recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Manfredus de Killinger
**Manfredus Baro de** (Theod. *Manfred Baron von*) **Killinger** (natus 14 Iulii 1886 apud Nossen (Saxonia), mortuus 2 Septembris 1944 Bucarestae) vir publicus et legatus Germaniae factionis NSDAP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Manfredus de Killinger post scholam finitam nauta classis Germanicae factus est et miles et legatus Bello Orbis Terrarum I annis 1914 - 1918 interfuit. Post bellum finitum miles mansit et clam contra rem publicam certavit. Inter alia et interfectores Matthiae Erzberger adiuvit et idcirco anno 1922 accusatus neque damnatus est.

Cursus honorum
--------------

Killinger, qui ab anno 1927 sodalis NSDAP erat, anno 1929 legatus senatus terrae Saxoniae electus est et ad annum 1934 mansit. Ab anno 1932 etiam legatus Dietae Imperii fuit. 10 Martii 1933 Nazistae, qui Berolini rerum potiti sunt, Killinger commissarius Saxoniae fecerunt, qui multos aderversarios Nazistarum, inter eos et Gulielmum Külz magister civium superiorem Dresdae ex officio removit. Mense Aprili autem Martinus Mutschmann successor Killinger vicarius Imperii Saxoniae factus est. Qui autem de Killinger6 Maii praesidem ministrorum Saxoniae nominavit. Sed 28 Februarii 1935 Mutschmann Killinger removit et ipse se praesidem ministrorum fecit. De Killinger deinde iudex "Iudicii Populi", quod inimicos dictaturae deleret, eligebatur. Annis 1940/1941 deinde legatus Germaniae in Slovacia, tum ad annum 1944 in Romania fuit. Cum Romania foedus cum Germania finivisset et ad Unionem Sovieticam accessit, Killinger 2 Septembris 1944 mortem sibi ipsi dedit.

Nexus externi
-------------

* Curricula vitae in libris legatorum Dietae Imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Saxoniae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne SaxoniaeInsigne Saxoniae |
| Annis 1806 - 1952
Bernhardus de Lindenau |Julius Traugott de Könneritz |Carolus Braun |Gustavus Friedrich Held |Ferdinandus de Zschinsky |Fridericus Ferdinandus de Beust |Ioannes Paulus de Falkenstein |Ricardus de Friesen |Alfredus de Fabrice |Carolus de Gerber |Julius Ioannes de Tümmel |Hinricus Rudolph Schurig |Carolus de Metzsch-Reichenbach |Conradus Gulielmus de Rüger |Victor Alexander de Otto |Maximilianus Clemens Lotharius de Hausen |Henricus Gustavus de Beck |Rudolphus Heinze |Ricardus Lipinski |Georgius Gradnauer |Gulielmus Buck |Ericus Zeigner |Rudolphus Heinze |Alfredus Fellisch |Maximilianus Heldt |Gulielmus Bünger |Gualtherius Schieck |Manfredus de Killinger |Martinus Mutschmann |Rudolphus Friedrichs |Maximilianus Seydewitz
Ab anno 1990
Curtius Biedenkopf |Georgius Milbradt |Stanislaus Tillich |Michael Kretschmer |
|  |
Denarius Romanus, nummus argenteus solitus factus.
**Numismatica** (Graece νόμισμα 'nummus, mos') est studium vel collectio monetae, inter quam nummi, signa, pecunia cartacea, et res cognatae. Cum **numismatistae** saepe nummorum investigatores vel collectores habentur, haec disciplina etiam latius comprehendit studium pecuniae et aliorum mediorum pensionis quae ad aes alienum solvendum et bona oeconomica permutanda adhibentur.

Notio monetae varias res mutatas excludit (exempli gratia, sigarellum in carcere). Inter Chirgisos, equi monetae principi proderant, hominesque nummos minores ex pellibus ovillis facere solebant; quae studio quidem numismatico prodesse possunt, equis autem reiectis. Multae res variis locis varia saecula adhibentur, inter quas testa cypraeidarum, metalla pretiosa, semina cacaonis, et gemmae.

Notae
-----

1. ↑  νόμισμα,
Henry George Liddell et Robert Scott, *A Greek-English Lexicon,* in Perseus.
2. ↑  Davies, *Chronology of Money 1900–1919.*

Nexus interni
-------------

Duo nummi aurei 20 kr valentes ex Unione Monetaria Scandinaviana.
* Argentaria
* Medalia
* Metallurgia
* Phaleristica

Bibliographia
-------------

Mercator Arabicus testas cypraeidarum pro moneta offert. Impressio, 1845.
Bibliographica
* Elvira E. Clain-Stefanelli, *Numismatic Bibliography.* Monaci. ISBN 3870459387. Monaci: Saur, 1984. ISBN 3598075073
* Philip Grierson, *Bibliographie numismatique.* Ed. 2a (*Cercle d'études numismatiques*, no. 9). Bruxellis, 1979

Historia artis numismaticae
* Jérôme Cotte, "Du trésor au médaillier : le marché des monnaies antiques dans la France du début du XVIIe siècle" in *Bibliothèque de l'École des chartes* vol. 154 (1996) pp. 533-564
* R. J. Eaglen, "The Illustration of Coins: An Historical Survey" "in *British Numismatic Journal* vol. 80 (2010) pp. 140-150; vol. 81 (2011) pp. 165-180 pars 1 pars 2

Encyclopaediae
* Mackay, James. 2007. *The World Encyclopedia of Coins & Coin Collecting.* Lorenz Book. ISBN 9780-754816140.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **numismaticam** spectant. |
Wikidata Nuno Gomes Nabiam
Res apud Vicidata repertae:Nuno Gomes Nabiam: imagoNuno Gomes Nabiam: imago
*Nativitas*: 17 Novembris 1966; Bissau  
*Patria*: Guinea Bissaviensis  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Guinea-Bissau  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Assembly of the People United  

**Nuno Gomes Nabiam** vel **Nabian** (Bissau in urbe die 17 Novembris 1966 natus) est politicus Guineae Bissaviensis.

In urbe nativa educatus est apud Lyceum nationale, ubi se ad factiones libertatem faventes adsociabat. In Unionem Sovieticam receptus, Kioviae Institutum aviationis frequentavit. Unde in patriam reditus denuo usque in annum 2014 rector fuit procurationis civilis aviationis. Hoc anno candidatus ad praesidatum nationalem factus est pro factione Renovationis Socialis. Anno 2019 praesidatum rursus petivit pro conventu Populi Uniti. Iterum victus, ab Umaro Sissoco Embaló praeside victore ad officium primi ministri die 29 Februarii 2020 convocatus est.

Nexus externi
-------------

* "Guinea-Bissau presidential candidate Nabiam concedes run-off defeat" (23 Maii 2014) apud *DefenceWeb*
* "Élections en Guinée-Bissau: Sissoco Embalo engrange le soutien de Nuno Nabiam" (4 Decembris 2019) apud *RFI*
* "APU-PDGB em rota de colisão" (6 Decembris 2019) apud *RFI*

Primi ministri Guineae Bissaviensis 1991–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Carolus Correia • Manuel Saturninus da Costa • Carolus Correia • Franciscus Fadul • Caietanus N'Tchama • Faustinus Imbali • Alamara Nhassé • Marius Pires • Arthurus Sanhá • Carolus Gomes iunior • Aristides Gomes • Martinus Ndafa Kabi • Carolus Correia • Carolus Gomes iunior • Adiato Djaló Nandigna • Rui Eduardus de Barros • Dominicus Simões Pereira • Baciro Djá • Carolus Correia • Baciro Djá • Umaro Sissoco Embaló • Arthurus Silva • Aristides Gomes • Faustinus Imbali • Nuno Gomes Nabiam
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Guineae Bissaviensis • Ministri rerum externarum Guineae Bissaviensis |
|  |
Forma pentametri dactylici
**Pentameter dactylicus** seu tantum **pentameter** (a Graeco πεντάμετρος, videlicet "compositus ex quinque metris") est versus Latinae et Graecae poësis, etiamsi praecipue in distichis inveniri potest.

Pentameter divisus est in duos hemistichios (a verbo Graeco ἡμιστίχιον, "dimidius versus"); primus hemistichius constat ex duobus dactylis (— ∪ ∪) non numquam pro spondeis (— —) substitutis atque syllaba acuta tertii dactyli; secundus ex duobus dactylis firmis atque tertii dactyli acuta syllaba breviter vel producte dicta. Ictus in syllabas primas omnium dactylorum et in ultimam, quamquam brevem, cadit.

Exemplum pentametri est versus secundus Catulli carminis 85 (LXXXV) ex *Epigrammatis* educti:

|  |  |
| --- | --- |
| Ód(i) et amó. // Quar(e) íd faciám // fortásse requíris. |    — hexameter |
| Néscio, séd fierí // sénti(o) et éxcruciór. |    — pentameter |

Nexus interni
-------------

* Hexameter
* Epigramma
* Distichon

Notae
-----

1. ↑  Lewis, C.T. & Short, C. (1879). *A Latin dictionary founded on Andrews' edition of Freund's Latin dictionary.* Oxford: Clarendon Press.
2. ↑  Saalfeld, G.A.E.A. (1884). *Tensaurus Italograecus. Ausführliches historisch-kritisches Wörterbuch der Griechischen Lehn- und Fremdwörter im Lateinischen.* Wien: Druck und Verlag von Carl Gerold's Sohn, Buchhändler der Kaiserl. Akademie der Wissenschaften.
Wikidata Iosephus Serra
Res apud Vicidata repertae:Iosephus Serra: imagoIosephus Serra: imagoIosephus Serra: subscriptioIosephus Serra: subscriptio
*Nativitas*: 19 Martii 1942; Paulopolis  
*Patria*: Brasilia  
*Nomen nativum*: José Serra Chirico
**Officium**

*Officium*: governor of São Paulo, Mayor of São Paulo, Minister of Health of Brazil, senator brasilianus, Brazilian federal deputy  
*Munus*: oeconomus, politicus, scriptor  
*Patronus*: University of Campinas
**Consociatio**

*Factio*: Brazilian Social Democracy Party  
*Religio*: Catholicismus
**Familia**

*Coniunx*: Mónica Serra  

**Iosephus Serra** (natus Paulopoli die 19 Martii 1942) est machinator, rerum politicorum peritus, civitatis Paulopolitanae gubernator, et candidatus praesidis petitionibus anno 2010 Brasiliensis. Qui die 3 Octobris 2010 in primo ordine petitionis cum 33 centesimis suffragiorum proxime accessit. In secundo ordine die 31 Octobris 2007 contra Dilmam Rousseff pugnabat, quae tamen vicit (55,4% suffragiorum a Rouseff nactis, 44.6% a Serra).

Alumnus est universitatis Paulopolitanae(pt) ubi ingeniariae studuit. Deinde rebus oeconomicis studuit apud universitates Chilensem (eodem tempore quo Caesar Maia) et Cornellianam ubi gradum doctoris meruit; mox Institutum Studiorum Superiorum Princetoniae petivit. Professor fuit apud Universitatem Civicam Campinensem.

Nexus externi
-------------

Aëtius Neves (ad sinistram), Iosephus Serra, Antonius Anastasia inter comitia anni 2010 celebrantes

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iosephum Serra** spectant. |

* "Jose Serra launches bid to be Brazil's next president" (11 Aprilis 2010) apud *BBC News*

Ministri rerum externarum Brasilienses 1985–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Olaus Setúbal 1985 • Abreu Sodré 1986 • Franciscus Rezek 1990 • Celsus Lafer 1992 • Ferdinandus Henricus Cardoso 1992 • Celsus Amorim 1993 • Aloisius Philippus Lampreia 1995 • Celsus Lafer 2001 • Celsus Amorim 2003 • Antonius Patriota 2011 • Aloisius Albertus Figueiredo 2013 • Maurus Vieira 2015 • Iosephus Serra 2016 • Aloisius Nunes 2017 • Ernestus Araújo 2019 • Carolus França 2021 • Maurus Vieira 2023
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Brasiliae |
|  |


Praefecti urbi Paulopoli (1986–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ianius Quadros • Ludovica Erundina • Paulus Maluf • Celsus Pitta • Régis de Oliveira • Celsus Pitta • Marta Suplicy • Iosephus Serra • Gilbertus Kassab • Ferdinandus Haddad • Ioannes Doria |
|  |
*Haec pagina de Christiano Pentecostes festo explicat. Si festum Iudaicum quaeris, vide Sollemnitas Hebdomadarum.*
Imago saeculi XV.
**Pentecoste** (Graece πεντηκοστή [ἡμέρα] 'quinquagesimus [dies]') est festum Christianum, quo Spiritus Sancti descensus in discipulos Iesu celebratur. Quinquagesimo post Pascha et decimo post Ascensionem Domini die agitur. Itaque ut Pascha etiam Pentecoste est feria mobilis, statuta quodam die in dierum spatio quod inter 10 Maii et 13 Iunii patet.

In Actibus Apostolorum dicitur Spiritus Sanctus in discipulos descendisse, cum quinquagesimo Sollemnitatis Hebdomadarum die ("τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς") Hierosolymis congregati essent (Act. 2,1-41). Ita ex ultimo feriae Iudaicae die festum Christianum ortum est. Etiam origo ecclesiae habetur.

In pluribus terris religionis Christianae et dies pentecostes et sequens dies lunae feriae sunt similiter ac feriae paschales quinquaginta diebus ante, sed in Italia, Tirolo meridionali excepto, dies lunae Pentecostes abolitus est, ut ita rebus socialibus facilius pecunia suppeditetur similiter ac in Germania, ubi Protestantium dies feria poenitentiae et precum eam ob causam abolitus est. 

Verbis "Veni Creator Spiritus" hymnus sancti spiritus vel pentecostes incipit.

Notae
-----

1. ↑  Cas. gen. *-es*: PONS *Standardwörterbuch Latein* (1992, iterum 2006).
2. ↑  Cas. gen. *-ae* (Jatrologismorum seu medicinalium observationum pentecostae quinque. Romae, 1652 apud *Google Books*)

Nexus interni
-------------

* Ecclesia Pentecostalis

Nexus externus
--------------

* Lectio papae Benedicti XVI de Pentecoste in audientia generali, die 7 Maii 2008, habita **(Italiane)** et alia quaedam.
Westport (Wiltoniensis)  
WestportWestportVici collocatio in comitatu Wiltonia
**Westport**, interdum *Westport St. Mary*, fuit vicus et paroecia quae iuxta Malmesburiam comitatus Wiltoniae in Anglia iecit. Thomas Hobbes philosophus anno 1588 in vico Westport natus est; ibi enim pater Thomas Hobbes habitabat dum pastor curatus ecclesiae Brokenborough meret. Vicus vetus ab anno 1934 in Malmesburiam comprehenditur; paroeciae veteris pars ruralis ab anno 1896 in paroeciam *St. Paul Malmesbury Without* coniuncta est.

Malmesburia et Westport e tabula geographica Ordnance Survey anni 1828

Notae
-----

1. ↑  Ekblom (1917) p. 170

Nexus externi
-------------

*

Bibliographia
-------------

* "Westport (St. Mary)" in Samuel Lewis, ed. *A Topographical Dictionary of England* (7a ed. 1848. ~)
* "Westport" in *Victoria History of the Counties of England* (Londinii, 1901- ~) Wiltshire vol. 14 pp. 229-240
* "Malmesbury" in *Victoria History of the Counties of England* (Londinii, 1901- ~) Wiltshire vol. 14 pp. 127-168
* Einar Laurentius Ekblom, *The Place-Names of Wiltshire, their origin and history* (Upsalae, 1917) p. 170
**Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

Bibliothecae aedificium
**Bibliotheca Nationalis Polonica** (Polonice *Biblioteka Narodowa*) est bibliotheca nationalis Poloniae, Varsoviae sita.

Itaque bibliotheca ex vetustissimis institutis culturalibus in Polonia, ut annis inter 1747 et 1795 Bibliotheca Załuskiana fuerat, anno 1928 renata est.

Collectio eius continet plus quam decem milliones librorum.

Est scilicet etiam bibliotheca digitalis Polonica, ubi libros, periodica, graphica, mappas, materias musicas, foliola et codices e collectionibus Bibliothecae Nationalis in promptu habeas.

Pinacotheca
-----------

* Ostium.Ostium.
* Lectio locus.Lectio locus.
* Codex Suprasliensis.Codex Suprasliensis.
* Sacramentarium Tyniec.Sacramentarium Tyniec.

Nexus interni
-------------

* Bibliotheca Iagellonica

Notae
-----

1. ↑  "History". Biblioteka Narodowa
2. 1 2  "Sprawozdanie Biblioteki Narodowej za rok 2021". Biblioteka Narodowa. 2022

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bibliothecam Nationalem Polonicam** spectant. |

* Situs interretialis bibliothecae proprius (Polonice, Anglice)
Bibliotheca Nationalis Indiae.
Bibliotheca Nationalis Indiae.
*Bhasha Bhawan,* novum bibliothecae aedificium anno 2005 inauguratum.
Bibliotheca Nationalis die 1 Februarii 1953 omnibus patere coepit. Inter homines praesentís erant (laeva ad dextram) B. C. Roy, Maulana Azad, H. C. Mukherjee, S. S. Bhatnagar, Humayun Kabir, et B. S. Kesavan.
**Bibliotheca Nationalis Indiae** (Bengalice ভারতীয় জাতীয় গ্রন্থাগার *bhāratīẏa jātīẏa granthāgāra* ; Hindice भारतीय राष्ट्रीय पुस्तकालय *bhāratīya rāṣṭrīya pustakālaya*), Aliporae in vico Calcuttae sita, est bibliotheca nationalis, per magnitudinem maxima bibliotheca in India, et civicum actorum publicorum receptaculum. Administratur a Ministerio Culturae rei publicae Indicae. Eius propositum est materiam impressam in subcontinente productam colligere, conservare, disseminare. Principale aedificium inter amoenas Praedii Belvedere acras triginta stat. Inter res a bibliotheca servatas sunt plus quam 2.2 milliones librorum, 86,000 tabulae geographicae, et 3200 manuscripta. Palatium ante libertatem civicam captam erat domus publica gubernatoris generalis. Die 1 Februarii 1953, bibliotheca omnibus patere coepit, a Maulana Azad rite aperta. Rector hodiernus est Arun Kumar Chakraborty.

Iuxta bibliothecae terras sunt Horti Zoologici Aliporani, clarus locus periegeticus.

Statistica bibliothecae
-----------------------

> 22 700 000 libri
> 86 000 tabulae geographicae
> 3200 manuscripta
> 45 chiliometra spatii pluteorum
Conclavia legendi > 550 homines simul accommodare possunt.

Notae
-----

1. ↑  *Useful Information*.. *National Library* .
2. ↑  "Largest Library in India - National Library Kolkata" .
3. ↑  "Progress To Be Made In National Library, Kolkata". 16 Decembris 2011 .
4. ↑  "Archived copy" .
5. ↑  "Archived copy" .
6. ↑  Murray 2009: 283.
7. ↑  *National Library*.. *www.nationallibrary.gov.in* .
8. ↑  Das 2016.

Bibliographia
-------------

* Das, Soumya. 2016. "National Library in Kolkata facing acute staff shortage." *The Hindu,* 16 Iulii 2016. Editio interretialis.
* Kaula, P. N. [Prithvi Nath]. 1970. *The National Library of India: a critical study.* Mumbais: Somaiya Publications.
* Majumder, Uma. 1987. *India's National Library: systematization and modernization.* Praefatio Ashin Das Gupta. Calcuttae: National Library.
* Murray, Stuart. 2009. 'The Library an Illustrated History. *Sicagi: ALA Editions.*
* Raman Nair, R. 1987. "National Library of India: A Historical Perspective." *International Library Movement* 9 (1). PDF.
* Thankappan Nair, P. 2004. *Echoes from Belvedere: home of the National Library.* Calcuttae: Associated Book Agency.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bibliothecam Nationalem Indiae** spectant. |

* Situs interretialis bibliothecae proprius.
* Majumder, Sampurna. "Times Travel: National Library of India." *Times of India.*
Conradus von Altstetten poëta in *codice Manesse pictus.*
**Bibliotheca Palatina**, olim Heidelbergae instituta, fuit locupletissima et magnifica librorum bibliotheca saeculo XVI facta, libros manu scriptos 3524 et impressos fere 5000 comprehendens. Bibliotheca primordialis clericalis condita est a Ludovico III electore Palatino (anno 1436 mortuo) et in ecclesia Sancti Spiritus posita. Quos libros elector Otho Henricus (anno 1559 mortuo) in bibliotheca nova Palatina incorporavit, una cum libris quos electores anteriores in castello habuerunt, necnon libris universitatis Heidelbergensis. In fine saeculi sedecimi Paulus Melissus, anno 1602 moriturus, bibliothecam procuravit.

Anno 1622, Heidelberga a militibus confoederationis Catholicae devastata, bibliothecam Maximilianus I elector Bavariensis papae Gregorio XV, pro adiumento gratias agens, dono dedit; qui bibliothecarium Leonem Allatium Heidelbergam misit ut transportationem librorum procuraret. Ab eo tempore igitur maior bibliothecae Palatinae pars in Vaticanam includitur. Aliqui libri Romam non missi in varias bibliothecas diffusi in Germania remanserunt. 

Per constituta Consilii Vindobonensis anni 1816, 848 codices lingua theodisca manuscripti Heidelbergam transferendi erant. Profecto 847 "codices Palatini germanici" illuc in bibliothecam universitatis deportati sunt et sub signo "cpg" numerantur. Solus codex numeri cpg 848 postremus anno 1888 tandem e bibliotheca regia Parisina in Germaniam revenit cumque ceteris congregatus est: ille in totius orbis clarissimis manuscriptis habitis Codex Manesse. Totus hic codicum mediaevalium linguae theodiscae thesaurus amplitudine est quartus a collectionibus Berolinensi, Monacensi, Vindobonensi. Catalogizati in compluribus voluminibus, interdum etiam digitalizati omnibus libere legendi sunt.

Fridericus II in libro manu scripto *De arte venandi cum avibus* pictus.

Bibliographia
-------------

* Leonard Boyle, ed. *Bibliotheca Palatina, Druckschriften, Microfiche-Ausgabe*. Monaci 1989-1995, ISBN 3-598-32880-X (opus), ISBN 3-598-32919-9 (index)
* Elmar Mittler, ed. *Bibliotheca Palatina, Druckschriften, Katalog zur Mikrofiche-Ausgabe*. Voll. 1-4. Monaci 1999, ISBN 3-598-32886-9
* Ludwig Schuba, *Die medizinischen Handschriften der Codices Palatini Latini in der Vatikanischen Bibliothek*. Aquis Mattiacis: Reichert, 1981, ISBN 3-88226-060-2 (*Kataloge der Universitätsbibliothek Heidelberg*, 1)
* Ludwig Schuba, *Die Quadriviums-Handschriften der Codices Palatini Latini in der Vatikanischen Bibliothek*. Aquis Mattiacis: Reichert, 1992, ISBN 3-88226-515-9 (*Kataloge der Universitätsbibliothek Heidelberg*, 2)
* Dorothea Walz, *Die historischen und philosophischen Handschriften der Codices Palatini Latini in der Vatikanischen Bibliothek (Cod. Pal. Lat. 921 - 1078)*. Aquis Mattiacis: Reichert, 1999, ISBN 3-89500-046-9 (*Kataloge der Universitätsbibliothek Heidelberg*, 3)
*Vide etiam paginam discretivam:* Tumulus (discretiva)


Wikidata Tumulus (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Tumulus (urbs): insigneTumulus (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 55°26′27″N 65°20′28″E  
*Numerus incolarum*: 309 285  
*Zona horaria*: UTC+05:00  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Elena Sitnikova  
*Procuratio superior*: Kurgan Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 393 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Appleton  

Domus Charlamov Tumuli (via Sovetskaia, 132).
**Tumulus** (Russ. *Курган, Kurgan* 'tumulus') est urbs in meridie districtus foederalis Uralensis Russiae sita. Caput regionis Kurganensis est. Incolas 315 311 habet anno 2019. In ripis fluminis Tobolis patet.

Historia
--------

Timotheus Nevezhin agricola in ripa Tobolis prope tumulum quendam antiquum c. annum 1670 primus casam e stipitibus factam (*izba*) sibi aedificavisse putatur. De hoc tumulo nomen oppidi primum captum est, *Tsarevo Gorodischtsche* (scilicet 'Valla Tzaris' vel 'Agger Tzaris'). Tumulus iste saeculo tertio aut quarto constructus ab expeditione archaeologica Constantini Sal'nikov initio saeculi vicesimi exploratus est; hodie vestigia eius vix videntur. Anno 1695, oppidum in milliariis Russicis octo inferius secundum cursum Tobolis translatum est, ubi et nunc Tumulus urbs sita est. Initio saeculi duodevicesimi arx militaris facta est. Anno 1789 in numerum urbium inclusa est. Tempore Belli civilis magni tumultus in Tumulo urbe fuerunt: nam imperio Sovietorum iam anno 1917 declarato *Bohemi albi* anno 1918, *rubros* exturbaverant et ipsi anno 1919 ab Exercitu Rubro expulsi sunt. Caput regionis Tumulus urbs die 6 Februarii anno 1943 facta est.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 500.
2. ↑  S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *верста*. Vel *versta*.
3. ↑  Russice *белочехи*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°26′27″N 65°20′28″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |

* Tumulus urbs in *Vicicommuniis*
* Situs proprius **(Russice)**
* De historia Tumuli urbis **(Russice)**
Wikidata Dahlum
Res apud Vicidata repertae:Dahlum: insigneDahlum: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°8′0″N 10°51′0″E  
*Numerus incolarum*: 619  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Guelpherbytensis, Elm-Asse  

**Geographia**

*Superficies*: 15.12 chiliometrum quadratum, 15.18 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Dahlum: situsDahlum: situs
**Dahlum** est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Guelpherbytensi situm. E vicis Groß Dahlum et Klein Dahlum constat.

Historia
--------

Dahlum, quando conditum sit, nescimus. Postea locus possessio Guelphorum facta est. Annis 1807 - 1813 Dahlum pars Regni Westphaliae erat. Ab anno 1814 pars Ducatus Brunsvici et ab anno 1918 Rei Publicae Brunsvici erat. Anno 1941 e Circulo Goslariensi ad circulum Guelpherbytum transiit. Anno 1946 pars Saxoniae Inferioris factum est. Ab anno 1974 ad Schöppenstedt commune generale pertinuit. A die autem 1 Ianuarii 2015 pars maioris communis generalis Elm-Asse est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Dahlum** spectant. |

* pagina communis Schöppenstedt
Manfredus Gerlach anno 1986
**Manfredus** (Theod. *Manfred*) **Gerlach** (natus 8 Maii 1928 Lipsiae, mortuus die 17 Octobris 2011) erat vir publicus pristinus Rei publicae Democraticae Germanicae et sodalis atque praeses factionis LDPD.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam scholam finivit Gerlach ab anno 1944 minister publicus laboravit. Quod foedus calandestinum iuventutis condiderat, a Nazistis captus est. Bello finito Gerlach ad factionem liberalem LDPD in Zona Sovieticae accessit. Cum aliis Lipsiae Iuventutem Theodiscam Liberam condidit, quae omnes iuvenes democraticos conveniret, sed mox foedus iuventutis SED, factionis communisticae facta est.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1949 Gerlach legatus legatus Camerae Popularis fuit. Anno 1950 magister civium anno 1952 magister civium superior vicarius Lipsiae electus est. Annis 1951 - 1954 rebus politicis studebat et anno 1964 doctor promotus est. Annis 1951 - 1953 praeses vicarius, annis 1953 - 1967 secretarius generalis et deinde ad usque annum 1990 praeses factionis LDPD erat. Quae factio autem nil contra communistas regentes RDG facere potuerunt, semper consilia SED probavit. Cum autem Michael Gorbačëv in Unio Sovietica consilia Glasnost propagare coepisset, et Gerlach caute novam liberatem a SED petivit. Annis 1960 - 1989 praeses vicarius Consilii Rei Publicae Democraticae Germanicae erat. Tum postquam populus RDG dictaturam communistarum sustulit, Gerlach ultimus praeses Consilii Rei Publicae electus est. Post electionem liberam Camerae Popularis 5 Aprilis 1990 se a magistratu abdicavit. Postea etiam sodalis FDP factus est, sed anno 1993 factionem reliquit accusatus se sodales factionis suae auctoritatibus Sovieticis olim prodidisse. Numquam huius rei in iudicio accusatus est valetudinis causa. Berolini vixit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina "Bundesstiftung zur Aufarbeitung der SED-Diktatur" (lingua Theodisca)

Capita Rei Publicae Democraticae Germanicae (1949 - 1990)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insignum Rei Publicae Democraticae Germanicae |
| **Praeses Rei Publicae**: Gulielmus Pieck
**Praesides Consilii Rei Publicae Democraticae Germanicae**: 
Gualterius Ulbricht |
Gulielmus Stoph |
Ericus Honecker |
Egon Krenz |
Manfredus Gerlach
**Praeses Camerae Popularis**:
Sabina Bergmann-Pohl |
|  |
"Nuptiae in Cana factae", e retabulo Maiestatis a Duccio Senensi anno 1311 confecto
"Nuptiae in Cana factae" a Giocto pictae
**Nuptiae in Cana factae** sunt, secundum evangelium Ioannis, Iesusque cum matre et discipulis ibi adfuit. Ibi Iesus miraculum primum effecerit, aqua in vinum mutata. Pictores multi has nuptias recreaverunt. Textus evangelii sic sonat:

Et die tertio nuptiae factae sunt in Cana Galilaeae, et erat mater Iesu ibi; vocatus est autem et Iesus et discipuli eius ad nuptias. Et deficiente vino, dicit mater Iesu ad eum: "Vinum non habent." Et dicit ei Iesus: "Quid mihi et tibi, mulier? Nondum venit hora mea." Dicit mater eius ministris: "Quodcumque dixerit vobis, facite." Erant autem ibi lapideae hydriae sex positae secundum purificationem Iudaeorum, capientes singulae metretas binas vel ternas. Dicit eis Iesus: "Implete hydrias aqua." Et impleverunt eas usque ad summum. Et dicit eis: "Haurite nunc et ferte architriclino." Illi autem tulerunt. Ut autem gustavit architriclinus aquam vinum factam et non sciebat unde esset, ministri autem sciebant, qui haurierant aquam, vocat sponsum architriclinus et dicit ei: "Omnis homo primum bonum vinum ponit et, cum inebriati fuerint, id quod deterius est; tu servasti bonum vinum usque adhuc." Hoc fecit initium signorum Iesus in Cana Galilaeae et manifestavit gloriam suam, et crediderunt in eum discipuli eius (Evangelium secundum Ioannem 2.1-11).
Nexus interni
-------------

* Nuptiae in Cana factae" (Paulus Veronensis)
**Lambertus** (Theod. *Lambert*) **Lensing** (natus 14 Novembris 1889 Tremoniae, mortuus 25 Aprilis 1965 eodem loco) editor ac vir publicus primo factionis Centri, deinde CDU fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Pater eius editor actorum diurnorum fuit. Ipse gymnasium frequentavit et anno 1910 testimonium maturitatis accepit. Deinde annis 1910 - 1919 Monasterii, Monachii atque Lipsiae iurisprudentiae studebat. Annis 1914 - 1918 miles conscriptus Bello Orbis Terrarum I interfuit, postremo adiutans Francisci de Papen in oriente fuit. Anno 1920 primam probationem accepit. Deinde in domu editoria patris laboravit. Ibi et diurnariam "Tremoniam" ediderunt, quae anno 1923, cum Francici Regionem Ruranam occuparent, prohibebatur. Annis 1930 - 1933 praeses societatis editorum Rhenaniae inferioris et Westfaliae fuit. Cum Nazistae anno 1933 rerum potiti sint, Lensing a regimine domus editoriae recedere coactus est. Ab anno 1939 et Bello Orbis Terrarum II centurio interfuit. Anno 1945 domum revertebat, sed non prius quam 1949 domum editoriam iterum accepit. Annis 1953 - 1959 praeses editorum Germaniae fuit.

Cursus honorum
--------------

Lensing, qui ab anno 1919 sodalis Centri erat, annis 1929 - 1933 consiliarius urbis Tremoniae fuit. Bello Secundo Mundiali finito cum aliis factionem CDU condidit et anno 1946 praeses CDU in Westfalia factus est. Anno 1948 legatus ad Consilium Parlamentaricum Bonnam missus est, quod novam constitutionem Germaniae componeret. Annis 1951 - 1959 praeses CDU Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae fuit et anno 1954 - 1958 ibi legatus ad senatum terrae erat.

Nexus externi
-------------

* Biographia in pagina "parlamentarischerrat.de" (lingua Theodisca)
*Vide etiam paginam discretivam:* Balderus (discretiva)

Mors Balderi. Manuscriptum Islandicum saeculi duodevicensimi.
*Ultima verba ab Othino Baldero dicta.* Scalptura a W. G. Collingwood facta (1908).
**Balderus** in mythologia Nordica est ansus lucis et castitatis, filius Othini et Friggae. Cui sunt permulti fratres, inter quos Thor, Váli et Víðarr sunt.

Saeculo duodecimo, relatus Danici a Saxone Grammatico et aliis rerum gestarum scriptoribus Danicis scripti euhemerizatam fabulae narrationem rettulerunt. Eddae poetica et prosaica, in Islandia saeculo tertio decimo compilatae, sed in poesi Nordica antiqua conditae, multas memorias Balderi mortui ut tragoedia deorum altorum et praenuntius rerum Ragnarök continent.

Secundum *Gylfaginning,* librum Eddae prosae Snorronis Sturlaei, historici Islandici, uxor Balderi Nanna, et eorum filius Forseti est. In *Gylfaginning,* Snorri dicit Balderum maximam navem umquam factam navigare, *Hringhorni* appellatam, nullumque locum Breidablik, eius aula, pulchriorem esse.

Bibliographia
-------------

* Grimm, Jacob. 1835. Paltar. In *Deutsche Mythologie,* caput 11.
* Liberman, Anatoly. 2004. Some Controversial Aspects of the Myth of Baldr. *Alvíssmál* 11:17–54.
* Lindow, John. 1997. *Murder and Vengeance Among the Gods: Baldr in Scandinavian Mythology.* Suomalainen Tiedeakatemia. ISBN 951-41-0809-4.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Balderum** spectant. |

* Apud dictionary.com
* Apud pantheon.org
Wikidata Gangia
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Atropatene  
*Locus*: 40°40′58″N 46°21′38″E  
*Numerus incolarum*: 331 400  
*Zona horaria*: UTC+04:00  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Gəncə
**Gestio**

*Praefectus*: Niyazi Bayramov  
*Procuratio superior*: Atropatene  

**Geographia**

*Superficies*: 298 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Moscua, Iconium, Ordu, Kars, Novarcum, Rustavi, Dusanbe, Cytaea, Homel, Derbentum  

**Tabula aut despectus**

Gangia: situsGangia: situs
*Vide etiam paginam discretivam:* Elisabethopolis (discretiva)

**Gangia**, vel saeculis XIX et XX **Elisabethopolis** (Atropatenice *Gəncə́*) est urbs Atropatenae. 344 108 incolarum habet anno 2020.

Tabulae Hermanni Moll(en) fragmentum

Historia
--------

A saeculo nono Gangia nota est. Saeculis X et XI Scheddadidarum caput fuit, postea Arranis regionis historicae caput. Chanatus Gangianus annis ab 1747 ad 1804 existebat; postea in Imperio Russico *Elisabethopolis* (nomine Elisabethae Alexii filiae, Alexandri I uxoris) nuncupabatur.

Incolae noti
------------

* Nizami

Notae
-----

1. ↑  Tabulam Hermanni Moll vide.
2. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 464.
3. ↑  Nomen urbis a vocabulo Persico *thesaurus* derivatum est.
4. ↑  *Nova supplementa ad Recensionem numorum Muhammedanorum*...; *Conspectusdynastiarum Muhamedannarum...*, etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 40°40′58″N 46°21′38″E • 586523 *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Fortasse locus proelii.
**Clades Variana** fuit proelium quo anno 9 (a.U.c. 762) exercitus Romanus a Germanis, in primis a Cheruscis victus est; quae finem omnibus conatibus Romanis imperii trans Rhenum propagandi fecisse videtur.

De clade accepta
----------------

Copiis aestate in Germaniam ductis, Publius Quinctilius Varus imperator sub autumno tres legiones subsidiaque et impedimenta in hiberna trans Rhenum sita deducere intendit. De seditione tamen quadam certior factus ab agro Cherusco profectus iter inexploratum ingressus in Arminii principis Cheruscorum insidias incurrit. Qui cum socius populi Romani vetus artibus militaribus instructus esset omnibus, iniquissimo loco impetum fecit. Exercitus enim Romanus valle angusta silvisque inclusus et per paludes distractus necopinanter petitus aciem instruere non potuit. Germanis autem Arminio duce opportunitate et loci et temporis feliciter usis proelium illud quattuor dies et tres noctes decertabatur. Exercitus tandem Romanus tanta clade affectus est, ut Varus et legati de salute comparanda desperati mortem sibi consciscerent.

Quid post cladem acciderit
--------------------------

Trium itaque legionum septimae decimae, duodevicesimae, undevicesimae strage confecta caput Vari praecisum primum Marboduo regi, inimico Arminii, tum Augusto Caesari missum est. Unde Augustus illud "Quintili Vare, legiones redde!" exclamavisse traditur (Suetonius "Divus Augustus" 23.2).

De loco proelii
---------------

Cornelius Tacitus Romanos in saltu Teutoburgiensi profligatos esse testis est, quamobrem hoc proelium etiam "proelium in saltu Teutoburgensi factum" nominatur. Hodie opinio est ad vicum vulgo *Kalkriese* nominatum conflictum esse, qui locus ab Osnabruga ad septentriones spectat. Id archaeologus Antonius Clunn Britannicus decennio decimo saeculi vicensimi probavisse videtur.

Fontes
------

* Dio Cassius libro LVI *Historiae Romanae*, cap. 18-23.
* Suetonius, *Vita Divi Augusti*, capitulo 23.
* Tacitus libro primo *Annalium* capitulo 55
* Velleius Paterculus, libro secundo *Historiae Romanae* capitulis 117-120.

Nexus interni
-------------

* Proelium Hadrianopolitanum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **cladem Varianam** spectant. |

* Velleius Paterculus: Res gestae Romanae Textus Latinus et in Anglicum conversus.
* Suetonius: Textus Latinus.
* Publius Cornelius Tacitus: *Annales.* Textus Latinus.
Varias taxiraedas in Manhata, Nova Eborica.

Unam legis e paginis de
vehiculis
disserentibus

---


Vehicula terrestria

*Vide etiam*: Via et astarium

* Autocinetum
* Autocurrus armatus
* Autocurrus sarcinarius
* Birota
* Birota automataria
* Carrus
* Chamulcus automatarius
* Cisium
* Ferrivia
	+ Currus electricus
	+ Currus tractorius
	+ Ferrivia elevata
	+ Ferrivia magnetica
	+ Ferrivia metropolitana
	+ Ferrivia subterranea
	+ Ferrivia suspensa
	+ Ferrivia vaporica
	+ Tramen
		- Tramen onerarium
		- Tramen vectorium
* Laophorium
* Nartae
* Taxiraeda
* Tractorium
* Trahea

Vehicula aquatica

*Vide etiam*: Portus

* Linter
* Navis
* Navis submarina

Vehicula aërialia

*Vide etiam*: Aëroportus, helicopterarium et heliportus
**Aërostates**

* Navis aeria/Zeppelinus

**Aërodynes**

* Aëroplanum
* Helicopterum
* Autogyrus

Vehicula spatialia

* Astronavis
* Navicula sideralis
* Rocheta
* Satelles artificialis
* Speculatrum spatiale

 Vide etiam  
Ars ingeniaria · Vectura

**Taxiraeda** vel **autoraeda meritoria** est vehiculum aut ut autocinetum aut autocurrus sarcinarius quod, praesertim in magnis urbibus, transportat homines ad destinationes suarum. Convector destinationem potest optare quo non potest fieri in casu laephoro.

Ratio taxiraedae Lutetiae et Londonii septimo decimo saeculo incipit, minus autem machinae quam vehicula equis tracta. Anno 1871, Wilhelm Bruhn invenit "taximeter", quod est origo nominis "taxi", ad aërem itineris mensurandum. Prima taxiraeda machina moderna facie a Gottlieb Daimler anno 1897 fabricata est, Stutgardiae autem eodem anno adhibita est.

Notae
-----

1. 1 2  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*, editio sedunda, 2009.
2. ↑  Reijo Pitkäranta, *Suomi-latina-suomi-sanakirja: Lexicon Finnico-Latino-Finnicum* (Helsinki 2002).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **taxiraeda** spectant. |
**Anticorpus** est proteinum, quod ad defensionem cellularum factum est. Hoc proteinum tutatur cellulas, ut animadvertatur organismus de rebus peregrinis corpus invadentibus. Quod conficit defensionem cellularum, est molecula praestans rebus peregrinis, appellata *antigenum* (*anti-gen-,* sive *anticorporis genitor*). Anticorpora, velut cetera proteina, transcribuntur a genis. Anticorpus quodque adhaeret ad antigenum. Structura anticorporum est pervaria propter structuram variam antigenorum. Eamobrem sequentia genorum, quae transcribunt anticorpora, est varia non solum inter homines, sed etiam intra hominem ipsum. His in genis ratio mutationis est ita, ut ad defensionem cellulae sint decies centena milia anticorporum, ut fortius quotquot antigena instent.

Anticorpora, quae etiam *immunoglobulina* appellantur, proteina, quae per cellulas B in systemate immunitatis creantur, pro obsidione et abolitione virorum, bacteriorum, vel parasitorum in cooperatione cum cellulis manducantibus seu systemate complementi. Structura principalis eorum litteram Y imitatur, et e duobus proteinis constat, cum in typis IgM et IgA (vide infra) plures moleculae unum anticorpus magnum forment. Plerumque genera anticorporum humanorum in quinque partes dividuntur: 

* IgM: Prima anticorpora post infectionem. Maxima anticorpora sunt, quoniam quinque immunoglobulina unam moleculam magnam huius typi formant.

* IgG: Abundantissima anticorpora in sanguine et fluido intercellulari. Structura eorum archetypica pro immunoglobulinis est.

* IgA: Anticorpora huius typi plerumque per epithelia emittuntur. Duo immunoglobuli unum anticorpus emissum formant, cum in sanguine hic typus modo solitarius exsistat.

* IgE: Anticorpora huius typi reactiones allergicas efficiunt per emissionem mediatorum allergiae ex cellulis specialibus. Etiam defensionem contra parasitos efficiunt.

* IgD: Anticorpora typi IgD plerumque ad membranam cellulae B maturae exsistunt. Functio eorum in systemate immunitatis ignota est.

Anticorpora inter se differunt in adnexione adversus diversa antigena. Causa est structura genetica, propter recombinationem geni immunoglobuli, quae peculiaris pro omni B-cellula est.

Structura
---------

**Anticorporum** structura: catenae graves (3) et leves (4) inter se conectae formam Y formantes
Anticorporibus catenae graves (Anglice: *heavy chains*, abbreviatura H) duo velut catenae leves (Anglice: *light chains*, abbreviatura L) duo inter se per disulphidi pontes conectae sunt, formantes formam Y unius. Catenis levibus *dominiorum* et unum variabile (VL) et unum constante (CL) sunt. Catenis gravibus dominiorum unum variabile (VH) sed constantia tria (IgG, IgA) sive etiam quattuor (IgM, IgE), nominatur CH1, CH2, CH3 (velut - IgG, IgA - CH4).

Notae
-----

1. ↑  Arnaudov, G.D. (1964). *Terminologia medica polyglotta. Latinum-Bulgarski-Russkij-English-Français-Deutsch.* Serdicae: Editio medicina et physcultura.

Nexus interni
-------------

* Agglutinatio (biologia)
* Allergia
* Vaccinum
Wikidata Christianus Niebuhr
Res apud Vicidata repertae:Christianus Niebuhr: imagoChristianus Niebuhr: imago
*Nativitas*: 17 Martii 1733; Lüdingworth  
*Obitus*: 26 Aprilis 1815; Meldorf  
*Patria*: Duchy of Bremen and Verden, Duchy of Holstein  

**Officium**

*Munus*: mathematicus, explorator, cartographus, naturae peritus, zoologus, astronomus, botanista  

**Familia**

*Proles*: Bartholdus Georgius Niebuhr  

**Christianus** vulgo *Carsten* **Niebuhr** (natus die 17 Martii 1733 Cuxhaven-Lüdingworth in Saxonia Inferiore, mortuus die 26 Aprilis 1815 Meldorf in Dithmarsia) mathematicus et indagator Germanicus fuit.

Vita
----

Cum Gottingae rebus mathematicis studuisset anno 1760 nauta ingeniarius Danicus creatus est. Annis inter 1761 et 1767 sub mandato rectionis Danicae iter fecit in Arabiam, Persiam et terras orientales contiguas; viam solus pergebat sociis mortuis. Ex anno 1778 tamquam consiliarius regius et ex anno 1808 tamquam consiliarius gubernatorius Meldorf in oppido vitam degebat. 

In lucem protulit opera magni momenti »Beschreibung von Arabien« (Hafniae 1772) et »Reisebeschreibung nach Arabien und andern umliegenden Ländern« (Hafniae 1774–78). Edidit res socii Forskal has: »Descriptiones animalium etc.« (Hafniae 1775); »Flora aegyptiaco-arabica« (Hafniae 1776) et »Icones rerum memorabilium etc.« (Hafniae 1776). Vitam eius scripsit filius et summus historicus Bartholdus Georgius Niebuhr (Kieliae 1817).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • IPNI • Grove Art • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Wikidata Taxarolium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°43′46″N 8°46′21″E  
*Numerus incolarum*: 650  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Alexandrina  

**Geographia**

*Superficies*: 7.04 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Franca Villa-Bisium, Gavium, Novae, Pastoriana  

**Tabula aut despectus**

Taxarolium: situsTaxarolium: situs
Taxarolium
**Taxarolium** (-ii, *n.*) (Italiane: *Tassarolo*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Alexandrina situm. Incolae *Taxarolienses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

Municipium in Agro Novensi iacet.

Nexus interni
-------------

* Pedemontium (*regionem*),
* Provinciam Alexandrinam Statiellorum,
* Alexandriam Statiellorum seu Alexandriam a Palea (*urbem*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Taxarolium** spectant. |
Wikidata Sanctus Laurentius Australis
Res apud Vicidata repertae:Sanctus Laurentius Australis: insigneSanctus Laurentius Australis: insigne
*Civitas*: Brasilia  
*Locus*: 31°21′54″S 51°58′40″W  
*Numerus incolarum*: 43 501  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Rivus Magnus Australis  

**Geographia**

*Superficies*: 2 036.125 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Camaquã, Canguçu, Cristal, Pelotas, Turuçu  

**Tabula aut despectus**

Sanctus Laurentius Australis: situsSanctus Laurentius Australis: situs
**Sanctus Laurentius Australis** (Lusitane: *São Lourenço do Sul*) est urbs in Brasilia Meridiana, provinciae Fluvii Magni Meridionalis. Incolae: 44 561 (existimatis IBGE 2016). Urbs est in ripa **Laci Anatini** (Lusitane *Lagoa dos Patos*, "Lacus Anatum").

Bibliographia
-------------

* HAMMES, Edilberto Luiz. São Lourenço do Sul – Radiografia de um Município – Das origens ao ano 2000 (4 tomi, lusitane). Sanctus Leopoldus, Brasilia: Studio Zeus, 2010 ISBN 9788563660008

Arroio São Lourenço, river in São Lourenço do Sul, Brazil.Amnis S. Laurentii in Sancti Laurentii Australi urbe

Notae
-----

1. ↑

S. L. Australis (Brasiliae)  
S. L. AustralisS. L. AustralisUrbis collocatio in Brasilia

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 31°21′54″S 51°58′40″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |

* Situs urbis praefecturae **(Lusitane)**
Octadrachmon aureum e serie commemorativa:  
obverso Arsinoae II protome velata, nota Λ  
reverso diceras: ΑΡΣΙΝΟΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ "Arsinoae Philadelphae"
Decadrachmon argenteum e serie commemorativa:  
obverso Arsinoae II protome velata, nota ΞΞ  
reverso diceras: ΑΡΣΙΝΟΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ "Arsinoae Philadelphae"
**Nummi Arsinoae II commemorativi** iussu Ptolemaei II incusi sunt, sororem et uxorem alteram Arsinoam II commemorantes quae anno 270 a.C.n. mortua est; tales nummi et rege Ptolemaeo III incusi sunt et sub regno successorum. Nummo obverso protome velata hanc reginam figurat. Nummo reverso videtur diceras, scilicet cornu copiae bifidum, verbis ΑΡΣΙΝΟΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ "Arsinoae Philadelphae" circumpositis.

Series nummorum commemorativorum comprehendit e moneta Alexandriae:

* Octadrachmon aureum (etiam notis Α, Δ, Ε, Ζ, Η, Θ, Ι, Κ, Λ, Μ, Ξ repertum): Sv. 408, 419, 434, 443, 454, 459, 460, 471, 475, 476, 486, 489
* Decadrachmon argenteum (etiam notis Α, Δ, Ε, Ζ, Θ, Λ, Ν, Ξ, Ο, Π, Ρ, Σ, Τ, Υ, Φ, Χ, Ψ, Ω repertum): Sv. 409, 420, 434a, 444, 455, 461, 477, 488, 490, 492, 495, 496, 502, 503, 508, 512, 513, 517, 518
* Tetradrachmon argenteum (notis Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ι repertum): Sv. 421, 429, 432a, 435, 445, 456

Tales nummi et ex aliis monetis producti sunt.

Notas ad sinistram imaginis obversae partem incusas Sboronus censuit annos denotare ab Arsinoa deificata, Troxall non annos sed formas monetarias; ambo autem hos nummos primum incusos credunt anno fere 270 a.C.n. Quae notae, in his nummis primum usitatis, paullo postea in nummis rei publicae Romanae videntur in serie didrachmorum quae Romam et Victoriam fingunt.

Bibliographia
-------------

* Harold B. Mattingly, "The Roma/Victory Romano didrachms and the start of Roman coinage" in Harold B. Mattingly, *From coins to history: selected numismatic studies* (Ann Arbor: University of Michigan Press, 2004. ISBN 0-472-11331-3) pp. 100-129 (vide pp. 101-103 apud *Google Books*)
* I. N. Sboronus, *Τα νομίσματα του κράτους των Πτολεμαίων*. Athenis: Sacellarius, 1904-1908 Versio Anglica interretialis (vide tabulas 15a, 15b, 16a, 19b, 21b, 22a, 23a, 23b, 24a, 25b, 26b, 28a, 28b, 31a, 32a, 32b)
* Dorothy Burr Thompson, "A Portrait of Arsinoe Philadelphos" in *American Journal of Archaeology* vol. 59 (1955) pp. 199-206
* Hyla A. Troxell, "Arsinoe's non-era" in *American Numismatic Society Museum Notes* vol. 28 (1983) pp. 35–70

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.