recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Ioannes XXIII (antipapa)
Res apud Vicidata repertae:Ioannes XXIII (antipapa): imagoIoannes XXIII (antipapa): imago
*Nativitas*: 1370; Neapolis  
*Obitus*: 22 Decembris 1419; Florentia  

**Officium**

*Officium*: antipapa  
*Munus*: presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

*Sepultura*: Florentia  

**Insignia heraldica**

Ioannes XXIII (antipapa): insigneIoannes XXIII (antipapa): insigne
**Ioannes XXIII** (natus Balthasar Cossa Prochytae aut Isclae circiter anno 1370 – obiit Florentiae die 22 Decembris 1419), Papa a Concilio Pisano anno 1410 post mortem Antipapae Alexandri V creatus est. Cossa sibi nomen imposuit Ioannem XXIII.

Anno 1415 Concilium Constantiense, quod ab imperatore Sigismundo a Luxemburgio constitutum est, Ioannem XXIII Papam legitimum sed depositum declaravit.
Imago Balthasaris Cossae - inter illas Alexandri V (Petri Philargis) et Martini V - est in Basilica Sancti Pauli extra moenia.
Die 29 Maii 1415 Ioannes papato se abdicavit.

Vita
----

Florentiae Baptisterum: Sepulchrum antipapae Ioannis XXIII
Cossa Bononiae iuri studuit et anno 1402 a papa Bonifacio IX cardinalis creatus est.

Anno 1415, feria IV ante dominicam palmarum, quae erat dies 20 mensis Martii, Iohannes papa XXIII, sibi pericula a concilio imminere et precipue de papatu depositionem praesentiens, de Constantia tempore nocturno habitu mutato fugit et ad urbem quandam Friderici, ducis Austriae, cum ipsius auxilio ducis confugit. Post certum vero temporis intervalum, dum Romanorum et Hungariae rex Sigismundus bona prefati ducis occasione papae Johannis educcionis devastavit. Papa Iohannes deinde concilio per ipsum ducem Fridericum, qui devastacionem bonorum suorum amputare voluit, est presentatus et per concilium Ludvico, duci Bavariae, comiti Palatino, in captivitatem assignatus et tandem per ipsum concilium velut haereticus condemnatus et de papatu una cum Gregorio XII et Benedicto XIII est depositus.

Notae
-----

1. ↑  Chronicon Laurentii de Brzezowa

Nexus externi
-------------

* Biographia Italiane

| Papae Magni schismatis occidentalis |
| --- |
|  |
**Sanctus** est prex antiqua in cantu Missae, sumpta a verbis angelorum in libro Isaiae, ubi seraphim Deo canunt: "Seraphim stabant iuxta eum; sex alae uni et sex alae alteri: duabus velabat faciem suam et duabus velabat pedes suos et duabus volabat. Et clamabat alter ad alterum et dicebat: 'Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus exercituum; plena est omnis terra gloria eius'" (Is 6:2-3).

Secunda pars precis saepe *Benedictus* vocatur. Generaliter "Benedictus" est plus terminus musicus quam religiosus, cum divisio orationis "Sanctus" duas in partes evolutio fuit musica, quia prius pars "Sanctus" canebatur ante consecrationem, et secunda pars post eam, dum sacerdos submissa voce canonem missae orabat. Itaque in hac secunda parte musica saepe mitis et tranquillior est. 

Verba sunt:

Sanctus, Sanctus, Sanctus,
Dominus Deus Sabaoth.
Pleni sunt caeli et terra gloria tua.
Hosanna in excelsis.
Benedictus, qui venit in nomine Domini.
Hosanna in excelsis.
Textum in lingua Graeca hoc est:

Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ·
πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου,
ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Ὡσαννὰ (ὁ) ἐν τοῖς ὑψίστοις.
* Auscultate cantum *Sanctus* e missa Francisci Schubert
* et *Benedictus*

Nexus interni
-------------

* Trishagion

Partes Ordinarii missae

Kyrie · Gloria in excelsis · Credo · Sanctus · Agnus Dei


Hymni et preces Christianae

Adeste Fideles · Adoro te devote · Ad regias Agni dapes · Aeterne Rex Altissime · Agnus Dei · Alma nox · Alma Redemptoris Mater · Alto ex Olympi vertice · Amazing Grace · Angele Dei · Angelus Domini · Anima christi · A solis ortus cardine · Audi benigne Conditor · Aurora, solis nuntia · Ave Maria · Ave maris stella · Ave Regina Coelorum · Ave verum corpus · Beata nobis gaudia · Beate Pastor Petre · Benedictus · Benedictus es Domine Deus · Caelestis agni · Caelestis aulae nuntius · Caelestis urbs Jerusalem · Caelitum Joseph decus · Christe sanctorum · Confiteor · Cor arca · Conditor alme siderum · Credo · Crudeles Herodes Deum · Custodes · Decora lux aeternitatis · Deus tuorum militum · Domare cordis impetus · Genuit puerpera regem · Gloria in excelsis · Gloria Patri · Kyrie · Lauda Sion · Litaniae Lauretanae · Litaniae Sanctorum · Litaniae Iesu Christi Sacerdotis et Victimae · Magnificat · Memorare · Nunc dimittis · Nunc Sancte nobis Spiritus · O Sanctissima · Pange Lingua · Pater noster · Quem pastores laudavere · Regina Caeli · Requiem · Salve Regina · Sanctus · Signore delle cime · Signum Crucis · Stabat Mater · Sub tuum praesidium · Symbolum Apostolorum · Symbolum Nicaenum Constantinopolitanum · Symbolum Quicumque · Tantum ergo · Te Deum · Tota Pulchra Es · Veni Creator Spiritus · Veni Redemptor Gentium · Veni Sancte Spiritus · Vexilla Regis  

**Ordines orationum**  

Rosarium



1. ↑  
Missale Romanum (1943). Ratisbonae, Sumptibus Friderici Pustet
2. ↑  
"Ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου" **(Graece)**(visum 30 Dec. 2017)
**Sanctius** II (Hispanice: *Sancho II el Fuerte*) **Strenuus** appellatur, fuit rex Castellae (Sanctius I) 27 Decembris 1065–7 Octobris 1072, Legionis (Sanctius II) 1072 et Gallaeciae 1070-1072.

Ferdinandus I regna sua divisit inter filios. Sanctius primogenitus accepit patriam patris (Castellam) dum fratres ei acceperunt regna quae pater subiegit: Alphonso Legionem et Garciae Gallaeciam.

Patre defuncto, Sanctius bellum gessit anno 1068 contra sobrinos suos Sanctium IV Navarrae et Sanctium I Aragoniae. Hoc bellum Bellum trium Sanctiorum appellatur. Cum hoc bello, Castella incorporavit ceteras terras Navarrae. Vir clarissumus, Rodericus Didaci vel Rodericus Campidoctoris, cum Sanctio pugnavit.

Tunc, anno 1069, Sanctius cum Alphonso contra fratrem Garciam bellum gesserunt, ut regnum Gallaeciam subiegisset. Gallaecia divisa est inter Sanctium et Alphonsum. Nihilominus, anno 1072 Sanctius contra Alphonsum tandem pugnavit. Post duo proelia (in Vulpegera et in Plantata), Sanctius victor Alphonsum exilio in Toletum misit. 

Eodem anno 1072, Sanctius coronatus est rex Castellae Legionisque, sed relinquebat singulam urbem Semoram. Semora recta est ab Urraca, soror Sanctii, quae Alphonso iuvit. Sanctius Semoram obsedit, sed eques insidiosus Semorae, Belidius Athaulphi appellatur, regi mendacia finxit. Tunc cum rege circiter moenias Semorae, Belidius Sanctium trasfixit cum pilo.

Sepultus est in Oniense monasterio.

Nexus externi
-------------

* Hofmanni Lexicon Universale

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessor:**Ferdinandus I** | **Rex Castellae** 1065-1072 | Successor:**Alphonsus VI** |
| Antecessor:**Alphonsus VI** | **Rex Legionis** 1072 |

Notae
-----

1. ↑  Roderici Ximenii historia *De Rebus Hispaniae* sive *Historia Gothica* III.XX.
*Vide etiam paginam discretivam:* Astragalus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

| AstragalusTalus |
| --- |
| Cognitores |
| TA | A02.5.10.001 |
| Anatomia |
| Talus |
| Situs tali inter alia pedis ossa. Connectitur talus cum calcaneo, tibia, fibula. |

**Astragalus** sive **talus** est os tarsi, pedis unicum cum crure iunctum. Infra cum calcaneo connectitur.

Partes quae astragalum formant sunt: **corpus tali**, **collum tali**, **caput tali**.

Anatomia macroscopica
---------------------

Distinguuntur corpus, collum, caput. *Corpus tali* instar aleae videtur. Facies eius superior cartilagine tecta est. Ab anteriori ad posterior formam convexam habet, ab laterali ad mediale concavam. Antrorsum corpus angustiam in *collum tali* format.

#### Pinacotheca tali sinistri

* Facies superior ab anteriore (dextre) ad posterior (sinistre) convexaFacies superior ab anteriore (dextre) ad posterior (sinistre) *convexa*
* Facies superior ab laterali (sinistre) ad mediale (dextre) concavaFacies superior ab laterali (sinistre) ad mediale (dextre) *concava*

Anatomia topographica
---------------------

Inter omnia ossa tarsi talus superius invenitur et unicum cum crure connectitur.

### Ligamenta

Ligamenta, quae talo adnexa sunt.
Ligamenta, quae talo annectuntur:

* Ligamentum talofibulare anterius
* Ligamentum talofibulare posterius

Ligamentum calcaneofibulare talo non annexum est.

Pinacotheca
-----------

* Imago tali ex astragalo et calce.Cave: talus potest significare et talonem et astragalumImago tali ex astragalo et calce.Cave: talus potest significare et talonem et astragalum

Notae
-----

1. ↑  Federative Committee on Anatomical Terminology (1998). *Terminologia Anatomica*. Stuttgart: Thieme
Wikidata Astrid Mannes
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 2 Ianuarii 1967; Hilda  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: Demarchus, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: scriptor, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Christiana Democratica Unio Germaniae  

**Astrid Mannes** (nata die 2 Ianuarii 1967 Hildae) scriptrix et rerum politicarum perita Germanica factionis CDU est.

Eruditio et munus
-----------------

Mannes, postquam anno 1986 testimonium maturitatis accepit, ad annum 1991 historiae, rebus publicis et iurisprudentiae studebat. Magistri titulum abstulit. Deinde libros de hominibus politicis composuit. Anno 2005 doctor promotus est, postquam biographiam cancelarii imperii Constentini Fehrenbach composuit. Anno 1992/93 pro societate exsulem secretaria praesidis Herberti Czaja operam dedit, annis 1993 - 2000 adlata scientifica in Dieta Foederali fuit. Annis 2002 - 2003 curatrix cum diurnariis societatis "Didacta" erat.

Cursus honorum
--------------

Mannes, ab anno 1990 sodalis factionis CDU, anno 2007 demarcha oppidi Mühltal in Hassia sita electa est. Anno 2013 iterum electa est. Die 24 Septembris 2017 legata ad Dietam Foederalem Germaniae creata est et magistratum demarchae deposuit.

Nexus externi
-------------

* Biographia apud situm interretialem Dietae Foederalis Germaniae
* Pagina personalis

Notae
-----

1. ↑  echo-online.de die 28 Septembris 2017
Wikidata Arthurus Schopenhauer
Res apud Vicidata repertae:Arthurus Schopenhauer: imagoArthurus Schopenhauer: imagoArthurus Schopenhauer: subscriptioArthurus Schopenhauer: subscriptio
*Nativitas*: 22 Februarii 1788; Gedanum  
*Obitus*: 21 Septembris 1860; Francofurtum ad Moenum  
*Patria*: Regnum Borussiae  

**Officium**

*Munus*: professor, philosophus, scriptor, musicologus, Interpres  
*Patronus*: University of Berlin, Universitas Humboldtiana Berolinensis
**Consociatio**

*Religio*: atheismus
**Familia**

*Genitores*: Heinrich Floris Schopenhauer; Johanna Schopenhauer  
*Coniunx*: no value  

**Memoria**

*Sepultura*: Frankfurt Main Cemetery  

Arthurus Schopenhauer
**Arthurus** (Theodisce *Arthur*) **Schopenhauer**, natus Gedaniae 22 Februarii 1788, mortuus Francofurti 21 Septembris 1860) fuit philosophus Germanus. Opus *Mundus ut voluntas et repraesentatio* (Germanice *Die Welt als Wille und Vorstellung*), in quo expressit opinionem suam de mundo sub spacie Kantius, Plato, Spinozae et Upanishad, id est pessimismus adduxit inter alios Nietzsche, qui tamen postea eius philosophiae obstitit.

Philosophia
-----------

Eius volumen maximum est *Mundus ut voluntas et repraesentatio*. Schopenhauer Immanuelis Kant definitionem inter? phaenomenon et noumenon sumit, at *rem ipsam* negat. Enim secundum Schopenhauer, phaenomenon est expressio noumeni; ergo mundus mera species est. Veritas est trans mundum, trans repraesentationem, trans *Velum Mayae*, ut ipse dicit. Tamen homines veritatem consequi potest non cum ratione sed cum corpore, enim videre potest omnem actum vivendi voluntatem esse. Vita igitur dolor esse et suam voluntatem negare opus consideravit.

Opera
-----

* 1813 : De principii rationis sufficientis quadruplici fundamento
* 1816 : Theoria colorum physiologica
* 1818 : Mundus ut voluntas et repraesentatio
* 1836 : De voluntate in natura
* 1839 : Dissertatio de libero arbitrio
* 1840 : Dissertatio de fundamento moralitatis
* 1851 : Parerga et Paralipomena

Nexus interni
-------------

* Dilemma ericii
* Principium rationis sufficientis
* 7015 Schopenhauer

Bibliographia
-------------

* Dale Jacquette, ed. 1996. *Schopenhauer, Philosophy and the Arts.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0521473888.
Ernestus Torgler (1932)
**Ernestus** (Germanice *Ernst*) **Torgler** (natus die 25 Aprilis 1893 Berolini; mortuus die 19 Ianuarii 1963 Hannoverae) rerum politicarum peritus Germanicus et sodalis primo SPD, tum USPD, deinde KPD postremo iterum SPD fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Torgler post scholam initam tirocinium venditoris fecit et inter res politicas etiam hoc munere operam dedit. Annis 1914 - 1918 miles conscriptus Bello Orbis Terrarum I interfuit.

Cursus honorum
--------------

Torgler anno 1911 ad actionem Socialem Democraticam accessit. Post Bellum Finitum ad USPD, anno 1920 ad KPD transiit. Mense Decembri 1924 legatus ad Dieta Imperii Germanici electus est et ad annum 1933 mansit. Anno 1927 praeses vicarius et anno 1929 praeses fractionis Communisticae in parlamento creatus est. Anno 1933 a NAzistis incendii Dietae Imperii accusatus et incarceratus est, sed eodem anno a iudicio absolutus est. Propter defensionem autem a factione PD expulsus est. Torgler ad annum 1936 in custodia Nazistarum mansit, deinde venditor vitam degit. Bello Orbis Terrarum II finito frustra iterum sodalitatem PD petivit. A nonnullis sodalibus accusatus est, quod cum Nazistis collaboraret. Anno 1949 autem iterum ad SPD accessit. Ultimos annos Bocensi vivebat et Hannoverae mortuus est.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae apud Museum Germanicum Historicum
* Biographia brevis apud DDR-Biographien
Ioannes Iosephus Taillasson, "Vergilius Aeneidem Augusto et Octavia coram legit" (Pinacotheca Nationalis Londinii)
"**Vergilius Aeneidem Augusto et Octavia coram legens**" est tabula ab Ioannes Iosephus Taillasson anno 1787 picta. Verba ex *Aeneide* Vergilii evocantur:

"Heu, miserande puer, si qua fata aspera rumpas,  

Tu Marcellus eris! Manibus date lilia plenis ... (Vergilius, *Aeneis* 6.883)
In fabula Vergiliana Anchises, flumini Lethe adstans, haec dicit quando M. Marcelli futuri manem videt: is enim nepos fuerit Augusti, magnis rebus destinatus sed mortuus iuvenis. Pictor Vergilium evocat carmen suum Augusto recitantem; iuxta eum videntur Livia et Octavia minor Marcelli mater. Haec, illis versibus commota, exanima iacet. Historia huius lectionis ab Aelio Donato in *Vita Vergilii* narrata est. Eandem rem anno 1812 pinxerit Ioannes Augustus Dominicus Ingres in tabulis duabus quarum titulus est "Tu Marcellus eris". Pictura hodie in Pinacotheca Nationali Londinii servatur.

Notae
-----

1. ↑  Siglo NG6426

Bibliographia
-------------

* *Mémoires secrets pour servir à l'histoire de la république des lettres en France* vol. 36 (Londinii, 1789) p. 376 (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

* Catalogus Pinacothecae Nationalis

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Bellus mons** est unus ex montibus in districtu *Regio lacuum* (Theodisce *Seeland*) pagi Bernae.

Mons 603 metrorum altus prope montem Iura inter Lacum Biennae et Lacum Everdunensem et in territorio vicorum *Gampelen*, *Gals*, *Tschugg et Erliacum situs est.*

Ad occidentem apud montem Bellum flumen Tela ex lacu Everdunensi ad lacum Biennae fluit. Sub monte c. anno 1100 fundatum erat *monasterium Sancti Johannis* qui ab meridiem montis fundum possidebat.

Petrae glaciario Rhodani ex pago Vallesiae ad montem Bellum portatae
Super montem petrae ex Alpibus glacioario Rhodani adductae nominatae vulgariter *petrae diaboli* vel *petrae Druidis* inveniuntur. Lapides anno 1872 a pago Berna protectae sunt.

Tempore primi belli mundani exercitus Helvetiae monte valles et fortalitias construebat.

Notae
-----

1. ↑  Luc Mojon: *Saint-Jean de Cerlier. Beiträge zum Bauwesen des Mittelalters aus den Bauforschungen in der ehemaligen Benediktinerabtei, 1961-1984.* Bern 1987.
2. ↑  Lapides montis Belli in indice lapidum protectarum pagi Bernae.

Weblinks
--------

* Commentatio *Jolimont* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
**Edictum tolerationis Galerii** est finis persecutionum religionis Christianae in Imperio Romano.

Vere anni 311 ab imperatore (sive Augusto) Galerio Serdicae editum est, qui una cum Caesare Maximino Daia persecutionorum Christianorum a Diocletiano anno 303 coeptam initio perrexerat. Edictum nominibus quattuor Caesarum tum regnantium editum est; Lactantius narrat edictum die 30 Aprilis anni 311 Nicomediae publicatum esse.

Galerius antea morbo gravi affectus erat; apologetae Christiani imperatorem hoc morbo ad religionem Christianam tolerandam commovisse affirmant. Re vera autem Galerius, qui intellexerat Christianos persecutione exstingui nequisse, de imperii stabilitate cogitavit: Etsi Christiani adhuc erant minor incolarum pars, tamen (imprimis orientalibus in provinciis) numerus eorum magnus erat.

Decretum Christianos aliis non anteposuit, sed ut ecclesias renovarent et ad sacra convenirent permisit. Praeterea Christiani ut pro civitatis salute orarent evocati sunt. Edicto persecutio Christianorum terminata et religio Christiana quasi *religio licita* facta est. Quo facto (sicut Iudaei) sacrificio imperatorio necnon aliorum deorum liberati aditus ad munera publica apertus est.

Galerius brevi post edictum editum mortuus est.

Anno 313 Edictum Mediolanense, cui a historicis finis persecutionum attribui solet, editum est, quod autem minus commutavit et re vera potius est supplementum edicti anno 311 editi.

Bibliographia
-------------

* Elisabeth Herrmann-Otto: *Konstantin der Große*. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadii 2007.
* *Кузенков П. В.* Эдикт Галерия 311 года — первый юридический акт о легализации христианства в Римской империи (К 1710-летию Миланского эдикта) // Сретенское слово. — Москва: Изд-во Сретенской духовной академии, 2023. — № 1 (5). — С. 115—132.

Nexus externi
-------------

* Edictum Galerii, Edictum Mediolanense (Latine)
* Historia ecclesiastica Eusebii (Anglice)

Notae
-----

1. ↑  Textus apud Eusebium Caesariensem, *Historia ecclesiastica* 8,17.
2. ↑  *De mortibus persecutorum* 34
Wikidata Canderium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°32′52″N 8°6′25″E  
*Numerus incolarum*: 7 548  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Bugellensis  

**Geographia**

*Superficies*: 15.12 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bagena, Bugella, Cossatum, Gallianicum, Valdengo, Vero, Vilianum Bugellense  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: La Roche-sur-Foron  

**Tabula aut despectus**

Canderium: situsCanderium: situs
Canderium
**Canderium** (-ii, *n.*) (deinde *Candelum*) (Italiane: *Candelo*) est Urbs Italiae et municipium, circiter 8 050 incolarum, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm. Incolae Canderii *Canderienses* appellantur.

Insigne
-------

* Urbs Italiae*Urbs Italiae*

Fractio
-------

* San Giacomo.

Municipia finitima
------------------

* Benna,
* *Bugella*,
* Cossatum, etiam Cossate, Causade et Causate,
* Gaglianico,
* Valdengo,
* Verrone,
* Vigliano Biellese.

Nexus interni
-------------

* Pedemontium,
* Provincia Bugellensis,
* Bugella,
* Urbes Italiae,
* 9010 Candelo.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Canderium** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Opus:Lovecraft**. |

**Canes Tindali** (Anglice: *Hounds of Tindalos*) sunt extraterrestria monstra in Lovecraftianis Cthulhui Mythis, creati ab Francisco B. Long. Canes Tindali, etiamsi canes vocantur, non vere sunt canes, sunt monstra qua aetate praecambrica Tellurem incolaverunt. Canes Tindali orti sunt ex angulis temporis sed vita terrestris orta est ex curvis. Hancobrem, Canes Tindali odiant vitam terrestrem et quiquid videant, per tempus et spatium eum venati sunt. Abest ulla descriptio Canum, quia Canes necant omnes quos venantur.

Nexus interni
-------------

* Cthulhui Mythos
* Color ex spatio
* Cthonius

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  *Call of Cthulhu*, versio Hispanica, 6ª ed.

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
***The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*** seu "encyclopaedia scientiae religiosae" est operis historicae et biographicae titulus recentissimus. Hoc opus a principio versum est ab encyclopaedia Theodisca cuius titulus est *Realencyklopädie für protestantische Theologie und Kirche*. Versio prima a Iohannes Henricus Augustus Bomberger Philadelphiae divulgata est inter annos 1856 et 1860, sed, saeviente Bello Civili, ab "*A*" usque ad "*Josiah*" tantum producta est nec unquam completa. 

Annis 1882-1884 Philippus Schaff versionem editionis alterae Theodiscae fecit in tribus voluminibus divisa, editoribus Funk & Wagnalls, sub titulo *A Religious Encyclopaedia, or Dictionary of Biblical, Historical, Doctrinal, and Practical Theology*. Huius versionis editio altera anno 1886 prodit, eodemque anno supplementum sub titulo *Encyclopedia of Living Divines and Christian Workers of All Denominations in Europe and America*. Editio tertia (in quattuor voluminibus in quibus supplementum uno alphabeto includitur) anno 1891 sub novo titulo divulgata est, scilicet *The Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*.

Sed mox quarta editio, ex editioni tertiae Theodiscae extracta et editionibus anterioribus multo maior, annis 1908-1914 prodit in tredecim voluminibus divisa sub titulo *The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*, editore Samuel Macauley Jackson qui iam Philippo Schaff ad editionem primam parandam adiuvaverat. Haec editio anno 1951 reimpressa est et hodie in interrete reperitur.

Series editionum
----------------

*The Protestant Theological and Ecclesiastical Encyclopedia*
* 1856-1860: voll. 1-2 (fasciculi 1-12) ed. J. H. A. Bomberger

*A Religious Encyclopaedia*
* 1882-1884: voll. 1-3 ed. Philip Schaff
* 1886: editio altera: voll. 1-3 cum supplemento ed. Philip Schaff

*The Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*
* 1891: editio tertia: voll. 1-4 ed. Philip Schaff

*The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*
* 1908-1914: editio quarta: voll. 1-13 ed. Samuel Macauley Jackson

Nexus externi
-------------

* Vol. 1, Aachen - Basilians
* Vol. 2, Basilica - Chambers
* Vol. 3, Chamier - Draendorf
* Vol. 4, Draeseke - Goa
* Vol. 5, Goar - Innocent
* Vol. 6, Innocents - Liudger
* Vol. 7, Liutprand - Moralities
* Vol. 8, Morality - Petersen
* Vol. 9, Petri - Reuchlin
* Vol. 10, Reutsch - Son
* Vol. 11, Son of Man - Tremellius
* Vol. 12, Trench - Zwingli
* Vol. 13, Index
**Andreas de Planta** (*Andreas von Planta*; Suse natus die 4 Augusti 1717; Londinii mortuus die 25 Februarii 1773) fuit religiosus Ecclesiae Reformatae et bibliothecarius.

Andreas de Planta fuit ab anno 1736 1745 usque pastor Ecclesiae Reformatae Castexegniae (in pago Grisonia Helvetiae sitae); postea professor extraordinarius rerum mathematicarum apud universitatem Erlangensem (et eodem tempore castellanus comitis Friderici de Brandenburg-Bayreuth). Anno 1952 fuit praedicator Ecclesiae Reformatae Germanicae Londinii; ab anno 1758 curator et bibliothecarius apud Museum Britannicum et lector reginae Carlotae. Fuit ab anno 1770 socius Regalis Societatis Londini. 

In matrimonium duxit Margaretam Scartazzini de Bolgiani filiosque et filias genuit, inter quos Iosephum, Fredericam, Margaretam.

Nexus externi
-------------

* Stefan Hächler: Commentatio *Planta, Andreas von* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
* Peter Conradin von Planta: Commentatio *Planta, von* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, ItaliceFormula:LHH/Parameter from

Bibliographia
-------------

* G. R. de Beer, "Andreas and Joseph Planta" in *Notes and Records of the Royal Society of London* vol. 10 (1953) pp. 8-14
* P. von Planta, *Chronik der Familie von Planta nebst verschiedenen Mittheilungen aus der Vergangenheit Rhätiens*. 1892
Primae lineae orationis *Ad Philippum* in manuscripto Vaticano Graeco 65.
***Ad Philippum*** (Graece Φίλιππος) est oratio deliberativa (συμβουλευτικόν γένος) anno 346 a.C.n. a rhetore Isocrate publicata, qua Macedonum regem Philippum ad Graecorum hegemoniam suscipiendam hortabatur atque, postquam civitates bello exhaustas ad solidam pacem adduxerit, ad expeditionem communem adversus Persas ducendam. Regem secunda persona adloquitur sed liber ad omnes Graecos destinatur. Hoc panhellenicum consilium multis annis antea in *Panegyrico* iam proposuerat et iam inde ducem qui hoc perageret quaerebat. Nunc ad crescentem Macedonum potentiam sese vertit.

De tempore quo oratio publicata est
-----------------------------------

Isocrates hanc orationem post *Philocratis Pacem* (19 Elaphebolion 346) quae bello decem annorum inter Philippum et Athenienses de Amphipoli possidenda finem imposuit et antequam paulo post Philippus Thebanorum partes in bello sacro adversus Phocidas eligeret, publicavit. Nam Isocrates Thebanis infensus erat..

Notae
-----

1. ↑  Oratio V in corpore Isocratico.
2. ↑  81ː ἐπιχειρῶ συμβουλεύειν τὸν τρόπον τοῦτον ... καὶ τῇ πόλει καὶ τοῖς Ἕλλησι καὶ τῶν ἀνδρῶν τοῖς ἐνδοξοτάτοις

Editiones
---------

* Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Tome IV*. Les Belles Lettres, 1962. Cum apparatu critico et versione Gallica. Recensio critica Altera recensio critica

Plura legere si cupis
---------------------

* Minor M. Markle, "Support of Athenian Intellectuals for Philip: A Study of Isocrates' Philippus and Speusippus' Letter to Philip", *The Journal of Hellenic Studies*, 1976ː 80-99
* S. Perlman, "Isocrates' "Philippus": A Reinterpretation", *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*, 1957ː 306-317
	+ "Isocrates' Philippus" and Panhellenism", *Ibid.*, 1969ː 370-374
	+ "Panhellenism, the Polis and Imperialism", *Ibid.* 1976ː1-30

Nexus externi
-------------

* Textus Graecus apud Perseum et apud Vicifontem et addita Gallica versione apud Remacle
Genus **activum** accidit verbis Latinis. Secundum plerosque hodiernos grammaticos quoque est genus *passivum* et *deponens*.

Exempla latinae sententiae vel activae vel non activae: 

Sententia *puer matronam laudat* tribus vocibus constat quae sunt :  

– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;  

– nomen substantivum *matronam*, casus **accusativi**, obiectum sententiae ;  

– verbum *laudat*, paradigmatis **sine littera r**, verbum sententiae.  
 
Ubi obiecto casus accusativi uti potes et verbum **sine littera r** declinatur, verbum generis activi dictum est et sententia activa.

Sententia *puer sermoni Latino studet* quattuor vocibus constat quae sunt :  

– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;  

– nomen substantivum *sermoni* et adiectivum *Latino*, casus **dativi**, obiectum sententiae ;  

– verbum *studet*, paradigmatis **sine littera r**, verbum sententiae.  
 
Ubi obiecto casus accusativi uti non potes et verbum **sine littera r** declinatur, verbum ab hodiernis grammaticis generis activi dictum est et sententia activa. Antiqui grammatici verbum neutrum vocabantur.

Sententia *matrona a puero laudatur* quattuor vocibus constat quae sunt :  

– nomen substantivum *matrona*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;  

– praepositio *ab* cum nomine substantivo *puero*, casus **ablativi**, actore sententiae ;  

– verbum *laudatur*, paradigmatis **cum littera r**, verbum sententiae.  
 
Ubi paradigma verbi litteram r accipit et verbum sine r exstat, verbum generis passivi dictum est et sententia passiva.

Sententia *puer stylo utitur* tribus vocibus constat quae sunt :  

– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;  

– nomen substantivum *stylo*, casus **ablativi**, obiectum sententiae ;  

– verbum *utitur*, paradigmatis **cum littera r**, verbum sententiae.  
 
Ubi paradigma verbi litteram r accipit **nec verbum sine r exstat**, verbum generis deponentis dictum est.


| Partes orationis |
| --- |
| (Nomen) substantivum | (Nomen) adiectivum | Nomen numerale | Pronomen | Articulus | Verbum (temporale) | Adverbium | Participium | Coniunctio | Praepositio | Interiectio | (Particula) |
| Verbum (temporale) |
| **Persona:** Prima | Secunda | Tertia |
| **Numerus:** Singularis | Pluralis | Dualis |
| **Genus verbi:** Activum | Passivum | (Neutrum | Commune | Deponens) |
| **Modus:** Infinitivus | Indicativus | Coniunctivus | Imperativus | Optativus |
| **Tempus:** Praesens | Imperfectum | Perfectum | Plusquamperfectum | Futurum | Futurum exactum |
| **Vide etiam:** Gerundium | Supinum | Gerundivum |
Wikidata Ad aquas Herculi sacras
Res apud Vicidata repertae:Ad aquas Herculi sacras: insigneAd aquas Herculi sacras: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 44°52′38″N 22°25′3″E  
*Numerus incolarum*: 3 787  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Băile Herculane
**Gestio**

*Praefectus*: Cristian Miclău  
*Procuratio superior*: Caraș-Severin  

**Geographia**

*Superficies*: 105.48 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Mehadia  

**Tabula aut despectus**

Ad aquas Herculi sacras: situsAd aquas Herculi sacras: situs
Aquae Herculis
Caransebeș collocatio in circulo Caraş-Severin
**Thermae Herculanae** sive **ad aquas Herculi sacras** (Dacoromanice *Băile Herculane*, Hungarice *Herkulesfürdő*, Theodisce *Herkulesbad*) est Romaniae oppidum circiter 5.000 incolarum in regione Banatu situm et ad circuli Caraş-Severin circulum pertinet. Ad oppidum etiam *Pecinișca* vicus pertinet.

Historia
--------

Recreatio inscriptionis Latinae in oppido repertae
Oppidum ad aquas Herculi sacras a Romanis saeculo 2 conditum esse constat, nam hic inscriptio anni 153 repertum est. Et tum viatores fontibus salubribus, sacro Herculis dei, utebantur. Romanis fugatis tamen homines in hanc regionem veniebant, ut morbi eius curarentur. Anno 1736 Aqua Herculis pars Austriae facta est et balneae iterum apertae sunt. Hic imperatores ut Franciscus I Stephanus, Iosephus II, Franciscus Iosephus I atque uxor Elisabetha imperatrix salutem petebant. Ab anno 1919 Aqua Herculis ad Romaniam pertinet. Postquam regimen Communistarum anno 1989 sublatum est, multa aedificia saeculi 19 - olim magnifica - nunc quasi diruta sunt, quod de possessionibus litigatur.

Communium coniunctiones
-----------------------

* Mexicum Tlascala Xicohtencatlensis, Mexicum (2001)
* Italia Mons Aegrotorum, Italia (2004)
* Res publica Moldavica Vadu lui Voda, Res publica Moldavica (2005)
* Serbia Veliko Gradište, Serbia (2007)

Incolae
-------

Anno 2011 hic 5.008 homines habitabant, inter eos 4.342 Dacoromani, 23 Hungari atque 111 Zingari.

Notae
-----

1. ↑  Vide titulum operis P. Caryophili, 1737
2. ↑  Vide inscriptionem in imaginem nostram
3. ↑  primaria.baile-herculane.ro de communium coniunctionibus
4. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011

Bibliograqphia
--------------

* Paschalis Caryophilus, *De thermis Herculanis nuper in Dacia detectis*. Vindobonae, 1737 Textus apud Monacenses

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aquas Herculis** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Ad aquas Herculi sacras
* Imagines Aquae Herculis hodiernae in situ interretiali ORF (lingua Germanica)
Wikidata Carrhae
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Turcia  
*Locus*: 36°52′15″N 39°1′30″E  
*Numerus incolarum*: 87 843  
*Zona horaria*: UTC+3, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Harran
**Gestio**

*Procuratio superior*: Edessa (provincia)  

**Geographia**

*Superficies*: 1.054 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Silva Alborelli  

**Carrhae** sive **Carrae**, in Bibliis **Charran**, nunc temporis **Harran**, est urbs sita in hodierna Turcia. Fuit temporibus antiquis urbs inclyta.

Rudera urbis Carrharum.
Diu in hac urbe prisca religio Iovialis et Hellenismus remansere vividi, quia cum Imperator Iustinianus clausit anno 529 Academiam Platonicam Atheniensem, septem philosophi Platonici (Damascius, Simplicius, Priscianus Lydus, Eulamius, Hermias, Diogenes, Isidorus Gazaeus) aufugerunt apud regem Persiae Chosroem I et postea iverunt Carrhas et perrexerunt cultum priscum in hac urbe colere et philosophiam neo-platonicam propagare. Multi putant Sabaeismus atque Sufismus ex hoc fonte hausisse.

Proelium Carrharum
------------------

Nomen Carrharum, ut Proelium Waterlooense Francogallis, triste sonat in auribus Romanorum, ibi enim anno 53 ante Iesum natum, proelium ingens fuit inter Romanos, duce Crasso, atque Parthas, duce Surena, quo exercitus Romanorum omnino deletus est.

Notae
-----

1. ↑  Gen. 12,5 et saepius

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 36°52′15″N 39°1′30″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Большая российская энциклопедия |
**Lingua Theodisca alta recens** (Theodisce: *Neuhochdeutsch*) est notio linguistica de statu linguae Theodiscae aevi recentis et hodierni.

Historia linguae
----------------

Camparatione linguae secundum methodum Linguisticae diachronae post linguam Medii Aevi exeunti (Lingua Theodisca alta media) ab anno 1350 ca. incipit structura Linguae Theodiscae altae recentis qui duo perioda habet:

* 1350–1650: Lingua Theodisca alta recens antiquior (Theodisce: *Frühneuhochdeutsch*)
* ab anno 1650: Lingua Theodisca alta recens hodierna

Lingua Theodisca alta recens regionibus mediae Germaniae a saeculo 17 exeunte linguae litteraturae est quod causa normationis linguae saecula 18 fuit.

Nota
----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Bibliographia
-------------

* Wilhelm Scherer: *Zur Geschichte der deutschen Sprache* (Berolini 1868).
* Ioannes Eggers: *Deutsche Sprachgeschichte IV. Das Neuhochdeutsche* (Reinbek 1977).
* Ruth Sanders: *German: Biography of a Language.* (Oxoniae 2010).
| Lingua Sinica antiqua  |
| --- |
| Taxinomia: | e familia Sinotibetana et grege Sinico |
| Status: | — |
| Sigla: | 1 *nullum*, 2 *nullum*, 3 och |
| Usus |
| Aevum: | Saec. 10 a.C.n. – 3 a.C.n. |
| Situs: | Sinae antiquae  |
| Litterae: |  |
| Scriptura: | Character Sinicus |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis picta
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |

**Lingua Sinica antiqua** (simpl. 上古汉语; trad.: 上古漢語; pinyin: *shànggǔ hànyǔ*), est linguae Sinicae genus de principio c. 1200 a.C.n. usum ad s. tertium a.C.n. Priscissima huius linguae exemplaria augurationes sunt oracularibus in ossibus inventa tempore domus Shang; Sinicaque ahenea epigrammata auxerunt tempore domus Zhou. Effuderunt hoc tempore classici scriptores varii, ut Confucius, Mencius, et qui scripserunt *Zuo Zhuan*. Hi autem libri exempla fuerunt ad Lingua Sinica litteraria scribendum, qua mansit lingua usitata usque ad s. vicesimum servans et vocabularium linguae Sinicae antiquae et grammaticam.

Lingua Sinica antiqua prisco litterarum Sinicarum genere scribebatur, singula unum verbum depingente. Quamquam autem haec scriptura alphabetum non est, pluri characteres usando sonitus similis characteres creati sunt.
**Lingua Slavica** (vel **Slavonica**) **Ecclesiastica** erat lingua litteraria et sacra Slavica saeculis XI – XVIII. Originem suam ducit ex lingua Slavica Antiqua affecta a linguis vivis populorum, quae lingua illa utebantur. (Exsistebant variantes locales linguae huius: Slavica orientalis, Bulgaro-Macedonica, Croata Glagolitica, Bohemica, Romanica.) Lingua Slavica Ecclesiastica a his, qui ritum Romanum sequebantur, abecedario Glagolitico scribebatur, ab his autem qui Byzantinum, Cyrillico.

Lingua Slavica Ecclesiastica a lingua Slavonica Antiqua distinguitur, inter alia, semivocalibus Ъ, Ь scriptis, ut in antiqua, sed non amplius pronuntiatis.

Nunc lingua Slavica Ecclesiastica praesertim ab ecclesiis orthodoxis Slavicis adhibetur, raro tantum a catholicis ritus orientalis.

Bibliographia
-------------

* Deschler, J.-P. 2018. *Manuel du slavon liturgique. I: Grammaire.* (Parisiis: Institut d’Études slaves). ISBN 978-2-7204-0364-4
* Deschler, J.-P. 2019. *Manuel du slavon liturgique. II: Dictionnaire slavon-français.* (Parisiis: Institut d’Études slaves). ISBN 978-2-7204-0561-7

Nexus externi
-------------

WikipediaWikipedia
***Vicipaedia in Lingua Slavica Ecclesiastica***

Berčić, I. 1862. Bukvar staroslovenskoga jezika glagolskimi pismeni za čitanje crkvenih knjig (Budissae: Schmaler & Pech) apud Google Books

Breviarium Romanum, Slavonico idiomate. Pars hiemalis [ⰝⰀⰔⰑⰔⰎⰑⰂⰬ ⰓⰋⰏⰔⰍⰋⰌ ⰔⰎⰀⰂⰅⰐⰔⰍⰋⰏⰬ ⰡⰈⰋⰍⰑⰏⰬ] (Romae 1791) apud Google Books

Rimski Misal slovenskim jezikom presv. G. N. Urbana papi VIII povelenjem izdan (Missale Romanum, Slavonico idiomate... Pii XI auctoritate vulgatum; Romae 1927) (archive.org)

Vajs, J. 1909. *Abecedarium Palaeoslovenicum in usum glagolitarum.* (archive.org)

Linguae Slavicae

|  |  |
| --- | --- |
| Linguae Slavicae Orientales | Lingua Novogardiensis antiqua • Lingua Slavica orientalis antiqua • Lingua Russica • Lingua Ruthenica antiqua • Lingua Ruthenica Alba • Lingua Polessica • Lingua Ucrainica • Lingua Russinica (Lingua Carpato-russinica • Lingua Russinica Croatiae et Banati) |
| Linguae Slavicae Occidentales | Lingua Polonica • Lingua Cassubica • Lingua Silesica • Lingua Polabica • Lingua Slovincica • Lingua Pomerania • Linguae Sorabicae • Lingua Bohemica • Lingua Iudaeo-Slavica • Lingua Lachica • Lingua Slovacica (Slovaca) |
| Linguae Slavicae Meridianae | Lingua Slavonica antiqua • Lingua Slavica ecclesiastica • Lingua Bulgarica (Lingua Bulgarica Banatus • Lingua Bulgarica Musulmanorum) • Lingua Macedonica moderna • Lingua Bosnica • Lingua Croatica (Lingua Croatica Burgenlandia) • Lingua Slavica Molensis • Lingua Montenigrinica • Lingua Serbica • Lingua Slovena • Lingua Vandalica Slavica |



1. ↑  *Missale Romanum, Slavica lingua, glagolitico charactere.* Romae 1893.
**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Ordo : Asparagales   
Familia : Orchidaceae   
Subfamilia : Epidendroideae   
Tribus : Vandeae   
Subtribus : Aeridinae   
Genus : *Brachypeza*   
Species : *B. archytas*   
*Brachypeza archytas*   
(Ridl.) Garay  
Synonyma
\* *Saccolabium archytas* Ridl. (1891)
* *Sarcochilus archytas* (Ridl.) Schltr. (1913)

***Brachypeza archytas*** (anno 1972 descripta) est epiphytica tribus Vandearum orchis, in Insula Christi Natalis in territorio Australiano in Oceano Indico septentrio-orientali endemica. Epitheton specificum Archytan philosophum Graecum honorat.

Descriptio
----------

Caules huius orchidis a radicibus aeralibus celantur. Plantae sunt quattuor vel quinque folia lorata, 100–220 mm longa et 16–26 mm lata, inaequaliter bilobata, flabellum formantia. Inflorescentia est 150–350 mm longa, pedunculo longo anulato, et rhachi multis parvisque (8–10 mm) floribus confertis albisque praedita.

Distributio et habitatio
------------------------

Solum in Insula Christi Natalis inventa, haec orchis est communis, praecipue in silva pluviali per inferiores insulae ambulationes marinas? (Anglice: *marine terraces*), ubi ea saepe in magnis infimis arborum truncis habitat, sicut truncis *Tristiropsis acutangulae* et *Gyrocarpi americani*.

Notae
-----

1. 1 2 3  Flora of Australia Online.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index |

* Photographema *Brachypezae archytae* a Davide Banks factum
* "*Brachypeza archytas* (Ridl.) Garay". *Flora of Australia Online*. Australian Biological Resources Study. 1993
Wikidata Castrum Alipharum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°22′0″N 14°23′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 436  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Casertana  

**Geographia**

*Superficies*: 21.77 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Campus Clarus, Pedemontium Alipharum, Fanum Sancti Gregorii (Provincia Casertana), Fanum Sancti Potiti Samniticum  

**Tabula aut despectus**

Castrum Alipharum: situsCastrum Alipharum: situs
**Castrum Alipharum** (alia nomina: *Castrum Allifarum*, *Castellum Matetis*) (Italiane: *Castello del Matese*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica regione situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Campania,
* Provincia Casertana,
* Caserta,
* Liburia.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Castrum Alipharum** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
*Haec pagina de Regione Graeciae hodiernae explicat. Si alias res ad insulas Ionias spectantes quaeris, vide Insulae Ioniae (discretiva).*

Wikidata Insulae Ioniae (regio Graeciae)
Res apud Vicidata repertae:Insulae Ioniae (regio Graeciae): insigneInsulae Ioniae (regio Graeciae): insigne
Index regionum Graeciae hodiernae  
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°42′0″N 20°18′0″E  
*Nomen officiale*: Περιφέρεια Ιονίων Νήσων  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Graecia, Decentralized Administration of Peloponnese, Western Greece and the Ionian  

**Forma**

*Area*: 2 306.94 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Corcyra  
*Subdivisiones*: Zacynthus, Corcyra, Kefalonia Regional Unit, Leucas, Ithaca Regional Unit
**Gestio**

*Praefectus*: Theodoros Galiatsatos  

**Vita**

*Incolae*: 207 855  

**Tabula aut despectus**

Insulae Ioniae (regio Graeciae): situsInsulae Ioniae (regio Graeciae): situs
**Insulae Ioniae** (Graece: Ιόνια Νησιά) sunt una e tredecim regionibus (περιφέρεια) Graeciae, cui sunt 212 984 (status anni 2001) incolarum. Sedes administrativa est Corcyra urbs in homonyma insula.

Regio ex insulis Ioniis constat, quae ante occidentalem Graeciae litus in Ionio mari iacent, inter alia insulae Diapontiae, Strophades, Teleboides et Echinades.

Unitates regionales
-------------------

Aegaeum Australe in tredecim "Unitates regionales" (*Περιφερειακή Ενότητα*) divisum est, quae certum numerum legatorum in consilium regionale demittunt, sed vi politica carent:

Sicut aliae Graeciae regiones insulae Ioniae anno 1864 in praefecturas sive nomos (vide: Index olim nomorum Graeciae) et provincias (Graece: εραπχία) divisae sunt. Anno 1866 provincia Cythera Laconiae addicta est. ab anno 1972 Cythera ad regionem Atticam pertinet.

Nomorum divisio saepius mutata est; anno 2010 regio ex nomis Corcyra, Leucas, Cephallenia et Zacynthus constabat.

Renovatione administrativa anni 2010 nomi aboleti et ab "Unitatibus regionalibus" ("περιφερειακή ενότητα") suppleti sunt, qui pro numero incolarum certum legatorum numerum in consilium regionale demittunt, sed vi politica carent.
Territoria earum pristinis nomis Corcyrae, Leucadi et Zacyntho congruunt, olim nomus Cephallenia in duas unitates regionales (et demos) Cephalleniam et Ithacam divisa est.

Simul demorum numerus coagmentatione a 39 ad 7 minutus est.

  


| Unitas Regionalis | Incolae | Sedes in consilio regionali | Demi |
| --- | --- | --- | --- |
| Ithaca | 3 084 | 1 | Ithaca |
| Cephallenia | 36 404 | 7 | Cephallenia |
| Corcyra | 111 975 | 22 | Corcyra (demus), Paxi |
| Leucas | 22 506 | 4 | Leucas (demus), Meganesium |
| Zacynthus | 39 015 | 7 | Zacynthus |

Notae
-----

1. ↑  Census anni 2001, fons: Gentilicium officium statisticum Graeciae (ΕΣΥΕ), (PDF 875 KB)

Index regionum Graeciae hodiernae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Aegaeum Australe · Aegaeum Boreale · Attica · Creta · Epirus · Graecia Media · Graecia Occidentalis · Insulae Ioniae · Macedonia Media · Macedonia Occidentalis · Macedonia Orientalis et Thracia · Peloponnesus · Thessalia · Athos mons (regio autonoma Graeciae) |
|  |
Wikidata Oranienburgum
Res apud Vicidata repertae:Oranienburgum: insigneOranienburgum: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 53°14′30″N 39°58′0″E  
*Numerus incolarum*: 11 802  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q19521537  

**Geographia**

*Superficies*: 11 chiliometrum quadratum  

**Oranienburgum** vel vulgo **Ranenburgum** et nunc **Čaplygin** (Russice *Чаплыгин*) est urbs regionis Aquitilietanae Russiae, sedes administrativa districtus Čaplyginensis, ad ripas fluminis *Stanovaya Riasa* sita. Circa 12 milia incolarum (anno 2020) habet.

Historia
--------

Anno 1638 *Slobodskoie* vicus conditus est, cum Linea munimentorum Leucopolitana(ru) aedificaretur. Anno 1702 Petrus Magnus arcem novam in Slobodskoie condidit, Oranienburgum eam nominat et Alexandro Menšikov donavit. Nomen linguae Russicae insolitum et difficile mutabatur et in *Ranenburgum* transformatum est, quo nomine anno 1778 urbs et circuli caput facta est. Statio ferriviaria usque adhuc Ranenburgum appellatur. Anno 1948 nomen Sergii Čaplygin(ru) clari mathematici et machinatoris Russici hic nati urbs cepit.

Via *Sovetskaia* Oranienburgi

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Tomkae Szászky *Introductio in orbis antiqui et hodierni geographiam*, p. 420. Russice *Ораниенбург*.
2. ↑  Russice *Раненбург*.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Oranienburgum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 53°14′30″N 39°58′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
**Internationalis Lesbianarum, Androphilorum marium, Bisexualium, Transgenerorum et Intersexualium Consociatio** (acronymo **ILGA**; Anglice *International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association*, Hispanice *Asociación Internacional de Gays, Lesbianas, Bisexuales, Trans e Intersexuales*, Francogallice *Association internationale des personnes lesbiennes, gays, bisexuelles, trans et intersexuées*) est organizatio internationalis et non-rectionalis, quae pro iuribus humanis et dignitate hominum LGBT sive intersexualium contra discriminationes conatur.

Origo ILGA est conferentia "Motus ad aequalitatem pro homosexualitate", quae Coventriae 8 Augusti anni 1978 habita est, ducta ab Amnestia Internationali.

Motus ille homosexualitatem e categoria morbi mentis exclusit et ad formationem motus "Yogyakartae Principia in Actione" et curam SCDI conatur. Ultra anno 2011 statum consultativum ad Consociationis Nationum Oeconomicum Socialiumque Consilium acquisivit.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus interni
-------------

* LGBT
* Homophobia
* Transphobia
* Transgender Europe
* Yogyakarta Principia

Nexus externi
-------------

* Situs ILGA
* Situs ILGA Europae

Homosexualitas, bisexualitas et transgenerismus (LGBT)

|  |  |
| --- | --- |
| Propensio sexualis | Homosexualitas • Bisexualitas • Asexualitas‎ |
| Identitas generis | Transgener • Genus non binarium • Intersexualitas • Permutatio sexus (chirurgia) |
| Litterae cultusque | Litterae homosexuales • Categoria: Pelliculae de rebus homosexualibus |
| Sociologia | Homophobia • Transphobia • Vestiario exire • Homosexualitas et cultus • Nuptiae Romanae inter duos viros celebratae |
| Leges | Matrimonium hominum eiusdem sexus • Unio civilis • Status liberorum parentum eiusdem sexus • Yogyakartae Principia • Declaratio Montis Regii |
| Organizationes motusque | ILGA • Societas adamantis caerulei • Transgender Europe • GATE • Vexillum arcus caeli • Yogyakartae Principia in Actione |