recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Iosephus Antonius Kast
Res apud Vicidata repertae:Iosephus Antonius Kast: imagoIosephus Antonius Kast: imagoIosephus Antonius Kast: subscriptioIosephus Antonius Kast: subscriptio
*Nativitas*: 18 Ianuarii 1966; Urbs Sancti Iacobi  
*Patria*: Chilia  
*Nomen nativum*: José Antonio Kast Rist
**Officium**

*Officium*: deputy of Chile  
*Munus*: Causidicus, politicus  
*Patronus*: Universitas Catholica Chilensis, Economical and Administrative Sciences Faculty, Pontifical Catholic University of Chile
**Consociatio**

*Factio*: Independent Democratic Union, Politicus nullius factionis, Republican Party of Chile  
*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Familia*: Familia Kast
**Iosephus Antonius Kast Rist** (natus in Urbs Sancti Iacobi die 18 Ianuarii 1966) est politicus Chilensis qui deputatum fuit in Congreso Chilensis ab ano 2002 usque ad annum 2018. 

Fuit membrum factionis politicae *Unión Demócrata Independiente (UDI)* ad ista 2016, et liberum ad ista 2019.

In 2019, is creavit Factionem Republicanam Chilensis (*Partido Republicano de Chile*).

Fuit eius mater Olga Rist ac Michael Kast fuit eius pater. Alumnus est universitatis Catholicae Chilensis.

Uxorem eius Pía Adriasola est. Apud ea Kast habet 9 filios et filias.

In 2016 Kast nuntiat se candidatus in electionibus anni 2017 fore, sed superata est a Sebastianus Piñera, Alexander Guiller et Beatrix Sánchez, habit 8% suffragia.

Praeses Factionem Republicanam ad ista 2019 est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iosephum Antonium Kast** spectant. |

* texte in *Cámara de Diputados de Chile* (Congresum Chilensis)
* texti Iosephi Antoni Kast in *Radio Biobío*
Emma apud vicum Montem Ecclesiae
Emma cum ponte ligneo
**Emma** est flumen regionis mediae Helvetiae in pagis Bernae et Saloduri.

Geographia
----------

Flumen ad meridiem urbis Schangnau inter montes *Cornum Prati Augusti*, Montem rubrem Brienzolae et *Hohgant* oritur. Cursum 80 chiliometrorum districtu bernense Vallem Emmae ducit trans urbes Schangau, Lützelflüh, Vicum castelli, Montem ecclesiae, Utzenstorf, Wilare et usque ad vicum salodurensem *Clarus Rivus* ubi influit Aruram.

Emmam adfluent rivuli Ilfis, Virida, Urtenen, Limpach et alii. Contra fontes Emmae ab oriente siti sunt fontes Waldemme rivi.

Hydrologia
----------

Flumen saepe post magnas pluvias magnopere augetur et inundationes efficit. Eo propter pagi Berna et Salodurum a saeculo 19 aggeres et moles ad continendas aquas fluminis construunt. De inundatione die 13 Augusti 1837 cantavit scriptor bernensis Jeremias Gotthelf.

Vectura
-------

Ex valle Emmae magnarum silvarum contecta usque ad saeculum 19 arbores ratibus exportatae fuerunt ad constructanda aedificia urbium apud flumen Rhenum et magnas antennas navium maris. In regione meridionali vallis Emmae nonnulli pontes lignei veteres super flumen constructi sunt.

Bibliographia
-------------

* Fritz Häusler: *Das Emmental im Staate Bern bis 1798*, Bernae 1958

Nexus
-----


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Emmam** spectant. |

* Commentatioin *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice

Notae
-----

1. ↑  Opera contra inundationes exstructa
2. ↑  De inundatione Emmae anno 1837
3. ↑  De pontibus ligneis
Wikidata Territorium Stauropolitanum
Res apud Vicidata repertae:Territorium Stauropolitanum: insigneTerritorium Stauropolitanum: insigneTerritorium Stauropolitanum: vexillumTerritorium Stauropolitanum: vexillum
territorium Russicae Foederationis  
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 45°3′0″N 43°16′0″E  
*Nomen officiale*: Ставропольский край  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Russia  
*Territoria finitima*: Territorium Crasnodarianum, Regio Rostoviensis, Calmuccia, Daghestania, Tsetsenia, Ossetia Septentrionalis, Kabardino-Balkaria, Karaczaevo-Circassia
**Forma**

*Area*: 66 160 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Stauropolis  
*Subdivisiones*: Alexandrovsky District, Stavropol Krai, Andropovsky District, Apanasenkovsky District, Arzgirsky District, Blagodarnensky District, Budyonnovsky District, Georgiyevsky District, Grachyovsky District, Izobilnensky District, Ipatovsky District, Kirovsky District, Kochubeyevsky District, Krasnogvardeysky District, Stavropol Krai, Kursky District, Levokumsky District, Neftekumsky District, Novoalexandrovsky District, Novoselitsky District, Petrovsky District, Predgorny District, Sovetsky District, Stepnovsky District, Trunovsky District, Turkmensky District, Shpakovsky District, town of krai significance of Lermontov, City of Nevinnomyssk, City of Stavropol, Resort Town of Yessentuki, Resort Town of Zheleznovodsk, Resort Town of Kislovodsk, Georgiyevsk Urban Okrug, Mineralovodsky District, Resort Town of Pyatigorsk
**Gestio**

*Praefectus*: Vladimir Vladimirov  

**Vita**

*Incolae*: 2 792 796  
*Sermo publicus*: Russica  
*Zona horaria*: Tempus Mosquanum, Europe/Moscow  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: 26, 126
**Tabula aut despectus**

Territorium Stauropolitanum: situsTerritorium Stauropolitanum: situs
**Territorium Stauropolitanum** (Russice Ставропольский край, tr. *Stavropol'skij kraj*) est subiectum Foederationis Russicae. Cum territorio Crasnodariano, regione Rostoviensi, rebus publicis Calmuccia, Daghestania, Tsetsenia, Ossetia Septentrionali, Karaczaevo-Circassia et Cabardino-Balcaria conterminum, situm est in parte meridionali Russiae Europaeae et ad montes Caucasicos adiacet. Aream 66 160 chm2 et circa 2 800 674 milia incolarum (anno 2018) habet. Urbem capitalem Stauropolim, alias urbes Aquas Acidas, Georgiopolim et Thermas Constantinomontanas habet. Hypanis, Terekius, Manycz Occidentalis et Kuma flumina sunt territorii maxima.

Notae
-----

1. ↑  Cf. seriei nomen "Acta Instituti Agronomici Stauropolitani" et binomina *Ponerites stauropolitanus, Taphopone stauropolitana, Vincetoxicum stauropolitanum* etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°3′0″N 43°16′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Territorium Stauropolitanum** spectant. |

* Situs officialis **(Russice)**
Manycz Occidentalis| Manycz Occidentalis prope viam a Rostovia ad Rhatanaim urbem |
| Longitudo | 420 chm |
| Altitudo fontis | 27 m |
| Decursus aquae | 16 m³/s |
| Area systematis | 35 400 chm² |
| Fons | Kalai fluminisbifurcatio |
| Ostium | Tanais |
| Regio | Regio Rostoviensis, Calmuccia,territorium Stauropolitanum |

**Manycz** vel **Manycz Occidentalis** (Russice *Западный Маныч*) est flumen Russiae meridianae; in territorio Stauropolitano oritur, per confinium eius et Calmucciae fluit. partem Calmucciae transit et in regione Rostoviensi in Tanaim se effundit.

Per depressionem Kumo-Manyczensem fluit, et pars est reliquiarum freti magni antuqui, quod paludem Maeotidem et mare Caspium coniungebat; interdum et pars confinii Europae et Asiae habetur. Antea intium fluminis est Kalai fluminis bifurcatio, qui saepe fluxus mutabat et alios annos in Manycz Orientalem aquae ferebat, alios in Occidentalem, alios in ambos; sed anno 1967 Kalaus aggere a Manycz Orientali separatus est et omnis aqua eius in Manycz Occidentalem fluit. Longitudo Manacz occidentalis cum Kalao 856 chm est, sine eo 420 chm. Per multos lacus salsos antea Manycz fluebat et annis siccis inter eos exsiccabatur, aliis bracchiis tenuibus hos lacus coniungebat; erant hi lacus Limen Calvus (*Lysyi Liman*), *Manycz Gudilo*, limen *Šachaevskij* aliique. Nunc per canalem Nevinnomyskensem aqua Hypanis fluvii hic adducta est et ipse Manycz multis aggeribus ita obstructus est, ut lacus prisci partes magnorum receptaculorum aquarum sint et fluxus eius numquam divellatur.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Маныч*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
Depressio Kumo-Manyczensis in photographemate spatiali
**Depressio Kumo-Manyczensis** est demissio arta et longa inter elevationes Ergeni et Stauropolitanam. Fretum est antiquum, quod 15 vel 17 milibus annorum ante Pontum Euxinum et mare Caspium coniungebat. 

Manycz in depressione prope ad *Proletarsk* urbem
Flumina Manycz Orientalis et Manycz Occidentalis per depressionem fluunt; Manycz Occidentalis in Tanaitem influit (quod in Maeotidem se effundit), Manycz Occidentalis per lacus *Sostinskije* ad mare Caspium aquas fert. Kalaus flumen antea saepe fluxus mutabat et alios annos in Manycz Orientalem influit, alios in Occidentalem. Nunc aggere a Manycz Orientali separatus est et ambo Manycz flumina aliquot aggeribus obstructa receptacula aquae implent. Etiam Kuma flumen per depressionem in mare Caspium fluit. In re publica Calmuccia et regione Rostoviensi et τerritoriο Stauropolitanο Russiae depressio Kumo-Manyczensis sita est.

Ciscaucasiae depressio Kumo-Manyczensis finis est; saepe et confinium Europae et Asiae habetur.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Кумо-Манычская впадина*.
2. ↑  Ibid. s.v. Ергени, возв.
3. ↑  Ibid. s.v. Ставропольская возвышенность.
4. ↑  Ibid. s.v. Маныч.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°42′54″N 44°6′18″E, 46°0′0″N 43°0′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
*Austropotamobius pallipes*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Crustacea   
Ordo : Decapoda   
Familia : Astacidae   
Genus : *Austropotamobius*   
Species : ***A. pallipes***   
*Austropotamobius pallipes*   
Lereboullet, 1858  
Conservationis status

VU  
  
  
Damno obiecta (IUCN 3.1)

***Austropotamobius pallipes*** (binomen a Dominico Augusto Lereboullet anno 1858 factum) est crustaceum parvum quod flumina inter Iberiam et Balcanes habitat. Flumina aquarum limpidarum humiliumque delectatur.

*Austropotamobius pallipes* olim fuit numerosus, sed nunc pauci exstant. Praelati sunt in gastronomia Navarrensi.

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Mark Brown, "National Trust creates Northumberland ‘ark’ to protect endangered crayfish" in *The Guardian* (15 Martii 2022)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • INPN France |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Austropotamobium pallipedem*** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Tribus

**Tribus**. sive **ordo**, quae vulgo saepe voce Lusitana **casta** nuncupatur, est classis vel status socialis endogamicus (cuius sociis nuptiae nisi cum homine eiusdem tribus prohibitae sunt).

Ordines in India
----------------

Tribuum systema in India omnem vitam usque ad tempus recens moderabatur et nunc multas res moderatur, quamvis leges Indiae hodiernae tribus antiquas non agnoscunt.

### *Varnae* et *jāti*

Duae res diversae in Europa *casta* nominari solent. Prima et principalis est varna (Sanscritice *color*), tribus maxima. 

Ab aevo Vedico quattuor varnae in India sunt:

* Brahmanes, sacerdotes Hinduistici et eruditi;
* Kshetria, reges et milites;
* Vayshyer, mercatores et artifices;
* Shudrae, famuli et operarii

Non omnes homines in quattuor varnas inclusi sunt; ceteri, maxime oppressi et spreti, intactiles (*dalit*) nuncupantur.

Omnis varna in permultas tribus minores dividitur, quae *jāti* nominantur.

Notae
-----

1. ↑  Paulinus a Sancto Bartholomaeo(en), *Systema Brahmanicum liturgicum mythologicum civile ...* (Romae 1791); Franciscus Carolus Alter(de), *Ueber die samskrdamische Sprache: vulgo samskrit*, Vindobonae 1799, p. 172.
2. ↑  John C. Traupman, *Latin and English Dictionary,*; ed. tertia (Novi Eboraci: Bantam Books, 2007), 488, s.v. *caste.*
3. ↑  *Systema Brahmanicum ...*, Sanscritice *kṣatriya*.
4. ↑  *Systema Brahmanicum ...*, Sanscritice *vaiśya*.
5. ↑  *Systema Brahmanicum ...*, p. 227.

Nexus externi
-------------

* *Britannica* de tribubus Indicis **(Anglice)**
* *Encyclopaedia Russica magna* de tribubus Indicis **(Russice)**
Vicipaedia Esperantica anno 2008 Roterodami ovanter accipitur.
**Vicipaedia Esperantica** (Esperantice *Esperanta Vikipedio*) editio est Vicipaediae lingua constructa Zamenhofiana. Quae versio die 15 Novembris 2001 fundata est, Carolo Smith auctore. In elencho omnium quoad nativitatem in loco undecimo stat. Mutationes technicae, quae propter signa diacritica Esperantica necessariae erant, fecerunt ut in cunctis versionibus Vicipaediae abecedarium Unicodex praevalidum futurum esset.

Inter omnes Vicipaediae species, Esperantica maxime inter gentes esse videtur. Quoad linguas constructas omnes alias magnitudine multum superat.

Momentum maximum linguisticum
-----------------------------

Iubilaeum Augusto 2014 de commentationum numero.
Vicipaedia Esperantica esperantistis totius orbis terrarum fontes de quibuscumque quaestionibus offert atque aperit. Insuper neologismos excudit, et identitatem lectorum ubique terrarum dispersorum corroborat. Multitudo autem commentariorum conversa est aliis ex linguis. Sodalitates Esperanticae, e.g. Universalis Societas Esperantica, E@I, Associatio Esperanticum docentium internationalis kaj ELiSo (Esperanto kaj Libera Scio) faciem Vicipaediae Esperanticae in altum tollunt, et in conventiculis homines in Vicipaedianis colendis erudiunt. Anno 2008 in Congressu Universali Roterodami celebrato, prima congressusa magnus Vicipaedianus habita est.

Die 10 Octobris 2023 in Vicipaedia Esperantica, commentarii 344.127
inveniebantur; symbolas suas continuatas dabant usores 309, administratores quattuordecim ordinem servabant. In loco XXXVI stat quoad commentationum numerum.

Notae
-----

1. ↑  Indices vicipaediani.
2. ↑  "Unicoding the Esperanto Wikipedia (Part 3 of 4)."
3. ↑  "The Signpost: 'Interview with Brion Vibber, the WMF's first employee.'"
4. ↑  "Wikimedia Traffic Analysis Report - Page Edits Per Wikipedia Language" - 11 Octobris 2012.
5. ↑  Vicipaediarum universalium conspectus.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius
* Vicipaedia Esperantica in Libro facierum
* *Wikitrans* ad interpretandas commentationes Vicipaediae Britannicae
* Carolus Smith versionis auctor in colloquio percontativo anno 2015 nugans
* Colloquium de decennio primo feliciter acto
Despectus in Lacum Peipum ex aere.
**Lacus Peipus** (Estonice *Peipsi-Pihkva järv*; Russice Чудско-Псковское озеро, tr. *Čudsko-Pskovskoe ozero*) est lacus in Europa Orientali situs, interque Estoniam (ab occidente septentrioneque) et Russiam (ab oriente) divisus.

Area huius lacus 3555 km2, longitudo circa 143 km, latitudo mediocris circa 50 km, profunditas mediocris 7 m, profunditas maxima 15 m, volumen aquae circa 25 km3 est.

Circa triginta flumina rivique in lacum Peipum fluunt, quorum maxima est Velica, sed solum Narva fluvius (in sinum Finnicum effundens) ex lacu effluit.

Gdovia urbs Russiae 2 chm et Pscovia, ad Velicam sita, 10 chm a lacu distant. In Estonia Callaste et Mustut urbes ad lacum Peipum stant.

Die 5 Aprilis secundum Calendarium Iulianum (12 Aprilis secundum Gregorianum) anno 1242 in glacie lacus Peipi factum est proelium glaciale nominatum inter copias Ruthenicas Novogardienses ab Alexandro Nevensi ductas et exercitum Ordinis Teutonici.

Nota
----

1. ↑  M. Zeiller, *Regnorum Sueciae, Gothiae. .. descriptio nova*, p. 255.

Nexus externus
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 58°40′36″N 27°29′30″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **lacum Peipum** spectant. |
Charta locatrix urbium Sumeriorum
Ziggurat aut templum pyramidale Sumerium, Ur aedificata
**Sumer** (Accadice *Šumeru*; sed in lingua Sumerica Ki-en-ĝir) fuit cultura qui Mesopotamiam incoluit, inter Chalcolithicum et Aetatem Aeneam. Propria gentis Sumeriae cultura materialis primo facie Orchoense videtur, et tandem in periodo Iemdet Nasr. Sumer aetate protodynastica floruit, quae anno 2234 a.C.n. finivit, cum Sargon rex Accadiae urbes Sumerias caperet. Sargonida autem domus exstincta, Sumerii floruerunt ultime aetate tertiae domus regiae in Ur, inter annos 2111 et 2004 a.C.n.

Sumerii magnas condiderunt urbes, quarum unaquaeque magnum templum deo patrono consecratum habebat, et a rege regebatur. Sumerii multum agriculturae alendisque animalibus consulebant: agros aratos inrigabant ut multas fruges ferrent, magnam fructuum arborumque varietatem scibant, boves, capras, asinos domesticos habebant. Rotam facere calebant, et aes fundere. Litteris cuneiformibus scripserunt.

De nomine
---------

Nomen *Sumer* est vox Acchadiana. Sumeriani ipsi se appellaverunt *Kengi*. Nomen biblicum *sennaar* putatur esse forma huius *sumer*, cui confer figura Aegyptia *Sangar*.

Urbes Sumeriae
--------------

* Accad
* Borsippa
* Eridu
* Lagaš
* Larsa
* Kiš
* Nippur
* Orchoë
* Pantibyblus (*Bad-tibira*)
* Šuruppak
* Ur

Religio
-------

Dei et deae:

* Dumuzi
* Inanna

Notae
-----

1. ↑  Gen. 10:10, Gen. 11:2, Gen. 14:1, Gen. 14:9, Ios. 7:21, Isa. 11:11, Dan. 1:2, Zac. 5:11.

Plura legere si cupis
---------------------

* Ascalone, Enrico. 2007. *Mesopotamia: Assyrians, Sumerians, Babylonians.* Dictionaries of Civilizations, 1. Berkeleiae: University of California Press. ISBN 0-520-25266-7.
* Parrot, Andreas. 1960. *Sumer*, Gallimard, 1960. Primum volumen seriei *L'Univers des Formes*
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Navis cubiculata in portu navicularum Ystadiensi.
Navis cubiculata in Mississippio, flumine Visconsiniensi.
**Navis cubiculata**, sive **thalamegus**, est navis quae domicilii vice fungitur. Navium cubiculatarum exempla varia sunt, sed saepissime de solita navi ab usu remota agitur, quae ita mutata est, ut ad continuatam habitationem apta sit. Sunt etiam naves cubiculatae motro carentes, aedificia pontonibus fluctuantibus exstructa, quae loco stativo permanentes stant. Naves non sunt, sed eodem modo appellari possunt.

Naves cubiculatae praecipue apud populos Asiae Austro-Orientalis crebrae sunt. In terris Europae, naves cubiculatae quibusdam locis, sicut in Nederlandia, inveniuntur; aliis autem terris, sicut in Finnia, nullae aut perrarae sunt, nam administratio rerum necessariarum, sicut cloacarum ductionis et curationis aquae dulcis, difficultates iuridicas parat.

*Thalamegus* a verbo Graeco *θαλαμηγός* deducitur, quod antiquitus ad navigii genus referebatur, quo utebantur reges Aegypti solacii causa Nilo navigantes.

Notae
-----

1. ↑  Sen. *Ben.* 7.20.3.
2. ↑  Suet. *VCaes.Iul.* 52.1.
3. ↑  Aegidii Forcellini lexicon, s.v.

Bibliographia
-------------

* Gabor, M. (1979) *Houseboats from Floating Places to Humble Dwellings - a glowing tribute to a growing lifestyle.* Ballantine Books.
* Museum habitationibus natantibus dedicatum (Amstelodami).
Ioannes Almeida Garrett
**Ioannes** vulgo *João* **Almeida Garrett** (natus die 4 Februarii 1799 ad Portum Cale, mortuus die 10 Decembris 1854 Olisipone) poeta egregrius et vir publicus Lusitanus fuit.

Vita
----

Ex anno 1816 Conimbrigae iuribus studebat, ubi cum tribus tragoediis in modum antiquum exaratis - i.e. »Xerxes«, »Lucrecia« et »Merope« - se produxit. Anno 1820 democratiae faventibus se aggregavit. Aetate undeviginti annorum in ministerio de rebus internis in educatione publica promovenda laborare coepit.

Isto tempore drama maxime ingeniosum pepigit, »Catão«. Veteribus politicis restauratis anno 1823 ei fugiendum erat. Profugus Angliam petivit ubi carmen romanticum-equestre »Magrico« scripsit et programma educatorium »Tratado de educação« (Londinii 1829) in lucem protulit. Inde ad Portum Gratiae a familia Laffitte invitatus est, ubi poesis »Camões« (Lutetiae 1825) in decem cantibus creata est. Hic amore patriae inflammatus mortem istius Camonii, poetarum Lustinorum maximi, cantavit; econtra versus epici-lyrici »Dona Branca ou a conquista do Algarve« (1826) satura quasi de monachis facti sunt: similia quoad genus scribendi apud Wieland habemus.

Rege Ioanne VI mortuo in patriam anno 1826 reitum est. Almeida Garrett pro diariis liberalibus operam navabat, antequam anno 1828 caparetur et rursus fugam peteret tyranno Michaele I regente. Denuo in Anglia visus est, ubi publicavit carmen illustre romanticum »Adozinda« (1828), paulo post cyclum novellarum »Bernal-Francez« necnon »Lirica de João Minimo« (Londinii 1829; Arcadica quae olim in universitate confecerat)

Anno 1832 ab insula Terceira Azorum in expeditione profectus est in exercitu Petri IV (Azorum). Tunc Portu Calensi minister rerum internarum creatus est. Regina Maria II tumultus sedavit; ille autem annis inter 1834 et 1836 Bruxellis Lusitanorum legatus fuit et rebus novis Septembribus finitis senator anno 1837 creatus est: in curia se oratorem illustrissimum praebuit.

Tum Ioannes scriptor in theatrum nationale instituendum attendit. Critici eius opus »Auto de Gil Vicente« (1838) primum drama pure Lusitanum declaraverunt. Ecce dramata alia quae posteritati tradidit: »D. Filippa de Vilhena« (1840), »Alfageme de Santarem« (1841), »Sobrinha do Marquez«, et praeclarum »Frei Luiz de Sousa« (1844). In mythistoria autem scribenda semel modo apparuit: »O Arco de Sant' Anna« (1846). Magni aestimantur »Viagens na minha terra« (1837) in prosa, cum lyricae res gratia plenae sint in »Folhas cahidas« (1852). Historias in plebe notas colligens scripsit »Romanceiro« (1851–53), de quibus Wolf fecit »Proben portugiesischer und katalonischer Volksromanzen« (Vindobonae 1856) et germanophonis mundum ignotum explicavit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Almeida Garrett** spectant. |

* Vicifons
* vita in foro historico Lusitano quodam legibilis
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Dapes Terei est tabula a Rubenio picta. Huius tabulae Rubenius materiem ex Ovidii libris Metamorphoseon deprompsit.

Petrus Paulus Rubens, "Dapes Terei", 1636-1638, pictura in textili

De fabula eiusque interpretatione (Esteban Bérchez Castaño)
-----------------------------------------------------------

Thraciae, regionis saevissimae et crudelissimae, rex est Tereus, filius dei Martis. Rex Tereus Procnen in matrimonium duxit, et Procne et Tereus habuerunt filium, nomine Itys. Et Procnae soror est Philomela. Tereus amore flagrat Philomelae, et eam violat, eam vexat, eam vitiat. Et postea secat linguam eius, ut Ovidius dixit «lingua per terram ruit ut culebra», illa iam non potest dicere, narrare nemini quid acciderit. Tereus iam laetus est, sed denique Philomela et Procne conveniunt et contumeliam ulcisci constituerunt. Primum acceperunt filium Itym, postea eum interfecerunt! Procne proprium filium necat et postea membra filii coquit, et denique dat in cena Tereo. Tereus cenat et ad finem interrogat uxorem suam ubi sit Itys: «Itys! Itys! Ubi es?». Et illa ridens dicit: «intus habes». Ille non intellegit bene: «Quid?» «Intus habes». Ille attonitus est. Philomela intrat in cubiculum et monstrat caput filii. Tereus stupuit, sed postea, valde iratus est. Temptat necare Philomelam et Procnen. Illae celeriter fugiunt et rogant deos, quaeso, auxilium eas ferre. Et Dei semper audiunt homines et auxilium ferunt. Mutant omnes in volucres. Tereus in upupam mutatur, quae enim habet cristam ut coronam Terei, et habet longum rostrum ut gladium, qui est in solio ubi sedet Tereus. Procne mutata est in hirundinem, quae habet in collo maculam rubram, ut sanguinem Itys! Philomela mutata est in lusciniam et iam potest canere, dicere id quod antea non poterat. Ante Ovidium, Sophocles, auctor Graecus, composuit tragoediam "Dapes Terei" nuncupatam, sed – proh dolor – hodie perdita est.

Notae
-----

1. ↑  Ovidius, *Metamorphoses*, VI, v. 559

Nexus externi
-------------

* Dapes Terei: Lustratio IV in Museo El Prado (Latine)
Aeroplanum insectatorium bombam demittit.
**Bomba** seu **pyrobolus** est machina bellica, quae displodendo potentissimam energiae undam emittit, vicinaque omnia delet. Fieri solent ex vasibus, quae materia displosiva implentur. Bombae aut ex aëre deici possunt, aut in locis publicis abderi.

De etymologia *bombae*
----------------------

*Bomba* 'globus ignivomus; pyrobolus' est verbum ductum a rauci et gravis soni (sicut fremitus aut murmuris) imitatione humana voce facta. Apud antiquos hic sonus appellabatur *bombus*, qui fere idem [βόμβος] apud Graecos sonabat; cf. "[apes] intus faciunt **bombum**" (Varro, *Rust.* 3.32); διὰ τὴν βαρύτητα τῆς φωνῆς **βόμβος** τις ἐν τῷ οἰκήματι γιγνόμενος ἀσαφῆ ἐποίει τὰ λεγόμενα ('propter gravitatem vocis quidam bombus [i.e. fremitus] in conclavi factus ea quae dicebantur obscurabat') (Plato in *Protagora* 316a).

Medio aevo, *bombus* etiam idem significabat ac *pila incendiaria* (Francogallice *bombe*); cf. "Hic Tibertus dux Bombi fulmine in ulna sauciatur" (anno 1452). Apud scriptores mediaevales etiam petrabuli species *bombarda* appellabatur; cf. Du Cange: "BOMBARDA, Petrariæ, seu λιθοϐόλου species, quatiendis urbium aut castrorum mœnibus, a fremitu et sono quem edit, qui Græc. βόμϐος, Lat. *Bombus*, dicta [.. .]", et sunt etiam verba derivativa, sicut *bombardare, bombardarius, bombardula*, etc. Itaque *bombus* 'pila incendiaria', nec non *bombarda*, a sono quem emittunt (*bombus* 'fremitus') per metonymiam ducuntur. (A sono per metonymiam ad soni fontem, sicut *cuculus* a cuculando, et κόκκυξ a κόκκυ sonando [κοκκύζω 'cuculo'].)

Vocabulum sane recentissimum est *bomba*, quae a Gallico *bombe* mutuata et ad speciem Latinam redacta esse videtur.

Notae
-----

Bomba anno 1942 deiecta ab aëronavi Iaponica in navi *Enterprise* dissilit.
1. ↑  Reijo Pitkäranta, *Lexicon Finnico-Latino-Finnicum* (Helsinki: WSOY, 2001); Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok,* ed.secunda (Holmiae: Norstedts akademiska förlag, 2009); Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).; *Epistula Leonina* 242 (2021).
2. ↑  Du Cange, s.v. Bombus2.
3. ↑  Morgan (s.v. ".bmb **bomb**") false indicat *bombam* apud Apini *Glossarium* (1728) inveniri.

Bibliographia
-------------

Glossaria
* M. Sigis. Iac. Apini. .. *Glossarium* nouum ad aeui huius statum adornatum. Apud Ioa. Georg. Lochnerum, 1728.
* Du Cange et al. *Glossarium. mediae et infimae Latinitatis.* Niort: Favre, 1883-1887.

Nexus interni
-------------

* Bomba atomica
* *Bombus,* insectum quod sonum bombi similem efficit
* Dynamites
* Granata manuaria

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **bombas** spectant. |
Wikidata Ioannes Arany
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Arany: imagoIoannes Arany: imagoIoannes Arany: subscriptioIoannes Arany: subscriptio
*Nativitas*: 2 Martii 1817; Salonta  
*Obitus*: 22 Octobris 1882; Budapestinum  
*Patria*: Hungaria  

**Familia**

*Coniunx*: Julianna Ercsey  
*Proles*: Julianna Arany, László Arany  

**Memoria**

*Sepultura*: Fiumei Street Cemetery  

Ioannes Arany
**Ioannes Arany** (Hungarice: *János Arany*, natus die 2 Martii 1817 in Salonta, tum ad Regnum Hungaricum pertinente, mortuus die 22 Octobris 1882 Budapestini) poeta, scriptor et interpres Hungaricus erat.

Vita
----

Arany natus est anno 1817 parentibus pauperibus in urbe Salonta. Dicitur fuisse poeta praestantissimus Hungariae in secundo saecli undevicesimi dimidio. Postquam studia exsecutus erat, carmina brevia creabat. Innotuit opere trilogiae epicae nomine Toldi anno 1846, postea amici facti sunt poeta altero Hungarico, Alexandre Petőfi. Tempore Rerum Novarum Et Belli Pro Libertate anno 1848 in Hungaria, plebum hortabatur ad pugnandum contra Imperium Austriacum, pro libera terra. Rebus novis victis latere cogebatur. Mortuus est anno 1882.

Nexus exterus
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Arany** spectant. |
Canada Septentrionalis, publice ut (occidente ad orientem) Iuconus, Territoria Boreoccidentalia, et Nunavut contineantur definita.
Barren Grounds (Anglice) et tundra colore caeruleo pallido, ac taiga silvaque borealis atrocaeruleo monstratur.
Usitata tundra in Nunavut.
**Canada Septentrionalis,** vulgo **Septentriones** tantum, est vasta Canadae regio septentrionalissima, quae varie per geographiam et rationem civilem definitur. Hic terminus per rationem civilem tria territoriia Canadae attingit: Iuconus, Territoria Boreoccidentalis, Nunavut. Locutio autem *Longinqui Septentrionales* (contra *Septentriones*) solam Arcticam Canadiensem attingere potest, quae est pars Canadae ad septentriones Circuli Arctici sita, ad orientem Alascae et ad occidentem Groenlandiae patens. Haec area 39 fere centesimas totius terrae Canadae, sed minus quam 1 centesimam incolarum Canadae continet. Omnis Canada Septentrionalis Quebecum Septentrionale et Laboratoriam Septentrionalem aliquando continere putatur.

Bibliographia
-------------

* Crowe, Keith. 1974. *Histoire des autochtones du Nord canadien.* Monte Regali: Hurtubuise HMH.
* Ducoin, Marylène. 2002. *Le pays d'en-haut: Grand Nord canadien.* Anako.
* Honderich, John. 1987. *Arctic Imperative: Is Canada Losing the North?* Toronti: University of Toronto Press. ISBN 0802057632.
* Mowat, Farley. 1967. *Canada North.* The Canadian Illustrated Library. Toronti: McClelland and Stewart.
* Statistics Canada. 1967. Climate and Time Zones. *Canada Year Book 1967,* 57–63. Ottavae: Statistics Canada.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Canadam Septentrionalem** spectant. |
Alces alces

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Artiodactyla   
Familia : Cervidae   
Subfamilia : Capreolinae   
Genus : **Alces**   
Gray, 1821  
Species : **A. alces**   
*Alces alces*   
(Linnaeus, 1758)  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)
Territorium

Distributio colore rubro picta

***Alces alces*** (-is, *m.*) est sola generis *Alcis* species et maxima familiae cervidarum species. *Alces* palmatis marium cornibus distinguuntur. Ei usitate in borealibus et mixtis deciduisque hemisphaerii borealis (Eurasiae et Americae) silvis et climatibus temperatis ad subarcticas habitant.

Fontes antiqui
--------------

* Caesar, *De bello gallico* 6.27.
* Plinius, *Naturalis historia* 8.39.

Notae
-----

1. ↑  Binomen a Linnaeo factum: *Cervus alces*.
2. ↑  *Alces* (ut nomen zoologicum) factum a Gray, 1821 .

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • Fossilworks • INPN France |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Alcem alcem*"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Alcem alcem*** spectant. |
*Haec pagina de dynamica fluidorum tractat. Si quid quaeris quod et "Unda prorae" appellatur, vide* Unda prorae (astronomia).

Unda prorae pontonis.
**Unda prorae** est fluctus solitarius quem navis, innando, ante suam proram creat. Ea, se expandens, extremos limites sulci(d) navis definit.

Nimis magnae undae prorae naves retardant, minoribus navigiis periculum sunt, et negotia navesque in portu religatas laedere possunt. Ideo plerique alvei(d) aperte excogitantur ut quam minimam undam prorae promoveant.

Descriptio
----------

Unda prorae *USS Connecticut*(d), cum celeritatem anno 1906 aut 1907 periclitaretur.
Picta super alveum navis *USS Northampton*(d) erat unda prorae ficta, ut existimatio constantis altae celeritatis induceretur.
Magnitudo undae prorae ex celeritate capturaque(d) navis, ex fluctibus superficialibus, ex profunditate aquae, et ex forma ipsius prorae dependet. Quaeque navis carinā profundā prorāque non arcuatā magnam undam producebit, at navis quae fere super superficiem aquae labitur undam prorae creabit parvam. Specimina undarum prorae in disciplina dynamicae fluidorum computationalis(d) investigantur.

Unda prorae energiam cineticam e navi detrahit (navis retardat); ergo forma navium sic excogitatur ut magnitudinem undae prorae reducat et oeconomiam olei combustibilis excolat. Ad hoc assequendum naves modernae aptari solent cum prora "bulbosa".

Unda prorae et apud caput natantis oritur. Fundum huius undae est prope os hominis, et hoc eum adiuvat ad aërem respirandum tantummodo caput vertendo.

Aliquid simile undae prorae fit cumque aëroplanum celerius volet quam sonus; super et sub alis, cristae undarum imbricatae fluxum aëris rumpunt. Sicut navicula velocius quam unda prorae facile moveri potest, cum potentia sufficiat et aëroplanum velocius volare potest quam celeritatis soni (supersonice). Hoc effectus invenitur in astronomia, ubi simile phoenomenon et unda prorae appellatur.

Nexus interni
-------------

* Unda prorae (astronomia)

Nexus externi
-------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **undam prorae** spectant. |
Incipit *Asperges Me* in Libro Usuali
***Liber Usualis*** est liber choralis cantuum Gregorianorum, ab anno 1896 usque ad annum 1964 a monachis abbatiae *Saint-Pierre de Solesmes* in Francia editus, qui permultos cantus celebrationum Ecclesiae Catholicae iuxta ritum Romanum continet, tum e Graduali Romano, tum ex Antiphonali desumptos. In *Libro Usuali* inveniuntur cantus missae dominicarum et festorum, desunt autem pro maxima parte missae feriarum. Item inveniuntur vesperae dominicarum et festorum, cantus ad laudes adhibendi raro, cantus matutini autem ad aliquot dies maximi momenti tantum (ut puta Nativitas Domini, Triduum sacrum, et similia).

*Liber Usualis* in usu est praesertim a his qui ritum Romanum ‘veterem’, scilicet qui ante Concilium Vaticanum II ubique vigebat, sequuntur; qui autem ritum ‘novum’, scilicet post Concilium introductum, sequuntur, potius Graduali Romano utuntur.

Lege etiam
----------

* *Liber usualis missae et officii pro dominicis et festis cum cantu Gregoriano ex editione Vaticana adamussim excerpto a Solesmensibus Monachis.* 1896. Desclée: Paris/Tournai: Desclée.
* *Liber Usualis with Introduction and Rubrics in English.* 1997. Reprint of the Tournai edition of 1953. Great Falls, Montana: St. Bonaventure Publishing.

Nexus externi
-------------

* Abbatia Solesmensis
* Liber Usualis (1961) PDF (115 MB)
**Versus politicus** (Graece πολιτικὸς στίχος) est versus saepe usitatus in carminibus Graecis inde a decimo saeculo. Qui est versus pentedecasyllabus (hoc est quindecim syllabarum), cuius regulae metricae pendent non iam a quantitate syllabarum, ut apud antiquos poetas Graecos, sed ab earum accentu. Nomen ab adiectivo πολιτικός, in lingua Graeca Byzantina significante 'civilis' vel 'urbanus' vel etiam 'communis', derivatum est.

Historia
--------

Hic versus, a poetis Byzantinis creatus, circa annum 1000 successit versui dodecasyllabo (hoc est versus duodecim syllabarum) ad carmina epica et narrativa componenda. Qui dodecasyllabus evolverat e trimetro iambico per antiquitatem posteriorem, cum accentus maioris momenti quam quantitas syllabarum factus esset. Deinde versu politico usi sunt in multis variisque in generibus (carmina ad religionem laudandam vel ad lectorem aedificandum, vel etiam ad ecphrases). Cum saepe in distichis hoc versu uterentur?, etiam ad brevissima carmina, ut sunt epigrammata, componenda valuit.

Compositio
----------

Quae semper in hoc versu inveniuntur sunt:

* numerus quindecim syllabarum (nam versus isosyllabus est);
* caesura post syllabam octavam ;
* paenultima syllaba semper cum accentu, tredecima quindecimaque numquam.

Alioquin, haec duae formae versus usitatae:

> 
> ⏑ – × × × – ⏑ ⏑ | ⏑ – ⏑ – ⏑ – ⏑   
> 
> (Και τώρ(α) ομπρός την είδαμε· | ογλήγορα σαλεύει)  
>   
> 
> – ⏑ × × × ⏑ ⏑ – | – ⏑ ⏑ – ⏑ – ⏑  
> 
> (Σήμερα άλλος ουρανός, | σήμερα άλλη μέρα)
> 
> 
> 

(Hoc in schemate, – est pro syllaba quae accentum vult; ⏑ pro syllaba quae semper accentu caret; × est pro syllaba ancipite.)

Opera
-----

Inter opera politicis scripta versibus quae et antiquissima et maximi momenti sint, opus est nominare: 

* Διγενής Ακρίτας;
* Χιλιάδες Ioannis Tzetzes (cuius verus titulus est Βιβλίον ἱστορικὸν τὸ διὰ στίχων πολιτικῶν, *Liber historiarum versibus politicis scriptarum*);
* mythistoriae versificatae (inde a duodecimo saeculo).

Hic versus etiam legitur apud recentiores; sic Ερωτόκριτος Vicentii Cornari et carmen Ελεύθεροι Πολιορκημένοι (*Homines liberi obsessi*) nuncupatum Dionysii Solomi.

Bibliographia
-------------

* Beck, H. G. 1971. *Geschichte der byzantinischen Volksliteratur.* Monaci.
Attila rex a Leone Magno repulsus (Italice *Incontro di Leone Magno con Attila*) est opus tectorium (ca. 660×500 cm) a Raphaële Sanctio in aedibus Vaticanis creatum, aureā illa aetate qua pristinae splendorem artis late per Italos reviviscere incredibili fortuna contigit. Namque Leo ille X e Medicea gente, quo patrono munificentissimo Raphaël utebatur, nomen sancti illius antecessoris assumpsit, cognomento *Magni*, qui, medio V saeculo, et auctoritate sacerdotii et virtute divina adeo valuit, ut barbarum victorem Romam invasurum sua via depelleret. Urbs enim sancta est, quae ab Apostolis defensa conspicitur. Obequitat in sinistro latere Pontifex (quem Leonis Medicei vultu pictor repraesentavit), eumque circumstant Patres Purpurati; ferus autem rex, ferrea stipatus ala, deterrent caelestes enses, quas Urbis tutores Beati distringunt ita metuendi, ut tot victorem gentium iamiam ex equo deiiciant.

Raphaël Sanctius, "Attila rex a Leone Magno repulsus", 1513-1514, pictura muralis
Non tamen Romano in agro tantum facinus factum esse docet historia; sed Mantuam prope, ad Mincii fluminis ripas, quo nimirum Valentinianus Caesar Leonem I Pontificem, Avienumque consulem, Trigetiumque praefectum Urbis legatos miserat, qui a suscepto itinere Attilam hostem averterent.

Ecquid vero? «Pictoribus atque poetis / quidlibet audendi semper fuit aequa potestas». Nobis itaque ingenii excellentiam satis sit admirari, unde tam magna, varia, tamque perfecta scaena enata est. Hinc enim milites turbatis ordinibus videmus, equis sese arrectos tollentibus, neque causam insolitae rei cognoscentes, cum ipsi Apostolorum praesentiam minime sentiant; inde animi securitas in Pontifice, qui benedicens cum sua cohorte procedit. Securitas haec est eorum, qui virtute sua fidunt, cum sibi probe sit perspectum, una secum Deum esse, quem contra barbaris omnibus, omni aetate, semper erit magna cum clade recedendum.

Notae
-----

1. ↑  Horatius, *Ars poetica*, vv. 9-10

Nexus externi
-------------

* "Raphaelis Sanctii pictura muralis Attilam regem effingens a Summo Pontifice repulsum", *Alma Roma*, 1, 1914, pp. 10-11
Wikidata Cataldus
Res apud Vicidata repertae:Cataldus: imagoCataldus: imago
*Nativitas*: 7. saeculum; Hibernia  
*Obitus*: 8 Martii 685; Tarentum  
*Patria*: Hibernia  

**Memoria**

*Sepultura*: Panormus  
sanctus (*feriae die* 10 Maii)
Statua sancti Cataldi
Sanctus **Cataldus** (Italiane: *San Cataldo*, natus saeculo V in Hibernia) iuxta legendam episcopus urbis Tarenti fuit.

Peregrinatione in Terram Sanctam facto Tarentum venerit et ibi episcopus consecratus sit. In ecclesia cathedrali Tarentensi sepultus est. Anno 1094 reliquiae suae repertae sunt. Deinde cathedralis ei consecrata est.

Patrocinia
----------

Cataldus patronus urbis Tarenti in Apulia et multorum aliorum civitatum Italiae meridianae colitur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cataldum** spectant. |

* Friedrich Wilhelm Bautz, "CATALDUS" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1)  col. 959 **(Theodisce)**
**Observatorium Zimmerwald** est aedificium observatorii Universitatis Bernensis iuxta vicum Zimmerwald in communi Waldensi 10 kilometrorum ad meridiem urbis Bernae super montem situm.

Observatorium apud Zimmerwald

Historia
--------

Institutum Astronomiae universitatis Bernensis stationem anno 1956 condidit. Telescopiis, machinis photographicis et instrumentis lasericis eruditi satelles artificiales, asteroides, cometes et alias res universi observant. Schola Superior Polytechnica Foederalis Turicensis et Offinica Federalis Topographiae Helvetiae in statione Zimmerwaldense studia astronomiae topographiaeque perficiunt. Die 2 Martii 1957 Professor Maximilianus Schürer observatorio primam supernovam inventavit. Asteroides 1775 Zimmerwald die 13 Maii 1969 ab astronomo Helvetico Paulus Wild ibi versato repertus est.

Centrum detectionis orbitalis Europaeum
---------------------------------------

Cum Methodus GPS Bernensis (modus GPS Universitatis Bernensis) toto orbe terrarum usitata est, apud institutum universitatis officina Europaea observationis satellorum (Centrum detectionis orbitalis Europaeum) condita est.

Notae
-----

1. ↑  Zimmerwald Supernovae
2. ↑  *CODE - Centrum detectionis orbitalis Europaeum* Universitatis Bernensis

Nexus externus
--------------

* Observatorium Zimmerwald
**Nicephorus Blemmydes** (Graece: Νικηφόρος Βλεμμύδης) fuit homo doctus praestantissimus omnium Imperii Nicaeni, qui 13. saeculo floruit.

Natus est 1197 Constantinopoli medici familia secundo secundogenitus. Urbe imperiali anno 1204 per Crucesignatores capta in Asiam Minorem migravit. Ibi primum artibus liberalibus Prusae, dein Nicaeae, Smyrnae et Scamandro institutus est. Praecipue medicinae, philosophiae, theologiae, rerum mathematicarum, astronomiae, rationibus logicis et rhetoricae arti studuit. Denique in numeros ecclesiasticos vocatus virenter atque alaciter controversiae utriusque ecclesiae, orthodoxae et catholicae, interfuit provehens doctrinam occidentalis fidei.

Blemmydes etiam inchoavit scholam propriam ubi Theodorus II Ducas Lascares atque Georgius Acropolites eruditi sunt. Iam provecta aetate in monasterio a seipso Ephesi condito ultimos dies agere consilium cepit ibique anno 1272 defunctus est.

Opera
-----

* *Autobiographia*
* *Epistula universalior*
* *Epitome logica*
* *Epitome physica*
* *Expositio in Psalmos*
* *De processione Spiritus Sancti*
* *De regia pellice templo ejecta*
* *De regis oficiis*
* *Laudatio Sancti Ioanni Evangelistae*
* *Orationes de vitae fine*
* *Regia statua*
* *Sermo ad monachos suos*
*Vide etiam paginam discretivam: Aiax*

Aiax et Achilles alea ludunt
**Aiax maior**, saepe **Aiax Telamonius** dictus, erat heros Graecus, filius Telamonis Periboeaeque, cui avus erat Aeacus abavusque Iuppiter. 

Aiax Telamonius apud Troiam erat inter maximos heroes Graecos, quo fortiores erant tantum Achilles Diomedesque. Contra Hectorem bis pugnavit, sed cum certamen primum neutro interfecto finitum est, Hector Aiaxque munera sibi dederunt -- Hector magnum ferrum Aiaci dedit -- rediveruntque ad sua castra.

Apparatus bellici Aiacis Telamonii erant malleus clipeusque. Clarus erat inter Achivos non solum ob audaciam, sed etiam ob vim corporis altitudinemque.

Post Achillem mortuum, et Aiax et Ulixes contra Teucros pugnaverunt ut arma Achillis reciperent. Postea, cum Ulixes arma sibi assumpsisset, Aiax, spoliis ereptis, mortem sibi conscivit, quod argumentum non tantum celeberrimae Sophocleae fabulae sed etiam *Armorum iudicii* Aeschylei, tragoediae hodie deperditae. E captiva Tecmessa filium genuit Eurysacem.

Notae
-----

1. ↑  *Ilias* II.768-770.
2. ↑  Fortasse versus in Thetidis ore positi et a Platone citati (*Politia* 383b) ex illo opere excerpti sunt.

Fontes
------

* *Ilias*
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* capite 35
* Sophocles, *Aiax*

Plura legere si cupis
---------------------

* *Looking at Ajax* (a Davido Stuttard curatus), Bloomsbury Academic, 2019. Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica
* Nigel J. Spivey, "Ajax in Etruria" in *Atti e memorie della Società Magna Grecia* 3a ser. (1992) pp. 233-242

Nexus interni
-------------

* *Cinclosoma ajax*
* 1404 Ajax

De Bello Troiano

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Achaei | Achilles • Agamemnon • Agapenor • Aiax maior • Aiax minor • Andromache • Idomeneus • Menelaus • Nestor • Philoctetes • Sinon • Stentor • Thersites • Thoas • Ulixes |
| Troiani | Astyanax • Hector • Hecuba • Paris (heros) • Patroclus • Priamus |

 |
|  |
Timotheus Leary dixit, "Te excita, te connecte, te inveni", 1969
**Timotheus** (Anglice *Timothy*) **Leary** (natus Campifonte Massachusettae die 22 Octobris 1920, mortuus Beverly Hills Californiae die 31 Maii 1996) fuit psychologus et scriptor Americanus, qui hominibus medicamenta psychotropica suadebat ad animum levandum. Rebellabat contra normas societatis, iuvenesque verbis suis inspirati sunt. Praeterea animos hominum intellegere volebat.

Leary in Academia Militari Civitatum Foederatarum anno 1940 matriculavit, ubi regulas saepe violans tandem dimissus est. Diploma studiorum psychologicorum adeptus est anno 1943, et gradum philosophiae doctoris accepit anno 1950.

Anno 1960, primum probationem fecit medicamenti psychotropici boleti *Psilocybe mexicana* ("boletum magicum"). Inde favebat coniunctioni psychologiae et medicamentorum psychotropicorem, potissimum LSD. Quam ob rem nonnullos annos in carcere degebat. Sed multos annos animum attendebat ad bibosos et sontes iuvandos. Mortuus est anno 1996. Insigniter dixit, "te excita, te connecte, te inveni."

Notae
-----

1. 1 2   Wikipedia: Timothy Leary.
2. ↑   The Biography Project: Timothy Leary.
3. ↑   The Leary Project.
4. ↑  Wikipedia: Turn on, tune in, drop out."
*Termitaradus mitnicki* femina in sucino Dominicano

---

**Animalia** — Arthropoda

Subphylum : Hexapoda   
Classis : Insecta   
Ordo : Hemiptera   
Subordo : Heteroptera   
Infraordo : Pentatomomorpha   
Superfamilia : Aradoidea   
Familia : Termitaphididae   
Genus : ***Termitaradus***   
   
Subdivisiones: Species{{{subdivision}}}

***Termitaradus*** est parvum tropicopolitanum genus heteropterorum familiae Termitaphididarum. *Termitaradi* exstantes plerumque sunt parvi, a 2 mm ad 4 mm fere longi, complanati, laminis e quoque corporis segmento extendentibus, rotundi squamosique visu. Similiter species exstinctae praeter *Termitaradum proteram,* qui ad 7 mm longus est. Omnes Termitaphididae sunt inquilini, qui in nidis hostium habitant, qui species isopterorum sunt, speciebus *Termitaradorum* solum e familia Rhinotermitidarum notis. Familia, quamquam res distincta inter Aradoidea diu habita, fortasse est magnopere evoluta Aradidarum copia generum, ut David Grimaldi et Michael Engel entomologi anno 2008 coniectaverunt. *Termitaphis,* aliud genus inter Termitaphididas positum, *Termitaphidem circumvallatam,* speciem monotypicam, comprehendit, quae nidos Termitidarum in Columbia occupat.

Species
-------

Sunt in genere octo species exstantes, quarum omnes per orbem terrarum inveniuntur, in tropicis Americae Mediae Australisque, Africae, Asiae, et Australiae regionibus, ac tres species exstinctae, quae in sucino Dominiciano Miocaeno et una in sucino Chiapasensi ab Oligocaeno exeunte ad Miocaenum ineunte reperiuntur.

* *T. annandalei*
* *T. australiensis*
* †*T. avitinquilinus*
* †*T. dominicanus*
* *T. guianae*
* *T. jamaicensis*
* *T. mexicana*
* †*T. mitnicki*
* *T. panamensis*
* †*T. protera*
* *T. subafra*
* *T. trinidadensis*

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Engel 2009.
2. ↑  Poinar et Heiss 2011.

Bibliographia
-------------

* Engel, M. S. 2009. A new termite bug in Miocene amber from the Dominican Republic (Hemiptera, Termitaphididae). *ZooKeys* 25: 61–68. doi:10.3897/zookeys.25.267.
* Poinar, G. et E. Heiss. 2011. New Termitaphididae and Aradidae (Hemiptera) in Mexican and Dominican amber. *Palaeodiversity* 4: 51–62. PDF.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Termitaradum** spectant. |