recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Infusum.
Mate.
**Infusum** (*-i* n.) est potio cum aqua confecta, ubi folia, flores, semina, fructus, aut cortex plantae alicuius in aqua plerumque calida infunditur; potio sic facta bibitur, aut calida aut frigida, interdum aliis rebus immixtis. Gaubius, pharmacologus saeculi duodevicensimi, infusum sensu laxo definit: "Infusum est medicamentum internum, fluidum, ex menstruo liquore, materiae idoneae parte aliqua, ope macerationis, citra ebullitionem, imbuto constans. Diversitas menstrui, paraeparationis, aliarumque conditionum, varia huic nomina peperit." Nomina praeacipua deinde enumerantur et definiuntur, inter quae tinctura, claretum, et nectar, huius generis sigillatim vinum Hippocraticum, sed praecipue thea medicata aut infusum sensu stricto.

Exempla infusorum
-----------------

* Coffeum
* Mate
* Thea

Notae
-----

1. ↑  Joseph Ince, *The Latin Grammar of Pharmacy* (Londinii: Baillière, Tindall & Cox, 1898). Vide etiam Infusum scoparii
2. ↑  Hieronymus David Gaubius, *Libellus de methodo concinnandi formulas medicamentorum,* 4a ed. (Lugduni Batavorum: Luchtmans, 1787) (pp. 134-135 apud *Google Books*).
Algarum fuscarum silva
*Achlya* sp. (Saprolegniales) in grano cannabis
Chromista sunt eukaryota, fortasse regnum separatum formans, aut in Protistas numerari possunt. Includunt omnes algas, quae chloroplastes chlorophyllum a & c continent, variasque formas absque colore, quae valde affinis cum eis ipis. Hae quattuor membranis circumdatis quae ab algis rubris oriri viduntur. 
Sunt tres greges:

* Heterokonta / Stramenopiles (= algae fuscae, diatomae (algae silicatae), mucor marinus (oomycota, &tc.
* Haptophytes (= algae calcariae)
* Cryptomonades (= algae minutissimae biflagellatae)

Nomen *Chromista* primo introductum est a Cavalier-Smith anno 1981; nomina anteriora *Chromophyta* & *chromobionta* correspondunt{dubsig} ad ipsum gregem. Arbores moleculares vix non resolvere possunt relationes inter varios greges illos. Cuncti tres ex antecessore communi oriri videtur, antecessor communis et alveolatorum est (vide: chromalveolates), sed argumento deficit, non probare possumus Haptophytes & Cryptomonades ne pertinent ad Heterokontas.[2][1] 

Divisio: Chrysophyta

* Classis Chrysophyceae (algae aureae)
* Classis Bacillariophyceae (diatomae)

Divisio: Phaeophyta (algae fuscae)
secundum vicispecies

Classificationes "alternativae"
-------------------------------

### Cavalier-Smith (1993)

De *Regno Protozoa & de 18 phylis eius*

In Phylo Heterokonta sunt  

Subphylum **Ochrista** Cavalier-Smith, 1998

* Infraphylum Raphidoista
* Infraphylum Chrysista
* Infraphylum Eustigmista
* Infraphylum Diatomea

### Cavalier-Smith (1998)

De *Systemate reviso sex regnorum vitae*  

In Regno Chromista, Subregno Chromobionta, Infraregno Heterokonta, Superphylo Gyrista  

Phylo **Ochrophyta** Cavalier-Smith 1986 sunt:

* Subphylum Phaeista
* Subphylum Diatomeae

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* T. Cavalier-Smith, 1981. Eukaryote kingdoms: seven or nine? - Biosystemsvolume = 14, pag. 461-481.

Nexus interni
-------------

* Biota

Nexus externi
-------------

* UCMP: Introduction to the Chromista
* Encyclopedia of Life: Chromista
* Chromista at Systema Natura
* UCMP: Introduction to the Chromista

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Chromista"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chromista** spectant. |
Imago Antonii Burns, servi fugitivi, cuius prehensio et condicionibus Actus Servorum Fugitivorum anni 1850 iudicium tumultus et obtestationes abolitionistarum et civium Bostoniensium vere 1854 incitaverunt. Protome Burns, viginti quattuor annos nati, "A Barry ex daguerreotypo adumbrata a Whipple et Black,"  a prospectibus eius vitae cingitur.
**Antonius Burns** (31 Maii 1834–17 Iulii 1862), servus in Staffordiensi Comitatu Virginiae natus, iuvenis Baptista et "praedicator servus" in Ecclesia Unionis Falmuthensi Falmuthi in Virginia factus est. Anno 1853, ex servitute effugiens, ad Bostoniam pervenit, ubi laborare coepit. Proximo anno, condicionibus Actus Servorum Fugitivorum anni 1850 captus, Bostoniae legitime iudicatus est. Bostoniensibus autem legi ferociter resistentibus, casus animas hominum per Civitates Foederatas ad se convertit, magnasque protestationes et impetus in administratores praetorianos intra basilicam incitavit. Milites foederales Burns post iudicium ad navem transportarentur ut ad Virginiam conveheretur, sed denique a servitute redemptus est, sua libertate a Bostoniensibus eum commiserantibus coempta. Postea, in Collegio Oberliniensi educatus, praedicator Baptisticus factus est, qui ad Canadam Superiorem pro loco immigravit. Henricus David Thoreau in libro *Slavery in Massachusetts* historiam Burnsianum refert.

Notae
-----

1. ↑  Anglice: "Drawn by Barry from a daguereotype [sic] by Whipple and Black."

Bibliographia
-------------

* Barker, Gordon S. 2011. *Imperfect Revolution: Anthony Burns and the Landscape of Race in Antebellum America.* Kent Ohii: Kent State University Press.
* Hamilton, Virginia. *Anthony Burns: The Defeat and Triumph of a Fugitive Slave.*
* Roth, Ronica. 2003. The Trial of Anthony Burns. *Humanities* 24(3).
* Stewart, James Brewer. 1996. *Holy Warriors: The Abolitionists and American Slavery.* Ed. retractata. Novi Eboraci: Hill and Wang.
* Thoreau, Henry David. 1854. Slavery in Massachusetts.
* Tuttleton, James W. *Thomas Wentworth Higginson.* Twayne Publishers.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Antonium Burns** spectant. |

* Anthony Burns, www.virginiamemory.com (Virginia Memory)
* Anthony Burns (1834-1862), image.udmercy.edu (Black Abolitionist Archive, University of Detroit Mercy)
* Anthony Burns Biography (1834-1862), www.biography.com (A&E Television Networks, 2007)
Wikidata Antonius Carmona
Res apud Vicidata repertae:Antonius Carmona: imagoAntonius Carmona: imago
*Nativitas*: 7 Martii 1953; Fyzabad  
*Patria*: Trinitas et Tabacum  

**Officium**

*Officium*: Judge of the International Criminal Court, President of Trinidad and Tobago  
*Munus*: Iudex, politicus, Causidicus  

**Consociatio**

*Factio*: no value  

**Familia**

*Coniunx*: Reema Harrysingh-Carmona  

**Antonius Carmona**, vulgo plene *Anthony Thomas Aquinas Carmona* (natus in oppido Fyzabad insulae Trinitatis die 7 Martii 1953), iuris consultus, est a die 18 Martii 2013 praeses Trinitatis et Tabaci, successor Georgio Maxwell Richards.

Antonius Carmona est alumnus universitatis Indiarum Occidentalium et Scholae Iuris Hugonis Wooding. Fuit brevi spatio iudex Internationalis Iudicii Criminalis, mense Decembri 2011 electus, sed, praeses patriae mox promotus, anno 2013 dimissionem petivit. Successor eius in officium iudicis internationalis est Galfridus Andreas Henderson, qui et ille ex insula Trinitatis ortus est.

Nexus externi
-------------

* Vita apud Iudicium Criminale Internationale
* Vita apud situm praesidii Trinitatis et Tabaci

Praesides Trinitatis et Tabaci

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ellis Clarke 1976 • Noor Hassanali 1987 • Raimundus Robinson 1997 • Georgius Maxwell Richards 2003 • Antonius Carmona 2013 • Paula Mae Weekes 2018 • Christina Kangaloo futura
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Trinitatis et Tabaci |
|  |
***Ephemeris*** est periodicum Latinum Latine scriptum et per interrete libere emissum. A Stanislao Tekieli iuvene Polono et Albino Francogallo anno 2004 condita est. De multis variisque rebus auctores Ephemeridis Latine scribunt, e.g. de factis, moribus et hominibus hodiernis, de historia, religionibus, aenigmatibus latinis, pelliculis cinematographicis et aliis rebus quae ad humanum cultum pertinent. Sunt etiam nuntii de conventibus et scriptis illorum, qui Latinitatem vivam exercent, et multa nova carmina Latina.

Fuit autem *Ephemeris* etiam nomen primi periodici Graece scripti atque in Austria editi. Cum Iosephus II, imperator imperii Hungaro-Austriaci, permissionem imprimendi periodica Graece conscripta dedisset, primum exemplar anno 1784 Vindobonae proditum est. Brevi autem per interdictum *Ephemeridi* finis factus est, quia doctrinis atque sententiis illuminatorum favit. Anno 1790 iterum permissa ob postulationes imperatoris imperii Ottomanici, cui illis temporibus Graecia erat subdita, regnante imperatore Francisco II anno 1797 finita est.

Nexus externi
-------------

* *Ephemeris,* Nova sedes.
* *Ephemeris,* apud situm ephemeris.alcuinus.net (nunc caducatus)
* Grex Latine Loquentium, apud situm alcuinus.net
* Albinus Flaccus Emporitanus, apud situm albinus.org
Insigne
**Partidul Naţional Liberal** (Latine *Factio Nationalis Liberalis*) factio politica est Romaniae, quae ad Europaeam Factionem Liberalem Democraticam ac Reformationis pertinet.

Historia
--------

Condita anno 1875, Factio Nationalis Liberalis a Communista Regimine Dacoromaniae anno 1948 interdicta est, sed post Res Novas renovata est die 15 Ianuarii 1990. Anno 2003 Factio Alternativa Romaniae cum ea consociata est. Die 26 Iulii 2014 legati factionis decreverunt, ut PN-L cum PD-L nomine PNL coniungeretur. Quae decretum die 8 Octobris 2014 a iudicio Bucarestae probatum est. Nova factio unica anno 2017 perfecta erit, ut duces factionis Basilius Blaga (PD-L) et Alina Gorghiu (PN-L) dixerunt Die 30 Septembris 2016 autem Blaga ab officio praesidis factionis se recessit, quod ipse et factio eius corruptionis incusati sunt..

Praesides
---------

Adhuc post dictaturam Communisticam sublatam hi praesides factionis fuerunt:

* Radu Câmpeanu 1990 - 1993
* Mircea Ionescu-Quintus 1993 - 2001
* Valerius Stoica 2001 - 2002
* Theodorus Stolojan 2002 - 2004
* Călin Popescu-Tăriceanu 2004 - 2009
* Crin Antonescu 2009 - 2014
* Nicolaus Iohannis 2014
* Alina Gorghiu et Basilius Blaga 2014 - 2016.
* Alina Gorghiu (sola) 2016
* Raluca Turcan et Marianus Petrache (pro tempore) 2016 - 2017
* Ludovicus Orban 2017 -

Nexus externus
--------------

* Pagina officialis

Notae
-----

1. ↑  adz.ro die 5 Octobris 2014
2. ↑  adevarul die 18 Decembris 2014
3. ↑  adz.ro die 30 Septembris 2016
4. ↑  adz.ro die 20 Decembris 2014
**Phoenix** (Graece Φοῖνιξ) in mythologia Graeca est rex Phoeniciae.

De ortu et origine eius
-----------------------

Filius Agenoris et Telephassae (quam Argiopen Hyginus appellat), uxorem ducit Cassiopen, quae ei peperit Carmen, Phineum, Cilicen, et Doryclum; asciscitque in adoptionem Atminium, cuius autem pater est Iuppiter. Ex Alphesibea gignit Adonidem. Euripides inter eius filios addit Piroun. Homerus in *Iliade* tradit Europam filiam, non sororem Phinaei fuisse..

Fabula
------

Phoenix, una cum fratribus Cadmo et Cilice, mittitur a patre ut perquirat Europam, quam Iuppiter rapuit, nec usquam fratres inveniunt. Sic frater alius in alias regiones abit ut se collocent per litora maris Mediterranei in nuper repertis terris, ubi eponymi et conditores diversarum nationum fiunt.

### De Phoenice eponymo

Phoenix se collocat in regione Orientis Medii et nomen suum Phoenicibus dat. Secundum Euripiden vero, eponymus Phoenicum est filius Pirous.

Notae
-----

1. 1 2 3  Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca, Liber 3. 1. 1
2. 1 2  Hyginus, Fabulae, 6 e 178"
3. ↑  Antoninus Liberalis, *Transformationum congeries*, 40
4. ↑  Scholia ad Apollonii Rhodii *Argonautica*, 2. 178
5. ↑  Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca, Liber III, 14, 4.
6. 1 2  Scholia ad Euripidis Phoenissas 5.
7. ↑  Homerus, Ilias 14, 321
8. ↑  Hyginus, Fabulae 178"
Christus et mulier in adulterio deprehensa: tabula a Petro Breugelio seniore anno 1565 picta (Institutum Courtauld Londinii)
**Christus et mulier in adulterio deprehensa** est tabula a Petro Breugelio seniore anno 1565 picta, hodie apud Institutum Courtauld Londinii servata. Historia seu pericope adulterae depingitur quae ad initium capitis VIII evangelii secundum Ioannem in aliquibus libris legenda est. Praeceptum Iesu in proverbium iam conversum ipse in hac imagine Batave digito scribere incipit, "*Die sonder sonde is, die [werp den eersten steen].*"

Christus et mulier in adulterio deprehensa: post Breugelium a Paulo Perret anno 1579 exarata (Museum Britannicum)
Impressum huius imaginis Paulus Perret exaravit et Antverpiae anno 1579 apud Petrum de Iode divulgavit. Idem praeceptum Latine subscribitur, videlicet: "Qui sine peccato est vestrum primus in illam lapidem mittat."

Christus et mulier in adulterio deprehensa: post patrem a Petro Breugelio iuniore picta (Museum Artium Philadelphiae)
Post patrem Petrus Breugelius iunior tabulam eiusdem historiae pinxit, quae hodie apud Museum Artium Philadelphiae servatur.

Notae
-----

1. ↑  "Die sonder sonde is, die werp den eersten steen" (p. 211 apud *Google Books*)
2. ↑  Vulgata Stuttgartensis[*nexus deficit*]

Nexus externi
-------------

* Catalogus Musei Britannici
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Exordium cantus *Victimae paschali laudes*, Christus surrexit, *Christus mortuus erat*
Carmen paschale **Christus surrexit** (Theodisce: **Christ ist erstanden**) circa annum 1100 p.C.n. ortum omnium precationum Theodiscae linguae vetustissimum putatur. Rite missa paschali congregata post adorationem crucis intonatur.

Versus
------

> Christ ist erstanden
>  von der Marter alle.
>  Des solln wir alle froh sein;
>  Christ will unser Trost sein.
>  Kyrieleis.
> 
> 
> Wär er nicht erstanden,
>  so wär die Welt vergangen.
>  Seit dass er erstanden ist,
>  so freut sich alles, was da ist
>  Kyrieleis.
> 
> 
> Halleluja,
>  Halleluja,
>  Halleluja.
>  Des solln wir alle froh sein;
>  Christ will unser Trost sein.
>  
> 
> Kyrieleis.*Christus resurrexit ex omni cruciatu. Id omnibus nobis sit laetandum, Christus nos confortabit. Kyrie eleison. Nisi resurrexisset, mundus perisset. Ex eo quo resurrexit tempore omnia, quaecumque sunt, gaudent. Kyrie eleison.*

Bibliographia
-------------

* *Graduale Triplex*. Abbaye Saint-Pierre, Solesmes 1979, ISBN 2-85274-044-3.
* Hansjakob Becker: *Christ ist erstanden.* In: ders. et al. (Hrsg.): *Geistliches Wunderhorn.* 2. Auflage. Ch. H. Beck, München 2003, ISBN 3-406-48094-2, S. 29–41.
* Hans Heinrich Eggebrecht: *Musik im Abendland*. Piper, München 1991, ISBN 3-492-02918-3.
* Walther Lipphardt: *Christ ist erstanden.* In: Kurt Ruh (Hrsg.): *Die deutsche Literatur des Mittelalters. Verfasserlexikon.* 2. Auflage. Band 1. de Gruyter, Berlin 1978, ISBN 3-11-007264-5, Sp. 1197–1201.
* Maurus Pfaff: *Die Tropen und Sequenzen der Handschrift Rom, Bibl. Naz. Vitt. Em. 1343 (Sessor. 62) aus Nonantola.* Inaugural-Dissertation München 1948.

Notae
-----
Wikidata Esens
Res apud Vicidata repertae:Esens: insigneEsens: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°38′49″N 7°36′46″E  
*Numerus incolarum*: 7 288  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Esens, Circulus Widmundensis  

**Geographia**

*Superficies*: 21.67 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Neuharlingersiel, Stedesdorf, Moorweg, Holtgast  

**Tabula aut despectus**

Esens: situsEsens: situs
**Esens** est oppidum Saxoniae Inferioris et pars Circuli Widmundensis. Cum aliis parvis communibus se ad Esens commune generale coniunxit; sedes administrationis Esens oppidum est. Ad Esens et vicus "*Benser Siel*" pertinet, qui ad Mare Germanicum situs est.

Historia
--------

Curia oppidi Esens
Oppidum circa annum 800 conditum esse videtur, ab anno 1600 pars ducatus Frisiae Orientalis fuit. Annis 1744 ad 1806 ad Borussiam pertinuit, tum ad Nederlandiam et annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Esens Regno Hannoverano traditum est, quod post annum 1866 iterum pars Borussiae fuit. Ab anno 1885 Esens pars novi Circuli Widmundensis factum est, qui circulus autem annis 1977 ad usque 1980 dissolutus erat. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet. Tum multi perfugae e regionibus a Polonia et Russia occupatis hanc in regionem venerunt. Anno 1972 vicus Benser Siel consociatus est et Esens pars Esens communis generalis factum est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Esens** spectant. |

* www.esens.de
* Pagina de vico Benser Siel ad Esens pertinente
*Phoenicopterus ruber*

---

**Animalia** — Chordata

Subphylum : Vertebrata   
Classis : Aves   
Ordo : Phoenicopteriformes   
Familia : Phoenicopteridae   
Genus : ***Phoenicopterus***   
   

*Phoenicopterus ruber.*
***Phoenicopterus*** (Graece φοινικόπτερος 'rubripinnatus') est genus avium familiae Phoenecopteridarum, solius familiae ordinis Phoenicopteriformium. Magnae aves aquaticae sunt, ab 80 ad 145 cm longae. Rostro unice est mandibula inferior maius quam superior.

*Phoenicopteri* reperiuntur in America Australi et Media, Africa, Europa Meridiana, Asia Occidentali.

Index specierum
---------------

Ex classificatione Congressus ornithologici internationalis (2009):

* *Phoenicopterus roseus* Pallas, 1811 (etiam subspecies *Phoenicopteri rubri* aliquando habitus)
* *Phoenicopterus ruber* Linnaeus, 1758
* *Phoenicopterus chilensis* Molina, 1782

Species alius cladi:

* *Phoenicopterus minor* Geoffroy Saint-Hilaire, E 1798
* *Phoenicopterus andinus* Philippi, 1854
* *Phoenicopterus jamesi* P.L. Sclater, 1886

Bibliographia
-------------

* Olson, Storrs L. et Alan Feduccia. 1980. *Relationships and evolution of flamingos (Aves, Phoenicopteridae).* Vasingtoniae: Smithsonian Institution Press.
*Vide etiam paginam discretivam:* Phoenix (discretiva)

Nexus commerciales Punici in aetate orientalizante.
**Phoenices** (sg. *Phoenix, -cis*; adj. *Punicus*) sive **Poeni** (ipsi se *Kenaani* vocantes) erant gens Antiqui Medii Orientis, qui ad orientalissima litora Maris Mediterranei urbes habebat, Tyrus, Sidon, et Byblus inter clarissimas. Verbum *Phoenices* significat *purpureos*, quia vestimenta purpurea mercabantur. 

Floruerunt Phoenices in Aetate Ferrea, ab saeculo XIII a.C.n. et 539 a.C.n.. Ob migrationes et nexus commerciales, cultura Punica et orientalis per Mediterraneum occidentalem difussa est, in motu aetas orientalizans vocatum. Deinde dicitur Phoenices ad Occidentem migraverunt; Colonia Punica Carthago in Africa maximi momenti erat. Aliae coloniae magnae Utica et Gadir erant. 

Phoenices nautae praeclari mercatoresque boni erant. Excellenti etiam arte naves aedificabant. Iter in Africam et Hispaniam fecerunt, sed nihil ostendit Phoenices in Britannia fuisse.

Et naves onerariae et naves bellicae magnae et clarae erant. Non modo erant triremes, quos et Graeci aedificabant, sed etiam quinquiremes. Vis celeritasque quinquiremium Carthaginensium magnae erant.

Phoenices etiam consonantibus scribere invenerunt et Graecis scribere docuerunt.

Notae
-----

1. ↑  Michael Sommer: Die Phönizier. Geschichte und Kultur, C.H. Beck Wissen. C.H. Beck, Monaci 2008, p. 81.

Fontes antiqui
--------------

Strabo, *Geographica* XVI.2.21-24

Bibliographia
-------------

* Patricia M. Bikai, Robert R. Stieglitz, Richard J. Clifford, "The Phoenicians: rich and glorious traders of the Levant" in *Archaeology vol. 43 (1990) pp. 22-30 JSTOR*
* Nina Jidéjian, *Sidon through the ages*. Beryti: Dar al-Machreq, 1971
* Elizabeth Matisoo-Smith et al. "Ancient mitogenomes of Phoenicians from Sardinia and Lebanon: A story of settlement, integration, and female mobility" in *PLOS One* (10 Ianuarii 2018)
* Sabatino Moscati, ed. *The Phoenicians*. Mediolani: Bompiani, 1988 (Paginae selectae editionis posterioris apud *Google Books*)
* Donald R. Vance, "Literary Sources for the History of Palestine and Syria: The Phœnician Inscriptions" in *Biblical Archaeologist* vol. 57 (1994) pp. 2-19 JSTOR

Nexus interni
-------------

* Aetas orientalizans
* Emporia
* Lingua Phoenicia

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Phoenices** spectant. |
Wikidata Stadlandia
Res apud Vicidata repertae:Stadlandia: insigneStadlandia: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°23′0″N 8°23′0″E  
*Numerus incolarum*: 7 489  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Alluvionis Visurgensis  

**Geographia**

*Superficies*: 114.14 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Stadlandia: situsStadlandia: situs
Mola vento acta in vico Seefeld sita.
**Stadlandia** (Germanice *Stadland*) est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Alluvionis Visurgensis. Ad Stadlandiam vici Rodenkirchen, Schwei, Seefeld atque Kleinensiel pertinent.

Historia
--------

Anno 1514 comes Oldenburgensis hunc agrum expugnavit. Annis a 1667 ad 1773 haec regio pars Daniae fuit. Ab anno 1815 vici hodierni communis a Ducibus Magnis Oldenburgensibus recti sunt. Anno 1918 Oldenburgum res publica facta est. Anno 1933 vici supra dicti pars novi Circuli Alluvionis Visurgensis facti sunt. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinent. Anno 1974 tandem vici supra dicti ad commune novum Stadland coniuncti sunt.

Cives clari
-----------

### Nati

* Fridericus Georgius Carolus Cassebohm (1872–1951), vir publicus Germanicus

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Iustus Wynkelman, *Notitia historico-politica veteris Saxo-Westphaliae finitimarumque regionum,* 1667:277.
2. ↑  Hermannus Hamelmann, *Opera Genealogico-Historica, De Westphalia & Saxonia Inferiori,* 1711:775.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stadlandia** spectant (Stadlandia, Stadland). |

* www.stadland.de
Sacellum S. Catharinae (Angliae meridianae physica)  
Sacellum S. CatharinaeSacellum S. CatharinaeSitus in Anglia meridiana
**St Catherine's Hill** sive *Drake Hill* est mons paroeciae Artington ad limitem meridianam burgi Gilfordiae comitatus Surriae in Anglia meridiana. Mons S. Catharinae atque omnis vicus Artington olim ad paroeciam S. Nicolai Gilfordiensem pertinuerunt. Ad hunc montem mercatus tenebantur ab anno 1308. Ibi etiam sacellum Sanctae Catharinae dicatum, hodie ruinosum, anno 1317 sacratum est ubi reliquiae sanctorum olim ostentabantur peregrinatoribus qui *Pilgrims' Way* ("viam peregrinatorum") ad Cantuariam sequebantur.

Notae
-----

1. ↑  Samantha Letters, "Gazetteer of Markets and Fairs in England and Wales to 1516: Surrey" Recensio plena

Bibliographia
-------------

Ruinae sacelli S. Catharinae ad montis fastigium visae
* "Guildford" in Samuel Lewis, ed. *A Topographical Dictionary of England* (7a ed. 1848. ~)
* "Artington (in the Parish of St. Nicholas, Guildford)" in *Victoria History of the Counties of England* (Londinii, 1901- ~) *Surrey* vol. 3 (1911) pp. 3-10

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **sacellum S. Catharinae** spectant. |

* "St Catherines Chapel" apud *English Heritage*
* Tabulae geographicae apud *Streetmap.co.uk*
Wikidata Kingstown (insula Sancti Vincentii)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Sanctus Vincentius et Granatinae  
*Locus*: 13°10′0″N 61°14′0″W  
*Numerus incolarum*: 13 857, 12 909, 15 670, 16 532  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Saint George Parish  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Urbs Sancti Thomae  

**Kingstown** (ad pedem litterarum "urbs regis") est metropolis portusque principalis ihttps://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Kingstown\_(insula\_Sancti\_Vincentii)&veaction=editsourcensulae Sancti Vincentii atque caput civitatis liberae Sancti Vincentii et Granatinarum. Hominum 16 500 per aestimationem ibi anno 2010 habitabant.

Populus oppidi Regalitani anno 1902 pictus (Russell 1902)
Urbs Regalitana anno fere 1722 a colonis Francicis condita est. Insula sub imperio Francico usque in annum 1763 et brevi temporis spatio ab 1779 ad 1783, sed ab 1763 ad 1779 et ab 1783 usque in 1979 sub Britannis recta est. Oppidum capitale olim fuit Georgetown, ad oram maritimam orientalem iacens, eruptione volcanica anni 1902 vastatum.

Notae
-----

1. ↑  Unde vb. adiect. "Regalitanus", cf. "Dioecesis Regalitana" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
2. ↑  *Fodor's Caribbean 2015* (Textus selectus apud *Google Books*), sed oportet corroborare
3. ↑  Russell (1902) pp. 281-285

Bibliographia
-------------

Media urbs Regalitana
* *Baedeker's Caribbean* (Norvici: Jarrold, 1992) pp. 448-451
* Israel C. Russell, "The Recent Volcanic Disturbances in the West Indies" in *National Geographic Magazine* vol. 13 (1902) pp. 267-285

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Kingstown** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 13°10′0″N 61°14′0″W • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

Urbes Americae Septentrionalis capitales

**Ordine alphabetico enumeratae**: Basseterre • Belmopanum • Castries • Dominicopolis • urbs Guatimalensis • Havana • Kingstown • Managua • Mexicopolis • Nassau • Ottavia • urbs Panamensis • Pontipolis • Portus Hispaniae • Portus Principis • Regiopolis • Roseau • urbs Sancti Georgii • urbs Sancti Ioannis • urbs Sancti Iosephi • urbs Sancti Salvatoris • Tegucigalpa • Vasingtonia  

**Sub civitatum nominibus annexae**: Antiqua et Barbuda • insulae Bahamenses • Barbata • Beliza • Canada • Civitates Foederatae Americae • Cuba • Dominica • res publica Dominicana • Granata • Guatimalia • Haitia • Honduria • Iamaica • Mexicum • Nicaragua • Costarica • Panama • Salvatoria • Sancta Lucia • Sanctus Christophorus et Nives • Sanctus Vincentius et Granatinae • Trinitas et Tabacum

*Opus geopoliticum • Urbes orbis terrarum capitales**Capsae cognatae:* Urbes Americae Septentrionalis maximae • Urbes Africae capitales • Urbes Americae Australis capitales • Urbes Asiae capitales • Urbes Europae capitales • Urbes Oceaniae capitales
Wikidata Bistertia Illyrica
Res apud Vicidata repertae:Bistertia Illyrica: insigneBistertia Illyrica: insigne
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 45°33′54″N 14°14′57″E  
*Numerus incolarum*: 4 323  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ilirska Bistrica
**Gestio**

*Procuratio superior*: Municipium Bistertiae Illyricae  

**Geographia**

*Superficies*: 480 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Duinum-Aurisina, Abbatia  

**Tabula aut despectus**

Bistertia Illyrica: situsBistertia Illyrica: situs
**Bistertia Illyrica** (olim **Villa Montis Albii**) (Slovenice: *Ilirska Bistrica*; Italiane: *Bisterza / Villa del Nevoso*; Theodisce: *Feistritz / Illyrisch Feistritz*) est urbs Sloveniae, caput Municipii Bistertiae Illyricae, in historica provincia Carniola Interiore et in regione statistica Carniola Interiore-Carsto sita. Incolunt urbem 4 869 et 14 234 (anno 2002) municipium omnem. Incolae Bistertiae Illyricae *Bistertienses* appellantur. Caput municipii Bistertia Illyrica vicus est.

Historia
--------

Ab anno 1920 ad annum 1947 Bistertia Illyrica vicus et municipium Italiae in Venetia Iulia regione fuit; ab 1920 ad 1924 in Provincia Polense, ab 1924 ad 1947 in Provincia Fluminense.

Nexus interni
-------------

* Carniola Interior. historica provincia,
* Carniola Interior-Carstum, regio statistica slovena,
* Venetia Iulia,

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°33′54″N 14°14′57″E • 3199131 *GeoNames* |

* Proprius municipii situs interretialis **(Slovenice)**

Notae
-----

1. ↑  Verbum novatum
**Bithynia** (-ae, *f.*) fuit regnum in Bithynia, regione Anatoliae septentrionalis saeculo IV a.C.n. conditum et in Imperium Romanum anno 74 a.C.n. adsumptum.

Bithyni sub dominio Persarum anno 546 a.C.n. recepti sunt in satrapia Phrygiense, quae omnes terras usque ad Hellespontem et Bosphorum continuit. Sed saeculo IV a.C.n. asserere independentiam suam videbantur, quam prospere sub duobus principibus indigetibus, Bate et Zipoete, sustinebant, quorum ille cepit titulum *basileos* anno 297 a.C.n.. Filius suus, Nicomedes I, regnum accepit post eum et Nicomediam condidit, quae mox ad magnam prosperitatem aucta est. Illo longe (c.278–c. 255 a.C.n.) regnante, etiam illis successoribus, Prusia I, Prusia II, et Nicomede II (149–91 a.C.n.), regnum Bithynia sedem magnam habuit inter monarchias minores Anatolianas, sed ultimus rex, Nicomedes IV, non potuit se sustinere contra Mithradaten VI Ponticum, et postquam Senatus Romanus eum ad eius regnum restituerat, regnum testamento Rei Publicae Romanae legavit (74 a.C.n.).

Index principum et regum Bithyniae
----------------------------------

* Doedalses (notus 435/4 a.C.n.)
* Botiras (usque ad 377/6 a.C.n.)
* Bas (377/6–328 a.C.n.)
* Zipoetes (328–280 a.C.n.; se regem esse praetendit anno 297 a.C.n.)
* Nicomedes I (280–255/3 a.C.n.)
* Ziaelas (c. 250–c. 230 a.C.n.)
* Prusias I (c. 230–182 a.C.n.)
* Prusias II (182–149 a.C.n.),
* Nicomedes II (149–128/7 a.C.n.)
* Nicomedes III (128/7–c. 94 a.C.n.)
* Nicomedes IV (ca. 94–74 a.C.n.)

Nexus interni
-------------

* Bithynia (regio)
* Bithynia et Pontus (provincia Romana)
Bithynia et Pontus.
**Bithynia** (-ae, *f*.; Graece Βιθυνία) nomen est antiquae regionis Anatoliae septentrionalis (vel Turciae hodiernae).

Secundum scriptores antiquos (Herodotum, Xenophanem, Strabonem, etc.), Bithyni fuerunt advenae Thraces. Quod fuit gens quaedam appellata *Thyni* in Thracia, id bene notum est, et duae gentes cognatae, Thyni et Bithyni, migrasse simul in vicinas partes Asiae videntur, ubi Mysios, Cauconesque, aliasque gentes minores aut eiecerunt aut devicerunt, Mariandynis se ad septentrionem et orientalem sustinentibus. Herodotus dicit Thynos et Bithynos modo vicinos coluisse; sed illi fiebant maioris momenti, quoniam suum nomen regioni dederunt. Postea regno Lydiano adiecti ab rege Croeso sunt, quocum sub dominio Persico (546 a.C.n.) ceciderunt, et in satrapia Phrygiense, quae omnes terras usque ad Hellespontem et Bosphorum continuit. Saeculo IV a.C.n. Bithyni asserere independentiam suam videbantur, quam prospere sub duobus principibus indigetibus, Bate et Zipoete, sustinebant, quorum ille cepit titulum *basileos* anno 297 a.C.n.. Ultimus rex, Nicomedes IV, non potuit se sustinere contra Mithridaten VI Ponticum, et postquam Senatus Romanus eum ad eius regnum restituerat, regnum testimonio Rei Publicae Romanae legavit (74 a.C.n.).

Fontes
------

* Strabo, *Geographica* XII.4

Nexus interni
-------------

1. Bithynia (regnum)
2. Bithynia et Pontus (provincia Imperii Romani)
*Vide etiam paginam discretivam:* Bistua (discretiva)


Wikidata Bistua Nova
Res apud Vicidata repertae:Bistua Nova: insigneBistua Nova: insigne
*Civitas*: Bosnia et Herzegovina  
*Locus*: 44°12′6″N 17°54′14″E  
*Numerus incolarum*: 70 553  
*Zona horaria*: UTC+1  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Zenica / Зеница, Zenica, Зеница / Zenica
**Gestio**

*Praefectus*: Fuad Kasumović  
*Procuratio superior*: City of Zenica  

**Geographia**

*Superficies*: 43.01 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Hunnopolis, Temirtau, Zalaegerszeg, Gelsenkircha, Luleå Municipality  

Varii despecti in urbem
**Bistua Nova** seu **Bistuae** (-arum, *f.*) (vulgo: *Zenica / Зеница*) est urbs et municipium Bosniae et Herzegovinae quae in regione historica Bosnia situm. Urbs est caput Pagi Bistuae Novae-Canabeae vel Pagi Saviae in Foederatione Bosniae et Herzegovinae. Urbani *Bistuenses* seu *Bestoenses*  appellari possunt.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Bistuae fuerunt sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Bistuensis est.

Notae
-----

1. 1 2 3 4  "Dioecesis Bistuensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
2. ↑  Antonio Sciarretta's Toponymy - Ancient Toponymy: Illyricum
3. ↑  Antonio Sciarretta's Toponymy - Ancient Toponymy: Illyricum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bistuam Novam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 44°12′6″N 17°54′14″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Neoforum Siculorum
Res apud Vicidata repertae:Neoforum Siculorum: insigneNeoforum Siculorum: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 46°0′0″N 26°8′15″E  
*Numerus incolarum*: 16 243  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Târgu Secuiesc
**Gestio**

*Praefectus*: Tiberiu Bokor  
*Procuratio superior*: Covasna  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Kisvárda, Nagyatád, Hatvan  

**Tabula aut despectus**

Neoforum Siculorum: situsNeoforum Siculorum: situs
Curia urbis Neofori Siculorum
Neoforum Siculorum in circulo Covasna
**Neoforum Siculorum** (Dacoromanice: *Târgu Secuiesc*, Theodisce: *Szekler Neumarkt*; Hungarice: *Kézdivásárhely*) est urbs Transsilvaniae (in Romania) et municipium 18.491 incolarum (anno 2011). Ad Terram Siculorum atque circulum Covasnam pertinet. Etiam vicus Lunga pars urbis est.

Historia
--------

Anno 1407 oppidum nomine *Torjawasara* primo in actis descriptum est. Regio ad annum 1918 ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit, deinde ad Romaniam, annis 1940 - 1944 iterum pars Regni Hungariae fuit et tum ad Romaniam rediit. Tamen etiam hodie maxima pars incolarum Hungarici sunt, qui hic Siculi nominantur.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 18.491 homines habitabant, inter eos 1.293 Dacoromanorum, 16.292 Hungarorum, 280 Zingarorum atque 29 Germani.

Incolae Noti
------------

* Ioannes Robu (\*1944), archiepiscopus
* Béla Markó (\*1951), rerum politicarum peritus

Communium coniunctiones
-----------------------

* Hungaria Gyöngyös, Hungaria
* Hungaria Hatvan, Hungaria
* Hungaria Kisvárda, Hungaria
* Nederlandia Maassluis, Nederlandia
* Hungaria Mezőhegyes, Hungaria
* Hungaria Mezőkövesd, Hungaria
* Hungaria Nagyatád, Hungaria
* Hungaria Paks, Hungaria
* Hungaria Szentendre, Hungaria
* Hungaria Terézváros, Hungaria

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Neoforum Siculorum** spectant. |

* Situs urbis interretialis (Hungarice et Dacoromanice)

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
Monasterium
**Sebana** (-ae, *fem.*) (deinde *Sabiona*) (Theodisce *Kloster Säben*) est monasterium Tirolis Meridianae. Usque ab anno 1687 ad ordinem Sancti Benedicti pertinet et ibi monachae Benedictinae habitant. Incolae *Sebanensis* appellantur.

In Sabionae monte quattuor ecclesiae sunt. 

Iam ante nostram memoriam hic homines vivebant. Imperio Romano interito homines securitatem loci petiverunt. Documento scimus anno 579 hic episcopum Ingenuinum fuisse de quo quidem nihil nisi pauculum scimus. Postea temporibus quietioribus episcopi Brixinonem commigraverunt.

Sedes episcopalis
-----------------

Sebana fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Sebanensis vel Dioecesis Sabionensis est.

Pinacotheca
-----------

### Latina

* GAVDETE INVENTO IN SACRO SABIONAE CACVMINE INGENVINI SEPVLCRO. - Hoc chronogramma facit numerum anni 1982.GA**VD**ETE **I**N**V**ENTO **I**N SA**C**RO SAB**I**ONAE **C**A**CVMI**NE **I**NGEN**VI**N**I** SEP**VLC**RO. - Hoc chronogramma facit numerum anni 1982.
* VENERABILIA OSSA SEU RELIQUIAE PLURIMUM REVERENDISSIMORUM EPISCOPORUM SABIONENSIUM EX SUIS SEPULCRIS TRANSLATA IAM HOC IN SARCOPHAGO RECONDITA SANCTE REQUIESCUNT ANNO M DC XXVIIIVENERABILIA OSSA SEU RELIQUIAE PLURIMUM REVERENDISSIMORUM EPISCOPORUM SABIONENSIUM EX SUIS SEPULCRIS TRANSLATA IAM HOC IN SARCOPHAGO RECONDITA SANCTE REQUIESCUNT ANNO M DC XXVIII

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5  "Dioecesis Sebanensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**}
*Vide etiam paginam discretivam:* Bardum (discretiva)


Wikidata Bardum (Vallis Augustana)
Res apud Vicidata repertae:Bardum (Vallis Augustana): insigneBardum (Vallis Augustana): insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°37′0″N 7°45′0″E  
*Numerus incolarum*: 113  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 3.03 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arnadium, Alnus, Donasium  

**Tabula aut despectus**

Bardum (Vallis Augustana): situsBardum (Vallis Augustana): situs
Bardum (Vallis Augustana)
**Bardum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Castrum Bardum*) (hodie vulgo *Bard*) est vicus Italiae ac municipium, circiter 150 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Bardenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

*Albard de Bard, Crous, Issert, Valsourdaz*.

Municipia finitima
------------------

* Arnadium (hodie vulgo *Arnad*),
* Donasium (hodie vulgo *Donnas*),
* Alnus (hodie vulgo *Hône*).

Notae
-----

1. ↑  G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bardum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°37′0″N 7°45′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.
**Arschin**, interdum et **passus**, est mensura longitudinis, quae in Russia usque ad res novas Octobres in usu erat. Vox originis Turcicae est. Arschin describitur ut longitudio manus ab articulo umeri ad extremitatem digiti medii. 

Arschin longitudinem 0,7112 m habuit. Sedecim phalanges (*werschok*) arschinem constituunt. Tres arschines orgyiam, mille et quingenti arschines verstam constitiuunt. 

"Arschin" vocabulum in proverbiis et paroemiis saepe non mensuram ipsam significat, sed regulam huius longitudinis, per phalangibus (*werschok*) graduatam.

Notae
-----

1. ↑  *Novi commentarii Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae*, vol. XI, Petropoli 1767, p. 398; Basilii Latyschev(ru) *Inscriptiones antiquae orae septentrionalis Ponti Euxini Graecae et Latinae*, vol. I, Petropoli 1885, p. 165.  
Interdum *ulna*, — e.g. S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *аршин*. Errabunde; nam *ulna* vel *cubitus* alia est mensura, 45 cm.

Nexus externi
-------------

* De arschine in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron.*
**Guliemus** (*Wilhelm*) **Murr** (natus 16 Decembris 1888 Eslingae (Virtembergia), mortuus 14 Maii 1945 in oppido Egg (Cisarulana)) vir publicus Germaniae et sodalis factionis NSDAP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Humili loco natus parentes quartum decimum annum agens amisit. Schola finita tirocinium mercatoris fecit atque ab anno 1908 ad 1910 miles conscriptus erat. Deinde Eslingae in fabrica macinarum laboravit. primo bello mundano miles interfuit et denique optio promotus est.

Familia
-------

Murr uxorem duxit atque unum filium habuit, qui autem anno 1944 stupri accusatus mortem ipse sibi paravit.

Vita publica
------------

Anno 1923 Murr, qui iam antea scripta antisemitica legerat, sodalis NSDAP factus est. Postquam haec factio coniuratione Adolpho Hilter Monachii frustra temptata interdicta est, et anno 1925 iterum condita est, et Murr iterum factionem accessit. In fabrica Eslingae, in qua laborabat, sodales Nazistas induxit et in factione celeriter promotus est: Anno 1928 Nazistarum (*Gauleiter*) in Virtembergia factus est. Anno 1930 primo legatus Dietae Imperii Germanici electus est. Postquam Nazistae Germaniae rerum potiti sunt, Murr vi adhibita 15 Martii 1933 praeses Virtembergiae factus est. Die 6 Maii eiusdem anni Murr vicarius imperii (*Reichsstatthalter*) Virtembergiae nominatus et Christianus Mergenthaler praeses ministrorum terrae factus est. Proximis mensibus iura incolarum et parlamentum abolita sunt. Murr acriter contra Iudaeos et Christianos egit. E. G. Iohannem Baptistam Sproll episcopum Sumelocennae e Virtembergia expulit. Die 9 Novembris 1933 iterum legatus Dietae Imperii "electus est" et ad annum 1938 mansit. Cum secundum bellum mundanum male Germaniae evenisset et iam multae urbes ut Stuttgardia aeronavibus pyroboletariis adligatis deleta essent, Murr primo incolas ad defendendam patriam contra Americanos et Francos excitavit, et eos qui sequi non voluerunt poenis acerrimis adfecit, sed die 19 Aprilis 1945, falso nomine accepto, cum uxore e Stuttgardia fugens Cisarulanam venit, ubi a militibus Francis 13 Maii capti sunt. Die proximo, mortem sibi veneno paraverunt. Qui revera fuerint, brevi tempore detectum est.

Nexus externi
-------------

* Curricula vitae in libris Dietae Imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Virtembergiae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Virtembergiae Rei Publicae LiberaeInsigne Virtembergiae Rei Publicae Liberae |
| Gulielmus Blos |
Ioannes de Hieber |
Edmundus Rau |
Gulielmus Bazille |
Eugenius Bolz |
Gulielmus Murr |
Christianus Mergenthaler (Praeses ministrorum) |
|  |
Wikidata Eduardus Mörike
Res apud Vicidata repertae:Eduardus Mörike: imagoEduardus Mörike: imagoEduardus Mörike: subscriptioEduardus Mörike: subscriptio
*Nativitas*: 8 Septembris 1804; Ludoviciburgum  
*Obitus*: 4 Iunii 1875; Stutgardia  
*Patria*: Confoederatio Germanica  
*Nomen nativum*: Eduard Friedrich Mörike
**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor, Interpres, parson, professor, delineator, narrator, Lutheran pastor  

**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Familia**

*Genitores*: Carl Friedrich Mörike; Charlotte Mörike  

**Memoria**

*Laurae*: Friedrich Order, Bavarian Maximilian Order for Science and Art  
*Sepultura*: Pragfriedhof Stuttgart  

**Eduardus Mörike** (natus die 8 Septembris 1804 Ludoviciburgi, mortuus die 4 Iunii 1875 Stuttgardiae) scriptor Germanicus more Romanticismo fuit.

Vita
----

Gymnasium Bad Urach frequentavit antequam Tubingae theologiae studeret. Ibi consuetudinem contraxit cum Ludovico Bauer, Gulielmo Waiblinger et David Frederico Strauß.

Opus pristinum maioris momenti fuit mythistoria iam matura cui titulus »Maler Nolten« (Stuttgardiae 1832; editio altera mutata 1877). Quae scholam Suebicam poeticam contemporaneam gravitate valde superavit. Cum praedicator auxiliaris variis in locis Virtembergiae fuisset, anno 1834 parochus Kleversulzbach factus est. Quo munere usque annum 1843 functus est. Insania coactus demissionem accipere debuit et inde annos nonnullos Mergentheim tamquam docens privatus vixit.

Anno 1851 Stuttgardiam iit ubi in Conventu Sanctae Catharinae magister creatus est. Eum laborem facilem usque annum 1866 facere potuit. Annis novissimis tamen in tristitia atque inertia, cui totam vitam nimis indulserat, vitam degebat.

Gravitudo
---------

Maximi momenti opus fuerunt carmina »Gedichte« (Stuttgardiae 1838). Ibi sensus nulla rhetorica fucati directo exprimuntur, quorum modestia popularis placet. Poemata velut »Der alte Turmhahn«, »Schön Rohtraut«, »Das verlassene Mädchen« inter optima litterarum Theodiscarum numerari possunt. Quorum multa Hugo Wolf notatione musica ornavit. Alliciunt etiam fabulae »Das Stuttgarter Hutzelmännlein« (Stuttgardiae 1852): hinc narratio »Historie von der schönen Lau« anno 1873 imaginibus Mauritii de Schwind aucta et edita est. Praeterea laudandum est opus septem in carminibus praetitulatum »Idyll vom Bodensee« (Stuttgardiae 1846) et lectores laetificant novellae »Mozart auf der Reise nach Prag« (Stuttgardiae), »Der Schatz« et »Lucie Gelmeroth« quas collectas habemus in florilegio »Gesammelte Erzählungen«.

Insuper Mörike Theocriti *Idyllia* (cum Notter, Stuttgardiae 1853–56) et res Anacreontis (Stuttgardiae 1864) convertit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eduardum Mörike** spectant. |

* Opera apud Zeno
* Opera apud Projekt-Gutenberg

* Nexus pretiosi apud DDB
* Musica carminibus eius addita
Despectus in Harrisburgum. Capitolium civicum in medio photographemate videtur.
**Harrisburg** (Theodisce Pennsilvaniense *Harrisbarig*) est caput Pennsilvaniae et sedes Dauphin Comitatus. Urbs, 49 082 incolarum anno 2014 habens,[1] est decima a maxima in civitate sita. Secundum orientalem Fluminis Susquehannae ripam iacet, 105 milia ad occidento-boreoccidentem Philadelphiae et 204 milia ad orientem Pittsburgi.

Historia
--------

Ioannes Smith explorator, ex pictura a Simone de Passe saeculo duodevicensimo facta.
Locus urbanus secundum flumen ab Indis Americanis ut videtur ante annum 3000 a.C.n. incolebatur. Regionem appellabant Peixtin vel Paxtang, compitum mercatoribus indigenis magni momenti, quia tramites a flumine Delavaria ad Flumen Ohium, et ab Flumine Potomaco ad Susquehannam Superiorem, ibi intersecabantur.

Primus Europaeus qui in Indos Pennsilvanienses incidit fuit Ioannes Smith, Anglicus qui iter a Virginia adverso flumine anno 1608 fecit et cum tribu Susquehannock commorabatur. Anno 1719, Ioannes Harris Maior, mercator Anglicus, ibi consedit et post quattuordecim annos concessiones agrorum 800 circum locum comparavit. Anno 1785, Ioannes Harris Minor in terris paternis oppidum designavit, quod Harrisburgum appellavit; vere eiusdem anni, Gulielmus Maclay, gener Ioannis Harris Maioris, oppidum permensus est. Anno 1791, oppidum rite constitutum est, et mense Octobri 1812 caput civitatis creatum est, quod iam manet.

Conventus Harrisburgensis, anno 1827 habitus, ad portorium anni 1828 duxit. Anno 1839, in primo conventu nationali Factionis Whigianae Civitatum Foederatarum, Harrisburgi habito, Gulielmus Henricus Harrison et Ioannes Tyler candidati Praesidis Civitatum Foederatarum nominati sunt.

Notae
-----

1. ↑  QuickFacts, Census Civitatum Foederatarum.

Bibliographia
-------------

* ADC (societas). 1995. *Metro Harrisburg, Pennsylvania street map book.* Ed. 4a. Alexandriae Virginiae: ADC. ISBN 0875301347.
* Miller, William J. 2000. *Civil War city: Harrisburg, Pennsylvania, 1861–1865, the training of an army.* Shippensburgi Pennsylvaniae: White Mane Publishing Company. ISBN 1572492376.

Media urbs. Panorama ex Ponte Ioannis Harris visa (2000).