recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Lupus et agnus** (Graece Λύκος καὶ ἀρνίον) est fabula, numerus 155 in indice Perry, 89 in versione Babrii, et prima in libris fabularum Phaedri, quae de iniuriis a potentioribus contra debiliores confectis narrat. Haec sunt verba fabulae:

> Ad rivum eundem lupus et agnus venerant  
> 
> Siti compulsi; superior stabat lupus  
> 
> Longeque inferior agnus. Tunc fauce improba  
> 
> Latro incitatus iurgii causam intulit.  
> 
> "Cur" inquit "turbulentam fecisti mihi  
> 
> Aquam bibenti?" Laniger contra timens:  
> 
> "Qui possum, quaeso, facere, quod quereris, lupe?  
> 
> A te decurrit ad meos haustus liquor".  
> 
> Repulsus ille veritatis viribus:  
> 
> "Ante hos sex menses male, ait, dixisti mihi".  
> 
> Respondit agnus: "Equidem natus non eram".  
> 
> "Pater hercle tuus, ille inquit, male dixit mihi".  
> 
> Atque ita correptum lacerat iniusta nece.  
> 
> Haec propter illos scripta est homines fabula,  
> 
> Qui fictis causis innocentes opprimunt.
> 
> 

Praeclara sententia circa eundem sensum e hac fabula sumpta est: "Superior stabat lupus."

Dialogus de hac fabula hic inveniri potest.

Notae
-----

1. ↑  Phaedrus, *Fabulae Aesopiae* 1.1.
Hero Leandro obviam it (Ioannis Pichore opus saeculi XV, BNF Fr874)
**Hero et Leander** (Graece Ἡρὼ καὶ Λέανδρος) sunt fabulae Graecae personae, quam Ovidius in *Heroidibus* et Musaeus Grammaticus narrant; temporibus recentioribus Christophorus Marlovius (*Hero and Leander*), Fridericus Schillerus, Franciscus Grillparzer, Athanasius Fet, Alexander Kuprin, Iosephus Brodskij aliique hanc fabulam tractaverunt.

Fabula
------

Hero Veneris sacerdos Sesti habitabat, Leander autem amans eius Abydi in litore Hellesponti altero; Hero quaqua nocte ei ignem in turri alta incendebat, quem ignem Leander ut pharum spectans fretum tranabat. Sed cum tempestate facta ventus ignem exstinxisset, Leander undis aestuantibus demersus est; corpus eius undae ad pedes Heronis expectantis attulerunt. Virgo de turri in mare se deiecit. Turrem Heronis Sesti incolae monstrabant.

Notae
-----

1. ↑  Strabonis *Geographia*, XIII 1, 22; Lucani *Pharsalia* IX 955.

Fontes
------

* Ovidius, *Heroides* XVIII–XIX; *Ars amatoria* II 249–250
* Musaeus Grammaticus, *De Herone et Leandro*
*Vide etiam paginam discretivam:* Forum Clodii (discretiva)


Wikidata Canalis Foroclodiensis
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 42°8′0″N 12°6′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 165  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Romae capitis  

**Geographia**

*Superficies*: 36.92 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Mantiana, Oriolum, Tulphae, Vianum, Blera  

**Tabula aut despectus**

Canalis Foroclodiensis: situsCanalis Foroclodiensis: situs
Canalis Foroclodiensis
**Canalis Foroclodiensis** vel **Canalis Manturanensis** (alia nomina: *Canalis Manturani*) (Italiane: *Canale Monterano*) est oppidum et municipium Italiae, circiter 4 250 incolarum, in Regione Latio et in Urbe metropolitana Romae Capitis situm. Incolae *Foroclodienses* vel *Manturanenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Clari cives
-----------

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Forum Clodii vel Manturanum fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Foroclodiensis deinde Dioecesis Manturanensis est. Hodie municipium Canalis Foroclodiensis in Dioecese Civitatis Castellanae est.

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

*Bagni di Stigliano, Castel Donato, Eremo, La Piana, Montevirginio*.

### Urbes antiquae in Municipio Foroclodiensi

* Forum Clodii (Italia) (Italiane: *Forum Clodii*) situs archelologicus,
* Manturanum (Italiane: *Monterano*).

Municipia finitima
------------------

* Auriolum (VT),
* Mantiana,
* Tulphae,
* Vianum (VT).

Nexus interni
-------------

* Latium (*regio*),
* Urbem metropolitanam Romae Capitis,
* Provinciam Romanam (*provincia abrogata*),
* Romam (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Canalem Foroclodiensem** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Despectus in Manturanum.Despectus in Manturanum.
* Aquae ductus ManturanensisAquae ductus Manturanensis
* 
* Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Romae Capitis.Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Romae Capitis.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5  "Dioecesis Foroclodiensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**}
Herodii vestigia e caelo conspicua.
**Herodium** est arx et domus regia ab Herode Magno inter 25 et 15 a.C.n. aedificata in tumulo manu hominis facto circiter 15 km a Hierosolymis distante. Quod aedificium mausoleum quoque illius regis fuit, etsi non omnes archaeologi de sarcophago eius hodie consentiunt. Duae domus regiae erant : altera summo in colle bene munita, altera spatiosior atque ob aquarum copiam amoenior, sub colle posita. Modica urbs circumiacebat.

Hunc locum adhuc nudum elegit Herodes ut magnam victoriam anno 40 a.C.n. eo ipso tempore quo Parthi provinciam Romanam invaderant, ibidem de Iudaeis Hasmonaeorum dynastiae faventibus relatam commemoraret. Anno 70 captis Hierosolymis, Herodium una e tribus arcibus fuit (aliae erant Masada et Machaerus) quae Romanis portas aperire recusarunt : anno 72 tandem a legato Lucilio Basso capta et diruta est. Tertio bello Iudaico Herodium a legato Simonis Barchochebae occupatum unum e capitibus rebellionis denuo fuit.

Ipsae excavationes Israelitorum archaeologorum quae nuper mausoleum Herodis detexerunt dissensiones moverunt quia Herodium hodie in territorio ab Israelitis quidem occupato sed a Palaestinis futurae civitati destinato positum est.

Fontes
------

Media arx regia.
* Flavius Iosephus, libro primo de Bello Iudaico 265 et 419-421 et 673 necnon libro septimo 163
	+ libro quinto decimo *Antiquitatum Iudaicarum* 323-325 necnon libro quarto decimo 260

Si vis plura legere
-------------------

* *Herod the Great : the King's final journey*, cur. Silvia Rozenberg and David Mevorah, Jerusalem, The Israel Museum, 2013
* *Herodion*, Jerusalem : Franciscan Printing Press, 1972-1989, tria volumina :
	+ 1. *Gli edifici della reggia - fortezza*, cur. Virgilio C. Corbo , 1989
	+ 3. *Catalogo delle monete*, cur. Augusto Spijkerman, 1972
	+ 4. *I graffiti e gli ostraka*, cur. Emmanuele Testa, 1972
* Ernestus Maria Laperrousaz, *Trois hauts lieux de Judée : les palais-forteresses hérodiens de Massada et de l'Hérodium, le couvent essénien de Qoumrân et ses "Manuscrits de la mer Morte"*, Parisiis, 2001
* Roi Porat et alii, *Herodium : Final reports of the 1972-2010 excavations directed by Ehud Netzer. Vol. 1, Herod's tomb precinct*, Jerusalem : Israel Exploration Society, 2015
* Jean-Michel Roddaz et Jean-Claude Golvin, *Hérode : le roi architecte*, Arelate, Actes Sud, 2014

Notae
-----

1. ↑  BI I.673. *Ant. Iud.* XVII.199.
2. ↑  BI I.265.
3. ↑  BI VII.163.

Nexus externi
-------------

* Herodion per Ministerium externarum rerum civitatis Israelis descriptum
* Imagines situs archaeologici
Hermitagium intra saxa in septentrione Salafeldae in Austria
**Hermitagium Sancti Georgii ad Palfen** (Theodisce *Einsiedelei St. Georg am Palfen*) invenitur intra saxa in septentrione oppidi Salafeldae in Provincia Salisburgensi ad radices montium *Steinernes Meer*. Qui locus extra hiemem usque hodie muneribus sancto periegeticoque bene fungitur. Eremitae autem ab oppidi magistratibus eligi solent.

Generalia
---------

Facile eremitorium amoenum in altitudine 1006 metrorum attinxeris migrans aut ex agro Bachwinkel (unde etiam semita ad casam alpinam *Wiechenthalerhütte* conducit) aut ex agro Bürgerau. Ab eremitorio via non nimis declivis usque casam *Steinalm* sequitur. Antrum *Kühloch* prope invenitur ubi homines iam aetate aënea vixisse fertur. Eremitis et nostris diebus commoda vita non indulgetur.

Historia
--------

Iam saeculo XVI peregrinatio incohata est in antrum quoddam supra Castellum Lichtenberg situm ad venerandam imaginem Sancti Georgii, bestiarum utilium patroni. Primus Thomas Pichler tertii ordinis Franciscanorum anno 1664 eremitatus est, qui venerationis locum in oratorium mutari iussit. Anno 1677 superioribus ecclesiasticis approbantibus in monte prima Sancta missa celebrata est. 

Eremitarum fuit noctu vigilare, ut in tempore incendia in valle cernerent nuntiarentque. Inde privilegium eius datum est de eleemosyna ab incolis vicorum nonnullorum petenda (in Saalfelden, Maria Alm, Leogang, Weißbach bei Lofer, St. Martin bei Lofer et Lofer). Iosepho II imperatore hermitagia talia multis in locis abolita sunt; eremitorio Salafeldensi autem feliciter pepercerunt ut honorabilis traditio anachoretica perpetuaretur.

Anno 1968 locus publico maiori apertus est, et migrantes plus minusve pii heremitagium visitare coeperunt. Anno autem 1970 eremitae Carolo Kurz, qui in emissione quadam televisifica Germanica de vita sua rettulerat, migrator Germanus insanus armis igniferis insidiatus est. 

Annis inter 2004 et 2015 optime merebat de anachoretae munere Raymundus von der Thannen. Anno 2016 presbyter suspensus Thomas Fieglmüller, quamvis breviter maneret, partes psychologicas vitae in eremitorio et in animarum cura indagavit explicavitque. Anno 2017 diaconus Belga Stan Vanuytrecht eremitatus est postquam in tota Europa virum aptum quaesiverunt. Mense autem Iunio 2020 venit tamquam eremita XXIV Matthias Gschwandtner ex Austria Superiore.

Nexus interni
-------------

* Ecclesia parochialis Salafeldensis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hermitagium Salafeldense** spectant. |

* de eremitorio in paginis officilibus
* de eremitorio in paroeciae Salafeldensis pagina domestica

Notae
-----

1. ↑  *Neuer Einsiedler: Matthias Gschwandtner aus Bad Ischl*
Wikidata Elmar Məmmədyarov
Res apud Vicidata repertae:Elmar Məmmədyarov: imagoElmar Məmmədyarov: imago
*Nativitas*: 2 Iulii 1960; Bacua  
*Patria*: Atropatene  

**Officium**

*Officium*: Minister of Foreign Affairs (Azerbaijan)  
*Munus*: legatus, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Politicus nullius factionis  

**Familia**

*Genitores*: Maharram Mammadyarov;   

**Memoria**

*Laurae*: medal for the 25 years of Kazakhstan's independence, Q98538719, Order of Merit, 1st class, Commander of the Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland, Commander Cross of the Order of Merit of the Hungarian Republic  

**Elmar Məhərrəm f. Məmmədyarov** (Bacuae natus die 2 Iulii 1960) est politicus Atropatenae.

De vita
-------

Patre e regione Naxuana orto, ipse Bacuae educatus, Elmar Məmmədyarov alumnus est Universitatis Kioviensis et Academiae Diplomaticae Ministerii Rerum Externarum Russici. Ab anno 1982 sub Unione Sovietica, deinde civitate libera, ministerio rerum externarum Atropatenico operam dedit, sed ab anno 1992 usque ad 1995 Novum Eboracum iuxta Consociationem Nationum, ab 1998 Vasingtoniam, ab 2003 Romam ad legationes missus est. E die 7 Aprilis 2004, minister a rebus externis meret.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Elmar Məmmədyarov** spectant. |

* De vita, olim apud ministerium rerum externarum divulgata.

Ministri rerum externarum Atropatenici (1991–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Hüseynağa Sadıqov 1991 • Tofiq Qasımov 1992 • Həsən Həsənov 1993 • Tofiq Zülfüqarov 1998 • Vilayət Quliyev 1999 • Elmar Məmmədyarov 2004 
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Atropatenae |
|  |
Wikidata Großefehn
Res apud Vicidata repertae:Großefehn: insigneGroßefehn: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°23′0″N 7°35′0″E  
*Numerus incolarum*: 14 138  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Aurich  

**Geographia**

*Superficies*: 127.2 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Firrel, Hesel, Ihlow  

**Tabula aut despectus**

Großefehn: situsGroßefehn: situs
Schola nautarum in vico Timmel
**Großefehn** est commune circuli Aurich in Frisia Orientali Saxonia Inferiore situm. Ad Großefehn vici Ostgroßefehn (3586 incolae), Spetzerfehn (1810), Strackholt (1498), Aurich-Oldendorf (cum Hooge Brinken et Moorlage, 1468), Holtrop (1448), Mittegroßefehn (1054), Timmel (926), Akelsbarg (517), Bagband (361), Westgroßefehn (225), Wrisse (202), Felde (194), Ulbargen (193) atque Fiebing (174) pertinent.

Historia
--------

Vici eius communis saeculo 7 aut 8 conditi sunt. Postea partes Frisiae Orientalis ducatus fuerunt, tum annis 1744 ad 1806 ad Borussiam, deinde ab anno 1806 regio ad Nederlandiam et annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Großefehn regio Regno Hannoverano traditum est, quae post annum 1866 iterum pars Borussiae fuit. Ab anno 1885 Großefehn vici pars novi Circuli Norden facti sunt. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinent. Tum multi perfugae e regionibus a Polonia et Russia occupatis in hanc regionem venerunt: Numerus incolarum a 833 ad 1.253 crevit. Anno 1972 vici supra dicti in communem Großefehn coniuncti sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Großefehn** spectant. |

* www.grossefehn.de
**Ernestus Christianus Trapp** (natus in latifundiis Friedrichsruhe apud Drage in Slesvico-Holsatia die 8 Novembris 1745, mortuus Guelpherbyti-Salzdahlum die 18 Aprilis 1818) fuit paedagogus reformatorius Germanus.

Vita
----

Trapp rector scholasticus factus est anno 1768 ad Bad Segeberg, anno 1772 apud Itzehoe, anno 1776 rector vicarius et postea rector auxiliaris Altonae; denique Dessaviam anno 1777 petivit ut ludimagister fieret in schola reformatoria Philanthropini. 

Salinis Saxonicis professor universitarius creatus est anno 1779 et quattuor annos post Hammoniae institutum educatorium proprium condidit. Ex anno 1788 Guelpherbyti collegio cuidam magistrorum superiori adhaerebat, qua in urbe tunc ab omnibus officiis se retraxit. Insuper periodica plura paedagogica edenda sollerter curavit.

Opera selecta
-------------

* *Unterredungen mit der Jugend*, Hammoniae et Kieliae 1775
* *Versuch einer Pädagogik*, Berolini 1780
* *Tägliches Handbuch für die Jugend*, Hammoniae 1784
* *Über den Unterricht in Sprachen*, Hammoniae 1789

Fons
----

*Pierer's Universal-Lexikon*, vol 17. Altenburgi 1863, p. 761, quod relegendum est hic in interreti.

Nexus externi
-------------

* *Versuch einer Pädagogik, 1780.*
* *Über den Unterricht in Sprachen.* 1788apud goethezeitportal.de
Wikidata Großheide
Res apud Vicidata repertae:Großheide: insigneGroßheide: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°35′0″N 7°21′0″E  
*Numerus incolarum*: 8 699  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Aurich  

**Geographia**

*Superficies*: 69.32 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Großheide: situsGroßheide: situs
Ecclesia Sancti Bonifatii in vico Arle
**Großheide** est commune circuli Aurich in Frisia Orientali Saxonia Inferiore situm. Ad Großheide vici Arle, Arle australis, Berumerfehn, Westermoordorf, Ostermoordorf, Menstede, Coldinne, Coldinne australis atque Westerende pertinent.

Historia
--------

Vici eius communis partes Frisiae Orientalis ducatus fuerunt, tum annis 1744 ad 1806 ad Borussiam, deinde ab anno 1806 regio ad Nederlandiam et annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Großheide regio Regno Hannoverano traditum est, quae post annum 1866 iterum pars Borussiae fuit. Ab anno 1885 Großheide vici pars novi Circuli Norden facti sunt. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinent. Anno 1972 vici supra dicti in communem Großheide coniuncti sunt et anno 1977 Großheide circulo Norden dissoluto ad circulum Aurich transiit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Großheide** spectant. |

* www.grossheide.de
**Annii Plocami libertus** (nomine incognito), qui medio saeculo I floruit, primus Romanorum insulam Taprobanam visitavit. Principe Claudio legationem a rege huius insulae missam Romam conduxit. Ita enim Plinius refert:

Nobis [de Taprobane] diligentior notitia Claudi principatu contigit legatis etiam ex ea insula advectis. Id accidit hoc modo. Anni Plocami, qui maris Rubri vectigal a fisco redemerat, libertus circa Arabiam navigans aquilonibus raptus praeter Carmaniam, XV die Hippuros portum eius invectus, hospitali regis clementia sex mensum tempore inbutus adloquio percunctanti postea narravit Romanos et Caesarem. Mirum in modum in auditis iustitiam ille suspexit, quod pari pondere denarii essent in captiva pecunia, cum diversae imagines indicarent a pluribus factos, et hoc maxime sollicitatus ad amicitiam legatos quattuor misit, principe eorum Rachia.
Nuntia varia de regno Taprobanae, de geographia, de moribus, reportaverunt libertus ille legatusque Rachias.

Notae
-----

1. ↑  Plinius, *Naturalis historia* 6.84-85
**Lucius Hedius Rufus Lollianus Avitus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus patricius secundo saeculo fuit. Familia ex Pollentia in Liguria originem cepit. Pater eius eiusdem nominis consul suffectus anno 114 creatus est. Hedius ipse anno 144 consulatum ordinarium gessit, anno 146 *curator operum publicorum* factus est, anno 157/158 proconsul Africam administravit. Deinde inter annos 159 et 165 legatus Augusti pro praetore Bithyniae et Ponti provinciae erat. Haec provincia ante expeditionem Parthicam proconsulibus et senatu administrata propter pericula belli nunc a legatis ab imperatore missis regebatur. Hedius primus legatus fuit.  

Hedius etiam litteris studebat et libros scripsit. Praeterea Publium Helvium Pertinacem propter communem patriam valde promovit.  

Nepotes eius etiam consulatum gesserunt: Quintus Hedius Lollianus Plautius Avitus anno 209 et Hedius Lollianus Terentius Gentianus anno 211 consules ordinarii creati sunt.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 428
2. ↑  Anthony Birley, Hadrian, Londonii 1998, p.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Bellicius Torquatus et Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes**  |  **Consul** 144cumTito Statilio Maximo | Successores: **Imp. Caesar Titus Aelius Hadrianus Antoninus Augustus Pius IV et Marcus Aurelius Caesar II**  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Andalum


Wikidata Andalum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis)
Res apud Vicidata repertae:Andalum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis): insigneAndalum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis): insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 46°10′0″N 11°0′16″E  
*Numerus incolarum*: 1 102  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Libera Provincia Tridentina  

**Geographia**

*Superficies*: 11.38 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cavedacum, Mulvenum, Fanum Sancti Laurentii Orsinum, Vallis Lacuum, Faium, Terrae Athesinae  

**Tabula aut despectus**

Andalum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis): situsAndalum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis): situs
Lacus Andelum
**Andalum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Andelum*) (Italiane: *Andalo*) est oppidum Italiae ac municipium, circiter 1 000 incolarum, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina situm. Incolae *Andalenses* appellantur.

Municipium pertinet ad Communitatem Paganellae, cuius caput est.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Historia
--------

Andelum vicus mediaevalis est.

Municipia finitima
------------------

### Loci

* Lacus Andali (Italiane: *Lago di Andalo*),

Municipia finitima
------------------

* Andegavum,
* Mulvenum,
* Paganellae Fageus,
* Fanum Sancti Laurentii in Banalum,
* Trilacus,
* Zambana.

Nexus interni
-------------

* Tridentinum-Alta Athesia/Tirolis Meridionalis (*regio*)
* Provincia Libera Tridentina seu Tridentinum (*provincia* ac *terra*)
* Paganellae Communitas (*communitas vallis*),
* Tridentum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Andalum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio communinatis vallis, quae pertinet ad municipio, in Provincia Libera Tridentina.Collocatio communinatis vallis, quae pertinet ad municipio, in Provincia Libera Tridentina.

Notae
-----

1. ↑  Tovazzi Giangrisostomo OFM - NOTITIA ECCLESIARUM TRIDENTINAE CIVITATIS AC DIOECESIS
2. ↑  Clerus et Diocesis Tridentina exeunte anno 1826
3. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
4. ↑  Don Roner - *Urbario*, vel ad paginam interretialis:
*La Fuite du roi Gradion*
**Mythologia Britonica** est corpus fabularum Britanniae Minoris. Gentes Celticae Armoricae in plures deos atque animalia phantastica, cum cultu naturae credidisse videntur, quorum vestigia apud certos sanctos Britonicos manent. Haec fundamenta mythica a Romanis accepta, deinde post religionis Christianae adventum suppressa sunt, multis fabulis deperditis et fanis paganis dirutis aut conversis. Fabula Bruti Troiani provecta est, ut origines Troianae Armoricis ascriberentur, deinde saeculo XI nova fabula Conani Meriadoci addita est, quae converisonem regionis in religionem Christianam explicat.

Post longum tempus pauci opinionum Britonicarum studii, saeculo XIX multi docti homines proprietatem Celticam Britanniae Minoris defenderunt, probabiliter respondentes detrimento autonomiae provincialis post rerum novarum accepto. Fabulae notae in nominibus locorum fixae sunt. Brocéliande fabularum Arthurianarum posita est in silva Panis Pontis, cum sepulcro Merlini et Val sans retour (Valle sine reditu).

Bibliographia
-------------

### Fontes primarii

* Le Roux, Françoise et Christian-J. Guyonvarc'h. *La légende de la ville d'Is*. Éditions Ouest-France, coll. « De mémoire d'Homme », mai 2000. ISBN 978-2-7373-1413-1.
* Luzel, François-Marie et Françoise Morvan. *Contes de Basse-Bretagne, Rennes*. Éd. Ouest-France, 2007. ISBN 2-7373-4089-6.
* Sébillot, Paul-Yves. *Mythologie et folklore de Bretagne*. Terre de Brume, 1995. ISBN 2-908021-43-9.
* Sébillot, Paul. *Le folklore de la mer*. Ancre de Marine Editions, 1997. ISBN 2-84141-115-X et 9782841411153.
* Sterckx, Claude. *Mythologie du monde celte*. Marabout, 2014. ISBN 2-501-09717-3 et 9782501097178.

Nexus externi
-------------

* « Mythes, contes et légendes de la France » avec un focus sur la Bretagne, par la Société de Mythologie Française
* Revue Ollodagos - Société belge d'études celtiques
* Bretagne culture diversité, saison 2, ep. 01, 8 novembre 2014: Bretagne Terre de légendes
Stemma Domitiorum qui imperatoris Neronis maiores fuerunt.
**Lucius Domitius Ahenobarbus** (quando natus sit, nescimus; mortuus est anno 25) senator Romanus primo saeculo ante Christum natum fuit.

Gens
----

Pater eius Gnaeus Domitius Ahenobarbus anno 32 a.C.n. consul creatus est. Ipse Antoniam Maiorem, neptem Augusti, in matrimonium duxit et anno 29 a.C.n. inter patricios adlectus est. Habuit filium Gnaeum Domitium Ahenobarbum, consulem anni 32 et patrem Neronis, et filias Domitiam et Domitiam Lepidam.

Cursus honorum
--------------

Anno 16 consulatum gessit et propter maximos, sed etiam crudelissimos ludos habitos ab Augusto monitus est. Postea anno 12 a.C.n. proconsul Africam administravit et legatus Augusti pro praetore Illyrici ad Albim pervenit. Tum erat dux militum in Germania, ubi frustra Cheruscos in sedes reducere conabatur. Praterea frater Arvalis fuit. Anno 25 mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  Plutarchus, *Antonius* 87.
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 755

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Furnius et Gaius Iunius Silanus**  |  **Consul** 16 a.C.n.cumPublio Cornelio Scipione | Successores: **Marcus Livius Drusus Libo et Lucius Calpurnius Piso Pontifex**  |
*Trichomonas giemsa*

---

Eucaryota —   
 — Metamonada — Excavata

Classis : **Parabasalia**   
Honigberg 1973  
   
Subdivisiones: OrdinesTrichomonadida  

Cristamonadida  

Spirotrichonymphida  

Trichonymphida

**Parabasalia** sunt grex protistorum flagellatorum in supergregem Excavatorum digestus. Plurimi horum organismorum coniunctionem symbioticam cum animalibus habent. Inter quos organismos sunt variae species in intestinis Isopterorum (Termitoidarum) et aliorum Blattodeorum habitantes, quae multa bacteria symbiotica habent quae eos cellulosum? in plantis ligneis concoquere adiuvant. Nonnullae species intra hunc supergregem parasiti agnoscuntur, et pathogena hominum amplectuntur.

Proprietates
------------

Flagella in uno vel pluribus fasciculis prope anteriorem cellulae partem ordinantur. Eorum corpora basalia ad fibras parabasales conectuntur quae ad apparatus Golgianos prominentes, gregi proprios, adligantur. Qui plerumque plagulam proferunt sicut crux microtubulorum quae per mediam cellulam patet atque aliquando praeter finem imminit. Hic crux microtubulorum axostylus appellatur, sed structurá ab axostylis oxymonadum differt.

Parabasalida sunt anaerobici qui mitochondriis carent. Parva continent hydrogenosomata quae se ut videntur ex mitochondriis imminutis evolutae sunt. Reliquia similia in aliis flagellatis sine mitochondriis inveniuntur, et parabasalida probabiliter ad eos coniuguntur, gregem metamonada appellatum constituentes. Carent canalibus vescendi qui in plurimis Parabasalibis aliis inveniuntur.

Classificatio
-------------

Parabasalida in decem ordines nunc dividuntur: 

* Trichomonadis est grex in 4–6 flagellis consistens, quorum unum adligatur adlatus cellulae et saepe membranam undulantem constituit. Multa inveniuntur in hostibus inter vertebrata, inter quos *Trichomonas vaginalis*, quod morbum sexu transmissum in hominibus efficit.

* Alii ordines, olim in hypermastigida digesti, habent multos fasciculos flagellares, et solum in intestinis insectorum habitant. Nomen *Hypermastigida* aliquando iam invenitur.

Nexus interni
-------------

* *Cthulhu (genus)*
* *Cthylla (genus)*

Notae
-----

1. ↑  Ohkuma M, Iida T, Ohtoko K, *et al* (Iunio 2005). "Molecular phylogeny of parabasalids inferred from small subunit rRNA sequences, with emphasis on the Hypermastigea". *Mol. Phylogenet. Evol.* **35** (3): 646–55 .
2. ↑  Bui, E. T.; Bradley, P. J.; Johnson, P. J. (3 Septembris). "A common evolutionary origin for mitochondria and hydrogenosomes.". *Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America* **93** (18): 9651–6 .
3. ↑  Carpenter, K. J. P. J. Keeling (2007). "Morphology and phylogenetic position of Eucomonympha imla (Parabasalia: Hypermastigida)". *J. Eukaryot. Microbiol.* **54** (4): 325–32 .

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • NCBI • Biodiversity • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Parabasalia"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Parabasalia** spectant. |
Strawberry Hill, villa aedificata modo « renascentiae gothicae » a scriptore Horatio Walpole.
**Mythistoria gothica** est genus litterarium Anglicum, ad vastius genus mythistoriarum pertinens. Mythistoriam nigram praecedens, mythistoria gothica cum Horatii Walpole *The Castle of Otranto* sive *De Castello Hydruntensi* (1764) nasci generaliter censetur, abque 1830 paulatim declinare, ut horrificarum litterarum mos in Europa instituitur. Mythistoria gothica Anglica illuminismi motum parte continuit, etsi spiritu differre incipit: nam desinente XVIIIo saeculo illuminismus reprehenditur.

Chronologia
-----------

Mythistoria gothica congruit studio de lugubribus rerum deque animae motibus quod XVIIIo saeculo in Europa apparet, e.g. cum scriptore Antonio Francisco Prévost, cuius opus *L'Histoire de Monsieur Cleveland, fils naturel de Cromwell* (1731-39) prius Anglice conversum Londinii publicatur. 

Mythistoriae gothicae nascentia coniungitur cum architecturae gothicae nova patefactione in Anglia secundo dimidio XVIIIi saeculi, et generalius cum praeteriti studium. Horatius Walpole, Anglicus nobilis politicus et Claudinae Guérin de Tencin amicus, sibi aedificetur iubet castellum mediaevalis generis in colle *Strawberry Hill*. Walpole primus est qui mythistoriae gothicae historicae elementa colligit in*The Castle of Otranto* (1764): fabula in mythico Cruciatarum tempore, mediaevali scaenario agitur, supernaturaleque includit et contemporaneae personae victimae sunt praeteritorum mysteriorum. Et Edgarus Allan Poe mythistoria gothica et timoris *The Black Cat* (1843) scripsit.

Notae
-----

1. ↑  Prévost et suus *Cleveland* **(Francogallice)**
2. ↑  Préface du *Comte de Comminges*, 3e édition Le genre *frénétique* **(Francogallice)**

Nexus interni
-------------

* Fictio gothica
* Litterae phantasticae
* Litterae Anglicae
* Motus romanticus
* Frankenstein

Nexus externi
-------------

* The Gothic Novel in  **(Anglice)**
* Roman noir ou roman gothique in Encyclopaedia *Universali* **(Francogallice)**
**Lucius Genucius M.f. Aventinensis** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus plebeius saeculi quarti a.C.n. erat.

Cursus honorum
--------------

Genucius anno 365 a.C.n. primo consul electus est, una cum Quinto Servilio Q.f. Ahala. Eo anno Roma gravi pestilentia vexata est et multi homines hoc morbo mortui sunt, inter eos et Marcus Furius Camillus saepe dictator ac tribunus militum consulari potestate.

Anno 362 iterum summum magistratum administravit, iterum cum Servilio collega. Cum domi inter senatum et tribunos controversiae et iudicia essent, Genucius a senatu in Hernicos missus est, sed in insidias cecidit et cum multis militibus necatus est. Quo periculo Appius Claudius P.f. Crassus Inregillensis dictator nominatus est.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VII 1,7
2. ↑  op.cit. VII 6,9

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius L.f. Mamercinus et Lucius Sextius Sex.f. Sextinus Lateranus**  |  **Consul** 365 a.C.n.cumQuinto Servilio Q.f. Ahala | Successores: **Gaius Sulpicius M.f. Peticus et Gaius Licinius Calvus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius L.f. Mamercinus II et Gnaeus Genucius M.f. Aventinensis**  |  **Consul** 362 a.C.n.cumQuinto Servilio Q.f. Ahala II | Successores: **Gaius Licinius C.f. Stolo (Calvus) et Gaius Sulpicius M.f. Peticus II**  |
**Quintus Servilius Q.f. Ahala** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus patricius saeculi quarti a.C.n. erat.

Cursus honorum
--------------

Servilius anno 365 a.C.n. primo consul electus est, una cum Lucio Genucio M.f. Aventinensi. Eo anno Roma gravi pestilentia vexata est et multi homines hoc morbo mortui sunt, inter eos et Marcus Furius Camillus saepe dictator ac tribunus militum consulari potestate.

Anno 362 iterum summum magistratum administravit, iterum cum Genucio collega. Cum domi inter senatum et tribunos controversiae et iudicia essent, Genucius a senatu in Hernicos missus est, sed in insidias cecidit et cum multis militibus necatus est. Quo periculo Appius Claudius P.f. Crassus Inregillensis dictator nominatus est.

Anno 360 dictator electus est, cum Galli et Hernici Romam aggressi sunt. Servilius apud Portam Collinam gallos acri proelio vicit. 

Anno 355 interrex fuit et anno 351 magister equitum dictatoris Marci Fabii N.f. Ambusti erat

Anno 342 denique consul III creatus est cum collega Gaio Marcio L.f. Rutilo. Hic eo anno in Campaniam venit, ut milites, qui post bellum Samnitum de coniuratione cogitabant, coerceret, ille autem Romae mansit.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VII 1,7
2. ↑  op.cit. VII 6,9
3. ↑  op.cit. VII 11
4. ↑  op.cit. VII 17
5. ↑  op.cit. VII 22
6. ↑  op.cit. VII 42

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius L.f. Mamercinus et Lucius Sextius Sex.f. Sextinus Lateranus**  |  **Consul** 365 a.C.n.cumLucio Genucio M.f. Aventinensi | Successores: **Gaius Sulpicius M.f. Peticus et Gaius Licinius Calvus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius L.f. Mamercinus II et Gnaeus Genucius M.f. Aventinensis**  |  **Consul** 362 a.C.n.cumLucio Genucio M.f. Aventinensi II | Successores: **Gaius Licinius C.f. Stolo (Calvus) et Gaius Sulpicius M.f. Peticus II**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Valerius M.f. Corvus III et Aulus Cornelius P.f. Cossus Arvina**  |  **Consul** 342 a.C.n.cumGaio Marcio L.f. Rutilo IV | Successores: **Gaius Plautius Venox Hypsaeus II et Lucius Aemilius Mamercinus Privernas**  |
**Quintus Servilius Structus Priscus Fidenas** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus patricio ex ordine ac vir publicus quinti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Filius eius Gaius Servilius Structus Ahala anno 427 a.C.n. consul et 418 et postea saepe tribunus militum consulari potestate fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 435 a.C.n. Roma urbs peste vexata est et Fidenates Romanis bellum intulerunt. Itaque, cum alter consul Gaius Iulius Iullus copias Romanas in muros duceret, alter Lucius Verginius Tricostus senatum habuit et Quintus Servilius dictator dictus est, qui Fidenas expugnavit[1]. Ea e victoria cognomen Fidenatis accepit. Postumius Aebutius Helva Cornicen tum eius magister equitum fuit. 

Anno 431, cum Titus Quinctius L.f. Poenus Cincinnatus et Gaius Iulius Mento inter se iurgarent et Aequi et Volsci bellum pararent, Servilio auctore dictator nominatus est: Aulus Postumius Tubertus[2].

Anno 428 cum aliis in Fidenates iuvenes populationis accusatos cognovit[3].

Anno 418 filius eius Gaius Servilius Structus Ahala tribunus militum consulari potestate fuit. Quem pater commovit, ne cum collegis contra Aequos certaret, sed urbem defenderet: Alii tribuni autem victi sunt. Pater ergo iterum dictator nominatus est, hostes vicit et Labicos oppidum expugnavit, coloniam deduxit[4].

Anno 416 cum aliis patriciis consilium corrumpendorum tribunorum plebis sinsulorum probavit[5].

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, IV 21-22
2. ↑  op. cit. IV 26
3. ↑  op. cit. IV 30,5
4. ↑  op. cit. IV 46
5. ↑  op. cit. IV 48
Wikidata Fanum Sanctae Paulinae
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°1′22″N 14°50′53″E  
*Numerus incolarum*: 1 191  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Abellinas  

**Geographia**

*Superficies*: 8.43 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Mons Fusculi, Prata, Torraiunum, Mons Militum, Tufus  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sanctae Paulinae: situsFanum Sanctae Paulinae: situs
Fanum Sanctae Paulinae
**Fanum Sanctae Paulinae** (alia nomina: *Mons Sancti Felicis*) (Italiane *Santa Paolina*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.

Nexus interni
-------------

* Hirpinia
* Abellinum
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sanctae Paulinae** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Pompeius (nomen)

**Quintus Pompeius Sosius Priscus** (natus circa annos 116 vel 117, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus patricius fuit. Pater Sosii Quintus Pompeius Falco, consul suffectus anno 108, mater Sosia Polla erat, filia Quintii Sosii Senecionis, consulis ordinarii annorum 99 et 107.  

Ipse initio cursu honorum *sevir turmae II equitum Romanorum* erat, tum *triumvir monetalis*, deinde quaestor (anno 142), praetor anno 147. Praeterea pontifex erat. Anno 149 tandem consul ordinarius creatus est. Circa annos 163/164 proconsul Asiam administravit. Bellis ad Danublium gestis comes Marci Aurelii et Lucii Veri excellebat et donis militariis honoratus est. Filius Quintus Pompeius Senecio Sosius Priscus anno 169 etiam consul ordinarius creatus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 11, c. 746

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Octavius Cornelius Publius Salvius Iulianus Aemilianus et Gaius Bellicius Calpurnius Torquatus**  |  **Consul** 149cumServio Cornelio Scipione Lucio Salvidieno Orfito | Successores: **Marcus Gavius Squilla Gallicanus et Sextus Carminius Vetus**  |
Herodis Magni regnum ab Augusto divisum ː viridis pars Archelao obvenit.
**Herodes Archelaus** fuit ethnarches Iudaeorum, ab Augusto confirmatus, inter annum 4 a.C.n. et annum 6 p.C. Quamquam pater eius, rex Herodes Magnus, ultimo testamento eum heredem instituerat Augustus eum regem appellare noluit, sed tantum ethnarcham ("ducem gentis"), qui titulus indicat Archelaum omnium Iudaeorum ducem fuisse qui per orbem Romanum disseminati tributum ad templum Hierosolymitanum pendebant. Quarta pars regni paterni fratri Herodi Antipae data est, quarta semifratri Herodi Philippo. Ita dimidium regnum tantum Archelao obvenit : Iudaea, Idumaea, Samaria. Nihilominus superior fratribus erat qui tantum tetrarchae appellabantur.

De gente
--------

Archelaus erat filius Herodis Magni et Samaritanae mulieris, Malthacae nomine, idemque frater germanus Herodis Antipae quicum de regno apud Augustum certavit. Uxorem duxit Mariammen quandam, quae fortasse fuit una e filiabus Aristobuli semifratris, atque ea repudiata iam ethnarches Glaphyram viduam semifratris Alexandri et Archelai Cappadocum regis filiam ː quod genus matrimonii apud Iudaeos non licitum fuisse scribebat Flavius Iosephus.

De exsilio
----------

Nativitas Christi a traditione ecclesiastica computata in annos Archelai ethnarchae incidit, quamquam in Bibliis pater et filius vix distingui possunt : uterque enim Herodes appellabatur. Anno 6 querentibus Iudaeis ei subiectis de morum atrocitate ab imperatore Augusto in Galliam apud Allobroges relegatus est. Tum Iudaea provincia Romana procuratoria facta est, cui primus Coponius, eques Romanus, praefuit.

Notae
-----

Flavius Iosephus Medio aevo et sexto decimo saeculo multos lectores delectabat ː unde ille ficticius vultus in *Promptuario Iconum* (1553) Herodi Archelao attributus.
1. ↑  Flavius Iosephus, *Ant. Iud.* XVII.317-320.
2. ↑  *Ant. Iud.* XVII.341 et 349-353.
3. ↑  Strabo XVI.2.46. Dio Cassius LV.27.6. Flavius Iosephus *BI* II.111. *Ant. Iud.* XVII.342-348.

Fontes
------

* Flavius Iosephus, libro secundo de Bello Iudaico 1-117
	+ libro septimo decimo *Antiquitatum Iudaicarum*

Si vis plura legere
-------------------

* Mireille Hadas-Lebel, *Rome, la Judée et les Juifs*, Parisiis, A. & J. Picard, 2009.
* Nikos Kokkinos, *The Herodian Dynasty : Origins, Role in Society and Eclipse*, Sheffield, JSOT Press, 1998
* E. Maria Smallwood, *The Jews under Roman rule : from Pompey to Diocletian*. Lugduni Batavorum : E.J. Brill, 1976 ISBN 90-04-04491-4
Wikidata Lupus Karadžić
Res apud Vicidata repertae:Lupus Karadžić: imagoLupus Karadžić: imago
*Nativitas*: 26 Octobris 1787; Tršić  
*Obitus*: 26 Ianuarii 1864, 7 Februarii 1864; Vindobona  
*Patria*: Imperium Ottomanicum, Principality of Serbia  

**Officium**

*Officium*: Mayor of Belgrade  
*Munus*: linguista, Rerum gestarum scriptor, Interpres, scriptor, interpres Biblicus, legatus, collector of fairy tales, anthropologus, philologus, ethnographer, laographus  
*Patronus*: Universitas Belgradensis
**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Orthodoxa Serbica
**Familia**

*Coniunx*: Ana Karadžić  
*Proles*: Mina Karadžić, Dimitrije Karadžić  

**Memoria**

*Sepultura*: St. Michael's Cathedral  

**Lupus Stephani filius Karadžić** (Serbice *Вук Стефановић Караџић / Vuk Stefanović Karadžić*, die 26 Octobris anno 1787 natus et 26 Ianuarii 1864 Vindobonae mortuus) fuit grammaticus, philologus, lexicographus Serbicus, abecedarii et linguae Serbicae hodiernae conditor.

Opera
-----

Carminum Serbicorum popularium novem volumina collegit et edidit. Artem grammaticam Serbicam primam composuit necnon lexicon Serbicum. Evangelium Serbice vertit. Abecedarium Serbicum hodiernum ex abecedario linguae Slavicae Ecclesiasticae composuit, sex litteris novis additis (Јј Љљ Њњ Ћћ Ђђ Џџ), 19 sublatis et 24 servatis.

Notae
-----

1. ↑  Se ipsum in libris *Lupum Stephani filium* sine nomine familiari nuncupat.
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 6 Novembris Gregoriano.
3. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 7 Februarii Gregoriano.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* *Lexicon Serbico-Germanico-Latinum*, a Lupo Karadžić compositum (Vindobonae 1818)
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Variola (Serranidae)

Imago minio? picta in Bibliis Toggenburgensibus (Helvetia) anno 1411.
**Variola** fuit quadragenarius morbus contagiosus hominis et animalium. Fons est virus quod praecipue per aerem transmittitur. Tempestas incubationalis a quinque ad septemdecim, media habita ratione quattuordecim dies est. Variola hominis aut **variola vera** magnae contagionis nota est, ab alta temperatura (ad 40 C), dolore capitis, dolore ossis sacri regionis et nausea oritur. Diei tertii fine impetigo apparet. Morbus per 35-45 dies tenet. Est etiam variola nigra vel variola haemorrhagica cum eruptionibus sanguinis et magnae mortalitatem atque varioloeidos. Variola vera, iam Aegypto Romaque antiquis et Europa mediaevali nota, nunc per vaccinationem cavetur ab Eduardo Iennero anno 1796 et antivariolario gamma-globulino sanatur. Anno die 8 Maii 1980 Organisatio Sanitatis Curae Mundana morbum in natura eradicavit.

Praeclarae victimae variolae
----------------------------

* Ioannes Georgius IV Saxoniae
* Ferdinandus IV, imperator Sacri Romani Imperii
* Ludovicus I (rex Hispaniae)
* Iosephus I, imperator Sacri Romani Imperii
* Ludovicus XV, rex Franciae
* Maximilianus I Iosephus, rex Bavariae
* Kōmei, imperator Iaponiae

Notae
-----

1. ↑  Arnaudov 1964.
2. ↑  "La viruela es más antigua de lo que se creía: el faraón Ramsés V la contrajo" apud *Infoterio Noticias: Ciencia y Tecnología" **(Hispanice)***
3. ↑  De variola.

Bibliographia
-------------

* Arnaudov, G. D. 1964. *Terminologia medica polyglotta: Latinum-Bulgarski-Russkij-English-Français-Deutsch.* Sophiae: Editio medicina et physcultura.

Nexus interni
-------------

* Boa (morbus)
* Regia expeditio philanthropica vaccinationis

Nexus externi
-------------

* Ioannes Bapt. Burserius: de variolis **(Anglice)**
Villa Montis Draconis a Tusculo visa
Aditus Villae Montis Draconis
**Villa Montis Draconis**, vulgo *Villa Mondragone*, est villa rustica seu castellum iuxta Montem Portium situm, a Roma oriente versum chiliometris fere 30 distans. Ibi olim servatae sunt antiquitates quaedam e collectione Scipionis Burghesii, e quibus notandi sunt antiqua effigies Antinoi q.d. Montis Draconis, hodie inter collectum Borgesium in Museo Lupariensi ostentata atque Codex Voynich qui ibi servabatur.

Academia Vivarii novi, nunc Tusculi in villa Falconeria sita, diu sedem habuit in hac domo. Palatium erigi olim iusserat Marcus Sitticus ab Alta Emps (cardinalis).

Notae
-----

1. ↑  *Vitae paparum Avenionensium* (1693) p. 340
2. ↑   Citatio desiderata *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------

* Situs officialis
* De Villa Montis Draconis **(Italiane)**

Bibliographia
-------------

* Tracy Lee Ehrlich, *Landscape and Identity in Early Modern Rome*. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2002
* Laura Marcucci, Bruno Torresi, "Declino e rinascita di Villa Mondragone: progetti, restauri, trasformazioni" in *Quaderni dell'instituto di storia dell'architettura* (1983) pp. 471–490
Wikidata Universitas Charcoviensis
Res apud Vicidata repertae:Universitas Charcoviensis: insigneUniversitas Charcoviensis: insigneUniversitas Charcoviensis: logotypusUniversitas Charcoviensis: logotypus
universitas, schola, editrix aperta  
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 50°0′16″N 36°13′42″E  

**Rectio**

*Rector*: Vil' Savbanovitch Bakirov, start time, Tetiana Kahanovska  
*Nomen officiale*: Імператорський Харківський університет, Вільна академія теоретичних знань, Харківський національний університет імені В. Н. Каразіна, Харківський інститут народної освіти, Харківський державний університет імені О. М. Горького, Харківський державний університет, Императорский Харьковский университет, Академия теоретических знаний, Харьковский институт народного образования, Харьковский государственный университет, Харьковский государственный университет имени Максима Горького, Харьковский национальный университет имени В. Н. Каразина;   
https://www.univer.kharkov.ua/en Situs interretialis  
*Praetorium*: Freedom Square; Freedom Square, Charcovia
**Origo**

*Inceptio*: 17 Ianuarii 1805  

**Commemoratio**

*Adagium*: Cognoscere, Docere, Erudire  

**Tabula aut despectus**

Universitas Charcoviensis: imagoUniversitas Charcoviensis: imago
**Universitas Charcoviensis** vel **Charkoviensis,** anno 1805 ut **Caesarea** sive **Imperialis Universitas Charcoviensis** (Russice Императорский Харьковский университет), magnopere sociatis viribus localibus, imprimis Basilii Karazin, condita (et universitas studiorum quinta in Imperio Russico facta), nunc officiale **Universitas Nationalis Charcoviensis Karaziniana** (Ucrainice Харківський національний університет імені Василя Назаровича Каразіна) nominatur, prima et notissima universitas publica Charcoviae in Ucraina est, 20 facultates nunc habens.

Inter primos eius professores philosophus Germanicus Ioannes Baptista Schad erat.

Notae
-----

1. ↑  "Universitas Charcoviensis": ; "Universitatis Charcoviensis":
 , , .
2. ↑  "Universitatis Charkoviensis": , .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Universitatem Charcoviensem** spectant. |

* Situs interretialis Universitatis Charcoviensis
Tabula populorum Galliae ante 58 a.C.n. (nominibus Francogallicis)
**Grudii** fuerunt populus celticus Galliae Belgicae (secundum geographiam Romanorum ), cuius patronus fuit populus potens Nerviorum.

De protohistoria
----------------

*Grudii* nobis non cognoscuntur nisi e loco Caesaris in libri suo *De bello Gallico*. Hic sunt apud Ceutrones, Levacos, Pleumoxios, Geidumnosque sicut clientes Nerviorum finitimorum.

"Itaque confestim dimissis nuntiis ad Ceutrones, Grudios, Levacos, Pleumoxios, Geidumnos, qui omnes sub eorum imperio sunt, quam maximas manus possunt cogunt et de improviso ad Ciceronis hiberna advolant nondum ad eum fama de Tituri morte perlata. Huic quoque accidit, quod fuit necesse, ut nonnulli milites, qui lignationis munitionisque causa in silvas discessissent, repentino equitum adventu interciperentur. His circumventis magna manu Eburones, Nervii, Aduatuci atque horum omnium socii et clientes legionem oppugnare incipiunt. Nostri celeriter ad arma concurrunt, vallum conscendunt. Aegre is dies sustentatur, quod omnem spem hostes in celeritate ponebant atque hanc adepti victoriam in perpetuum se fore victores confidebant."
Iulius Caesar, *De bello Gallico*, V, 39, 1–4

Notae
-----

1. ↑  Textus apud Vicifontem Latinum

Fontes
------

* Venceslas Kruta, *Les Celtes, Histoire et Dictionnaire*, prelis Robert Laffont, coll. « Bouquins », Lutetiae, 2000, (ISBN 2-7028-6261-6).
* John Haywood (intr. Barry Cunliffe, trad. Colette Stévanovitch), *Atlas historique des Celtes*, prelis Autrement, Lutetiae, 2002, (ISBN 2-7467-0187-1).

Nexus externi
-------------

* Bibliographia de Celtis et Bibliographia de mythologia celtica apud Vicipaediam Francogallicam