recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Hieronymus Pragensis
Res apud Vicidata repertae:Hieronymus Pragensis: imagoHieronymus Pragensis: imago
*Nativitas*: 1380; Praga  
*Obitus*: 30 Maii 1416; Constantia  

**Officium**

*Officium*: Professor  
*Munus*: theologus, philosophus  
*Patronus*: Universitas Carolina Pragensis
**Consociatio**

*Religio*: Hussitae
**Memoria**

(*feriae die* 6 Iulii)
Hieronymus supplicio affectus est.
**Hieronymus Pragensis,** Bohemice *Jeroným Pražský* (natus Pragae circa annum 1365; supplicio affectus Constantiae die 30 Maii 1416), fuit theologus Bohemus et cum Ioanne Hussio emendator Ecclesiae Bohemicae.

Vita
----

Nobili genere natus Pragae, Oxoniae, Lutetiae et Heidelbergae theologicis studuit. Anno 1399 magister artium liberalium et baccalaureus theologiae creatus est. Itineribus longis factis Hieronymus anno 1407 in patriam reversus cum amico Ioanne Hus contra hierarchiam ecclesiasticam indignabatur. Ille iam antea in Anglia Ioannes Wycliffe doctrinas cognoverat atque secum volverat. Ioanni in carcerem coniecto statim in auxilium Constantiam acceleravit. Fidem publicam non nactus mense Aprili 1453 Hirschau in Palatinatu Superiore captus est. Constantiae accusatus vis eius fracta est, ut mense Septembri 1415 haereseis imputatas revocaret. Libertate recusata revocationem suam retractavit confitens pietatem atque fidelitatem erga reformationem. Inde die 30 Marii 1416 crematus est.

Lege etiam
----------

* Šmahel, František. 1966. *Jeroným Pražský.* Pragae.
* Šmahel, František. 1982. *Univerzitní kvestie a polemiky Mistra Jeronýma Pražského, Acta Universitatis Carolinae Pragensis.* Historia Universitatis Carolinae Pragensis, 22.
* Friedenthal, Richard. 1984. *Jan Hus: Der Ketzer und das Jahrhundert der Revolutionskriege. Monaci.*
Wikidata Spiekeroog
Res apud Vicidata repertae:Spiekeroog: insigneSpiekeroog: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°46′19″N 7°41′49″E  
*Numerus incolarum*: 794  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Spiekeroog
**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Widmundensis  

**Geographia**

*Superficies*: 18.15 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Neuharlingersiel  

**Tabula aut despectus**

Spiekeroog: situsSpiekeroog: situs
Spiekeroog insula ex occidente visum.
Tabula geographica insulae Spiekeroog anno 1805 confecta.
**Spiekeroog** est commune Saxoniae Inferioris, insula ad Insulas Frisicas Orientales pertinens et pars Circuli Widmundensis est.

Commeatus
---------

Ferroviaria musealis Insulae Langeoog, quae equis vehitur.
A portu insulae usque ad annum 1981 ad vicum ferroviaria parva incolas et hospites per 600 metra portavit. Nunc peregrinatores soli ea utuntur. Aeroportus autem insulae deest, autocineta prohibita sunt.

Historia
--------

Spiekeroog anno 1398 nomine "*Spiekeroch*" primo in actis desciptum est. Primo pars Frisiae Occidentalis fuit. Annis 1744 - 1806 insula ad Borussiam, deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Spiekeroog Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Saeculo 19 Periegesis coepit, cum hospites insulam ad se lavandum et aere maris fruendum visitabant. Ab anno 1885 Spiekeroog ad circulum Widmundensem et ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet. Nunc hic multi hospites amoenitate Maris Germanici fruuntur.

Cives clari
-----------

* Wernher de Braun (1912 - 1977), machinator, hic scholam frequentabat.
* Ioannes Rau (1931 - 2006), praeses Germaniae, fuit civis honoris causa Spiekeroog.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Spiekeroog** spectant. |

* Pagina officialis communis Spiekeroog
* Pagina peregrinatorum Spiekeroog visitantium
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

***Primera fila*** ('In primo ordine') est phonodiscus decimus sextus Hispanice a cantrice Mexicana Thalía editus. Qui est registratus? in directo BankUnited Center Universitatis Miamiensis in  Gables, Florida, 29 et 30 Iulii 2009, Sony Music publicatus 1 Decembris 2009. Productores disci musicus Mexicanus Áureo Baqueiro et Tommy Mottola sunt. Prima cantio singularis disci *Equivocada* ("Errata") est, publicata 7 Octobris 2009.

Discus in America Latina magnos successus habebat. Mexico? iam quadruplus Discus de Platina plus Discus de Oro est.

Cantiones disci
---------------

Discus, publicatus in disco compacto et disco versatili digitali, sequentes cantiones continet (cum translatione Latina titulorum):

1. *Cosiéndome el corazón* ("Consuendo meum cor")
2. *Enséñame a vivir* ("Doce me ad vivendum")
3. *Qué será de ti* ("Quid te fiet")
4. *Cómo* ("Quomodo")
5. *El próximo viernes* ("Proximo die Veneris")
6. *Medley* (quattuor cantiones in una)
7. *Estoy enamorado* ("Sum amans")
8. *Equivocada* ("Errata")
9. *Brindis* ("Salutatio")
10. *Con la duda* ("Cum dubietate")
11. *Cuando te beso* ("Quando te basio")
12. *Ya lo sabía* ("Iam sapebam")
13. *Mujeres* ("Mulieres")

Nexus externi
-------------

* De *Primera fila* in Allmusic
* *Enséñame a vivir* in alta definitione (YouTube)
Lacus Albertus a Meningie visus.
Duae pelecanidae in Lacu Alberto ad Meningie videntur.
**Lacus Albertus** est lacus aquae dulcis prope ostium Fluminis Murrayani in Australia Australi situs. Ab aqua ex Lacu Alexandrina ad ostium prope Narrung influente impletur. Ad meridiem a Coorong regione salsa protecta separatur per paeninsula Narrung. Solum oppidum maius in lacu est Meningie. Lacus Alexandrina et Albertus una appellantur **Lacus Inferiores.**

Lacus Albertus a Georgio Gawler, gubernatore Australiae Australis, ex Principe Alberto (1819–1861), consorte Victoriae reginae, appellatus est.

Quia absunt maiores amnes influentes atque adest alta evaporationis ratio, Lacus Albertus Lacu Alexandrina salsior est.

Aves
----

Species quas Lacus Albertus sustinet insigniter sunt *Neophema chrysogaster*, *Botaurus poiciloptilus* (in discrimen adductus), *Sternula nereis* (damno obiecta), et plus quam una centesima omnium *Cereopsium novaehollandiae,* *Tadornarum tadornoidum,* *Phalacrocoracum carbo,* et *Calidrium acuminatarum* quae in orbe terrarum exstant.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  "The Southern Australian.". Adelaide, SA: National Library of Australia. 11 September 1840. p. 2 .
3. ↑  ;"Lakes Alexandrina and Albert," *BirdLife International.*

Nexus interni
-------------

* Ostium Murrayanum
Wikidata Iziaslaus Vladimiri filius
Res apud Vicidata repertae:Iziaslaus Vladimiri filius: imagoIziaslaus Vladimiri filius: imago
*Nativitas*: 980, 981; Kiovia  
*Obitus*: 1001; Polotia  

**Officium**

*Officium*: dux Polotiensis  

**Consociatio**

*Religio*: Christianitas Orthodoxa
**Familia**

*Genitores*: Vladimirus I Magnus; Rogneda  
*Coniunx*: unknown value  
*Proles*: Brecislaus Iziaslai filius, Vseslav Izyaslavich  
*Familia*: Rurici domus
**Insignia heraldica**

Iziaslaus Vladimiri filius: insigneIziaslaus Vladimiri filius: insigne
**Iziaslaus**, anno 978/979 natus et anno 1001 mortuus, fuit Vladimiri Magni et Rognedae filius, dux Polotiensis ab anno 989 usque ad mortem.

Vita
----

Cum Vladimirus Rognedam occidere velit, Iziaslaus eam defendit, post quod Vladimirus ducatum Polotiae eis dedit et a Kiovia emisit. Zaslavium urbs a Vladimiro condita nomine Izialsai nuncupata est (*Iziaslavium* primo nominata esset). Tridens cum cruce, sigillum Iziaslai, insigne urbis est. Erat dux clemens, pius et librorum amator. Filios Vseslaum et Brecislaum (patrem Vseslai magni ducis Kioviensis) habuit.

Notae
-----

1. ↑  Ignatii Kulczinsky "Specimen Ecclesiae Ruthenicae", Parisiis — Tornaci, p. 328; *Izaslaus* — Christophori Hartknoch *De Republica Polonica...*, Francofurti et Lipsiae 1687, p. 199 (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

* De ducibus Polotiensibus in *Lexico biographico Russico* ab Alexandro Polovtsov composito **(Russice)**
Naves in lacu innant.
**Magnus Lacus Amarus** (Arabice البحيرة المرة الكبرى‎ ; nomen translitteratum *al-Buhayrah al-Murra al-Kubra*) est lacus aquae salsae inter septentrionalem et meridianam Canalis Suesiensis partes situs. Ei adiungitur **Parvus Lacus Amarus** (Arabice البحيرة المرة الصغرى ; translitteratum *al-Buhayrah al-Murra as-Sughra*). Canale non iam effosso, locus vallibus siccis salsisque impletus erat. Lacubus nunc est area superficialis chiliometrorum quadratorum 250. Septentriones versus, canalis per Lacum Manzalum et Lacum Timsah fluit.

Praeses Roosevelt, Rex Abdulus Aziz Ibn Saud, et Gulielmus Leahy in *Quincy* cruciatore navali congrediuntur.
Quia canali non sunt piscinae marinae, aqua marina libenter in lacus ex maribus Mediterraneo et Rubro influit. Septentriones lacuum versus, flumen plerumque per tempora invertitur, ad septentriones hieme, ad meridiem aestate fluens; meridiem autem versus, flumen ad aestum pertinet,  aestibus in Mari Rubro invertens. Pisces et alia animalia atque adeo plantae per canalem et lacus migrare possunt, plerumque ad septentriones, per rationem quae migratio Lessepsiana appellatur, ex nomine ingeniarii qui canalem construendum curavit. Hoc modo, nonnullae species olim in Mari Rubro endemicae nunc in Mari Mediterraneo orientali habitare coeperunt.

Secundo bello mundano paene confecto, lacus erat locus ubi reponebantur naves belli Italicae quae se ad Socios dederant, inter quas naves proelii *Vittorio Veneto* et *Italia.*

In USS *Quincy* cruciatore navali
die 14 Februarii 1945 in Magno Lacu Amaro consistente, Praeses Franklinus D. Roosevelt, a Conloquio Yaltensi cum Winston Churchill et Iosepho Stalin recte volans, et Abdulus Aziz, Rex Arabiae Saudianae, inter se congressi sunt. Praesidis interpres, Colonel Bill Eddy Corporis Classiarium Civitatum Foederatarum ducum perscripsit conloquium in libro *FDR Meets Ibn Saud* ('FDR in Filium Saud Incidit').

Canali per Bellum Sex Dierum anno 1967 occluso, quindecim naves commercii in lacu ad 1975 capiebantur. Hae naves "Classis Flava," nomen per ludibrium datum, appellabantur, ob arenas ex desertis quae mox pontes tegebant. Nonnulla pittacia cursualia (vel potius, schedae ornamentales, quia ei non erat pondus cursuale) a nautis effectae sunt, quae hodie a philatelistis acriter petuntur.

Notae
-----

1. ↑  Pierre Madl (1999), "Essay about the phenomenon of Lessepsian Migration,", Colloquial Meeting of Marine Biology I, Salzburg, April 1999 (retractata Novembri 2001).
2. ↑  Imray, Laurie, Norie, et Wilson, *The Red Sea Pilot* (1995), p. 266.
3. ↑  Daniel Yergin, 
*The Prize: The Epic Quest for Oil, Money & Power* (1992).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Magnos Lacus Amaros** spectant (Great Bitter Lake, Bitter lakes). |

* Ian Russel. "Melampus in Suez (the tale of a soldier on the *MS Melampus*)". *The Blue Funnel Line 1866–1986* .
**Izor Gebaur** (natus die 28 Ianuarii 1839 ad Quinque Ecclesias, mortuus die 20 Martii 1916 Graecii), sacerdos catholicus Hungarus et monachus fuit necnon studiosissimus fautor Volapük, membrum Academiae Volapük (annis inter 1890 et 1895), paedagogus et interpres. 

Antrum quoddam in Aggtelek, de quo Gebaur periegetice scripserat

Actiones promovendae linguae mundanae
-------------------------------------

Cisterciensis factus est die 12 Septembris 1855. A Quinque Ecclesiis ordinis superiores eum Agriam miserunt studia scholastica finitum. Theologiae studuit Budapestini et Vindobonae, ordinatio sacerdotalis facta est die 16 Iulii 1862. Ex anno 1865 Albae Regalis linguas Theodiscam Francogallicamque et litteras Theodiscas Francogallicasque studiosos gymnasii docebat. Rector gymnasii ad Baja creatus est anno 1879. Parochus in Tósokberede fuit inde ab anno 1881, rector gymasii in urbe natali declaratus est anno 1883. Munere isto functus est usque annum 1892 quando denuo curationi animarum sese dedicavit. Rude donatus anno 1907 unum annum post tamquam inspector monasteriorum Cisterciensium operam dabat.

Labores pro lingua mundana
--------------------------

Anno 1888 diploma professoris linguae mundanae obtinuit. Librum definitivum linguae Volapük exaravit et Francisci Kölcsey opus *Carpatium corbona* e lingua Hungarica convertit. Lingua Volapük scripsit *Miracula duo in Hungaria* ubi antra visitanda ad Aggtelek et ad Dobšiná (hodie in Slovacia in Circulo Rožňava) describuntur. Tractationes plures in periodico *Circuitus orbis terrae* Vindobonae et Pragae edito legi potuerunt. Anno 1891 membrum factum est Academiae Volapük Constantiae congregatae.

Anno autem 1906, cum iam plebanus in vico Mezőfalva-Hercegfalva esset, de lingua Esperantica certior est factus. Statim conversus est et se istam linguam porro favere firme declaravit. Symbolae eius linguisticae in periodicis variis Europaeis et papalibus apparuerunt. Poemata lingua Volapük scripsit et commercium epistulare coluit cum hominibus in Sinis, Russia, Italia, Francia, Anglia, Germania, America Septentrionali, America Meridiana ubi etiam linguistica disputabantur. In expostionione magna ad Quinque Ecclesias anno 1891 celebrata honoratus est propter operam datam in lingua pancosmica promovenda.

Opera
-----

* *Darwinizmus*. Főgymnasiumi Értesítő, Ad Quinque Ecclesias: 1886
* *Német nyelvtan középtanodák használatára*, grammatica linguae Theodiscae, Aquinci, 1868
* *Német olvasókönyv a gymnásiumok felső osztályai számára*, anthologium litterarum Theodiscarum pro discipulis, Aquinci, 1868
* *Volapük*: (Namapenäd pebüköl). Ad Quinque Ecclesias: Nyomatott Taizs József Könyvnyomdájában, 1887. 60 p.
* *Világnyelv. Volapük: Schleyer rendszere szerint*, Ad Quinque Ecclesias, 1888
* *Natamilas tel in Niegän*, Ad Quinque Ecclesias, 1888
* *Div belama Tátra*. 1891
Lacus Alexandrina est maximus e lacubus inferioribus.
Lacus Alexandrina est regio magni momenti *Tadornarum tadornoidum.*
**Alexandrina Lacus** est ephemeralis aquae dulcis lacus, in Fleurieu paeninsula, Kangaroo insula, et Murray Mallee regionibus Australiae Australis situs, ad litus Oceani Australis adiacens, circa centum chiliometra ad meridiorientem Adelaidopolis patens. Hoc corpus aquae Lacum Albertum minorem adiungit; qui lacus una appellantur **Lacus Inferiores.** Lacus in mare defluit per canalem Ostium Murrayanum appellatum, ad meridiorientem Goolwa oppidi situm.

Lacus e Principissa Alexandrina appellatur, fratris filia et nomine Victoria successorice Gulielmi IV regis Britanniarum.

Lacum tempore somniandi Australianorum Indigenarum Muldjewangk monstrum incolabat.

Aves
----

Lacus est habitatio multarum specierum avium aquaticarum, inter quas migratorii aves litorales, quae progenies in Asia septentrionali et Alasca pariunt. Species quas lacus sustinet insigniter sunt *Neophema chrysogaste*, *Botaurus poiciloptilus* (in discrimen adductus), *Sternula nereis* (damno obiecta), et plus quam una centesima omnium *Cereopsium novaehollandiae,* *Tadornarum tadornoidum,* *Phalacrocoracum carbo,* et *Calidrium acuminatarum* quae in orbe terrarum exstant.

Nexus interni
-------------

* Flumen Murrayanum

Notae
-----

1. ↑  Keith Walker, "Alexandrina always was a freshwater lake,"*Media Watch* (ABC TV).
2. ↑  used by the Australian Government[*nexus deficit*].
3. ↑  "Alexandrina, Lake," *Place Names of South Australia (State Library of South Australia)*.
4. ↑  ;"Lakes Alexandrina and Albert," *BirdLife International.*

Bibliographia
-------------

* Wilson, Edward. 1859. *Rambles at the antipodes: a series of sketches of Moreton Bay, New Zealand, the Murray River and South Australia and the overland route. With 2 maps; and 12 tinted lithographs, illustrative of Australian life.* W. H. Smith.
Wikidata Marghita
Res apud Vicidata repertae:Marghita: insigneMarghita: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 47°21′0″N 22°20′0″E  
*Numerus incolarum*: 13 573  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Marcel-Emil Sas-Adăscăliții  
*Procuratio superior*: Bihor  

**Geographia**

*Superficies*: 83.73 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Kiskőrös, Berettyóújfalu, Konyár  

**Tabula aut despectus**

Marghita: situsMarghita: situs

  

Ecclesia reformata Marghita
Situs urbis Marghita in circulo Bihor
**Marghita** (Hungarice *Margitta*, Germanice *Margarethen*) est Romaniae oppidum in circulo Bihor situm. Ad oppidum etiam vici Cheț et Ghenetea pertinent.

Historia
--------

Urbs anno 1216 primo in actis descripta est. Ad usque finem saeculi 17 pars Imperii Ottomanici erat. deinde Marghita ad annum 1918 ad Regnum Hungaricum pertinuit. Ad Secundum bellum mundanum in Marghita plus Hungari quam Dacoromani vixerunt. Annis 1710 et 1739 haec regio epidemia pestis afflicta est. Anno 1852 Abbatia Mellicensis hic agrum empsit. Post Primum bellum mundanum Marghita cum tota regione Romaniae tradita est. Annis 1940 - 1944 autem iterum ad Hungariam pertinuit. Tum maxima pars Iudaorum incolarum expulsi vel necati sunt. Anno 1967 Marghita oppidum, anno 2003 *municipiul*, i.e. urbs declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 15.770 hominum habitabant, inter eos 7.789 Dacoromani, 879 Zingari atque 6.349 Hungari.

Coniunctio communium
--------------------

Marghita cum his communibus coniunctiones habet:

* Hungaria Berettyóújfalu (Hungaria)
* Hungaria Konyár (Hungaria)
* Hungaria Kiskőrös (Hungaria)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Marghita** spectant. |

* Marghita pagina officialis

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
Uvales Boreales in regione Kirovensi
**Uvaly** (vel melius **Uvales**) **Boreales** (Russice *Северные Увалы*) sunt systema collium, elevationum et montium humiliorum per planitiem Europaeam Orientaliem extentum. In regionibus Vologdensi, Costromensi et Kirovensi et in re publica Komiensi siti sunt. Longitudo systematis circa 600 chm est, altitudo maxima ad 293 m (Mons Isaacii, *Isakova gora* prope vicum Isaacii regionis Vologdensis).

Uvales Boreales sunt divortium aquarum inter systemata hydrographica Rha fluminis et Duinae Borealis. Iugus fluvius in Uvalibus Borealibus oritur. Nicolaopolis ad Iugum urbs est Uvalium Borealium maxima. Taiga pinuum et picearum partim paludinosa Uvales operit.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Северные Увалы*.

Nexus interni
-------------

* Uvaly Sibirici

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°46′35″N 45°23′53″E, 59°30′0″N 49°0′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Uvales Boreales in *Encyclopaedia Sovietica magna* **(Russice)**
*Septem peccata capitalia* ab Hieronymo Bosch picta.
**Peccatum** in rebus religiosis aliquod falsum atque malum esse multi homines putant.

Biblia Sacra dicit peccare esse aliquid contra voluntatem Dei facere: Adam et Eva primo peccavisse Liber Genesis narrat.

Iesus Christus peccata condonavisse traditur. Christiani Patrem nostrum orant, ut Deus peccata condonet.

Ecclesia Catholica
------------------

Ex canone 1850 Catechismi Catholicae Ecclesiae:

Peccatum est in Deum offensa: « Tibi, Tibi soli peccavi et malum coram Te feci » (Ps 51,6). Peccatum se contra Dei amorem erga nos extollit et ab eo nostra amovet corda. Idem, sicut primum peccatum, inoboedientia est, contra Deum rebellio, propter voluntatem essendi « sicut Deus » (Gn 3,5), bonum et malum cognoscendo et determinando. Sic peccatum est « amor sui usque ad contemptum Dei ». Propter hanc sui ipsius superbam exaltationem, peccatum oboedientiae Iesu quae salutem perfecit, per diametrum est oppositum.
Theologia Catholica discernit peccatum mortale a peccato veniali. Nam secundum canones 1854 et 1855 catechismi Ecclesiae Catholicae: "Peccata secundum eorum gravitatem oportet aestimare. Distinctio inter peccatum mortale et peccatum veniale, quae iam in scriptura percipitur, in ecclesia traditione praevaluit. Eam experientia hominum confirmat."

* Peccatum mortale, per gravem Legis Dei infractionem, in corde hominis destruit caritatem; hominem avertit a Deo qui finis eius est ultimus eiusque beatitudo, Illi bonum praeferens inferius.

* Peccatum veniale caritatem subsistere sinit, etiamsi eam offendat et vulneret.

Secundum theologicum maiorum morem, septem sunt peccata capitalia:

1. **S**uperbia
2. **A**varitia
3. **G**ula
4. **I**ra
5. **L**uxuria
6. **I**nvidia
7. **A**cedia

Nexus interni
-------------

* Culpa
* Iudicium
* Karma
* Malum
* Paenitentia
* Peccatum originale
* Peccavi
* Poena
* Scelus

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **peccata** spectant. |

* De peccato in Catechismo Ecclesiae Catholicae
---

**Animalia** — **Monoblastozoa**

Genus : **Salinella**   
Species : ***Salinella salve***   
Frenzel, 1892  
   

***Salinella*** est genus animalis simplicissimi cuius sola species est ***Salinella salve,*** organismus qui autem fortasse non exsistit, quamquam nonnulli genus solum organismum phyli **Monoblastozoarum** nominaverunt. Inventum est anno 1892 ab Ioanne Frenzel in salsis Argentinae depressionibus terrestribus atque in laboratorio ab ipso cultum. Hoc autem animal iterum non invenitur, eiusque realitas dubia putatur.

Hi organismi plus quam protozoa ordinantur, sed nihilominus primitivi sunt. Eorum proprietates unicae sunt distinctae partes anteriores et posteriores, omne corpore crebro ciliato, praecipue circa os et anum. Eis est solum unum cellularum stratum. Regenerantur sine sexu per transversam corporis fissionem; nulla regenerationis sexualis indicia, quamquam exspectata, inventa sunt. Michael Schrödl proposito ad *Salinellam* inveniendam in Argentina pro Corpore Civico Zoologico Monaci interest.

Monoblastozois titulus phyli concessus est postquam biologi agnoverunt "Mesozoa" nimis diversa esse ut in se phylum verum essent.

Notae
-----

1. ↑  Frenzel 1892.
2. ↑  Brusca et Brusca 2005.
3. ↑  Taylor 2007.
4. ↑  Frenzel 1892.
5. ↑  Dunning 2012.
6. ↑  Viering 2012.

Bibliographia
-------------

* Brusca, R. C. et G. J. Brusca. 2005. *Invertebrados.* Ed. secundaa. Matriti: McGraw-Hill-Interamericana. ISBN 0-87893-097-3.
* Dunning, H. 2012. "Gone Missing, circa 1892." *The Scientist.* www.the-scientist.com.
* Frenzel, Johannes. 1892. "Untersuchungen über die mikroskopische Fauna Argentiniens." *Archiv für Naturgeschichte* 58:66–96. Textus. Lamina VII.
* Taylor, C. 2007. "Salinella—what the crap was it?" In *Catalogue of Organisms.* coo.fieldofscience.com.
* Viering, K. 2012. "Jäger der verborgenen Art." *Spektrum.* Textus.
Wikidata Margiana
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Turcomannia  
*Locus*: 37°36′0″N 61°50′0″E  
*Numerus incolarum*: 126 141  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Mary Region  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Iedda, Constantinopolis, Maracanda  

*Vide etiam paginam discretivam:* Alexandria (discretiva)

*Vide etiam paginam discretivam:* Margiana (discretiva)

Margiana (Turcomannia

)  
MargianaMargianaTabula Turcomanniae situm *Margianae* urbis indicans
**Margiana** seu **Alexandria Margiana** (Graece: Μαργιανή, Lingua Persica Antiqua: *Marguš*, Lingua Persica Moderna: مرو *Merv* / *Marv*, Turcomannice: *Mary*) est urbs ad ostium Margi fluminis in hodierna Turcomannia sita. Urbs, quam Alexander Magnus condidisse fertur, etiam *Alexandria Margiana* et *Antiochia Margiana* appellabatur. In Margiana regione historica urbs sita est,

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 37°36′0″N 61°50′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • place/Mary-Turkmenistan Encyclopædia Britannica |

* *Encyclopaedia Britannica*, editio 11 (1911), lemma 'Merv' **(Anglice)**
* Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon Universale* (1698), lemma 'Margiana' **(Latine)**
"Triumphus Pacis Osnabruggensis Et Noribergensis" (1649)
Monasterii curia ubi pax facta est
**Pax Westphalica**  (etiam **Pax Germanica** appellata) 24° Octobris anno 1648° facta est inter Caesarem Imperii Romani Sacri Ferdinandum III et Franciam et Sueciam. Pax evenit e colloquiis Monasterii et Osnabrugae habitis. Pax universalis a pactione crearetur et bella praecipue bellum tricennale finirentur. 

Pax duas partes vel instrumenta habebat Instrumentum Pacis Monasteriensis et Instrumentum Pacis Osnabrugensis.

Inter alia constitutum est in pacis pacto quod sententia celebri de maiestate dicitur: *cuius regio eius religio*. Omnes cives confessionem ducis accipere debebant nisi emigrare voluerint. Quamobrem in Bavaria exempli gratia multi catholici sunt et in terris pristinae Borussiae multi confessionis Augustanae. 

Nexus interni
-------------

* Leges imperii (Imperium Romanum Sacrum)
* Reformatio
* Ius gentium
* Maiestas (ius constitutionale)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **pacem Westphalicam** spectant. |

* Acta pacis Westphalicae

Nota
----

1. ↑  CAMENA. Vide annos 1648 et 1649.
**Robertus Barnes** etiam **Anthonius Amarius, Antonius Angelus, Antonius Barnes** appellatus (natus apud Kings Lynn in Norfolcia circa annum 1495; supplicio adfectus est Londinii die 30 Iulii 1540), fuit theologus et martyr Anglicus aevi reformationis.

Vita
----

Barnes ab anno 1514 Cantabrigiae, ubi discipulus Ioannis Balaei fuerat et postea anno 1523 Lovanii theologiae studuit. Cantabrigiam redditus, theologiae doctor consecutus et prior conventi creatus est.

Barnes, anno 1526 damnatus et in vinculis coniectus quia doctrinas Lutheranas adfirmaverat, anno 1528 ex Anglia effugire potuit et in Germaniam iit, ubi ipsum Martinum Lutherum, Iustum Ionam Seniorem, Christophorum Hegendorf, et Iohannem Aepinum cognovit. 

Paulo ante quam rex Angliae Henricus VIII divisionem fecit inter ecclesias Anglicanam et Catholicam, anno 1531, a Thoma Cromwell appellato, Barnes Londinium rediit et curiae capellanus factus est. Anno 1534/35 ut legatus regis in Germania missus est. 

Anno 1540 comprehensus, et die 30 Iulii eiusdem anni supplicio affectus est, quia Henrici infelice matrimonium cum Anna de Clivis sustinebat, quae ad pensa reginae minime parata: melius suere, sed vix scribere et legere poterat, modo linguam Germanicam loquebatur et syntono uti ignorabat.

Nexus externus
--------------

* Friedrich Wilhelm Bautz, "BARNES, Robert" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1)  col. 377 **(Theodisce)**
Charta cum indice pacis mundi: natio quisque indicem inter 1 et 5 habet, ubi 1 significat nationem pacatissimam, 5 nationem sine pace
**Pax mundi** est notio pacis pro omnibus hominibus totius Terrae, quae ab solidaritate societatis inter gentes contra bellum absque respectu iuris inter civitates et gentes provenire debet.

Immanuel Kantius "pacem perpetuam" postulavit cum iure cosmico et iure publico,[1] a quo Confoederatio Nationum constituta est. Post bellum mundanum secundum, Charta Consociationis Nationum quae pacem dignitatis humanae causa postulat,[2] et usum militiae vetat nisi sit maximum discrimen securitatis mundi, decreta est anno 1946.

Hodie, quod libertas e fami et paupertate ius ad circumiecta naturalia pax mundi necesse est, et proposita millennalia progressionis anno 2000 et proposita progressus durabilis anno 2015[3] allevationem paupertatis et progressum durabilis postulant. Violentia structuralis etiam pacem comminatur.

Pacifismus est philosophia quae pacem mundi creare vult. Irenologia est scientia pacis.

Notae
-----

1. ↑  *Ad pacem perpetuam*, anno 1790.
2. ↑  Charta Consociationis Nationum, Praeambulum
3. ↑  Quod decreta est post proposita millennalia progressionis ad annum 2030.
*Vide etiam paginam discretivam:* Rosetta (discretiva)

Simulacrum Tabulae Rosettanae in urbe Rosetta visa
**Rosetta** (Arabice رشيد, Rašīd) est portus et urbs in delta Nili ad ripam occidentalem ostii Nili in circulo *al-Buhaira* in Aegypto sita. 

Haud multo absunt ruinae quaedam urbis antiquissimae Sais, ubi Amasis rex splendidissimum atque clarissimum templum in deae Neithae honorem aedificaverat. Fortasse Tabula Rosettana olim in hoc templo fuerat positus. Inventa est anno 1799 in *Castro Sancti Iuliani* (hodie *Castrum Rosettanum*) septem km ab urbe in septentriones versus sito.

Historia
--------

Rosetta anno 870 loco antiquae *Bolbitine* (*Βολβιτίνη*) sive *Volbiticum* condita est. Medio Aevo portus magni momenti erat, sed saeculo undevicesimo Alexandriae cessit. Hodie Rosetta est locus medius cibis, nicotianis et textilibus gignendis.

Visu digna
----------

In urbe adhuc viginti duae domus a saeculo septimo decimo usque ad saeculum undevicesimum aedificatae inveniuntur, quae diu aspectui urbis notam apposuerunt. Hae domus quattuor vel quinque tabulatis laterculis modo operis tesselati exstructae sunt, lapidibus antiquis insertis. Praeterea multis domibus sunt cancelli copiose ornati (*Muschrabiyya*).

Visu digna est etiam meschita *Zaghlul* nunc partim deleta, quae duas meschitas antiquiores aptissime coniungebat. Cuius plus 300 columnas e variis aedificiis antiquis oriundae erant.

Castra ab urbe in septentriones versus sita partim saeculo sexto decimo orta sunt.

Incolae
-------

Saeculo undevicesimo ineunte Rosettae 35.000 incolarum habitavisse dicuntur, tantum 15.000 autem anno 1848. Numerus incolarum usque ad annum 1927 iterum ad 23.000 crescebat; saeculo vicesimo exeunte plerumque numerus 40.000 incolarum edebatur, hodie verus numerus incolarum circa 70.000 esse creditur.

Thomasius Brinkhoff sequentes numeros pro Rosetta praebet:

* 1968: 51 789
* 1996: 58 322
* 2006: 68 947

Notae
-----

1. ↑  Ad nomen cf.: Inscriptionis Rosettanae hieroglyphicae: decretum sacerdotale a Maximiliano Adolpho Uhlemann, Lipsiae 1853, p. 18.
2. ↑  eodem loco
3. ↑  Cf. Wikisource RE:Bolbitine
4. ↑  Cf. Raschīd
5. ↑   City Population, Egypt statistics

Bibliographia
-------------

* "Rosetta," *Encyclopaedia Britannica*, Chicago, 1983.

Nexus externi
-------------

* Raschīd – Periegesi cognoscenda (Wikivoyage)
* Relatio in Al-Ahram de Rosetta una cum imagine domuum antiquarum (Anglice)
* Julia Schlösser: *Heiligenverehrung in der nordägyptischen Provinzstadt Rashid. Erste Ergebnisse einer empirischen Forschung.* Institut für Ethnologie und Afrikastudien Nr. 52, 2005 Veneratio sanctorum Rosettae (Theodisce, PDF-Datei; 212 kB)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

**Molsidominum** est vasodilatator per os sumptum, cuius tempus semivitae biologicum longum est. Molsidominum ipsum inacticum, substantia activa est **Linsidominum**.

Natura Molsidomini
------------------

### Natura chemica

Molsidominum
Sydnonum
Molsidominum est carbamatum et sydnoni iminum. Structura est 1-Ethoxy-N-(3-morpholino-5-oxadiazol-3-iumyl)methanimidatum (C9H14N4O4). Massa molaris est 242.23 g/mol. 

### Natura pharmacologica

NO
### Pharmacodynamica

Molsidominum est substantia NO liberans, tum vasa dilatans (vasodilatatio). 

Molsidomino liberatio NO.
### Pharmacocinetica

Molsidominum ipsum inacticum, substantia activa est **Linsidominum** (SIN-1). Absorptio: molsidominum *per os* sumitur. Tempus semivitae biologicum {\displaystyle t\_{\frac {1}{2}}}. circa 24 h est. 
Excretio est per urinas.

Codex ATC est C01DX12.

Effectus Molsidomini
--------------------

Molsidominum est substantia vasodilatatoria. 

### Effectus non grati

Cum uso molsidomini animum advertere ad effectus secundarios systematis autonomici necesse est.

### Effectus secundarii

Exempli (!) sunt:

* Cephalalgia (dolores capitis)

Usus Molsidomini
----------------

### Usus medicus

Dosis diurna definita (DDD) non est , sed aliae fontes proponunt et scribunt, ut dosis diurna ab octo ad sedecim mg sit, prima dosis mane consumatur.

Notae
-----

1. ↑  Rosenkranz B, Winkelmann BR, Parnham PJ (mai 1996). "Clinical Pharmacokinetics of Molsidomine". *Clin Pharmacokinetics* **30**: 372-84
2. ↑
3. ↑  Systema classificationis Anatomicum Therapeuticum Chemicumque, cap. N03AX cum lamotrigini referentia
4. ↑  Consilium dosis molsidomini: "Molsidomini dosis singulatim ad aegroti necessitatem et ad morbi gravitatem ponatur. Dosis maxima 24 mg ne superetur. De consuetudine aegroti semel die vel bis pilularum liberationis retardae (ab octo ad 16 mg) consumant. In casibus gravibus dosem diurnam usque ad 24 mg augeri oporteat. In casibus levioribus consumptio iam dimidiae pilulae liberationis retardae bis die apta sit. Pilulae liberationis retardae mane sive mane vesperique non manducatae cum liquore sufficiente (per exemplum pocillo aquae) consumantur. Hae impune non coniuncte cum epulis sumi liceant. Medicus diurnitatem usus imperat." **(Theodisce)**

Nexus interni
-------------

* Arteriae coronariae

Nexus externi
-------------

* Charta (PDF) molsidomini **(Anglice)**
Wikidata Mombasa
Res apud Vicidata repertae:Mombasa: insigneMombasa: insigne
*Civitas*: Kenia  
*Locus*: 4°3′0″S 39°40′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 200 000  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Mombasa
**Gestio**

*Procuratio superior*: Mombasa County  

**Geographia**

*Superficies*: 294.7±0.1 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Seattlum, Ora longa, Focheum, Honolulu Comitatus, Durbanum, Honolulum  

**Mombasa** est urbs antiqua circiter 800 000 incolarum, secunda Keniae quod ad incolas pertinet. Portus Mombasae maximus est omnis Africae orientalis. Ibi advenit, primus Europaeorum, Vascus Gama anno 1498. Mombasa inter annos fere 1887 et 1906 caput fuit Keniae Britannorum coloniae.

Notae
-----

1. ↑  Vb. adiect. "Mombasaensis": cf. "Archidioecesis Mombasaensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
2. ↑  "Mombaza" anno 1572 (vide imaginem nostram)

Nexus externi
-------------

Mercatus
"Mombaza" anno 1572 delineata

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Mombasam** spectant. |

* Situs publicus
* Situs commercialis
Wikidata Rosen Plevneliev
Res apud Vicidata repertae:Rosen Plevneliev: imagoRosen Plevneliev: imago
*Nativitas*: 14 Maii 1964; Gotse Delchev  
*Patria*: Bulgaria  

**Officium**

*Officium*: President of Bulgaria, Minister of Regional Development and Public Works  
*Munus*: politicus, ingeniarius, conductor  

**Consociatio**

*Factio*: Citizens for European Development of Bulgaria  
*Religio*: Ecclesia Orthodoxa Bulgarica
**Familia**

*Coniunx*: Yuliyana Plevnelieva  

**Memoria**

*Laurae*: Order of the Republic, Honor of Nation Order, Grand Collar of the Order of the Southern Cross, Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Decoration for Exceptional Merits, National Maltese Order of Merit, Grand Cross of the Order of the Redeemer, Knight of the Order of the White Eagle, Grand Collar of the Order of Prince Henry, Order of Makarios III, Order of Prince Yaroslav the Wise, 1st class, Grand Cross with Chain of the Order of Merit of the Republic of Hungary (civil), Collar of the Order of the Star of Romania, Grand Order of King Tomislav, Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic, Grand Star of the Decoration for Services to the Republic of Austria, Ordo Salvatoris, Grand Cross of the Order of the White Double Cross‎, Q110408639  

**Rosen Aseni f. Plevneliev** (Bulgarice: *Росен Асенов Плевнелиев*, natus die 14 Maii 1964 Nicopolis ad Nestu) vir publicus Bulgaricus est.

Iuventus et munus
-----------------

Plevneliev in urbe Scaptopara scholam frequentabat et deinde annis 1982 - 1987 Serdicae informaticae studebat. Communismo in Bulgaria abolito Plevneliev societatem firmas structorias nonnullas condidit et rexit.

Cursus honorum
--------------

Plevneliev annis 2009 - 2011 administer progressus regionum et operum publicorum in consilio ministrorum Bojko Borisov erat. Die 4 Septembris 2011 praeses Bulgariae electus est et die 22 Ianuarii 2012 Georgio Părvanov praesidi successit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Rosen Plevneliev** spectant. |

Ioannes Áder praeses Hungaricus et Rosen Plevneliev anno 2013 colloquentes
* Pagina officialis Praesidis Bulgariae (lingua Anglica composita)

Praesides Bulgariae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Basilius Kolarov 1946 • Minčo Nejčev 1947 • Georgius Damjanov 1950 • Demetrius Ganev 1958 • Georgius Trajkov 1964 • Theodorus Živkov 1971 • Petrus Mladenov 1989 • Stanislaus Todorov 1990 • Nicolaus Todorov 1990 • Želju Želev 1990 • Petrus Stojanov 1997 • Georgius Părvanov 2002 • Rosen Plevneliev 2012 • Rumen Radev 2017
Васил Коларов • Минчо Нейчев • Георги Дамянов • Димитър Ганев • Георги Трайков • Тодор Живков • Петър Младенов • Станко Тодоров • Николай Тодоров • Желю Желев • Петър Стоянов • Георги Първанов • Росен Плевнелиев • Румен Радев
*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae • Duces civitatum Europaearum hodiernarum • Index regum praesidumque Bulgariae**Capsae cognatae:* Duces civitatum Unionis Europaeae • Primi ministri Bulgariae |
|  |
Molochites granis reniformibus virens, coniunctus azuritae caeruleo colore nitenti.
Molochitides
**Molochites** est gemma et minerale cupri viridans colore malvaceo, nam malva Graece *moloche* (μολόχη) dicebatur. Ad carbonates pertinet, et formula chemica Cu2CO3(OH)2 describitur. Minerale densum microcrystallinum satisque molle est, quod facile a sculptoribus elaboretur, et saepissime in rotundam renis formam conglobatur. Molochitae visibilibus figurati crystallis apud conlectores raritates exquisitae habentur. Interdum cum azurita et callaide et chrysocolla conglobationem facit. Molochites acido hydrochlorico effervescit.

De nomine
---------

*Molochites* 'lapis malvaceus', et ***molochitis*** 'gemma malvacea', a nomine Graeco *moloche* (μολόχη) 'malva' ducta sunt, ut etiam Plinius dixit: "Non tralucet molochitis; spissius viret ab colore malvae nomine accepto". (Plinius hic forma feminina Graeca q.e. *molochitis* utitur, quia diserte de molochitide gemma, non de molochita lapide, loquitur.) Apparet vocabula 'malvam' significantia voces viatrices esse, nam color malvaceus in magno pretio habebatur. Cum vocales primarum syllabarum magnopere varient (cf. μολόχη μολάχη μαλάχη), de substrato Mediterraneo, quod dicitur, agi videtur, nam fieri potest, ut voces separatim mutuatae sint ab alienis mercatoribus — nisi forte a μολάχη assimilatione regressiva μαλάχη, et progressiva assimilatione μολόχη, ducta sunt. Utcumque est, constat linguam Latinam voces Graecas ad malvam relatas in forma q.e. *moloch...* mutuatam esse, sicut *moloche* 'malva', *molochinus* 'malvaceus', *molochinarius* 'malvacei coloris infector', denique *molochites*, quamquam apud scriptores Graecos nec haec forma nec *molochitis* leguntur.

Ubi reperiatur
--------------

Molochites a quinto fere millennio in Aegypti paeninsula Sinaitica eruebatur, quamquam apud Aegyptios nondum in usu gemmario erat. Alius locus archaeologicus est Timna, vallis in meridiana parte Israelis situs. Notissimae sunt etiam fodinae in Uralibus iugis sitae non procul a Catharinopoli. Res publica democratica Congensis in praesenti exquisitum et subtilem molochiten parat. Molochites multifariam effoditur, sicut in Australia, Chilia, Arizona, Namibia.

Notae
-----

1. ↑  Plin. *Nat.* 37.114. Isid. *Etym.* 16.7.11. Redard 1949: 57.
2. ↑  Rapp 2002: 108.

Bibliographia
-------------

* Hurlbut, Cornelius S. & Klein, Cornelis, 1985. *Manual of Mineralogy.* Editio vicesima. John Wiley and Sons.
* Rapp, George R. 2002. *Archaeomineralogy.* Springer.
* Redard, Georges, 1949. *Les noms grecs en -της, -τις, et principalement en -ίτης, -ίτις : étude philologique et linguistique.* Klincksieck.
* Schumann, Walter, 2002. *Edelsteine und Schmucksteine.* Editio tertia decima. BLV Verlags-GmbH.

Nexus externi
-------------

* De vi et sensu coloris virentis apud Aegyptios
* De molochita naturali
---

**Plantae** — Magnoliophyta

Ordo : Fabales   
Familia : Fabaceae   
Genus : Pterocarpus   
***Pterocarpus santalinus***   
L.f.  
Conservationis status

EN  
  
  
In discrimen adducta (IUCN 2.3)

***Pterocarpus santalinus*** (binomen a Linnaeo filio anno 1782 statutum) est species arborum in Asia australi sponte crescentium quae lignum colore rubrum habent. Pigmentum ex hoc ligno proveniens, "sandalum rubrum" appellatum, in pharmacopoliis reperiri solet iuxta sandalum album flavumque quod e specie *Santalum album* producitur. Rarius in arte coquinaria adhibetur.

Notae
-----

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* 1563 : Garcias ab Orta, *Colóquios dos simples e drogas da Índia* f. 185v
* 1597 : John Gerard, *The Herball, or generall historie of plantes* (Londinii: John Norton) p. 1388 "red saunders"
* 1605 : Carolus Clusius, interpr. "Aromatum apud Indos nascentium historia" in eiusdem *Exoticorum libri decem* pp. 173-174

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pterocarpus santalinus** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Pterocarpus santalinus"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • USDA Plants Database |
Convivium Eurytii et Heraclis. Nomina videntur [ΤΟΞΟΣ], ΚΛΥΤΙΟΣ, ΔΙΔΑΙΟΝ, ΕΥΡΥΤΙΟΣ, ϜΙΦΙΤΟΣ, ϜΙΟΛΑ, ΗΕΡΑΚΛΕΣ. "Crater Eurytii" (E 635) Lutetiae in Museo Lupariensi
Praeparatio carnium. "Crater Eurytii" (E 635) Lutetiae in Museo Lupariensi
**Convivium Euryti et Heraclis** est episodium vitae mythicae Heraclis herois Graeci. Heracles domum Euryti regis Oechaliae visitans, ad cenam convocatus, filiam huius Iolam amat; quo amore a patre vetito, Heracles Eurytum ipsum filiosque omnes necaturus est.

Cena illa in vasis Graecis depingitur, et praesertim in cratere Eurytii dicto operis Corinthiaci, anno circiter 600 a.C.n. confecto, in sepulcro iuxta Caere Vetus reperto, hodie apud Museum Lupariense sub siglo **E 635** servato. Ibi videntur et litteris Corinthiacis nominantur viri sex reclinantes, Heracles, "Eurytius" filiique Iphitus, Toxeus, Clytius, Didaeon, atque filia Euryti Iole, quae timens iuxta Heraclem stat.

Fontes
------

* Panyasis, *Heraclea* fragmenta 19-22 West (si recte interpretantur)
* Apollodori bibliotheca 2.6.1, 2.7.7
* Creophylus, *Oechaliae halosis* (carmen epicum deperditum: Fragmenta)
* Hesiodus apud scholia in Sophoclis *Trachiniae* 266
* Sophocles, *Trachiniae* 266

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Malcolm Davies, ed. *Sophocles: Trachiniae* (Oxonii, 1991) pp. xxxiv-xxxvii
* J. G. Frazer, ed. *Apollodorus: The Library* (Londinii, 1921) vol. 1 p. 238 n. 1, p. 265 n. 3
* R. Olmos, "Eurytos (1)" in *Lexicon iconographicum mythologiae classicae* vol. 4 (1988) pp. 117-119
* Nigel Spivey, "Volcanic Landscape with Craters" in *Greece & Rome* 2a ser. vol. 54 (2007) pp. 229-253 (praecipue "A case study: the 'Eurytios krater'", pp. 233-236) JSTOR
* F. T. Welcker, "Ercole ospite in casa di Eurito re d'Oichalia" in *Annali dell'Istituto* vol. 31 (1859)
* S. R. Wolf, *Herakles beim Gelage*. Coloniae Agrippinae, 1993

Nexus externi
-------------

* "Exceptional Picture Vases. The Eurytios Krater and the Gorgon Dinos" apud *Teegee: Essays*

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Sri Iantra, una ex inclutissimis et antiquissimis iantris.
**Sri Yantra** vel **Sri Cakra** Tripurae Sundari deae est yantra vel mandala a novem triangulis imbricatis quae bindu cingunt composita. Quattuor horum triangulorum shivam, principium masculum exprimentia, ad summam figuram aspectant; quinque, shaktos, principium femineum, ad infimam figuram. Haec iantra, quia ex novem triangulis composita est, *navayoni chakra* ab Hinduisticis appellatur (Shankaranarayanan 1979).

Novem triangula una implicantur ut conforment quadraginta tres minora triangula in tela quae totum universum vel "uterum creationis" imitatur. Haec triangulorum conformatio ante oculos notionem advaitam (non dualitatem) ponit. Cinguntur haec triangula a loto octo petalis, loto sedecim petalis, et "quadratum terrae," quod simile templo quattuor ostia habenti esse fertur.

Sri Iantra sermone humili *nava chakra* dicitur quia ut videtur novem gradus habet. Omnis gradus cum mudra, yoginis, et singulari Tripurae Sundari deae specie et mantra congruit. Hi gradus, ab extrema figura ad *bindu,* sunt:

1. Trailokya Mohana (vel Bhupara), quadratum tres lineis et quattuor portis
2. Sarvasa Paripuraka, lotus sedecim petalis
3. Sarva Sankshobahana, lotus octo petalis
4. Sarva Saubhagyadayaka, ex quattuordecim parvis triangulis constituta
5. Sarvarthasadhaka, ex decem parvis trangulis constituta
6. Sarva Rakshakara, ex decem parvis triangulis constituta
7. Sarva Rohahara, ex octo parvis triangulis constituta
8. Sarva Siddhi Prada, ex uno parvo triangulo constituta
9. Sarvanandamaya, ex uno puncto (*bindu*) constituta

Sri Iantra est symbolum tantrae Hinduisticae, quae de Shaivismo Kashmiro, philosophia Hinduistica, deducitur.

Fons
----

* Shankaranarayanan, S. 1979. *Sri Chakra.* Ed. 3a. Dipti Publications.

Nexus externi
-------------

* Lalita Tripurasundari, Dea Rubra
* Modus Sri Chakrae Depingendae
* Modus Sri Yantrae Depingendae
* Geometria Sri Yantrae
* Modus Sri Yantrae Gradibus Quattuordecim Depingendae
**Aelius Gallus** fuit Romanus praefectus Aegypti ab anno 26 a.C.n. usque ad 24 a.C.n. (Gaio Cornelio Gallo succedebat qui primus praefectus Aegypti fuerat)). Notanda maxime in eius vita infelix expeditio ad Arabiam Felicem iussu Imperatoris Augusti facta. Strabo, qui longissimam huius factirelationem nobis tradidit, omnem culpam in Syllaeum, Nabataeorum regis procuratorem, quo duce itineris utebatur Gallus, reiciebat. Etenim dux Romanus non magis quam septem milites pugnando adversus maxime imbellem hostem amisisse dicitur, plurimos vero ob morbos et nimios labores et inediam et sitim quia Syllaeus Romanorum exercitum per avios circuitus in loca aqua carentia circumducebat aut litoribus scopulis infestis classem adpellebat. Certe proditionis insimulatus Syllaeus iussu Augusti Romae decollatus est, qui frustra sperarat ditissimo aromatum regno facile potitum iri. Testimonium Strabonis tamen fortasse iniquum erat ob amicitiam Aelii Galli cui statim successit militaris vir Publius Petronius. Certe magna clades Romanis fuit qui duas legiones apud Arabes amiserunt ne de auxiliis a Iudaeorum rege Herode et Nabataeorum rege Oboda III missis loquamur.

Nihilominus in *Rebus gestis* Augustus cladis oblitus videtur et progressum exercituum Romanorum tantum memorat ː *meo iussu et auspicio ducti sunt duo exercitus eodem fere tempore in Aethiopiam et in Arabiam, quae appellatur Eudaemon, maximaeque hostium gentis utriusque copiae caesae sunt in acie et complura oppida capta. In Aethiopiam usque ad oppidum Nabata perventum est, cui proxima est Meroe. In Arabiam usque in fines Sabaeorum processit exercitus ad oppidum Mariba.* (Augustus, Res gestae 26.)

Strabo septimo decimo *Geographicorum* libro peregrinationem narravit quam cum Aelio Gallo ab Alexandria usque ad fines Aethiopum per totam provinciam Aegyptum fecerat. Visitationem eorum ad colossum Memnonis, quem canere audiverunt, tradit.

Notae
-----

1. ↑  Strabo, *Geographica* XVII.1.47

Fontes
------

* Dio Cassius libro quinquagesimo tertio *Historiae Romanae* cap. 29
* Flavius Iosephus, libro quinto decimo *Antiquitatum Iudaicarum* 317
* Plinius Maior, libro VI Historiae naturalis, capitulo 32.17-19.
* Res gestae Divi Augusti 26
* Strabo, libro sedecimo *Geographicon* cap. 4.22-24 necnon libro secundo cap. 5.12 et libro septimo decimo 1.53.

Plura legere si cupis
---------------------

* Arthur Stein, *Die Präfekten von Ägypten in der römischen Kaiserzeit*, Bernae, aedibus A. Francke, 1950. (Dissertationes Bernenses historiam orbis antiqui nascentisque medii aevi elucubrantes. Ser. 1, fasc. 1) ː 16-17 Recensio critica Alia recensio critica