recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam:* Dignum est (discretiva)

Icon Slavonicum imaginis "Dignum est" Mariae matris Iesu: verba Достóйно éсть supra ad dextram partem leguntur
**Ἄξιον ἐστίν**, Slavonice **Достóйно éсть**, Latine "Dignum est" incipit carmen praecativum quo mater Iesu magnificatur et imploratur. Cosmas Maiumitanus(en) episcopus, hymnographus nuncupatus, medio saeculo VIII aut totum textum carminis elaboravit aut posteriorem partem:

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,  

μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,  

τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον  

καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.  

Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ  

καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,  

τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,  

τὴν ὄντως Θεοτόκον,  

σὲ μεγαλύνομεν.
Propter famam huius precationis pictores Ecclesiae Orientalis icones designare solebant Mariam matrem Iesu monstrantes, verbis Ἄξιον ἐστίν seu Достóйно éсть inscriptis. Talis icon, praeclarissima imago montis sacri Athonis, olim in cella "Ἄξιον ἐστίν" iuxta Caryas servata, hodie in ecclesia principali (Πρωτάτο) illius oppidi visitatur.

In ecclesiis ritus Byzantini cantitant hoc carmen, megalynarion dictum, in certis sacris officiis nocturnis et ad initium liturgiae divinae (i. e. missa eucharistica), cum episcopum a porta ad altare comitantur.

Carmen Odyssei Elytis
---------------------

Titulo *Άξιον Εστί* Odyssei Elytis anno 1959 carmen confecit; e quo Michael Theodoraces oratorium laicum *Άξιον Εστί* mox composuit. Verbis Latinis **Dignum est** tituli horum carminum in linguas Europaeanas haud inepte reddi solent. Eadem autem verba Latina alio contextu in liturgia occidentali cantitantur in praeconio Paschali (*Exsultet*), Gallicane "Dignum est et iustum est", communius "Dignum et iustum est". Hisce verbis etiam praefatio missae eucharisticae incipit.

Nexus externi
-------------

* Cella "Ἄξιον ἐστίν" montis Athus
Hystrix, quae prae spinis propinquitatem aliarum non adsequetur
**Dilemma hystricis** est parabola, qua Arthurus Schopenhauer philosophus imperfectiones convictus humani confert hystricibus, quae calorem inter se quaerentes alia aliae spinis cedere coguntur. Quae parabola in *Parerga und Paralipomena*, libro anno 1851 edito, invenitur. Quo libro aphorismorum Schopenhauer suas de vita opiniones exposuit. Parabola hystricum haec est:

Hystrices congregatae quodam gelido die hiemali quam artissime se constipabant, ut mutuo calore defenderent frigus. Mox tamen invicem sentiebant spinas aliae aliarum, quod eas rursus aliam ab alia ablegavit. Cum autem inter se fovendi desiderio rursus propius accederent, repetitum est alterum istud incommodum, ita ut inter utrumque angorem iactarentur, donec modicam invenerant inter se distantiam, in qua rem tolerabilius ferre poterant.—Item sodalitatis desiderium, ex inanitate et taedio pectoris imi emanans, homines congregat; quos quidem multae proprietates suae odiosae atque errores intolerabiles segregant. Mediocris autem distantia, quam denique inveniunt, et in qua vitae societas consistere potest, est urbanitas morumque elegantia. Qui huic distantiae se non tenet, ei in Anglia acclamatur: keep your distance!—Qua quidem distantia mutui caloris desiderium parum plene expletur, sed idcirco punctiones spinarum non sentiebantur.—Qui quidem multum proprii internique habet caloris, is potius societatem deserit, ne ullam adferat neve capiat molestiam.
Sigismundus Freud locum Schopenhauerii partim adfert in *Massenpsychologie und Ich-Analyse*, libro anno 1921 edito. ambiguitatem adfectuum hominis illustrans: consuetudinem diuturnam binorum hominum non fieri posse sine laesa indole amborum, quare homines odio et amore affecti infirmius cautiusque se gerant.

Notae
-----

1. ↑  Schopenhauer 1851: 524-525 (§ 396); e Theodisco convertit Neander.
2. ↑  Freud 1921: 59.

Nexus interni
-------------

* Depressio (psychiatria)
* Reiectio socialis

Bibliographia
-------------

* Freud, Sigmund (1921) *Massenpsychologie und Ich-Analyse*. Vindobonae: Internationaler Psychoanalytischer Verlag
* Schopenhauer, Arthur (1851) *Parerga und Paralipomena: kleine philosophische Schriften*, I-II. Berolini: A.W.Hayn
Wikidata Octavianus (episcopus Ostiensis)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 12. saeculum; Roma  
*Obitus*: 5 Aprilis 1206;   

**Officium**

*Officium*: Decanus Collegii Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalium, Ordines Cardinalium, Episcopus Catholicus, Cardinalis  
*Munus*: legatus, presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Familia*: Conti
**Octavianus**, vulgo *Ottaviano di Paoli* (mortuus die 5 Aprilis 1206), Italiae oriundus, cardinalis creatus est anno 1182 a Lucio III papa. Legatus meruit in Francia et iuxta regem Anglicum Henricum II. Annis 1186/1187 Cantuariam profectus est, inde ad abbatiam Grandemmontem, unde cum amico Lothario Signino (papa futuro Innocentio III) Romam reditus est. Ab anno 1189 fuit episcopus Ostiensis. Legatus pontificalis meruit cum Iordano de Ceccano ad Normanniam et Angliam pro papa Caelestino III annis 1191-1192; negotia pro eodem iuxta imperatorem Henricum VI anno 1197 perfecit cum Cencio cancellario et Petro Diana. Decanus collegii cardinalium ab anno 1200 fuit.

Nexus externi
-------------

* "Ottaviano" e *The Cardinals of the Holy Roman Church* (situs a Salvatore Miranda elaboratus apud Bibliothecas FIU) **(Anglice)**
Carolus Collodi

  

**Carolus Collodi** (natus Carlo Lorenzini Florentiae die 24 Novembris 1826 – ibidem obiit die 26 Octobris 1890) fuit scriptor praecipue librorum puerilium ac scriptor diarii Italicus. Praeclarissima fabula eius est Pinoculus.

Vita
----

Collodi annos duos rhetoricae philosophiaeque studuit. Usque annum 1848 operam dabat in Bibliotheca Piatti Florentina antequam stipendia merere inciperet; voluit enim adiuvare regem Carolum Albertum Sardiniae in Austriacos. Tunc periodicum satiricum "Il Lampione" condidit quod Austriaci victoria parta anno 1849 interdixerunt. Anno autem 1853 commentarios novos praetitulatos "La Scaramuccia" edidit Carolus Collodi scriptor independens. Anno 1859 denique voluntarie exercitum Iosephi Garibaldi adiit, renovavit editionem foliorum "Il Lampione" et pseudonymum Collodi (secundum locum natalem maternum) excogitavit. 

Anno 1877 fabellas paedagogicas varias exarare coepit, in quibus Ioannulus (Gianettino) partes multas egit. Omnino volumina septem usque annum 1890 edita sunt. Pinoculus, garrulus naso crescenti, cum mentitur, prima vice mense Iulio 1881 in periodicis infantilibus "Giornale per i Bambini" apparuit in historiuncula *Storia di un Burattino*. Anno 1883 res eius gestae sub titulo *Le Avventure di Pinocchio* in lucem prolatae sunt. Inde Gualterus Disney anno 1940 pelliculam animatam famosissimam creavit.

Nexus interni
-------------

* Libri Latine redditi
* Pinoculus
* Colodium

Externi nexus
-------------

* Opera in interreti legibilia
* Pagina Carolo Collodi dedicata
*Vide etiam paginam discretivam:* Robigo (discretiva)

Locus Fastorum Praenestinorum ubi Verrius Flaccus Robigalia describit.
**Robigus** (-*i,m*. vel etiam **Rubigus**) est antiquus deus Romanus a rusticis cultus, cuius feriae publicae, Robigalia, die 25 Aprilis celebrabantur. Velut personificatio quaedam erat morbi virentium, quae robigo vocabatur ob similitudinem robiginosi ferri : itaque ab agricolis placari debebat, ne segetibus noceret. Quod genus deorum postea ab auctoribus Christianis irrisum est, tamquam antiqui Romani etiam de malis pestibus deos effecissent.

Deus est apud Varronem et Verrium Flaccum, item apud Aulum Gellium. Mox tamen, ut dea, **Robigo** (-*inis, f*) cum ab Ovidio Columellaque invocatur tum etiam apud auctores Christianos, id est eodem nomine quo morbus ipse.

Ille deus nomen suum e colore aegrorum virentium duxit : nam '***robus'*** forma rustica adiectivi ***rubri*** est.

Fontes
------

* Aulus Gellius libro quinto *Noctium Atticarum* XII,14.
* Columella libro decimo de *Re rustica*, versibus 341-342.
* Fasti Praenestini
* Ovidius, libro quarto Fastorum versibus 905-942.
* Plinius octavo decimo libro *Naturalis Historiae*, capitulo 285.
* Varro libro primo *Rerum Rusticarum* I,6.
	+ libro sexto de *Lingua Latina*, capitulo sedecimo

Notae
-----

1. ↑  Lactantius, *De Institutione divina* I,20,17.
Dinae raptus a Iuliano Bugiardini(it) circa annum 1535 pictus
**Dina** (Hebraice דִּינָה, Graece Δίνα) est persona Biblica, in libro Geneseos memorata.

Iacobi filia unica fuit, a Lia nata. Lia eam ultimam post sex filios peperit. Cum Iacobus in Sichem venerat, Dina egressa est domo, ut videret puellas regionis illius; ibi Sichem filius Emmor principis Dinam adamavit et violavit; posteas patrem rogavit, ut Dinae coniugium peteret, quod Emmor ab Iacobo poscebat et familiae eius in Sichem habitare aliaque conubis iungere proponebat, ut unus populus fierent. Iacobus et filii eius responderunt se non posse sororem viro incircumciso dare; poscebant, ut Sichem omnesque urbis incolae circumciderentur. Incolae Sichem assenserunt, et die tertio, quando gravissimus dolor est, filii Iacobi Simeon et Levi urbem ingressi sunt et omnes masculos occiderunt. pueros et feminas et armenta abduxerunt. Iacobus iratus est et usque ad mortem Simeon et Levi non ignoscebat, nam odio domum eius omnibus Chananaeis fecerunt. Sed Simeon et Levi respondebant se sororis iniuriam ultos esse.

Fons
----

* Liber Genesis, 30:21; caput 34

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • Dina\_-\_bibelskikkelse Store norske leksikon |
**Gaius Sempronius Ti.f. Blaesus** (natus saeculo 4 aut 3 a.C.n. mortuus post annum 244 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Cursus honorum
--------------

Sempronius Blaesus primo anno 253 a.C.n. inter Primum Bellum Punicum una cum Gnaeo Servilio Cn.f. Caepione consul Romanus fuit. Consules primo classem 260 navium longium frustra apud Lilybaeum in Sicilia insula situm appellere conati sunt, deinde litora Africae diripiebant. Tum autem naves praeda oneratae vado quadam retenti sunt et Romani pars praedae abicere coacti sunt. Cum iter Romam facerent, 150 naves procella submersae sunt. Anno 244 a.C.n. una cum Aulo Manlio T.f. Torquato Attico secundum consulatum gessit. Tum Blaesus contra Hamilcarem Barcam in Eryce monte in Sicilia pugnabat.

Notae
-----

1. ↑  Polybius I 39, 1–7; Zonaras VIII 14; Diodorus Siculus XXIII 19; Eutropius II 23; Orosius IV 9, 10–11.
2. ↑  Polybius I 58, 1-6.

Bibliographia
-------------

* Der Neue Pauly T. 11, c. 387


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gnaeus Cornelius Scipio Asina II et Aulus Atilius A.f. Calatinus II**  |  **Consul** 253 a.C.n.cumGnaeo Servilio Cn.f. Caepione | Successores: **Gaius Aurelius L.f. Cotta et Publius Servilius Q.f. Geminus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Fabius M.f. Buteo et Gaius Atilius A.f. Bulbus**  |  **Consul** 244 a.C.n.cumAulo Manlio T.f. Torquato Attico | Successores: **Gaius Fundanius C.f. Fundulus et Gaius Sulpicius C.f. Galus**  |
Wikidata Ocna Sibiului
Res apud Vicidata repertae:Ocna Sibiului: insigneOcna Sibiului: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°52′29″N 24°4′0″E  
*Numerus incolarum*: 3 434  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: George-Claudiu Predescu  
*Procuratio superior*: Cibinium  

**Geographia**

*Superficies*: 87.47±0.01 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Ocna Sibiului: situsOcna Sibiului: situs
Salina Ocnae Sibiului anno 1871
Ocna Sibiului collocatio in circulo Cibinii.
**Miercurea? Sibiului** Theodisce *Salburg* ; Hungarice *Vízakna*) est oppidum circiter 3600 incolarum (anno 2011) in Transsilvania situm, quae pars est circuli Cibinii. Ad Ocnam Sibiului etiam vicus Topârcea pertinet.

Historia
--------

Oppidum Ocna Sibiului anno 1290 primo in actis descriptum est. Iam medio aevo hic salinae fuerunt, quarum ultima anno 1931 clausa est. Sed ab anno 1845 hic fontibus ad salutem utuntur. Cum tempore dictaturae Communistarum balneae paulatim collapsae sunt, nunc iterum renovatae sunt. Anno 2004 Miercurea Sibiului oppidum declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 3.562 homines habitabant, inter eos 3.001 Dacoromani, 325 Hungari, 14 Zingari, atque 13 Germani.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ocna Sibiului** spectant. |

* Ocna Sibiului pagina officialis
* siebenbuerger.de de Ocna Sibiului vel Salzburg

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Regia ad Aschach
**Castellum Aschach** (Theodisce: *Schloß Aschach*) chiliometra 8 distat a Bad Kissingen atque situm est apud Bad Bocklet in valle Salae. Tribus museis instructa regia inter aedificia bellissima totius Franconiae Inferioris numeratur.

Historia
--------

Origo eius incepit saeculo 12-o, cum barones Hennebergenses castellum mediaevale construere iusserunt. Principes electores Herbipolitani totum complexum restruxerunt, qui tempore Agricolarum seditionum damnum tulerunt. Aschach factum est venatorium castellum et sedes administrationis principalis-episcopalis. Ex anno 1874 Baronibus a Luxburg sedes creata est. Anno 1955 regia eiusque collectiones muneri data sunt districtui Franconiae Inferioris. Aspectum suum hodiernum debet architectis saeculi 16-i; area hortis cafeo caupona amplificata omnes ad sese recreandum invitat.

Museum Baronis Luxburgensis
---------------------------

In parte quae Castellum grande nuncupatur reperiri possunt mediana ultimorum burgi possessorum facta secundum modum inter 1860-70 vigentem. Augetur hospitum stupor collectione illustri artificiorum Asiae orientalis, quae amplissima videtur ex omnibus baronum collectionibus.

Museum laographicum
-------------------

Cum in horreo baroco (1692) tum in aedibus nove constructis sectio laographica hospitio est excepta. Ex anno 1984 ibi spectari possunt collectiones demologici totius districtus Franconiae Inferioris. Informatur de vita campestri, habitationibus et oeconomia regionis Rhön inter annos 1850 et 1950. Duobus in tabulatis vita cotidiana vilicorum docte ante oculos proiciuntur.

Museum scholare
---------------

In hortulani aedibus (1775) rationes ludorum pristinae praesentantur. Adulescentes adultosque classis restaurata conspectu vitae scolasticae temporum praeteritorum commovebit. Multae res ad scholam et disciplinas pertinentes monstrantur, praeterea collectio vasta imaginum didacticarum parietalium tota e Franconia provenientium.

Nexus externi
-------------

Pagina domestica
**Gaius Scribonius Curio** (natus anno 90 a.C.n. mortuus anno 49 a.C.n.) fuit vir publicus militarisque. Quaestor et Tribunus plebis a populo creatus est. Propraetor Siciliae a C. Iulio Caesare factus est. In Africa ab regis Iubae exercitu interfectus est.[1]

De Iuventute
------------

Curio multos iuvenesque amicos habuit et notus est Ciceronis. Unus ex amicis fuit Marcus Antonius, futurus triumvir. Fulviam anno 50 a.C.n. uxorem duxit quae post eius mortem Marco Antonio nupsit. Cicero in oratione Philippica secunda contra Marcum Antonium dixit Curionem Antonium amatorem habuisse.[2] Vettius eques Curionem et alios de consilio capiendo de caede Caesaris accusavit. Accusatio plerumque non credita est et Curio non convictus est.

Cursus Honorum
--------------

Anno 54, quaestor a populo creatus est. Anno 50, tribunus plebis a populo creatus est. Curio tribunus plebis in C. Iulium Caesarem orationem habuit, sed Caesar magnis muneribus eum socium sibi adsciuit[3].

Triumviratus et Bellum Civile
-----------------------------

Curio tribunus plebis senatui legem de decessendo imperio a Pompeio et Caesare tulit ut bellum civile prohiberet. Lex a senatu probata erat sed consul C. Claudius Marcellus Pompeio ultimum imperium dedit ut rem publicam conservaret. Bello civili incepto, C. Iulius Caesar in Italiam iter fecit et multa oppida vicit. Curio propraetor a Caesare factus est et missus est in Siciliam ut copiam frumenti contineret. Postea in Africam navigavit ut cum Pompei exercitibus pugnarent.

Mors Curionis
-------------

Post suum adventum Curio cum Pompei exercitu a P. Attio Varo ducto proelium commisit. Exercitu Vari fugato Curio a suis militibus imperator appellatus est. Curio fugientem exercitum secutus est et urbem Uticam in quam Varus fugerat obsedit. Curio certior factus regem Iubam copias auxilio Varro misisse impetum in has copias facere constituit. Aciebus instructis et paucis militibus auxilio castris relictis, Curio ad exercitum festinavit. Saburra, dux exercitus, in insidias Curionem inlexit. Equites ante pedites et elephantes longe posuerat et iusserat eos adsimulare receptum. Simul atque copias Romanas viderunt, equites se recipere coeperunt. Curio credens hostes numero paucos esse, defessos milites iter desinere iussit et cum CC (peditibus ac equitibus) equites hostium fugientes secutus est. Equites fugientes Curionem et suos ad Saburram et reliquum exercitum duxerunt. Curio circumventus ab hostibus pugnans interfectus est[4]. Pedites relicti a Suburrae exercitu unum ad omnes interfecti sunt.

Notae
-----

1. ↑  Caes. BC 2.23-42
2. ↑  Cic. Phil. 2.44. Cf. Plut. *Ant.* 3.
3. ↑  Dio Cassius 40.60-64.
4. ↑  Dio Cassius 41.41-42.
Curia Curtium in Matrito
Leopoldus Calvo-Sotelo, qui praeses Hispaniae erat die conatus
**Democratiae Hispanicae abolendae conatus anno 1981** fuit die 23 Februarii Matriti (Hispanice: *Golpe de Estado del 23 de febrero* aut simpliciter *23-F*), cum membra custodium civilium (*Guardia Civil*), Antonius Tejero duce, in Curia Curtium vi intravit, democratiam abolendi causa. Conatus fuit hoc die, quod Adolphus Suárez praeses Hispaniae non erat ob abdicationem suam et Leopoldus Calvo-Sotelo eodem die proclamatus erat.

Franco defuncto anno 1975, democratia creata est in Hispania sub patronatu Regis Ioannis Caroli I, sed viri militares non concurrebant cum nova democratia. Iam anno 1977 militares rei publicae admonuerunt contra renovationem democraticam. 29 Ianuarii 1981 Adolphus Suárez abdicavit praesidentiam rei publicae, et mox Leopoldus Calvo-Sotelo nominatus est ad praesidentiam, sed solum die 23 Februarii electus est.

Eodem die, Antonius Tejero cum 200 custodibus civilibus intravit Curiam Curtium clamans *¡Quieto todo el mundo!* ("omnes state!") et *¡Que se sienten, coño!* ("sedete, coleus!"). Tunc, omnes sed vir singulus sederunt: is fuit Immanuel Gutiérrez Mellado, praeses vicarius et vir militaris, qui iratus ambulavit ad Tejero, et eum iussit armas deponere. 

Per horas longas Tejero praehendebat membra Curtium. Eodem modo Iacobus Millans del Bosch autocurrus armatos duxit in Valentiam, et manu militare cepit urbem et Regionem Valentianam. Millans del Bosch et Tejero placitum regis ad causam militarem volebant, sed nocte 23 Februarii rex ipse adlocutionem nationi dedit per televisionem, quae conatum ad democratiam derogandam damnavit.

Duces militares iudicati sunt, et Tejero et Milans del Bosch in carcere per annos triginta damnati fuerunt.

Nexus interni
-------------

* Transitio Democratica Hispanica
Wikidata Octavius Paz
Res apud Vicidata repertae:Octavius Paz: imagoOctavius Paz: imago
*Nativitas*: 31 Martii 1914; Mexicopolis  
*Obitus*: 19 Aprilis 1998; Mexicopolis  
*Patria*: Mexicum, Res Publica Hispanica Secunda  

**Officium**

*Officium*: ambassador of Mexico to India  
*Munus*: poëta, Auctor textus musici, legatus, philosophus, Interpres, essayist, scriptor, politicus  
*Patronus*: Universitas Parisiensis, Universitas Cantabrigiensis
**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Coniunx*: Elena Garro, Marie José Tramini  

**Memoria**

*Laurae*: Praemium litterarum Nobelianum, Guggenheim Fellowship, Praemium Michaeli de Cervantes dicatum, Xavier Villaurrutia Award, National Prize for Arts and Sciences, Neustadt International Prize for Literature, Princess of Asturias Award for Communications and Humanities, Praemium pacis a librorum mercatoribus Germanicis tributum, Grand Cross of the Civil Order of Alfonso X the Wise, Grand Officer of the Order of Merit of the Italian Republic, Mariano de Cavia' Price, Jerusalem Prize, Magna Crux Ordinis Isabellae Catholicae, Menéndez Pelayo International Prize  

**Octavius Paz** (natus Mexicopoli 31 Martii anno 1914; mortuus ibidem 19 Aprilis 1998) fuit scriptor, poeta, legatus Mexicanus. Anno 1981 Praemium Michaeli de Cervantes dicatum, anno 1990 Praemio Nobeliano Litteraturae laureatus est. 

Modus operarum fuit more surrealismo, existentialismo, saepe placita Marxiana, Buddhismo, et Hinduismo.

Index operum
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Verba quae insequuntur vicificanda sunt ut rationibus qualitatis et Latinitatis propositis obtemperent. Quaesumus ut paginam emendes. |

Carmina
* *Libertas sub iure iurando* (1958)
* *Salamandra* (1962)
* *Clivus orientalis* (1969)
* *Reditus* (1976)
* *Arbor intus* (1987)

Scripta oratione soluta
* *Labyrinthus solitudinis* (1959)
* *Arcus et fides* (1956)
* *Pira ulmi* (1957)
* *Quadrivium* (1965)
* *Portae ad rus* (1966)
* *Flumen alternum* (1967)
* *Claudium Levi-Strauss sive Epulae novae Aesopi* (1967)
* *Marcelus Duchamp sive Puritatis castellum* (1968)
* *Coniunctiones et disiunctiones* (1969)
* *Postdata* (1969)
* *Species nuda* (1973)
* *Signum et tractus* (1973)
* *Filii limi* (1974)
* *Orcus philantropicus* (1979)
* *In-mediationes* (1979)
* *Soror Ioanna Agnes a Cruce sive Pedicae fidei* (1982)
* *Caelum nubilum* (1983)
* *Operum umbrae* (1983)
* *Homines in saeculo suo* (1984)
* *Parva chronica magnarum dierum* (1990)
* *Altera vox* (1990)
* *Convergentiae* (1991)
* *Presso pede* (1992)
* *Flamma duplex* (1993)
* *Itinerarium* (1994)
* *Prospectus Indiae* (1995)

Versiones
* *Versiones et diversiones*
* *Semitae de Okuis*, Matsui Bashi (1957)
* *Collectio Fernandi Pessoa* (1984)

Nexus interni
-------------

* Museum Nationale Anthropologiae (Mexicum)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Anelli arborei
**Dendrochronologia** (Graece δένδρον 'arbor' + χρόνος 'tempus' + -λογία 'studium') est scientia, quae ex consequentia anellorum arboreorum aetatem lignorum aestimat. Arbores binos quotannis in cortice creant anellos, nempe anellum hiemalem et anellum aestivum, qui numerari possunt.

Anellis a cortice usque ad centrum arboris computatis anni vitae arboris enumerari possunt. Anuli arborei permultorum arborum iuncti faciunt indicem chronologicum, qui archaeologis antiquitatem materiae dat. Dendrochronologia esse dicitur chronologia absoluta. 

Notandum est data dendrochronologica vero absoluta non esse, nam terminum post quem indicant.

Nexus interni
-------------

* Archaeologia
* Carbonium 14
* Chronologia brevis
* Datatio
* Silvologia
* Stratigraphia (archaeologia)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **dendrochronologiam** spectant. |

* Nottingham Tree-Ring Dating Laboratory
* Ultimate Tree-Ring Web Pages
Wikidata Francus Zeffirelli
Res apud Vicidata repertae:Francus Zeffirelli: imagoFrancus Zeffirelli: imago
*Nativitas*: 12 Februarii 1923; Florentia  
*Obitus*: 15 Iunii 2019; Roma  
*Patria*: Italia  
*Nomen nativum*: Gian Franco Corsi Zeffirelli
**Officium**

*Officium*: member of the Italian Senate, member of the Italian Senate  
*Munus*: theatrical director, Dispositor cinematographicus, scriptor scaenicus, politicus, film producer, actor, librettist, Procurator televisificus, director  

**Consociatio**

*Factio*: Forza Italia, Democratia Christiana  
*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

*Laurae*: Knight Commander of the Order of the British Empire, Commandeur des Arts et des Lettres‎, David di Donatello for Best Director, David di Donatello for Best Director, Nastro d'Argento for Best Director, National Board of Review Award for Best Director  
*Sepultura*: Cimitero delle Porte Sante  

**Francus**, vulgo *Franco* **Zeffirelli** (Florentiae natus, nomine *Gianfranco Corsi*, die 12 Februarii 1923; mortuus Romae die 15 Iunii 2019), fuit dispositor cinematographicus et scaenicus Italicus.

Alumnus fuit Academiae Bellarum Artium et scholae architecturae universitatis Florentinae, e qua, secundo bello mundano iam saeviente, sine lauris exiit. Inter clarissimis pelliculis eius sunt illae Iesu Christo et Sancto Francisco dicatae. Zeffirelli, quamquam dicitur homophylophilus esse, catholicus fuit et ecclesiae doctrinam saepe defendit.

Bibliographia
-------------

* Jonathan Kandell, "Franco Zeffirelli, Italian Director With Taste for Excess, Dies at 96" in *New York Times* (15 Iunii 2019)
* John Francis Lane, "Franco Zeffirelli obituary" in *The Guardian* (15 Iunii 2019)
* Richard Natale, "Franco Zeffirelli, Director of ‘Romeo and Juliet,’ Dies at 96" in *Variety* (15 Iunii 2019)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Francum Zeffirelli** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Dizionario biografico degli Italiani • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* De Franco Zeffirelli in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**

Pelliculae Franci Zeffirelli

|  |  |
| --- | --- |
|  | Francus ZeffirelliFrancus Zeffirelli |
| Camping (1957) • La bisbetica domata (1967) • Romeo e Giulietta (1968) • Fratello sole, sorella luna (1971) • Jesus of Nazareth (1977, TV) • Il campione (1979) • Amore senza fine (1980) • La traviata (1983) • Pagliacci (1982) • Cavalleria rusticana (1982) • Otello (1986) • Il giovane Toscanini (1988) • 12 registi per 12 città (1989) • Amleto (1990) • Don Carlo (1992, pellicula TV)
· Storia di una capinera (1993) • Jane Eyre (1996) • Un tè con Mussolini (1999) • Callas Forever (2002) • Tre fratelli (2005) |
|  |
Wikidata Scodra
Res apud Vicidata repertae:Scodra: insigneScodra: insigneScodra: vexillumScodra: vexillum
urbs, megalopolis  
*Civitas*: Albania  
*Locus*: 42°4′0″N 19°30′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Shkodër municipality  

**Forma**

*Area*: 872.612 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 112 276  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Scodra** (-ae, *f.*) vel **Scutarum** (-i, *n.*) (Albanice: *Shkodër*) est urbs Albaniae et caput Praefecturae Scodrensis. Prope ripas lacus Labeatum stat.

Castellum Scodrense

Nomina
------

Nomina latina urbis sunt: *Scodra, Scutarum, Chrysopolis, Epitaurum, Scodra, Skadar, Uranopolis*. Urbani *Scodrenses* seu *Scutarenses* appellantur.

Geographia
----------

Tres fluvii sunt in Scodra: Buna, Drilo et Kir.

Historia
--------

Antiquitis Scodra Illyrici populi Ardiaei et Labeatae incolebant. Scodra a Romanis annexa est anno 168 a.C.n, cum Gentius ab Lucius Anicius Gallus victus est.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Scodra, cum Pulata(de), est sedes episcopalis metropolitana Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine "archidioecesis Scodrensis-Pulatensis"

Notae
-----

1. 1 2 3  "Scutarum, Chrysopolis, Epitaurum, Scodra, Scodrensis, Skadar, Uranopolis": J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3 (ed. 1972) vol. 3 p. 351
2. ↑  Antonio Sciarretta's Toponymy - Ancient Toponymy: Illyricum
3. 1 2 3 4  Vb. adiect. "Scodrensis, Scutarensis": "Archidioecesis Scodrensis-Pulatensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**; Monumenta spectantia historiam slavorum meridionalium, Volumi 24-25 - Academia Scientiarum et Artium Slavorum Meridionalium, 1893
4. ↑  Monumenta spectantia historiam slavorum meridionalium, Volumi 24-25 - Academia Scientiarum et Artium Slavorum Meridionalium, 1893

Nexus externi
-------------

* Proprius municipii situs interretialis **(Albanice)**

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°4′0″N 19°30′0″E • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Store norske Lexikon • Treccani • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Scutarum** spectant. |
**Petronius Probinus** (natus saeculo 5, mortuus post annum 512) vir publicus Romanus sub regno Odoacris fuit.

Familia
-------

Pater eius Rufius Achilius Maecius Placidus (consul 481) erat, filius Flavius Rufius Petronius Nicomachus Cethegus, qui anno 504 consulatum gessit. Habuit filiam praeterea, quae Blesilla nominabatur.

Cursus honorum
--------------

Petronius anno 489 una cum Flavio Eusebio consulatum gessit. Adiuvit Laurentium antipapam contra Symmachum papam. Anno 511/512 *patricius* fuit.

Legenda
-------

* (Petronius) Probinus 2», The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1980, pp. 909-910.

Notae
-----

1. ↑  Magnus Felix Ennodius, Ep. VII 29

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Claudius Iulius Ecclesius Dynamius et Rufius Achilius Sividius (in occidente)**  |  **Consul** 489cumFlavio Eusebio | Successores: **Flavius Anicius Probus Faustus Iunior (in occidente) et Flavius Longinus II (in oriente, *sine collega*)**  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Romanum (discretiva)


Wikidata Romanum (Langobardia)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°31′0″N 9°45′0″E  
*Numerus incolarum*: 20 486  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Bergomas  

**Geographia**

*Superficies*: 19.38 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Fara Luana cum Sola, Barianum, Curtis Nova, Covum, Martinengum, Morengum, Forum Novum  

**Tabula aut despectus**

Romanum (Langobardia): situsRomanum (Langobardia): situs
Romanum (Langobardia)
**Romanum** (-i, *n.*) seu **Romanus** (-i, *m.*) (olim: *Rumanus*, deinde *Romanum Langobardiae*) (Italiane: *Romano di Lombardia*) est Urbs Italiae et municipium, circiter 19 500 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Urbani *Romananenses* appellantur.

Insigne
-------

* Urbs Italiae*Urbs Italiae*

Geographia
----------

* Ager Bergomas Imus orientalis (*terra*),

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*),
* Provincia Bergomas,
* Ager Bergomas Imus orientalis (*terra*),
* Bergomum (*urbs*),
* Urbes Italiae.

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Romanum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Bergomati.Collocatio finium municipii in Provincia Bergomati.

Notae
-----

1. ↑  Diocese of Bergamo, Italy: Parish
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
3. ↑  D.P.R. 17 Septembris 1962
Wikidata Petropaulopolis (Kazachstania)
Res apud Vicidata repertae:Petropaulopolis (Kazachstania): insignePetropaulopolis (Kazachstania): insigne
*Civitas*: Kazachstania  
*Locus*: 54°51′44″N 69°8′27″E  
*Numerus incolarum*: 201 446, 216 406, 222 044  
*Zona horaria*: UTC+06:00  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Петропавл
**Gestio**

*Praefectus*: Q62712873  
*Procuratio superior*: Kazachstania Septentionalis  

**Geographia**

*Superficies*: 221 600 000 metrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Omium  

*Vide etiam paginam discretivam:* Petropaulopolis (discretiva)

**Petropaulopolis** (Kazachice *Петропавл/Petropavl*) est urbs Kazachstaniae, regionis Kazachstaniae Septemtrionalis caput. In ripa dextra Ischimi fluminis sita est. Incolarum 219 231 habuit anno 2020.

Ferriviae statio Petropaulopolitana (photographema initio saeculi XX factum)

Historia
--------

Arx sancti Petri anno 1752 iussu Elisabethae Petri filiae condita est. Mercatus cum Chanatum Kazachicum hic florebat. Ab anno 1807 urbs gubernii Toboliensis, ab anno 1868 regionis Akmolinskensis. Post incendium magnum anni 1849 iterum aedificabatur. Ferriviae Transsibiricae statio anno 1896 constructa est.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 529.
| Tabula geographica |
| --- |
| Situs dioecesis in Germania |
| Indicia fundamentalia |
| Episcopus: | Stephanus Oster |
| Auxiliarius: |  |
| Emeritus: | Gulielmus Schraml |
| Vicarius generalis: | Nicolaus Metzl |
| Officialis: | Nicolaus Bittner |
| Archidioecesis: | Monacensis et Frisingensis |
| Numerus decanatuum: | 10 |
| Numerus paroeciarum: | 286 |
| Area: | 5442 km² |
| Numerus incolarum: | 591 205 *()* |
| Numerus catholicorum: | 515 852 *()* |
| Portio: |  % |
| Inscriptio cursualis: | Residenzplatz 894032 Passau |
| Pagina interretialis: | www.bistum-passau.de |
| Inscriptio electronica: | [mailto:] |

**Dioecesis Passaviensis** (Germanice *Bistum Passau*) est dioecesis ad orientalem partem Bavariae sita. 

  

Anno 739 a sancto Bonifatio condita est. Temporibus medii aevi maxima omnium dioecesium Sacri Romani Imperii erat pertinens ultra Vindobonam usque ad Hungariam. Nostra autem aetate minima omnium est.

Notissimi sancti huius dioeceseos sunt Florianus, Severinus Noricus, Godehardus, frater Conradus OFMCap de Parzham.

Ecclesia cathedralis S. Stephani

Nexus interni
-------------

* Septem dormientes

Nexus externi
-------------

* dioeceses ecclesiae catholicae

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
*Aeoliscus strigatus*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Syngnathiformes   
Familia : **Centriscidae**   
   
Subdivisiones: SubfamiliaeCentriscinae  

Macroramphosinae  
Vide commentarium.

**Centriscidae** sunt parva familia macroramphosorum, aeoliscorum, centriscorum, et notopogontium. Familia ex circa tredecim speciebus marinis constat. Omnibus est aspectus inusitatus, ut nomina in variis linguis communibus significant. Species generum *Aeolisci* et *Centrisci* solum tenues tropicasque regionis Indo-Pacificae aquas habitant, cum ceterae species plerumque in profundioribus oceanorum tropicorum, subtropicorum, australium regionibus endemicae sunt.

Species
-------

Sunt fortasse tredecim species in quinque generibus et duabus subfamiliis. In aliquibus classificationibus, subfamilia Macroramphosinae ad gradum familiae Macroramphosidarum elevatur. Sedes generis *Centriscopis* est incerta: ITIS id in Macroramphosinis, sed FishBase in Centriscinis conlocat.

* Subfamilia Centriscinae
	+ Genus *Aeoliscus*
		- *Aeoliscus punctulatus* (Bianconi, 1855)
		- *Aeoliscus strigatus* (Günther, 1861)
	+ Genus *Centriscops*
		- *Centriscops humerosus* (Richardson, 1846)
	+ Genus *Centriscus*
		- *Centriscus cristatus* (De Vis, 1885)
		- *Centriscus scutatus* Linnaeus, 1758
* Subfamilia Macroramphosinae
	+ Genus *Macroramphosus*
		- *Macroramphosus gracilis* (Lowe, 1839)
		- *Macroramphosus scolopax* (Linnaeus, 1758)*Macroramphosus scolopax*
	+ Genus *Notopogon*
		- *Notopogon armatus* (Sauvage, 1879)
		- *Notopogon fernandezianus* (Delfin, 1899)
		- *Notopogon lilliei* Regan, 1914
		- *Notopogon macrosolen* Barnard, 1925
		- *Notopogon xenosoma* Regan, 1914

Notae
-----

1. ↑  "Centriscidae" apud *FishBase*.
2. 1 2  "Macroramphosidae". apud *Integrated Taxonomic Information System*
3. ↑  "Centriscops humerosus". *FishBase*. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Februarius 2006 version. N.p.: FishBase, 2006..
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Imperatrix Dzitō.
Imperatrix Dzitō cum suo waka poemate.Sepulcrum Temmu et Dzitō.
**Imperatrix Dzitō** (Iaponice 持統天皇), nomen formale? 高天原広野姫天皇 **Takamanohara-Hinohimeno-Sumeramikoto**, fuit quadragesima prima Imperatrix Iaponiensis, natus anno 645 et mortuus anno 703. Uxor Imperator quadraginta Temmu fuit. Status suus imperatoris fuit ab anno 690 et ad annum 697 fuit. 

Die 8 Decembris anno 689, aleas tabularis probibavit? ante coronizatione?, et die 3 Martii 692 ipsa ad Ise peregrinavit contra consilium ministri Ōmiwa-no-Asomitakechimaro (Iaponice 大三輪阿臣高市麻呂), dicens ut? peregrinationem agriculturam prohibere posse. Tamen tributa populi excepta sunt. Post mortem primum igni cremata est, et sepulcrum cum Imperatore Tennmu stat.? Etiam Hujiwara-kyō (藤原京) caput nova ex Asukakiyahara-no-miya (飛鳥浄御原宮) et templum Buddhisticum Yakushi-ji (薬師寺) quod Imperator Tenmu decrevit finivit.?

Notae
-----

1. ↑  Nomen posthume datum est aevo Heian (circa saeculum IX).
2. ↑  *Nihon Shoki*, Liber 30.
3. ↑  *Nihon Shoki*, Liber 30.
Signum dioecesis.
**Dioecesis Polynesiae** (Maorice *Tikanga Pasefika*), Archiepiscopo Winston Halapua duce,[1] Anglicanos in Vitis, Tonga, Samoa, et Insulis Cookianis prodest, intra Ecclesiam Anglicanam Aotearoae Novae Zelandiae et Polynesiae. Consecratus est primus dioecesis episcopus anno 1980. Cathedralis dioecesis est Cathedralis Trinitatis Sanctae, Suvae Vitiorum sitae.

Polynesia est archidioecesis, cuius episcopus titulum archiepiscopi ex officio accepit, cum praefixo iusto *reverendissimi.* Sub nova structurae forma nunc ab Ecclesia Anglicana in Nova Zelandia adscita, Episcopus Polynesiae ex officio est unus ex tribus episcoporum et archiepiscoporum una praesidentibus, quorum quisque est archiepiscopus metropolitanus suae *tikangae* propriae, et ei primatum inter se private partiunt, quamquam unum ex eorum numero de facto eligere debent, qui vicissim primatum iustum exercet, et in Congressu Primatum Communionis Anglicanae meret, in conventu internationali in alternos annos usitate habito. Archiepiscopus Polynesiae a binis episcopis suffraganis nunc adiuvatur: Episcopus Apimeleki Nadoki Qiliho Vanua Levu et Taveuni, Episcopus Gabriel Sharma Viti Levu Occidentalem ducit. Olim fuit tertius episcopus suffraganus, qui Polynesianis in Nova Zelandia profuit, sed sedes vacans manet postquam Winston Halapua episcopus dioecesanus et archiepiscopus factus est.

Notae
-----

1. ↑  "New archbishop for Anglican Church,", *Radio New Zealand News,* 12 Maii 2010.
Imago Bethleem anno 1894 facta cum peregrinis (imago a Karl Oenike)
**Bethleem** (nomen de curia: *Bethleemitan(us)*) est Sanctae Romanae Ecclesiae sedes episcopalis titularis.

Ex Terra Sancta ab milites Saracenorum expulsi, episcopi Bethleemitani residentiam suam in Hospitium Pantenorium (Francogallice: *de Panténor*), in Clamiciaco Francogallice: *Clamecy*) in ducatu Burgundiae situm, transferrabant et de Sede Apostolica iurisdictionem ab Nivernensi episcopo exemptam impetrabant. In cursu persecutionum clericorum S. Romanae Ecclesiae in Seditione Gallica iurisdictio exempta episcopi Bethlehemitani, sede titulari vacante, suppressa est. Ab anno 1840 usque ad 1987, titulus episcopi Bethlehemitani abbates "nullius dioecesis" S. Mauritii Agaunensis in Helvetia frequenter ornabat.

Tabula episcoporum titularium (ab anno 1840)
--------------------------------------------

* *Stephanus-Bartholomæus **Bagnoud**, C.R.A.*, 3.7.1840 – 2.11.1888 †
* *Joseph **Paccolat**, C.R.A.*, 5.2.1889 – 4.4.1909 †
* *Joseph-Æmilius **Abbet**, C.R.A.*, 24.7.1909 – 3.8.1914 †
* *Joseph-Tobia **Mariétan**, C.R.A.*, 15.10.1914 – 8.2.1931 (ad sedem titularem Agathopolitanam translatus), die 10.1.1943 †
* *Bernardus Alexis **Burquier**, C.R.A.*, 22.8.1932 – 30.3.1943 †
* *Ludovicus Severinus **Haller**, C.R.A.*, 26.6.1943 – 17.7.1987 †

Nexus externus
--------------

* "Dioecesis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
Octo versiculi Sancti Bernardi in Davidi Gregorii Corneri *Promptuario catholicae devotionis*, Viennae 1636
**Octo versiculi Sancti Bernardi** sunt octo aut, divisione differente, septem versus de libro psalmorum, quos secundum antiquam traditionem catholicam Sanctus Bernardus Claraevallensis cottidie recitare solebat ad obtinendam beatam moriendi horam et Dei visionem aeternam. Inveniuntur in appendicibus multorum librorum horarum mediaevalium, ubi saepe et redditur verbis et imaginibus legenda narrans Bernardum quondam a diabolo rogatum si novisset versus psalterii per quorum recitationem cottidianam certe homo salvaretur, respondisse se cottidie recitare psalterium totum; diabolum deinde octo illos versiculos invitum ei tradidisse.

Bibliographia
-------------

* James France: *The Heritage of Saint Bernard in Medieval Art.* In: Brian Patrick McGuire (ed.): *A Companion to Bernard of Clairvaux*. Lugduni Batavorum 2011, p. 305–346, ad rem p. 337–338

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Octo versiculi Sancti Bernardi** spectant. |
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

Retiarius pugnat contra secutorem. Opus tessellatum Lepte Magnae in loco repertum.)
**Secutor** (-*oris*, m.) fuit gladiator Romanus antiquus, qui magno scuto pugioneque pugnabat.

Corpus suum magno scuto, qui semicylindratus quasi erat sed cum rotundatis marginibus, cassida, manica, minima ocreaque ab ictibus defenditur.

Scutato, adversarius suus erat semper retiarius, parmatus.

Cassidae suae crista aequora tenuisque erat neve rete in eo uncinaretur.
*Vide etiam paginam discretivam:* Semele (discretiva)

Semeles apotheosis ab Antonio Caron picta
**Semele** (*-es* vel *-ae*, *f.*, Graece Σεμέλη) in mythologia Graeca est filia Cadmi, regis conditorisque Thebarum, et Harmoniae uxoris.

Iuppiter ipse amore eius captus est et sic, Hera nolente, Semele filium concepit postea Dionysum seu Bacchum (apud Romanos Liberum) appellatum. Praegnans Semele ab Hera persuasa est, ut Iovem rogaret se in forma divina ostendere. Ille igitur se fecit fulgorem et per incuriam Semelam comburit; sed fetum e moriente recepit et in femore suo posuit ut fetum perficeret.

Semelae tres sorores erant: Autonoë quae propter Artemidis iram reliqua filii venatoris Actaeonis sustulit. Pentheus punitus est a Dionyso ipso, quoniam cultum Bacchicum recipere in Thebas nolebat: ita mater eius, Agaue, furore divino capta, caput ei abscidit. Tertia Ino fuit, quae filios suos Athamante natos amens occidit.

Semele in Arte
--------------

Anno 1743, Georgius Fridericus Handel operam *Semele* pro theatro lyrico scripsit. Continet carmen praeclarissimum "Ubicumque ambulas" (Anglice: *Where'er you walk*).

Nexus interni
-------------

* Dea materna
* 86 Semele

Nexus externi
-------------

* Imagines Semeles in *Musaeo Iconographico Warburgiano*

Notae
-----

1. ↑  Charlton T. Lewis et Carolus Short (1879). *A Latin Dictionary*. Oxoniae: Oxford University Press s.v. "Semele": "Sĕmĕla, ae, pure Lat. collat. form in the cass. obll." (Semela, -ae, forma collateralis pura Latina in casibus obliquis). Vide e.g. Ciceronis Tusculanas disputationes, 1.28: "hinc Liber Semelā natus eademque famae celebritate Tyndaridae fratres".
Wikidata Erkerode
Res apud Vicidata repertae:Erkerode: insigneErkerode: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°13′0″N 10°42′0″E  
*Numerus incolarum*: 864  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Guelpherbytensis, Sickte  

**Geographia**

*Superficies*: 13.39 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Erkerode: situsErkerode: situs
Rivulus qui in fines Erckerode transit.
**Erkerode** est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Guelpherbytensi situm, ad quod etiam ex anno 1974 Lucklum vicus (primum anno 1051 nomine *Lucgenheim* descriptus) pertinet.

Historia
--------

Erkerode anno 1175 nomine *Erikeroth* primo in actis descripta est. Annis ab 1807 ad 1813 Erkerode pars Regni Westphaliae erat. Ab anno 1814 pars Ducatus Brunsvici et ab anno 1918 Rei Publicae Brunsvici erat. Anno 1946 pars Saxoniae Inferioris factum est. Ex anno 1974 ad Sickte commune generale pertinet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Erkerode** spectant. |

* Generalis communis situs Sickte de Erkerode scripta.
Wikidata Tschita
Res apud Vicidata repertae:Tschita: insigneTschita: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 52°2′0″N 113°30′0″E  
*Numerus incolarum*: 347 088  
*Zona horaria*: UTC+09:00, Tempus Iacutianum, Tempus Ircutianum  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: A. D. Mikhalëv  
*Procuratio superior*: Chita Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 534 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Manchouli  

*Haec pagina de urbe in Russia explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Tschita" appellatur, vide Tschita (discretiva).*

**Tschita** seu **Czita** (Russice Чита, tr. *Čita*) est urbs in Russia, in Siberia Orientali, prope influxum Tschitae (Czitae) fluminis in Ingodam fluvium sita, metropolis territorii Transbaicalensis. Circa 347 milia incolarum habet (anno 2017).

Tschitae pars media de aere visa
Tschita est valens sedes industriae atque commeatus, septem stationes ferriviarum ac duo aeriportus habens. Praeterea, urbi sunt multa instituta educationis ac investigatιonis, bibliothecae, musea, theatra, horti botanicus et zoologicus.

Historia
--------

Saeculo septindecimo condita, Tschita anno 1851 facta est urbs atque metropolis regionis Transbaicalensis. Annis 1920–1922 rei publicae Extremorientalis, annis 1922–1926 gubernii Transbaicalensis, et annis 1937–2008 regionis Tschitensis caput erat. Die 1 Martii anno 2008 facta est metropolis territorii Transbaicalensis.

Notae
-----

1. ↑  Augustini Pyrami de Candolle *Regni vegetabilis Systema naturale*, vol. I. p. 210; *Acta Horti Petropolitani*, vol. VI. p. 179
2. ↑  *Bulletin de la Société imperiale des naturalistes de Moscou*, vol. XXVII. p. 399
3. ↑  Chiang-chʻun Wei, Jiangchun Wei, Yumei Jiang, *The Asian Umbilicariaceae (Ascomucota)*, 1993, p. 203. Vel *Czitaënsis*, — *Flora Sibiriae*, 1996, p. 37; Glavnyĭ botanicheskiĭ sad (Akademii︠a︡ nauk SSSR), 61-70, p. 34 etc.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tschitam** spectant (Chita, Chita, Zabaykalsky Krai). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°2′0″N 113°30′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • place/Chita-former-oblast-Russia Encyclopædia Britannica |