recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Simona Weil
Res apud Vicidata repertae:Simona Weil: imagoSimona Weil: imagoSimona Weil: subscriptioSimona Weil: subscriptio
*Nativitas*: 3 Februarii 1909; Lutetia  
*Obitus*: 24 Augusti 1943; Ashford  
*Patria*: Francia  

**Familia**

*Coniunx*: no value  

**Memoria**

*Sepultura*: Bybrook Cemetery  

Simone Weil anno 1921.
**Simona Weil** (nata *Simone Weil* Lutetiae die 3 Februarii 1909; mortua Asfordiae in urbe Cantii die 24 Augusti 1943) fuit philosopha Francica et soror Andreae Weil mathematici.

Anno 1928 ad studium in Scholam Normalem Superiorem Puellarum Separae institutam permissa est. Ingenium praecox habebat atque educatione multilingui instructa Russice, Sanscritice, Graece et Latine sciebat. Collegio opificum operam dedit et operaria laborabat pauperrima per unum annum, ut statum operariorum cognosceret.

Quamquam pacifismum profitebatur, bello civili Hispaniae interfuit in anarchismum conversa. Secundo bello mundano, Repugnationem Francicam et rectionem Caroli de Gaulle participavit iustitiae socialis restituendae causa in Anglia, ubi mortua est labore et fame operistitio effectis. 

Sustinebat etiam religionem Christianam mysticam (ad tempus cogitationem Francisci Assisiensis) et gnosin Neoplatonismi. In libro *La Pesanteur et la grâce* ('Gravitas et gratia') inscripto (quem quidem ipsa edere nequivit), pulchritudinem putat esse instrumentum soteriologicum.

Opera
-----

* *Simone Weil, Œuvres complètes.* (Paris: Gallimard, 1989–2006, 6 vols.)
* 1947: *La Pesanteur et la grâce*
* 1949: *L'Enracinement*
* 1950: *Attente de Dieu*
* 1951: *Lettre à un religieux*
* 1951: *Les Intuitions pré-chrétiennes* (Paris: Les Éditions de la Colombe)
* 1952: *La Source grecque* (Paris: Gallimard)
* 1955: *Oppression et liberté*
* 2006: *Note sur la suppression générale des partis politiques* (Paris: Climats)

Notae
-----

1. ↑  "1931: philosophie: classement 7: Weil (Simone): élève de l'ENS (Sèvres)" ex indice André Chervel, *Les agrégés de l'enseignement secondaire. Répertoire 1809-1960*

Nexus externi
-------------

* Versiones (Catalan translata)
Dubtschesus|  |
| Longitudo | 433 chm |
|  |  |
|  |  |
| Area systematis | 15 300 chm² |
| Fons | paludes planitiei Sibiricae Orientalis |
| Ostium | Ienisea |
| Regio | Territorium Crasnoiarense |

**Dubtschesus** (Russice Дубчес) est flumen in Siberia, in territorio Crasnoiarensi Russiae, accola sinister Ieniseae. In paludibus marginis orientalis planitiei Sibiricae Orientalis oritur, circa 433 chm fluit et in Ieniseam chiliometro millesimo sescentesimo septuagesimo ab ostio eius effunditur. Vicus Sandactschesus ad Dubtschesum situs est. Hac regione in taiga et scetae Dubtschesianae nobiles fidelium ritus prisci latent.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Georgii Gmelin *Flora Sibirica*, p. IX-X

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 60°55′57″N 89°40′16″E, 62°12′29″N 87°17′56″E, 60°56′34″N 89°40′19″E, 60°56′9″N 89°40′17″E • *GeoNames* |

* Dubtschesus in *Registro nationali aquarum* **(Russice)**
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Suademus, ut haec pagina ad "Pollutio plasticae" moveatur.**
Sententiam tuam, quaesumus, profer in pagina disputationis.
English languageEnglish language English

It is proposed to move this page to Pollutio plasticae. Please give your opinion on the talk page.

DeutschDeutsch Deutsch

Es wurde vorgeschlagen, diese Seite nach Pollutio plasticae zu verschieben. Um Stellungnahme auf der Diskussionsseite wird gebeten.

EsperantoEsperanto Esperanto

Rekomendatas la movo de tiu ĉi paĝo al Pollutio plasticae. Vi estas petata komenti prie en la diskutejo.
 |

 -2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Scruta plastica in litore Coco Beach in India.
**Pollutio plasticā**, plenius **pollutio materiis plasticis**, est accumulatio scrutorum plasticorum in circumiectis naturalibus quae et hominibus et omni naturae magno detrimento est.

Materia plastica non per se quaestiones ponit, sed ubicumque ea materia in circumiecta naturalia perveniat. Cum enim rationibus naturalibus nisi magnis cum difficultatibus descindantur, quasi perenne persistunt, nec e circumiectis naturalibus umquam amoventur.

Nota
----

1. ↑  "Plastic pollution". Encyclopaedia Britannica .

De hac pagina
-------------

 Haec pagina fuit Translatio Hebdomadalis a die 17 Septembris 2013 ad diem 24 Septembris 2013.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Domus cum chimaeris
Aliquae "chimaerae"
**Domus cum chimaeris** (Ucrainice Будинок із химерами) est aedificium generis floralis in regione Lypky urbis Kioviae, in numero 10 viae Bankova situm. Ab anno 2005 est habitatio praesidalis, ad caerimonias officiales et diplomaticas adhibita. Nunc via ante aedificium est area pedestris a vigile custodiata, ob propinquitatem sedis administrationis praesidis Ucrainae, in numero 11 eiusdem viae.

Vladislaus Horodecki(pl) architectus Polonicus Domum cum chimaeris annis 1901 et 1902 ad suum proprium usum aedificare voluit. Annis autem elapsis, Horodecki ob molestias pecuniarias aedificium vendere debuit, post quod, a pluribus aliis possessum, denique usque ad saeculum XXI factionis Communisticae polyclinica factum est. Cum vacuefactum sit, ornamenta interiora exterioraque omnino secundum consilia originalia Horodecki restituta sunt.

Aedificium nomen populare trahit ab ornamentis exotica animalia depingendis, quae ab Aemilio Sala architecto Italico sculptae sunt, quia Horodecki venator avidus erat. Nomen non ad Chimaeram mythologicam pertinet, sed ad genus architecturae in quo figurae animalia ornamentalia ad aedificium applicantur. Propter hoc aedificium singulare Horodecki nomen Antonii Gaudí Kioviensis meruit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Domum cum chimaeris** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°26′42″N 30°31′43″E |

* De Domu cum chimaeris in situ "7 чудес України" (Septem miracula Ucrainae) **(Ucrainice)**
* De Domu cum chimaeris in situ "Sputnik" **(Russice)**
* House with Chimaeras: Facts and Legends About an Unusual Art Nouveau Building in Kyiv, *Daily Art Magazine* **(Anglice)**
Vuoksi| Vuoksi in *Svetogorsk* urbe |
| Longitudo | 143 chm |
| Altitudo fontis | 73 m |
| Decursus aquae | 684 m³/s |
| Area systematis | 68 501 chm² |
| Fons | Saimaa lacus |
| Ostium | Lacus Ladoga |
| Regio | Carelia Meridionalis Finniae, regio Leninopolitana Russiae |

**Vuoksi** (Russice Вуокса, Carelice *Vuokša*, Finnice *Vuoksi*) est flumen in regionibus Carelia Meridionali Finniae et Leninopolitana Russiae. Per Isthmum Carelicum fluit. E lacu Saima incipit, per Imatram urbem et Imatrae torrentem fluit. In Russia *Svetogorsk* urbs ad Vuoksim stat. Trans Vuoksi lacum flumen transit. Ostium Vuoksis fluminis vetus in Corela urbe fuit; sed nunc paene exsiccatum est, nam in lacum *Suchodol'skoje* per ramum artificialem aqua Vuoksis abit et inde per ramum, qui Russice *Burnaja* (*flumen Rapidum*) nuncupatur, in Ladogam effunditur.

Antiquitus loco Vuoksis fretum inter Ladogam et sinum Finnicum erat, et iam Aevo Medio naves e Saima ad Viburgum ire poterant.

Nota
----

1. ↑  Hjalmaris Hjelt(fi) *Conspectus florae fennicae: pars. 3. Monocotyledoneae...*, Helsingiae 1888, pp. 120, 140 etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 61°13′0″N 28°47′22″E, 61°13′25″N 28°47′35″E, 60°37′27″N 30°30′29″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vuoksi** spectant. |
Pur|  |
| Longitudo | 389 (1024 cum Piakupure) chm |
|  |  |
| Decursus aquae | 2040 m³/s |
| Area systematis | 112 000 chm² |
| Fons | Uvaly Sibirici montes |
| Ostium | Sinus Tasensis maris Karensis |
| Regio | Districtus autonomusIamalo-Neneticus regionis Tumenensis Russiae |

**Pur** (Russice *Пур*) est flumen in districtu autonomo Iamalo-Nenetico Russiae. Fluminibus Piakupur et Aivasedapur (quorum nomina Nenetice *Pur gentis Piaku* et *Pur gentis Aivasedae* valent) prope ad urbem Tarko Sale confluentibus oritur; quae flumina ambo e decliviis borealibus Uvalium Sibiricorum fluunt. Per planitiem Sibiricam Occidentalem tundra paludinosa opertam multis maeandris et ramis 389 chm fluit. In sinum Tasensem, qui ad sinum Obiensem maris Karensis adiunctus est, prope ad ostium Tasi influit. *Urengoi* et *Korotčaevo* vici in ripis Tasi sitae suntt necnon Samburgum (*Samburg*) prope ad ostium eius. Anno 2020 prope ad Urengoi pons primus trans Purem constructus est.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Trescotii *Mappa representans partem septentrionalem Imperii Russici ab ostio Ieniseae fluvii usque ad Mare Album*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 64°57′10″N 77°49′7″E, 67°33′29″N 77°53′2″E • *GeoNames* |

* Pur in *Fluviis Iamalis* **(Russice)**
* Pur in *registro nationali aquarum* **(Russice)**
Wikidata Flumen Album
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°10′48″N 10°38′52″E  
*Numerus incolarum*: 1 175  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Mutinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 39.14 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Corelia, Boscus Longus Cutilianum, Plebs Pelagi, Sextula, Fananum, Rivus de Lonata  

**Tabula aut despectus**

Flumen Album: situsFlumen Album: situs
Flumen Album
**Flumen Album** (alia nomina: *Flumalbum*) (Italiane *Fiumalbo*) est oppidum et municipium Italicum, circiter 1300 incolarum, in provincia Mutinensi regionis Aemiliae-Romaniae situm. Incolae *Flumenalbenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium ItaliaeMunicipium Italiae

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

Bivio di Fiumalbo (vel *Costolo*), Ca' di gallo, Caprili, Doccia del Cimone, Dogana (Nuova), Faidello, Fenecchio, Frescarolo, Lago, La Valle, Le Selve, Montalecchio, Roncopiano, Rotari, Ronchi, San Michele, Versurone.

Municipia finitima
------------------

* Abies Magna (PT),
* Corelia (LU)
* Cutilianum (olim Catilineum)(PT)
* Fananum
* Plebs Pelagi
* Rivus de Lonata
* Sextula (olim Castrum Sextulae)

Nexus interni
-------------

* Aemilia-Romania
* Aemilia
* Ager Feronianus
* Provincia Mutinensis
* Mutina
* Municipium Italiae

Nexus externi
-------------

* Situs fluminis albi proprius


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Flumen Album** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Situs www.webdiocesi.chiesacattolica.it
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
3. ↑  Dizionario topografico-storico degli stati Estensi. Opera postuma. - Modena, tipogr. Camerale 1824-25 (Google eBook) - Girolamo Tiraboschi, tipogr. Camerale, 1825
Ostium fluminis Maeandri et augmentum arenarum in sinu apud Miletum tempore antiquitatis.
*Vide etiam paginam discretivam: Maeander (discretiva)*

**Meander** (Graece Μαίανδρος, *Maíandros*; Turcice **Büyük Menderes**, Büyük Menderes Irmağı) flumen est in Turcia austro-occidentalis. Oritur in Turcia media prope Dinar, tum ad occidentem vertit et prope urbem Ioniam antiquam Miletus in Mare Aegaeum influit.

Geographia hodierna
-------------------

Flumen in quadam fonte prope Dinar oritur, postquam in Işıklım lacum influit. Praeterito Adıgüzel Dam et Cindere Dam fluvium Nazilli, Aydın et Söke transit usque ad Mare Aegeum pervenit.

Geographia antiquitatis
-----------------------

Maeander fuit flumen notissimum Cariae in Asia Minore. Primum Homerus illius una cum Miletus et Mycale commemoravit.

### Mythologia

Fabula fuit de nexu subterraneo inter Maeandrum et Alpheum flumen in Elis.

Notio Geographiae physicae
--------------------------

A Maeandri morphologia in hydrologia verbum maeander generaliter decursum curvum fluminis designat.

Notae
-----

1. ↑  Bernhard, Karl-Heinz: *Teetassen-Zyklonen und Flußmäander – Einstein klassisch*. Sitzungsberichte der Leibniz-Sozietät, 78/79, 2005, p. 81–95.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Flumen Maeandrum** spectant. |

* Imago ab satellite.
* Studium Universitatis Marburgi de aestuario Maeandri.[*nexus deficit*]
tabula Asiae
**Asia** continens putatur; aliquot sunt qui autem Asiam tantum orientalem portionem esse doceant Eurasiae continentis.

Asiae generalis descriptio inveni in alia re. Hic tantum de geographia physica tractatur.

Fines
-----

Asiae occidentalis finis per Urales montes currunt. Septentrionalis finis Mare Glaciale Arcticum est, orientalis Oceanus Pacificus, meridionalis Oceanus Indicus et minima parte Mare Mediterraneum. Terrestris contactus cum Africa ab hominibus ruptus fuit Fossa Clysmatena facta.

Montes
------

Vasta Asiae pars a montibus dominatur, sunt enim in Asia maximi orbis terrarum montes - maximus inter eos mons Everestis.

Flumina
-------

* **Euphrates** est cum Tigre flumen, maximum Asiae Minoris, in Mesopotamia (praesente Iraquia) (Turcia), Syria. Multi antiqui et praeclari populi apud ripas Euphratis et Tigris vixerunt et potentia imperia condiderunt quae sunt Sumerii, Babylonii et Assyri.
* **Flumen Caeruleum** est flumen quod in Thibeti montibus oritur et per Sinam ad orientem in Oceanum Pacificum defluit.

Lacus
-----

Maximus orbis lacus est Mare Caspium, quod inter Asiam et Europam positus est.

Insulae
-------

Multae insulae, magnae sicut parvae, proximae orientalium Asiae litorum sunt.

Notae
-----

1. ↑  Studium Biblicum Franciscanum, *Liber annuus / Studium Biblicum Franciscanum*, 1974.
Iacobus Offenbach. Photographema a Felice Nadar decennio 187 factum.
Iacobus Offenbach. Photographema a Felice Nadar factum.
**Iacobus Offenbach** (natus Coloniae Agrippinae 20 Iunii 1819; mortuus Lutetiae 5 Octobris 1880) fuit compositor et psaltes violoncelli Germanicus, qui se sua sponte civem Francicum fecit.

Magna Offenbachii operettae *Orpheus apud Inferos* et *De Helena Pulchra* sunt. Opus iam maius, ut permulti credunt, est *Les contes d'Hoffmann* ludus musicus. Libellus dramatis ab Iulio Barbier compositus est, qui una cum socio Michaelo Carré illam fabulam a quattuor et pluribus fabulis Ernesti Theodori Amadei Hoffmannii, poetae Germani (1776–1822), composuerat. Offenbach fabulam in theatro Lutetiae viderat et auctores adhortatus est ut sibi libellum dramati musico componerent, cui ipse musicam et carmina addidit. Offenbach morbo consumptus mortem obiit priusquam hoc drama musicum in theatro dari potuit.

Conditorium eius in sepulcreto Montis Martyrum supra Lutetiam inveniri potest.

Opera
-----

* *Les contes d'Hoffmann*

Nexus interni
-------------

* "Bataclan" - theatrum apud operetta sua

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iacobum Offenbach** spectant. |

* Biographia et musicographia, goninet.philippe.akeonet.com
* *Hoffmanns Erzählungen* apud www.offenbach-hoffmann.de In hac pagina legere potes ubi et quo modo drama musicum Les contes d´Hoffmann (Fabulae Hoffmannii) in theatris Europae datur et datum est
* Commentarius Francisci Coadou de Ioanne Offenbach, musique.ehess.fr
* Index operum Iacobi Offenbach, www.operone.de
Wikidata Maringa
Res apud Vicidata repertae:Maringa: insigneMaringa: insigne
*Civitas*: Brasilia  
*Locus*: 23°25′30″S 51°56′20″W  
*Numerus incolarum*: 409 657  
*Zona horaria*: UTC-3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Consilium*: municipal chamber of Maringá  
*Procuratio superior*: Parana  

**Geographia**

*Superficies*: 487.052 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Ângulo, Floresta, Paiçandu, Sarandi, Paraná, Astorga, Doutor Camargo, Iguaraçu, Ivatuba, Mandaguaçu, Marialva  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Leiria, Brixia  

**Tabula aut despectus**

Maringa: situsMaringa: situs
**Maringa**, vulgo *Maringá*, est urbs civitatis Paranensis anno 1947 condita et sedes archidioecesis Maringaënsis.

Praeclari cives
---------------

* Sonia Braga, actrix
* Fernanda Machado, actrix

Monumentum, quo linea Tropici Capricorni Maringam transiens commemoratur

Notae
-----

1. ↑  Cf. "Archidioecesis Maringaënsis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 23°25′30″S 51°56′20″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon |
Tymus| Tymi hiemalis ab aeroplano despectus  |
| Longitudo | 950 chm |
|  |  |
| Decursus aquae | 250 m³/s |
| Area systematis | 32 300 chm² |
| Fons | paludes planitiei Sibiricae Occidentalis |
| Ostium | Obius prope Ostium Tymi (*Ust'-Tym*) vicum |
| Regio | regio Tomensis |

**Tymus** (Russice *Тым*, Selcupice *Ӄа́лӷы*) est flumen in regione Tomensi Russiae. In paludibus planitiei Sibiricae Occidentalis prope ad divortium aquarum Obii et Ieniseae oritur, circiter 950 chm patet et in Obium flumen a dextra parte prope Ostium Tymi (*Ust'-Tym*) vicum effunditur. Glacie a mense Octobri vel Novembri usque ad Aprilem vel Maium constrictus est; navigabilis per 560 chm ab ostio. Ad ligna demittenda flumine secundo usurpatur, quamvis maeandros et bracchia caeca (quae dialecto locali *accae* nominantur) innumera per omnem fluxum facit.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Georgii Gmelin *Flora Sibirica*, p. VII-VIII

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°25′55″N 80°1′40″E, 60°4′30″N 86°40′10″E, 59°25′55″N 80°1′40″E • *GeoNames* |

* De Tymo in *registro nationali aquarum* **(Russice)**
Ufa| Ufa prope ad vicum Sargaia |
| Longitudo | 918 chm |
| Altitudo fontis | 470 m |
| Decursus aquae | 388 (in Ufa urbe) m³/s |
| Area systematis | 53 000 chm² |
| Fons | Iurma mons iugi Uraltau |
| Ostium | Album (flumen) |
| Regio | Russia Europaea |

*Vide etiam paginam discretivam:* Ufa (discretiva)

**Ufa** (Russice Уфа, Baschkirice Өфө vel Ҡариҙел) est flumen in regionibus Celiabinscensi et Sverdloviensi et in re publica Baschkiria Russiae, Albi fluminis accola maximus. Nomen Baschkiricum Ҡариҙел (*Karizel, Kara Idel*) *flumen Nigrum* vel *Rha Nigrum* significat (nam Album et Cama fonte Rha fluminis putabantur).

Circiter 1430 chiliometra longitudinis est. In montibus Uralensibus (Iurma mons iugi Uraltau) ut flumen montanum oritur, Aio accola maximo accepto in loca planiora exit. Receptaculum aquae Paulinum (*Pavlovskoie*) in Ufa constructum est. In Ufa urbe in Album flumen se effundit.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Amman *Stirpium rariorum in Imperio rutheno sponte provenientium icones et descriptiones*, p. 7. Cf. *via Ufana* in: Guilelmi Peiffer *De cholerae morbi contagio...*, Berolini 1831, p. 12.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°31′45″N 60°7′4″E, 54°40′38″N 55°59′22″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
*Vide etiam paginam discretivam: Ainu*

Turma Ainu circa anno 1904 capta.
**Ainu** vel **Ainuenses** (Ainuane: アィヌ, Аину, *Aynu*; Iaponice: アイヌ, *Ainu*; Russice: Айны, *Ajny*; in textibus Iaponicis historicis 蝦夷, *Ezo*) est populus indigenae cultus civilis simplicis qui habitat regionem Iaponiae septentrionalem, sicut insulam Honsuam superiorem et Esoniam, atque Russiam australem orientalem, insulam Sachalinam, archipelagus Curilense et paeninsulam Camtschatcam. Viā victūs simplicis, cum naturā concordare inter se docent, sed multi iuvenes vitam modernam malunt. Religio populi variat; Animismus, Ainuensis, Christianitas Orthodoxa Russica, Buddhismus et Shintoismus. Inter eorum tres linguas notas, Ainuane hodie solum loquuntur, aliis linguis autochthonicis mortuis, sed praesertim Iaponicā et Russicā linguis utuntur. In comparatione cum aliis duabus, lingua Ainuensis progressiva est, vocabulis naturalibus conservatis, praecipue plantarum.

Notae
-----

1. ↑  Confer binomen "Zaus ainuensis".

Bibliographia
-------------

* Brett Walker, *The Conquest of Ainu Lands: Ecology and Culture in Japanese Expansion, 1590–1800*. Berkeleiae: University of California Press, 2001

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ainu (populus)** spectant. |
**Gaius Sempronius Gracchus** (natus anno 153 a.C.n. mortuus anno 121 a.C.n. Romae) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Tiberius Sempronius Gracchus, consul anni 177 a.C.n. fuit, mater Cornelia, filia Publii Cornelii Scipionis Africani erat, frater Tiberius Sempronius Gracchus tribunus plebis. Liciniam, filiam Publii Licinii Crassi Divitis Muciani in matrimonium duxit atque filiam Semproniam habuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 133 a.C.n. ex lege Sempronia a fratre lata *triumvir agris iudicandis adsignandis* creatus est una cum fratre Tiberio, cui paulo post occiso successit Publius Licinius Mucianus, et Appio Claudio Pulchro consulari. Hunc magistratum usque ad mortem retinuit. Annis 126 - 124 a.C.n. quaestor Lucii Aurelii Orestis et deinde propraetor in Sardinia fuit. Anno 123 senatu invito tribunus plebis electus est. 

### Leges a Gaio Graccho latae

Multis legibus dominationem senatorum coercere voluit. *lege de tribunis reficiendis* stipulavit, ut tribuni plebis statim recreari possint; *lege de capite civis* constitutum est, ne senatus poenam mortis de civibus decerneret. Haec iudicia populo tradita sunt. *Lex agraria* agrum publicum pauperibus tribuit, *lege frumentaria* frumentum plebi urbanae dabatur. *Lex militaria* viros, qui non iam XVII annos nati sunt, a militia arcebat et alia lege Asiam publicanis tradidit. *Lex de provinciis consularibus* constituit, ut ante electiones consulum eorum provinciae decernerentur. *Lex iudiciaria* senatores a iudiciis arcuit atque iudicia equitibus tradidit. Praeterea *lex repetundarum* lata est, ut proconsules avari poena adfici possent.

Nex Gracchi
-----------

Anno 122 a.C.n. Gracchus iterum tribunus electus est, sed Marcus Livius Drusus in eodem collegio electus senatorum rebus consulebatt. Nam cum Gracchus in Africam profectus esset, ut colonias civium conderet, Livius propositis vanis plebem ad se transire permovit atque Gracchus, postquam ex Africa rediit, tribunus plebis comitiis anni 121 a.C.n. rpulsam accepit. Senatus tunc primo *senatus consultum ultimum* decrevit et constituit, ut *consules viderent, ne quid detrimenti rem publicam caperet*. Consul Lucius Opimius vi contra fautores Gracchi egit atque Sempronius cum multis eiusdem factionis viris necatus est.

Bibliographia
-------------

* Nicolaus Brinkmann, "[I 11] S. Gracchus, C." in *Der Neue Pauly* vol. 11 (Stutgardiae: Metzler, 2001. ISBN 3-476-01481-9) col. 388–391.
* Hieronymus Carcopino, "Les triumvirs de la lex Sempronia et l'histoire des Gracques" in *Autour des Gracques. Etudes critiques*, Les Belles Lettres, 1967ː 129-340
* Roman V. Lapyrionok, *Der Kampf um die Lex Sempronia Agraria : vom Zensus 125/124 v. Chr. bis zum Agrarprogramm des Gaius Gracchus*, Bonnae, 2012 Recensio critica Altera recensio critica

Notae
-----

1. ↑  *CIL* 1, 639 *CIL* 1, 640 *CIL* 1, 641 *CIL* 1, 642
2. ↑  Plutarchus, *Gaius Gracchus*; Appianus Alexandrinus, *Bellum civile* I 91-120
Structura dimeri αβ tubulini cum nucleotidis et iontibus metallicis ligatis.
**Tubulinum** est proteina globosa e qua microtubuli in cytosceleto constant. Duae species globulini suntː α-globulinum et β-globulinum. Ambae circiter 450 aminoacida numerant et massam 50 chilodaltonum habent sed fere dimidia parte sequentiae inter se differunt. Dimerum αβ primum formant antequam microtubulis adderentur.

De structura moleculari
-----------------------

Structura secundaria tubulini moleculae duo foliola β (unum quattuor, alterum sex cauliculorum) duodecim helicibus α circumdata praebet. In structura tertiaria utraque species tubulini situm guanosinum triphosphoricum (GTP) ligantem habet. Postquam dimerum in microtubulum incorporatum est GTP tubulini β hydrolyzatur in GDP et Pi (phosphatum) dum GTP tubulini α integrum remanet quia medio dimero reconditur. Microtubuli ex utraque parte crescunt et minuuntur, magis tamen ex altera quae tubulinum β ostendit et polus + appellatur. Ita celeriter construuntur et destruuntur ut in mitosi cum chromosomatum paria separant. Nonnumquam tam celeriter dimera ex una parte adduntur quam ex altera auferuntur.

Sunt medicamenta quae microtubulorum constructionem inhibent ut colchicina quae inflammationem impugnat. Paclitaxel qui cancro laborantibus hominibus remedio datur econtra microtubulorum destructionem inhibet ita ut cellulis sese dividentibus obsit quia fasces microtubulorum minui debent ut paria chromosomatum separentur.

Fontes
------

Mensurae variae quae ad microtubulorum adgregationem pertinent.
* Charlotte Pratt et Kathleen Cornely, *Essential Biochemistry*, Wiley, 2018ː V.3. In versione Francogallica, De Boeck, 2019 pp.132-135

Plura legere si cupis
---------------------

* K. K. Busiek, W. Margolin: "Bacterial actin and tubulin homologs in cell growth and division", *Current Biology*, 2015ː R243–R254
* Benoît Gigant, Chunguang Wang, Raimond Ravelli et Marcel Knossow, "Bases structurales de la régulation de la tubuline par un médicament anticancéreux, la vinblastine", *M/S*, 2005ː 814-5.
* Martin Pilhofer, Mark S. Ladinsky, Alasdair W. McDowall, Giulio Petroni, Grant J. Jensen:"Microtubules in Bacteria: Ancient Tubulins Build a Five-Protofilament Homolog of the Eukaryotic Cytoskeleton". *PLOS Biology*, 2011
**Aristonicus** vel **Eumenes III** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus anno 129 a.C.n.) usurpator vel ultimus rex Pergami fuit.

Gens
----

Aristonicus filius nothus Attali II regis Pergami fuit.

Regnum
------

Attalus III rex, quia filios non habuit, anno 133 a.C.n. ex testamento populo Romano regnum tradidit. Urbibus regni autem libertatem proposuit. Attalo mortuo Aristonicus regnum appetivit atque sibi nomen **Eumenes III** assumpsit. Urbes Graecae - in primis Pergamum et Ephesus - ei resistebant, sed apud incolas non Graecos et agricolas et praesertim servos multum potuit. Fautores suos *Heliopolitas* appellabat. Mox tamen Bithynorum rex Nicomedes et Cappadocum reges auxilia adversus eum miserunt et Romani novam provinciam sibi propositam expugnare coeperunt. Anno 130 a.C.n. Aristonicus consularem Publium Licinium Crassum Divitem Mucianum in se missum interficiendum curavit. At successor Licinii Marcus Perperna eum circumvenit atque ad deditionem coegit. Aristonicus Romam latus ibique necatus est.

Fontes antiqui
--------------

* Strabo, *Geographica* XIV.1.38

Bibliographia
-------------

* Andreas Mehl, "[4] Aristonikos" in *Der Neue Pauly* vol. 1 (Stutgardiae: Metzler, 1996. ISBN 3-476-01471-1) col. 1118–1119.

Notae
-----

1. ↑  Id est 'Solis cives' ː Strabo, *Geographica* XIV.1.38
2. ↑  Diodorus Siculus XXXIV; XXXV 2,26; Plutarchus, *Flamininus* 21,10; *Gracchus* 20,5-7; Publius Annius Florus I 35
**Atrium Carceri** est propositum musicum Suecicum Simonis Heath, a Cold Meat Industry, societate phonographica industriali, primum emissum. Novem alba longitudinis plenae iam divulgata sunt. Anno 2011, Atrium Carceri Cold Meat Industry reliquit et Cryo Chamber, societatem ambientis obscurae, condidit.

Descriptio
----------

Musica Atrii Carceris ambiens obscura, ambiens atra, et ambiens industrialis usitate describitur. Atrium Carceri, propositorum sicut Lull et Lustmord simile, synthesizatoribus, effectibus sonicis, selectionibus ex pelliculis et anime, ac sonis clavilis aliorumque instrumentorum utitur ad creandos rhythmos tardos, melodias amaras, texturasque multiplices in argumentis vastitatis, solitudinis (vel etiam cohibitionis solae), et tabis circumiectorum plerumque conditas. Iudices musici propositum laudare solent, quod auscultatores quasi adsectatores cultus ob atmosphaeram profundam amplectuntur.

Discographia
------------

Alba ex studio
* *Cellblock* (2003)
* *Seishinbyouin* (2004)
* *Kapnobatai* (2005)
* *Ptahil* (2007)
* *Souyuan* (2008)
* *Phrenitis* (2009)
* *Reliquiae* (2012)
* *Void* (2012)
* *The Untold* (2013)
* *Forgotten Gods* (2023)

Notae
-----

1. ↑  Num pro *Atrium Carceris* scribatur ignotum est: "The project name means 'prison hall' in Latin; however, 'carceri' is in the wrong declension class. The proper name would have been 'Atrium Carceris'" ().
2. ↑  Situs proprius.
3. ↑  Recognitio in *Maelstrom,* magazina interretiali.
4. ↑  Recognitio in *Chronicles of Chaos.*

Nexus externi
-------------

* Situs proprius, www.atriumcarceri.com
* Situs publicus, atriumcarceri.coldmeat.se
Monstrum Graecum Medusa decapitata. Depictus Pietro Paulo Rubens circa 1618 vide Medusam (Rubens).
Vaccae geminae coniunctae.
**Monstrum** (-i, n.), nomen tractum ab eadem radice ac verbum 'monere', significat omen a deis, ut saepe putatur, missum vel rem abominandam, ut vitulam bicipitem. Exempla monstrorum ex litteris selecta sunt Jabberwock, Medusa, Grendel in carmine Beowulf, creatura Doctoris Frankenstein, King Kong, multas serpentes, alia. Sensu lato 'monstrum' significat ea quae hominibus incerta sunt, e.g. terrae vel planetae incognitae, quae plenae monstrorum in animo saepe habentur. Genera monstrorum variant, quo si in aquis unum incolit, pistrix vocatur.

Fontes
------

De Monstris, Quasi Monstris & Monstrosis; Item de Serpentibus, etc. Philippensibus, ex MS. R. P. Geo. Jos. Camelli. Communicavit D. Jac. Petiver. Pharmacop. Lond. & S. R. S. (in Number 307) Geo. Jos. Camelli; Jac. Petiver Philosophical Transactions (1683-1775), Vol. 25. (1706 - 1707), pp. 2266-2276. Stable URL:

Nexus interni
-------------

* Orc
* Pistrix
* Sphinx
* Vampyrus
Wikidata Ofra Haza
Res apud Vicidata repertae:Ofra Haza: imagoOfra Haza: imagoOfra Haza: subscriptioOfra Haza: subscriptio
*Nativitas*: 19 Novembris 1957; Hatikva Quarter  
*Obitus*: 23 Februarii 2000; Ramatgan  
*Patria*: Israel  
*Nomen nativum*: בת שבע חזה
**Officium**

*Munus*: suorum carminum actor, voice actor, musicographus, diurnarius, Clavilista, actor cinematographicus, stage actor, cantor  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Iudaica
**Memoria**

*Laurae*: Kinor David, Singer, Female Singer and Band of the Year  
*Sepultura*: Yarkon Cemetery  

**Ofra Haza** (humili loco nata familia oriunda ex Iemenia Telavivi die 19 Novembris 1957; ibidem mortua die 23 Februarii 2000) fuit cantrix Israëlita notissima quia antiqua carmina Iemenitarum Iudaeorum more novo canebat.

Vita
----

Adolevit in communitate Hatikua? Telavivi, et primum in Hatikua? societate musica cecinit. Primus exitus habuit in Israël anno 1979, cum egit in pelliculis Israëliticis *Puella Suburbana* et *Shlagger* et primi carminis "Ani Frecha" gratia. Anno 1983 secunda a victore in Cantus Eurovisionis Certamine carminis de patria "Chai" gratia fuit.

Extra Israëlem primus exitus eius fuit *Yemenite Songs* (*Carmina Iemenita*) anno 1985, inter quae multa a a poeta Shalom Shabazi saeculo XVII scripta erant.

Anno 1993 ad honorem rerum politicarum peritorum Yitzhak Rabin et Iasser Arafat, cum Praemium Nobelianum pro pace acceperunt, spectaculum fecit.

Mors sua, die 23 Februarii 2000 propter SCDI, fuit multis Israëlitis consternationis causa. Ofra Haza nam numquam fuit promiscua aut servum substantiarum psychotropicarum vitii pectus non habebat, scilicet maritus suus eam contactu corrupit. Annum post Ofrae mortis, etiam maritus nam propter cocainae abusum mortuus est. Ofrae Hazae memoriam adhuc hodie multi Israëlitae prodeunt.

* Sepulcrum Ofrae Hazae in sepulcreto YarkonSepulcrum Ofrae Hazae in sepulcreto Yarkon
* Epigramma in aedificio ubi nata estEpigramma in aedificio ubi nata est
* Sculptura illi Ofra Haza dedicata, Telavivi positaSculptura illi Ofra Haza dedicata, Telavivi posita

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ofra Haza** spectant. |

* Situs proprius
* Ofra Haza in Internet Movie Database
* Pagina memorialis in Find a Grave
*Vide etiam paginam discretivam:* Media (discretiva)

Tabula situm *Mediae* monstrat.
Tabula *Imperium Medorum* amplissimum monstrat.
**Mēdia** (-ae, *f.*) (Graece: *Μηδία* ; lingua Persica antiqua: *Māda*) fuit antiqua Asiae Meridianae regio, in caurina hodiernae civitatis Iraniae parte sita. Nomen cepit ab Iranica Medorum gente, qui ibi extrema parte millennii alterius a.C.n. consederant. Caput Mediae fuit urbs Ecbatana; aliae regionis urbes magni momenti fuerunt Aspadana et Rhagae.

Medorum regnum prima saeculi septimi a.C.n. parte a Deioce rege e variis tribubus in unum conciliatam esse Herodotus memorat. Assyriorum imperio, cui subiecti erant, anno 612 a.C.n. everso, Medi Cyaxare rege suum ipsorum imperium sui iuris condiderunt, quod amplissimum se ab Halye flumine occidentem versus ad usque Paropamisi montes orientem versus patuit.

Anno fere 550 a.C.n. Cyrus II, rex regionis Persicae Anšān, quae tunc erat Medis subiecta, contra Astyagem, Medorum regem, rebellavit, quem bello superans cepit. Sic Cyrus Imperii Medorum finem fecit et novum Imperium Persarum instituit.

Media in satrapiam Imperii Persarum redacta magnum tamen valere perrexit (qua de re vide etiam Media). Ita Ecbatana, Mediae metropolis, una e sedibus regum Persarum facta est, et Medi iuxta Persas robur fuit imperii, quorum multi satrapae, duces belli, consiliarii fungebantur, ita ut scriptores historici Graeci Persas saepe 'Medos' vocarent.

Anno 331 a.C.n. Dario III, ultimo Persarum rege, ab Alexandro Magno bello superato et postea a suis interfecto, Atropates, Mediae satrapes, se suamque provinciam Alexandro dedidit. Quam primum ille alii regendam concessit, deinde tamen Atropati restituit.

Alexandro anno 323 a.C.n. vita defuncto, eius sodales regni inter se partiendi causa Mediam in duas partes diviserunt, quarum maior Pithoni Macedoni concessa est, minore ad caurum versa Atropati relicta. Haec, dehinc a nomine regis Media Atropatene vel simpliciter Atropatene vocata, mox regnum liberum factum est; illa, Media Maior, Media Magna vel simpliciter Media appellata, Pithone interfecto, tandem in satrapiam imperii Seleucidarum redacta est.

Nexus externi
-------------

* Dandamayev, M. & Medvedskaya, I. 2006. "Media" in *Encyclopaedia Iranica Online.* **(Anglice)**
* Lendering, Jona, "Media (1)" et "Media (2)" apud Livius.org. **(Anglice)**
* "Media." 1911. *Encyclopaedia Britannica,* editio 11a. **(Anglice)**
Logotypus bibliothecae.
Frons principalis aedificii bibliothecae.
Exterior bibliothecae pars.
**Bibliotheca Nationalis Coreae** (Coreanice 국립중앙도서관, Mandarinice 國立中央圖書館), Seuli in Coreá Meridianá sita, anno 1945 constituta est, maxima bibliotheca in civitate. Plus quam 10 milliones librorum tenet, inter quos plus quam 1 134 000 libri externi nonnullaeque res ex Gazis Nationalibus Coreae Meridianae.

Bibliotheca intra fines urbanos a Sogong-dong in Jung-gu ad Namsan-dong anno 1974 et iterum ad locum hodiernum ad Banpo-dong in Seocho-gu anno 1988 mota est. Auctoritas administrativa a Ministerio Educationis ad Ministerium Culturae anno 1991 translata est. Bibliotheca socius est Bibliothecae Digitalis Mundi et Consortii Interretis Conservandi Internationalis. Principalis exsecutivus hoc tempore est Lim Wonsun.

Aedificia bibliothecae in lineis ferriviarum subterranearum 3, 7, et 9 iacent, quorum omnes inter se in Statione Laophoriorum Expressorum Seuli coniunguntur.

Nexus interni
-------------

* Bibliotheca Digitalis Nationalis Coreae
* Bibliotheca Nationalis Puerorum et Adultorum Iuvenum
* Cultura Coreae Meridianae

Notae
-----

1. ↑  Romanizatio retractata: *Gungnip Jungang Doseogwan* ; ratio McCune–Reischauerana: *Kungnip Chung'ang Tosŏgwan.*

Bibliographia
-------------

* Ji-sook, Bae. 2013. "National library to open in Sejong City." *The Korea Herald,* 13 Maii 2013. Editio interretialis.
* Mee-you, Kwon. 2015. "Lifestyle: National library collection reaches 10 million books." *The Korea Times,* 6 Maii 2015. Editio interretialis.
* Tae-ick, Kim. 2009. "National Digital Library Opens New Doors." *The Chosunilbo,* 22 Maii 2009. Editio interretialis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bibliothecam Nationalem Coreae** spectant. |

* Situs interretialis bibliothecae proprius.
* Fairb [sic]. 2013. "National Library of Korea Tour." *Dispatches from the Field,* 4 Augusti 2013.
* Harvard-Yenching Library Collections. 2019. "National Library of Korea - Harvard-Yenching Library Korean rare book digitization project."
Curlandiae et Livoniae tabula (Amstelodami, 1706.)
Curlandiae tabula (saeculi XVIII).
**Curlandia** vel **Curonia** est historica Lettoniae regio. Sensu lato, a ripa laeva Duinae Occidentalis usque ad mare Balticum patet; sensu autem strictiore, territorii huius pars occidentalis est, quae nunc Lettonice *Kurzeme* (vel paeninsula Kurzemensis) nominatur. Semigalliae contermina est, quae saepe pars Curlandiae esse putatur.

Historia
--------

Nomen Curlandiae a Curonibus gente Baltica originem habet, qui lingua Curonica utebantur. Ab anno 1267 terra Ordinis Livonici Curlandia facta est. Gotthardus Kettler, Ordinis magister ultimus, Ducatus Curlandiae et Semigalliae condidit, ubi domus Kettler usque ad annum 1771 regnabat. Ad Magnum Ducatum Lithuaniae Curlandia tunc pertinebat. Dux e domo Kettler ultimus, Fredericus Gulielmus, Annam filiam Ioannis V nupsit et mortuus est; Anna, imperatrix Russiae facta, Curlandiae ducem Ernestum de Biron fecit, sed *de facto* Curlandia et duces eius e domo Bironis iam sub imperio Russico erant. Anno 1795, Polonia divisa, *de iure* ad Imperium Russicum Curlandia adiuncta est et gubernium Curlandense ibi conditum erat. Ab anno 1918 Curlandia Lettoniae pars est.

Urbes
-----

Liba et Vindovia Curlandiae urbes magnae sunt. Goldinga et Piltynum aliae urbes Curlandiae sunt, Alvanga, Ervalia, Sarnitus et Wasa vici antiqui.

Notae
-----

1. ↑  Vide tabulas et, e.g. Ioannis Iacobi Haake *Curlandia bona spe in reduce duce suo recreata ac per anagramma repraesentata*, 1709; *Privilegia et jura praecipua Ducatus Curlandiae et Semigalliae cum suo indice*, 1727.
2. ↑  Caroli Pantenii (D.B.) *De morbis Curoniae vernaculis*, Dorpati 1838/
3. ↑  Cf. "Bironius*, — Ioannis Bernardi Basedow *Operis elementaris pars tertia*, Dessaviae 1774, pp. 134, 140.*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°0′0″N 22°0′0″E • Store norske Lexikon • Treccani |
Wikidata Sandomiria
Res apud Vicidata repertae:Sandomiria: insigneSandomiria: insigne
*Civitas*: Polonia  
*Locus*: 50°41′0″N 21°45′0″E  
*Numerus incolarum*: 22 189  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
http://www.sandomierz.pl/ Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Sandomierz
**Gestio**

*Procuratio superior*: Powiat sandomierski  

**Geographia**

*Superficies*: 28.8 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Emmendingen, Ostrogia, Newark-on-Trent  

**Sandomiria** (Polonice: Sandomierz) est urbs in Polonia 24457 (anno 2014) incolarum.

Sandomiria est sedes episcopalis (Dioecesis Sandomirensis).

Urbs iacet super flumen Vistulam. Sita est prope Novam Tarnoviam (Polonice: Tarnobrzeg).

Sandomiria

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°41′0″N 21°45′0″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Treccani |

* sandomierz.pl

1. ↑  "Sandomiriam dehinc in Polonia regendis fratribus translatus" *Officia propria Poloniae* (1965), pars altera, p. 25 [Bb. Sadoc et Soc. Mm. ad mat. le. iii]
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 **Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

Wikidata Ferdinandus Keller
Res apud Vicidata repertae:Ferdinandus Keller: imagoFerdinandus Keller: imago
*Nativitas*: 5 Augusti 1842; Carolsruha  
*Obitus*: 8 Iulii 1922; Aquae Aurelianae  
*Patria*: Germania  

**Ferdinandus Keller** (natus Carolsruhae die 5 Augusti 1842 et mortuus in civitate Badenia 8 Iulii 1922) fuit pictor Germanicus more Historismi. Eius magnum opus decennii noni saeculi XIX est pictura titulo *Markgraf Ludwig Wilhelm von Baden nach der Schlacht bei Slankamen* sive "marchio Ludovicus Gulielmus de Badenia post pugnam ad Slankamen gestam".

Vita
----

Primum Keller didicit pingere a patre suo qui erat aedificiorum inspector et etiam picturas colore oleo trito pingebat. Cum Keller erat in Brasilia cum familia ab anno 1857 usque ad 1862 a se impetravit ut pictor fieret. 

Mense Novembri 1867 Keller Romam venit ubi usque ad 1869 vivebat. Romae Anselmum Feuerbach cognovit. Ambo habebant suam officinam in eadem domo. 

Anno 1883 "Floram" pinxit.

Bibliographia
-------------

* Eva-Maria Froitzheim: *Ferdinand Keller (1842–1992). Gemälde, Zeichnungen* (= *Bildhefte der Staatlichen Kunsthalle Karlsruhe.* Nr. 15.) Karlsruhe 1992, ISBN 3-925212-18-3.
* Biographia Ferdinandi Keller secundum lexicon civitatis Carolsruhae (Germanice)

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ferdinandum Keller** spectant. |
Michael Waltari anno 1935
**Michael Waltari** (Finnice: *Mika Toimi Waltari*, natus 19 Septembris 1908 Helsingiae, mortuus 26 Augusti 1979 Helsingiae) fuit scriptor Finnicus. Liber eius clarissimus, nomine Finnico *Sinuhe egyptiläinen* ('Sinuhe Aegyptius') anno 1945 editus, carissimus liber Finnicus anno 2008 electus est. Waltari fuit auctor maxime uberrimus, qui mythistorias, poemata, diegemata, fabulas conscripsit. Etiam in multis civitatibus laudem ei paraverunt mythistoriae, quae de temporibus historicis narrant, sicut de Aegypto antiqua (*Sinuhe egyptiläinen*), de Europa saeculi XVI (*Mikael Karvajalka*), de Oriente Medio saeculi XVI (*Mikael Hakim*), de Imperio Byzantino (*Johannes Angelos*), de regno Etruscorum (*Turms, kuolematon*), de Imperio Romano saeculi primi (*Valtakunnan salaisuus, Ihmiskunnan viholliset*). *Sinuhe egyptiläinen* etiam in quadraginta linguas conversus est. Sepulcrum eius in sepulcreto Hietaniemi Helsingiae sito iacet.

De vita
-------

Michael Waltari iuvenis
Toimi Waltari, pater Michaelis, cum filius quinque annorum esset, vita defunctus est, quo fit ut inde mater sola altor esset. Septendecim annos natus iam primus liber Michaelis *Jumalaa paossa* ('A Deo fugiens') est editus a Societate missionaria maritima, quae etiam scriptiones religiosas patris et patrui sui ediderat. Theologiae studere coepit in Universitate Helsingiensi, sed ad facultatem philosophicam transiit. Eo tempore Waltari se ipsum ante omnia poeta habebat; liber tamen quo illustris factus est anno 1928, mythistoria fuit nomine *Suuri illusioni* ('Illusio grandis'). 

Anno 1931 Waltari in matrimonium duxit Mariam (vulgo *Marjatta*) Luukkonen, quae anno proximo illi filiam *Satu* peperit. Michael annis 1930 munere diurnarii in quadam ampla ephemeride Finnica functus est, eodem tempore scribens complures mythistorias, diegemata, fabulas et alia. Per secundum bellum mundanum instituto informationis civitatis operatus est, et quaedam opera propagandatoria conscripsit. Post bellum nonnullas mythistorias composuit de temporibus historicis narrantes, quod efficit ut apud Finnicos maiore auctoritate valeret, quoniam antea interdum scriptor delectabilis habebatur. Post annum 1964 non multa scribebat, sed usque una cum editoribus designavit novas editiones operum suorum edidendas prooemiaque in his conscripsit. Waltari maximam vitae partem in regione *Töölö* urbis Helsingiae egit. Filia eius Satu Waltari quoque scriptrix est.

Opera selecta
-------------

* *Jumalaa paossa* ('A Deo fugiens'), 1925
* *Suuri illusioni* ('Illusio grandis'), 1928
* *Sinuhe egyptiläinen* ('Sinuhe Aegyptius'), 1945
* *Mikael Karvajalka* ('Michael Pilipes'), 1948
* *Mikael Hakim* ('Michael Hakim'), 1949
* *Johannes Angelos* ('Iohannes Angelus'), 1952
* *Turms, kuolematon* ('Turms, immortalis'), 1955
* *Valtakunnan salaisuus* ('Arcana regni'), 1959
* *Ihmiskunnan viholliset* ('Hostes generis humani'), 1964

Notae
-----

1. ↑  Nuntium de electione carissimi libri Finnici (*Finnice*)[*nexus deficit*].

Nexus interni
-------------

* Litterae Finnicae
**Gaius Laelius Sapiens** (natus circa annum 190 a.C.n. mortuus post annum 129 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Gaius Laelius C.f. anno 190 a.C.n. consulatum gessit. Duas filias habuit, quarum una Quinto Mucio Scaevolae, consuli anni 117 a.C.n. nupsit.

Cursus honorum
--------------

Laelius anno 147 a.C.n. inter Tertium Bellum Punicum legatus consulis Scipionis Aemiliani Africani fuit, quod initium amicitiae longae fuit. Deinde augur factus est atque anno 145 praetor contra legem a Gaio Licinio Crasso tribuno propositam sententiam tulit, qua sacerdotes noniam optarentur, sed a populo eligerentur. Anno 140 a.C.n. una cum Quinto Servilio Caepione consul electus est.

Fontes
------

* Marcus Tullius Cicero, *Laelius de amicitia*

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 2] L. C." in *Der Neue Pauly* vol. 6 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01476-2) col. 1055–1056.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Laelius de amicitia* 96; *Brutus* 83; 295; *de natura deorum* III,5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gnaeus Servilius Caepio et Quintus Pompeius**  |  **Consul** 140 a.C.n.cumQuinto Servilio Caepione | Successores: **Gnaeus Calpurnius Piso et Marcus Popillius Laenas**  |
Thronus Acanensis, "Throno aureo", insigni regis Aahantiensis, similis
**Regnum Ashanti** vel **Asantense** fuit civitas Africae Occidentalis, quae ab anno 1670 ad annum 1902 in terris Ganae hodiernae et Litoris Eburnei floruit.

Ashanti foedeartio gentium pouli Acan fuit, ad bellum contra regnum Denkirae (et id Acanense) gerendum creata; Denkira victa aditus ad litus sinus Guineensis Ashantenses acceperant et servos aurumque Europaeis vendebant. Osei Tutu (circa 1695–1717) rex (titulo *asantehene*) Ashantensis famosissimus erat. Saeculo XIX permulta bella contra Britannos regnum Ashanti gerebat, donec victum in coloniam Litoris Aurei inclusum est. Hodie in regione Asantensi Ganae liberae *asantehene* e domo regio aliaque insignia regni de iure manebant.

Notae
-----

1. ↑  *Missiones catholicae cura S. Congregationis de propaganda fide descriptae in annum MDCCCXCII*, Romae 1892, p. 322.

Nexus externi
-------------

* Regna Acanensia in *Universali* **(Francogallice)**
* De regno Ashanti in *Encyclopedia Russica magna* **(Russice)**
* l.no/Ashanti\_-\_kongedømme De regno Ashanti in *Store Norske Leksikon* **(Norvegice)**
His fere locis regnum Ganae erat.
**Regnum Ganae**, quod nunc saepe **Imperium Ganense** nominatur, fuit civitas antiqua in Africae Occidentali, praecipue in terris Maliae et Mauritaniae hodiernae sita. A saeculo octavo ad saeculum undecimo floruit. Reliquiae urbis Ganae capitis (quae et ipsa a nonnullis *Gana* nominatur) in Kumbi Saleh(en) anno 1910 inventae sunt. In septentrione Audagostum(d) oasis saeculo undecimo a Ganensibus occupatum est, in meridie flumina Senegalum et Nigrum Regnum attingens. 

Gana de fontibus Arabicis mediaevalibus notum est, a scriptoribus Arabicis Auri Gana saepe appellata. Populus Soninke, Barbaris inimicus, regnum Ganae possidebat; nomen civitatis in lingua Soninke *Wagadu* fuisse videtur. Islamus et cultus indigenarum pagani in regno miscebantur. Saeculo undecimo ab Almovidarum militibus Barbaricis Gana debellata et destructa est.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Melchior Hartmann(de). *Commentatio De Geographia Africae Edrisiana*, Gottingae 1791, p. 38.

Nexus externi
-------------

* *Encyclopedia Russica magna* **(Russice)**
* *Store Norske Leksikon* **(Norvegice)**
* *Universalis* **(Francogallice)**
* *World History Encyclopedia* **(Anglice)**