recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Insigne Graecorum seditiosorum.
**Orlophica** (Neograece Ορλωφικά) sunt seditiones Graecorum anno 1770 contra Imperium Ottomanicum ortae. Nomen proprium trahunt a fratribus Orlovensibus, comitibus Gregorio Gregori filio Orlov, Alexio Gregori filio Orlov, et Theodoro Gregori filio Orlov.

Rerum ordo
----------

Comes Gregorius G. Orlov.
Bello Russo-Turcico (1768–1774) Catharina II, imperatrix Russiae, ut Imperium Ottomanicum infirmaret, Gregorio Gregori filio Orlov amatore suo instigante, ut putatur, legatos ad duces Graecorum misit, quibuscum Russi fide Orthodoxa coniuncti erant.

Anno 1769 Catharina II classem quattuordecim navium bellicarum comite Alexio Gregori filio Orlov fratreque Theodoro Gregori filio Orlov ducibus in Mare Mediterraneum navigare iussit. Vere anni 1770 apud Oetylum naves constituerunt, incolasque Manes paeninsulae Calamataeque ut rebellarent cohortati sunt. Tamen solum parvam militum Russicorum manum ad rebellantes adiuvandum e navibus eduxerunt. Etiam in Epiro, in Cycladibus insulis et in Creta seditiones concitatae sunt.

Ioannes Ajvazovskij, *Pugna ad Chium commissa, die 24 Iunii 1770* (1848).
Imprimis in Peloponneso rebelles initio bene successerunt. Pylum et Myzethram expugnaverunt, etiam Mesolongium et Patras. Cum autem 8000 hominum seditiosorum Graecorum a quinquaginta militibus Russicis adiuti in Tripolim progressi sunt, a 15 000 militum Albanorum ab Ottomanis auxilio advocatis, qui magnum pugnae usum habuerunt, victi sunt. Caedes secuta est, qua multa milia Graecorum trucidati sunt; duces clerici Graecorum capitis damnati palis transfixi sunt. Etiam Corone et Methone frustra oppugnabatur. Patrae a copiis Ottomanico-Albanis recuperatae deletaeque sunt, item Myzethra, ut seditio in Peloponneso paucis mensibus corruerit. Similem finem rebellio cum aliis in regionibus tum in Creta, cuius dux Dascalogiannes fuit, cepit. 

Interdum classis Russica in Mare Aegaeum navigavit, et mense Iulii ineunte apud Crenen Ottomanos vicit, quae victoria valde adiuvit, ut pax in *Küçük Kaynarca* (hodie Bulgaria) icta sit, qua Sublimis Porta cladem confessa est.

Finis
-----

Ut Russi Orlophicis fines adepti sunt, ita Graecis spes erepta est, qui, cum plus auxilii a Russicis exoptarent, crudelissime ab Ottomanis tractati sunt et pace Küçük Kaynarca icta nihil utilitatis acceperunt.

Bibliographia
-------------

* Κώστας Αυγητίδης, «Τα Ορλωφικά 1770-1774. Οι απόψεις των Ρώσων ιστορικών για την τελευταία ελληνική εξέγερση πριν από το 1821», Ιστορικά Θέματα, τχ.54 (Σεπτέμβριος 2006), pp.64-71 **(Neograece)**
* Διονύσιος Τζάκης, «Υποδαυλιζόμενοι παρά της Ρωσίας...Η συμμετοχή των κοτζαμπάσηδων στην εξέγερση του 1770 στην Πελοπόννησο», Ρωσία και Μεσόγειος Πρακτικά Α' Διεθνούς συνεδρίου (Athenae 19-22 Μαΐου 2005), τομ.Β', εκδ.Ηρόδοτος, Athenae, 2011, pp.11-31 **(Neograece)**
* Dakin, Douglas (1973). T*he Greek Struggle for Independence*, 1821-1833. University of California Press. ISBN 9780520023420. **(Anglice)**
Wikidata Ferdinandus Longoni
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1916;   
*Obitus*: 24 Octobris 1975;   
*Patria*: Italia, Regnum Italiae  

**Officium**

*Munus*: esperantista  

**Ferdinandus** vulgo *Ferdinando* **Longoni** (natus 1916 Mediolani, mortuus die 24 Octobris 1975 Lemiati) sacerdos Catholicus Italicus et praeses Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum fuit.

Vita
----

Ferdinandus e familia infantium multorum oriundus anno 1939 presbyter ordinatus est. Annos sedecim Acerri prope Lavenum-Montem Bellum animas curabat; postea autem Lemiatum iit. Quoad Caritatem et primum auxilium condidit *Consociationem crucis argenteae* quae dicebatur; in eius conclavibus voluntarii sanguinem donare potuerunt. 

Anno 1954 idioma Zamenhofianum edidicit congressibus multis tam nationalibus quam internationalibus participaturus. Anno 1971 praeses esperantistarum Catholicorum creatus et post quattuor annos quasi unanimiter reelectus est. Comi (1972), Hammoniae (1974) et Romae (1975) conventus Esperanticos Catholicos disponebat. In ultimo autem Romae celebrato sanitate vacillante preces pulchras novas in libro ligatas praesentavit. In Italia quoque esperantistas Catholicos diu duxit.

Honores
-------

Centrum Esperanticum Catholicum Mediolanense nomen istius viri boni portat, quod annis inter 1976 et 2000 periodicum "Bulteno" edidit. Die 15 Iunii 2008 ossium translatio facta est in sepulcretum magis vastum apud Sanctum Georgium situm. Denique Ioannes Daminelli orationem festivam in presbyteri laudem habuit.

Opera
-----

* 1975: *Katolika preĝaro*, edidit IKUE cum praefatione Ferdinandi Longoni ipsius. Romae 1975, 104 paginarum (=series IKUE, 2)

Nexus externi
-------------

* Vita in pagina domestica IKUE, cum photographia
* Longoni in elencho Bibliothecae Nationalis Austriacae de linguis constructis
Rolandus moritur.
**Proelium apud Rozaballes** aut **Runcievalles** (Francogallice: *Bataille de Roncevaux* ; Hispanice: *Batalla de Roncesvalles* ; Vasconice: *Orreagako gudua*) fuit pugna die 15 Augusti 778 inter copias Francorum, Rolando duce, et Vascones facta. Vascones Francos superaverunt, sed saepissime dicuntur Mauri victores fuisse.

Prolegomena
-----------

Carolo Rege Francorum regnante, terrae Pyrenaeae captae sunt a Francis, qui Marchiam Hispanicam ibi creaverunt. Tunc Carolus rex et sui ad Caesaraugustam contra Abderramam profecti sunt, urbis capiendae causa. In itinere, Carolus urbem Pampilonam cepit, sed cum Franci ad moenia Caesaraugusta aderant, Saxones contra eos rebellaverunt, ita exercitus Francorum ad septentriones redivit.

Proelium
--------

Copiis Francorum domum redientibus, Vascones Pampilonae impetum fecerunt. Ob angustiam viae, copiae Francorum debiliores erant, et continenter a Vasconibus interfecti milites erant. Permulti equites ceciderunt, Rolando inter eos. Tandem gestae Rolandi in *La chanson de Roland* epico carmine Francico narratae sunt, et gesta Vasconum in carmine Hispanca *Cantar de Roncesvalles.*

Fontes
------

### Vita Karoli Magni

Nam cum agmine longo, ut loci et angustiarum situs permittebat, porrectus iret exercitus, Wascones in summi montis vertice positis insidiis - est enim locus ex opacitate silvarum, quarum ibi maxima est copia, insidiis ponendis oportunus - extremam impedimentorum partem et eos qui novissimi agminis incedentes subsidio praecedentes tuebantur desuper incursantes in subiectam vallem deiciunt, consertoque cum eis proelio usque ad unum omnes interficiunt, ac direptis impedimentis, noctis beneficio, quae iam instabat, protecti summa cum celeritate in diversa disperguntur. Adiuvabat in hoc facto Wascones et levitas armorum et loci, in quo res gerebatur, situs, econtra Francos et armorum gravitas et loci iniquitas per omnia Wasconibus reddidit impares. In quo proelio Eggihardus regiae mensae praepositus, Anshelmus comes palatii et Hruodlandus Brittannici limitis praefectus cum aliis conpluribus interficiuntur.
### Chronica Rotensis

Chronica regis Adefonsi Asturiarum, anni 850 adfirmat (17a):

In era DCCCXV [recte 778] uenit Carulus rex ad Cesaragusta[m]. .. post aliquantulum temporis sui[s] dederunt consilium ut munera acciperet multa, ne a ffami[s] periret exercitum, sed ad propriam rediret. Quod factum est. Deinde placuit ad regem pro salutem hominum exercituum ut Rodlane belligerator fortis cum suis posterum veniret. At ubi exercitum portum de Sicera transiret, **in Rozaballes** a gentibus Sarrazenorum fuit Rodlane occiso.

Notae
-----

1. ↑  Aimerici Picaudi, *Iter pro peregrinis ad Compostellam* III, in "codice Calixtino," ed. A. Stones et J. Krochalis in *The Pilgrim's Guide: A Critical Edition* (1998).

Nexus interni
-------------

* Carolus Magnus
* Marchia Hispanica
* Rolandus

**Proelia Recuperationis Hispanica**

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Mons Auseva • Rozaballes • Clavigium • Albayda • Septemmancae • Alfondega • Gradi • Altaporca • Plantata • Tres Sanctii • Vulpegera • Sacralia • Uclesium • Olisipo • Alarcur • Navae Tolosae • Salatum flumen • Granata |
|  |
Instructio linguae Latinae, anno 1777: tunc adhuc sine *Libro Latino*!
**Liber Latinus** liber definitivus quidam Austriacus fuit quem erudiendi iuvenes plus minusque diligebant: *Der Liber Latinus – dieses Buch war eine Institution. Von manchen geliebt, von vielen gehaßt. [...] Wenn man in die 3. Klasse Gymnasium gekommen ist und am Beginn des Schuljahres das Buch bekommen hat, wußte man: Jetzt wird's ernst.*

Historia
--------

Quod opus confecerunt atque ediderunt Aemilius Gaar, Mauritius Schuster, Ricardus Meister et Iosephus Studeny philogogi. Usque annos 1980 domus editoria felix in Austria quasi monopolium habuit in libris linguae Latinae ediscendae. Novissimis autem annis agebatur de libris duobus: *Liber Latinus A* alumnis lentius progredientibus et longius Latinum discentibus prostabat. Isti enim aetate duodecim annorum Latina amplecti coeperunt. Aliis autem, qui aetate provectiores in Latinum introducti sunt, versio velox praetitulata *Liber Latinus B* exarata est. Separationes aliae in cursus varios tamen iam decenniis superioribus observari potuerunt.

Erant qui libros maximi aestimarent ob disciplinas systematicas ibi adhibitas. Annis currentibus tam argumenta quam methodus magis magisque obsoleverunt et liber commendationem generalem perditurus erat. 

Iam dudum non iam in elencho librorum definitivorum apparet. Anno 1975 acceptiationem suam provocaverunt Rudolphus Scheer et Maria Anna Klement, qui cursum magis tempestivum *Imperium Romanum* proponebant. Cui incepto nonnulli annuebant.

Editiones selectae
------------------

* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus – Lateinisches Lese- und Übungsbuch – Ausgabe A: Oberschulen für Jungen – II. Teil für die 4. und 5. Klasse.* Landesverlag, Vindobonae 1941.
* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus A – III. Teil – Ein Lateinbuch für österreichische Gymnasien und Realgymnasien. – Für das dritte Lateinjahr.* Herausgegeben unter Mitwirkung von Richard Meister, Rudolf Hanslik und Josef Studeny. Österreichischer Bundesverlag, Vindobonae; Hölder-Pichler-Tempsky, Verlag für Jugend und Volk, 1951.
* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus IV. Lateinisches Sprachbuch für die Oberklassen der Gymnasien und Realgymnasien Österreichs. Unter Mitwirkung von Richard Meister.* ÖBV, Vindobonae 1932.

Nexus interni
-------------

* Liber Graecus

Nexus externi
-------------

* Roman Sandgruber: "Geschichte der Schulbücher in Österreich". Apud: *Oberösterreichische Nachrichten*, 2.7.2022 (generatim etiam de interdependentia inter politicam et paedagogiam)

Notae
-----

1. ↑  "ÖBV-Geschaftsführer Maximilian Schulyok stellt sich vor" - *Liber Latinus ipse quasi expeditio fuit - paucis gaudio, multis odio! [...] Cum tertiam in classem gymnasialem venisses et librum istum accepisses vita seria tibi incohavit.*
| Proelium apud montem Ausevam |
| --- |
| Pars Recuperationis Hispanicae |
| Pelagius, victor proelii |
| Annus: | 722? |
| Locus: | Mons Cantabricus |
| Fortuna: | Victoria Christiana |
| Exercitus |
| **Regnum Asturiarum** | **Caliphatus Omayadarum** |
| Duces |
| Pelagius (dux Asturum) | Alkama |

**Proelium apud montem Ausevae** (Hispanice: *Batalla de Covadonga*) fuit pugna anno 722 inter Mauros et Astures decertata, Pelagio duce. Proelio facto, dicitur Recuperatio Hispanica coepisse.

Dux Maurorum pro finibus Cantabricis apud Gigiam, Munnuza, continenter contra rebelles Astures ab anno 718 pugnavit. Tunc, emir Cordubae copias ad septentrionem missit, Alkama duce, Astures superandi causa. Anno 722, Asturibus fugatis ad ultimum montem, Mauri impetum fecerunt, sed Machometani ignorantes, parvae copiae Astures in valle Ausevae Mauros insiderunt. Eodem loco, Mauri superati et victi sunt.

Ob gestam hanc, Pelagius dux est creatus.

Narratio Asturum
----------------

In Chronicis Asturianis, hoc parva pugna narrata est ut si magnum proelium fuisse:

> Iam nunc vero prefatus Alkama iubet comitti proelium. Arma adsumunt, eriguntur fundibali, abtantur funde, migantur enses, crispantur hastae hac incessanter emittuntur sagittae. Sed in hoc non defuisse Domini magnalia: nam quum lapides egresse essent a fundibalis et ad domum sanctae virginis Mariae pervenissent, qui intus est in cova, super mittentes revertebant et Caldeos fortiter trucidabant. Et quia Dominus non dinumerat hastas, set cui vult porrigit palmas, egressique de cova ad pugnam, Caldei conversi sunt in fugam et in duabus divisi sunt turmas. Ibique statim Oppa episcopus est conprehensus et Alkama interfectus. In eodem namque loco centum et vigintiquattuor milia ex Caldeis sunt interfecti– Chronica Rotensis, *X*

Notae
-----

1. ↑  Roderici Ximenii historia *De Rebus Hispaniae* sive *Historia Gothica* IV.I.

**Proelia Recuperationis Hispanica**

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Mons Auseva • Rozaballes • Clavigium • Albayda • Septemmancae • Alfondega • Gradi • Altaporca • Plantata • Tres Sanctii • Vulpegera • Sacralia • Uclesium • Olisipo • Alarcur • Navae Tolosae • Salatum flumen • Granata |
|  |
**Soloecismus** (Graece σολοικισμός) est error in dicendo vel scribendo, qui fit cum duo verba posita in eadem figura inter se male congruunt. 

Secundum Isidorum, 

> Soloecismus plurimorum verborum inter se inconveniens, sicut barbarismus unius verbi corruptio. Verba enim non recta lege coniuncta soloecismus est, ut si quis dicat *inter nobis* pro *inter nos,* aut *date veniam sceleratorum* pro *sceleratis.* Dictus autem soloecismus a Cilicibus, qui ex urbe Solo(e), quae nunc Pompeiopolis appellatur, profecti, cum apud alios commorantes suam et illorum linguam vitiose inconsequenterque confunderent, soloecismo nomen dederunt. Unde et similiter loquentes soloecismos facere dicuntur.– Isidorus Hispalensis, *Etymologiarum libri viginti*

Notae
-----

1. ↑  Lewis, C.T. & Short, C. (1879). *A Latin dictionary founded on Andrews' edition of Freund's Latin dictionary.* Oxford: Clarendon Press.
2. ↑  Liddell, H.G. & Scott, R. (1940). *A Greek-English Lexicon. revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones. with the assistance of. Roderick McKenzie.* Oxford: Clarendon Press.
3. ↑  Isidorus Hispalensis, *Etymologiarum libri XX*, liber 1: *De grammatica*, caput 33: *De soloecismis*, apud Bibliothecam Augustanam
Wikidata Circulus Saale-Orla
Res apud Vicidata repertae:Circulus Saale-Orla: insigneCirculus Saale-Orla: insigneCirculus Saale-Orla: vexillumCirculus Saale-Orla: vexillum
rural district of Thuringia  
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 50°34′48″N 11°45′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Thuringia  
*Territoria finitima*: Hof, Kronach, Circulus Greiz, Circulus Saale-Holzland, Circulus Saalfeld-Rudolstadt, Vogtlandkreis
**Forma**

*Area*: 1 151.3 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Schleiz  
*Subdivisiones*: Ranis-Ziegenrück, Pößneck, Krölpa, Oppurg, Saale-Rennsteig, Triptis, Seenplatte, Bad Lobenstein, Gefell, Hirschberg, Neostadium ad Orlam, Remptendorf, Saalburg-Ebersdorf, Schleiz, Tanna, Wurzbach
**Gestio**

*Praefectus*: Thomas Fügmann  

**Vita**

*Incolae*: 82 951  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: SOK
**Tabula aut despectus**

Circulus Saale-Orla: situsCirculus Saale-Orla: situs
Circuli situs in Germania
**Circulus Saale-Orla** (Theodisce: *Saale-Orla-Kreis*) circulus terrae quidam est in Thuringia, Germania. Caput eius est Schleiz. Maximae urbes sunt Pößneck, Neustadt an der Orla, Schleiz, Bad Lobenstein.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Circulus Saale-Orla** spectant (Circulus Saale-Orla, Saale-Orla-Kreis). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°34′48″N 11°45′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |

* Domestica pagina huiusce circuli
Solum nigrum nuper aratum
**Solum nigrum** vel, ut antiqui, **terra pulla** est genus soli sedimentarium, quod humi partem magnam (usque ad 15 %) et colorem atrum habet. Solum nigrum super argillam vel solum subargillosum vel loessaceum, herbis per multos annos opertum et aqua satiatum, formatur. In zona temperata vel subboreali, in steppis et campis, pharangiis et terrassis fluvialibus secatis, sola nigra abundant. 

Areae soli nigri
In Eurasia regiones soli nigri ab Austria per Ucrainam et Russiam ad Sibiriam et Mongoliam patent, in America Boreali in parte occidentali Civitatum Foederatarum et meridionali Canadae, in America Australi in meridie Argentinae et Chiliae.

Notae
-----

1. ↑  "Solum nigrum chernozem dictum*, — M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v.* Чернозем*.*
2. ↑   Cato, *De agri cultura*, 135, 2; 151, 2; Columella, *De re rustica*, III 11, 6; Plinii *Historia naturalis* XVII 25.

Nexus externi
-------------

* Solum nigrum in *Encyclopaedia Britannica* **(Anglice)**
* Solum nigrum in *Treccani* **(Italice)**
Wikidata Posio
Res apud Vicidata repertae:Posio: insignePosio: insigne
*Civitas*: Finnia  
*Locus*: 66°6′35″N 28°10′26″E  
*Numerus incolarum*: 3 477  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Consilium*: Posio municipal council  
*Procuratio superior*: Lapponia  

**Geographia**

*Superficies*: 3 544.95 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Rovaniemi, Kuusamo, Pudasjärvi, Ranua, Taivalkoski, Kemijärvi, Salla  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Olenegorsk  

**Tabula aut despectus**

Posio: situsPosio: situs
**Posio** est commune Finnicum fere 3600 incolarum (anno 2014) in Lapponia provincia situm.

Vicina sunt communia Kemiiarvi, Kuusamo, Pudasiarvi, Ranua, Salla, Taivalkoski, atque Rovaniemi oppidum.

In insigne communis depinguntur tres domunculae Finnice *kota* nominata.

Nexus externi
-------------

Ecclesia in Posione commune.

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 66°6′35″N 28°10′26″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Posionem** spectant. |
Wikidata Thormodus Torfaeus
Res apud Vicidata repertae:Thormodus Torfaeus: imagoThormodus Torfaeus: imago
*Nativitas*: 27 Maii 1636; Engey  
*Obitus*: 31 Ianuarii 1719; Karmøy  
*Patria*: Islandia, Norvegia  

**Officium**

*Munus*: Rerum gestarum scriptor, scriptor  

**Thormodus Torfaeus** (Islandice *Þormóður Torfason, Thormosus Torfi filius*), 27 Maii 1636 natua et 31 Ianuarii 1719 mortuus, fuit historicus et interpres Islandicus et Norvegicus.

Vita
----

In schola Scalholti et in Universitate Hafniensi educatus, a rege Daniae in Islandiam ad manuscripta quaerenda anno 1662 missus est; manuscripta Eddae rhythmicae et Historiae Niali primus Hafniam attulit, quae a Briniolvo Sveini filio(is) acceperat. Ab anno 1664 camerarius Stafangriae erat; regia antiquarius ab anno 1677 et regis historiographus ab anno 1682, in Universitate assessor ab anno 1704. Duas uxores habuit, utrasque Önnu Ioannis filia nomine. Anno 1671 in insulam Samsoam tempestate advectus, quendam virum ebrium insolentem gladio transfigit. Anno 1680 mulierem quandam ut maleficam damnatam defendit. Manuscriptorum Torfaei Arne Magni filius (*Magnusson*) heres fuit.

Opera
-----

* *Commentatio historica de rebus gestis Faeroensium* (1695)
* *Orcades sive rerum Orcadensium historiae libri tres* (1697 et 1715)
* *Series dynastarum et regum Daniae* (1702 et 1705)
* *Historia Vinlandiae antiquae sive partis Americae septentrionalis* (1705)
* *Historia Hrolfi krakii* (1705 et 1715)
* *Groenlandia antiqua* (1706)
* *Trifolium historicum* (1707)
* *Historia rerum Norvegicarum I-IV* (1711)
* *Torfaeana* (1777)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Store norske leksikon |


.
Pagina ex *Explication de l'Arithmétique Binaire,* scripta Godefridi Guilielmi Leibnitii (1703/1705).
**Binarium** est systema numericum positionale ubi cifrae duae tantum adhibentur, saepissime 0 et 1 notatae. Ratio electronicae digitalis est.

Sic numeri

| **Binarii** | Decimales |
| --- | --- |
| 0000 | 0 |
| 0001 | 1 |
| 0010 | 2 |
| 0011 | 3 |
| 0100 | 4 |
| 0101 | 5 |
| 1010 | 10 |
| 1 + 1 = 10 | 1 + 1 = 2 |
| 101 × 101 = 11001 | 5 × 5 = 25 |

Historia
--------

Plurimi nostrum solemus numerare cum digitis decem, systemate decimali, ac rationes aliae sunt numerandi sicut sedecimale, et octale. Binarium quartum systema inventum est.

* Indicus mathematicus Pingala praeposuit primus systema binarium saeculo 3 a Chr. n. simul rationem numeri zipheri.

* Godefridus Leibnitius saeculo 17 recens systema binarium exposuit in commentatione *Explication de l'Arithmétique Binaire* appellata. Eius systema utitur 0 et 1 sicut nostrum.

* Anno 1854, Britannicus mathematicus Georgius Boole scripsit commentationem explicantem systema dialecticorum, quod hodie algebra Booleana vocatur, quod utilius erat progressibus systematis binarii, praecipue in circuitibus electronicis.

Ratio systematis
----------------

Tametsi binarium modo duobus digitis utitur, etiam omnes numeros reddere potest. In decimali numeramus his notis utentes: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9. Utimur columnis in proportione potestatis numeri 10 (e. g. **{\displaystyle 10^{0},10^{1}<22<10^{2}}**, ergo 22 postulat duas columnas), et omnes digiti significant *praesentiam* pretii (quippe **0** indicat *praesentiam* zipheri). In binarium numeramus duabus solum notis utentes, ac a potestatibus numeri 2, ergo in binario necesse est utamur columna nova frequentius quam in decimali. Ultra in binario digitus *absentiam* pretii hoc modo significare potest:

* 0 significant absentiam pretii.
* 1 significant praesentiam pretii.

Dextimus digitus significat praesentiam aut absentiam **{\displaystyle 2^{0}}**. Itaque 0 in binario aequat 0 in decimali et 1 aequat 1. Alter digitus a sinistra parte primi positus significat praesentiam aut absentiam **{\displaystyle 2^{1}}**, aut 2 in decimali. Tertius ad sinistram digitus significat **{\displaystyle 2^{2}}**, quartus **{\displaystyle 2^{3}}** eqs. Addendo praesentias absentiasque poestatum numeri 2 exprimere unum quemque numerum decimalem possumus in systemate binario.

Ioci
----

Sunt ioci qui non ridiculi sunt nisi systemate binario propositi:

* Sunt 10 genera hominum in mundo; aut qui binarium sciunt aut qui nesciunt.
* Hoc est facilius quam 1, 10, 11.

Nexus interni
-------------

* Bit
* Informatica
* Mathematica
* Numerus
* Systema numericum sedecimale
* IPv6

Nexus externi
-------------

* Convertere Decimal, Hexadecimal, textum, numeros, et ascios ad binarium et retrorsum, www.binaryguide.com
* Modo convertendi simplices, www.insidereality.net
* Systema binarium, www.cut-the-knot.org
* Convertere fractiones, www.cut-the-knot.org
Wikidata Redcliffe Salaman
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 12 Septembris 1874; Redcliffe Gardens  
*Obitus*: 12 Iunii 1955; Homestall And Flats 1 And 2  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: botanista, geneticist  

**Familia**

*Coniunx*: Nina Salaman, Gertrude Golda Lowy  
*Proles*: Raphael Salaman, Arthur Gabriel Salaman  

**Memoria**

*Laurae*: Societatis Regalis Londiniensis socius  
*Sepultura*: Willesden Jewish Cemetery  

**Redcliffe Nathan Salaman** (Kensingtoniae in Londinio die 12 Septembris 1874 natus; mortuus apud Barley Hertfordiensis comitatus die 12 Iunii 1955) fuit pathologus et botanista. Propter opus de historia patatarum celebratur.

Scripta
-------

* 1949 : *The History and Social Influence of the Potato.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. Nova ed. editore J. G. Hawkes: 1989

Bibliographia
-------------

* Paolo Palladino, "Salaman, Redcliffe Nathan (1874–1955)" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis
* Charles Singer, "Obituary: R. N. Salaman, M.D. F.R.S." in *British Medical Journal* (18 Iunii 1955) pp. 1479-1480
* Kenneth Manley Smith, "Redcliffe Nathan Salaman, 1874-1955" in *Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society* vol. 1 (1955) pp. 238–245
***De vita beata*** est epistula et dialogus summi viri philosophique Senecae minoris.

Quae de re scienda sint
-----------------------

*Ad Gallionem fratrem de vita beata* est septimus dialogorum Senecae minoris liber. Quibus in litteris, quas aperte publicandi causa scripsit, Gallioni fratri atque eis, qui legunt, de divitiis et opibus atque horum usu opinionem stoicorum exponit. Finis scripti amissus est.

Titulus *De vita beata,* qui non a Seneca ipso sed postea a philologis datus est, primum decipit. Id ergo non agitur, qua beate vivere possis, sed praecipue una de parte vitae beatae. Interpretes enim praesertim e litterarum secunda parte eum has apologiam scripsisse, cum diu Neronis educator velut cum aliis gubernator atque summus rei publicae vir ideoque divitissimus esset, rati sunt. Cui exempli gratia Publius Suillius Rufus consul praecepta sua non sequendi crimini dedit.

Qua de re agatur
----------------

Nobis omnino viginti octo columnae traditae sunt. In haec dividendum est, qua de re agitur:

* 1–16: quid est vita beata?
	+ 1–6: definitio rei
	+ 6–16: sectam stoicorum defendit atque ab aliis discernit
* 17–28: vitam suam defendit
	+ 17–20: universe
	+ 21–28: quod fortunam suam pertinet

Ergo sedecim capitula prima conspectum rei faciunt, cum Senecam a parte stoicorum stare constat (3.3). Imprimis apparet se adversarium esse sectam Epicuri. Conclusio huius parte est: "Ergo in virtute posita est vera felicitas." (16.1).

Qui in columnis sequentibus ab omnibus criminibus se non absolvit, sed argumentationem adversariorum eo debilitat, quod se non vivere, sed exemplum, cui appropinquare potest tamen numquam assequi, esse ostendit; atqui studio praestandi quidem se meliorem fieri quam eos, qui maledicant (v.e. 20.3–5).

Sententiae
----------

* "Foris nitent, introrsus misera sunt." (2.4)
* "Eo enim pertendit ubi desinat, et dum incipit spectat ad finem." (7.4)
* "Virtutes enim ibi esse debebunt ubi consensus atque unitas erit: dissident vitia." (8.6)
* "Interrogas quid petam ex uirtute? ipsam." (9.4)

Libri
-----

**Editiones:**

* Rec. L. D. Reynolds. 1967. *L. Annaei Senecae dialogorum libri duodecim.* Oxoniae.
* P. Grimal. 1969. *L. Annaei Senecae De Vita Beata—Sénèque: Sur le bonheur.* Lutetiae.
* F.-H. Mutschler (edidit atque traduxit). 2005. *Seneca; De vita beata/Vom glücklichen Leben—Lateinisch/Deutsch.* Stoccardae.

**Libri secundi generis:**

* G. Kuen./ 1994, *Philosophie als dux vitae.* Heidelberg.
* W. Trillitzsch. 1962. *Senecas Beweisführung.* Berolini.
* M. Fuhrmann. 2005. *Geschichte der römischen Literatur.* Stoccardae.

Nexus externus
--------------

dialogus in pagina www.thelatinlibrary.com
Cleopatra dea Aegyptia (Eremitagium Petropolitanum)
**Deae Cleopatrae simulacrum** (Cleopatram esse neque aliam satis apud recentiores constat) e basalte sculptum in museo Eremitagio Petropoli reperitur, e collectione Alexandri ducis de Leuchtenberg anno 1929 nactum.

Statua e basalte summa cura polito feminam ostendit veste longa induta, forma autem corporis revelata, capillamento tripertito uraeis tribus ornato; tenet manu dextra ankh, manu sinistra cornu copiae bifidum (i. e. diceras).

A principio, omni inscriptione carente, nomen feminae ita monstratae incognitum est. Ob diceras gestum I. A. Lapis reginam Arsinoam II esse anno 1957 adseveravit et in catalogo anno 1969 divulgato iteravit. Confitebatur autem sculpturam saeculo I a.C.n. confectam; cur eo aevo facta esset statua Arsinoae II, mortuae medio saeculo III, haud liquebat. Denuo Sally-Ann Ashton, expositionem de regina Cleopatra anno 2000 praeparans, hanc statuam aliaque simulacra fere coaeva sine nomine servata repraesentationes reginae et deae Cleopatrae fuisse demonstravit. Haec enim, sicut Arsinoë, diceras tenens in nummis depingitur; Arsinoa autem duos tantum uraeos gerit, tres Cleopatra.

Nexus externi
-------------

* Catalogus Eremitagii
* "New attribution: a statue of Cleopatra VII" apud Eremitagii situm officialem

Bibliographia
-------------

* E. Brunelle, *Die Bildnisse der Ptolemäerinnen*. Francofurti ad Moenum, 1976
* I. A. Lapis, M. E. Matye, *Ancient Egyptian Sculpture in the State Hermitage Collection* (Moscuae, 1969) pp. 124-125 (no. 141)

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Tiraspolis
Res apud Vicidata repertae:Tiraspolis: insigneTiraspolis: insigne
*Civitas*: Moldavia, Transnistria  
*Locus*: 46°51′0″N 29°38′0″E  
*Numerus incolarum*: 133 807  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Tiraspol
**Gestio**

*Praefectus*: Oleg Dovgopol  
*Procuratio superior*: Transnistria, Tiraspolsky Uyezd, Tiraspol District, Moldavian Soviet Socialist Republic, Moldavia  

**Geographia**

*Superficies*: 50 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Nidrosia, Minscum, Eilenburgum, Caluga, Nicolaopolis Olbiopolitarum, Obninsk, Severodvinsk, Sebastopolis Albanorum, Volgogradum, Schinuvalium, Azotus, Bălți, Kurscha  

**Tiraspolis** vel **Tyraspolis** (Russice et Ucrainice Тирасполь, Moldavice Тираспол) est urbs Transnistriae et caput huius civitatis non rite agnitae. In ripa laeva Tyrae fluvii sita est. Incolas 133 807 anno 2014 habuit, quorum, secundum censum anni 2004, 43,4 % Russi, 34,4 % Ucraini et 16% Moldavi fuerunt.

Historia
--------

Post bellum Russiae et Turciae anno 1793 iussu Catharinae ΙΙ arx hoc loco condita est, quae anno 1792 Tyraspolis nomen a flumine, cuius ripam occupat, cepit. Anno 1867 ferrivia constructa est. Ab anno 1929 ad annum 1940 Tiraspolis caput Rei publicae autonomae Moldavicae, partis Ucrainae Sovieticae, fuit. Ab annum 1940 ad Moldaviam Sovieticam pertinebat. Anno 1989 caput Transnistriae facta est.

Via Lenin **Tiraspolitana** circa annum 1940

Notae
-----

1. ↑  Petrus Lucusaltianus Latinophilus, Vocabularium Latinitats huius aetatis, pars geographica, pag. 226; *Fontes historiae Lithuaniae*, vol. I, pars 1, Vilnae 1971, p. 1971; cf. et binomina *Viviparus tiraspolitanus, Unio tiraspolitanus, Раludina tiraspolitana, Lithoscapha tiraspolitana, Tiraspoliconcha tiraspolitana*. *Tyraspolis* et *Tyraspolitanus* rectiora sunt, sed rarius inveniuntur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°51′0″N 29°38′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
***De vita sua*** fuit, ut apparet, titulus operis quod scripsit imperator Romanus Septimius Severus (anno 211 mortuus). Liber hodie deperditus est. Ibi de rebus a se gestis tam privatis quam publicis disseruit, "solum tamen vitium crudelitatis excusans". Cassius Dio igitur, qui opus legerat, se veritatem scribere promittit: "non dico ea quae Severus scripsit, sed quae re vera acciderunt." Fortasse in hoc libro etiam de indole Clodii Albini ea scripsit quae in *Historia Auguata* citata sunt (sed nonnulla citationes ibi repertae ficticiae sunt):

"Et Severus quidem ipse haec de eodem [Clodio Albino] loquitur, ut eum dicat turpem, malitiosum, improbum, inhonestum, cupidum, luxuriosum." (*Historia Augusta* "Clodius Albinus" 10.1)
"[Clodium Albinum] vini sane parcum fuisse dicit [ Iunius Cordus ]; quod Severus negat, qui eum adserit ebrium etiam in bello fuisse. Cum suis ei numquam convenit vel propter vinulentiam, ut dicit Severus, vel propter morum acrimoniam." (*Historia Augusta* "Clodius Albinus" 11.4-5)

Notae
-----

1. ↑  *Historia Augusta*, "Severus" 18.6.
2. ↑  Dio Cassius, *Historia Romana* 76.7.3.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
| Tabula geographica |
| --- |
| Situs dioecesis in Germania |
| Indicia fundamentalia |
| Episcopus: | Gregorius Maria Hanke |
| Auxiliarius: |  |
| Emeritus: |  |
| Vicarius generalis: | Isidorus Vollnhals |
| Officialis: | Stephanus Killermann |
| Archidioecesis: | Bambergensis |
| Numerus decanatuum: | 15 |
| Numerus paroeciarum: | 281 |
| Area: | 6000 km² |
| Numerus incolarum: | ca. 900 000 *()* |
| Numerus catholicorum: | 439 677 *()* |
| Portio: |  % |
| Inscriptio cursualis: | Luitpoldstr. 2 85072 Eichstätt |
| Pagina interretialis: | www.bistum-eichstaett.de |
| Inscriptio electronica: | BistumEichstaett@t-online.de |

Mortuarium ecclesiae cathedralis Eystettensis
**Dioecesis Eystettensis**, Germanice *Bistum Eichstätt* dioecesis est in Bavaria.

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
| Tabula geographica |
| --- |
| Situs dioecesis in Germania |
| Indicia fundamentalia |
| Episcopus: | Henricus Timmerevers |
| Auxiliarius: |  |
| Emeritus: | Ioachimus Reinelt |
| Vicarius generalis: | Andreas Kutschke |
| Officialis: | Suitbertus Schellenberg |
| Archidioecesis: | Berolinensis |
| Numerus decanatuum: | 9 |
| Numerus paroeciarum: | 119 *(31. Decembris 2005i)* |
| Area: | 16 934 km² |
| Numerus incolarum: | 4 321 000 *(31. Decembris 2005i)* |
| Numerus catholicorum: | 146 815 *(31. Decembris 2005i)* |
| Portio: | 3,4 % |
| Inscriptio cursualis: | Käthe-Kollwitz-Ufer 8401309 Dresden |
| Pagina interretialis: | www.bistum-dresden-meissen.de |
| Inscriptio electronica: | presse@bistum-dresden-meissen.de |

Ecclesia cathedralis Dresdae anno 2005°
**Dioecesis Dresdensis-Misnensis** (Theodisce *Bistum Dresden-Meißen*) dioecesis est Ecclesiae Catholicae Romanae sede Dresdae sita. De novo dioecesis condita est anno 1921. Ecclesia cathedralis est ecclesia Sanctae Trinitatis ecclesia pristina curialis auspiciis ducis electoris Friderici Augusti II. Saxoniae inter annos 1739 et 1751 aedificata.

Nexus interni
-------------

* Glossarium verborum Ecclesiae Catholicae

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
**Dioecesis Cristalandiensis** est Praelatura territorialis Ecclesiae Catholicae in Brasilia sita et amibitu maxima dioecesis Brasiliensis. Sedes episcopalis est Cristalandia in civitate Tocantinensi.

Historia
--------

Territorialis Praelatura Xinguensis die 26 Martii 1956 a papa Pio XII Bulla apostolica *Ne quid filiis* erecta et usque ad anno 1996 Archidioeceseos Goianiensis suffraganea fuit.

Deinde, a 27 Martii 1996 Archidioeceseos Palmensis in Brasilia suffraganea est.

Praelati Cristalandienses
-------------------------

* Iacobus Antonius Schuck, OFM † (1958 - 1988)
* Olivius Theodorus Obalhe, OFM † (1988 -1989)
* Heribertus Ioannes Hermes, OSB (1990 - 2009)
* Rodolphus Ludovicus Weber, (ab anno 2009)

Nexus interni
-------------

* Dioeceses Ecclesiae Catholicae

Notae
-----

1. ↑  Fons nominis: "Dioecesis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externus
--------------

* **(Lusitanice)** Pagina officialis Prelatruae Cristalandiensis
* Bulla *Ne quid filiis*, AAS 49 (1957), p. 191
Malum cultivarietatis Fuji
**Fuji** est cultivarietas malorum domesticarum speciei *Mali pumilae* (quae praesertim e specie sylvestri *M. sieversii* provenisse censetur). Arbor *Fuji* apud stationem quaesitionum agronomicarum Morioka in urbe Iaponiae anno 1939 primum evoluta est, cultore H. Niitsi, ex hybridizatione varietatum *Ralls Janet* et *Red Delicious*. Inter mala in Unione Europaea emptoribus nostris diebus desideratissima locum septimum tenet una cum varietatibus *Braeburn*, *Elstar*, *Granny Smith*, *Ligol*. Tali enumeratione in Civitatibus Foederatis Americae locum tertium tenet.

Bibliographia
-------------

* Cheryl R. Hampson, Henk Kemp, "Characteristics of Important Commercial Apple Cultivars" in D. C. Ferree, I. J. Warrington, edd. *Apples. Botany, Production and Uses* (CABI Publishing, 2003) pp. 66-68
* Hong-Ki Yoon et al. "A Comparison of Selected Biochemical and Physical Characteristics and Yielding of Fruits in Apple Cultivars (Malus domestica Borkh.)" in *Agronomy* vol. 10 (2020) no. 458
* Joan Morgan, Alison Richards, *The Book of Apples* (Londinii: Ebury Press, 1993) p. 210

Nexus externi
-------------

* "Apple dashboard" (Commissio Europaea)
* "U.S. Apple Crop Facts" apud *PickYourOwn*
Nicetas Choniates in libro manu scripto historiae suae pictus. Vindobona, Bibliotheca Nationalis Austriaca codex Hist. gr. 53\* f. 1v
Imperator Alexius V Ducas. Nicetas Choniates, Χρονικὴ διήγησις: Vindobona, Bibliotheca Nationalis Austriaca codex Hist. gr. 53\* f. 291v
***De signis Constantinopolitanis*** est libellus ab historico Niceta Acominato Choniata anno fere 1206 scriptus et in appendice *Historiae* eius servatus. Ibi de statuis, imaginibus, reliquiis olim Constantinopoli visis disserit quae anno 1204, urbe expugnata, raptae sunt a militibus expeditionis sacrae IV.

Editiones et versiones
----------------------

* 1958 : F. Grabler, transl. *Niketas Choniates: Die Kreuzfahrer erobern Konstantinopel*. Graz, 1958 (*Byzantinische Geschichtsschreiber*) **(Theodisce)**
* 1975 : J. van Dieten, ed. *Nicetae Choniatae historia*. Berolini: De Gruyter, 1975 (*Corpus fontium historiae Byzantinae*, series Berolinensis, 11) **(Graece)**

Nexus externi
-------------

* Textus editionis van Dieten (hunc libellum ad pedem paginae reperis) **(Graece)**
* Versio a Bente Bjørnholt scripta **(Anglice)**



  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
*Vide etiam paginam discretivam:* Deabolis (discretiva)


Wikidata Deabolis (Albania)
Res apud Vicidata repertae:Deabolis (Albania): insigneDeabolis (Albania): insigne
municipality of Albania  
*Civitas*: Albania  
*Locus*: 40°37′0″N 20°59′0″E, 40°38′0″N 20°59′0″E  

**Fines**

*Procuratio superior*: Praefectura Coryzae  
*Territoria finitima*: Pustec, Maliq municipality, Korçë municipality, Kolonjë, Korçë, Graecia
**Forma**

*Area*: 429 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Bilisht  

**Vita**

*Incolae*: 26 716  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: AL
**Tabula aut despectus**

Deabolis (Albania): situsDeabolis (Albania): situs
Parvus Lacus Prespae prope vicum *Zagradec*
**Deabolis** seu **Diabolis** (Albanice: *Devoll*) est municipium praefecturae Coryzae in Albania.

Historia
--------

* Foedus Deabolense

### Urbs antiqua

* Deabolis (urbs antiqua)

Geographia physica
------------------

### Flumina

* Deabolis sive Eordaicus (*Devoll*)
* Parvus Lacus Prespae

Vici et municipia iuncta
------------------------

Municipia extincta et iuncta ad municipium Deabolis sunt: *Bilisht, Hoçisht, Miras, Progër, Qendër Bilisht*.

### Vici

Vici in municipio sunt:

Arrëz,
Bilisht,
Bitinckë,
Braçanj,
Bradvicë,
Cangonj,
Çetë,
Çipan,
Dobranj,
Eçmenik,
Fitore,
Gjurëz,
Grapsh,
Koshnicë,
Kurilë,
Menkulas,
Miras,
Poloskë,
Kuç,
Perparimaj,
Ponçare,
Progër,
Qytezë,
Sinicë,
Shuec,
Sul,
Tren,
Trestenik,
Vërnik,
Vishoshicë,
Vidohovë,
Ziçisht,
Baban,
Zvezdë.

Notae
-----

1. ↑  "Deabolis, *Devoll*": Leake (1835) vol. 1 pp. 339-340
2. 1 2  "Devol (Δεάβολις, Διάβολις)": Kazhdan (1991)
3. ↑  "Diabolis": John Wortley, interpr. *John Skylitzes: A synopsis of Byzantine history* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2010) pp. 339-341 et nota 238

Bibliographia
-------------

* Alexander Kazhdan, "Devol" in Alexander Kazhdan, ed. *Oxford Dictionary of Byzantium* (Oxonii: Oxford University Press, 1991) vol. 1, pp. 616-617
* W. M. Leake, *Travels in Northern Greece* (1835) vol. 1 pp. 333-343

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 40°37′0″N 20°59′0″E, 40°38′0″N 20°59′0″E • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Deabolem** spectant. |
Maliensis Fula femina.
Civitates Fula anno circiter 1830 florentes
**Fula** sive **Fulani** sunt nomadicum populus, rei pecuariae et commercio deditum. E Mauritania in Cameroniam diffunduntur et coniunctim inter sex et undeviginti milliones hominum numerant.

Ei ipsi se vocabulo *Fulbe* (singulari *Pullo*) definiunt, quod ex linguae Fula vocabulo 'novum' significante deducitur. *Fulani* Anglicae declinationis definitio dum Francicum populi nomen *Peul* est. Linguá Mandingá in Senegalia et Gambia *Fula* sed in Sudania Arabice *Fellah* nuncupantur.

Diversae theoriae de Fula populo sunt: quarum una Saharani praehistorici populi posteros esse proponit qui initio versus Senegaliam et postea (circa annum 1000 a.C.n.) secundum fluminis Nigri ripas gregum pabulum quaesitum migrarent.

Praeterito tempore Fulae ponderis munus in Mossicarum civitatum ascensione et lapsu in Burcina Fasone habuere; ceterum ad migratorios motus versus Meridionem directos in Nigeriam et Cameroniam profuere.

Eis Islamicae Religionis introductio et diffusio in Africam Occidentalem debetur. Imperii Fulanici culmen inter exeuns saeculum duodevicensimo et ineuns vicensimum fuit, cum bellorum religiosorum series ab Osmane dan Fodio gestae imperium roboravere.

Bibliographia
-------------

* Ndukwe, Pat I. 1996. *Fulani*. Novi Eboraci: Rosen Publishing Group.
* Seydou, Christiane, ed. 1976. *Bibliographie générale du monde peul*. Niamey: Institut de Recherche en Sciences Humaines du Niger.

1. ↑  Vide Lexicon Universale Hofmann, ubi dicitur "Mandinga, regnum amplum Nigritiae (...)".
Insignia heraldica familiae Fugger annis 1545/1549 depicta (*Genealogia secreta familiae Fugger*)
Angiportus Augustanus cum habitatibus socialibus *Fuggerei*
**Fugger** sunt familia mercatoria Suebiae, quae ab anno 1367 Augustae Vindelicorum, urbe imperiali, habitabat. Gens nomine „von der Lilie" (a lilia) saeculo XVI ineunte potentissima erat. Nomen Fuggerorum tota in Europa cum cogitatione maximarum divitiarum coniuncta est.

Historia
--------

Domus Fugger originem ducit a textore linteo quodam Ioanne, qui in vico apud Augustam Vindelicum natus in urbe divitias atque auctoriatem sibi acquisivit. Quae res autem magis magisque in generationibus augebantur in campis linteis argentariisque, ut imperator Maximilianus propter bella Italica e pecunia laborans efficaciter iuvari posset. Insuper metalla Tyroliensia, ubi tunc permulta exercebantur, a familia Fugger conducta sunt. In multis regionibus olim desertis industriae et quaestuaria florebant, de quo familiae Fugger gratiae agendae.

Eorum potestas crevit Carolo V imperatore, qui familiam nobilitate gravionum imperialium honoravit eique Kirchberg praeter Weißenhorn donavit. Metalla in America promovebantur quoque et terra Venezuelae breviter in eorum manibus fuit. Reformatione saeviente Ecclesia Catholica Romana multa beneficia a membris istius fidelis familiae accepit, qui iesuitas Augustam Vindelicorum vocaverunt. Huic ordini aedificia splendida et multa alia res pro labore salutari contrareformatoria cessa sunt. 

Augustae Vindelicum in socialibus aerumnis sors pauperum levata est, ubi et hodie casae *Fuggerei* de salute publico testimonium vivum perhibent. 

Saeculo XV lineae duae familiares separabantur: *Raymundica* (cum ramo gravionum de Kirchberg-Weißenhorn) et *Antoniana* (Fugger-Glött, Fugger-Kirchheim, Fugger-Babenhausen: Babenhausanos autem ex anno 1803 principes appellari licet).

Bibliographia
-------------

* Günter Ogger: *Kauf dir einen Kaiser* (1979)
* Mark Häberlein: *Die Fugger: Geschichte einer Augsburger Familie (1367–1650)*. Kohlhammer, Stuttgardiae 2006, ISBN 3-17-018472-5.
* Franz Herre: *Die Fugger in ihrer Zeit*. Wißner, Augustae Vindelicorum 2005 (12. ed.), ISBN 3-89639-490-8.
* Martin Kluger: *Die Fugger in Augsburg: Kaufherrn, Montanunternehmer, Bankiers und Stifter*. context, Augustae Vindelicorum 2013, ISBN 978-3-939645-63-4.
* Martin Kluger / Wolfgang B. Kleiner (photographemata): *Die Fugger: die deutschen Medici in und um Augsburg. Geschichte und Sehenswürdigkeiten*, edidit Regio-Augsburg-Tourismus. Context, Augustae Vindelicorum 2009, ISBN 978-3-939645-13-9.
* Hans Jürgen Rieckenberg: *Fugger, Grafen*. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Vol. 5, Duncker & Humblot, Berolini 1961, ISBN 3-428-00186-9, p. 707–710 (in interreti).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Domum Fugger** spectant. |

* De historia familiae mercatoriae citatae apud *bavarikon*
* Situs proprius *Fugger.de*
* De Ioanne Fugger, burgensi Augustano
* Dominik Huber: *Die Fugger.* (PDF)
**Officium Divinum**, quod olim dicebatur **Breviarium Romanum** sed in praesentia post actam Concilii Vaticani II restitutionem **Liturgia Horarum** appellatur, est oratio publica et communis totius Ecclesiae Catholicae. In monasteriis et **Opus Dei** dicitur. Saecularis clerus Officii Divini laudes et vesperas orat.

Principia restitutionis Officii Divini
--------------------------------------

Universi Christi fideles, vi baptismatis, non modo ius, verum etiam officium habent diligenter participandi actiones liturgicas, ut ipsa liturgiae natura postulat. Quare Concilium Vaticanum II quaedam statuit principia, quibus et liturgiae naturae et iuri officioque fidelium consuleretur:

* Ut Laudibus matutinis et Vesperis, ut par est, primus locus tribueretur, quoniam ex more recepto pro totius officii cardinibus semper habitae sunt;

* Ut Completorium conclusionem diei aptius significaret;

* Ut hora illa, quae matutinum dicebatur, qualibet diei hora recitari posset nec non psalmis paucioribus lectionibusque longioribus constaret;

* Ut horae minores, quae dicuntur tertia, sexta et nona, in choro servarentur, sed extra chorum una ex illis, aptiore diei tempore recitanda, seligi posset.

Patrum mentes illuc ducebantur, ut quaedam vitia radiciter amputarentur. Illo tempore non pauci sacerdotes integrum totius diei, aliquando et totius mensis, officium aut eadem hora aut eodem die recitabant.

Ideo restitutio Officii Divini magni fecit veritatem horarum servandam, et simul subvenit sacerdotibus illis, quibus cura pastoralis incumbebat. Monachis autem et monialibus centum quinquaginta psalmorum recitatio servata est.

Libri Liturgiae Horarum
-----------------------

Liturgia Horarum quattuor constat libris: Liber primus temporis Adventus et Nativitatis officia continet; Liber secundus officia Quadragesimae et Temporis Paschalis; tertius autem et quartus tempori per annum sunt.

Libri Liturgiae Horarum, ut fidem alant et precem ornent, constant ex psalmis, quibus hymni, antiphonae, excerpta Sacrae Scripturae et scripta Patrum vel aliorum scriptorum adduntur. Centum quinquaginta psalmi vero, quibus componitur Liturgia Horarum, non simul recitantur, sed per quattuor hebdomadas distribuuntur in septem horas, quae canonicae dicuntur.

Horae canonicae
---------------

Ut supra demonstratum est, septem sunt horae canonicae:

**Officium lectionis**, quod locum tenet antiqui Matutini, potest qualibet diei aut noctis hora recitari.
**Laudes Matutinae** dicuntur summo mane aut hora prima.
**Tertia**, **Sexta** et **Nona** dicuntur iisdem horis, quarum secumferunt nomina.
**Vespera** dicitur ad horam undecimam.
**Completorium** noctu recitatur.

Libri
-----

* OFFICIUM DIVINUM, ex Decreto Sacrosancti Oecumenici Concilii Vaticani II instauratum, auctoritate Pauli PP. VI promulgatum, LITURGIA HORARUM, iuxta Ritum Romanum, editio typica altera, Libreria Editrice Vaticana, anno MM.

* CONCILIUM VATICANUM II, Sessio III, Constitutio de Sacra Liturgia "Sacrossanctum Concilium", 4 decembris anno 1963.