systematis reproductionis in qua genitalia hominis organa vel chromosomae sexum decernendi exemplo feminae vel viri non respondent, ex quo anatomicus sexus non (plene) femininus vel masculinus videri potest.

Intersexualitas non est identitas generis (non est a transsexualitate), sed ubi anatomicus sexus sola causa legitimae descriptionis sexus e nativitate est, sexus infantium cum corpore intersexuali saepe sine eorum assensionem? corrigitur? ad finem corporis puellae vel pueri correspondendi.

Ad finem protectionis iurum humanorum hominum intersexualium contra hanc maleficientiam medicinae, Declaratio Montis Regii atque post eam Yogyakartae Principia stata? sunt cuius principium XVIII interdicit omnibus civitatibus curationem medicam infantium sine informato consensu et si fieri potest post maturitatem hominis intersexualis.

Etiam notio LGBTI in qua vocabulum *intersexualitas* notioni LGBT additur in usu Yogyakartae Principiorum in Actione inveni potest.

Nexus interni
-------------

* Declaratio Montis Regii
* Dies excellentiae intersexualitatis
* Identitas generis
* Systema reproductionis
* Transsexualitas
* Yogyakartae Principia
* Yogyakartae Principia in Actione

Notae
-----

1. ↑  "Activistae Directio" ad Yogyakartae Principia.

Homosexualitas, bisexualitas et transgenerismus (LGBT)

|  |  |
| --- | --- |
| Propensio sexualis | Homosexualitas • Bisexualitas • Asexualitas‎ |
| Identitas generis | Transgener • Genus non binarium • Intersexualitas • Permutatio sexus (chirurgia) |
| Litterae cultusque | Litterae homosexuales • Categoria: Pelliculae de rebus homosexualibus |
| Sociologia | Homophobia • Transphobia • Vestiario exire • Homosexualitas et cultus • Nuptiae Romanae inter duos viros celebratae |
| Leges | Matrimonium hominum eiusdem sexus • Unio civilis • Status liberorum parentum eiusdem sexus • Yogyakartae Principia • Declaratio Montis Regii |
| Organizationes motusque | ILGA • Societas adamantis caerulei • Transgender Europe • GATE • Vexillum arcus caeli • Yogyakartae Principia in Actione |
Godefridus Sayre-McCord. *Screen shot* in bloggingheads.tv situ interretiali.
**Godefridus Sayre-McCord** (natus *Geoffrey McCord* Bostoniae 10 Decembris 1956) est philosophus qui theoriam moralem, meta-ethicam, historiam ethicae, epistemologiae, et contractualismum investigat. Praecipue realismo morali rationique morali Davidis Humii studet. Eius *Essays on Moral Realism* late in curriculis universitariis de meta-ethica adhibetur. Quinque annos *Noûs* ephemeridem edidit.

Alumnus est Collegii Oberlinensis, et Ph.D. in Universitate Pittsburgi adeptus est, Davide Gauthier consultore. In Universitate Carolinae Septentrionalis in Monte Capellae ex anno 1985 docet.

Nexus interni
-------------

* Philosophia Civitatum Foederatarum

Nexus externi
-------------

* Situs proprius apud UNC-Chapel Hill.
* Situs interretialis personalis.
* Commentarii varii.
* Sayre-McCord in Bloggingheads.tv de meta-ethica.
* Sayre-McCord in Bloggingheads.tv de ethica et evolutione.
* Sayre-McCord lecture on The Nature of Normative Concepts
Richardus Cromwell
**Richardus Cromwell** (4 Octobris 1626 - 12 Iunii 1712) filius erat Olivarii Cromwellis et Angliae et Scotiae et Hiberniae Dominus Protector a die 3 Septembris 1658 usque ad 25 Maii 1659.

Quod fratres sui natu maiores iam mortui erant, post patris mortem factus est Dominus Protector. Cum iam antea in Camera Communium sederet, tamen et voluntas et peritia ei defuerunt ad manendum Dominum Protectorem. Cum postulatum esset a Parlamento, officium sine dubitatione deposuit et sua voluntate actus in exilium iit. Itaque paulo post Carolus II factus est et Angliae et Scotiae et Hiberniae rex.

Aliter quam factum est patre suo non accusatus est causa interfectionis Caroli I regis.

1680 rediit Angliam et ibi usque ad mortem reductus in solitudinem vixit.

Nomen
-----

In sigillo Richardi Cromwell nomen titulosque eius sic scripta sunt: RICHARDVS DEI GRA[TIA] REIPUBLIC[AE] ANGLIAE SCOTIAE ET HIBERNIAE &C PROTECTOR.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessor:**Olivarius Cromwell** | **Index Regum Britanniae** | Successor:**Carolus II** |
|
**Cena iuxta Metabolam** in Melangiis ab imperatore Byzantino Manuele Comneno cognatis suis oblata est, anno ut videtur 1146 dum in Asia Minore militabat. Adfuerunt, si fons recte interpretatur, Ioannes Axuchus, qui imperatorem nuper mortuum Ioannem II laudavit, Andronicus Comnenus imperator futurus, Ioannes Ducas Nicephori Bryennii filius, Isaacius Comnenus qui fratrem Manuelem vituperavit. Cena ab Ioanne Cinnamo descripta est:

Cum princeps in Melangiis moraretur, ad locum cui Metabole nomen, varii super coenam habebantur sermones; ubi omnibus res a principe gestas uno ore praedicantibus, Ioannes praeclara a Manuelis parente peracta facinora longe extulit praetulitque. Haud aegre quae dicebantur accepit imperator, nec sibi patrem praeferri moleste tulit. Etsi vero aliis Ioannes iam videretur importunus, noluit tamen loquentem interpellare ... sed cum in Manuelem acerbius ille [fortasse Isaacius?] et ingrate satis magis ac magis commoveretur, orta inde contentione, Andronicus iste in sebastocratorem infesto animo invectus, gladio caput illius fere obtruncasset, nisi imperator imposuisset manum: et Ioannes Ducas, qui et ipse partruelis erat principis, flagellum, quo concitari solent equi, imminenti supponens gladio ictum debilem fractumque avertisset in maxillam Andronici. Ita quidem periculum vitavit ille: at imperator, qui manum supra Andronicum protenderat, vulnus accepit, non letale quidem, sed quo paululum dissecta fuerit caro, cuius quamdiu vixit cicatricem in carpo tulit. Ita acrior ista contentio conquievit. Princeps vero aliquamdiu Isaacium a conspectu removit: Ioannem vero eo ipso incusatum supra dicta multavit poena, sed longe quam decernunt leges mitiore.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Cinnamus, *Epitome rerum ab Ioanne et Manuele Comnenis gestarum* 3.18 p. 129 Meineke

Bibliographia
-------------

* Charles M. Brand, interpr. *Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos* (Novi Eboraci: Columbia University Press, 1976. ISBN 0-231-04080-6) p. 101, p. 246 n. 43
* Ferdinand Chalandon, *Jean II Comnène, 1118-1143, et Manuel I Comnène, 1143-1180* (Lutetiae: Picard, 1912) p. 215

Nexus externi
-------------

* "Violent quarrel among Komnenian family members at Metabole" in *Prosopography of the Byzantine World* (selige annum 1146)

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
---

**Plantae** — Magnoliophyta

Classis : Magnoliopsida   
Ordo : Fabales   
Familia : Fabaceae   
Subfamilia : Caesalpinioideae   
Tribus : Detarieae   
Genus : *Intsia*   
Species : ***I. bijuga***   
*Intsia bijuga*   
Conservationis status

VU  
  
  
Damno obiecta (IUCN 2.3)

*Hic est de* ipil; *pro arbore* ipil-ipil, *vide* Leucaenam leucocephalam.
***Intsia bijuga,*** vulgo ***ipil, kwila,*** et ***merbau*** appellata, est arbor quae inter mangalia in Asia Meridiorientali et insulis in Oceani Pacifici viget. Ea est genus Caesalpiniacearum, familiae tropicae. Ad 50 metra (160 pedes) alta attingit, et truncum habet cum magnis anteridibus. Ea est publica Guamae arbor.

Arbori sunt multa nomina vulgaria, quorum praecipua sunt *ipil, kwila,* et *merbau.* In Philippinis, ea in aliquibus locis *taal* appellatur.

Usus
----

Arboris materies, *merbau* et *kwila* appellata, est lignum summe stabile, quod Isoptera resistens, contabulationi et aliae aedificatione magni fit. Fucus quoque ex ligno extrahitur. Cortex et folia arboris *ipil* in medicina a maioribus posteris prodita adhibentur. Varietas *merbau* maculas aureas potest inter granum continere, quas nonnulli homines pulchras habent.

Notae
-----

1. ↑  "Tree Conservation Information Service". UNEP-WCMC. 2007-09-05 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Intsia bijuga** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Intsia bijuga"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • "Intsia bijuga" apud *Plants for a Future* • Plantes d'Afrique • INPN France • USDA Plants Database |

* *Bintuni Bay Nature Reserve Management Plan: Irian Jaya Barat Province 2006-2030*, *pars 2, pagina 8.*
* CIRAD "Forestry Department"
* De importatione contra leges Sinae
* Proprietates Materiei *Merbau*
* "Tropical Building Systems Ltd."
**Pars orationis** (Graece μέρος τοῦ λόγου) est terminus grammaticus ad sententiae structuram articulatim discribendam designatus. Constat enim *orationem* hic in aequo esse cum *sententia*, et *partes* hic esse *sententiae partes* sive *verba* sive *lexis*, quae igitur elementa quaedam sunt, ex quibus sententia quaeque construitur. 

Partes orationis insuper ad vocabularium in categorias sive classes lexicales distribuendum pertinent. Cum autem variis linguis eaedem non sint categoriae lexicales, respiciendum est quod quaeque lingua suam habet copiam (vel subcopiam) omnium classium lexicalium ab linguistis generalibus numeratarum. Constat autem inter nomen et verbum in omnibus linguis distingui oportere.

Antiquitas
----------

Secundum Isidorum,

> partes orationis primus Aristoteles duas tradidit, nomen et verbum; deinde Donatus octo definivit. Sed omnes ad illa duo principalia revertuntur, id est, ad nomen et verbum, quae significant personam et actum. Reliquae adpendices sunt et ex his originem trahunt. Nam pronomen ex nomine nascitur, cuius officio fungitur, ut *orator → ille.* Adverbium de nomine nascitur, ut *doctus → docte.* Participium de nomine et verbo, ut *lego → legens.* Coniunctio vero et praepositio vel interiectio in conplexu istarum cadunt. Ideo et nonnulli quinque partes definierunt, quia istae superfluae sunt.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Isidorus, *Etym.* 1,6.

| Partes orationis |
| --- |
| (Nomen) substantivum | (Nomen) adiectivum | Nomen numerale | Pronomen | Articulus | Verbum (temporale) | Adverbium | Participium | Coniunctio | Praepositio | Interiectio | (Particula) |
Wikidata Galicia (Russia)
Res apud Vicidata repertae:Galicia (Russia): insigneGalicia (Russia): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 58°23′0″N 42°21′0″E  
*Numerus incolarum*: 16 911  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Galich Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 17 chiliometrum quadratum  

Galicia et lacus Galiciensis

*Vide etiam paginam discretivam:* Galicia (discretiva)

**Galicia** vel **Galič** (tempore antiquo *Galicia Meriensis*) urbs est in regione Kostromensi Russiae. In ripa lacus Galiciensis sita est. Incolas 16 922 habuit anni 2017.

Historia
--------

Anno 1159 Galicia condita est. Anno 1237 a Tataris devastata est. Ab anno 1246 caput ducatus Galiciensis erat, a ducatu Volodimiriensi separati. Primus dux Galicia Constantinus Iaroslai filius, Alexandri Nevensis frater, fuit. Tchuhloma et Salinae Galicienses ad ducatum pertinebant. Anno 1362 a Demetrio Tanaitico ad magnum ducatum Moscoviae ducatus adiunctus erat et Georgius Demetrii filius dux Galiciae factus est. Post annum 1450 duces Galiciae aberant.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, 1972, vol. 2, p. 122; Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 90. (Textus apud *Google Books*)
2. ↑  Martinov, p. 141. Russice *Галич*.
3. ↑  *Галич Мерьский*, de nomine gentis *Meria*, *Меря*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 58°23′0″N 42°21′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Linguae ignotae abecedarium
**Lingua ignota** idioma constructum quoddam insolitum est, quod sancta Hildegardis Bingensis ipsa saeculo XII excogitavit.

Descriptio
----------

Idioma in glossario Codici magno Rupertsbergensi annexo praesentatur; partes minores in Codice Vindobonensi nec non in Codice Parisiensi traduntur. Verborum thesaurus circa verba nongenta amplectitur ad vitam quotidianam et ad naturam spectantia. E quibus plura similia sunt lemmatibus linguarum Theodiscae, Latinae, Graecae, Hebraicae. Videntur verba nonnulla omnino excogitata esse. Fines verborum *-uz* et *-z* pullulant.

Syllabae longiores fiunt, soni sibilantes adduntur, verborum initia naturalia sunt. Tamen syllabae verba finientes ficticiae sunt, quarum causas Paulus Alphandéry doctus in Hildegardis physiologia fundatas esse assumpserit. Iacobi Grimm sententia de desinentiarum mirarum radicibus dialectalibus Theodiscis vix credibilis est. 

Abecedarium linguae istius inusitatum plerumque in litteris Latinis fulcitur. Extra versiculos hymnorum paucos Lingua ignota nusquam adhibita esse videtur.

Exempla
-------

| Lingua ignota | Latine |
| --- | --- |
| Aigouz | deus |
| crizia | ecclesia |
| diveliz | diabolus |
| iminois | homo |
| isparriz | spiritus |
| luzeica | lux |
| vaniz | mulier |

Ecce alia verba: aieganz (angelus), zuuenz (sanctus), liuionz (salvator), jur (vir), peuearrez (patriarcha), korzinthio (propheta), falschin (vates), sonziz (apostolus), linschiol (martyr), zanziuer (confessor), vrizoil (virgo), jugiza (vidua), pangizo (paenitens), kulzphazur (attavus), phazur (avus), peueriz (pater), maiz (mater), hilzpeueriz (nutricus), nilzmaiz (noverca), scirizin (filius), hilzscifriz (privignus), limzkil (infans), zains (puer), zunzial (iuvenis), bischiniz (adolescens).

Bibliographia
-------------

* Alessandro Bausani: *Geheim- und Universalsprachen. Entwicklung und Typologie.* Stuttgardiae 1970, p. 76–78
* Ch. Descemet: "Un erbario del secolo XII ossia nomenclatura botanica ricavata dall'ignota lingua di santa Ildegarda A. D. 1100-1179"; excerptum operis *Memorie della Pontificia Accademia dei Nuovi Lincei*, vol. 1, Romae 1884
* F.W.E. Roth, *Die Lieder und die unbekannte Sprache der hl. Hildegardis*, Wiesbaden, 1880.
* Jeffrey T. Schnapp: *Virgin's words : Hildegard of Bingen's Lingua Ignota and the Development of Imaginary Languages Ancient to Modern", apud:* Exemplaria*, III, 2, 1991, p. 267-298*
* Sarah L. Higley: *Hildegard of Bingen's Unknown Language: An Edition, Translation and Discussion*, 2007
*Sphodromantis viridis* adultus femina

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Subclassis : Pterygota   
Infraclassis : Neoptera   
Superordo : Dictyoptera   
Ordo : **Mantodea**   
Burmeister, 1838  
   
Palaeontologia

145–0 m.a.: Cretaceum > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Subdivisiones: FamiliaeAcanthopidae  

Amorphoscelididae  

Chaeteessidae  

Empusidae  

Eremiaphilidae  

Hymenopodidae  

Iridopterygidae  

Liturgusidae  

Mantidae  

Mantoididae  

Metallyticidae  

Sibyllidae  

Tarachodidae  

Thespidae  

Toxoderidae
Synonyma
\* Manteodea (Burmeister, 1829)
* Mantearia
* Mantoptera

**Mantodea** sunt insectorum ordo cui sunt fere 2400 specierum et 430 genera, in quindecim familias digesta. Maxima ordinis familia est Mantidae. Mantodea per orbem terrarum locos temperatos tropicosque habitant. Caput triangule oculis tumentibus habent, in collo flexili sustentum. Corpus longum aut habet aut non habet alas, sed omnia Mantodea habent crura anteriora extensa, ad praedem capiendam ac tenendam accommodata. E statu recto et cruribus anterioribus complicatis, gestui precatoris similibus, genus *Mantis* (Graece μάντις 'vates') et species *Mantis religiosa* nominata sunt, unde et nomen *Mantodea* formatum est.

Nexus interni
-------------

* *Hierodula patellifera*
* Tegmen

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • 180110 Fossilworks |

* De Mantodeis in situ BugGuide
* Mantis Study Group, societas quae Mantodea investigat
Vesuvii crater
*Vide etiam paginam discretivam:* Crater

**Crater vulcanicus** est foramen in cacumine coni montis igniferi, In fundo crateris una vel nonnulli fauces sitae sunt, per quas lava et tephra et fumus vulcanicus exeunt. Interdum lacus lavae in fundo crateris manet; interdum conus alter minor medio cratere stat. Crateres montium igniferorum exstinctorum saepe lacubus aquae impleti sunt; tunc conus alter memoratus insulam in medio lacu efficit. 

Lacus lavae in cratere *Erta Ale* montis igniferi Aethiopiae
Nonnulli montes igniferi conos non habent (nec montes sensu stricto sunt), sed solum crateres, interdum aqua pleni; vulcani tales, vulgo *maar* dicti, scaturiginibus geyzerianis similes sunt. 

Calderae sunt crateres vulcanici cuius margines tempore vel eruptione explosiva destructae sunt.

Notae
-----

1. ↑  E.g. Theodori Monticelli(it) *In Agrum Puteolanum Camposque Phlegraeos commentarium*, Neapoli 1826, p.1; M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *кратер*..

Nexus externi
-------------

* "Crater vulcanicus." *Encyclopaedia Sovietica magna* **(Russice)**
* "Volcanic Features and Landforms: Craters." National Park Service Civitatum Foederatarum.
**Manuel Camytzes**, Graece Μανουὴλ Καμύτζης (antus medio saeculo XII; post annum 1202 mortuus) fuit nobilis Byzantinus, filius Constantini Camytzae et Mariae Angelinae (quae neptis fuit imperatoris Alexii I). Manuel fuit germanus imperatorum Isaacii et Alexii Angelorum (fuit insuper germanus Michaelis despotae Epiri). Titulum protostratoris tenuit. Filium Alexium filiamque (cuius nomen nescitur) ex uxore ignota genuit.

Manuel Camytzes dux fuit exercitus Byzantini anno 1189 dum peregrinatores tertiae expeditionis sacrae terras Imperii Byzantini transeunt. Imperator Alexius ad foedus cum Blachis et Bulgaris conficiendum filiam Manuelis a marito separavit ut Dobromiro Chryso nuberet. Mox Manuel ipse contra Ibancum ducem militavit sed captus est. Imperatore Alexio nihil pro eo offerente Manuel apud generum Dobromirum subsidia petivit, cum quo contra imperium bellare incepit.

Fontes
------

* Nicetas Choniates, *Historia* pp. 386, 402-409, 429, 471, 498, 507-513, 533-535 van Dieten

Bibliographia
-------------

* K. Varzos, *Η γενεαλογία των Κομνηνών* (2 voll. Thessalonicae, 1984 1A 1B 2) no. 175

Nexus externi
-------------

* "Konstantinos Kamytzes (cum familia)" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
Navis Sovietica magna receptacula lignea ferens, quae naviculas vigiles missilibus ductis "Komar" armatas tenent, ad Cubam navigat, Septembri 1962.
**Crateologia** (Anglice *crateology* < *crate* 'magnum receptaculum ligneum' + *-logy* < Graece λόγος 'ratio') res ab Opera Intelligentiae Mediae per Cubanum Missilium Discrimen effecta, fuit scientia agnoscendi quod in magnis receptaculis ligneis ad insulam Cubam a Sovietis missis continebatur.

Decrevit crateologia ut disciplina annis recentioribus propter globalizationem et deminutionem receptaculorum ligneorum pro constantibus metallis receptaculis navigiorum (Anglice *shipping containers*). Globalizatio, praeter quam quod ea orbem terrarum "planiorem" et "minorem," detrimentum fecit non solum scientiae, sed "pulchrae artis formae."

Nexus interni
-------------

* Bellum frigidum
* Cubanum Missilium Discrimen

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  R. Kessler, *Inside the CIA* (Pocket Books, 1994, ISBN 9780671734589).
3. ↑  D. Salisbury, *The Crate Escape: Packaging and its Typonomy and Taxonomy throughout the Cold War* (2009).
Occae duae in pictura Alexii Venecianov (1780)
**Crates dentatae** (vel **irpex**, vel **occa**) sunt instrumentum rusticum, cum multis dentibus ferreis vel ligneis, pecten maior, quo arvum post arationem aequatur et complanatur vel perstringitur vel quo herbae exstirpantur. Irpicem ut plaustrum boves trahunt, ut eruant herbas serpentes.

Irpices variae (*Nuova enciclopedia popolare*, 1849)

Fontes
------

Vergilius dicit:

> ..vimineasque trahit crates
> 
> 

Columella dicit:

> ...glaebas surculis resolvemus et inducta occa coaequabimus.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Plinii *Hist. nat.* XVIII 173.
2. ↑  Videas Servium infra.
3. ↑  *Crates, quae occa vocantur a vulgo* (Veget. 1 Veterin.).
4. ↑  Varronis *De lingua Latina*, V 136.
5. ↑  *Georgica*, I 95, quod Servius explicat:
"Instrumentum rusticum ad agrorum exaequationem, quam rustici irpicem vocant".
6. ↑  II 17, 4.

Nexus externi
-------------

 *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
**Decimatio**(-onis, *f.*) (vel **decumatio**) est supplicium militare, cum decimus quisque miles supplicio afficitur ab imperatore, sorte ducta, cui contingat. Alia supplicia eiusdem generis traduntur in vita Opilii Macrini a scriptore Historiae Augustae scripta: "(...) cum seditiones militares pateretur, milites saepius decumavit, aliquando etiam centesimavit, quod verbum proprium ipsius est, cum se clementem diceret, quando eos centesimaret, qui digni essent decimatione atque vicesimatione.". Sed haec supplicia non pro certo habere possumus. Sunt enim viri sapientes qui scriptorem unicum vel scriptores Historiae Augustae mythistoriam quandam iocosam de Caesaribus, non opus ullius ponderis scripsisse aestiment. De decimatione autem non est dubitandum, cuius usus multis in locis describitur, sed accuratius apud 
Polybium : 

> Si quando autem delicta eadem a pluribus contingat admitti, et manipuli universi hoste gravius urgente cesserint loco, ut omnes fuste percutiant aut necent, non est moris illorum; sed remedium ei rei invenerunt utile juxta ac terribile. Tribunus [ni potius Imperator] enim, advocata concione, desertores in medium producit eosque atroci oratione increpat: qua finita, modo quinque sortitur, modo octo, modo viginti; atque, ut verbo complectar, id semper agit ut pro numero noxiorum, decimus quisque semper eorum capiatur. Hos, inquam, ex omnibus qui ignave se gesserunt, arbitrio sortis seligit: et, qui designati sorte sunt, eos inexorabiliter sorte damnatos fustuarii supplicio, quod ante descripsimus, afficit...– Polybius, *Historiae, VI, 38**Versio latina, ed. Didot, 1859*

  

Apud Romanos primus eo supplicio usus videtur consul Appius Claudius, anno 471 a.C.n.

Praeterea, decimatio est "solutio decimae, vel ipsa decima".

Notae
-----

1. ↑  Historia Augusta (Opilius Macrinus) 12, 2.
2. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, II,59
3. ↑  Thesaurus linguae Latinae

Bibliographia
-------------

* Henaut Julien. *La décimation : une réponse légitime des généraux romains à la couardise et l’insubordination ?*. In: Revue belge de philologie et d'histoire, tome 94, fasc. 1, 2016. Antiquité – Ouheid. pp. 165-182.

 *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
Wikidata Petrus Zacharov
Res apud Vicidata repertae:Petrus Zacharov: imagoPetrus Zacharov: imagoPetrus Zacharov: subscriptioPetrus Zacharov: subscriptio
*Nativitas*: 18 Septembris 1816; Q4153996  
*Obitus*: 15 Septembris 1846; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: pictor  

**Memoria**

*Sepultura*: Vagankovo Cemetery  

**Petrus Zachariae filius Zacharov Tsetsenus** (Russice *Пётр Захарович Захаров-Чеченец*; natus die 18 Septembris 1816 in Dadi-iurt Tsetseniae, mortuus die 15 Septembris 1846 Moscuae) fuit pictor Russicus, effigierum artifex, ab anno 1843 academicus Academiae Artium Petropolitanae.

Anna Ermolova (vel femina incognita) cum liberis a Petro Zacharov picta anno 1840

Vita et opera
-------------

Infans Tsetsenus fuit, qui parentibus occisis iussu Alexii Ermolov a Cosaco Zacharia Nedonosov (cuius nomen ut nomen familiae cepit) et postea a Petro Ermolov (avunculo Alexii) educatus est. Ab anno 1833 in Academia artium Petropolitana picturae studebat. Effigiebus multis laudes acepit; Carolus Brjullov tum pictorum famosissimus eum heredem sui in hoc genere nominavit. Alexandram Petri filiam Postnikovam anno 1846 nupsit; eodem anno ambo a phthisi mortui sunt.

Notae
-----

1. ↑  Sic picturas signavit.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |
**Petrus de Nemosio** (mortuus Damiettae anno fere 1219/1220), filius natu septimus Gualterii de Villebéon, camerarii regis, uxorisque Avelinae de Nemosio, fuit episcopus Parisiensis, successor Odonis de Soliaco.

Petrus de Nemosio fuit thesaurarius ecclesiae S. Martini Turonensis, mox ab anno 1208 episcopus Parisiensis. Ibi anno 1210 particeps fuit Concilii Parisiensis, praeside Petro de Corbolio archiepiscopo Senonensi, quo libri quidam philosophici proscripti sunt haereticique decem comburi relinquuntur. Anno 1211 Cruce signatus cum Petro de Cortiniaco aliisque hominibus nobilioribus expeditioni sacrae in Albigenses quadraginta dies participavit quo tempore Vauro expugnato incolae huius castri trucidati sunt.[1] Anno 1217 rursus cum quinta expeditione sacra ad Orientem iter fecit ibique iuxta Damiettam mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  Petrus Vallium Cernaii monachus, *Historia Albigensis* xlviii.213-liii.230

Bibliographia
-------------

* "Ecclesia Parisiensis: Petrus II" in *Gallia Christiana*. 3a ed. (Lutetiae, 1715-1865) vol. 7 col. 86-90

Nexus externi
-------------

* "Gauthier de Villebéon (cum filiis)" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
**Petrus de Capella** sive Francogallice *Pierre de La Chapelle-Taillefert* (anno ignoto ad La Chapelle-Taillefert Lemovicensis natus; die 16 Maii 1312 Avenione mortuus) fuit episcopus et cardinalis.

Professor fuit iuris Romani apud Aurelianenses annis circiter 1270-1280; inter discipulos erat Bertrandus de Got qui postea papa creatus, "Clemens V" nuncupatus, almam matrem suam Aurelianensem in universitatem erexit.

Petrus de Capella eleemosynarius meruit iuxta regem Philippum IV ab anno 1285 usque ad 1315. Die 19 Maii 1291 episcopus Carcassonis electus est (papa Nicolao IV, et die 25 Octobris 1298 episcopus Tolosanus (papa Bonifacio VIII). Cardinalis de S. Vitale creatus est anno 1305 a Clemente V discipulo suo, sed anno 1306 cardinalis episcopus Praenestinus.

Aureliani sepultus est in choro ecclesiae collegialis in sarcophago aeneo quem ipse iam antea construere iusserat. Sarcophagus hodie deperditus curiose anno 1770 a Beaumesnil descriptus est.

Bibliographia
-------------

* Description du tombeau de Pierre de La Chapelle-Taillefert par Beaumesnil dans le Bulletin de la Société Archéologique du Limousin
* Patrice Cabau, "Les évêques de Toulouse et les lieux de leur sépulture" in *Mémoires de la Société Archéologique du Midi de la France* vol. 59 (1999)

Nexus externi
-------------

* "La Chapelle Taillefert, Pierre de" e *The Cardinals of the Holy Roman Church* (situs a Salvatore Miranda elaboratus apud Bibliothecas FIU) **(Anglice)**
Wikidata Petrus Welch
Res apud Vicidata repertae:Petrus Welch: imagoPetrus Welch: imago
*Nativitas*: 2 Maii 1947; Campifons  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  
*Nomen nativum*: Peter Francis Welch
**Officium**

*Officium*: member of the State Senate of Vermont, minority leader, president pro tempore, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, Legatus populi CFA, United States senator  
*Munus*: politicus, Causidicus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Factio democratica Civitatum Foederatarum  
*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Coniunx*: Margaret Cheney  

Petrus Welch
**Petrus Welch** (natus Campifonte, Massachusseta die 2 Maii 1947), causidicus, est rerum politicarum peritus Democraticus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi Montis Viridis fungitur.

Nexus externus
--------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Congressus Civitatum Foederatarum |
**Dieta Foederalis Quinta** anno 1965 primo convenit et ad annum 1969 leges dabat.

Praeses
-------

* Eugenius Gerstenmaier (CDU) 1965 - 1969

Legati in factiones digesti
---------------------------

inter alios hi fuerunt:

### Fractio CDU/CSU

Conradus Adenauer (ad diem 19 Aprilis 1967) |
Siegfriedus Balke |
Rainer Barzel |
Ernestus Benda |
Antonius Besold |
Theodorus Blank |
Anna Brauksiepe |
Herbertus Czaja |
Wernerus Dollinger |
Ludovicus Erhard |
Henricus Geißler (ad diem 11 Octobris 1967) |
Eugenius Gerstenmaier) |
Ioannes Baptista Gradl |
Bruno Heck |
Hermannus Höcherl |
Ricardus Jaeger |
Ioannes Katzer |
Conradus Kraske |
Hinricus Krone |
Ernestus Lemmer |
Paulus Lücke |
Ioannes-Ioachimus de Merkatz |
Aloisius Niederalt |
Curtius Schmücker |
Gerhardus Schröder |
Elizabeth Schwarzhaupt |
Ioannes-Christopherus Seebohm (ad diem 17 Septembris 1967) |
Gerhardus Stoltenberg |
Franciscus Iosephus Strauß |
Ricardus Stücklen |
Ioannes Wilhelmi |
Hinricus Windelen |
Manfredus Wörner |
Olaus Baro de Wrangel |
Franciscus-Iosephus Wuermeling |
Fridericus Zimmermann |

### Fractio SPD

Ioannes Apel |
Gualterus Arendt |
Adolphus Arndt |
Ioannes Henricus Bauer |
Helimutus Bazille |
Augustus Berlin |
Holger Börner |
Gulielmus Brandt |
Bruno Diekmann |
Erhardus Eppler |
Fridericus Erler (mortuus est die 22 Februarii 1967) |
Egon Franke |
Curtus Gscheidle |
Gustavus Heinemann |
Gerhardus Jahn |
Georgius Leber |
Ioannes Matthöfer |
Alexander Möller |
Carolus Ravens |
Annemaria Renger |
Helimutus Rohde |
Carolus Schiller |
Carolus Schmid |
Helimutus Schmidt |
Wolfgangus Stammberger |
Fridericus Steinhoff |
Catharina Strobel |
Heribertus Wehner |
Helena Wessel |
Hinricus Westphal |
Ioannes-Georgius Wischnewski |

### Fractio FDP

Evaldus Bucher | Rudolphus Dahlgrün | Thomas Dehler (ad diem 21 Iulii 1967) | Iosephus Ertl | Ioannes Friderichs | Ioannes-Theodericus Genscher | Knutus de Kühlmann-Stumm | Ioannes Lenz (ad diem 5 Octobris 1967) | Ericus Mende | Wolfgangus Mischnick | Henricus Starke

Nexus interni
-------------

* Index legatorum Dietae Foederalis Germaniae
* Dieta Foederalis Germaniae

Legati Dietarum foederalium Germaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Germaniae |
| I (1949–1953) · II (1953–1957) · III (1957–1961) · IV (1961–1965) · V (1965–1969) · VI (1969–1972) · VII (1972–1976) · VIII (1976–1980) · IX (1980–1983) · X (1983–1987) · XI (1987–1990) · XII (1990–1994) · XIII (1994–1998) · XIV (1998–2002) · XV (2002–2005) · XVI (2005–2009) · XVII (2009–2013) · XVIII (2013–2017) · XIX (2017- |
|  |