recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Phorca
Res apud Vicidata repertae:Phorca: insignePhorca: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°53′42″N 8°42′18″E  
*Numerus incolarum*: 125 529  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Pforzheim
**Gestio**

*Praefectus*: Peter Boch  
*Procuratio superior*: Provincia Carolsruha  

**Geographia**

*Superficies*: 98.07 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Hohenwart, Büchenbronn, Dillweißenstein, Eutingen an der Enz, Würm  
*Territoria finitima*: Enz, Calw District  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Guernica y Luno, Saint-Maur-des-Fossés, Vicetia, Mursa, Ircutia, Nevşehir, Czanstochova, Comitatus Jauriensis et Mosoniensis et Soproniensis  

**Tabula aut despectus**

Phorca: situsPhorca: situs
Anno 1897
**Phorca** Badeniae oppidum est (Theodisce: *Pforzheim*). Cognitum est traditione longa aurariorum: E Phorca ornatus in terram totam traditi sunt.

23. Februarius 1945
-------------------

In 23. Februarium 1945 dum Belli Orbis Terrarum Secundi fere tota Phorca disturbata est. In vix horam dimidiam per 379 curri involati britannici 17.600 homines interficebantur. Incursio fortasse tam ingens erat, quia in Phorcam iam tum industria maxima rerum parvarum accuratarum Germaniae erat.

Filii civitatis
---------------

* 1455 – Ioannes Reuchlin
* 1859 – Bertha Benz
* 1966 – Stephanus Mappus

Domi cultus
-----------

Phorcae sunt sex gymnasia: Gymnasium Hebelis, Gymnasium Theodoris Heussis, Gymnasium Kepleris, Gymnasium Schilleris, Gymnasium Hildarum, Gymnasium Reuchlini. Porro est *Fachhochschule Pforzheim*, universitas minor.

Notae
-----

1. ↑
Etsi multis linguis sunt dialecti quae **phonologiá** suá differuntur, **linguae Arabicae** accuratius est de continuo dialectorum loqui. Haec commentatio praecipue linguam Arabicam normatam modernam? (LANM) tractat, quae lingua eruditorum est per Orbem Arabicum usitata. LANM in prelo scribitur et in programmatibus nuntiorum orationibusque dicitur.

Linguae Arabicae sunt 28 phonemata consonantia, cum contrafactione inter consonantia "emphatica" (id est, pharyngalizata velarizatave) dicta et non emphatica; et tria phonemata vocalia. Et consonantiis et vocalibus "phonemica longitudinis qualitas" est.

Consonantes
-----------

Gravissimis quidem in orationibus, pronuntiatus de locutoris origine dependit. Nihilo minus, numerus et qualitas phonetica maioris partis 28 consonantium aliquid constantiae inter regiones Arabicas habent. Nota bene linguam Arabicam consonantibus uvularibus, pharyngalibus, necnon sonis pharyngalizatis ("emphaticis") plenam esse.

Notae
-----

1. ↑  Kirchhoff & Vergyri (2005:38).
2. ↑  Kirchhoff & Vergyri (2005:38–39).
3. ↑  Holes (2004:57).
4. ↑  Holes (2004:58).

Bibliographia
-------------

* Holes, Clive (2004), *Modern Arabic: Structures, Functions, and Varieties*, Georgetown University Press, ISBN 1-58901-022-1
* Kirchhoff, Katrin; Vergyri, Dimitra (2005), "Cross-dialectal data sharing for acoustic modeling in Arabic speech recognition", Speech Communication **46** (1): 37–51, doi:10.1016/j.specom.2005.01.004
Stadium Olympiae (in Graecia)
*Vide etiam paginam discretivam:* Stadium (discretiva)

**Stadium** (Graece: στάδιον) est locus, quo quaelibet certamina (musica, athletica sive gymnica, equestria, tempore Romano etiam gladiatoria) eduntur. Area certaminum structuris plerumque tecto carentibus circumdatur, a quibus spectatoribus stantibus vel sedentibus ea quae fiunt spectare licet.

Historia
--------

*Stadium* initio apud Graecos antiquos mensura longitudinis 600 pedum erat, cui pro pedis mensura variis in regionibus diversa inter 165 et 196 m respondent. In Graecia iam tempore geometrico cursus per stadii spatium certamen gratiosum fuisse videtur, Olympiae ab anno 776 a.C.n. attestatus est. Nomen mensurae in locum certaminum transiit.

Stadium Messenae (in Peloponneso) gradibus lapideis instructum
Stadia multis in urbibus vel sanctuariis Graecis reperta sunt, ut puta 

* Olympiae (longitudinis 192.28 m),
* Delphis (177.35 m),
* Athenis (184.30 m),
* Epidauri (181.30 m),
* Isthmiae, Nemeae, Messenae, Mileti et Sami.

Cum in Graecia et Asia Minore stadia etiam tempore Romano instituta sunt, in Italia parvi momenti erant, quod certamina Graeca ibi religione carebant et praeterea inhonesta habebantur. Tamen imperator Domitianus Romae stadium (hodiernam Aream Agonalam) aedificari iussit.

Apud Romanos multo maioris momenti erant amphitheatra, in quibus munera gladiatoria et venationes dabantur. Exemplar notissum est Amphitheatrum Flavium Romae. Ex amphitheatris Romanis stadium hodiernum profectum est. 

Amphitheatrum Flavium Romae, quod factum est exemplar stadiorum recentiorum.
Verbum stadii his diebus sensu ampliore adhibetur; stadia nominari possunt:

Stadium equestre Aquisgrani, dum certamina equestria anni 2006 eduntur.
* Caespes gramineus (in pediludium vel teniludium)
* Arena (varia densitate; ut puta in teniludium vel follem valatilem litoralem ("Beach-Volleyball")
* Curriculum (in dromum) cinere vel plastico tectum
* Curriculum arena tectum in birotas automatarias
* Area in cursus equorum fossis (in salitionem equorum) aut lacu (in equitatum militarem, qui dicitur) instructa
* Opus saliendi in artem athleticam
* Opus iaciendi vel pellendi (in discos, malleos, iacula vel sphaeras iaciendas)

Allianz Arena Monaci

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stadia** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Lucas Paetus, *De mensuris, et ponderibus Romanis, et Graecis : cum his quae hodie Romae sunt collatis libri quinque. Eiusdem variarum lectionum liber unus*. Venetiis, 1573.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

| GlucocerebrosidasisGBA |
| --- |
| Cognitores |
| Alia nomina | GBA, PARK1 |
| Fontes externae | OMIM: 606463 |
| Genetica |
| **Locus geni (homo)** |
| Chromosomate 1 locatum |
| Chromosomate 1 locatum |
| Locus | Chr 1q22 |
| Initium | 155 234 452 |
| Terminus | 155 244 627 |

**β-Glucocerebrosidasis** vel brevius **GCasis** est enzymum 536 aminoacidorum, quod vinculas glycosidicas secat. Ita in lysosomatibus ex glycolipido glucosyloceramido formatur et ceramidum et glucosum. Cum glycolipida partes membranarum essentiales constituunt, functio enzymi huius est dissectio membranarum - quod habet magni momenti ut divisione cellulae ineunte (→mitosis) vel crescentia organismus ineunte.

Mutatio geni enzymi GCasis maius periculum ad morbum Parkinsonianum contrahendum posit. Cum etiam morbus Gaucher ex enzymi GCasis infirmitate oritur, nexus inter ambos morbos suspicatus est.

Biochemia
---------

Glucocerebrosidasis secat glucocerebrosidum in ceramidum et glucosum. Haec reactio chemica est pars catenae degradationis duorum gregrum sphingoglycolipidorum, *gangliosidorum* enim et *globosidorum*, intra lysosomata.

### Membranae cellulae, sphingolipida, gangliosida, globosida

Vide imaginem de strato biparto: Glucocerebrosidasis secat apud sphingoglycolipida nexus inter capita rubra et catenas eius.
Cellulares membranae fines inter et intra cellulas constituunt. Trans membranas nutrimenta substantiaeque inutiles velut signa et electrica et chemica mittuntur. Elementa basalia sunt lipida, quae stratum membranae cellularium formant. Diversa lipida inveniuntur, inter ea *sphingolipida*. Sphingolipida ipsa dividuntur, ut in sphingoglycolipida cum *capite polari unitatum carbohydratorum* - cuius capitis in superficies et internas et externas locacata sunt. Sphingoglycolipida ipsa iterum in greges dividuntur: in glucocerebrosida, globosida, et gangliosida.

### Endocytosis et lysosomata

 Pagina principalis est: Lysosoma

Pinacotheca
-----------

* Ceramida ex sphingolipido et acido adipato composita sunt.Ceramida ex sphingolipido et acido adipato composita sunt.
* Itinera metabolicaItinera metabolica

Notae
-----

1. ↑  Do J. McKinney C. Sharma P. Sidransky E. (Aug 2019). "Glucocerebrosidase and its relevance to Parkinson disease". *Molecular neurodegeneration* **14** (1): 36  doi:10.1186/s13024-019-0336-2
2. ↑  Ron I. Rapaport D. Horowitz M. (Oct 2010). "Interaction between parkin and mutant glucocerebrosidase variants: a possible link between Parkinson disease and Gaucher disease". *Human molecular genetics* **19** (19): 3771-81  doi:10.1093/hmg/ddq292

Nexus interni
-------------

* Neurodegeneratio
Wikidata Gualterius Godofredus Seidner
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 15 Martii 1938;   
*Obitus*: 26 Augusti 2018;   
*Patria*: Romania  

**Officium**

*Munus*: theologus, scriptor  

**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
Fanum evangelicum in Stolzenburg/Slimnic/Szelindek.
**Gualterius Godofredus**, vulgo *Walther Gottfried* **Seidner** (natus die 15 Martii 1938 Cibinii in Romania, mortuus die 28 Augusti 2018), fuit pastor protestanticus et scriptor linguae Theodiscae Transsilvanicus.

Vita
----

Filius lignarii theologiae studebat Claudiopoli et Cibinii. Primus locus actionum fuit anno 1962 ad Sângeorzu Nou, postea ad Rusciori in annos XIV. Inde ab anno 1982 usque ad annum 2008, quo rude donatus est, operam dabat ad Slimnic.

In eius patria Romania humanismus eius valde notus est, qui in historiunculis lepidis hilaribusque philosophia haud carentibus excellit. Neque taceantur eius opera theatralia quae exaraverat haud raro in dialecto indigena Saxonum Transsilvanicorum.

Opera selecta
-------------

* *Sherlock Honnes*; *Det Ärfstäck* (theatralia in idiomate Saxonico)
* *Eheliche Feuerwehr und andere Brandreden*, Domus editoria Inteltipo, Cibinii 1998
* *Auf Wolke Sieben7Bürgen ... ; Paradies in der Hölle ; ... gute Nachtgeschichten*, Domus editoria Honterus, Cibinii 2007

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Βαλτέριος Ζάϊντνερ ("Gualterius Godofredus Seidner") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Colloquium percontativum in die anniversarii LXX
* Seidner, *Voltaire von Stolzenburg*, praesentavit Hannelore Baier
* De libro Seidner quodam
* Colloquium cum Seidner in periodico Siebenbürger Zeitung anno 2015, cum locum Slimnic relinqueret; videtur et imago eius in photographemate

Notae
-----

1. ↑  Necrologus minor in paginis ecclesiasticis
Wikidata Săliște
Res apud Vicidata repertae:Săliște: insigneSăliște: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°47′39″N 23°53′11″E  
*Numerus incolarum*: 5 710  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Horațiu-Dumitru Răcuciu  
*Procuratio superior*: Cibinium  

**Geographia**

*Superficies*: 226.78 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Săliște: situsSăliște: situs
Centrum oppidi Săliște
Săliște collocatio in circulo Cibinii.
**Săliște** Theodisce *Selischte* vel *Großendorf* ; Hungarice *Szelistye*) est oppidum circiter 5.400 incolarum (anno 2011) in Transsilvania situm, quae pars est circuli Cibinii. Ad Săliște etiam vici Aciliu, Amnaș, Crinț, Fântânele, Galeș, Mag, Săcel, Sibiel atque Vale pertinent.

Historia
--------

Săliște nomine "Salgo" anno 1322 primo in actis descriptum est. Ab anno 1918 oppidum cum toto regione ad Romaniam pertinuit. Incolae Germani post secundum bellum mundiale et praecipue post finem dictaturae communistarum anno 1989 patriam reliquerunt atque anno 2011 31 Saxones hic vixerunt. Anno 2004 Săliște oppidum declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 5.421 homines habitabant, inter eos 4.784 Dacoromani, 7 Hungari, 165 Zingari, atque 31 Germani.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Săliște** spectant. |

* Săliște pagina officialis

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
*Hybomitra micans*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Diptera   
Subordo : Brachycera   
Infraordo : Tabanomorpha   
Superfamilia : Tabanoidea   
Familia : **Tabanidae**   
Latreille, 1802  
   
Subdivisiones: Subfamiliae\* Chrysopsinae
* Pangoniinae
* Tabaninae

**Tabanidae** (a *Tabano,* nomine generico) sunt familia insectorum ordinis Dipterorum. Saepe sunt magnae et agiles volatu, et feminae alia animalia, ut pecus, equos, hominesque, mordent ut sanguinem sugant. Malunt in sole volare, tenebras umbramque fugientes, nocte inertes. Per orbem terrarum, praeter paucas insulas et regiones polares, habitant.

De nomine
---------

In antiquitate hoc insectum *tabanus*, *asilus*, vel *oestrus* appellabatur, et apud Graecos οἶστρος vel μύωψ. Vergilius sic tabanos descripsit:

> est lucos Silari circa ilicibusque virentem  
> plurimus Alburnum volitans, cui nomen asilo  
> Romanum est, oestrum Grai vertere vocantes,  
> asper, acerba sonans, quo tota exterrita silvis  
> diffugiunt armenta.
> 
> 

Quae Maurus Servius Honoratus et alius commentator sic intrepretati sunt:

> OESTRVM GRAI VERTERE VOCANTES: 'vertere' ex soni similitudine ὀνοματοποιίαν fecere: non enim possumus accipere, ex latina lingua mutavere, cum constet graecam primam fuisse. οἶστρος autem graecum est: latine asilus, vulgo tabanus vocatur. CVI NOMEN ASILO ut "cui Remulo cognomen erat". {OESTRVM GRAI VERTERE V. quomodo 'Grai vertere', cum omnia, quae latina sunt, a graeca ratione descendant? solvit quaestionem: Graeci cum myopem primo dixerint, displicuit nomen, quia proprium non erat: oestrum dixerunt, hoc est quia furiam oestrum vocant; dividit enim furia armenta, cum ab eo stimulantur. latine vero hoc animal tabanus dicitur.}
> 
> 

Haec nomina antiqua pro variis generibus ursurpata sunt, quae sunt Tabanus (genus), Asilus (genus) (familia Asilidarum), ac Oestrus (genus) (familiae Oestridarum).

Notae
-----

1. ↑  International Commission on Zoological Nomenclature (1961). *The Bulletin of Zoological Nomenclature*. International Trust for Zoological Nomenclature. p. 55
2. ↑  Vergilius, *Georgica* 3.146–150.
3. ↑  Servius, *In Vergilii Georgicon libros* 3.148.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Tabanidas"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tabanidas** spectant. |

* Parasitic Insects, Mites and Ticks: Genera of Medical and Veterinary Importance, liber apud Wikibooks
Wikidata Sāmiḥ Šukrī
Res apud Vicidata repertae:Sāmiḥ Šukrī: imagoSāmiḥ Šukrī: imago
*Nativitas*: 20 Octobris 1952; Cairus  
*Patria*: Aegyptus  

**Officium**

*Officium*: ambassador of Egypt, Egyptian Minister of Foreign Affairs  
*Munus*: politicus, legatus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Politicus nullius factionis  

**Sāmiḥ Ḥasan Šukrī Salīm** seu litteris Arabicis سامح حسن شكري سليم (Cairi natus die 20 Octobris 1952) est legatus et politicus Aegypti. Alumnus est universitatis ʿAin Šams in urbe nativa. Apud legationes Aegyptias operam dedit Londinii, Bonaëropoli, Vindobonae necnon alibi. Legatus patriae meruit Genavae ab anno 2005 iuxta Nationes Unitas aliasque societates internationales, Vasingtoniae ab 2008 usque in 2012 iuxta Civitates Foederatas. Die 17 Iunii 2014 minister a rebus externis factus est, quod officium sub tribus primis ministris implevit, videlicet Ibrāhīm Maḥlab, Šarīf Ismāʿīl, Muṣṭafa Madbūlī.

Nexus externi
-------------

* Vita apud ministerium rerum externarum Aegyptium
* Vita apud *G77*

Ministri rerum externarum Aegyptii (1952–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Mahometus Fawzi • Mahometus Riad • Mahometus Murad Ghaleb • Mahometus Hassan El-Zayyat • Ismail Fahmi • Petrus Boutros-Ghali • Mahometus Ibrahim Kamel • Petrus Boutros-Ghali • Mustafa Khalil • Kamal Hassan Ali • Esmat Abdel Meguid • Amr Moussa • Ahmed Maher • Ahmed Aboul Gheit • Nabil Elaraby • Mahometus Orabi • Mahometus Kamel Amr • Nabil Fahmy • Sameh Shoukry
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum • Ministri a rebus externis civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Aegypti |
|  |
**Regifugium** vel **Fugalia** erant festum Romanum, quod die 24 Februarii (die ultimo anni Romuli antiqui, qui mense Martio inceperat) celebrabatur. Rex sacrorum in comitio victimam immolaverat et statim fugae se dedit. Salii ritui aderant.

Ovidius et Ausonius hunc ritum fugae Tarquinii Superbi regis Romani ultimi memorandae causa fieri explicant, sed verisimilius lustrationis alicuius causa perficiebatur. 

Die mensis pari (scilicet infelici) regifugium fiebat, sicut et Equirria; ceterae feriae publicae Romanae diebus mensis imparibus celebrabantur.

Notae
-----

1. ↑  Plutarchi *Qu. Rom.* 63 (279A).
2. ↑  Fastorum II 685-852.
3. ↑  Eclogae XXIII 13.

Alii fontes
-----------

* Festi *de verborum significatione* s.v.
* Augustini *De civitate Dei* II 6

Nexus externi
-------------

* De Regifugio in *Neue Pauly* **(Theodisce)**

  

Feriae Romanae et ludi publici

Adonia • Agonalia • Ambarvalia • Amburbium • Argei • Armilustrium • Ludi Apollinares • Augustalia • Bacchanalia • Sacra Bonae Deae • Brumalia • Ludi Capitolini • Caprotinia • Caristia • Carmentalia • Cerealia • Compitalia • Consualia • Divalia • Eponalia • Equirria • Equus October • Faunalia • Februa • Feralia • Floralia • Fontinalia • Fordicidia • Furrinalia • Hilaria • Ieiunium Cereris • Iovis epulum • Larentalia • Feriae Latinae • Lemuralia • Liberalia • Lucaria • Lupercalia • Matronalia • Meditrinalia • Megalesia • Mercuralia • Navigium Isidis • Nemoralia • Neptunalia • Opalia • Opiconsivia • Parentalia • Parilia • Portumnalia • Poplifugia • Ludi Plebeii • Quinquatria • Quinquatrus minusculae • Quirinalia • Regifugium • Robigalia • Ludi Romani • Saturnalia • Sol invictus • Rosalia • Ludi Saeculares • Sementivae • Septimontium • Ludi Taurii • Terminalia • Tubilustrium • Veneralia • Sacra Veneris Genetricis • Vertumnalia • Vestalia • Vinalia • Vitulatio • Volturnalia • Vulcanalia
Reginaldus Arpini de casu ablativo docet, anno 2004.
Pater **Reginaldus Thomas Foster** (natus Thomas Milvauchiae die 14 Novembris 1939; mortuus die 25 Decembris 2020, anno aetatis suae octogesimo uno) ex anno fere 1963 Romae habitabat et in Civitate Vaticana munere fungebatur. Anno 1970 praemium accepit a Paulo VI gratia compositionis Latinae missionem lunarem Apollinarem describentis. Sequentique anno describens pugilatus certamen inter Cassium Clay et Iosephum Frazier, die 21 Aprilis praemium duxit a Ioanne Leone praesidente Italico.

Munere fungebatur in Officino Litterarum Latinarum, quo scripta Papae in Latinum cottidie vertit, nullo instrumento utens nisi calamo ac machina typographica antiquissima nomine Olympia. Quamquam erat frater Carmeliti Ordinis, nihil umquam gerebat nisi vestimenta laica, quae sunt semper remissa caeruleaque.

Omni aestate docebat cursum nomine Aestiva Romae Latinitas. Emissionem radiophonicam hebdomadalem apud *Radio Vaticana* dabat, nomine *The Latin Lover*. Seriem quoque protulit documentorum MP3 in quibus sermones sancti Leonis Magni Papae legebat.

Notae
-----

1. ↑  "A Natale la scomparsa del latinista padre Reginald Foster," *Vatican News,* 26 Decembrs 2020. Editio interretialis.

Nexus externi
-------------

### Imagines et pelliculae

* In Foro
* Apud acta publica nomine *Tempora Neoeboracensia*
* Pars programmatis Germanici (cum subtitulis Lusitanis) de Reginaldo Foster, in quo ipse apparet Latine loquens

### Apud acta publica

* Roman Rebound (commentatio lingua anglica apud *Oeconomistam*)
* Forget 'Hic, Haec, Hoc.' Try 'O Tempora! O Lingua!' (commentatio lingua anglica apud *Tempora Novieboracensia*)
* Passion for Latin Thrives in Rome (Anglice)
* Eric J. Lyman, Vatican's Latin expert no stuffy academic (commentatio lingua Anglica apud *CFA Hodie*)

### Nexus alii

* The Latin Lover
* Learn Latin with Father Reginaldus Foster
* Sermones Leonis Magni
Ioannes Williams, missionarius
**Ioannes Williams**, vulgo *John Williams* (1796–1839) fuit missionarius Anglicus qui in Oceano Pacifico Australi elaboravit.

Natus est prope Londinium, et faber metallicus institutus est. Apud Surrey Chapel Londinii mense Septembri anni 1816, Missionaria Londinii Societas eum creavit missionarium. Anno 1817, is et uxor ad Insulas Societatis, circulum insularum Tahitios amplectentium, cum Gulielmo Ellis uxoreque navigaverunt. Hi eorum primum stationem Raiateae in insula constituerunt, unde ei alias insularum Polynesiarum catenas inviserunt, aliquando cum Ellis uxoreque et cum aliis Missionariae Londinii Societatis procuratoribus. In Aitutakis anno 1821 egressi sunt. Deinde, Williams et uxor fuerunt prima missionariorum familia quae ad Samoam pervenerunt.

Mense Novembri 1839 Erromangoni in insula Vanuatuensi, ubi Williams ignotus erat, ipse et Iacobus Harris eius socius interfecti et comesi sunt. Lapis ad Williams memoriam Rarotongae in insula anno 1839 erectus est, et ibi iam exstat. Uxor postremo sepulta est cum filio, Samuel Tamatoa Williams (qui natus erat in Vanuatu), in *Cedar Circle* in Coemeterium Abney Park Londonii; nomen mariti et recordatio eius mortis in prominentissimo latere scalpti sunt.

Bibliographia
-------------

Monumentum Ioannis Williams uxori et filio dicatum, apud coemeterium Ecclesiae Congregationalis in Abney Park. Photographia facta mense Aprili 2006.
* French, James. 1888. *Walks in Abney Park Cemetery.*
* Hiney, Tom. 2000. *On the Missionary Trail: a Journey through Polynesia, Asia and Africa with the London Missionary Society.*
* Williams, John. 1838. *A Narrative of Missionary Enterprises in the South Sea Islands; With Remarks upon the Natural History of the Islands, Origin, Languages, Traditions, and Usages of the Inhabitants.* Londinii: John Snow.
**Marcus Cornelius P.f. Maluginensis** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus quarti saeculi a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 369 a.C.n. magistratum tribuni militum consulari potestate primum administravit. Eo anno collegae Marcus Fabius K.f. Ambustus, Gaius Veturius L.f. Crassus Cicurinus, Aulus Cornelius Cossus, Quintus Quinctius Cincinnatus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas erant. Eo anno acriter domi de legibus Sextiis Liciniis certatum est, qua plebeii ad consulatum admitterentur; Fidenas sententiam pro legibus propositis tulit.

Anno 367 inter ultimos tribunos militum fuit; nam deinde consules summi magistratus fuerunt. Praeter eum Marcus Geganius Macerinus, Aulus Cornelius Cossus, Publius Manlius A.f. Capitolinus, Lucius Veturius L.f. Crassus Cicurinus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola tribuni erant. Et eo anno dictator - Marcus Furius Camillus - electus est, ut contra Gallos exercitum duceret.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.com (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VI 36-37
2. ↑  op.cit. VI 42
**Marcus Cornelius Nigrinus Curatius Maternus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Erat equestri origine, patria eius Liria in provincia Hispania Citeriore. Erat tribunus militum Legionis XIV Geminae Moguntiaci. A Vespasiano imperatore, cum censor esset, anno 73/74 in senatum adlectus est. Tum erat legatus Legionis VIII Augustae in Germania Superiore. Adoptatus est a Curatio Materno poeta, familiari Taciti. Tum annis 79 ad usque 82 legatus Augusti pro praetore Aquitaniam administravit. Anno 83 consul suffectus creatus est. Tum legatus Moesiam provinciam anno 85 divisit et ad annum 89 legatus primus novae provinciae Moesiae Inferioris erat. Bellis ad Danubium gestis excelluit et ornatus est. Annis 95 ad 97 legatus Syriae fuit. Tum Nerva imperator veritus, ne Nigrinus purpuram petere in animo haberet, eum consulem suffectum II revocavit. Nigrinus autem in fundos suos se recepit.

Notae
-----

1. ↑  *Tacitus*, Dialogus, 11,1-13,6; 36,1-41,5),
2. ↑  confer: John D. Grainger, Nerva and the crisis of roman succession in AD 96, Londinii 2003, p. 43-44
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 195
Wikidata Ioannes Wycliffe
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Wycliffe: imagoIoannes Wycliffe: imago
*Nativitas*: 1320s; Hipswell  
*Obitus*: 31 Decembris 1384; Lutterworth  
*Patria*: Anglia  

**Officium**

*Munus*: theologus, Interpres, philosophus, interpres Biblicus, scriptor  
*Patronus*: Universitas Oxoniensis
**Consociatio**

*Religio*: Protestantes
**Ioannes Wycliffe** nomen etiam scriptum **Wyclif**, **Wycliff**, **Wiclef**, **Wycliffe**, **Wicliffe**, aut **Wickliffe** (circa annum 1325; supplicio affectus haeresis causa die 31 Decembris 1384) fuit theologus Anglicus et emendator Ecclesiae. Bibliam ex Vulgate ad linguam Anglicam interpretavit.

De vita
-------

Ioannes Gandavensis auscultans reformatorem evangelica dicentem
Doctor angelicus, qui dicebatur, anno 1361 Oxoniae rector Collegii Balliol erat; ubi ei venia docendi. Anno 1361 autem prima vice Fillingham in Lincolniensi comitatu presbyterii munere fungebatur, anno 1368 Ludgershall in Buckinghamiensi comitatu et 1374 Lutterworth in Leicestria. Eodem anno a rege cum legatione Brugam missus est ut cum nuntio apostolico de gravaminibus variis disceptaret. Ea exorta erant ob installationibus ecclesiasticis Anglicis pecunia emptis. Ipse nova gravamina ecclesiastica scripsit, quae anno 1376 proclamata sunt. Frustra erat lis anno 1377 a pontifice maximo orata ob auctoritatem, qua Ioannes et in universitariis et in populo erat.

Ita corroboratus Wycliffe audacter et manifeste in clericos politicos et antichristum papalem agebat, contra reliquias sacras, coelibatum sacerdotalem, sanctorum invocationem, imaginum venerationem, transubstantiationis rationem, confessionem privatam. Praedicator migrans incessanter vulgo reformationis et socialismi notiones annuntiabat. Ordines Mendicantes episcopi anno 1381 fecerunt, ut universitas doctrinas eius solemniter reprobaret. Anno 1382 synodus Londinii rite habita anathema declaravit. Ioannes autem nihilominus servitium animarum curandarum pergebat Bibliae interpretationem in sermonem Anglicum perfecturus. Neque post mortem adversarii tacebat. Concilium Constantiense eum die 4 Maii 1415 haereticum declaravit, articulos eius damnavit, ossorum cremationem iussit (quod vere tredecim annis post factum est).

Multi asseclae eius persecutionem perpessi sunt; Ioannes Hus et Hieronymus Pragensis spiritum Ioannis Wycliff in terris Bohemiae et Germaniae iam sparserant itaque sine dubio hunc in modum Reformatio accelerata est.

Nexus interni
-------------

* Robertus Alyngton

Nexus externi
-------------

* De Ioanne Wycliffe
* Biblia Ioannis Wycliffe
* De Ioanne Wicliffe in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Cur Wycliffe damnatus sit
* De Ioanne Wycliffe in *Stanford Encyclopedia*
* De eius operibus Latinis
* Opera varia in Theodiscum conversa
Wikidata Regino Prumiensis
Res apud Vicidata repertae:Regino Prumiensis: imagoRegino Prumiensis: imago
*Nativitas*: 842; Altrip  
*Obitus*: 915, 28 Maii 915; Augusta Treverorum  
*Patria*: Regnum Francorum orientalium  

**Officium**

*Officium*: abbas  
*Munus*: iuris canonici eruditus, musicae theoricus, musicologus, chronicorum scriptor, monachus Christianus  

**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus
**Memoria**

*Sepultura*: Augusta Treverorum  

**Regino Prumiensis**, circa annum 840 natus et anno 915 mortuus, fuit historicus et musicus aetatis Carolingianae, benedictinus.

Vita et opera
-------------

Abbas Prumiensis diu usque ad annum 899 erat; Urbarium Prumiense tunc compositum est. Post annum 900 Augustae Treverorum monasterio sancti Martini praeerat.

*Chronicon* libri tres Reginonis opus magnum est; in libro tertio res gestae ab anno 892 usque ad 906 descriptae sunt, quarum Regino testis esset. De musica opera conscripsit (*Tonarius* et *De harmonica institutione*) et de iure canonico (*De synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis*).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |

* De Reginone in *Encyclopaedia Catholica*
* Reginonis opera in *Patrologia Latina*
**Marcus Cocceius Nerva** (nescimus quando natus sit; mortuus anno 33) fuit iuris consultus et senator Romanus.

Familia
-------

Marcus Cocceius Nerva ei pater fuit, consul anni 36 a.C.n. filium Marcum Cocceium Nervam habuit, qui et iuris consultus erat et circa annum 40 consul suffectus creatus est. Hic fuit pater Nervae imperatoris.

Cursus honorum
--------------

Ipse anno 22 vel 21 consul suffectus erat, deinde anno 24 *curator aquarum* fuit, tum anno 26 solus senatorum Tiberium in Campaniam et Capreas insulas secutus est. Ibi anno 33 sua manu mortem quaesivit.

De morte voluntaria apud Tacitum
--------------------------------

Tacitus de causis eius mortis haec rettulit:

> Haud multo post Cocceius Nerva, continuus principi, omnis divini humanique iuris sciens, integro statu, corpore inlaeso, moriendi consilium cepit. quod ut Tiberio cognitum, adsidere, causas requirere, addere preces, fateri postremo grave conscientiae, grave famae suae, si proximus amicorum nullis moriendi rationibus vitam fugeret. aversatus sermonem Nerva abstinentiam cibi coniunxit. ferebant gnari cogitationum eius, quanto propius mala rei publicae viseret, ira et metu, dum integer, dum intemptatus, honestum finem voluisse. Ceterum Agrippinae pernicies, quod vix credibile, Plancinam traxit. nupta olim Cn. Pisoni et palam laeta morte Germanici, cum Piso caderet, precibus Augustae nec minus inimicitiis Agrippinae defensa erat. ut odium et gratia desiere, ius valuit; petitaque criminibus haud ignotis sua manu sera magis quam immerita supplicia persolvit.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  John D. Grainger, *Nerva and the Roman succession crisi of AD 96-99* (Londinii 2003), 28-29.
2. ↑  Frontinus, *de aquis urbis Romae*, II 102
3. ↑  *Annales*, VI 26. Cf Dio Cassius 58.21.
"Regina Saba a Salomone recepta" ab Eduardo Iohanne Poynter anno 1890 picta
**"Regina Saba a Salomone recepta"**, Anglice "*The Queen of Sheba's Visit to King Solomon*", est tabula anno 1890 ab Eduardo Iohanne Poynter picta, quae episodium Biblicum figurat (in libris Regum primo Chronicorumque altero narratum) itineris Reginae Saba ad regem Salomonem admirandum.

Poynter investigationibus archaeologicis usus est Iacobi Fergusson qui, architectura Assyrorum et Persarum descripta, palatium regis Salomonis reconstruere temptaverat. Ita, secundum recensionem huius picturae in diario *The Times*, "*modern archaeology has at least given scope for a great deal of plausible guessing as to what 'Solomon in all his glory' was really like*". Sed Rudyard Kipling (pictoris nepos) aliter iudicavit de vestimentis a Poynter pictis: "*It's Old Brer Solomon coming down the steps of his throne to welcome Sis Sheby as she comes along with apes and peacocks and all that truck. I never saw such a blaze of colour or jumble of notions ... Sol in stamped blue and red Peshawurlac cloth, Sheba in Delhi brocade ... 'I thought it was oriental' said Poynter 'and no one knows any better here.' It's mighty curious to see behind an R.A.'s piccy and note the bits of things it is made up of.*"

Notae
-----

Regina Saba a Salomone recepta: adumbratio a pictore facta
1. ↑  James Fergusson, *The Palaces of Nineveh and Persepolis Restored: an essay on ancient Assyrian and Persian architecture* (Londinii: John Murray, 1851) pp. 224-228 Textus
2. ↑  *The Times* (17 Mai. 1890) p. 17
3. ↑  T. Pinney, ed. *The Letters of Rudyard Kipling* vol. 1 (Londinii, 1990) pp. 369-370

Bibliographia
-------------

* W. Armstrong, *A Note by W. Armstrong on the Meeting of Solomon and the Queen of Sheba by Edward J. Poynter*. Londinii: Charles Potter, 1890
* A. Inglis, "Edward Poynter: The Visit of the Queen of Sheba to King Solomon, 1890" in R. Benjamin, ed. *Orientalism: Delacroix to Klee* (Sydney: Art Gallery of New South Wales, 1997) pp. 90-93
* Lloyd Llewellyn-Jones, "The Queen of Sheba in Western Popular Culture 1850-2000" in St John Simpson, ed. *Queen of Sheba: treasures from ancient Yemen* (Londinii: British Museum Press, 2002. ISBN 0-7141-1151-1) pp. 12-22



  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Reginaldus Aurelianensis** (urbis Aureliani Franciae incola; natus anno fere 1180; mortuus 1220) fuit professor iuris canonici apud Parisienses. Ille et Manasses de Siligniaco, episcopus Aurelianensis, anno 1218 peregrinatores ad Hierosolyma iter susceperunt; Reginaldus aegrotans in urbe Roma iacebat ibique a Dominico Oxomensi visitatus in Ordine Praedicatorum receptus est. Die 24 Iunii eiusdem anni a Genua ad Terram Sanctam mare traiicit. Ab Hierosolymis regressus Bononiae et mox Lutetiae praedicavit. Multos, inter quos Iordanum de Saxonia, in Ordinem intrare suasit. Mense Februario anni 1220 mortuus est.

Bibliographia
-------------

* "Blessed Reginald of Orleans[*nexus deficit*]" in V. F. O'Daniel, *The First Disciples of St Dominic* (Somerset Ohii: Rosary Press, 1928) Textus[*nexus deficit*]
* Emmanuel-Ceslas Bayonne, *Vie du B. Réginald de Saint-Gilles: professeur de droit canon à l'Université de Paris, doyen de Saint-Aignan d'Orléans, un des premiers disciples de saint Dominique (1175 ?-1220)*. Lutetiae: Poussielgue, 1872 Textus apud gallica

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Regierungsbezirk Stuttgart
Res apud Vicidata repertae:Regierungsbezirk Stuttgart: insigneRegierungsbezirk Stuttgart: insigne
government region of Baden-Württemberg, divisio administrativa  
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 49°0′0″N 9°40′12″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Badenia et Virtembergia  
*Territoria finitima*: Franconia Inferior
**Forma**

*Area*: 10 558 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Stutgardia  
*Subdivisiones*: Hailprunna, Böblingen district, Esslingen, Göppingen, district Heidenheim, Circulus terrae Hailprunna (Badenia et Virtembergia), Hohenlohe, Circulus terrae Ludoviciburgum (Badenia-Virtembergia), Main-Tauber-Kreis, Ostalbkreis, Rems-Murr, Landkreis Schwäbisch Hall, Stutgardia
**Vita**

*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Tabula aut despectus**

Regierungsbezirk Stuttgart: situsRegierungsbezirk Stuttgart: situs
**Regierungsbezirk Stuttgart** seu **Districtus gubernatorius Stutgardiae** est unus ex quattuor districtibus terrae foederalis Badeniae et Virtembergiae in Germania.

Oppida
------

* Crailsheimum

Pinacotheca
-----------

* Circuli provinciaeCirculi provinciae

Nexus externi
-------------

* Situs proprius.
**Marcus Fabius K.f. Vibulanus** (nescimus, quando natus sit, mortuus est anno 477 a.C.n.) senator Romanus saeculi 5 a.C.n. fuit.

Familia
-------

Marcus Fabius filius cuiusdam Kaesonis senatoris e gente Fabia fuit. Fratres eius Kaeso Fabius K.f. Vibulanus, consul annorum 484, 481, 479 et Quintus (consul annis 485 et 482) fuerunt. Ipse filium Quintum Fabium Vibulanum habuit, qui annis 467, 465 atque 459 consul erat..

Cursus honorum
--------------

Marcus annis 483 et 480 consul rei publicae Romanae erat. Primo consul anno 483 cum collega Lucio Valerio Potito contra voluntatem tribuni plebis Gaii Maenii extra pomerium milites conscripsit et tum contra Veientes et Volscos certavit. Consul iterum - nunc cum Gnaeo Manlio P.f. Cincinnato creatus anno 480 a.C.n. iterum bellum Veiis et Volscis intulit et eos vicit. Quod autem et frater Quintus et consul collega tum cecidissent, triumphum ei senatu tributum agere non voluit. Anno 477 cum aliis e gente sua pugna apud flumen Cremeram facta a Veiientibus insidiis necatus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 4, c. 375
2. ↑  Titus Livius II 42,7
3. ↑  Titus Livius II 42,7-11
4. ↑  Titus Livius II 43,11 - 47,12
5. ↑  Diodorus Siculus XI 53,6

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus (Mamercus) et Kaeso Fabius K.f. Vibulanus**  |  **Consul** 483 a.C.n.cumLucio Valerio M.f. Potito (Poplicola) | Successores: **Quintus Fabius K.f. Vibulanus II et Gaius Iulius C.f. Iullus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Kaeso Fabius K.f. Vibulanus II et Spurius Furius Fusus (Fusius)**  |  **Consul** 480 a.C.n.cumGnaeo Manlio P.f. Cincinnato | Successores: **Kaeso Fabius K.f. Vibulanus III et Titus Verginius Opet.f. Tricostus Rutilus**  |
Wikidata Archidioecesis Coloniensis
Res apud Vicidata repertae:Archidioecesis Coloniensis: insigneArchidioecesis Coloniensis: insigne
Archidioecesis metropolitana Catholica  
*Civitas*: Germania  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Rhenania Septentrionalis et Vestfalia  
*Territoria finitima*: Dioecesis Aquisgranensis, Dioecesis Essendiensis, Archidioecesis Paderbornensis, Dioecesis Limburgensis, Dioecesis Trevirensis
**Forma**

*Area*: 6 181 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 5 509 371  

**Tabula aut despectus**

Archidioecesis Coloniensis: situsArchidioecesis Coloniensis: situs
Cathedralis Ecclesia Coloniae (Theodisce: *Kölner Dom*) est exemplum architecturae gothicae.
**Archidioecesis Coloniensis** vel **Archidioecesis Coleniensis** est dioecesis in parte occidentali Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae et in parte septentrionali Rhenaniae-Palatinati. Anno 795 archidioecesis sublata est.

Notae
-----

1. ↑  "Archidioecesis Coleniensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------

* "Archidioecesis Coleniensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
*Industrieviertel*, una ex quattuor regionibus Austriae inferioris
**Industrieviertel**, regio in tabulis antiquis interdum simpliciter **Primus Quadrans** (Austriae Inferioris) dicta  (Theodisce olim *Viertel unter dem Wiener Wald*, his diebus *Industrieviertel* = "quadrans industrialis") est una ex quattuor regionibus Austriae inferioris in austro-orientali civitatis sita.

Nomen habet, quod iam saeculo duodevicesimo exeunte industria maxima oeconomiae pars regionis erat.

Post circulos administrativos anno 1868 constitutos quadrantes Austriae inferioris, qui dicuntur, re politica carentes nihil nisi nomina regionum pristinarum sunt, qui in sermone cottidiano et ad periegesim fovendam in usu manebant.

Bibliographia
-------------

* Gebhard König: Viertel unter dem Wienerwald. Bildband. Verlag Christian Brandstätter, 2010, ISBN 978-3-85033-422-8.

Nota
----

1. ↑  **(Bohemice)** Dolní Rakousy VI Primus Quadrans - Unter Wienner Wald

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Industrieviertel** spectant. |

Quadrantes Austriae Inferioris

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| **Quadrantes:** Industrieviertel • Mostviertel • Weinviertel • Waldviertel |
|  |
*Carduus crispus*

---

**Plantae**

Ordo : Asterales   
Familia : Asteraceae   
Subfamilia : Carduoideae   
Tribus : Cynareae   
Genus : **Carduus**   
   
L. 1753  

*Vide etiam paginam discretivam:* Carduus (discretiva)

***Carduus*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est genus plantarum florentium in Eurasia et Africa Septentrionali sponte gignens. Circa 130 species habet. Spinosae species generi sunt. Typus generis *Carduus nutans* est.

Scotiae insigne habetur, ubi et Ordo Cardui existit, sententiam habens Latinam *Nemo me impune lacessit*.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Carduum*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Carduus"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • WoRMS: Marine Species • Fossilworks • Plantes d'Afrique • Flora of China • Flora of North America • USDA Plants Database |
*Heterocarpus ensifer*

---

**Animalia** — Arthropoda

Subphylum : Crustacea   
Classis : Malacostraca   
Ordo : Decapoda   
Subordo : Pleocyemata   
Infraordo : **Caridea**   
Dana, 1852  
   
Palaeontologia

Iurassico ad praesens
Subdivisiones: Superfamiliae\*Alpheoidea
* Atyoidea
* Bresilioidea
* Campylonotoidea
* Crangonoidea
* Galatheacaridoidea
* Nematocarcinoidea
* Oplophoroidea
* Palaemonoidea
* Pandaloidea
* Pasiphaeoidea
* Physetocaridoidea
* Processoidea
* Psalidopodoidea
* Stylodactyloidea

**Caridea,** vulgo **squilla carideana,** sunt infraordo Pleocyematorum intra ordinem Decapodorum. Late inveniuntur in aqua dulci et aqua salsa.

Caridea omni habitationis aquaticae genere utuntur, sed plurimae species sunt maritimae. Circa autem quarta pars specierum descriptarum in aqua dulci inveniuntur, paene omnibus speciebus familiae Atyidarum et subfamiliae Palaemoninarum familiae Palaemonidarum non exclusis. Continent nonnullas species in commercio magni momenti, sicut *Macrobrachium rosenbergii,* et in omni continente praeter Antarcticam inveniuntur. Species maritimae ad 5000 metra inveniuntur, et a tropicis ad regiones polares habitant.

Squillae infraordinis Carideorum artius coniunguntur ad Nephropidas et Brachyura plus quam ad species subordinis Dendrobranchiatorum.

Notae
-----

1. 1 2  De Grave, Cai, et Anker 2008.
2. ↑  Chace et Abbott 1980.
3. ↑  "Biology of Shrimps". Museum Victoria Australia

Bibliographia
-------------

* De Grave, S. Y. Cai, et A. Anker. 2008. Global diversity of shrimps (Crustacea: Decapoda: Caridea) in freshwater. *Hydrobiologia* 595(1): Freshwater Animal Diversity Assessment, ed. Estelle Virginia Balian, C. Lévêque, H. Segers, et K. Martens, 287–293. Springer. ISBN 978-1-4020-8258-0. doi:10.1007/s10750-007-9024-2.
* Chace, Fenner A. Jr. et Donald P. Abbott. 1980. Caridea: the shrimps. In *Intertidal Invertebrates of California,* ed. Morris, Robert Hugh, Donald Putnam Abbott, et Eugene Clinton Haderlie, 567–576. Stanfordiae: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-1045-9. Google Books.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Caridea** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Caridea"** apud **Vicispecies**. |
Fera *Agapornis roseicollis* seminibus Sicagi vescitur.

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Psittaciformes   
Familia : Psittaculidae   
Subfamilia : Agapornithinae   
Genus : ***Agapornis***   
Selby, 1836  
   
Subdivisiones: SpeciesNovem; vide commentarium.

***Agapornis*** (a verbis Graecis ἀγάπη 'amor' + ὄρνις 'avis') est genus avium familiae Psittaculidarum. *Agapornithes* sunt psittaci congregabiles et benigni, qui in nonnullis linguis inseparabiles vel aves amoris appellantur.

*Agapornithes* seriei viridis et caeruleae: parentes cum pullulis nuper plumatis.
Pares monogami inter se coniunguntur et diu una considunt. In parvis gregibus congregantur, ubi fructibus, holeribus, graminibus, seminibusque vescuntur. *Agapornithes taranta* praeterea insectis ficisque vescuntur, et *Agapornithes swinderniani* certos ficos necessarie edunt, ut in captivitate haud supersint.

Aliquot species animalibus familiaribus prosunt, et nonnullae mutationes coloratae in avicultura evolutae sunt. A viginti annis ad triginta annos vivunt.

Species
-------

Generi sunt novem species, quarum omnes in Africa endemicae sunt.

Philogenia in studiis geneticis fundata. Linea rubra in coniectura posita est.
*Agapornithes pullarii.*
* *Agapornis canus*
* *Agapornis fischeri*
* *Agapornis lilianae*
* *Agapornis nigrigenis*
* *Agapornis personatus*
* *Agapornis pullarius*
* *Agapornis roseicollis*
* *Agapornis swinderniana*
* *Agapornis taranta*

Notae
-----

1. ↑  Alderton, David (2003). *The Ultimate Encyclopedia of Caged and Aviary Birds*. Londinii: Hermes House. pp. 216–19. ISBN 1-84309-164-X .
2. ↑  ITIS.
3. ↑  Eberhard 1998

Bibliographia
-------------

* Eberhard, Jessica R. 1998. "Evolution of nest-building behavior in *Agapornis* parrots." *The Auk* 115 (2): 455-64.
* Forshaw, Joseph M. 2006. *Parrots of the World: An Identification Guide,* illust. Frank Wright. Princeton University Press. ISBN 0-691-09251-6. Archivum.
* Roberts, Mervin. *All About Breeding Lovebirds.*
* Van den Abeeke, Dirk. *Lovebirds compendium.*
* Vriends, Matthew M. *Lovebirds: Everything About Housing, Care, Nutrition, Breeding, and Diseases.* A Complete Pet Owner's Manual.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Agapornithem*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Fossilworks |
**Agapius** (Ἀγάπιος; nomine saeculari *Athanasius Lando*) fuit monachus montis Athonis et scriptor operis Graeci de re rustica cuius titulus est *Γεωπονικόν* ("Geoponicum"), Iacobo Medice Manioti dicatum. In hoc libro de se nonnulla dicit: quod Venetiis ova gallinarum quattuor aspera venundata olim cognovit; quod in insula Scyro, ubi monachi montis Athonis villam habent, uvas longissime conservatas vidit. Praecepta confectionis vini sine uvis se didicisse dicit a Russo quodam secum ab inimicis incarcerato.

Opera
-----

* *Ἁμαρτωλῶν σωτηρία*. Venetiis, 1641
* *Νέος παράδεισος, ἤγουν βίοι διάφοροι ἁγίων*. Venetiis, 1641
* *Γεωπονικόν*. Venetiis, 1643

Nexus interni
-------------

* Libri de re rustica aevo litterarum renatarum scripti

Bibliographia
-------------

* Ioannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Graeca* ed. nova vol. 8 (Hamburgi, 1802) pp. 23-26 Textus

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Despectus in Barnyniae altissimum montem Barnynia Culmen (Pizzo Bernina, Piz Bernina) cum Cresta alba ad dexteram.

**Barnynia Culmen** (Italice *Pizzo Bernina*, Germanice ac Romancice *Piz Bernina*) est Langobardiae et Grisoniae altissimus mons.

Topographia
-----------

Culmen montis ad 4049 metra eminet. Barnynia catena plurium montium inter vallem Italiae (Vallis Telina) et vallem Eniatinam Helvetiae consistit. Ad Grisonicum districtum Aeni pertinet. Sub monte glaciarium dictum Morteratsch fluit versus urbem Pontem Sarisinam apud viam transitus Berninae, versus occidentem Glaciarium Cervi in vallem 'Rosegg'.

Res gestae
----------

Prima ascensio montis anno 1850 acta est. Iter super crestam nivei ad septentrionem montis nomine 'Cresta alba' ab oreobatis colitur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Barnynia Culmen** spectant. |

* Commentatio *Culmen Berninae* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
Despectus in Barnyniam e aeroplano mense Augusto 2008
**Barnynia** (Italiane *Massiccio del Bernina*, Germanice *Berninagruppe*) est catena montium inter Italianam (Vallem Telina) et Helveticam regionem Eniatensem pagi Grisoniae.

Geographia
----------

Mons in regione communium Pons Sarisina et Samedan situs altitudinem 4049 metrorum habet. Sub monte transitus eodem nomine Bernina inter urbes Pontem Sarisinam et Pesclavium iacet. Versus septentrionem fluit glaciarium Morteratsch in vallem.

Onomastica
----------

Maximum Barnyniae culmen appellatum est Picu Barninae (Italice *Pizzo Bernina*, Germanice ac Romanice *Piz Bernina*). Nomen ab appellatione vici alpium *Bernina suot* apud viam in valle venit.

Res Alpinae
-----------

Primam ascensionem montis anno 1850 Johannes Wilhelmus Fortunat Coaz, Johannes Raguth et Laurentius Raguth fecerunt.

Cultura
-------

Opus Jacobi Christopheri Heer "Der König der Bernina" (Rex Berninae) anno 1900 Stutgardia impressum propter pelliculas annis 1929 directione Ernesto Lubitsch americano et 1957 ab austriaco Alfredus Lehner editas notum est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Barnyniam** spectant. |

* Commentatio *Bernina, Piz* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice

Bibliographia
-------------

* Petrus Donatsch: *Menschen am Piz Bernina*, Curia Raetorum 1990

Notae
-----

1. ↑  C. Ragaz: *Johann Wilhelm Coaz*, in: Grosse Verwaltungsmänner der Schweiz, ed. P. Bischofberger, B. Schmid, 1975, p. 169-174