recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Fructus *Physalidis infinemundi* fossilis e formatione Lacunae iuncosae

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Solanales   
Familia : Solanaceae   
Subfamilia : Solanoideae   
Tribus : Physaleae   
Genus : *Physalis*   
†***Physalis infinemundi***   
Wilf  
Palaeontologia

Formula:Geological range

***Physalis infinemundi*** (binomen a Petro Wilf anno 2017 statutum) est planta diu exstincta, e fossilibus fructuum abhinc annorum 52 milies milium depositis et in sedimento Lacunae iuncosae Argentinae repertis descripta. Species prope nodum principem, i.e. prope originem, generis *Physalidis* a repertoribus ponitur. Usque adhuc specimen est antiquissimum familiae Solanacearum, nisi acciperetur fossile ligneum *Solanumxylon paranensis* aevi Miocaeni. Species in ultima Americae australis regione, igitur "in fine mundi," inventa est.

Anno 2020 species cognata, videlicet *Physalis hunickenii* Deanna, Wilf & Gandolfo, ex eodem sedimento relata est.

Notae
-----

1. 1 2  Wilf et al. (2017)
2. ↑  María Jimena Franco, Mariana Brea, "Leños fósiles de la Formación Paraná (Mioceno Medio), Toma Vieja, Paraná, Entre Ríos, Argentina: registro de bosques estacionales mixtos" in *Ameghiniana* vol. 45 (2008) pp. 699-717.
3. ↑  Deanna et al. (2017)

Bibliographia
-------------

* Rocío Deanna, Peter Wilf, Maria A. Gandolfo, "New physaloid fruit-fossil species from early Eocene South America" in *American Journal of Botany* vol. 107 (2020) pp. 1749-1762
* Peter Wilf et al. "Eocene lantern fruits from Gondwanan Patagonia and the early origins of Solanaceae" in *Science* vol. vol. 355 (6 Ianuarii 2017)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • Biodiversity • Fossilworks |

* Riley Black, "Paleo Profile: Tomatillo from the End of the World," *Scientific American,* 13 Ianuarii 2017.
Russavius anno 1753, a Mauritio Quintino de La Tour pictus.
***Amour-propre*** (Francice, 'amor proprius') in philosophia est notio Ioannis Iacobus Russavii quae dicit aestimationem sui opinioni aliorum inniti. Quam Russavius comparavit cum *amour de soi,* locutione 'amorem sui' significante, sed quae se visum sicut ab aliis videtur non implicat. Secundum Russavium, *amour de soi* est notio prior, cum integritate et felicitate congrua, dum *amour-propre* est genus amoris sui contra naturam, quod solum cum societas humana appareret ortum est, consequentem gignens hominum singulorum facultatem sui inter se comparandi. Russavius credidit *amour-propre* in dicione corruptionis esse, flagitia et miseriam efficientem.

Vocabulum *amour-propre* in usu ante Russavium fuit, quoniam in scriptis Blasii Pascalis, La Rochefoucauld, Petri Nicole, multorumque aliorum invenitur. Ipsi Pascal, Christianitas fuit solum verum remedium huius status miseri humani, *amour-propre* appellati, qui, sua sententia, recta lapsus hominis in peccatum consecutio est, unde haec locutio in eius scriptis plerumque desiderium attingit hominis ut suis inopiis et cupiditatibus satisfaciat.

Notae
-----

1. ↑  "Jean-Jacques Rousseau (1712–1778)," www.iep.utm.edu (*Internet Encyclopedia of Philosophy*).
2. ↑  L'amour-propre, everything2.com.

Nexus interni
-------------

* Aestimatio sui
* Egotismus
* Individualismus

Bibliographia
-------------

* Fuchs, Hans-Jürgen. 1977. *Entfremdung und Narzissmus: semant. Unters. zur Geschichte d. "Selbstbezogenheit" als Vorgeschichte von franz. "amour-propre."* Stuttgartiae: Metzler. ISBN 3476003590.
* Neuhouser, Frederick. *Rousseu's Theodicy of Self-Love: Evil, Rationality, and the Drive for Recognition.* Oxoniae et Novi Eboraci: Oxford University Press. ISBN 9780199542673.
* Sportelli, Silvano. 2007. *L'*amour-propre *nella Francia del XVII e SVIII secolo: con una antologia di testi.* Romae: Editori Riuniti. ISBN 9788835959274.
Via Transvaal in Wedding, ubi situm est thermopolium culturale
**Kibo** (Theodisce *Eiscafé Kibo*) est caupona cafearia Berolini mense Iunio 2013 condita. Sita est in vico Wedding, quo homines e toto orbe terrarum confluunt. Numerari potest inter magni momenti locos in Germaniae capite, ubi lingua Esperantica publice colitur.

Oblata
------

Offeruntur in cafeo glaciei comestibilis species multae necnon placentae domi confectae. Plurima apta sunt et veganismi fautoribus et lactosum non ferentibus.

Nomen philosophiaque
--------------------

Nuncupatio pro Africae altissimo monte Kilimandiaro voluntatem institorum expresserit, ut atmosphaera internationalis vici Wedding usquequaqam et porro augeatur. Ita origo incolarum diversissima honoretur. Possessor e Romania venit. Cum instituta culturalia ibidem haud multa sint, dantur in taberna cafearia et spectacula ad cultum atque humanitatem pertinentia. Spiritus multiethnicus quoque sublineatur honore qui linguae Esperanticae attribuitur. Index ciborum et Esperantice scriptus exstat. Esperantistae ad circulum ludorum menstruorum ab intimo corde invitantur. In libro quodam de Consociatione Esperantica Berolinensi-Brandenburgensi, qui anno 2017 editus est, Gerardus Bussing poema in honorem thermopolii pepigit, cuius initium sic est: 

> *„Ĉiumonate gaja tribo*
> 
> 
> *Kunvenas en Kafejo Kibo*
> 
> 
> *Kaj, evitante tedajn studojn*
> 
> 
> *Preferas ĉiuspecajn ludojn."*
> 
>

Natura ambiens
--------------

Apud cafeum invenitur maximum viridarium quod nominatur *Volkspark Rehberge*. Ibi animi relaxari refocillarique possunt.

Notae
-----

1. ↑  Jessica Grasso: *La Luda Rondo en Glaciaĵejo Kibo* kaj Gerd Bussing: *Ĉiumonate* (poemo). En: *Esperanto. Lingvo kaj kulturo en Berlino kaj Brandenburgio 111 jaroj, Jubilea Libro 1903-2014,* redaktita de Fritz Wollenberg. Esperanto-Asocio Berlino-Brandenburgio (ed.), domus editoria Mondial, Neoeboraci/Berolini 2017, kontribuoj en la germana kaj en Esperanto), ISBN 978-1-59569-340-2, p. 403-405. Conversio Latina ecce: *Menstruus circulus magno gaudio in thermopolio Kibo convenit. Studia taeda evitantes ludos qualescumque praeferunt.*

Nexus externi
-------------

* Tabernae photographemata[*nexus deficit*]
* Situs proprius apud Prosopobiblium
* Tractatio de cafeo idiomate Esperantico exarata
* Situs proprius Esperantistarum ludentium
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Kazumichi Takagi
Res apud Vicidata repertae:Kazumichi Takagi: imagoKazumichi Takagi: imago
*Nativitas*: 21 Novembris 1980; Yasu  
*Patria*: Iaponia  

**Officium**

*Munus*: pedilusor  

**Kazumichi Takagi** (Iaponice 高木 和道, *Takagi Kazumichi*, natus in *Shiga* die 21 Novembris 1980) est pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (2008 - 2009) lusor fuit. Kazumichi Takagi inter alia cum turmis *Shimizu S-Pulse*, *Vissel Kobe* et *Gamba Osaka* lusit. Nunc ad gregem *FC Gifu* pertinet.

Societas pediludii
------------------

* 2000-2008; Shimizu S-Pulse
* 2004; →Vissel Kobe
* 2009-2011; Gamba Osaka
* 2012; Vissel Kobe
* 2013-2014; Oita Trinita
* 2015-; FC Gifu

Nexus externi
-------------

* National Football Teams
* Japan National Football Team Database
**Publius Valerius L.f. Flaccus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 214 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Familia
-------

Pater eius Lucius Valerius M.f. Flaccus anno 261 a.C.n. consulatum gessit. Filius Lucius Valerius P.f. Flaccus anno 195 consul Romanus fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 227 Valerius una cum Marco Atilio M.f. Regulo consul erat. Anno 219 ad legationem ad Hannibalem missam pertinuit, qui cum Carthaginiensibus de oppido Sagunto ageret. Anno 216 legatus apud Nolam pugnabat. Deinde classis praefectus fuit. Cum anno 211 Hannibal Romam urbem peteret, in senatu sententiam tulit, ut imperatores ante Capuam pugnantes suo arbitrio decernerent, quot milites urbi auxilio mitterent. Anno 211 a.C.n. iterum Livius eius memorabat: Tum Publius Cornelius Cn.f. Scipio Asina consularis in senatu sententiam dixit omnes duces exercitusque ex tota Italia etiam a Capua Romam ad urbem defendendam revocaturos. Quintus Fabius Maximus autem contra dicebat. *"has diversas sententias media sententia Publii Valerii Flacci vicit, qui utriusque rei memor imperatoribus qui ad Capuam essent scribendum censuit quid ad urbem praesidii esset"*.

Bibliographia
-------------

* Tassilo Schmitt, "[I 25] V. Flaccus, P." in *Der Neue Pauly* vol. 12/1 (Stutgardiae: Metzler, 2002. ISBN 3-476-01482-7) col. 1096–1097.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita*, XXI 8
2. ↑  Titus Livius, op.cit. XXIII 16,3
3. ↑  Titus Livius XXIII, op.cit. 34,4-9 38,4-11; XXIV 40,5
4. ↑  Titus Livius, op.cit. XXVI 8,6-8
5. ↑  Titus Livius, op.cit. XXVI 8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Spurius Carvilius Sp.f. Maximus II et Q. Fabius Q.f. Maximus Verrucosus II**  |  **Consul** 227 a.C.n.cumMarco Atilio M.f. Regulo | Successores: **Marcus Valerius M'.f. Maximus Messala et Lucius Apustius L.f. Fullo**  |
Wikidata Khaltmaagiin Battulga
Res apud Vicidata repertae:Khaltmaagiin Battulga: imagoKhaltmaagiin Battulga: imago
*Nativitas*: 3 Martii 1963; Ulanbatoria  
*Patria*: Mongolian People's Republic, Mongolia  

**Officium**

*Officium*: member of the State Great Khural, President of Mongolia, Minister of Road and Transport Development, Minister of Construction and Urban Development, Minister of Industry and Trade  
*Munus*: politicus, sambo fighter, Negotiator, Artifex, conductor, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Democratic Party  

**Khaltmaagiin Battulga** seu litteris Cyrillicis Халтмаагийн Баттулга (Ulanbatoriae natus die 3 Martii 1963), olim luctator et mercator, est politicus Mongoliae.

Educatus est in pago Yarmag ubi genitores, ab inundatione destituti, refugium petiverant. Parlamento legatus est pro provincia Bayankhongor ab anno 2004. Minister a commeatu inter annos 2008 et 2012 merens constructionem viarum ferrearum favebat. Praeses patriae electus die 10 Iulii 2017 inauguratus est.

Nexus externi
-------------

* "Монгол саятны түүх буюу Х.Баттулгын тухай 24 баримт" (2012) apud *24tsag.mn*

Praesides Mongoliae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bogd Khan • Balingiin Tserendorj • Navaandorjiin Jadambaa • Peljidiin Genden • Jamtsangiin Damdinsüren • Khorloogiin Choibalsan • Losolyn Laagan • Anandyn Amar • Dansranbilegiin Dogsom • vacat 1939–1940 • Gonchigiin Bumtsend • Sükhbaataryn Yanjmaa • Jamsrangiin Sambuu • Tsagaanlamyn Dügersüren • Sonomyn Luvsan • Yumjaagiin Tsedenbal • Nyamyn Jagvaral • Jambyn Batmönkh • Punsalmaagiin Ochirbat • Natsagiin Bagabandi • Nambaryn Enkhbayar • Tsakhiagiin Elbegdorj • Khaltmaagiin Battulga • Ukhnaagiin Khürelsükh
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Mongoliae |
|  |
*Amphiesma stolatum* varietas erythrosticta

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Reptilia   
Ordo : Squamata   
Subordo : Serpentes   
Familia : Natricidae   
Subfamilia : Natricinae   
Genus : *Amphiesma*   
Species : ***Amphiesma stolatum***  
(Linnaeus, 1758)   
   
Subdivisiones: Synonyma\* *Coluber stolatus*  
Linnaeus, 1758
* *Elaps bilineatus*  
Schneider, 1801
* *Natrix stolatus*  
Merrem, 1820
* *Tropidonotus stolatus*  
Boie, 1827
* *Amphiesma stolatum*  
Duméril, Bibron & Duméril, 1854
* *Tropidonotus stolbatus* [sic]  
Kelaart, 1854
* *Tropidonotus ruficeps*  
Peters, 1869
* *Natrix stolata*  
Stejneger, 1907
* *Rhabdophis stolatus*  
Wall, 1921
* *Amphiesma stolata*  
Wall, 1921
* *Natrix stolata chinensis*  
Mell, 1930
* *Amphiesma stolata chinensis*  
Chan-Ard et alii, 1999

***Amphiesma stolatum*** est serpens familiae Natricidarum, typus generis *Amphiesmatis.* Habitat in Asia (Taivania, Sinis, Sri Lanca, India, Birmania, Thailandia, Vietnamia, Laosia, Cambodia, Nepalia, Pacistania) et Anura comedit.

Ovum defessa?.

Nexus externi
-------------

* *Amphiesma stolatum* apud Reptilium Datorum Ordinatrum
**P. Sextius Baculus** fuit primi pili centurio legionis duodecimae exercitus Caesaris in Gallia. Vulneratus est in Proelio contra Nervios (BG 2.25), iterum anno 53 (BG 6.38) in castris. Caesar dicit Baculum, aegrum et per quinque dies sine cibo, in castris manere dum Q. Tullius Cicero alios milites frumenti causa in segetas mittit. Germanis intervenientibus, Baculus fortiter pugnavit et vulneratus est. Pauci cum eo in castris confirmati sunt: Baculus animum relinquit, sed alii animum receperunt, ut Germani eos non vincant.

Caesar eum "fortissimus vir" nominat (BG 2.25; vide etiam BG 3.5). Baculum et T. Balventium (BG 5.35) solos inter primi pili centuriones quos Caesar in libris de bello Gallico nominatim laudat.

De vita Baculi nihil scimus praeter ea quae dicit Caesar. Vir doctus  conatur vitam narrare. Petrarca quoque de Baculo loquitur in libro suo *De Gestis Caesaris,* verbis Caesaris
paene mutans (ut saepissime facit hoc in libro).

Notae
-----

1. ↑  Th. Horn (G&R 8.2 (1961), 180-183)

Bibliographia
-------------

C. Iulius Caesar, Commentarii De bello Gallico.

Theodore Horn, "P. Sextius Baculus" in *Greece and Rome,* 2. ser. vol. 8 no. 2 (October 1961), pp. 180-183.
**Publius Vinicius** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus temporibus imperatorum Augusti et Tiberii fuit. Pater eius Marcus Vinicius consul suffectus anni 19 a.C.n. erat. Ipse legatus pro praetore in Macedonia et Thraciae fuit. Velleius Paterculus Vinicio duce tribunus militum erat. Eo tempore Moesia provincia condita est. Deinde anno 2 consul ordinarius creatus est et magistratum summum ad ad 30 Iunii gessit. Tum Publius Cornelius Lentulus Scipio ei successit. Tum fuit proconsul Asiae, ut plerique putant. Cum Gnaeus Calpurnius Piso eum patronum in iudicio homicidii Germanici petebat, Vinicius negabat. Fuit praeclarus orator. Filius eius Marcus Vinicius annis 30 et 45 consul ordinarius creatus est.

Notae
-----

1. ↑  Velleius Paterculus II 101,3
2. ↑  Tacitus, Annales III 11,2
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 12/2, c. 237
4. ↑  ibidem

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Iulius Caesar et Lucius Aemilius Paullus**  |  **Consul** 2 cumPublio Alfeno Varo | Successores: **Lucius Aelius Lamia et Marcus Servilius**  |
Wikidata Marcus Zacharov
Res apud Vicidata repertae:Marcus Zacharov: imagoMarcus Zacharov: imago
*Nativitas*: 13 Octobris 1933; Moscua  
*Obitus*: 28 Septembris 2019; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  
*Nomen nativum*: Марк Анатольевич Ширинкин
**Officium**

*Munus*: actor, theatrical director, Dispositor cinematographicus, scriptor scaenicus, orationis solutae peritus, drama teacher, scriptor scaenicus, opinion journalist, director, Praeceptor  
*Patronus*: Moscow Academic Theatre of Satire, Perm State University
**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Familia**

*Proles*: Alexandra Zakharova  

**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, People's Artist of the USSR, Order "For Merit to the Fatherland" I class, Order "For Merit to the Fatherland" II class, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Order of Friendship of Peoples, Medal "Veteran of Labour", Medal "In Commemoration of the 850th Anniversary of Moscow", Hero of Labour of the Russian Federation, People's Artist of the RSFSR, Honored art worker of the Russian Soviet Federative Socialist Republic, State Prize of the Russian Federation, Golden Mask, Russian Federation Presidential Certificate of Gratitude, The Crystal Turandot, Government Prize in Culture  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Marcus Anatolii filius Zacharov** (Russice Марк Анатольевич Захаров, tr. *Mark Anatol'evič Zacharov*; Moscuae natus die 13 Octobris 1933, ibidem mortuus die 28 Septembris 2019) fuit dispositor theatricus et cinematographicus atque histrio et scriptor Sovieticus et Russicus, dispositor principalis theatri *Lenkom* Moscuensis annis ab 1973 ad 2019.

Praemio Publico URSS (anno 1987) ac ter Praemiis Publicis Foederationis Russicae (annis 1992, 1997, 2002) atque titulis Artificis Popularis URSS (anno 1991) et Herois Laboris Foederationis Russicae (anno 2018) certisque aliis lauris ornatus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Marcum Zacharov** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |

* Pagina de Marco Zacharov in situ interretiali *Heroes terrae* **(Russice)**
**Publius Terentius Afer** (Karthagine natus circa annum a.C.n. 185, mortuus circa annum 159 a.C.n.) unus e maximis auctoribus fuit Latinis, praesertim antiquioribus.

De vita
-------

De vita perpauca habemus certa e Suetonio. Traditum est Terentium aequalem fuisse Publio Scipioni Aemiliano. Cognomen indicit Afrum. Puer servierat senatori cuidam Terentio Lucano, qui iuvenem ob formam ingeniumque manumissit. Suetonius refert eum multis et praeclaris amicis defensoribusque usum esse, praecipue Lucio Aemilio Paullo, Scipione Aemiliano et Gaio Laelio, qui tum Romae litteris Graecis favebant. Terentius post annum 160 a.C.n. in Graeciam profectus numquam revertit. Suetonius rationem habuit vel pestis vel naufragii vel desperationis amissarum comoediarum, quas peregre scripsisset. Utique, si Suetonio credendum est, Terentius vixerat per viginti quinque annos. E quo colligitur eum circa annum 185 a.C.n. natum esse.

Opera
-----

Manuscriptum scaenicum noni p.C.n. saeculi
Terentius comoedias scripsit sex, quae inter annos 166 et 160 primo datae sunt:

* *Andria*
* *Hecyra*
* *Heautontimorumenos*
* *Eunuchus*
* *Phormio*
* *Adelphoe*

Quae comoediae usque ad Ciceronis tempora ludis Megalensibus dari solebant.

In quibus scribendis Terentius Menandrum ita secutus est, ut a Caesare "dimidiatus Menander" appellaretur. In prologis reprehensionibus ipse quibusdam obtrectatorum respondebat.

Plerumque extrema exempla filiorum educandorum ridebat, et patrum indulgentiorum mitiorumque (in *Heautontimorumeno* et in *Adelphois*) et nimis durorum. 

Stilus siccus et moderatus, sed lepidissimus. A turpibus vulgaribusque verbis cavebat, verum medio quodam sermone utebatur. Itaque longe urbanior et aptior habitus est, ut ab adolescentibus legeretur, quam Plautus.

Citationes
----------

* *Homo sum: humani nihil a me alienum puto*. (*Heautontimorumenos*)
* *Amantium irae amoris integratio est*. (*Andria*)
* *Quot homines, tot sententiae*. (*Phormio*)
* *Obsequium amicos, veritas odium parit*. (*Andria*)
* *Nil tam difficile est, quin quaerendo investigari possiet*. (*Heautontimorumenos*)
* *Nullast tam facilis res, quin difficilis siet, quam invitus facias*. (*Heautontimorumenos*)

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*) pp. 27-42

Plura legere si cupis
---------------------

* Gualtiero Calboli, "Térence et Ménandre selon Aelius Donatus. Le grammairien Donat au premier niveau d’une critique littéraire", *Ars scribendi*, 2012

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Publius Terentius Afer** apud **Vicifontem**. |

* Terentius
* Opera Terentii, Latine.
* Opera Omnia Anglice, hic sunt comoediae Terentii Latino sermone.
* Hic Afri comoediae. Opera etiam conversa in Anglico sermone.
Locus Maris Floresiani intra Asiam Meridio-Orientalem.
Solis occasus super Mare Floresianum.
**Mare Floresianum,** vel **Mare Floresiense** (Indonesice *Laut Flores*), est mare in Indonesia situm, cuius area superficialis est 240 000 chiliometrorum quadratorum. Hoc corpus aquae a Celebe insula ad septentriones versus et a Flores et Sumbava (insulis Sundanis una appellatis) ad australem versus finitur.

Geographia
----------

Maria quae Mare Floresianum finiunt sunt Mare Baliense ad occidentam versus, Mare Iavanicum ad septentriones occidentemque versus, et Mare Bandanum ad septentriones orientemque versus. Oceanus Indicus et Mare Savuense ad australem patent, sed Mare Floresiano a variis insulis separatur. Inter insulas hanc regionem circumdantis sunt Insulae Sundanae minores et Celebis (Sulavesia).

Notae
-----

1. ↑  Species binominales *Dendrobium floresianum* Metusala & P.O'Byrne (orchis), *Amphidromus floresianus* Fulton, 1897 (gastropodum), *Indolestes floresianus* Lieftinck, 1960 (lestida), *Vernonia floresiana* J. Kost. (asteracea), *Drepanosticta floresiana* (platystictida), et *Occidozyga floresiana* Mertens, 1927 (rana) adiectivum attestantur.
2. ↑  Species binominalis *Homo floresiensis* Brown et al. 2004 (hominida) adiectivum attestatur.
3. ↑  "Islands of Flores sea". Encyclopædia Britannica .

Bbliographia
------------

* Northrop, J. et R. W. Raitt. 1963. "Seaquakes in the Flores Sea." *Bulletin of the Seismological Society of America* 53, no. 3 (1 Aprilis)): 577–83. Editio interretialis.

Nexus interni
-------------

* Mare Timorense

Nexus externi
-------------

* Archivum.
* Astrogeodata.
**Publius Sulpicius Ser.f. Saverrio** (natus saeculo 4 a.C.n. mortuus post annum 299 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.

Familia
-------

Publius Sulpicius P.f. Saverrio, consul anni 280 a.C.n. eius filius fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 304 a.C.n. Sulpicius Saverrio consul una cum Publio Sempronio P.f. Sopho electus est. Hoc anno Bellum Secundum Samnitium pace signata compositum est. Tum Aequi brevi tempore victi sunt et Sophus de eis triumphavit, cum Saverrio de Samnitibus triumphum celebraret. Anno 300 et censor electus cum collega consulatus duas tribus addidit: *Aniensem* et *Terentinam*. Anno 296 interrex comitia consulum rexit.

Notae
-----

1. ↑  Livius IX 45, 1
2. ↑  Livius IX 45, 5–18.
3. ↑  Livius X 9,14
4. ↑  Livius X 11,10

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Postumius Megellus et Tiberius Minucius M.f. Augurinus**  |  **Consul** 304 a.C.n.cumPublio Sempronio P.f. Sopho | Successores: **Servius Cornelius Cn.f. Lentulus et Lucius Genucius Aventinensis**  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec pagina est iocus.**Vide paginam disputationis. |

**Rabulisius Barbarius Imperfectus** philologus et interpolator publicus et educator anatum privatus Romanus, qui natus est anno 346 prope Romam, obiit a.d.II.Kal.Mart. anni 430 in Gallia.

Vita
----

Rabulisius postquam iuvenis Iuliano Augusto ab interpolationibus fuit Romae litteras Latinas professus ibidem ante annum 406 opera sua clarissima confecit, inter quae illud in sexto Iuvenalis libro insertum fragmentum admiratione dignissimum 0 1-34 vel potius Winstedtianum numerandum est. Symmacho patrono suo anno 402 mortuo primum Carthagine, mox in Gallia consedit, ubi praedio conducto non procul a Burdigala anatum educationi privatus operam tam feliciter navavit, ut anas illa Barbaria nominata Rabulisio cultore sit orta. Ab Augustino episcopo alienus, amicus fuit Ausonii poetae.

Fontes
------

* Inscriptio sepulchri eius lacera (cf. IGN XXVII):

RA <8 litt. > BAR [ 6 litt. ]IMPERPRO[…………] SVA PECVNIA HER(EDES) NON SEQ(VETUR)

* *Vita Rabul(isi)i (I)mper(fecti)* auctoris incerti, saeculi videlicet octavi. Cuius libelli inscriptio sic restituendam esse iam constat, quamobrem conatus eorum, qui de vita quadam *Radulphi imperatoris* vel *Radulphi Ardentis*—qui viri nobiles certe multis annis post Rabulisium nostrum vixerunt—delirabant, respuendi sunt.

Nexus externus
--------------

* de:Wikipedia:Humorarchiv/Rabulisius\_Barbarius\_Imperfectus
**Paullus Fabius Persicus** (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 57) senator Romanus erat primo saeculo.

Familia
-------

Pater eius Paullus Fabius Maximus, consul ordinarius anni 11 a.C.n. fuit, mater Marcia, quae amita Octaviani fuit.

Cursus honorum
--------------

Post mortem voluntariam patris anno 15 eius successor *frater Arvalis* factus est, postea *sodalis Augustalis* et *pontifex*. Tum erat quaestor Tiberii, anno 34 consul ordinarius creatus est et annis 43/44 proconsul Asiam administravit. Hoc magistratu fungens aerarium Ephesi ordinavit et Dianae agrum publicanis raptum resituit. Claudio imperatore regnante curator alvei Tiberis fuit. Claudius Fabii mentionem fecit in oratione *de iure honorum Gallorum*.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 4, c. 377-378

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Servius Sulpicius Galba et Lucius Cornelius Sulla Felix**  |  **Consul** 34cumLucio Vitellio | Successores: **Gaius Cestius Gallus et Marcus Servilius Nonianus**  |
Leon Renier, historicus Francogallus
**Leo** *vulgo* Léon **Renier** (natus die 2 Maii 1809 Charleville in praefectura Ardennae, mortuus die 11 Iunii 1885 Lutetiae) fuit epigraphus et historicus Francogallus.

Vita
----

Renier anno 1832 collegii Negellensis praeses fuit antequam Lutetiae operam daret in conficiendo lexico praetitulato »Dictionnaire encyclopédique de la France« (1840–45). Postea disposuit editionem operis »Encyclopédie moderne« (Lutetiae 1845–1851) et anno 1847 in bibliotheca universitaria Parisiensi laborare coepit. Cui ex anno 1860 praefuit. Anno autem 1861 professor de epigraphia Latina in Collegio Franciae est creatus. Annis inter 1850 et 1854 in Algerium profectus est iter officiale scientificum in epigraphicis facturus. Instituto adhaesit inde ab anno 1856; anno 1861 Hortos Farnesianos Romae in Monte Germalo comparavit ubi et excavationes factae sunt.

Opus eius magnum fuit »Recueil des inscriptions romaines de l'Algérie« (Lutetiae 1855–58, infinitum). Insuper mentionem faciamus de his: »Mélanges d'épigraphie« (Lutetiae 1854), »Recueil de diplômes militaires« (Lutetiae 1876) , Theocriti editionem cum conversione Francogallica (Lutetiae 1847). Anno 1845 condidit periodicum »Revue de philologie, de littérature et d'histoire ancienne«, quod duos annos post periit usque resurrectionem anno 1876 moderatoribus Tournier, Havet, Graux. Operum Bartholomaei Borghesi volumina saltem VIII a Renier vulgata sunt.

Nexus externi
-------------

* Elenchus nexuum apud bnf.fr


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Leonem Renier** spectant. |
Wikidata Leo Theremin
Res apud Vicidata repertae:Leo Theremin: imagoLeo Theremin: imago
*Nativitas*: 27 Augusti 1896, 28 Augusti 1896; Petropolis  
*Obitus*: 3 Novembris 1993; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Imperium Russicum, Civitates Foederatae Americae, Russia  

**Officium**

*Officium*: head of department, chief executive officer  
*Munus*: inventor, ingeniarius, physicus, musicus, cellist  
*Patronus*: Moscow Conservatory, Universitas Publica Moscuensis, Ioffe Institute, Q102438126, CKB-29 NKVD
**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Familia**

*Coniunx*: Lavinia Williams  

**Memoria**

*Laurae*: Stalin Prize  
*Sepultura*: Kuntsevo Cemetery  

**Leo Sergii filius Theremin** (Russice Лев Сергеевич Термен, tr. *Lev Sergeevič Termen*, fuit inventor Russicus et Sovieticus, natus Petropoli familia oriunda e Francia die 28 Augusti 1896, mortuus Moscuae die 3 Novembris 1993. Innotuit creator theremini, instrumenti electronici. Anno 1947 praemio Staliniano dignatus est (pro creatione apparatus subauscultandi.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Leonem Theremin** spectant. |

* *Leo Sergii filius Theremin* **(Russice)**
* M. A. f. Bychovskij, *Eruditus et civitas — fortuna mirabilis L. S. f. Theremin* **(Russice)**
Fretum Siculum et duae rupes cum fabula Scyllae et Charybdis coniunctae. Tabula nono decimo saeculo picta.
**Charybdis** in mythologia Graeca est gurges marinus qui Ulixem in Odyssea vexavit. Itaque a mythographis recentioribus filia Posidonis/Neptuni et Gaiae/Terrae dicitur fuisse et helluo: cum enim aliquas boves Herculis vorasset, Iuppiter eam fulminavit atque in mare praecipitavit.

In Odyssea
----------

Ab illo tempore, velut gurges voracissimus, in Siculo freto aestuat sub ima rupe prope Messanam in Trinacriae litore : et ter die fluctus cum piscibus navibusque usque ad harenam detegendam haurire dicebatur, ter die rursus evomere. Cum Ulixes illac navigaret, aestus Charybdis a Circe monitus diligenter praecavit : nec tamen sine damno evasit, quod ex Italica parte freti, Scylla, monstrum alterum adhuc immanius, sex nautas intercepit atque voravit. Unde proverbium natum est : Incidis in Scyllam cupiens vitare Charybdim. 

Iterum in Odyssea Ulixes, cum Zeus navem ob boves Soliʂ profanatas fulminasset, naufragus et super malo navi erepto et fluitante sedens, ventis et fluctu praecipitatus in Charybdim rursus incidit nec eam vitare potuit. Cum vero malus a monstro sorberetur, ramum fici super introitum gurgitis patulae manu prehendit atque ita suspensus per horas expectavit dum lignum rursus evomeretur. Tunc demum ramum dimisit, in malum rursus cecidit atque incolumis abiit .

Omnino Charybdis personificatio quaedam periculorum maris fuit, in primis aestuum et voraginum.

Notae
-----

1. ↑  *Odyssea* XII.102-110
2. ↑  *Odyssea* XII.426-444

Fontes
------

* Apollodori bibliotheca *Epitome* VII,21.
* Apollonius Rhodius, libro quarto Argonauticon
* Homerus *Odyssea* libro duodecimo.
* Hyginus, *Fabulae* 125.
* Servius: *Commentarius ad Aeneidem III,420.* 3, 420.
* Strabo, libro primo *Geographicon* cap. 2.36 necnon libro sexto 2.3.
* Vergilius, libro tertio Aeneidis 420-432.

Plura legere si cupis
---------------------

* Pierre-Yves Brandt, "Séduction et dévoration dans le parcours d'Ulysse", *GAIA. Revue interdisciplinaire sur la Grèce ancienne*, 2011ː 73-83
* Henri Froidevaux, "Une étude nouvelle sur Charybde et Scylla", *Annales de géographie*, 1894ː 113
* Céline Hanoteau, "Charybde et Scylla dans l'œuvre virgilienne", *L'Antiquité Classique*, 1939ː 383-394
* Pietro Li Causi, *Il mostruoso, la forma e l'informe. Storia di Scilla e Cariddi (in Omero e Virgilio)*, Palermo, 2007
* Alessandra Lukinovich, "Le cercle des douze étapes du voyage d'Ulysse aux confins du monde", *GAIA. Revue interdisciplinaire sur la Grèce ancienne*, 1998ː 9-26

Loci
----

* Fretum Siculum
* Messana
* Pelorum
* Rhegium
* Scylleum seu Scylla
Wikidata Paulus (rex Graecorum)
Res apud Vicidata repertae:Paulus (rex Graecorum): imagoPaulus (rex Graecorum): imagoPaulus (rex Graecorum): subscriptioPaulus (rex Graecorum): subscriptio
*Nativitas*: 14 Decembris 1901; Athenae  
*Obitus*: 6 Martii 1964; Tatoi Royal Cemetery  
*Patria*: Graecia  

**Officium**

*Officium*: King of the Hellenes  
*Munus*: monarcha  

**Consociatio**

*Religio*: Greek Orthodox Church
**Familia**

*Genitores*: Constantinus I; Sophia of Prussia  
*Coniunx*: Frederica of Hanover  
*Proles*: Sophia Regina Coniux Hispanorum, Constantinus II, Princess Irene of Greece and Denmark  
*Familia*: House of Glücksburg (Greece)
**Memoria**

*Laurae*: Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic, Ordinis Velleris Aurei eques, Crux magna Legionis Honoris, Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Grand Star of the Decoration for Services to the Republic of Austria, Ordo Salvatoris, Ordo Danicus, Bavarian Order of Merit, Magna Crux Ordinis Isabellae Catholicae, Grand Cross of Naval Merit with white badge  
*Sepultura*: Tatoi Royal Cemetery  

**Insignia heraldica**

Paulus (rex Graecorum): insignePaulus (rex Graecorum): insigne
**Paulus** (Graece Παύλος; natus Athenis die 14 Decembris 1901; mortuus 6 Martii 1964) fuit rex Graecorum.

Fuit filius tertius regis Constantini I uxorisque eius Sophiae. Patrem eiectum ab Athenis anno 1917 Paulus secutus est in exsilio in insulam Corsicam. Frater secundus natu Alexander regnum accipiens anno 1920 mortuus est; pater in Graeciam revocatus regnum rursus recepit sed die 27 Septembris 1922 iterum eiicitur. Eo die frater maior natu Georgius II fit rex, qui, die 1 Aprilis 1947 mortuus sine prole, fratri Paulo regnum transmisit. Is usque ad annum 1964 regnavit.

Die 9 Ianuarii 1938 in matrimonium duxit Fridericam principissam Hannoveriae et ex ea genuit:

* Sophia, regina Hispaniae
* Constantinus, rex Graecorum
* Irene, principissa Graeciae et Daniae

Nexus interni
-------------

* Index regum praesidumque Graeciae

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

Reges Graecorum

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Otho 1833–1862 • Georgius I 1863–1913 • Constantinus I 1913–1917 • Alexander 1917–1920 • Constantinus I 1920–1922 • Georgius II 1922–1924, 1935–1947 • Paulus 1947–1964 • Constantinus II 1964–1973
*Opus geopoliticum • Index regum praesidumque Graeciae**Capsae cognatae:* Duces civitatum Unionis Europaeae • Praesides Graeciae • Primi ministri Graeciae |
|  |
Wikidata Pons Reginae
Res apud Vicidata repertae:Pons Reginae: insignePons Reginae: insigne
*Civitas*: Hispania  
*Locus*: 42°41′31″N 1°49′1″W  
*Numerus incolarum*: 2 905  
*Zona horaria*: UTC+1  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Puente la Reina, Gares
**Gestio**

*Praefectus*: Oihan Mendo Goñi  
*Procuratio superior*: Navarra, Merindas Pompaelonis, Izarbeibar-Novenera  

**Geographia**

*Superficies*: 39.7 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Mañeru, Artazu, Guirguillano, Mendigorria, Obanos, Legarda, Belascoáin, Zabalza/Zabaltza, Cendea de Cizur  

**Tabula aut despectus**

Pons Reginae: situsPons Reginae: situs
**Pons Reginae** (Hispanice: *Puente la Reina*; Vasconice: *Gares*) est oppidum et municipium Navarrae (Hispaniae septentrionalis) ad ripas Argae in Merindade Pampilonensi. Locus est clarus in itinere ad Compostellam.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pons Reginae** spectant (Puente la Reina, Puente la Reina-Gares). |

Notae
-----

1. ↑  Aimerici Picaudi, "Iter pro peregrinis ad Compostellam VII," in Codice Calixtino, ab A. Stones et J. Krochalis apud *The Pilgrim's Guide: A Critical Edition* (1998) edito.

**Iter pro peregrinis ad Compostellam**   
*secundum Aimericum Picaudum*
Iter Aragonicum: Canfrancus → Iacca → Osturiz → Mons Reellus → **Pons Reginae**
  
Iter Gallicum: Runcievallis → Biscaerlus → Ressogna → Pampilona → Stella → **Pons Reginae** → Arcus → Grugnus → Naiera → Belfuratus → Ataporca → Burgi → Castrum Sorericum → Pons Fiterii → Frumesta → Karrionus → Sanctus Facundus → Manxilla → Legio → Orgeba → Asturica Augusta → Raphanellus → Siccamolina → Pons Ferratus → Carcavellus → Portus Februarius → Pons Mineae → Sala Reginae → **Compostella**.
**Rachias**, qui medio saeculo I floruit, primus ex insula Taprobana Romam venit (principe Claudio) legationemque regalem eo duxit, assistente ut videtur Annii Plocami liberto qui nolens, aquilonibus raptus, illam insulam visitaverat. Plinius de geographia insulae a legatis descripta refert, sed etiam de limitibus Sericae a patre Rachiae frequentatis:

Nobis [de Taprobane] diligentior notitia Claudi principatu contigit legatis etiam ex ea insula advectis ... [Rex] sollicitatus ad amicitiam legatos quattuor misit, principe eorum Rachia ...
Iidem narravere latus insulae quod praetenderetur Indiae X stadiorum esse ab oriente hiberno; ultra montes Hemodos Seras quoque ab ipsis aspici, notos etiam commercio; patrem Rachiae commeasse eo; advenis ibi feras occursare, ipsos vero excedere hominum magnitudinem, rutilis comis, caeruleis oculis, oris sono truci, nullo commercio linguae. Cetera eadem quae nostri negotiatores: fluminis ulteriore ripa merces positas iuxta venalia tolli ab iis, si placeat permutatio, non aliter odio iustiore luxuriae quam si perducta mens illuc usque cogitet, quid et quo petatur et quare.

Notae
-----

1. ↑  Plinius, *Naturalis historia* 6.84-88

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Aedeagus *Tormissi linsi,* unius ex Hydrophilidarum. Photomicrographum.
Aedeagus *Scybalocanthi korasakiae,* unius e Coleopteris.
**Aedeagus** est organum reproductionis insectorum marum per quod spermatozoa secernunt ex testibus per coitum cum insecto femineo. Sensu lato, pro pene mammalis valere haberi potest, quamquam res re vera est multo multiplex.

Aedeagus est pars abdominis maris, quod est postrema e tribus maioribus insecti sectionibus. Testium par cum aedeago per tubos genitales coniunguntur. Aedeagus est pars phalli maris, multiplicis et saepe speciei praecipui ordinis laminarum et uncorum plus minus sclerotizatorum, quod in nonnullis speciebus valvas comprehendit, organa coniuncta quae marem in femina coercenda per coitum iuvant. Cum insecta coeant, aedeagus cum oviporis feminae coniungitur. Aedeagus extrinsecus aut magnopere aut de minimis prominere potest.

Fundamentum aedeagi phallotheca partim sclerotizata esse potest, etiam phallosoma et theca appellatum. In nonnullis speciebus, phallotheca spatium continet, endosoma (internus sacculus tenendi) appellatum, ubi apex aedeagi retractari potest. Vas deferens aliquando in phallotheca plicatur, una cum vesicula seminali.

Semen arthropodorum feminae spermatozois libere in liquido natantibus non datur, sed capsulas continet, spermatophoras appellatas, in quibus spermatozoa vera includuntur. Cum spermatophoris, in nonnullis speciebus, aedeagus spermatophylactem emittit, certum secretionum alibilium globulum ad feminam quae proles parit adiuvandam.

In maribus plurimarum lepidopterorum specierum, aedeago est vagina quae fulcitur ab organo juxta appellato, inter valvas sito.

Nexus interni
-------------

* Pedipalpus, qui in arachnidis spermatophoras transfert

Notae
-----

1. ↑  De Carlo 1983.
2. ↑  Andersen 1991.

Bibliographia
-------------

* Andersen, N. Møller. 1991. Marine insects: genital morphology, phylogeny and evolution of sea skaters, genus Halobates (Hemiptera: Gerridae). *Zoological Journal of the Linnean Society* 103(1):21–60. doi:10.1111/j.1096-3642.1991.tb00896.x.
* De Carlo, J. A. 1983. Hemipteros acuáticos y semiacuáticos. Estudio en grupos en las partes de igual función de los aparatos genitales masculinos de especies estudiadas. *Revista de la Sociedad Entomológica Argentina* 42(1/4):149–154.
Bona Espero - symbolum Esperanticum in latifundio a Grattapaglia curato
**Ursula Grattapaglia** (nata *Ursula Sandkühler* die 27 Septembris 1933 Berolini) esperantista et interpres Germana est et una cum marito Iosepho Grattapaglia Latifundium Bonae Spei in Brasilia diligenter et continuo moderatur.

Vita
----

Secundum bellum mundanum in Germaniae capite et in regionibus orientalibus peregit. Germanis post bellum e provinciis orientalibus crudeliter expulsis Ursula quoque profuga est facta. Quando annos 16 nata erat, sponte sua idioma Zamenhofianum ediscere coepit. Annis 1950 Berolini magnopere activa in ista motione fuit. Commercio epistulari annos sex acto Iosephum Italum, cui litteras dederat, vidit et unum annum post isti viro nupsit. 

In Italia cum infantibus habitabant ubi congressus Esperanticos cum aliis praeparabant et pro periodico nationali Esperantico operam navabant. Annis inter 1971 et 1992 Ursula Universalis Societatis Esperanticae (UEA) commissionaria fuit et annis inter 1977 et 1983 in praesidio sedebat. Munere interpretis fungens variis in conventibus semper et ubique de rebus Esperanticis praeconia fecit et indefesse ante diurnarios politicosve commoda linguae internationalis facile discendae adhibendaeque evolvebat. Anno 1974 cum marito Iosepho, qui ingeniarius apud officinas Fiat rude donatus et Rotariorum sodalitatis membrum fervens, in Brasiliam commigravit. In latifundio Bonae Spei infantes multi minus divites educati sunt esperantistis e toto orbe terrarum auxilium ferentibus.

Honores
-------

Una cum marito notiones laudandas Rotariorum sodalitatis cum ideis pacificis Esperanticis coadunare in animo habebat et habet. Anno 2005 denique membrum honorarium UEA declarata est. Insuper civis honoraria urbis Alto Paraíso de Goiás regionis Goiasensis creata est.

Bibliographia
-------------

* Galina Gorecka, Alexander Korzhenkov, *Nia diligenta kolegaro. Biografioj de 200 eminentaj esperantistoj*, p. 112-113, casa editrix Sezonoj, Regiomontii 2018 , ISBN 978-609-95087-6-4
* Romanus Dobrzyński, *Bona Espero: Idealo kaj realo*, in foliis *Esperanto", nr 10, Martinopoli in Slovacia 2018*

Nexus externi
-------------

* Pellicula brevis de latifundio Bonae Spei
* Ursula Grattapaglia in photographia anni 1979
---

**Animalia** — Arthropoda

Subphylum : Crustacea   
Classis : Malacostraca   
Ordo : Decapoda   
Subordo : Pleocyemata   
Infraordo : Palinura   
Familia : Palinuridae   
Genus : *Panulirus*   
Species : ***P. argus***   
*Panulirus argus*   
Latreille, 1804  
Conservationis status

DD  

***Panulirus argus*** est species decapodum familiae Palinuridarum. Prope litora Atlantica occidentalia (inter Carolinam septentrionalem Brasiliamque) et in mari Caribaeo habitat. Larvae inter radices *Rhizophorae* plantasque aquaticas *Thalassiae testudinum* necnon algas *Laurenciae* spp. *Neogoniolithonis* spp. morantur. Adulti molluscis et detritis pascuntur. Saepius ad mensuram 20 cm, multo rarius ad 60 cm crescunt. Autumno longis agminibus migrare solent.

Haec species propter carnem deliciosam a piscatoribus captatur omnium fere civitatum illis litoribus adiacentium, sed praecipue Cubae, Brasiliae, Bahamarum insularum, Civitatum Foederatarum meridianarum, Honduriae.

Notae
-----

1. ↑  Panulirus argus (Caribbean Spiny Lobster)

Bibliographia
-------------

Gastronomia Novae Aureliae: *Lobster crêpe* ("crispa e *panuliro argo*"), granis maizii inspersis, in popina Novae Aureliae in urbe Ludovicianae inferta
* Arthur R. Bos, S. Clark, S. Gore, "Preliminary observations on habitat use of juvenile Caribbean spiny lobster (Panulirus argus) in South Caicos, Turks & Caicos Islands" in *Proceedings of the Gulf and Caribbean Fisheries Institute* vol. 54 (2003) pp. 230-240
* René J. Buesa, "Hurricanes and the Caribbean Spiny Lobster (Panulirus argus) Fisheries" in *Proceedings of the Gulf and Caribbean Fisheries Institute* vol. 64 (2011)
* Alejandro Herrera Moreno, Liliana Betancourt Fernández, *Investigaciones ecológico-pesqueras de la langosta Panulirus argus en la plataforma dominicana*. Santo Domingo, 2003 Textus
* Lipke B. Holthuis, *Marine Lobsters of the World* (FAO, 1991) pp. 133-134
* J. L. Munro, *Caribbean Coral Reef Fishery Resources* (WorldFish, 1983) (pp. 207-218 apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • INPN France |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Panulirus argus** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Panulirus argus"** apud **Vicispecies**. |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Puella adulescens. Sophia Gengembre Anderson pinxit.
Duo adulescentes musicam auscultant.
**Adulescentia** est statio evolutionariae et psychologicae vitae humanae quae plerumque per tempus a pubertate ad legitimum adulti statum (aetatem maioritatis) fit.  Tempus adulescentiae cum annis *teenage* artissime coniungitur, quamquam eius proprietates corporeae, psychologicae, et culturales ante et post incipere possunt.

Iuvenum mutatio
---------------

Per pubertatem, iuvenum corpus augetue et convertitur a pueritiae ad adulti faciem.

* Signa pubertatis filiarum: pectus, coxa, statura, menstrua, pilositas
* Signa pubertatis filiorum: pilositas, vocis mutatio, penis

Notae
-----

1. 1 2  *Macmillan Dictionary for Students* (Macmillan, Pan Ltd. 1981), 14, 456.
2. ↑  "Adolescence". *Merriam-Webster* .
3. 1 2  "Puberty and adolescence". MedlinePlus
4. ↑  "Adolescence". *Psychology Today* .
5. ↑  "The Theoretical Basis for the Life Model-Research And Resources On Human Development" .
6. ↑  "PSY 345 Lecture Notes - Ego Psychologists, Erik Erikson" .

Nexus interni
-------------

* Iuventus
Pantheon Parisiense
**Pantheon Parisiense** (Francogallice: *Le Panthéon*) monumentum pergrande est in Monte Sanctae Genofevae Lutetiae in tribu quinto. Formam habet crucis Graecae more neoclassicismo; exemplo fuit e.g. Capitolio Civitatum Foederatarum construendo.

Historia
--------

Constructio incohata est anno 1764 architecto Iacobo Germano Soufflot; agebatur tunc de ecclesia. Revolutionarii fanum Catholicum in templum illustrium Francogallorum honorandorum converterunt. Quo facto nomen *Panthei* adoptatum est.

Die 30 Maii 1791, quando de morte Voltarii memoria fiebat, parlamentum decisionem fecit ut cadaver eius eo transportaretur invitis multis senatoribus (olim) clericis. Die 4 Aprilis, post mortem Honorati Mirabeau parlamentum dixit ecclesiam Sanctae Genovefae paratam esse ad cineres magnorum recipiendos. Itaque Mirabeau primus homo "pantheonizatus" fuit; Voltarius venit die 11 Iulii. Quia corpus domini Mirabeau postea litteris perduellionis detectis remotum est, Voltarium hospes maxime vetus factus est.

Annis inter 1814 et 1830 Pantheon denuo ecclesia erat, annis autem inter 1830 et 1848 *Templum gloriae* appellabatur. Imperatore Napoleono III annis inter 1852 et 1870 iterum partes ecclesiae agendae fuerunt. Denique Res publica rem ad cultum personarum illustrium bene merentium reddidit, e.g. militum, scriptorum, doctorum in scientiis variis.

Architectura
------------

Pantheon habet columnas gigantes multas sub tympano et tholum grandem, quam ex omni Lutetiae partibus bene cernueris. Numeratur videlicet inter res aspectabiliores Lutetienses.

Elenchus in Pantheo Lutetiensi sepultorum
-----------------------------------------

* Marcellinus Berthelot
* Claudius Ludovicus Berthollet
* Maria Franciscus Xaverius Bichat
* Ludovicus Antonius de Bougainville (cadaver eius requiescit in Sepulcreto Calvarii)
* Ludovicus Braille
* Nicolaus Leonardus Sadi Carnot
* Renatus Cassin
* Nicolaus de Condorcet
* Maria Curie
* Petrus Curie
* Georgius Cuvier
* Iacobus Ludovicus David
* Alexander Dumas
* Fenelo
* Victor Hugo
* Ioannes Jaurès
* Iosephus Ludovicus Lagrange
* Paulus Langevin
* Petrus Simon Laplace
* Christianus Gulielmus de Lamoignon de Malesherbes
* Andreas Malraux
* Ioannes Paulus Marat
* Comes de Mirabeau
* Caspar Monge
* Ioannes Monnet
* Ioannes Moulin
* Ioannes Baptista Perrin
* Ioannes Stephanus Maria Portalis
* Ioannes Iacobus Russavius
* Simona Veil
* Voltarius
* Ioannes Zay
* Aemilius Zola

Bibliographia
-------------

* Jörg Martin Merz: Soufflot und La Guêpière: Berührungspunkte der beiden Architekten bei Planung und Ausführung der Kirche Sainte-Geneviève (Panthéon) in Paris. In: *INSITU. Zeitschrift für Architekturgeschichte,* 5 (1/2013), p. 51–66.
* Michael Petzet: *Soufflots Sainte-Geneviève und der französische Kirchenbau des 18. Jahrhunderts.* Neue Münchner Beiträge zur Kunstgeschichte 2. Berolini 1961.
* Philippe Bélaval: POUR FAIRE ENTRER LE PEUPLE AU PANTHÉON. Commentarii praesidi Rei publicae dati, 2013

Nexus interni
-------------

* Pantheum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pantheon Parisiense** spectant. |

* Situs proprius