recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Culpa**, ut scribit Aegidius Forcellini, est "labes, macula, noxa, quae ex malefactis oritur, peccantemque reum iacit, ac reprehensione et poena sub iure criminali dignum: item universim delictum, peccatum, omissio officii."

In lege civili distinguuntur lata culpa, levis culpa, ac levissima culpa. Culpa dolo malo, qui calliditatem vel falliciam significat, opponitur.

Culpa, cum peccato coniuncta, est notio magni momenti in pluribus religionibus. Exempli gratia, in prece "Confiteor" missae Catholicae Romanae sacerdos dicit "quia peccavi nimis cogitatione, verbo et opere: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa," sibi pectus ter percutiens.

Locutiones
----------

* "Culpa caret qui scit, sed prohibere non potest."
* "Culpa est immiscere se rei ad se non pertinenti."
* "Culpa lata dolo aequiparatur."
* "Culpa tenet [teneat] suos auctores."

Nexus interni
-------------

* Culpa (animi motus)

Notae
-----

1. 1 2 3  Henry Campbell Black, *A Law Dictionary*, 2a editio (1910), p. 304.
2. ↑  Iulius Paulus, *Digesta Iustiniani* 50.17.50.pr.1.
3. ↑  Pomponius, *Digesta Iustiniani* 50.17.36.pr.1.
**Lacus Chiemensis** ex aere spectatur.
**Lacus Chiemensis**, sive **Lacus Bedaius** (Theodisce *Chiemsee*), est maximus lacus internus in Bavaria, prope Rosenheimium in circulo Traunstein situs. Mare Bavariense saepe appellatur. Ad radices Alpium in altitudine 520 metrorum supra mare situs est, area octoginta fere chiliometrorum quadratorum. Lacus a rivulis Ach et Prien et Roth a meridie nutritur, et eius aquae in Alcissam in septentrionem exundant. Alcissa vicissim in Aenum defluit, qui se in Danubium effundit.

Lacus Chiemensis in duas partes dividitur: in partem septentrionalem, quae maior est, septentrionibus et oriente versus, Weitsee ('Lacus Latus') appellatam, atque in partem meridianam et occidentem, Inselsee ('Lacus Insularum') appellatam. Piscium, plerumque tructarum, salmonum, carpionum, abundare dicitur.

Ora paludum et multa stagna se a septentrione ad occidentem vertentia testimonium perhibent de extensione maiore pristina. Montes meridiani catenam perpulchram gignunt cum cacuminibus *Hochgern* et *Hochfelln*, cum alia litora plana atque humilia essent.

Insularum trias
---------------

Amoenitatem dant tres insulae inter meridiem et occidentem sitae: 

* *Herrenwörth* ('Insula dominorum') sive *Herrenchiemsee*: maxima, 11 chiliometrorum patens, ubi usque ad annum 1803 ordo Sancti Benedicti abbatiam saeculo VIII conditam habuit; annis inter 1215 et 1805 sedes Dioecesis Chiemensis erat; ad instar Castelli Versaliensis rex Ludovicus II annis inter 1878 et 1885 burgum magnum ibi creari iussit.
* *Frauenwörth* ('Insula dominarum') sive *Frauenchiemsee*: cum monasterio anno 766 fundato, quod interim monialibus reddidit rex Ludovicus I; aedes inter Bavariae thesauros ecclesiasticos maxime egregios numerantur; periegesis et piscatus hic florent.
* *Krautinsel* (ad verbum *Insula herbarum*): minima, loci cepurici ab aedilibus administrati

Commeatus
---------

Statio ferriviaria Prien in oppido tramina invitat, ut homines et merces a Salisburgo vel Monaco ad Lacum Chiemensem transportentur. Naves Prien cum insulis citatis et e.g. cum vico septentrionali Bedaio (Seebruck) iungunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lacum Chiemensem** spectant. |

* scitu digna in paginis administrationis castellanae Bavaricae
* circuitus archaeologicus Bedaii

Notae
-----

1. ↑  Gerhard Lorenz, "Brevis Bavariae geographia" (Herbipoli: 1844).
2. ↑  "Die Römer in Bedaium, dem heutigen Seebruck."
3. ↑  *Encyclopaedia Britannica* 1911: 6: 132.
4. ↑  Episcopus maioris momenti fuit saeculo XVI ineunte Bertoldus Pürstinger, iurista et adiutor socialis.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Vexillum Xaliscae
Constat **vexillum Xaliscae** in duo libratis fasciis cum aequalibus amplitudinibus, caerulea occidentalis ac flava (aurea) orientalis in centrum Xalisca insigni est.

Descriptio
----------

Vexillum Xaliscae, stantem in pedibus posterioribus; constat rectangulum in duas strias verticalium mensurarum identicarum divisarum, coloris in hoc ordine a scapo incipientes, caeruleo et auro. Inter duas caeruleas et aureas, et in medio, habet tunicam armorum.

Historia
--------

Congressu xaliscae.
Die 7 Maius 2011 esse instituit, quoniam ea coniunctionis Nova Gallaecia insigni erant.

Temporibus recentioribus, ut vexillum eligeret quod vetus vexillum Priscilanus Sánchez reponeret a Emmanuelis Rodríguez promovit, post acceptationem consilio Ludovici Havas, processus iuris die 22 Februarii 2008, quae aestimanda et discussa in Congressu Xalisca per totum continuum fuit, per annum a die 22 Februarii 2008 cum signum entitatis publice approbatum (a actis officialis divulgatum est), hoc primum Mexicanum civitatis vexillum officiale est habere.

### Chronologia

* Vexillum Xaliscae (1972–1998) Vexillum Xaliscae (1972–1998)
* Vexillum Xaliscae (1998-2008) Vexillum Xaliscae (1998-2008)
* Vexillum Xaliscae (2008-2011) Vexillum Xaliscae (2008-2011)

Aliae versiones
---------------

* Vexillum Xaliscae.Vexillum Xaliscae.
* Ludis vexillum Xaliscae. Ludis vexillum Xaliscae.

Aliae vexilla
-------------

* Vexillum regni Gallaeciae (16th century)Vexillum regni Gallaeciae (16th century)
* Vexillum municipii Guadalaiarensis (1531–1826)Vexillum municipii Guadalaiarensis (1531–1826)
* Vexillum municipii Guadalaiarensis (2011)Vexillum municipii Guadalaiarensis (2011)

Nexus interni
-------------

* Vexillum Mexici
* Insigne Xaliscae

Notae
-----

1. ↑  *Vexillum Xaliscae (Mexicum)*.. *www.crwflags.com*
2. ↑  PDF Congressu Xaliscae; 27 november annus 2023.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **vexilla Xaliscae** spectant (Flags of Jalisco, State flag of Jalisco). |

* Somos Jalisco (Youtube).
Protome Ludovici Thoma ante ludos ad Prien/Chiemsee posita.
**Ludovicus** vulgo *Ludwig* **Thoma** (natus Oberammergau die 21 Ianuarii 1867; mortuus Tegernsee die 26 Augusti 1921 fuit causidicus et scriptor Germanicus populo gratus.

Vita
----

Fita saltuarii officialis tempora scholastica sua sat iucunda in opusculis *Lausbubengeschichten* (1905) et *Tante Frieda. Neue Lausbubengeschichten* (1907) aeterniti tradidit. Studiis iurisprudentiae peractis sexennium ab anno 1894 Dachani et Monaci causidicabatur. Quo de tempore certiores fimus, cum sale, in libris *Assessor Karlchen* (1901). 

Thoma ex anno 1899 Monaci periodicum satiricum "Simplicissimus" moderatus est et sese omnino in scribendo collocavit. Falso nomine Petri Schlehmihl carmina et alias symbolas exaravit quas e.g. in foliis "März" apparuerunt. Quibus in edendis auxiliabatur Hermannus Hesse. In animo erat ut hominum illustriorum simulata et falsa revelarentur, ut ridendo dicerentur vera. Similes res in dramate *Magdalena* (1912) et in satura *Briefwechsel des bayrischen Landtagsabgeordneten Jozef Filser* observentur.

Primo bello mundano coorto Thoma quoque factus est bonus, qui patriae amorem nimium efferre coepit. Itaque in ephemeridibus "Miesbacher Anzeiger" annis 1920 ineuntibus contra rem publicam democraticam invectivas iecit. Neque antisemitismo immunis fuisse videtur.

Attamen laudentur eius fabulae et specula societatis quae creaverat et urbana cum rusticis conferunt; naturalismi sobrietas ei ad facetias exprimendas servit. In comoediis autem saepe dialectos adhibetur.

Honores
-------

Gymnasium quoddam in oppido Prien ad Lacum Chiemensem nomen eius portare dignatum est.

Opera alia
----------

#### Mythistoriae

* *Andreas Vöst* (1906)
* *Der Wittiber* (1911)
* *Altaich* (1918)
* *Der Ruepp* (1922)
* *Münchnerinnen* (1923)

#### Narratiunculae

* *Agricola* (1897)
* *Kleinstadtgeschichten* (1908)
* *Der Münchner im Himmel* (1911)
* *Heilige Nacht* (1917)
* *Erinnerungen* (1919)

#### Dramata

* *Die Medaille* (1901)
* *Die Lokalbahn* (1902)
* *Moral* (1909)
* *Lottchens Geburtstag* (1911)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ludovicum Thoma** spectant. |

* Vicifons
* nexus apud DDB
* opera apud Zeno.org
* "Aus dem Vollen". - Apud: Der Spiegel, 20.8.1989 (de antisemiticis sententiis)
* pagina domestica gymnasii ad Prien
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Pagina adhuc usque elaboratur...**Haec pagina nondum perfecta in manibus auctoris est. Quapropter rogaris ut nihil nisi minora hic mutes, maiora autem ante disputes illic. Si vero auctor ipse per septem dies nihil mutaverit, hanc formulam delere licet.
English languageEnglish language English

The editor who created this page is still at work. Please make only minor corrections: other changes should be discussed on the talk page. (After this header has been in place for one week you can remove it.)

German languageGerman language Deutsch

Der Verfasser bearbeitet den Artikel noch. Daher werden höchstens kleinere Veränderungen gern gesehen: andernfalls bitte um Verbesserungsvorschläge auf der Diskussionsseite. (Nach einer Woche ist es angebracht, diesen Betreff in jedem Fall zu entfernen.)

EsperantoEsperanto Esperanto

La ekverkinto daŭre laboras pri tiu ĉi paĝo. Pro tio bonvolu fari nur etajn korektadojn! Pli maletaj estu pridiskutataj en la diskutejo. (Post unu semajno oni tamen rajtas forigi tiun ĉi markilon.)
 |

**Hendecasyllabus** (de Graecis ἕνδεκα, 'undecim' + συλλαβή, 'syllaba') est versus undecim syllabis compositus.

In versificatione classica syllabometrica vel Aeolica, ubi syllabae numerabantur, sed unaquaeque quantitatem definitam habebat, aliquot versus "hendecasyllabi" nominantur, ut hendecasyllabus Alcaicus, hendecasyllabus Phalaecius, hendecasyllabus Sapphicus.

In versificatione syllabica hendecasyllabus saepe invenitur. Notior est hendecasyllabus Italicus, quo omnes strophae usitatae poeseos Italianae compositae sunt, et tristichon catenatum, et sonetum, et sextinae, et octavae. Hendecasyllabus Italicus sine rimis versus exsolutus (*verso sciolto*) nominatur et in poesi epica saepissime usitatur. 

Hendecasyllabus Italicus accentum necessarium in decima syllaba habet, et numerus syllbarum exactus de verbo ultimo dependet (nam si proparoxytonon est, duodecim syllabas versum habet, etc.). Formae versus loco accentuum ceterorum definitae sunt; si quarta syllaba accentuata est, hendecasyllabus *a minore* in metrica Italiana nuncupatur, si sexta accentum habet, hendecasyllabus *a maiore* est. Caesura solita in hendecasyllabo Italiano abest (sed hendecasyllabus Francogallicus caesuram post quintam syllabam habet).

Etiam in poesi Hispanicus hendecasyllabus versus epicus principalis est; in metrica Hispanica versus cum prima et sexta syllaba accentuata *emphaticus* nominatur, cum secunda et sexta "heroicus", cum tertia "melodicus"; haec formae propriores putantur, sed et ceterae nomina habent. Poesis Lusitana hendecasyllabo etiam fuse utitur.

Cum in versificationem syllabotonicam hendecasyllabus transponitur, saepius quinarius iambicus (iambus quinque pedum) fit.

Notae
-----

1. ↑  Aemilius Springhetti(d), *Latinitas Perennis, VI: Lexicon Linguisticae et Philologiae*, 1962, p. 648.

Fontes
------

* Michèle Aquien, *La Versification,* Lutetiae 2018
* 'Treccani
* *Enciclopedia Italiana*
Carta geographica de paeninsula icta, die 1 Ianuarii 2024
Informatio de megacymate Terrae motus die 1 Ianuarii 2024
**Terrae motus Noto Paeninsulae 2024** (Iaponice: 令和６年能登半島地震, nominatus ab officio meteorologico Iaponico) est terrae motus qui die 1 Ianuarii 2024 in Paeninsula Noto praefecturae Ishikawënsis fiebat, cuius magnitudine 7.6 fuit, megacymata peperit; plus quam 48 homines necati sunt. Horum territoriorum cortex Telluris motus terrae pariens activus est ex aetate Pliocaeni. Maximus terrae motus apud Mare Iaponicum post annum 1983 est.

Die 2 Ianuarii 2024, collisio inter Airbus Japan Airline Flight 516 et aëroplanum cutatoris litus Iaponiae in aëroporto Haneda, Tokii fit, quod omnes 367 homines in Airbus vivi salvati sunt, sed quinque socii curatoris litus Iaponiae necati sunt. Aëroplanum curatoris litus ad rem humanitarias ferrendum ad Ishikawënsem per Niigataënsem fuit.

Die 4 Ianuarii 2024, mulier annos octaguinta salvata est e ruinis calamitatis post 72 horas claudendum. Adhuc hodie plus quam 82 homines Terrae motu necati sunt et 30,000 homines in exsilium sine domo sunt.

Die 6 Ianuarii 2024, mulier annos nonaginta salvata est e ruinis calamitatis quattour dies post Terrae motum. Adhuc hodie plus quam 120 homines Terrae motu neacti sunt et 200 homines absunt.

Die 8 Ianuarii 2024, numerus victimarum Terrae motus plus quam 161 homines et plus quam 2,000 homines separati destructionis viarum causa.

Notae
-----

1. ↑  石川県での地震、気象庁が「令和6年能登半島地震」と命名
2. ↑  Japan earthquake: Powerful tremors destroy buildings and trigger evacurations
3. ↑  Strong quake prompts tsunami warming for Japan's western coast
4. ↑  Japan crash: How crew pulled off flawless evacuration from plane inferno
5. ↑  Japan earthquake: Woman in her 80s found as critical 72-hour window closes
6. ↑  Japan earthquake: Women in 90s found alive under rubble five days later
7. ↑  Japan earthquake death toll rises to 161
**Gaius Vettius Sabinianus Iulius Hospes**, Cai filius e tribu Voltinia, (quando natus mortuusve sit, nescimus) primo eques Romanus fuit, mox ab imperatore Antonino Pio in ordinem senatorium adlectus est. Consulatum suffectum anno 176 gessit, ut videtur.

De cursu honorum
----------------

Ineunte cursu militiam equestem militavit ; nam praefectus cohortis secundae Commagenorum in Dacia et tribunus militum legionis primae Italicae in Moesia fuerat cum ab Antonino Pio in senatum adlectus est. A quo tempore Vettius fuit ordine quaestor, tribunus plebis, praetor, et post praeturam legatus proconsulis Asiae. Deinde ab imperatore in Cycladas insulas legatus missus est "ad ordinandos status" earum quod verisimiliter ad res pecuniarias pertinebat. In Italiam revocatus "iuridicus per tractus Etruriae Aemiliae Liguriae" per tempus fuit. Postea legatus Legionis III Italicae in Rhaetia factus est. In Galliam missus "legatus Augusti rationibus putandis trium Galliarum" praefuit, deinde legatus Legionis XIV Geminae et *iuridicus Pannoniae Superioris* erat. Romam reversus *aerarium Saturni* praefectus administravit. Deinde legatus Augusti pro praetore Pannoniae Inferioris fuit et pugnis contra Germanos et Sarmatas una cum imperatore Marco Aurelio interfuit, qui eum coronis, hastis puris aliisque donis militaribus donavit. Anno 175 in Italiam revocatus est, ut paeninsulam contra Gaium Avidium Cassium defenderet. Quo peracto consul suffectus tandem factus est et ex consulatu curator aedium sacrarum et rei publicae Puteolanorum, mox legatus Augusti pro praetore Dalmatiae, legatus Pannoniae Superioris et circa annum 190 proconsul Africae.
Uno insuper sacerdotio functus est : nam sodalis Titius fuit, quod sacerdotium rex mythicus Titus Tatius instituisse traditus est.

De familia
----------

Familia ex Africa proconsulari oriunda erat et colonia Aurelia Thuburbo Maius Vettium Sabinianum titulo patroni sui honoraverat. Filius eius (vel nepos?), Gaius Vettius Gratus Sabinianus, fuit consul ordinarius anno 221. Nepotes vel pronepotes eius fuerunt Gaius Vettius Gratus Atticus Sabinianus qui anno 242 consul ordinarius creatus est, et Vettius Gratus consul ordinarius anni 250.

Ita conditor illustrissimae familiae senatoriae tertii saeculi, **Gaius Vettius Sabinianus Iulius Hospes** homo novus ipse fuerat, ab imperatoribus Antonino Pio et Marco Aurelio promotus.

Fontes
------

* AE 1920, 00045 ex Africa proconsulari.
* *CIL* 3, 4426 ː Inscriptio in Pannonia superiore reperta...
* *CIL* 8, 823 ː Inscriptio in Africa proconsulari reperta...

Notae
-----

1. ↑  AE 1920, 00045
2. ↑  AE 1920, 00045
3. ↑  Vel 175 ?
4. ↑  AE 1920, 00045
5. ↑  CIL III,4426
6. ↑  CIL VIII,823.
7. ↑  AE 1920, 00045.
8. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 12/2, c. 150
Editionis primae *Carolomachiae* pagina, de initio proelii Kirccholmensis
***Carolomachia*** est poema epicum Latinum Vilnae in Magno Ducatu Lituaniae anno 1606 editum. Auctorem certe nescimus; in libro ipso Christophorus Zawisza (Albaruthenice *Хрыстафор Завіша*), anno 1577 natus et anno 1670 mortuus, auctor indicatus est, quod nonnulli viri docti consentiunt. Sed saepe carmen ab Iesuita Laurentio Boiero(lt) scriptum putatur, qui Zaviszam studiosum Vilnensem in titulo indicavit, ut anonymus maneret secundum regulas Iesuiticas. In poemate de proelio Kirccholmensi(sv) agitur, quo proelio anno 1605 Ioannes Carolus Chodkiewicz(be-tarask) Carolum IX regem Sueciae vicit. Ioannes Eisimont(pl) Polonice *Carolomachiam* vertit eodem anno, quo edita esset.

Notae
-----

1. ↑  *Некрашэвіч-Кароткая, Ж.В.* Беларускі паэт Хрыстафор Завіша і яго гераічная паэма "Караламахія" (Вільня, 1606): 400-годдзя з часу апублікавання // Веснік Беларускага дзяржаўнага універсітэта. Сер. 4, Філалогія. Журналістыка. Педагогіка. 2006. № 2. С.62-68. **(Albaruthenice)**
2. ↑  Cf. e.g.: *Historya Jana Karola Chodkiewicza...*, tomus I, Varsoviae 1805, p. 376.

Bibliographia
-------------

* Bojeris L. *Karolomachija*, vertė B. Kazlauskas. Vilnae 1992 (editio nova cum versione Lituana).

Nexus externi
-------------

* *Carolomachiae* editio prima

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Eliud Williams
Res apud Vicidata repertae:

**Eliud Thaddeus Williams** (die 21 Augusti 1948 natus) est politicus Dominicae. Artem rationariam Lucteburgi in Anglia studuit; recentius universitatem Indiarum Occidentalium frequentavit. In insula nativa reditus iuxta ministeria valetudinis, agriculturae Praeside Nicolao Liverpool aegrotante et mox morituro, Eliud Williams praeses Dominicae electus est et a die 17 Septembris 2012 usque in 2 Octobris 2013 functus est.

Bibliographia
-------------

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae apud reimen Dominicanum

Praesides Dominicae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ludovicus Cools-Lartigue 1978 • Fridericus Degazon 1979 • Jenner Armour 1979 • Aurelius Marie 1980 • Clarentius Seignoret 1983 • Crispinus Sorhaindo 1993 • Vernon Shaw 1998 • Nicolaus Liverpool 2003 • Eliud Williams 2012 • Carolus Savarin 2013 • Sylvania Burton 2023
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Dominicae |
|  |
**Iura humana tertiae generationis** est notio nova de iuribus humanis quae Universalis de hominis iuribus declaratio non directim dixit. At valorem magnum tenet hodie ad iura humana pro omnibus postulandum. Notio similis ad "solidaritatem" in Charta iurum fundamentalium Unionis Europaeae.

### Prima generatio iurum humanorum

Quod est iura civilia et politica, apud ius naturale traditionis et saepe "iura negativa" appellatur. Exempli gratia;

* Ius vitae,
* Libertas ex discriminationibus,
* Libertas sentiendi,
* Libertas religionis,
* Libertas loquendi,
* Suffragium universale, etc.

### Secunda generatio iurum humanorum

Quod est iura oeconomica, socialia et culturalia, iura humana recentius quam primae gerenarationis iura post Secundum bellum mundanum in genere et saepe "iura positiva" appellatur. Exempli gratia;

* Ius educationis,
* Ius laborandi,
* Ius ad securitatem socialem et subsidium sociale,
* Ius ad salutem,
* Ius ad alimenta, ad aquam puram, ius veste utendi et ius domicilii,
* Ius idoneae vivendi rationis, etc.

### Tertia generatio iurum humanorum

Quod Universalis de hominis iuribus declaratio non dixit, at Declaratio et propositum Vindobonae, Pactio de iuribus hominum invalidorum et Charta Africana de Iuribus Humanis Populisque postulatur. Exempli gratia;

* Ius sui iuris,
* Ius communicationis
* Ius ad opes naturales,
* Ius ad progressum pro civitatibus provectibilibus,
* Ius oecologismi et progressi sustinendi, etc.

Critica et responsum
--------------------

Est ideologia capitalista quod iura generationis secunda esse iura humana absoluta et iura generationis tertia non essentia et differens ex notione iurum humanorum cogitat. At Declaratio et propositum Vindobonae hanc reprobat, quia "onmia iura humana sunt universa, individua et dependenti inter eos".

Notae
-----

1. ↑  Pactio de iuribus hominum invalidorum, Praefacio?.
2. ↑  Charta Africana de Iuribus Humanis Populisque, articulus 20-24
3. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae, Sectio I, 5

Nexus interni
-------------

* Finis Millennii Progressus
* *Liberté, égalité, fraternité*
Wikidata Mauritius Cornelius Escher
Res apud Vicidata repertae:Mauritius Cornelius Escher: imagoMauritius Cornelius Escher: imago
*Nativitas*: 17 Iunii 1898; Leovardia  
*Obitus*: 27 Martii 1972; Baarn, Laren  
*Patria*: Regnum Nederlandense  
*Nomen nativum*: Maurits Cornelis Escher
**Officium**

*Munus*: Chalcographus, Pictor librorum, postage stamp designer, pictor, printmaker, graphic artist, illusionist, photographus, delineator, lithographer, xylographer, wood carver, architectural draftsperson, designer, ceramics designer, muralist, Sculptor  

**Familia**

*Genitores*: George Arnold Escher; Sara Adriana Gleichman  
*Coniunx*: Jetta Umiker  

**Memoria**

*Laurae*: Knight of the Order of Orange-Nassau  
*Sepultura*: New general cemetery Baarn  

**Mauritius Cornelius Escher** (Batavia, 17 Iunii 1898; 27 Martii 1972), saepius vocatus **M. C. Escher**, fuit artista Batavus qui lithogrammata pinxit et xylographiae lingum insculpavit. Mathematica, architectura, metamorphoses ex thematibus praestant, et sua opera saepe infinitatem et figuras impossibiles in mundo vero sequuntur. Unum e notissimis operibus est *Mobius Strip II*, Moebii taenia et formicae eam circumambulantes.

Nexus interni
-------------

* 4444 Escher

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicicitatio** habet citationes quae ad **M. C. Escher** spectant. |

* M.C. Escher — Officialis situs interretialis
* Mathematica et Ars Mauritii Escher
*Vide etiam paginam discretivam:* Octava (discretiva)

**Octava** in usu liturgico Christiano est

* (a) dies octavus post sollemnitatem
* (b) octo dies a sollemnitate usque ad diem octavum, ipso die sollemnitatis incluso.

Usque ad instaurationem liturgicam Concilii Vaticani Secundi omnibus festis maioribus octavae erant. Nunc non sunt nisi duo: octava paschalis et octava natalis.

Omnis octavae paschalis dies - inter Dominicam Resurrectionis Domini et Dominicam in albis - ut sollemnitas agitur.

Infra octavam Nativitatis Domini festa sequentia sunt:

* Die 26 Decembris festum Sancti Stephani.
* Die 27 Decembris festum Sancti Ioannis Evangelistae.
* Die 28 Decembris festum Innocentium.
* Dies 29, 30 et 31 Decembris sunt dies octavae, textus liturgici ex missis diei natalis sumpti sunt.
* Dominica infra octavam Nativitatis Domini vel, ea deficiente, die 30 Decembris festum Sanctae Familiae Iesu, Mariae et Ioseph.
* Kalendis Ianuariis, die octava, est sollemnitas Sanctae Dei Genetricis Mariae et festum dulcissimi nominis Iesu.

In Calendario Orthodoxo soli Paschati octava est; sollemnitas Nativtatis Domini per duas hebdomadas durat usque ad Theophaniam (in Ecclesia Latina: Sollemnitas Epiphaniae Domini) die 6 Ianuarii. His diebus ob indolem festivam ieiunium omittitur.

Nexus interni
-------------

* Annus novus
* Annus liturgicus
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Mons Nivarius in Insula Nivaria
Tarae idolum in Insula Canaria
Garrivi in Insula Nivaria
**Mythologia Guancha** sive **mythologia Canarienses indigenae** sive **religio Guancha** fuit corpus fiderum mythorum insularum Canariarum qua reliqionem constitit priore Christiana ex hominibus indigenorum guanchorum. Quoniam mythologia guanche transmissa mutataque est invasoribus christianis, doctrinas et affectiones et consuetudines archetypae non certe definiri possunt. In hac cultura fuit siderum cultus ab hominibus. Cuius adytum erat in Monte Nivario in Insula Nivaria. Praecipue memorabilis fuit cultus mortuorum artem mummificationem veribus. Etiam observatu est fabricationis ex luto et lapidibus idolis.

Dei
---

* Achamán
* Magec
* Guayota
* Chaxiraxi
* Chijoraji
* Achuhucanac
* Ziday
* Achuguayo
* Maxios
* Jucanchas
* Guañajé
* Eraorahan
* Moneiba
* Aranfaybo
* Orahan
* Hirguan
* Abora
* Iruene
* Acorán
* Tibicenas
* Maragullo

Dies festi
----------

* Beñesmén

Loci sacri
----------

* Mons Nivarius
* Idafe
* Tindaya
* Bentayga

Notae
-----

1. ↑  El mal llamado Ídolo de Tara

Nexus externi
-------------

* Teorías población guanche
* Museo de la Naturaleza y el Hombre, Santa Cruz de Tenerife, en Youtube
* La idolatría en el pueblo guanche
* Leyendas Aborígenes Canarias.
* De infiernos y costumbres mortuorias en Canarias Fuente: Gobierno de Canarias
* Religión Aborigen
Wikidata Kilimandiarus
Res apud Vicidata repertae:
*Altitudo*: 5 895 metrum  
*Locus*: 3°4′0″S 37°21′33″E  
*Civitas*: Tanzania  
*Typus*: Valles Magni Chasmatis, Seven Summits, Volcanic Seven Summits, Highest mountain peaks of Africa, ultra-prominent peak, Seven Third Summits  

**Tabula aut despectus**

Kilimandiarus: situsKilimandiarus: situs
Kilimandiarus monsKilimanjaro (Tanzaniae physicalis)  
Kilimandiarus monsKilimanjaroKilimandiarus mons  
*Kilimanjaro*Situs in Tanzania
Apex Kibo Kilimandiari Montis.
**Kilimandiarus** mons (vulgo *Kilimanjaro*)  cum tribus conis vulcanicis (Kibo, Mawenzi, Shira), est compositus mons ignifer quietus in Tanzania septentrio-orientali et mons altissimus in Africa, apud Apicem Uhuru 5895 m altus. Kilimandiarus est unus ex altissimis mundi montibus singularibus (Anglice: *freestanding*), ad 4600 m supra basin altus.

Origo significatioque nominis sunt incertae. Nomen putatur coniunctio vocum Suahiliensis *kilima* 'mons' et Kichagga *njaro* 'album'; ergo nomen erit 'Mons Albus'. Nomen additum *kibo* in Kichagga 'maculatus' significat, et ad saxa super nives visa spectat. Vox Swahili *uhuru* 'libertas' est nomen monti datum ut memoretur libertas Tanzaniae, a Britanniarum Regno anno 1961 recepta.

Herbae unicae
-------------

Insula caelestis (Anglice: *sky island*), Kilimandiarus unicas habet herbas, sicut *Dendroseneciones* terrarum graminearum  et alias plantas similes, quarum omnes se ad vitam in circumiectibus alpinis adaptant.

Monti est magna generum silvarum varietas trans regionem 3000 metrorum altam, quae plus quam 1200 species plantarum vascularium sustinet. Ocotea, silva montana, in meridionali clive humido, et silvae *Cassipourearum* et Juniperorum in septentrionali clive sicco habitant. Silvae ericaceae subalpinae circa 4100 metrorum altae sunt altissimae nubium silvae in Africa.

Contra autem hanc biodiversitatem, endemismus est minimus.  Elephantes et *Synceri caffer* silvis *Sinarundinariae alpinae* favent. Haec megaherbivora montis septentrionales habitant clivos.

Nexus interni
-------------

* Apex supra Apicem (*Summit on the Summit*)
* Glacies Furtwängler
* Glacies Rebmann
* Mons Keniae, compositus mons ignifer conlapsus

Notae
-----

1. ↑  LatinPro.
2. ↑  Kilimanjaro 2008 Precise Height Measurement Expedition, "Precise Determination of the Orthometric Height of Mt. Kilimanjaro"

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Kilimandiarum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 3°4′0″S 37°21′33″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Global Volcanism Program* • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия |

* Glacial recession of Southern Icefields
* Mount Kilimanjaro National Park
* Mt Kilimanjaro live webcam
* NASA Earth Explorer page
Iudicium Old Bailey Londini.
**Iudicium** est legitima causae seu rei controversae, apud iudicem vel iudices inter duos aut plures litigantes, contentio et disceptatio. Etiam acciptur pro loco vel iudicum conventu, ubi iudicium fit. Instituta similia sunt **tribunal** (quod primum pulpitum magistratus fuit) et **curia** (quod primum aedificium senatus fuit). Etiam sunt vocabula praecipue ad locum iustitiae relata. Romae antiquis temporibus aedificium iustitiae erat basilica, in foro sita; quod vocabulum etiam in lingua Neolatina adhibetur. Ut in nonnullis linguis hodiernis Europae, **palatium iustitiae** etiam Latine dici potest.

In systematibus legitimis, iudicium est modus fundamentalis rixarum solvendarum. Iudicium quodlibet habet iurisdictionem definitam, regionem auctoritatis legitimae. Hodie sunt iudicia urbana, regionalia, nationalia, internationalia.

Nexus interni
-------------

* Actor
* Ex aequo et bono
* Habeas corpus
* Iudex
* Iuris consultus
* Ius
* Iustitia
* Testis

Notae
-----

1. ↑   *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
2. ↑  Nep. *De viris illustribus*/Epaminondas 8.2; Quint. 4.2.25.
3. ↑  Iohannes Traupman, *Conversational Latin for Oral Proficiency*, p. 194.
4. ↑  Torelli Saraynae *Historiae et gesta Veronensium*, liber primus p. 7".
5. ↑  Exampli gratia Iudicium inter Civitates et Europaeum Iurum Humanorum Iudicium
**Ius naturale** est theoria philosophica quae praecepta fundamentalia iuris e natura universi hominisque deduci posse ponit. Igitur iusnaturalistae verum praescriptum iuris non immorale esse posse censent (quia aliter verum ius non esset). Theoria contraria est positivismi iuridici: iuspositivistae omne ius ab hominibus factum esse censent, et actionem a iure iussam non necessarie moralem esse consequenter concludunt.

Notio iuris naturalis a plerisque (sed non omnibus) auctoribus iungitur cum doctrina philosophiae a Gorgia in dialogo Platonis eodem nomine intitulato explicata, deinde cum ethica Stoicismi. Philosophi qui de eo themate scripserunt sunt Cicero, Thomas Aquinas, Samuel Pufendorf, Stephanus de la Boétie, Hugo Grotius, Thomas Hobbes, John Locke, Benedictus de Spinoza, Lysander Spoonder, Murray Rothbard, et Immanuel Kantius.

Isidorus Hispalensis docet:

Quid sit ius naturale? Ius autem naturale, aut civile, aut gentium. Ius naturale commune omnium nationum, et quod ubique instinctu naturae, non constitutione aliqua habetur; ut viri et feminae coniunctio, liberorum successio et educatio, communis omnium possessio, et omnium una libertas, adquisitio eorum quae caelo, terra marique capiuntur. Item depositae rei vel commendatae pecuniae restitutio, violentiae per vim repulsio. Nam hoc, aut si quid huic simile est, numquam iniustum, sed naturale aequumque habetur.
Et Edwardus Coke docet:

Ius naturale est quod apud omnes homines eandem habet potentiam. (Reportatione 4, 12)
Et Benedictus de Spinoza in suo "*Tractatu politico*" docet:

Per ius naturae intellego ipsas naturae leges. hoc est ipsam naturae potentiam. (II, 4)
Et Hugo Grotius docet:

Etiamsi daremus non esse Deum
Ius naturale relatio iuris gentium habet et origo humanitarii belli iuris et intranationalis iurum humanorum legis, etiam "Iuris polulorum" ab Iohannes Rawls consideratur.

Nexus interni
-------------

Res
* Contractus socialis
* Civitas in legibus posita
* Iurisprudentia
* Ius gentium
* Ius inalienabile
* Thomismus
* Universalismus moralis

Libri
* *De Legibus* (Cicero, 43 a.C.n.)
* *Summa Theologica* (Aquinas, 1265–1274)
* *Tractatus de Servitute Voluntaria* (La Boétie, circa 1553)
* *Mare Liberum* (Grotius, 1609)
* Declaratio Libertatis Civitatum Americae Foederatarum (1776)
* Charta Hominis ac Civis Iurum (1789)

Nexus externus
--------------

* Isodorus Hispalensis: De etymologiarum libri XX Liber V: De legibus et temporibus
**Administratio digesta** sive **administratio dispertita** sive **administratio deglomerata** aut si sic dicere licitum erit « ***administratio deconcentrata*** » (Italice *amministrazione deconcentrata* ; Francogallice *administration déconcentrée* ; Hungarice *dekoncentrált közigazgatásának* ; Romanice *administrației deconcentrat*) est modus administrationis quo organum administrativum quoddam auctoritatem potestatemque eiusdem administrationis publicae in aliud hierarchice inferiore gradu transfert ut cuiusdam facultatis curet.

Ob nimis glomerationem activitatis administrationis centralis deglomeratione opus esse videtur. Digestionis scopus ad congestionem vitandam atque celeritatem actionibus eius praestandam est, quia administratio deglomerata ad negotia localia curanda magis apta reputata est. Sic capacitati deliberandi congestae, glomeratae, vel « *concentratae* » in capite organizationis rei publicae opponitur capacitas deliberandi digesta, dispertita, deglomerata vel « *deconcentrata* ».

Administratio centralis semet ipsa sed localiter iurisdictiones stricte praescriptas pro agentibus suis dispertit. Nihilominus praefectio agentium ad arbitrium eius manet et tandem personalitas iuridica administratione centrali persistit et haec agentes locales praefectos praepositosve huius subordinatione tenet et isti nomine rei publicae agent. Solito agens gradu administrativo superiore non nisi officia quae illos gradibus inferioribus exsequi non possunt exercebit. Eo modo adversus decentralizatum illud administranionis dispertitae organum personalitatem iuridicam propriam non tenet e contrario pro persona rei publicae aget. Sic dispertitionum ex agentibus res publica manet persona quae aget sed localiter.

* **« Deconcentratio organica »** dicitur cum organa ab organizatione instituuntur ne e sede operationis centrali sed aliis exterioris agant sine alteratione integritatis istius organizationis.
* **« Deconcentratio functionalis »** dicitur cum organizatio quae praerogativas glomerat pro organum vel organa sua cuiusdam muneris functionem edicit.

Nexus interni
-------------

* Decentralizatio

Notae
-----

1. ↑  Béatrice Boissard, *L'administration dans le droit Européen*,Universitatea « Petru Maior » de Tîrgu Mureç, 2008, Miskolc university press, pp. 205 et 206. **(Francogallice)**

Nexus externi
-------------
"**Danae imbrem aureum accipit**" Titianus saltem quinquies delineavit hoc idem argumentum. Haec tabula est summa et novissima omnium quinque tabularum a Titiano depictarum. Pro certo habemus Didacum Velazquium eam emisse in Italia magno pretio anno 1634. 

Titianus, "Danae accipit imbrem aureum", 1560-1565, pictura in textili

De fabula eiusque interpretatione (Ludovica Blecua)
---------------------------------------------------

Danaë erat filia Acrisii, regis Argorum, et cum Acrisius liberos habere vellet, petivit Delphos, ubi erat oraculum Apollinis. Et oraculo interrogato, sic fuit responsum dei: «Sane, Acrisi, tu filiam habebis. Sed cave! Nam filia tua filium habebit, qui te necabit, te occidet». Acrisius, animo commotus, omnino turbatus, redivit Argos. Et post aliquot annos habuit filiam, nomine Danaen, et eam in turri aenea eam inclusit, ut sortem eluderet. Nemo tamen, ne deus quidem, tam potens est ut fata eludere possit, nam talia sunt fata! Iuppiter ipse, amore captus, flagrans, urens erga Danaen, in imbrem aureum mutatus, in turrim intravit et eam vi compressit. Ex eo compressu natus est post aliquot menses Perseus qui, tempore labente Gorgonam iugulavit. Et sane invitus, forte, casu, Perseo nolente, avum Acrisium necavit, sed ea est alia fabula.

Titianus omnia disposuit ita ut Danaë lucem et visum attraheret. Et ea enitet, eminet luce quae de caelo descendit, et quae est ipse Iuppiter, ipse deus. Cutis eius, quae candida est, elucet et etiam lucem tabulae, toti tabulae praebet. Est sane ludus oppositionis inter Danaen et nutricem: altera iuvenis, formosissima, pulcherrima, nuda, etiam adversa depicta, altera est vetusta, est foeda, est turpis, est veste induta et nobis tergum ostendit. Etiam cutis anus obscura est. Est etiam ludus quidam oppositionis inter habitus, inter dispositiones corporum earum: altera tranquilla, quieta recumbit, altera vero prona est, inclinata est, corpus flectit, quo melius imbrem aureum, nummos aureos accipiat. Sunt qui dicant — interpretatione Euhemerista quae dicitur — sunt qui dicant nutricem esse ipsam Avaritiam, Iovem vero ipsam Pecuniam. Danae tranquilla et quieta recumbit. Et omnino nihil in habitu eius, nihil omnino pudicum est, non solum quia nuda est, sed ea os leviter aperit. Capilli non sunt compositi, sed sunt passi et effundunt super pectus. Manus eius in sexu iacet, crura, nisi aperta, non sunt clausa, ergo patet eam aperte et palam Iovem exspectare; ea aperte opperitur deum Iovem. Ea oculos attollit in caelum, in nummos aureos, prorsus in Iovem, omnino dedita deo. Et patet hanc tabulam depictam esse ut privatim lustraretur, ut viri, arte excusati, feminam nudam, habitu audacem, adversam in tabula depictam intueri possent.

Nexus externi
-------------

* "Danae recibiendo la lluvia de oro", de Titian, con comentarios en latín por Luisa Blecua, Museo Nacional del Prado, youtube.com, 2019
madhhab
**Maḏhab**, pl. *maḏāhib* (scriptura Arabica: ‏مذهب‎, pl. ‏مذاهب‎) vocabulum est cum quo dissimiles scholae aut motus Islamicam iurisprudentiam sive *fiqh* (فقه) interpretantes nuncupantur.

In primis 150 annis Islamismi vitae multa madhaba fuere; re vera aliquot sahabae sive Machometi comites proprias interpretationis vias habuere. Quarum in praesenti quinque supervivunt; quattuor ad Islamismum Sunniticum pertinent, dum secta Siitica suum proprium madhabum habet.

Quattuor Sunniticae scholae sunt:

* Madhab Hanaficum (Arabice; حنفية), ab imamo Abū Hanifa conditum, qui in Iracia paulo post Machometi mortem vixit. Schola Hanafica quodammodo priores Iracienses scholas, primis Islamismi temporibus ortas, colligit.

* Madhab Malicicum (Arabice; مالكية), ab imamo Malico condita, superioris coaetaneus sed iunior et e Medina oriundus. Haec schola quoque scholas primarum undarum velut Damasci, Kufae, Basrae atque Medinae conglobat. Praecipua est in Maghrebia inter alia loca, et etiam fuit praecipua in Andalusia.

* Madhab Saficum (Arabice; شافعية), ab imamo Safius, Malici et Abu Hanifae discipulo, condita.

* Madhab Hambalicum (Arabice; حنابلة), ab imamo Ahmed bin Hanbal condita, qui cum Safio studuit, quamobrem magnae similitudines ambobus in madhabis sunt.

Siiticum *maḏhab* Yafaricum, ab imamo Yafar al-Sadiq conditum, est.

Sunnitae Musulmani divisi sunt, ergo, in asseclas unius harum quattuor scholarum. Generatim singulum territorium singulam praecipuam scholam habet et sunt loca ubi coexsistunt variae earum. Aliquando "sectae" qualificata sunt, quod non certum est quia Musulmani Sunnitae coniunctim quaevis quattuor *maḏāhib* Musulmanos recte ducere posse putant, quorum dissimilitudines inter ea differentium coniecturarum producta sunt, quamquam etiam validae secundum religiosae observantiae conspectum. Sunt, exempli gratia, parvae dissimilitudines in modo orandi, quod non obstat ut alicuius *maḏhab* asseclae sine problematibus confusionibusque in locis orare possint ubi colitur dissimilis *maḏhab* ritus.

Notae
-----
**Ius consuetudinis**, in ius multos sensus habet. Generaliter, consuetudo est mos maiorum, qui apud populum vim habent per eius consensum et exercitium diuturnum. Praeterea, consuetudo legum optima legum interpres est. Iurisprudentia tres species consuetudinum cognovit, quae sunt consuetudo secundum legem, consuetudo praeter legem, consuetudo contra legem.

In iure inter civitates et gentes est fons non scriptum eius species ius, sicut agnoscetur articulis 38 statutis Tribunalis internationalis Hagense (i.e. Statutum Iudicii inter Civitates) a nationibus Terrae. Alteri fontes pacta inter civitates, et praecepta ius civitatium togatarum sunt. Omnes nationes terrae in concordia sunt quod ius consuetudines fons ius civitarum est, sed non omnes in concordia sunt super quibus regulis in corpore ius consuetudinis sunt. Antequam regulam ius consuetudinis potest esse creatam, duas condiciones neccese est explere: prima, quod civitates sicut regulam factitent. Secunda, qoud illa acta ab opinione iuris sive necessitatis sint.

Nexus interni
-------------

* Ius inter civitates et gentes
* Opinio iuris sive necessitatis

Nexus externi
-------------

* *Customary IHL database* de iure consuetudinis humanitario inter civitates.
Halonnesus hodierna.
***De Halonneso*** (Graece Περὶ Ἁλοννήσου) est oratio deliberativa (suasoria) anno 342 a.C.n. ab oratore Atheniensi coram populo in ecclesia habita et in corpore Demosthenico tradita. Quia genus dicendi nihil cum Demosthenico commune praebet paene omnes critici moderni Libanium sequuntur qui ex variis indiciis hanc orationem Hegesippo reddebat, oratori coaevo atque eiusdem factionis quam Demosthenes. Antiqui non ita consentanei erant nec Dionysius Halicarnasseus dubitabat quin haec oratio genuina fuerit. Causa fuisse videtur quod et ipse Demosthenes orationem de insula Halonneso habuit quae non superest.

De argumento
------------

Orator epistulae Philippi respondet, quocirca de variis rebus per successionem disputatː de pace Philocratis emendanda, de rebus in Thracia et in Chersoneso gestis, de commercii iure, de Pythonis legatione, de captivis, de iniuriis a colonis Atheniensibus Potidaeae acceptis... Parva pars (2-8) initio ad insulam Halonnesum spectat quae Atheniensium fuerat et cum piratae eam cepissent atque Philippus eos expulisset suam esse rex nunc dicebat. Nihilomnus eam Atheniensibus dare non recusabat. Hegesippus Athenienses hortabatur ne hoc donum a Philippo acciperent sed redditionem ab eo exigerent insulae quae iure ad imperium maritimum Atheniense pertinebat. Hoc idem argumentum Demosthenes quoque explicarat siquidem Aeschini credimus (*Contra Ctesiphontem* 83).

Notae
-----

1. ↑  Numerus 7 in corpore Demosthenico
2. ↑  In argumento orationis.
3. ↑  Ioannes Theodorus Voemelius, *Ostenditur Hegesippi esse orationem de Halonneso*, Francofurti, 1830
4. ↑  *De Demosthenis eloquentia* 13 et *Epistula ad Ammaeum* I.
5. ↑  Aeschines, *Contra Ctesiphontem* 83. Cf. Athenaeus, *Deipnosopistae* VI.3.
6. ↑  *Philippi epistula* 12-15.
7. ↑  Vide etiam Plutarchus, *Demosthenes* 16.

Editiones et commentarii
------------------------

* Loeb classical library online.
* Collection des Universités de Franceː Maurice Croiset, *Harangues. Tome II*, Les Belles Lettres, 1925
* **Commentarius Latinus**ː *Hegesippi oratio de Halonneso : secundum codd. mscr. recognita. Prolegomenis annotatione critica et commentariis illustrata ab Ioanne Theodoro Voemelio*, Francofurti, 1833

Plura legere si cupis
---------------------

* Paul Cloché, *La politique étrangère d'Athènes de 404 à 338 avant Jésus-Christ*, Lutetiae, Félix Alcan, 1934 Recensio critica Auctoris responsum Altera recensio critica
* Hieronymus Vitelli, *In Hegesippi oratione de Halonneso codicum Florentinorum lectionis discrepantiam*, Florentiae, 1876

Nexus externi
-------------

* Textus apud Vicifontem Perseus Remacle cum versione Francogallica
**Offensa** quaedam **publica** vocatur, cum iniuriam in rem publicam arguitur quis nefarie intulisse; labefactantem enim rei publicae summam aut dignitatem consilii publici auctorum convellentem pleraeque contra leges habent civitates, poenas statuentes ne quid concitetur tumultus. Liberis autem quae se volunt rebus publicis dissensionis plus est patientia quam quo potestas immoderatior, damnatis unius lege maiestatis alteri liberatoribus vocatis, ex quo intelligitur accusatos alicuius offensae publicae criminis, ictis de sontium transmissione pactionibus, haud saepe tamen aliam in civitatem tradi ingressos profugos.

Offensae publicae
-----------------

* Captivus conscientiae
* Perduellio
* Seditio
* Terrorismus

Bibliographia
-------------

* Kittrie, Nicholas. (1975). "In Search of Political Crime and Political Criminals", 50 *New York University Law Review* 202.
* Kooistra, P. G. (1985), "What is Political Crime?" *Criminal Justice Abstracts*, March, pp100–115
* Ross, Jeffrey Ian. (2012), *An Introduction to Political Crime*, Bristolii: Policy Press.
* Tunnell, K. D. (1993). "Political crime and pedagogy: A content analysis of criminology and criminal justice texts". *Journal of Criminal Justice Education*, 4(1), 101-114.
* Tunnell, K. D. (1993). *Political crime in contemporary America: A critical approach*. Novi Eboraci: Garland Publishing
*Vide etiam paginam discretivam:* Ladon (discretiva)

Ladon ab Hercule se defendit.
**Ladon** (Graece Λάδων) in mythologia Graeca est draco centiceps serpentiformis, cuius parentes Phorcus et Ceto ab Hesiodo, Typhon et Echidna a Pseudo-Apollodoro et ab Hygino nominantur. Centum capita Ladonis fama est diversis vocibus loqui potuisse.

Ladon ab Iunone positus erat in horto Hesperidum, ubi insomnis trunco mali circumvolutus mala aurea custodiret. Herculi enim undecimus labor inpositus erat, ut inde Eurystheo regi malum aureum adferret. Qua dimicatione Ladon sagittis Herculis occisus est. Iuno Ladonem mortuum ob edita opera in constellationem sustulit.

Sunt, qui putent hortum non a Ladone, sed a Dracone custoditum esse, nempe opilione, qui unumquemque mala abducturum occidit.

Notae
-----

1. ↑  *Theog.* 333.
2. ↑  Bibl. 2.113.
3. ↑  Fab. 151.
4. ↑  Hygini *Fabulae* 30.
5. ↑  Apollonius Rhodius, *Argonautica* 4.1393–1421.
6. ↑  Hyginus, *De astronomica* 2.3.
7. ↑  Diodorus Siculus, *Bibliotheca* 4.26.3.

Bibliographia
-------------

* Ogden, Daniel (2013) *Drakōn: Dragon Myth and Serpent Cult in the Greek and Roman Worlds*. Oxford University Press.
* Roscher, Wilhelm Heinrich (1894) *Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie*, 1785-86. Teubner.

Nexus externi
-------------

* Drakon Hesperios
**Carolus Hermannus Zahn** (natus Baiertal in oppido ad Wiesloch die 3 Decembris 1865; mortuus in Haigerloch die 8 Februarii 1940) fuit botanista Germanicus, qui praesertim in hieraciis investigandis bene meruit.

Vita et investigationes
-----------------------

In Instituto Technologiae Carolsruhensi studiis operam dedit; postea (annis inter 1891 et 1931 scilicet) in alia institutione educationis superioris technicae (i.e. *Großherzogliche Badische Baugewerkeschule*, quae postea *Badische Höhere Technische Lehranstalt* dicta est) geometriam et chemiaam docuit.

Interdum plantas indefesse investigavit, praesertim genus *Hieracium.* Hieraciologus forsitan suo tempore optimus fuit, qui et *Hieracia* totius mundi (576 species cum circa 4000 subspeciebus) descripsit in opere *Das Pflanzenreich*—*Regni vegetabilis conspectus*, cui edendo Adolphus Engler praefuit. Postea *Hieracia* Europae mediae accuratius investigavit, in opere *Synopsis der mitteleuropäischen Flora* (tria volumina, 1922–1938), 583 species cum 5326 subspeciebus *Hieraciorum* describens. Eius herbarium generale Genavae observatur. Collectiones autem *Hieraciorum* (circa 25000 specimina cum circa 2800 typis), Berolini ab anno 1941 custoditae, bello mundano secundo saeviente, destructae sunt.

Bibliographia
-------------

* G. Gottschlich (2015) Karl Hermann Zahn (1865-1940) – Leben, Werk und wissenschaftliches Umfeld des Monographen der Gattung *Hieracium* (Habichtskraut, Asteraceae). *Stapfia*, 102: 1–126 (ISSN 0252-192X).
* Zahn, K.H. (1906) *Hieracien der Schweiz*.
* Zahn, K.H. *IV-280. Compositae – Hieracium* [In:] *Das Pflanzenreich. Regni vegetabilis Conspectus*:
	+ Fasciculus 75: Sect. I. *Glauca* – Sect. VII. *Vulgata* (1921)
	+ Fasciculus 76: Sect. VII. *Vulgata* – Sect. X. *Pannosa* (1921)
	+ Fasciculus 77: Sect. X. *Pannosa* – Sect. XVI. *Tridentata* (1921)
	+ Fasciculus 79: Sect. XVI. *Tridentata* – Sect. XXXIX. *Mandonia* (1922)
	+ Fasciculus 82: Sect. XL. *Pilosellina* – Sect. XLVIII. *Praealtina* (1923)

Notae
-----

1. ↑  A. Kneucher (1941), "Professor Karl Hermann Zahn†," *Berichte der Bayerischen Botanischen Gesellschaft zur Erforschung der Flora* 25: 158–63.
2. ↑  E quibus 165 species et 1904 subspecies nunc ad *Pilosellam* referuntur, quae nunc ut genus, illo tempore autem ut subgenus *Hieracii* habebatur.
3. ↑  Gottschlich, *op. cit.*
4. ↑  Zahn, K.H. (1906) *Die Hieracien der Schweiz.* Tiguri: Zürcher & Furrer, [161]–728 pp.