recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam:* Cesium (discretiva)


Wikidata Cesium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°0′29″N 7°58′32″E  
*Numerus incolarum*: 283  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Cesio
**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.86 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Caravonica, Casanova Albingauna, Clusanicum, Plebs Teuci, Vexalicum, Texticum  

**Tabula aut despectus**

Cesium: situsCesium: situs
Cesium
**Cesium** (-ii, *n.*) (alia nomina: *Caesium*) (Italiane: *Cesio*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

Nexus interni
-------------

* Liguria,
* Provincia Imperiensis,
* Imperia (urbs),

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cesium** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Oberlunkhofen
Res apud Vicidata repertae:Oberlunkhofen: insigneOberlunkhofen: insigne
*Civitas*: Helvetia  
*Locus*: 47°18′45″N 8°23′52″E  
*Numerus incolarum*: 2 037  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Oberlunkhofen
**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Bremogarti  

**Geographia**

*Superficies*: 3.25 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arni, Rotisvila, Unterlunkhofen, Jonen  

**Tabula aut despectus**

Oberlunkhofen: situsOberlunkhofen: situs
**Oberlunkhofen** est municipium in Helvetia, in regione Cellae Praefectura.

Inter Rusam et collem *Holzbirriberg* situs est vicus **Oberlunkhofen,** in quo 1600 homines habitant, tantum autem 3 agricolae.
Medius est vicus Cellae Praefectura, et locus principalis parochiae Lunkhofensis, in qua sunt vici Arni, Unterlunkhofen, Rottenschwil, Werd, et Islisberg.

vicus Lunkhofen superioris

Geographia
----------

*Oberlunkhofen* situs est apud collem parvam Holzbirrliberg, in valle Rusae. In temporibus antiquis apud flumen ipsum erat; nunc autem flumen 200 m circiter occidentalius fluit. Ambitus est 3.25km², quorum 78 sunt silva, in 52 autem aedificia sunt.

Altissimus locus est in 580 metres supra mare bassimum locus in 381m.
Propinqui sunt municipia Unterlunkhofen, Arni, Jonen, et Rottenschwil.

Historia
--------

In Oberlunkhofen incolunt homines ab anno 800 a.C.n. ex quo tempore relicta est *necropolis* magna in regione Oberlunkhofensi.

In Romanorum tempore erant nunnullae villae rusticae in regione.

Post invaderunt Alamanni. Nomen loci nunc erat *Lunchruft,* quod erat pars *Kelnhof,* quod erat in finibus hodiernis Cellae Praefecturae. Anno 1259 datum est Kelnhof Hapsburgiensibus, qui quem Lucernense monasterio St. Leodegari dederunt.

In hoc tempore, Kelnhofis vici facti sunt praefectura: Cellae Praefectura. In saeculo 14 erat qua provincia civitatis Bremogarti empta est, quae nunc omnia iura habebat, praeter ius capitis.

Anno [1797] autem, vicis revendicabant omnia iura, uno anno post Gallis regionem occupantibus. Post pagi Argoviae pars factus est vicus contra voluntatem populi.

In saeculis proximis, plus plusque homines veniebant ad vicum habitandi, imprimis de pago Turicense.
Wikidata Cervum
Res apud Vicidata repertae:Cervum: insigneCervum: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°55′31″N 8°6′52″E  
*Numerus incolarum*: 1 139  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 3.59 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum, Andora  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Pilón  

**Tabula aut despectus**

Cervum: situsCervum: situs
Cervum
**Cervum** (-i, *n.*) (Italiane: *Cervo*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

Nexus interni
-------------

* Liguria,
* Provincia Imperiensis,
* Imperia (urbs),

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cervum** spectant (Cervo (comune, Italy), Cervo (Italy)). |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Coleoptera   
Subordo : Polyphaga   
Superfamilia : Cerambycoidea   
Familia : Cerambycidae   
Subfamilia : Lepturinae   
Genus : *Acmaeops*   
Species : ***A. proteus***   
*Acmaeops proteus*   
(Kirby in Richardson, 1837)  
Synonyma
\* *Acmaeops aurora* Casey, 1913
* *Acmaeops cavicollis* Leonard, 1928
* *Acmaeops coloradensis* Casey, 1913
* *Acmaeops gibbula* LeConte, 1861
* *Acmaeops lacustrina* Casey, 1913
* *Acmaeops obsoleta* Casey, 1913
* *Acmaeops parkeri* Casey, 1913
* *Acmaeops pinicola* Schaeffer, 1908
* *Acmaeops puncticeps* Casey, 1913
* *Acmaeops scutellata* Casey, 1924

***Acmaeops proteus*** est coleopterum subfamiliae Lepturinarum familiae Cerambycidarum, in Canada, Mexico, et Civitatibus Foederatis endemicum. *Paecilomyces farinosus,* entomopathogenica fungorum species, in adultis est parasitica.

Subtaxa
-------

Sunt duae speciei varietates:

* *Acmaeops proteus durangoensis* Linsley & Chemsak, 1972
* *Acmaeops proteus proteus* (Kirby, 1837)

Notae
-----

1. 1 2 3 4  De specie apud situm biolib.cz.
*Oberonia titania.* Adumbratio Ludovici Roberts.

---

**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Ordo : Asparagales   
Familia : Orchidaceae   
Subfamilia : Epidendroideae   
Tribus : Malaxideae   
Subtribus : Malaxidinae   
Genus : *Oberonia*   
Lindl.  
   
Subdivisiones: Species{{{subdivision}}}
Synonyma
\* *Iridorkis* Thouars
* *Titania* Endl.

*Oberonia* sp. in *Nagara Hole National Park* in India.
***Oberonia*** est genus plantarum florentium familiae Orchidacearum. Species huius generis sunt plantae vel epiphyticae vel lithophyticae, quibus sunt folia flabelliformia in ima parte convenientia summaque parte prope apices dispergentia. Permulti flores minimi, breviter viventes, cupulati, non resupinati in arcuato caule florente ordinantur, qui ex ima folii summi parte oriuntur. Circiter 240 species rite descriptae ab Africa tropica austrinaque ad Oceanum Pacificum fiunt.

Taxinomia et nomina
-------------------

*Oberonia* primum a Ioanne Lindley anno 1859 rite agnita est, qui descriptionem in libro *The Genera and Species of Orchidaceous Plants* protulit. Nomen *Oberonia,* quod ex Oberonte rege fadarum appellatur, minusculos harum orchidacearum flores eorumque inusitatum in caulibus florentibus ordinem attingit.

Distributio geographica
-----------------------

Orchidaceae generis *Oberoniae* endemicae sunt in Africa tropica, Asia Meridiana (plerumque India), China, Iaponia, Indosina, Indonesia, Philippinis, Australia, et variis oceanorum Pacifici Indicique insulis.

Nexus interni
-------------

* *Oberonia crateriformis*
* *Oberonia titania*

Notae
-----

1. 1 2 3  Formula:WCSP
2. ↑  Jones, David L. (2006). *A complete guide to native orchids of Australia including the island territories*. Frenchs Forest, N.S.W.: New Holland. pp. 468–69. ISBN 1877069124 .
3. ↑  "*Oberonia*". APNI
4. 1 2  Lindley, John (1830). *The Genera and Species of Orchidaceous Plants*. Piccadilly: Ridgways. p. 15 .
5. ↑  D. L. Jones; T. Hopley; S. M. Duffy (2010). Oberonia.. *Australian Tropical Rainforest Orchids* (Centre for Australian National Biodiversity Research (CANBR), Australian Government) .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Oberoniam*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Plantes d'Afrique • Flora of China |
**Gerardus Magnus** (Lingua Batava:  *Geert Groote*; natus anno 1340 Daventriae; mortuus die 20 Augusti anni 1384 ibidem) fuit theologus Nederlandiae.

Gerardus Daventriae et postea in Universitate Parisiensi eruditus est. 

Imprimis litterae Augustini (354-430) et Bernardi Claraevallensis (1090-1153) magnam vim ad eum afferebant; magister eius fuit Ioannes Rusbrochius.[1]

Post plures annos luxuria actos anno 1374 animum ad Deum convertit - forse ab amico suo Henricus Calcariensis, monacho Cartusiano, commotus. Nonnullos annos in monasterio Arecanensi vixit, deinde munere praedicandi functus est, ut alios (praecipue clericos divites vel maritos) ad "rectam viam" reduceret.

Numerosi assectatores disciplinam Devotionis modernae formaverunt, ex qua communitates Fratrum a Vita Communi et Congregationis Windeshemensis apud Svollam ortae sunt. 

Liber maximi momenti hac in communitate conscriptus *De Imitatione Christi* intitulatus est, Thomas a Kempis auctore.

Gerardi persuasiones, imprimis de matrimonio cleroque, eum episcopo inimicum reddidit, qui eum praedicare vetuit. Itaque persuasiones suas sermonibus privatis litterisque divulgabat. Missale Latinum in Linguam Batavam vertit.

In ecclesiis Evangelicis die 21 Augusti memoratur.

Bibliographia
-------------

* Jacob Cornelis van Slee: Groote, Gerhard. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 9, Duncker & Humblot, Leipzig 1879, S. 730–733.

Notae
-----

1. ↑  Ruggiero Romano / Alberto Tenenti: *Die Grundlegeung der modernen Welt*. Spätmittelalter, Renaissance, Reformation. Fischer Weltgeschichte Band 12. Francoforti 1994, p. 108.
Vexillum pristinum Libyae signum Consilii Transitorii est
**Consilium Nationale Provisorium Transitorium Libyae** collegium insurgentium 27 Februarii 2011 in urbe Hesperidum contra Muammar al-Gaddafi dictatorem conditum est. Cum caput Libyae et alias regiones adhuc a militibus et sectatoribus Gaddafi teneatur, sedes consilii pro tempore palatium iustitiae Hesperidum est.

Legati
------

Legati consilii ex omnibus urbibus iam liberatis missi sunt. Plurimi legati noti non sunt, ut tuti sint a vigilibus Gaddafi. Praeses consilii adhuc Abdul Hakim Ghoga iurisprudens et vir publicus est, qui antea reos politocrum criminum defendebat.

Consilia
--------

Consilium se ipsum *faciem revolutionis* dicit et quam celerime regiones reliquas liberare et patriam a dictatura Gaddafi liberare vult. Incursiones alienorum civitatum—etiam cum insurgentibus auxilio venire velint—repudiat, sed auxilium contra aeroplana bellaria Gaddafi a NATO petit. Die 8 Martii, legati consilium Argentoratum venerunt, ut cum legatis Parlamenti Europaei de auxilio contra dictaturam Gaddafi agerent.

Historia
--------

Post consilium 27 Februarii conditam, legati primum se non consilium ministrorum esse dixerunt, sed mense Martio ineunte paulatim factum est. Die 10 Martii, Francia civitas prima Europae Consilium Nationale Provisorium Transitorium Libyae ut legatos Libyae cognoverunt. Legatus Franciae in Hesperides mittetur, legatus Consilii Lutetiae accipietur. Proximis diebus milites Gaddafi contra fines ab insurgentibus liberatos processerunt, sed die 18 Martii Concilio Salutis Consociationis Nationum Novi Eboraci zonam aeroplanis interdicta approbavit et ita res novas Libycas pro tempore servavit. Nam Muammar al Gaddafi statim indutias pronuntiavit. Die 23 Martii, consilium ministrorum provisorium constitum est, cui Mahmudus Jibril primus minister praeest. Die 4 Aprilis 2011. et Italia legatum Hesperides misit et Consilium Transistorium hoc facto agnovit. Die 10 Aprilis. legati Unionis Africanae duce praesidis Africae Meridionalis Iacobi Zuma Tripolin iter fecit et consilium pacis proposuit, quod Muammar al-Gaddafi dictator statim probavit. Deinde die proximo in Hesperides ad insurgentes profecti sunt. Hic autem Consilium Nationale Provisorium Transitorium propositam pacem recusavit. Nam Gaddafi nec in exilio misso de pace agere non voluerunt. Legati Africani sine ullo successu Libyam reliquerunt. Britanniarum Regnum et Francia die 19 Aprilis nuntiaverunt se consiliarios militares Hesperides missuras, ut insurgentes ad pugnam erudirent.

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis Consilii (linguis Anglica et Arabica)
* Nuntii *Reuters* 27 Februarii 2011 de consilio condito

Nexus interni
-------------

* Motus Libycus anni 2011

Notae
-----

1. ↑  The Jungle World 9 Martii 2011 (lingua Theodisca).
2. ↑  Tagesschau (10 Martii 2011, lingua Theodisca)
3. ↑  TF1 (10 Martii 2011, lingua Francogallica).
4. ↑  Der Spiegel 18 Martii 2011 (lingua Theodisca).
5. ↑  Al-Jazeera 23 Martii 2011
6. ↑  Tagesschau 4 Aprilis 2011 (lingua Theodisca).
7. ↑  Al-Jazeera 12 Aprilis 2011 (Lingua Anglica)
8. ↑  BBC 19 Aprilis 2011 (lingua Anglica).
Wikidata Gerardus Brownlee
Res apud Vicidata repertae:Gerardus Brownlee: imagoGerardus Brownlee: imago
*Nativitas*: 4 Februarii 1956; Christopolis  
*Patria*: Nova Zelandia  

**Officium**

*Officium*: Member of the New Zealand Parliament, Member of the New Zealand Parliament, Minister of Defence, Minister of Foreign Affairs, Member of the New Zealand Parliament, Member of the New Zealand Parliament, Member of the New Zealand Parliament  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: New Zealand National Party  

**Gerardus Brownlee**, Anglice saepius *Gerry* sed nomine pleno *Gerard Anthony Brownlee* (Christopoli natus die 4 Februarii 1956) est politicus Novae Zelandiae.

Christopoli in Collegio Sancti Bedae educatus, Gerardus Brownlee iuxta patrem lignarius, deinde apud idem collegium praeceptor operam dedit. Ab anno 1996 ad parlamentum Novozelandense legatus est pro circulo Christopolitano *Ilam*. Factione nationali in comitiis anni 2008 victrice, primo ministro Ioanne Key, minister ab evolutione et energia statim factus est, sed annis 2010 et 2011 ministeria a munitione atque a restitutione Christopolitana suscepit (quae urbs terrae motibus 2010 et 2011 delapidata est). Denuo mense Aprili 2017, aliis inceptis relictis, minister a rebus externis nominatus est a primo ministro Gulielmo English.

Bibliographia
-------------

Ioannes Kerry, secretarius civicus Americanus, cum Gerardo Brownlee die 12 Novembris 2016 pictus
* Bryce Edwards, "Political Roundup: A Conservative cabinet reshuffle" in *New Zealand Herald* (25 Aprilis 2017)
* Martin Van Beynen, "Brownlee already in diplomatic mode" in *Stuff* (24 Aprilis 2017)
* Michael Wright, "Gerry Brownlee exits Christchurch a controversial, contrary figure" in *Stuff* (24 Aprilis 2017)
* Audrey Young, "Gerry Brownlee may have little time to make his mark on the Foreign Minister's job" in *New Zealand Herald* (24 Aprilis 2017)

Ministri rerum externarum Novozelandenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iacobus Allen 1919 • Ernestus Lee 1920 • Franciscus Bell 1923 • Gulielmus Nosworthy 1926 • Gordonus Coates 1928 • Iosephus Ward 1928 • Georgius Forbes 1930 • Michael Iosephus Savage 1935 • Franciscus Langstone 1940 • Petrus Fraser 1943 • Fridericus Doidge 1949 • Clifton Webb 1951 • Thomas Macdonald 1954 • Gualterus Nash 1957 • Keith Holyoake 1960 • Normannus Kirk 1972 • Gulielmus Rowling 1974 • Brianus Talboys 1975 • Warren Cooper 1981 • David Lange 1984 • Russell Marshall 1987 • Michael Moore 1990 • Donaldus McKinnon 1990 • Philippus Goff 1999 • Winston Peters 2005 • Helena Clark 2008 • Murray McCully 2008 • Gerardus Brownlee 2017 • Winston Peters 2017 • Nanaia Mahuta 2020
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Australianarum et Pacificarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Novae Zelandiae |
|  |
**Consociatio litterarum Arnstadiensis** (Theodisce: *Litterarische Vereinigung Arnstadt*) circulus quidam fuit hominum in rebus culturalibus intentorum qui annis inter 1894 et 1936 Arnstadii in Germania litteris excolendis exstabat.

Historia
--------

Viris, qui litteras Arnstadii colere voluerunt, persuasum erat ut generatim ab omnibus opera magis aestimanda et legenda essent. Inde die 26 Ianuarii 1894 Arthurus Rehbein auctor una cum sodalibus sex unionem litterarum regionalem condidit. Munera praecipue fuerunt praelectionum publicarum series et cooperationes ineundae cum consociationibus similibus velut *Gabelbach* (Ilmenavia), *Waldhaus* (Graeciae Variscorum, *Hainbund* (Sitaviae), *Verein der Literaturfreunde* (Erfordiae).

Actiones
--------

Ex omnibus rebus actis eminebat procul dubio festum in anniversario CD Ioannis Sachs in *Diaeta balneationum* (in via Alexis) factum, in quo et Rehbein orationem festivam habuit et comoedia praetitulata *Hans Sachs* (Gustavo Burchard exarante) data est. Cui operi spectatores benigne atque grate plaudebant. Eodem anno die 26 Novembris in conclavibus *Concordiae* in via Carolinae exhibitio imaginum CC ostenta est. Die 2 Februarii 1895 anniversarium fundationis primum in Domo artificum *Schönbrunn* fuit. Die 2 Aprilis 1896 autem conventum est in honorem cancellarii Othonis de Bismarck et die 8 Septembris 1896 ballatio iucunda in conclavibus *Concordiae* habebatur.

Abolitio
--------

Postquam scriptor Rehbeim Berolinum abiit labor circuli sistere coepit. Die 27 Maii 1936 denique dissoluta est consociatio omnis et tradita sunt libri, imagines, supellectiles *Associationi museali Arnstadii.*

Bibliographia
-------------

* Josef Czerny: "Arthur Rehbein und die Litterarische Vereinigung Arnstadt", apud: *Aus der Vergangenheit von Arnstadt und Umgebung/AVAU* 5/1995, p. 73-76
* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (ed.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, editio prima, Arnstadii 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 341
*Acipenser ruthenus*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Acipenseriformes   
Familia : Acipenseridae   
Genus : Acipenser   
Linnaeus, 1758  
Species : ***Acipenser ruthenus***   
   

***Acipenser ruthenus*** (species a Carolo Linnaeo anno 1758 descripta) est piscis generis Acipenseris. Piscis magna, usque ad 60 cm longitudinis est et usque ad 10 kg ponderis est. Feminae septem annos natae primo ova gignunt. Usque ad 30 annos acipenseri rutheni vivunt. In fluminibus, in pontum Euxinum, paludem Maeotidem, Caspium mare effluentibus passim invenitur, etiam in Duina Boreali, Obio, Ienisea; introductus est in Nemenum, Duinam Occidentalem, Petschoram, Amurem, Occam. Piscis est gustu famosa, sed piscatio nunc paene prohibita, nam species damno obiecta est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Acipenserum ruthenum*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • FishBase • INPN France |
Wikidata Welle
Res apud Vicidata repertae:Welle: insigneWelle: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°13′0″N 9°48′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 214  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Tostedt (commune generale), Circulus Harburgensis  

**Geographia**

*Superficies*: 20.04 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Kamperlien  

**Tabula aut despectus**

Welle: situsWelle: situs
Introitus communis Welle
Molae in vico Kampen ad Welle pertinente sitae
**Welle** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Harburgensis. Welle etiam pars communis generalis Tostedt est. Ad Welle commune etiam vici Kampen, Kamperlien et Hoinkenbostel pertinent.

Historia
--------

Welle vicus anno ignoto conditus olim pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis a 1810 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1946 Welle pars Saxoniae Inferioris erat et ab anno 1972 pars Tostedt communis generalis est. Eodem anno vicus Kampen cum Welle coniunctus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Welle** spectant. |

* www.welle-nordheide.de/
* Pagina communis generalis Tostedt de vico Welle
Wikidata Wellington
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Nova Zelandia  
*Locus*: 41°17′20″S 174°46′38″E  
*Numerus incolarum*: 418 500  
*Zona horaria*: UTC+12  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Wellington City  

**Geographia**

*Superficies*: 444±1 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Wellington (discretiva)

**Wellington**, incolis circa 398 300, est urbs ad extremitatem australem insulae Septentrionalis Novae Zelandiae sita. Est etiam urbs capitalis huius civitatis, cuius urbs maxima est Aucopolis, ad partes boreales eiusdem insulae florens. Urbs Wellingtonensis anno 1839 condita, anno insequenti ad honorem Arthuri Wellesley, ducis de Wellington et Proelii Waterlooensis victoris, appellata est.

Clima
-----

Urbi Wellingtonensi clima est oceanicum per enumerationem Köppen–Geiger, aëre temperato sed hieme valde ventoso; temperatura aëris media mense Iulio 8.5° atque mense Februario 17°, minima inter 6° et 13°, maxima inter 11° et 20°, sed minima extrema usque hodie nota −0.1°, maxima extrema 30°; pluviis mense Februario ad 77 mm tantum, mense Iulio 136 mm, toto anno non minus quam 1244 mm elevatis; diebus pluviosis per annum totum fere 124 incidentibus; humiditate relativa inter mensuras 79 centesimas et 86 centesimas reperta, horis solis fulgentis mense Iunio 102, mense Ianiario 240, per annum totum 2058 repertis.

Incolae notabiles
-----------------

Despectus in Wellington e monte Victoria
* Ricardus Curtis, mythistoriarum pro pelliculis scriptor ac moderator cinematographicus (1956)

Notae
-----

1. ↑  Vb. adiect. "Wellingtonensis", cf. nomina biologica *Archidoris wellingtonensis*, *Boccardia wellingtonensis*; "Vellingtonensis", cf. "Archidioecesis Vellingtonensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
2. ↑  Res climatologicae e Vicipaedia Anglica extractae, fontibus fidei dignis ibi citatis

Bibliographia
-------------

* *Wellington. 360° City Panoramas*. NZ Visitor Publications, 2007, ISBN 3-938446-69-2

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Wellington** spectant (Wellington, Wellington urban area). |

* Pagina Administrationis **(Anglice)**
* Situs peregrinatoribus destinata **(Anglice)**

Urbes Australasiae et Oceaniae capitales

**Ordine alphabetico enumeratae**: Apia • Camberra • Funafuti • Honiara • Majuro • Ngerulmud • Nukualofa • Palikir • Portus Moresbiensis • Portus Vila • Suva • Tarava • Wellington • Yaren  

**Sub civitatum nominibus annexae**: Australia • Kiribati • insulae Marsalienses • civitates foederatae Micronesiae • Nauru • Nova Zelandia • Palau • Papua Nova Guinea • insulae Salomonis • Samoa • Tonga • Tuvalu • Vanuatu • Viti

*Opus geopoliticum • Urbes orbis terrarum capitales**Capsae cognatae:* Urbes Australiae et Oceaniae maximae • Urbes Africae capitales • Urbes Americae Australis capitales • Urbes Americae Septentrionalis capitales • Urbes Asiae capitales • Urbes Europae capitales
Wikidata Nicolaus von Klitzing
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus von Klitzing: imagoNicolaus von Klitzing: imago
*Nativitas*: 28 Iunii 1943; Środa Wielkopolska  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: Professor  
*Munus*: physicus, professor  
*Patronus*: University of Stuttgart, Universitas Technica Monacensis
**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus
**Memoria**

*Laurae*: Order of Merit of the State of Baden-Württemberg, magna crux cum stella fasceaque insignis meriti Reipublicae Foederatae Germaniae, Praemium Nobelianum physicae, Bavarian Maximilian Order for Science and Art, Walter Schottky Prize, Silver Dirac Medal for the Advancement of Theoretical Physics, Carl Friedrich Gauss Medal, Hall of Fame of German Research, Philip Morris Research Prize, Fellow of the American Physical Society, Foreign Member of the Royal Society, Austrian Decoration for Science and Art  

**Nicolaus von Klitzing** (natus die 28 Iunii 1943) est physicus Germanicus qui anno 1985 Praemium Nobelianum physicae accepit ratione studii quantitatis Hall effectu. Inventor constantis von Klitzing quod *R*K = *h*/e2 = 25 812.817 45... Ω est.

Alma mater eius est Collegium Carolinum deinde Universitas Herbipolensis ubi habitationem doctoris anno 1978 acquisit. Et anno 2007, socius Pontificiae Academiae Scientifiarum electus est.

Notae
-----

1. ↑  The Nobel Prize in Physics 1985

Nexus externi
-------------

* Situs publicus
Wikidata Nicolaus Černyševskij
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Černyševskij: imagoNicolaus Černyševskij: imagoNicolaus Černyševskij: subscriptioNicolaus Černyševskij: subscriptio
*Nativitas*: 12 Iulii 1828; Saratovia  
*Obitus*: 17 Octobris 1889; Saratovia  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Officium*: Editor principalis  
*Munus*: philosophus, diurnarius, mythistoricus, scriptor, criticus litterarum, oeconomus, opinion journalist  

**Consociatio**

*Religio*: atheismus
**Familia**

*Proles*: Q110146550  

**Memoria**

*Sepultura*: Voskresenskoye cemetery of Saratov  

**Nicolaus Gabrielis filius Černyševskij** (Russice Николай Гаврилович Чернышевский, tr. *Nikolaj Gavrilovič Černyševskij*; natus Saratoviae die 12 Iulii (24 Iulii apud Calendarium Gregorianum) 1828, mortuus ibidem die 17 Octobris (29 Octobris apud Calendarium Gregorianum) 1889) erat philosophus socialista modo utopiae, nihilista, rerum novarum cupidus populista (motus vulgo *Narodniki* dicti) et scriptor Russicus.

Alumnus divisionis historico-philologicae facultatis philosophicae Universitatis Petropolitanae, Nicolaus Černyševskij initio ut magister, dein ut diurnarius et criticus litterarius favebat operi. Rerum novarum cupidus, modus gubernandi Imperii Russici sui temporis damnabat. Anno 1862 propter proclamationem suam criticam de reforma servos liberantem in Imperio Russico anno 1861 perfectam (quam non satis esse putavit), arrestatus est et dein plus quam viginti annos in carcere et exsilio mansit. Cum in arce Sanctorum Petri et Pauli Petropolitana incarcerabatur, inter menses Decembrem anni 1862 et Martium anni 1863, Černyševskij magnum opus suum – mythistoriam nomine *Quid facere?* (Russice «Что делать?») – scripsit. Ibi auctor exempla hominum bonorum generationis novae depinxit atque ethicam 'egoismi rationalis' suam introduxit. Opus illud opiniones multorum hominum (quorum fuit, e.g. Vladimirus Lenin) maxime affecit.

Nexus interni
-------------

* 2783 Chernyshevskij

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolaum Černyševskij** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Opera Černyševskij in Bibliotheca Maximi Moškov **(Russice)**
* Opera Černyševskij in Archivo Interretiali (in pluribus linguis)
Wikidata Nicolaus del Techo
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1611;   
*Obitus*: 1680;   
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: sacerdos  

**Nicolaus del Techo** (Fr. *Nicolas de Toigt*, Hisp. *Nicolás de Techo*), natus Insulae anno 1611 et mortuus in Urbe Assumptionis anno 1680, Iesuita fuit Francogallicus et rerum scriptor Paraquariae. Anno 1630 in Societatem Jesu ingressus est. Humanitatem docuit. Anno 1649 Paraquariam venit, ubi indigenas evangelizabat et in collegio in Urbe Assumptionis docuit. In *Historia provinciae Paraquariae societatis Jesu*, quam composuit, opera anteriorum scriptorum rerum Jesuiticarum usus est. Manuscriptum huius libri, ab Indis Guarani magna cum diligentia factum sic, ut typos imitaretur, in Bibliotheca Matritensi servatur.

Opera
-----

* Historia provinciae Paraquariae societatis Jesu, Leodii 1673
* Synopsis chronologica historiae Paraquariae provinciae societatis Iesu

Nexus externi
-------------

* *Nicolaus del Techo* in *Portalguarani*
* *Historia provinciae Paraquariae* Hispanice reddita
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

Legis actionibus finem dedit, quae in legibus XII tabularum institutae erant.

Nescimus quid dicebat, sed ut dicit Gaius in "Institutionum" libro:

*"Sed istae omnes legis actiones paulatim in odium venerunt. namque ex nimia subtilitate veterum, qui tunc iura condiderunt, eo res perducta est, ut uel qui minimum errasset, litem perderet; itaque per legem Aebutiam et duas Iulias sublatae sunt istae legis actiones, effectumque est, ut per concepta verba, id est per formulas, litigaremus."*

A Sexto Aelio magistratu quodam instituta, actiones iuris consultorum procuratorumque augebat in iudicio.

Fontes
------

* A. Gellii XVI 10
* *The Roman Law Library*
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Nicomachus (scriptor ficticius)

**Nicomachus** (Graece Νικόμαχος, natus c. 60; mortuus 120) fuit mathematicus maximi momenti antiquitatis classicae, qui imprimis operibus *Introductione Arithmetica* (*Arithmetike eisagoge*) et *Libello Harmoniarum* Graece conscripta innotuit. Natus est Gerasae in Syriae provincia Romana (hodie Ierash Iordaniae). Doctrinae Aristotelis sectator fuit atque Neopythagoreanismi cum libro de proprietatibus numerorum composuit.

Vita
----

Pauca de vita Nicomachi nobis tradita sunt praeter eum Gerasae natum atque Pythagoreanismi sectatorum fuisse, quod propter consuetudinem eius numeris potestatem mysthicam attribuendi suspicatur. Aetas ferme qua vixit (c. 100 p.C.n.) existimari potest cum Thrasylli in libro suo *Libellum Harmonicarum* mentionem fecit atque cum opus suum *Introductio ad Arithmeticam* videlicet medio 2. saeculo ab Apuleio Latine versum est. *Libellum Harmonicarum* matronae nobili loco natae dicatum esse apparet cui illa rogante opus dedicavit. Etiam se profundum opus confecturum in animo habere neque sibi satis otii esse itinerum saepe faciendorum causa professus est.

Opera
-----

### Introductio Arithmetica

*Introductio Arithmetica* (Graece Ἀριθμητικὴ εἰσαγωγή) est minus opus de arithmetica suum. Nicomachus cum esset Neopythagoreanus proprietatibus mysthicis magis quam mathematicis inveniendis operam dedit. Ex opere suo scimus illum inter numerum divinum, i.e. quidam numerus immaterialis atque fictus, et numeros res materiales dimetientes, quos numeros scientificos distinguisse. Certos numeros, imprimis Numeros primos et perfectos numeros tractavit, immo argumentus est arithmeticae primum locum ante (musicam, geometriam atque astronomiam tribuendum esse). Boethii opus *De institutione arithmetica* magna ex parte ex operis eius sumptum est.

### Libellum Harmonicarum

*Libellum Harmonicarum* (Graece Ἐγχειρίδιον ἁρμονικῆς) est primum opus theoriam musicae tractans ex temporibus Aristoxeni atque Euclidis. Antiquissimam relationem adhuc exstantem inventionis Pythagorae tabernam cuiusdam fabri exituri, i.e. ascensum sonorum per rationem numerorum determinatum esse, continet. Nicomachus praeterea primus de nexu musicae atque ordo universii utens"Musica universali" narravit. In disputationibus suis etiam instrumenta musica aetatis suae descripsit. 

### Opera deperdita

* *Ars Arithmeticae* (Graece Τέχνη ἀριθμητική), opus maius arithmeticae dicatum, cuius Photius mentionem fecit.
* *Introductio ad Geometriam*, memorata a Nicomacho in aliis scriptis suis.
* *Theologia Arithmeticae* (Graece Θεολογούμενα ἀριθμητικῆς), de potestate mythica numerorum.
* *Vita Pythagorae*, inter maximos fontes a Porphyrio atque Iamblicho adhibitos in *Vita* Pythagorae componienda.
* Collectio *dogmatum* Pythagoreanorum, cuius Iamblichus commemoravit.
* *De caeremoniis Aegyptiis* (Graece Περὶ ἑορτῶν Αἰγυπτίων), cuius mentionem fecit Athenaeus, sed Nichomachum auctorem eius esse dubium est.
**Lex Papia** vel longius *lex Papia de civitate* vel etiam *lex Papia de peregrinis exterminandis* suadente tribuno plebis eius nominis anno 65 a.C.n. lata est. Differt autem a tribunis qui *legem Papiam de vestalium sortitione*(Gellius 1, 12, sequentes) et *legem Papiam* de herediis patronum (Gaius 3, 42) tulerunt.

Hac lege magistratibus permissum est peregrinis quibus Romana civitas erat adiudicata finibus expellere si eam fraude doloque assumpserant. 

Cicero huius legis mentionem faciens eam reprehendit *... ceteri non modo post civitatem datam, sed etiam post legem Papiam aliquo modo in eorum municipiorum tabulas inrepserunt* (*Pro Archia* 10) *... male etiam, qui peregrinos urbibus uti prohibent eosque exterminant, ut Pennus apud patres nostros, Papius nuper*  (*De officiis* 3, 11, 47).

Bibliographia
-------------

* Adolf Berger: *Encyclopedic Dictionary of Roman Law.* Band 43. American Philosophical Society, Philadelphia 1953, S. 557.
* Egon Weiß: *Lex Papia.* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band XII,2, Stuttgart 1925, Sp. 2399.
Syntaxis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Grammatica generativa | Grammatica transformationalis • Theoria gubernationis et ligationis • Programma minimalisticum • Principia et parametra |
| Arbor syntactica | Nodus |
| Linguistae | Noam Chomsky • Howard Lasnik |

 |
|  |

**Lingua *pro-drop*** (ab Anglico *drop* 'omittere'), vel **anaphora nulla,** est lingua cuius est pronomina de more omittere. In linguis quibusdam, ut in Iaponica, pronomina subiectiva et obiectiva omittuntur; in aliis, ut Latinus est sermo, subiectiva tantum omitti possunt. De cetero, ut in lingua Anglica, pronomina semper verbo reddenda sunt, haec scilicet *pro-drop* non appellantur.

Saepe *pro-drop* parametro habetur. Impetus parametri aliquomodo videtur inveniri in complexitate systematis coniugationis verborum: linguae quarum systema coniugationis est intricatum, id est si verba cum obiectis congruunt (Latina), pronomina omittuntur; si verba nullo modo cum obiectis congruunt (Iaponica), pronomina omittuntur; si autem verba modo partim nec totaliter cum obiectis congruunt (Anglica), pronomina explicanda sunt. Paucis linguis exceptis, haec hypothesis proprietates parametri *pro-drop* in quadam lingua bene praedicit.

Notae
-----

1. ↑  Heu, etiam in lingua Anglica, pronomina omittuntur in modo infinitivo. Hoc quidem est problema theoriae P&P.

Citationes
----------

1. ↑  Eirik Welo, "Null Anaphora," *Encyclopedia of Ancient Greek Language and Linguistics* (doi:10.1163/2214-448x\_eagll\_com\_00000254|via).
2. ↑  C.-T. James Huang (1984), "On the distribution and reference of empty pronouns," *Linguistic Inquiry* 15:531-574: "Pro-drop is licensed to occur either where a language has full agreement, or where a language has no agreement, but not where a language has impoverished partial agreement."

Nexus interni
-------------

* Principia et parametra
Wikidata Anina
Res apud Vicidata repertae:Anina: insigneAnina: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°5′30″N 21°51′12″E  
*Numerus incolarum*: 5 521  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Gheorghe Românu  
*Procuratio superior*: Caraș-Severin  

**Geographia**

*Superficies*: 145.53 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Carașova  

**Tabula aut despectus**

Anina: situsAnina: situs
Aninae fabrica ferri.
Aninae collocatio in circulo Caraş-Severin
**Anina** (Hungarice *Stájerlakanina*, Germanice *Steierdorf*) est Romaniae oppidum circiter 7500 incolarum in regione Banatu sita et ad circulum Caraş-Severin pertinens.

Historia
--------

Turris metallae Aninae
*Steierdorf* (Latine *vicus Styriorum*) a fabris e Styria venientibus conditum est. Tum haec regio ad Austriam pertinuit. Anno 1792 in Steierdorf carbo, ex anno 1854 ferrum producitur. Anno 1860 in vicinitate vicus Anina conditus est, quod nomen ab *Anin* verbo derivatum est, quo lingua Dacoromanica Alnus sigificatur. Hic incolae Dacoromani incolunt. Ab anno 1918 pars Romaniae est. Anno 1945 multi homines Germani in Unionem Sovieticam deportati sunt. Anno 1952 Steierdorf pars Aninae factum est et oppidum declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 7485 homines habitabant, inter eos 6030 Dacoromani, 99 Hungari, 204 Zingari, 16 Ucraini atque 423 Germani.

Cives clari
-----------

* Ioannes Timofte (\*1967), pedilusor

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Anina** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Aninae

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
**Anima sola** in traditionibus Catholicis est imago quae animam in purgatorio depingit, notio culturalis populo praecipue in America Latina grata, atque in Andalusia, Neapoli, et Panormo reperta. Colitur in Ecclesia Catholica, Santeria, Vodou Haitiano, Voodoo Ludoviciano, Vudu Dominicano, Catholicismo Vulgari.

Anima sola animam in purgatorio dolores patientem repraesentare traditur. Plurima chromolithogrammata in usu pro cartis sacris animam femineam pingunt, flammis in carcere purgatorii circumdatam, vinculaque rumpentem. In loco stat animarum in purgatorio qui auxilii hominum vivorum et divinitatis ad eorum dolores infernales meliores faciendos egent.

In Santería, religione Afro-Caribaea Cubana, anima sola et Esu per syncretismum confunduntur. Esu sunt nuntii divini, veteratores, magistri viarum et ostiorum, per quos preces ad eorum scopos destinatos pervenire possunt.

Notae
-----

1. ↑  Lancaster 2005.

Bibliographia
-------------

* Lancaster, Jordan. 2005. *In the shadow of Vesuvius: a cultural history of Naples.* I. B.Tauris. ISBN 9781850437642. Google Books.

Nexus externi
-------------

* Orsi, Robert. 2013. Essays & Exchanges, The Materiality of Prayer: Holy Cards. *Reverberations: New Directions in the Study of Prayer.* forums.ssrc.org.
Wikidata Iacobus Alphaei
Res apud Vicidata repertae:Iacobus Alphaei: imagoIacobus Alphaei: imago
*Nativitas*: 1. saeculum a.C.n.; Galilaea  
*Obitus*: 62 CE; Aegyptus  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: apostolus  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Christiana, Religio Iudaica
**Familia**

*Genitores*: Alphaeus;   

**Memoria**

Sanctus (*feriae die* )
**Iacobus Alphaei** (Graece *Ἰάκωβος Ἁλφαίου*) fuit unus ex duodecim apostolis Iesu, fortasse idem qui Iacobus Minor et Iacobus Iustus ("frater Domini").

In Novo Testamento
------------------

Matt. 10.2–4:

> Duodecim autem apostolorum nomina sunt haec: primus Simon, qui dicitur Petrus, et Andreas frater eius, et Iacobus Zebedaei et Ioannes frater eius, Philippus et Bartholomaeus, Thomas et Matthaeus publicanus, Iacobus Alphaei et Thaddaeus, Simon Chananaeus et Iudas Iscariotes, qui et tradidit eum.
> 
> 

Marc. 3.14–19:

> Et fecit Duodecim, ut essent cum illo, et ut mitteret eos praedicare habentes potestatem eiciendi daemonia: et imposuit Simoni nomen Petrum; et Iacobum Zebedaei et Ioannem fratrem Iacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est Filii tonitrui; et Andream et Philippum et Bartholomaeum et Matthaeum et Thomam et Iacobum Alphaei et Thaddaeum et Simonem Chananaeum et Iudam Iscarioth, qui et tradidit illum.
> 
> 

Luc. 6.13–16:

> Et cum dies factus esset, vocavit discipulos suos et elegit Duodecim ex ipsis, quos et apostolos nominavit: Simonem, quem et cognominavit Petrum, et Andream fratrem eius et Iacobum et Ioannem et Philippum et Bartholomaeum et Matthaeum et Thomam et Iacobum Alphaei et Simonem, qui vocatur Zelotes, et Iudam Iacobi et Iudam Iscarioth, qui fuit proditor.
> 
> 

Act. 1.13:

> Et cum introissent, in cenaculum ascenderunt, ubi manebant et Petrus et Ioannes et Iacobus et Andreas, Philippus et Thomas, Bartholomaeus et Matthaeus, Iacobus Alphaei et Simon Zelotes et Iudas Iacobi.
> 
>

Notae
-----

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iacobum Minorem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

Apostoli Iesu

|  |  |
| --- | --- |
| Duodecim | Andreas • Bartholomaeus (Nathanaël) • Iacobus, filius Alphaei (Minor • Iustus) • Iacobus, filius Zebedaei (Maior) • Ioannes (Amatus • Evangelista • Patmi) • Iudas Iscariotes • Iudas Thaddaeus • Matthaeus • Philippus • Simon Petrus • Simon Zelotes • Thomas |
| Posteriores | Matthias • Paulus |
| Alia | Ultima Cena • Actus Apostolorum • Pentecoste • Successio Apostolica |
Effigies Pompei
**Lex Gabinia** anno 67 a.C.n. lata est, Aulo Gabinio tribuno plebis postulante. Qua lege imperium extraordinarium Pompeio attributum est, ut piratas tunc mare internum vastantes copiis contineret debellaretque, praesertim qui annonam in urbem Romam importari inhiberent.

Pompeius ut victoriam de piratis caperet per legemGabiniam imperia extraordinaria accepit qualia antea nemini a senatu concessa erant. Non solum classis 500 navium 120.000 militum, 5000 equitum necnon 36 centenis miliis sestertium instructa est, *imperium* eum etiam potestate interveniendi toto circuitu orarum 50 milia passuum tenus explevit. Adhuc ambiguitur num legis potestates *imperium proconsulare maius* Octaviano tributum aequiparaverint an translaticium *imperium aequum* sint censandae. Quare saepius discidia inter Pompeium et magistratus, qui provincias administrarent, exorta sunt, exempli gratia Creta in insula, ubi Metellus Creticus varia fortuna piratas impugnabat. 

Etiamsi Pompeius hoc tempore plebi gratissimus erat senatores cum Sullae dictatoris recens exemplum commemorarent, haesitaverunt singulo viro tantas concedere potestates. Denique Gabinius Lucio Trebellio plebis tribuno, qui in contione legem vetuisset, dimissionem minatus est quo facto vetito abstinuit.

Notae
-----

1. ↑  *Der Neue Pauly*, Band 11, Sp. 332 s.v.
**Lex Iulia** complures leges a viris publicis Iuliae gentis diversis in saeculis latae vocantur. Rite autem nomen ad leges ab Augusto anno 23 a.C.n. promulgatas refert.

Lex Iulia de Civitate Latinis et Sociis Danda (90 a.C.n.)
---------------------------------------------------------

Illa lex auctore Lucio Iulio Caesare omnes cives Italici qui exarso bello sociali non se in Romanam rem publicam convertissent civitate Romana donavit. Bello etiam furente Romani hanc legem ea ratione introduxerunt ut socios Etruriam atque Umbriam habitantes gratiam suam demonstrarent, quod a re publica haud discessissent. Sequente anno lege Plautia Papiria de Civitate Sociis Danda lata etiam ceteris sociis tributa est civitas Romana.

Lex Iulia de Repetundis (59 a.C.n)
----------------------------------

Hac lege magistratus qui provincias administraverunt vetiti sunt, ne nimia munera a provincialibus acciperent neque iniqua summa rationum suam provinciam eggrederentur.

Lex Iulia Municipalis (45 a.C.n)
--------------------------------

Hac lege varia praecepta administrandarum civitatium Italiae lata sunt.

Leges ab Augusto perpetratae (18–17 a.C.n)
------------------------------------------

Augusto imperatore *Leges Iuliae* anni 18–17 a.C.n. et  cives Romani libero loco nati hortantur, ut plures liberos rei publicae generent (*Lex Iulia de maritandis ordinibus*) et adulterii gravibus poenis afficiuntur (*Lex Iulia de adulteriis*). Ea ratione Romanos ad liberos generandos incitaverunt, ut cum ducturis in matrimonium viris fieret levatio vectigalium tum caelebes multentur. 

Praeterea Augustus ius trium liberorum instituit viris qui triplicem eduxerunt prolem tribuendum. Etiam virgines idoneae aetatis itemque viduae nisi viro nuberent prohibitae sunt, ne acciperent heredia neve spectaculos viderent.

### Ratio legum Iuliarum Augusto imperante latarum

* *Lex Iulia de Ambitu* (18 a.C.n.): Largitiones in munere appetendo vetuntur
* *Lex Iulia de Maritandis Ordinibus* (18 a.C.n.): Impedivit maritandos, ne infra classem quandam in matrimonium ducerent.
* *Lex Iulia de Adulteriis Coercendis* (17 a.C.n.): Adulteriis inventis ("dummodo in *diversas* insulas relegentur") relegtionem proscribit publicationemque patrimonii.. Etiam patros filias suas adulterias necare concedit itemque maritos
* *Lex Iulia de vicesima hereditatum* (5 p.C.n.): vicesimam partem hereditarum aeri publico addi sancit.
* *Lex Papia Poppaea* (9 p.C.n.): una cum lege Iulia de maritandis ordinibus ad filios creandos cives admonet.

Vide etiam
----------

* Ius Romanum
* Lex Romana
Secundum legem Peter officiales in eo gradu societatis consident, quo non iam satis perite agere possint.
**Lex Peter** monitio est quae de ratione officialium in systemate hierarchico promovendorum praecipit. Docet enim homines in societatibus hominumque congregationibus ceterisque hierarchiis agentes ad talia denique promoveri officia, quae prae imperitia persequi nesciant. Nam officialis, si prius in rebus gerendis inpigre successerit, facile ad maiora officia promovebitur, dum ad gradum imperitiae suae venerit. *Lex Peter* Latine reddit appellationem Anglicam *Peter principle*, quam Laurentius J. Peter et Raymond Hull anno 1969 in lucem protulerunt libro eiusdem nominis. Quamquam libro suo colorem dicacem facetumque adfectabant, eadem opera argumentum severum ad hominum in societatibus hierarchicis promotionem pertinens in medium protulerunt. Eo multos sibi lectores nacti sunt.

Laurence J. Peter is est qui argumentum *The Peter principle* operis excogitavit studiisque suis constituit, sed ipsum librum contexuit Raymond Hull. Quo libro de ratione, qua homines ad novos officii gradus promoveantur, disseritur. Nam quisquis certo quodam officio peritus est, dignus esse putabitur, qui ad maiorem difficilioremque promoveatur officii gradum, cuius in operibus exsequendis plus quam antea necesse erit sollertia uti. Itaque si quis ad maius officium promotus sollertia in novo loco necessaria careat, sine dubio prae inperitia posthac non iam dignus putetur, cui aditus ad difficilius officium praeberi possit. Ubi est, manebit, quamquam parum peritus. Sin autem in novo loco bene proficiat, nova officia fortasse subinde obibit, donec ad gradum inperitiae perveniat. Qui exitus rerum evitari non potest, dum modo varietas locorum vacantium, ad quos novi officiales promoveri possint, in huiusmodi organizationibus sufficiat. Tempore addito fiet, ut in systemate hierarchico nemo ex officialibus suo opere satis peritus sit.

Bibliographia
-------------

* Benson, Alan & Li, Danielle & Shuo, Kelly (2018) Promotions and the Peter Principle. Commentatio accessibilis apud SSRN: .
* Grudin, Jonathan (2016) The Rise of Incompetence. *Interactions* 23 (1): 6–7.
* Peter, Laurence J. & Hull, Raymond (1969) *The Peter Principle*. William Morrow & Co Inc.
* Pluchino, Alessandro & Rapisarda, Andrea & Garofalo, Cesare (2010) Peter Principle Revisited: A Computational Study, *Physica A* 389: 467-472.
**Gerardus de Fracheto** (natus Calucae in provincia Lemovicensi anno 1205; mortuus Lemovici inter 1271 et 1281) fuit Dominicanus et rerum gestarum scriptor. In Ordine Praedicatorum anno fere 1225 intravit. Iussu Capituli Generalis anno 1256 habiti operam dedit ad librum de primitiis Ordinis conscribendum; oportuit enim res gestas Ordinis ante fratrum primorum mortem colligere. Scripsit etiam *Cronica Ordinis* brevia, ab aliis continuata, et chronica universalia quae fuerunt fons principalis *Florum chronicorum* postea a Bernardo Guidonis congessorum.

Opera
-----

* *Vitae fratrum Ordinis Praedicatorum*
* *Chronica universalia*
* *Cronica Ordinis*
* *Vita Sancti Petri Martyris*

Bibliographia
-------------

* Joseph Nadaud, *Nobiliaire du diocèse et de la généralité de Limoges*. 2 voll. Lemovici, 1863-1872
* Paul Patier, *Histoire de Châlus et sa région*. 1968
* Benedictus Maria Reichert, ed. *Chronica et chronicorum excerpta historiam Ordinis Praedicatorum illustrantia*. Romae: in domo Generalitia, 1904 Textus apud archive.org (editio *Cronicorum Ordinis* cum continuatione)