recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Imago cistae in nummo qui ob id ipsum cistophorus dicitur.
"Cista lapidea" Hispanica, quae urnis condendis fuit.
**Cista** est genus receptaculi (saepe) rotundi.

*Cista mystica* ex virgis saligneis contexta vasa sacra, quae in festis Bacchi Cererisque adhibebantur, continuit (vide Sacra Eleusinia).

Cista in artefactis sicut nummis, operibus caelatis, etiam in sculptura Tauri Farnesii in Museo Archaeologico Nationali Neapolitano asservati semihians demonstrari solet, ut serpens sacer elabi possit.

Praeterea parva vasa aenea formae cylindricae, quae Etruriae et imprimis Praeneste reperta sunt, cistae vocantur. Receptacula erant, in quibus res ad balneum pertinentes sepositae sunt. Latera eorum figuris caelatis, operculum autem parva statura aenea ornata esse solent.

Thesaurus cistarum maximi momenti in Bibliotheca Barberina Romae est. Notissima est Cista Ficoroni in museo nomine Villa Iulia Romae, cuius in lateribus quies Argonautarum picta est.

Aliud genus cistarum aenearum, quae inter saecula VII.-IV. a.C.n. ab Italia septentrionali usque ad Europam septentrionalem inveniuntur, sacris faciundis, ut putatur, in usu erant. Externa eorum saepe valde ornata sunt. 

Etrusci cistis ex creta figulari factis pro urnis utebantur, in quibus cinis mortuorum conditus est quaeque imagines cultui mortuorum adiunctae vel ex fabulis Troianis sumptae demonstrant.

Cistae lapideae in Hispania inveniuntur.

Bibliographia
-------------

* T. Dohrn: *Die ficoronische Ciste in der Villa Giulia in Rom. Monumenta Artis Romanae XI* (1972).
* F. Jurgeit: *„Cistenfüße" etruskischer und praenestiner Werkstätten. Le Ciste Prenestine II = Studi e Contributi 1* (Italia 1986).
* B. Stjernquist: *Ciste a Cordoni (Rippenzisten). Produktion – Funktion – Diffusion* (Bonnae 1967).
Publius Petronius fuit eques Romanus cui praefecturam Aegypti tradidit Augustus anno 24 a.C.n. usque ad annum incertum, fortasse circa 20 a.C.n. Aelio Gallo succedebat qui infelicem militiam in Arabiam Felicem absolverat. In hac praefectura Petronius et irrigationi camporum per novos canales operam dedit ne annis quibus Nilus minus solito crescebat famem tolerarent incolae, et bellum cum Aethiopum regina Candace gessit quae mox pacem per legatos ab Augusto petivit. Seditionem Alexandriae quoque oppressise dicitur.

De nomine et gente
------------------

Nomen sine cognomine traditum est. Praenomen apud historicum Dionem Cassium Gaius legitur quidem, sed Plinius Maior eum Publium nominat. Cum et in papyro anno 22 a.C.n. inscripta Publius Petronius legatur, plerique eruditi hodie hoc praenomen malunt. Vulgo creditur pater triumviri monetalis Publii Petronii Turpiliani fuisse qui anno 19 a.C.n. denarios Romae cudebat et avus Gai Petronii consulis suffecti anni 25 quod quidem fieri potuit, sed non certum est.

De cursu honorum
----------------

An idem fuerit qui tribunus militum Petronius, siquidem unus e paucis exstitit qui cladi Crassianae ad Carrhas acceptae (53 a.C.n.) superfuisset et res gestas narrare potuit incertum est. Si ita est idoneus vir erat et per aetatem et ob peritiam armorum cui expeditio adversus Aethiopes mandaretur, tempore quo praecessor Gallus rem in Arabia male gesserat. Iam Gallo praefecto sed in Arabia diu manente provinciae Aegypto praefuisse videtur Petronius, fortasse ut legatus et in absentia.

Bellum Aethiopicum simul cum bello Arabico in *Rebus gestis Divi Augusti* ita celebrabatur ː *meo iussu et auspicio ducti sunt duo exercitus eodem fere tempore in Aethiopiam et in Arabiam, quae appellatur Eudaemon, maximaeque hostium gentis utriusque copiae caesae sunt in acie et complura oppida capta. In Aethiopiam usque ad oppidum Nabata perventum est, cui proxima est Meroe. In Arabiam usque in fines Sabaeorum processit exercitus ad oppidum Mariba.* Haec verba non omnino congruunt cum Strabonis narratione, qui reginam Aethiopum Syenen et Elephantinam ex improviso cepisse et incolas in servitutem redegisse scribebat atque ita praefectum Petronium cum militum decem milibus auxilio Alexandria venire coegisse, eo magis quo illi legati Augustum in insula Samo convenerunt unde Cantabria nuper pacata et Tiberio in Armeniam iam praemisso expeditionem adversus Parthos iam meditabatur ː itaque ne Parthicum consilium bello minime opportuno turbaretur aequissimas condiciones pacis Aethiopibus concessist.

Notae
-----

1. ↑  Flavius Iosephus, Ant. Iud. XV.307
2. ↑  Strabo, *Geographica* XVII.1.3
3. ↑  Strabo, *Geographica* XVII.1.53-54
4. ↑  Strabo, *Geographica* XVII.1.53
5. ↑  *Historia Romana* LIV.5.4
6. ↑  *HN* VI.181
7. ↑  Sic in Der Neue Pauly.
8. ↑  Plutarchus, *Crassus* 30-31
9. ↑  Augustus, Res gestae 26.

Plura legere si cupis
---------------------

* Arthur Stein, *Die Präfekten von Ägypten in der römischen Kaiserzeit*, Bernae, aedibus A. Francke, 1950. (Dissertationes Bernenses historiam orbis antiqui nascentisque medii aevi elucubrantes. Ser. 1, fasc. 1) ː 17-18 Recensio critica Alia recensio critica
**Publius Sempronius P.f. Sophus'** (natus saeculo 4 a.C.n. mortuus post annum 296 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.

Familia
-------

Publius Sempronius P.f. Sophus consul anni 268 a.C.n. eius filius erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 310 a.C.n. Sempronius tribunus plebis a Appio Claudio Caeco frustra admonitus est, ut magistratum reliqueret. Anno 304 a.C.n. Sempronius Sophus consul una cum Publio Sulpicio Ser.f. Saverrione electus est. Hoc anno Bellum Secundum Samnitium pace signata compositum est. Tum Aequi brevi tempore victi sunt et Sophus de eis triumphavit, cum Saverrio de Samnitibus triumphum celebraret. Anno 300, postquam lege Ogulnia etiam plebei ad sacerdotia admissi sunt, Sophus statim pontifex nominatus est. Et censor electus cum collega consulatus duas tribus addidit: *Aniensem* et *Terentinam*. Anno 296, cum Etrusci, Samnites atque Galli Romam peterent, praetor urbem defendebat. Praeterea iuris peritissumus erat.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, Ab urbe condita, IX 33, 5 – 9; 34, 26.
2. ↑  Livius IX 45, 1
3. ↑  Livius IX 45, 5–18.
4. ↑  Livius X 9,14
5. ↑  Livius X 21,4
6. ↑  Pandectae I 2,2,37

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Postumius Megellus et Tiberius Minucius M.f. Augurinus**  |  **Consul** 304 a.C.n.cumPublio Sulpicio Ser.f. Saverrione | Successores: **Servius Cornelius Cn.f. Lentulus et Lucius Genucius Aventinensis**  |
**Publius Popillius C.f. Laenas** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus circa annum 121 a.C.n.) vir publicus ac iuris peritus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Gaius Popillius P.f. Laenas anno 172 a.C.n. consulatum gessit.

Cursus honorum
--------------

Anno 135 a.C.n. praetor erat, anno 132 a.C.n. consul electus una cum Publio Rupilio collega eos, qui Tiberii Sempronii Gracchi fautores fuerant, persequebatur. Idcirco anno 123 a.C.n. a Gaio Sempronio Graccho coactus est, ut in exilium iret. Anno 121 a.C.n. Gaio Graccho mortuo in patriam rediit. Consul Popillius Viam Popiliam a Capua ad Rhegium exstruxit.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 8] P. Laenas, P." in *Der Neue Pauly* vol. 10 (Stutgardiae: Metzler, 2001. ISBN 3-476-01480-0) col. 147–148.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Laelius de amicitia* 37; Valerius Maximus III 7,1
2. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Pro Cluentio* 97; *De domo sua* 82; 87; *de legibus* III 26
3. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Brutus*, 25; 34; *De domo sua* 31; Velleius Paterculus II 7; Plutarchus, *Gaius Gracchus* 4

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Calpurnius Piso Frugi et Publius Mucius Scaevola**  |  **Consul** 132 a.C.n.cumPublio Rupilio | Successores: **Lucius Valerius Flaccus et Publius Licinius Crassus Dives Mucianus**  |
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Caecilius Statius

**Publius Papinius Statius** fuit poëta Romanus Domitiani imperatoris aequalis. Natus est die 27 Martii anno 40 p.C.n. Neapoli, patre grammatico, quo mortuo Romam migravit ut poeta fieret.

Praeter *Thebaidem*, carmen epicum 12 librorum, *Achilleidem* composuit de Achille narrantem, cuius carminis tantummodo duo libri exstant.

Carminum minorum Statii, quae occasione data composuit quaeque *Silvae* inscripta sunt, quinque libri nostrae aetati traditi sunt, quibus Domitianus eiusque facta praecipue celebrantur. *Silvae* varias res tractant. Agitur de hominibus, animalibus, rebus, occasionibus hilaribus atque tristibus.

Nihil forsitan melius conscripserit his quidem *Silvis*. Quorum carmina singula tam celeriter confecit, ut non modo solutior et minus aequabilis, sed alacrior etiam solito liberiorque videatur. Familiaritatis etiam vestigia reliquit et, qui prolem ipse non haberet, is nonnullis versibus illud, quod in liberis mirabile est, attigit, cuius rei exemplo alteri inter poetas veteres nemo est nisi Martialis.

Scripsit etiam solita quidem iactantia, sed virili saepius versu septimum alterius libri carmen in honorem Lucani poetae natalicium. Cuius in fine magnifico proposito anima Lucani post mortem eo evehitur, quo maximae solum animae perveniant. Videtur enim procul orbe terrarum sepulcroque contemplato subridere aut in elysio Pompeiis comitantibus Catonibusque de eis, qui ad Pharsalum dimicaverunt, carmen sublime canere. Tartaro autem procul respecto magnanimus poeta audire dicitur, quid umbrae nocentium querantur, et Neronem admirare pallidum facesque ab ultrice matre concussas reformidantem.

Statio Martialem notum fuisse apparet, sed mentionem eius non facit, qua de causa inimicitiam inter poetas fuisse sunt qui opinentur. Obiit anno 95 vel 96.

Opera
-----

Opera omnia

### Exempla

Omnia functa   
aut moritura vides: obeunt noctesque diesque   
 astraque nec solidis prodest sua machina terris   
Nam populus mortale genus plebisque caducae  
quis fleat interitus?

Fortuna
-------

Papinius Statius delectus est a Dante Alighieri ut perficeret suum purgatorium iter.

Notae
-----

1. ↑  Stat.silv. II,1,210sqq.

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*) pp. 432-439
Wikidata Neoselium
Res apud Vicidata repertae:Neoselium: insigneNeoselium: insigne
*Civitas*: Slovacia  
*Locus*: 47°58′59″N 18°10′22″E  
*Numerus incolarum*: 37 791  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Nové Zámky
**Gestio**

*Praefectus*: Otokar Klein  
*Procuratio superior*: Nové Zámky  

**Geographia**

*Superficies*: 72.57 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Znoyma, Fonyód  

Neoselium
NOVUM CASTRUM
**Neoselium**, etiam **Castrum Novum**, Slovacice *Nové Zámky*, Germanice *Neuhäusel*, Hungarice *Érsekújvár*, Turcice *Uyvar*, est oppidum in Slovacia.

Res gestae
----------

Turci castrum novum anno 1663 obsident.

Mortui
------

* 1621 - Carolus de Longueval

Nota
----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Neoselium** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Nepenthes (discretiva)

**Nepenthes** (*n.*), linguis recentioribus saepe *Nepenthe*, est pharmacum mythologicum vel ficticium quod dolorem removet oblivionemque affert. Nomen habet ex adiectivo Graeco νηπενθές (n.) 'indolorium, dolore carens' (m.f. νηπενθής).

Originem et nominis et ideae invenimus in libro IV *Odysseae*. Ibi Helena vino, quod Menelao et Telemacho bibendum datura est, immiscet pharmacum νηπενθές τ' ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων, scilicet "dolorem removens, sine ira, memoriam omnium malorum auferens"; pharmaca enim potentissima ei dederat Polydamna regina Aegypti ubi permulta pharmaca et bona et mala producuntur. Multi lectores hic videre voluerunt minime adiectivum *nepenthes* "indolorius", potius nomen proprium pharmaci *Nepenthes*.

E nomine sic evoluto veniunt appellationes et generis cuiusdam plantarum carnivorum Nepenthes, et insulae ficticiae "Nepenthe" quae Capreis repraesentat in mythistoria *South Wind*.

Notae
-----

1. ↑  Plinius, *Naturalis historia* 21.159, 25.12; Miltonus, *Comus* 675-678; etc.
2. ↑  Spenser, *The Faerie Queene* 4.3.42-43; Poe, *The Raven*; etc.
3. ↑  *Odyssea* 4.219-232.
Wikidata Callithea (Rhodus)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 36°20′10″N 28°10′27″E  
http://www.kallithea.gr/ Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Rhodus  

**Geographia**

*Superficies*: 109.75 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Callithea (Rhodus): situsCallithea (Rhodus): situs
**Callithea** (Neograece Καλλιθέα, F.Sg.?) est unitas popularis (Δημοτική Ενότητα) in Rhodo insula boreorientali sita. Cuius sedes administrativa est *Calythies*, locus 4370 incolarum. Omni unitati populari sunt circiter 10 000 incolarum.

Administratio
-------------

Callithea usque ad administrationem reformatam anni 2010 (vide Libellus Callicratis) fuit demus, ex tunc est unitas popularis ad demum Rhodum pertinens.

Thermae Callitheae
------------------

Thermae internae, 2010.
A tempore imperatoris Augusti Callithea nota est ob thermas prope sitas, quas iam Augustus visitasse traditur, cum se Rhodum conferebat.

Thermae hodiernae stilo orientali die 1 Iulii anno 1929 Italianis regnantibus dedicatae sunt. Bello Orbis Terrarum Secundo bombis maxima ex parte deletae aestate anni 2007 denuo apertae sunt.

Situs pelliculis faciendis
--------------------------

In thermis plures pelliculae factae sunt, inter quas "Vacatio in Rhodo", pars seriei Britannicae "Casus mirabiles Herculis Poirot", et "The Guns of Navarone" (Tormenta Navaronensia) cum Antonio Quinn.

Notae
-----

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Callitheam** spectant. |
Wikidata Callicrates
Res apud Vicidata repertae:Callicrates: imagoCallicrates: imago
*Nativitas*: 470 a.C.n.; Athenae antiquae  
*Obitus*: 420 a.C.n.; Athenae antiquae  
*Patria*: Athenae antiquae  

**Officium**

*Munus*: architectus  

**Callicrates** (Graece Καλλικράτης; natus circa annum 470 a.C.n.; mortuus anno 420 a.C.n.) fuit architectus Graeciae antiquae.

Ab anno 449 usque ad annum 425 Callicrates fuit inter fabros maximi momenti Athenis tempore Pericleo. Praeter Parthenon, quod una cum Ictino construxit, templum Victoriae in Acropoli sub annum 448 a.C.n. aedificavit. Etiam simile, sed paulo maius templum ad Ilissum fluvium situm construxisse fertur, quod templum Artemidis Agroterae fuisse putatur.

Ab eo Libellus Callicratis nomen trahit.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Grove Art • Store norske leksikon |

* De Callicrate in *Harper's Dictionary of Classical Antiquities* (1898)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 -2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Stemma Caeciliorum Metellorum.
**Q. Caecilius Metellus Creticus** (135-55 a.C.n.) fuit consul anno 68 a.C.n. et filius legati Scipionis Aemiliani Gaii Caecilii Metelli Caprarii. Consule designato, ad bellum in Cretam quod Q. Hortensium collegam recusavisse, missus est. Ob hanc victoriam, cognomen *Creticum* obtinuit.

De eius Vita
------------

Et sequenti anno (DCLXXXV a.u.c) trium legionum tulerunt Italiae imperio subdere totam insulam biennio. Victus Cydoniam, Gnoson et civitatibus cedere noluit Cretensibus ipso subiectionem suam et Pompei quae multo melius sperandum. Pompeius accepta per *Gabinia lege* imperium in mari piratas dimicandum haberet occasionem rei immiscere Cretam.

Legatis missis Pompeii (L. Octavio deinde ducitur Cornelius Sisenna ) ad deditionem. Pompeium et Metellum victis civitas diu neglecta et Cretensium legatis augeatur resistentia Pompeio freti. Igitur Metello victus Eleuterna et Lappa. Et post civitatem, et dimisit Octavio capitur, et afficientes contumelia, ex ipso Metello, quidnam (Sisenna mortuus fuerat paulo ante). Octavio adduxerat copiis usus verti Cretam Metelli et Cn? copiis insula fugit incertum ratione in Octavio confugit Hierapitna Ariston (nam Ierapetra ) unde fugit ut Q. Metello consulibus, relinquens in modum Cretes portibus suis fatum. Denique victisque Lasthene et Panare maxime subiit Cretam Metelli duces belli finem. 

DCLXXXVII a.u.c Metellus Romam rediit, et in senatu Pompeio negavit placere de honoribus et de triumphi. Metellus tamen hoc non sustinuerunt eoque rebus favorabilior DCXC a.u.c Et cum ad Apuliam contra defectionem impelli coniuratis mancipiis catiliniarios. DCXCI annos singulos a.u.c post mortem Catilinae, ut tandem non eius in triumphantes Romam et cognomen Creticum reportavit; duobus autem seditiosi duces Lasthene et Panare, ornabant se triumphi ligati tribunus plebis Pompeio cedere. 

Pompeius adversus alios nobiles duces iunctis Creticus in Asia gestorum quin senatus consultum ratum. DCXCIII a.u.c Senatus cum duobus a Gallia miserunt. DCXCVI a.u.c iam instaurata erat in collegium pontificum ac brevi vita defunctus probabiliter. 

Liberi essent 

* Q. Caecilio Metello consulibus.
* Caecilia Metella uxor M. Licinio Crasso triumviri filium.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica |

* Vita in *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores:  **M. Licinio Crasso et Pompeio** **Magno** | **Consul populi Romani memorabantur**  DCLXXXIV a.u.c apud Q. Hortensium | Successores:  **L. Caecilio Metello et Q. Marcius Rex** |
Wikidata Ducatus Polotiensis
Res apud Vicidata repertae:Ducatus Polotiensis: insigneDucatus Polotiensis: insigne
*Terra continens*: Europa  
*Locus*: 55°30′0″N 28°50′0″E  
*Caput*: Polotia, Zaslavium  

**Gestio**

*Princeps*: Rogvolodus, Iziaslaus Vladimiri filius, Vseslav Izyaslavich, Brecislaus Iziaslai filius  

**Populus**

*Sermo publicus*: lingua Slavica orientalis antiqua  

**Tabula aut despectus**

Ducatus Polotiensis: situsDucatus Polotiensis: situs
**Ducatus Polotiensis** (Albaruthenice Полацкае княства, tr. *Polackae knjastva*; Russice Полоцкое княжество, tr. *Polockoe knjažestvo*) fuit ducatus Ruthenicus, Polotiam metropolim habens. Ad saeculum decimo formatus, ad Rutheniam (Russiam) Kioviensem pertinebat, ad saeculum duodecimum gradatim ducatus sui iuris factus. Saeculo quarto decimo ad Magnum Ducatum Lituaniae adiunctus, anno 1504 in palatinatum (vaivodatum) transformatus est.

Supponunt aliqui *Paltisca* urbs a Saxone Grammatico memorata Polotiam fuisse; res a Saxone descriptae circa saeculum VI gestae esse debebant. Sed haec legendaria; anno 862 Polotia primum in *Chronica Nestoris* memorata est; tunc sub imperio Rurici Novogardiensiumque erat. Anno 980 Polotiam Vladimirus Magnus expugnavit, Rogvolodum ducem occidit Rognedamque filiam euis uxorem cepit. Ab Iziaslai Rognedae et Vladimiri filio ducum Polotiensium gens orta est, quorum Vseslaus Brecislai filius notissimus erat.

Nota
----

1. ↑  Reinoldi Heidensteinii *Rerum Polonicarum ab excessu Sigismundi Augusti Libri XII*, p. 138; Ioannis Dlugossii *Annales*: Liber quintus-liber sextus, p. 426
2. ↑  *Gesta Danorum*, II 1, 7.

Nexus interni
-------------

* Rogneda
* Iziaslaus Vladimiri filius

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ducatum Polotiensem** spectant. |

* Pagina de Ducatu Polotiensi *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**

  

Ducatus Rutheniae

Czernihoviensis • Galiciensis et Volhyniensis • Iaroslaviensis • Kioviensis • Lituanicus • Moscuensis • Novogardiensis • Novogardiensis Inferior • Pereaslaviensis • Polotiensis • Pscoviensis • Resaniensis • Rostoviensis • Severiensis • Smolenscensis • Susdaliensis • Tueriensis • Volodimiriensis
Wikidata Ducatus Resaniensis
Res apud Vicidata repertae:Ducatus Resaniensis: insigneDucatus Resaniensis: insigne
*Terra continens*: Europa  
*Caput*: Resania Vetus, Resania  

**Gestio**

feudal monarchy  

**Populus**

*Sermo publicus*: lingua Slavica Ecclesiastica  

**Tabula aut despectus**

Ducatus Resaniensis: situsDucatus Resaniensis: situs
**Ducatus Resaniensis** (Russice Рязанское княжество, tr. *Rjazanskoe knjažestvo*) fuit ducatus feudalis Ruthenicus, metropolim habens initio Resaniam Veterem, dein Pereaslaviam Resaniensem.

Historia
--------

Ducatus Resaniensis a terra Muromo-Resaniensi separatus est post mortem ducis Iaroslai Sventoslai filii anno 1129. Medio saeculi duodecimi contra Ducatum Rostoviae et Susdaliae luctare incepit. A fine duodecimi – initio tredecimi ad mortem ducis Volodimiriensis Vsevolodi, 'Nidus Magnus' cognominati, Ducatus Resaniensis e Volodimiria dependebat. Invasio Mongolo-Tatarica Ducatu Resaniensi eversiones multas affecit. Fine saeculi quattuordecimi Ducatus Resaniensis denuo vires sumpsit, connectiones eius oeconomicae politicaeque cum aliis terris Rutheniae, Orda Aurea et Lituania extensae sunt. Eodem saeculo terrae ad Occam fluvium adiacentes ad cursum superiorem fluvii illius ad Ducatum Resaniensem adiunctae sunt. Post conflicta nonnulla relationes pacificae cum Moscovia statutae sunt, a matrimonio ducis Theodori Resaniensis et filiae ducis Demetrii Moscoviensis subnexae. Saeculo quindecimo Ducatus Resaniensis in clientelam Moscoviae venit. Cum Anna Basilii filia, Ioannis III Moscoviensis soror, ducissa Resaniensis fuit (ab anno 1464), affectiones pro separatione in Ducatu Resaniensi auctae sunt, post mortem ducissae illius (anno 1501) valde diminutae. Anno 1520 dux Ioannes Resaniensis a magno duce Basilio III Moscoviensi a potestate submotus est, et circa annum 1521 Ducatus Resaniensis omnino ad Moscoviam adiunctus est.

Fons
----

* Pagina de Ducatu Resaniensi *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**

Nota
----

1. ↑  Ioannis Friderici Pfeffinger(de) *Geographia curiosa*, 1690, p. 604; *Vollständige Einleitung zur Geographischen Wissenschaft*, 1736, p.240

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ducatum Resaniensem** spectant. |

* Pagina de Ducatu Resaniensi *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**

Ducatus Rutheniae

Czernihoviensis • Galiciensis et Volhyniensis • Iaroslaviensis • Kioviensis • Lituanicus • Moscuensis • Novogardiensis • Novogardiensis Inferior • Pereaslaviensis • Polotiensis • Pscoviensis • Resaniensis • Rostoviensis • Severiensis • Smolenscensis • Susdaliensis • Tueriensis • Volodimiriensis
Wikidata Iama
Res apud Vicidata repertae:Iama: insigneIama: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 59°22′0″N 28°36′0″E  
*Numerus incolarum*: 47 313  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ямбург, Ям
**Gestio**

*Procuratio superior*: Kingisseppskoye urban settlement  

**Geographia**

*Superficies*: 29 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Sassnitz, Raisio  

**Iama** (Russice *Кингисепп*) est urbs regionis Leninopolitanae Russiae. In ripa dextra Lugae fluminis stat. Incolarum 45 216 anno 2020 habet.

Iamae curia municipalis pristina

Historia
--------

Ab Ioanne Theodori filio cive Novogardiensi nobili arx *Iam* nomine anno 1384 condita est. Annis 1395 et 1444 a Suedis et militibus Livonicis Iama obsidebatur. *Iamagoroda* (scilicet *Iama urbs*) saeculis XV et XVI saepe nominabatur. Anno 1617 Suedis Iama concessa erat et arx destructa est. Anno 1703 bellum Septentrionale iterum Russiae reddita. Caput circuli ab anno 1784 erat. *Iamburgum* a saeculo XVII usque ad annum 1922. quo nomen Victoris Kingisepp, coenonistae Estonici, hoc anno occisi, cepit.

Notae
-----

1. ↑  *Orbis Latinus*, vel:   

— *Iamma* (Alexandri Guagnini *Sarmatiae descriptio*);   

— *Iamagoroda* (*Tabellæ Geographicæ ...*, Monachi 1703, p. 350);   
— *Iamburgum* (*Flora ingrica ex schedis Stephani Krascheninnikow...*, Petropoli 1761, p. 40 ; *Commentarii de legatione Petropolitana ab Ioanne Andrea Archettio...*, in: *Les Jésuites de Russie (1783-1785)...*, 1872, p. 112).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°22′0″N 28°36′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
**Quintus Caecilius L.f. Metellus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 179 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Lucius Caecilius Metellus bis (annis 251 et 247 a.C.n.) consul erat. Hic cum anno 221 mortuus esset, Quintus elogium patris habuit, quod ad hunc diem exstat. Filius Quintus Caecilius Metellus Macedonicus, consul 143 a.C.n. eius filius fuisse creditur.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 216 pontifex fuit. Anno 209 aedilis plebeius electus est, anno 208 aedilis curulis, anno 207 victoriam apud Metaurum flumen adeptam Romam nuntiavit. Eiusdem anni in fine magister equitum dictatoris Marci Livii M.f. Salinatoris fuit. Anno 206 una cum Lucio Veturio L.f. Philone consul erat et usque ad annum secundum in Bruttio contra Poenos certavit. Annis 204 - 202 Publium Cornelium Scipionem Africanum in senatui adiuvit, praesertim contra Quintum Pleminium legatum eius. Anno 201 Xvir veteranos Scipionis agrum tribuit. Annis 186 usque ad 184 legationi in Macedoniam missa interfuit, quae controversias cum rege et deinde in Peloponneso componeret. Deinde Romam rediit et iurgium inter Marcum Aemilium Lepidum et Marcum Fulvium Nobiliorem composuit. Metellus etiam Gnaeum Naevium, qui Metellam gentem acriter vituperaverat, in carcerem iaci iussit.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Caecilius 81).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band III,1, Stuttgart 1897, Sp. 1206–1207.
* Carolus-Ludovicus Elvers, "C. Metellus Q. [I 18]" in *Der Neue Pauly* vol. 2 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01472-X) col. 887.

Notae
-----

1. ↑  Gaius Plinius Secundus Historia Naturalis VII 139 - 141
2. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita*, XXVII 51,3
3. ↑  Titus Livius, op.cit. XXIX 16-22
4. ↑  Marculus Tullius Cicero, *Ep. ad Att.*, I 19,2-3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Claudius Ti.f. Nero et Marcus Livius M.f. Salinator II**  |  **Consul** 206 a.C.n.cumLucio Veturio L.f. Philone | Successores: **Publius Cornelius P.f. Scipio Africanus Maior et Publius Licinius P.f. Crassus Dives**  |
Wikidata Ducatus Susdaliensis
Res apud Vicidata repertae:Ducatus Susdaliensis: insigneDucatus Susdaliensis: insigne
*Terra continens*: Europa  

**Gestio**

Monarchia  

**Ducatus Susdaliensis** (Russice Суздальское княжество, tr. *Suzdal'skoe knjažestvo*) vel **Ducatus Susdaliae** fuit ducatus Ruthenicus, metropolim habens Susdaliam.

Historia
--------

A Ducatu Rostoviensi et Susdaliensi anno 1132 separatus, Ducatus Susdaliensis ad annum 1217 ditio Ducatus Volodimiriensis et Susdaliensis erat, postquam ducatus sui iuris factus est. Postquam anno 1341 Novogardia Inferior nonnullaeque aliae urbes ad eum adiunctae sunt, creatus est Magnus Ducatus Novogardiensis Inferior et Susdaliensis, anno 1392 pars Magni Ducatus Moscoviae factus. Iam saecula post Ducatus Susdaliensis inter ducatus Moscoviae commemorabatur.

Fons
----

* Ducatus Susdaliensis **(Russice)**

Notae
-----

1. 1 2  Antonii Kalckstein (*WorldCat*) *Notitia philosophiae historica in tres libros divisa*, liber tertius, p. 305; Abraham Göllnitz, *Compendium geographicum*, p. 194.
2. 1 2  *Vollständige Einleitung zur Geographischen Wissenschaft*, p. 236

Nexus externi
-------------

* Ducatus Susdaliensis (pagina *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
* Susdalia, Ducatus Susdaliensis, Ducatus Susdaliensis et Novogardiensis Inferior **(Russice)**

Ducatus Rutheniae

Czernihoviensis • Galiciensis et Volhyniensis • Iaroslaviensis • Kioviensis • Lituanicus • Moscuensis • Novogardiensis • Novogardiensis Inferior • Pereaslaviensis • Polotiensis • Pscoviensis • Resaniensis • Rostoviensis • Severiensis • Smolenscensis • Susdaliensis • Tueriensis • Volodimiriensis
**Mithaecus** (Graece Μίθαικος) fuit coquus et scriptor de re coquinaria qui saeculo V a.C.n. floruit. Siciliae incola, scientiam novam gastronomicam in Graeciam apportavit. Athenis operam dedisse dictus est necnon Spartae: hinc expulsum esse ut qui mores publicos corrupsisset. Plato in dialogo *Gorgia* eadem sententia celebravit sprevitque:

... ὥσπερ ἂν εἰ περὶ τὰ γυμναστικὰ ἐμοῦ ἐρωτῶντος οἵτινες ἀγαθοὶ γεγόνασιν ἢ εἰσὶν σωμάτων θεραπευταί, ἔλεγές μοι πάνυ σπουδάζων, Θεαρίων ὁ ἀρτοκόπος καὶ Μίθαικος ὁ τὴν ὀψοποιίαν συγγεγραφὼς τὴν Σικελικὴν καὶ Σάραμβος ὁ κάπηλος, ὅτι οὗτοι θαυμάσιοι γεγόνασιν σωμάτων θεραπευταί, ὁ μὲν ἄρτους θαυμαστοὺς παρασκευάζων, ὁ δὲ ὄψον, ὁ δὲ οἶνον.
... quemadmodum si de exercitandi arte quaerenti mihi, quinam in illa boni et periti exstiterint aut etiamnum exsistant corporum curandorum intelligentes, valde serio responderes, Thearionem pistorem, et Mithaecum qui scripsit de arte culinaria quae apud Siculos in usu est, et Sarambum cauponem: hos, inquam, omnes corporum curandorum mirabili quadam industria valuisse: illim quidem in pane mirifice componendo; alterum cibo; hunc autem vino.
Mithaecus ergo, primus omnium quorum nomina nobis traduntur, librum de re coquinaria composuerit. E quo libro unum tantum praeceptum ab Athenaeo in *Deipnosophistis* citatur perbreve (ut si "Laconicum" dixerimus) dialecto Dorica scriptum, qua dialecto tam in Sicilia quam Spartae in usu erat. De pisce *Cepola macrophthalma* disseritur:

Μίθαικος δ´ ἐν Ὀψαρτυτικῷ «Ταινίαν, φησίν, ἐκκοιλίξας, τὰν κεφαλὰν ἀποταμών, ἀποπλύνας καὶ ταμὼν τεμάχεα κατάχει τυρὸν καὶ ἔλαιον.»
Mythaecus in Opsartytico: Taeniam cum exenteraveris, et caput amputaveris, abluito, in frusta dividito: caseumque postea et oleum affundito.
Auctore Archestrato, coqui Syracusani caseum piscibus aspergere solebant, aliis deprecantibus.

Notae
-----

1. ↑  Maximus of Tyre, *Dissertations* 17.
2. ↑  Plato, *Gorgias* 518c interprete Serrano
3. ↑  Athenaeus, *Deipnosophistae* 325f interprete Dalechampio
4. ↑  Archestratus, *Hedypathia* fr. 46 Olson et Sens apud Athenaei *Deipnosophistas* 311d; Hill et Wilkins (1996) pp. 144-148

Bibliographia
-------------

Fons antiquus
* c. 220 : Athenaeus, *Deipnosophistae* 282a, 325f, 516c

Eruditio
* F. Bilabel, *Opsartytiká und Verwandtes*. Heidelberg, 1920.
* Andrew Dalby, *Siren Feasts* (Londinii: Routledge, 1996. ISBN 0415156572) pp. 109-110
* Andrew Dalby, *Food in the Ancient World from A to Z* (Londinii, 2003. ISBN 0415232597)  pp. 79, 220
* Shaun Hill, John Wilkins, "Mithaikos and other Greek cooks" in *Cooks and other people: proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery 1995* ed. Harlan Walker (Totnes: Prospect Books, 1996) (pp. 144-148 apud *Google Books*)
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Index gini mundi a CIA anno 2009
**Mitigatio paupertatis** est politica vel agendum ad paupertatem supplimendum atque meliorem qualitatem vitate, ius educationis, alphabetismum pro omnibus promobendum. Politica mitigationis paupertatis etiam ius ad technologiam informationis utendum contra discrimen digitale atque iura mulierum contra relativismum culturalem includet.

Orgaizationes internationales, sicut Nationes Unitae mitigationem paupertatis officium ad iura humana putant, specialiter pro civitatibus provectibilis et vulnerabilibus. Etiam ius inter civitates et gentes, sicut Pactio de iuribus hominum invalidorum et Yogyakartae Principia hanc postulant.

Anno 2019, tres oeconomiae periti, Abhijit Banerjee Esther Duflo et Michael Kremer, Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum acceperunt ratione studii mitigationis paupertatis.

Notae
-----

1. ↑  Pactio de iuribus hominum invalidorum, articulus, 28, 2(b)
2. ↑  Yogyakartae Principia, Principium 13, (c)
3. ↑  nobelprize.org

Nexus interni
-------------

* Civitas subsidii socialis
* Redistributio divitiarum
* Iustitia socialis
* Finis Millennii Progressus
* Communitas Emmaüs
* Dies internationalis paupertati abolendae
* Dies internationalis solidaritatis humanae
Formula:L-2

Mithradatis VI, sculptura marmorea in Museo Lupariensi conservata
**Mithridates VI** (Graece: Μιθραδάτης; 134 a.C.n. in urbe Sinope natus, 63 a.C.n. mortuus), titulo usitato **Mithridates Eupator,** fuit rex Ponti circa annos 119-63 a.C.n. qui se discipulum esse Alexandri Magni et Darii I agnovit. Inter hostes Romae fuit per multos annos potentissimus felicissimusque, ut qui (fere usque ad mortem) bono successu contra tres Rei Publicae Romanae duces pugnavisset, videlicet Sullam, Lucullum, et Pompeium Magnum.

Initia Imperii
--------------

Mithridates VI fuit filius Mithridatis V (150-120 a.C.n.), qui filio adhuc iuvene obiit. Hic igitur cum puerulus esset, mater eius Laodice pro eo fortiter regnavit. Mithridates iuvenis Laodicam deiecit et in carcere inclusit anno 115 a.C.n. Sic, ante inclusus, fratres Mithridatis necavit, sed non sororem eius, quam uxorem duxit. 

Mithridates regnum suum esse potentissimum esse circa Mare Nigrum cupivit. Colchide subiugo?, rex Ponti ob terras inter se cum Palaco Rege Scythiae bellum gerere coepit. Multa quidem regna cito se tradiderunt, ad aliquod praesidi adversus Scythiam, veterem hostem, sibi comparandum. Multis incursionibus repulsis et comitibus, Rhoxolanois, a Pontico legato Diophanto interfectis, Mithridati parendum esse, declaravit gravatim. Novus rex nunc Romanos orientes in Anatolia lacessivit. Meditatus sum facere interstitios in Paphlagonia atque Galatia cum rege Nicomede III Bithyniae. Atque manufestum fert Mithridati Nicomedem gubernavisse civitatem eius ad foedus cum re publica Romana contra Pontum. Societate Ponti Bithyniaeque eversa propter disputationem de finibus Cappadocia Nicomedeque multis certaminibus a Mithridate victo, Bithynia eo tunc necessitatis adducta est ut a Romanis auxilium praesidiumque sibi petere coacta sit. Cum Res Publica Pontum pro Bithynia commiserit, bellum inter Romam et Pontum necesse fuit nunc.

Bella Mithridatica
------------------

Secundus rex Bithyniae, Nicomedes IV, enervus et compressus a Romanis fuit. Mithridates identidem ad deiiciendum Nicomedem temptavit sed Nicomedes frustravit hos conatos coepitque bellum contra Mithridatem. Mithridates Bithyniam festinanter superobruit. Graecae urbes, ceu Athenae, desciverunt Mithridati quis ipsum esse defensorem Hellenismi declaravit. Exercitus Mithridatis igitur in Graecia manere tuto posuerunt dum classis Romanos ad Rhodem obsidebat. Tigranes II, rex Armeniae, cum Mithridate sociavit contra Romam denupsitque primogenitam filiam, Cleopatram. Occidente Anatolia vincta, Mithridates imperavit exercitum ut omnes Romani ibi habitantes necarentur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Facies Grolier Poetry Book Shop (fenestra et ostium in parte laeva), Augusto 2005.
**Grolier Poetry Book Shop** est libraria libera in Via Plympton prope Quadratum Harvardianum Cantabrigiae in Massachusetta sita. Quamquam libraria editionum primarum condita, solum poesim hodie exprimit. Taberna, quae in uno conclave quadringentorum et quattuor pedum quadratorum forulis excelsis praeditum consistit, se veterrimam librariam continuam solum ad poesim et iudicium poeticum dicatam appellat. Anno 1927 constituta est.

Gordon Cairnie, diuturnus tabernae dominus. Photographema ab Elsa Dorfman factum.
Grolier multos annos erat sedes industriae poeticae in regione Cantabrigiensi, partim ob gratiam Universitatis Harvardianae. Taberna poetas visitantes trahebat, ac locus erat gerrarum, rumorum, et *networking* in civitate poetica. Ioannes Ashbery, Robertus Bly, Robertus Creeley, Donaldus Hall, et Franciscus O'Hara scholastici subgraduati Harvardiani tabernam assidue frequentabant; Conradus Aiken poeta insulam supra libraria revera habitabat. Multi alii poetae et scriptores, inter quos Russell Banks, Franciscus Bidart, Guliemus Corbett, E. E. Cummings, T. S. Eliot, Laurentius Ferlinghetti, David Ferry, Allen Ginsberg, Dionysia Levertov, Marianna Moore, Carolus Olson, Robertus Pinsky, Hadriana Rich, Ruta Stone, Iacobus Tate, et Franciscus Wright, amici Grolierani appellati sunt.

Pinacotheca
-----------

* Ludovica Solano, domina ab 1974 ad 2006, et Pumpkin canis. Photographema ab Elsa Dorfman factum anno 1984.Ludovica Solano, domina ab 1974 ad 2006, et Pumpkin canis. Photographema ab Elsa Dorfman factum anno 1984.
* Gail Mazur et Gordon Cairnie in taberna annis 1960.Gail Mazur et Gordon Cairnie in taberna annis 1960.
* Robertus Lowell in taberna annis 1960.Robertus Lowell in taberna annis 1960.
* Laurentius Ferlinghetti in taberna annis 1960, cum Gordon Cairnie, domino.Laurentius Ferlinghetti in taberna annis 1960, cum Gordon Cairnie, domino.
* Iacobus Tate et Gordon Cairnie in taberna annis 1960.Iacobus Tate et Gordon Cairnie in taberna annis 1960.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius, www.grolierpoetrybookshop.org
Wikidata Petzuria
Res apud Vicidata repertae:Petzuria: insignePetzuria: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°49′0″N 27°36′0″E  
*Numerus incolarum*: 9 670  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q4362122  

**Geographia**

*Superficies*: 21 chiliometrum quadratum  

**Petzuria** (Russice Печоры, tr. *Pečory*; Estonice *Petseri*) est urbs in Russia, sedes administrativa districtus Petzuriensis regionis Pscoviensis. Circa 10 milia incolarum (anno 2015) habet.

Monasterium Petzuriense
Urbi situm est monasterium Dormitionis Petzuriense orthodoxum clarum, saeculo quindecimo in spelunca collis conditum, quod urbi initium dedit. Collis haec *Mons Sancta* interdum nominatus et in insigni urbis picta est.

Notae
-----

1. ↑  Gregorii Kolb SI *Compendium Totius Orbis...*, p. 407
2. ↑  Vel *Pečerense* (scilicet Latine *speluncarum*) – Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 186, 259. (Textus apud *Google Books*)
3. ↑  Unde nomen 'Печоры', i.e. 'Speluncae'.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°49′0″N 27°36′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petzuriam** spectant. |

* Situs interretialis districtus Petzuriensis **(Russice)**
Ars amandi
***Ars amatoria*** (sive *Ars amandi*) est poema didacticum ab Ovidio scriptum, quod circiter 1 a.C.n. perfecit.

Ovidius in hoc carmine explicat, 

* ubi Romae loci ad virgines conveniendas idonei sint
* quomodo viri amorem virginis conciliare possint
* quomodo fiducia amicae conservanda sit.

Ovidius primum duos libros edidit, qui praeclari fuisse videntur. Deinde librum tertium addidit, quo idem argumentum explicat. Hoc autem libro virginibus ipsis proficere vult.

Ut genus poesis didacticae continuare apparat, sic etiam limitem generis transgreditur. Ita etiam distichis pro hexametris utitur, qui versus ad carmina elegiaca apti erant. Quamquam identidem confirmat ne oraculum quidem delphicum Didymaeve verius dicere posse quam Musam suam, recitatoribus nihil novi proponit. At consilia huiusmodi profert, ut amator in Circo Maximo vestem virginis a pulvere liberet, etiamsi pulverea non est, vel litteris amatae multa promittat, quippe cum omnis vir promissorum dives esse possit. Virginibus, quae corpore exiguae sunt, consilium dat, ut amatorem in lecto cubantes excipiant, cum pedes suos velent, ne vera amplitudo cognosci possit.

Nexus interni
-------------

* Poesis didactica
* Poësis elegiaca

Nexus externi
-------------

* *Ars amatoria* Ovidii, 1861
* *Ars amatoria* Ovidii apud *Bibliothecam Augustanam*

Bibliographia
-------------

* Michael L. Stapleton, *Thomas Heywood's Art of love: the first complete English translation of Ovid's Ars amatoria* (Ann Arbor, 2000) (Paginae selectae apud *Google Books*)
**Ars dictaminis** fuit mediaevalis artis compositionis in prosa descriptio, et disertius scripturae epistolarum, tunc *dictamina* appellatarum. Haec notio cum **arte dictandi** penitus coniungitur, quae de compositione instrumentorum praeter epistolas tractabat. Homines crediderunt se has scripturas Latine componere debere, secundum exemplaria bene expolita. Ars compositionis ergo genus videbatur artis rhetoricae. 

Poposcit ars dictaminis in epistolis commercii quendam formulam nominis (e.g. "Optime magister"), salutationem ("Bene salutem tibi do"), notificationem ("Ut scias"), expositionem ("lanam in navem impositam esse"), dispositionem ("et pecuniam desidero"), et valedictionem ("Dominus sit tecum"). Clerici scribaeque epistolas secundum eas regulas scribere solebant.

Inter homines magni momenti in evolutione epistolarum Latine scriptarum et instrumentorum compositorum sunt Albericus Cassinensis, Adalbertus Samaritanus eius criticus (*Praecepta Dictaminum*, circa 1120), et Laurentius Aquilegianus.

Nexus interni
-------------

* Formularium (instrumenta exemplaria)

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Camargo, Martin. 1991. *Ars dictaminis, ars dictandi*. Typologie des sources du Moyen Âge occidental, 60. Turnhout: Brepols.
* Camargo, Martin. 1992. Ars dictandi, dictaminis. In *Historisches Wörterbuch der Rhetorik* 1:1040–1046. Tubingae.
* Luehring, Janet, et Richard Utz. 1996. Letter Writing in the Late Middle Ages: An Introductory Bibliography of Critical Studies. In *The Late Medieval Epistle,* ed. Carol Poster et Richard Utz, 191–221. Evanston Ilinoiesiae: Northwestern University Press.

Nexus externus
--------------

* Linea temporalis artis dictandi, www.uni-saarland.de
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

Quod attinet ad palaeographiam, linea brevis rectaque quae chirographo usurpatur Anglice *minim* vocatur, quem verbum e Latino minimo trahitur. Litterarum i, m, n, et u litteris uncialibus scriptarum et recentioribus ex eis tractis minim linea principalis est, quod fundamentum quoque est partium litterarum aliarum: cum super finem extenditur ascendens fit velut litterae d et b; cum subter finem extenditur descendens fit velut litterae p et q; stirps est cum pars litterae efficit velut littera r.

Saepe minima linea conectuntur ut manifestum sit ea efficere m, n, et cetera. Scripta autem litteris Gothicis, quarum exempla recentiora textualis vocantur, minime conectuntur et quis littera significetur cerni vix potest. Cuius exemplum a saeculo quartodecimo est: "mimi numinum nivium minimi munium nimium vini muniminum imminui vivi minimum volunt", quod si litteris Gothicis scriberetur, speciem continuationis linearum disiunctarum praeberet, ut tandem littera i puncta et littera j separata facta sit. Sunt qui putent lingua Anglica media mores scribendi certos qui falsi habentur (*love* pro antiquo *luve*, *woman* pro antiquo *wimman* exempli gratia) crevisse ut continuationes minimum longae defugerentur.

Minima Gothica aliud alia ornamenta, quae vere *serifs* sunt, habere possunt; textualis quadrata, genus litterarum Gothicarum ornatissimum, finiales maximas scutulatasque habet; textualis sine pedibus minima sine finialibus habet, et textualis rotunda finiales rotundas habet.
**Gaius Appius Iunius Silanus** (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 42) senator Romanus patricius erat. Anno 25 praetor urbanus electus anno 28 consulatum ordinarium gessit. Anno 32 laesae maiestatis postulatus testimonio Celsi cuiusdam, tribuni cohortium urbanarum periculo exemptus est. Tum fuit frater arvalis et legatus Augusti pro praetore Hispaniae Citerioris. Claudius imperator ei Domitiam Lepidam, matrem Messalinae, uxorem dedit. Attamen anno 42 Messalina et Narcisso, uxore et liberto imperatoris Claudii, incitantibus supplicio supremo affectus est. Narcissus enim adfirmabat Silanum in somnio imperatorem interficientem sibi visum esse : ita Claudium, timidissimum hominem, conterruit et sententiam mortis quamvis familiarem in amicum ei extorsit. Apud Dionem legimus Silanum Messalinam offendisse dum ei concubitum recusat (Messalina enim femina depravata erat) atque hanc causam odii mortisque ei fuisse. Quod tamen post Gai imperatoris necem et antequam Claudius a praetorianis eligeretur inter viros qui suscipiendae summae dignitati non impares viderentur in senatu nominatus esset, causam minus ridiculam huic neci praebere potuit.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus Annales VI 9,3-4
2. ↑  Cassius Dio LX 14,3
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 1, c. 906
4. ↑  Suetonius, *Divus Claudius*, 37. Cassius Dio LX 14

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Calpurnius Piso et Marcus Licinius Crassus Frugi**  |  **Consul** 28cumPublius Silius Nerva | Successores: **Gaius Fufius Geminus et Lucius Rubellius Geminus**  |
Ciscaucasia cum terris adiacentibus e spatio cosmico visa
**Ciscaucasia** (Russice Предкавказье, tr. *Predkavkaz'e*) est terra, ad septentrionem Caucasi Maioris sita. Fines Ciscaucasiae, praeter Caucasum Maiorem in meridie, sunt depressio Kumo-Manytschensis in septentrione, palus Maeotis et Bosporus Cimmerius in occidente atque mare Caspium in oriente. Ciscaucasia Occidentalis Mediaque est regio agriculturalis valens, in Ciscaucasia Occidentali autem pascua semideserta sunt. In multis locis Ciscaucasiae deposita petrolei et gasii nota sunt.

Nota
----

1. ↑  "Предкавказье – Ciscaucasia"; "Habitat in declivibus herbaceis montium Ciscaucasiae. Typus. Ciscaucasia, in vicinitate opp. Kislovodsk" ; "In desertis Ciscaucasiae..."; "Musci е sedimentis sarmaticis Ciscaucasiae"

Fons
----

* Pagina de Ciscaucasia *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**

Nexus externus
--------------

* Pagina de Ciscaucasia *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Chalandriana (Aegaei australis physicalis

)  
ChalandrianaChalandrianaSitus in Graecia
**Chalandriana**, Neograece Χαλανδριανή, est locus archaeologicus aetatis aëneae supra oram maritimam boreo-orientalem insulae Graecae Syri situs iuxta vicum hodiernum eiusdem nominis et haud longe ab oppido Ano Syro distans. Ibi repertae sunt habitationes et campus sepulcralis Culturae Cycladum 600 sepultos comprehendens. Ad occidentalem partem surgit acropolis, nomine Castrium (Καστρί), ubi castellum temporis paulo posterioris effossum est. Situs duo saepe sub nomine *Chalandriani-Kastri* ab eruditis coniunguntur.

Bibliographia
-------------

Statua generis Chalandriani artis Cycladicae medio millennio III a.C.n. facta (Museum Artis Cycladicae Athenarum)
* Cyprian Broodbank, *An Island Archaeology of the Early Cyclades* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2002) pp. 212-216 et passim (Paginae selectae apud *Google Books*)
* J. J. Hekman, "Chalandriani on Syros: a Early Bronze Age cemetery in the Cyclades" in *Archaiologiki ephemeris* vol. 133 (1994) pp. 47-74
* J. J. Hekman, *The early Bronze Age cemetery at Chalandriani on Syros (Cyclades, Greece)*. Dissertatio Universitatis Groningensis, 2003

Nexus externi
-------------

* "Χαλανδριανή" apud *Greek Travel Pages*