recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Facsimile ichnographiae monasterii e bibliotheca Sangallensi. Augia Dives, saeculo nono ineunte.
Les Très Riches Heures du duc de Berry, manuscriptum illuminatum notissimum.
**Facsimile**, Latine classica **descriptio imagoque tabularum** atque **imago** tantum, est imitatio exemplaris primi simillima. Plerumque facsimilia litterarum conficiuntur, quae causis historicis vel arte clarae sunt, sive manuscriptorum sive librorum typis descriptorum.

Origo verbi
-----------

Vox facsimile ex imperativo f*ac* (< facere) + adiectivo *simile* (< similis) annis 1690s formatum est.

Synopsis
--------

Facsimilia sumptuosae fabricantur, quod folia ac saepe etiam involucra librorum exemplaris primi quam simillime conficiuntur. Magni pretii causa praeter facsimilia integra etiam exempla minora vel simpliciora venduntur (sic dictae editiones studendi). Etiam facsimilia, quae tantum partes operis imitandi (exempli gratia picturas) demonstrant, in usu sunt. 

Olim non nisi facsimilibus typis impressis exemplaria prima imitando effigi ac scientificis praeberi potuerunt. His diebus magis magisque methodi electronicae digitalis facsimilia supplent, ut nunc magis a librorum amatoribus emantur. Et facsimilia et imitationes digitales copiam praebent manuscripta iterum coniugendi, quae olim divisa et in diversa loca ablata sunt (ut puta Codex Aureus Laureshamensis).

Verbum facsimile etiam pro imaginibus documentorum electronice factis in usu est. Etiam vox telefacsimile eandem originem habet.

Notae
-----

1. ↑  Cicero, in D. P. Simpson, *Cassell's Latin Dictionary* (Novi Eboraci: Wiley Publishing, 1968), 707.
2. ↑  John C. Traupman, *Latin and English Dictionary,* ed. tertia (Novi Eboraci: Bantam Books, 2007), 536.
3. ↑  facsimile (n.), in *Online Etymology Dictionary.*
4. ↑  Echter als echt ("vero verius", NZZ 28.12.2011). Visum die 05.03.2022.

Nexus externi
-------------

* Bibliographia facsimilium manuscriptorum
* Modus facsimilis conficiendi
Georgius Moustaki
**Georgius Moustaki**, Francogallice *Georges Moustaki* sed nomine nativo *Jusef Mustacchi* (Alexandriae natus die 3 Maii 1934; mortuus Nicaeae die 23 Maii 2013) fuit cantor et carminum scriptor.

De vita
-------

E familia Iudaica Sephardica insulae Corcyrae ortus, patre bibliopola Alexandrino, ipse linguis Italiana et Arabica necnon Francogallica loquens, Lutetiam anno 1951 petivit, seque *Georgium* ad honorem Georgii Brassens appellare coepit. Carmina pro nonnullis cantoribus composuit inter quos Editha Piaf, cuius etiam amasius fuit. Illa anno 1959 carmen *Milord*, verbis Georgii Moustaki, musica Margaritae Monnot, optimo successu recitavit.

Moustaki tali plausu anno 1968 recitavit cantilenam partim autobiographicam a se compositam *Le métèque* ("metoecus"; quam mox Ioanna Muschure Graece interpretavit, verbis contra dictatores Graeciae militares directis). Libros quattuor de vita sua divulgavit: anno 2000 cum amico Sigfrido Meir, titulo *Fils du brouillard*; anno 2002 et 2005 sub forma colloquiorum cum Marco Legras, titulis *Un chat d'Alexandrie* et *Moustaki: chaque instant est toute une vie*; anno 2011 titulo *La Sagesse du faiseur de chanson*.

Bibliographia
-------------

* Cécile Barthélemy, *Georges Moustaki*. Lutetiae: Seghers, 2008. ISBN 2-232-12287-5.
* Louis-Jean Calvet, *Georges Moustaki: la ballade du Métèque*. Lutetiae: Fayard, 2005. ISBN 978-2213622996.
* Véronique Mortaigne, "Mort de Georges Moustaki, le chanteur du 'Métèque.'" *Le monde,* 23 Maii 2013.
* Georges Moustaki, *Ephémère éternité: chansons choisis*. Lutetiae: Le Cherche Midi, 2013. ISBN 978-2749126401.
* Pelai Ribas i Juncosa, *Moustaki, viatge en 50 cançons*. Barcinone: La Busca, 2013. ISBN 978-8496987227.
* Chantal Savenier, *Voyage ethnographique au sein d'un lexique chantant: de la symbolique de la femme et de la féminité dans la séduction Moustakienne*. Lutetiae: Les Sentiers Écartés, 2009. ISBN 978-2-9533806-0-6.
* Willsher, Kim. 2013. "Georges Moustaki obituary." *The Guardian,* 24 Maii 2013.

Nexus externi
-------------

* Colloquium breve 1978 et pellicula fragmentaria 1958 de origine carminis *Milord* **(Francogallice)**
| Data Antliae constellationis |
| --- |
| Nomen | Antlia (pneumatica) |
| Genetivus | Antliae |
| Abbreviatio | Ant |
| Ascensio recta | 9 h 27 min ad 11 h 06 min |
| Declinatio | -24° 30´ ad -40° 25´ |
| Area | 239 gradus quadrati |
| Videri potest inter | + 50° ac - 90° |
| Numerus stellarummagnitudinis < 3m | nullae |
| Stella lucidissima,Magnitudo | α Ant,4,25m |
| Constellationes finitimae(a septentrionalibussensu negativo) | Hydra
Pyxis (nautica)VelaCentaurus |

*Vide etiam paginam discretivam:* Antlia

**Antlia** constellatio in caelo australi sita est, cui stellae lucidiores non sunt. Stella lucidissima, α Antliae, quarta magnitudine splendet. 

  

Nicolaus Ludovicus de Lacaille Astronomus Francogallicus saeculo XVIII non nullis regionibus caeli australis nomina dedit. Cum constellationes classicae secundum figuras mythologicas nominatae esse soleant, Lacaille saepe nomina rerum technicarum dedit. Antlia pneumatica res technica est, quae ab Ottone de Guericke inventa a Roberto Boyle meliorata est. 

Ea in constellatione *PGC 29194* spectari potest, quae galaxias minimus in Grege Locali sita est.

Stellae et nebulae
------------------

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Stellae Antliae 
* NGC 3125

Notae
-----

1. ↑  Ita apud situm IAU (vide nexus externos)

Nexus externi
-------------

* "Antlia" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Noctuidae   
Genus : *Antitype*   
Species : ***A. chi***   
*Antitype chi*   
(Linnaeus, 1758)  
Synonyma
\**Phalaena chi* Linnaeus, 1758
* *Phalaena Noctua chi* Linnaeus, 1758
* *Polia olivacea* Stephens, 1829
* *Polia chi f. caerulescens* Hartig, 1924
* *Polia chi r. marsicana* Dannehl, 1929

Conspectus in frontem
Specimen curatum
Eruca
***Antitype chi*** est papilio familiae Noctuidarum, omnem per Europam endemicus, sed in Hispania et Graecia meridiana, et in Fennoscandia septentrione abest. Invenitur etiam in Asia septentrionali et media, sed non in Iaponia.

Huic speciei sunt alae anteriores cinereae notis nigris punctatis, quae gravitate variantur; femina mare plerumque graviore notatur. Usitate in media ala est audax cruciformis nota nigra, quae litterae chi Graecae similis habetur et speciei epitheton dat. Alae posteriores sunt albae in maribus, atrocinereae in feminis. Adulti Augusto et Septembri in Insulis Britannicis nocte volare solent et lucem et saccharum attrahunttur.

Larva est viridis caerulea, lineis viridis-caeruleis et albis secundum quodque latus praedita. Foliis et floribus multarum plantarum vescuntur (vide indicem infra). Species ut ovum hiemat.

Subspecies
----------

* *Antitype chi chi*
* *Antitype chi subcaerulea* (Graeser, 1889) (Extremus Oriens)

Plantae hostes
--------------

Genera plantarum quae observantur hostes huius speciei sunt

* *Artemisia*
* *Convallaria*
* *Helianthus*
* *Lactuca*
* *Lathyrus*
* *Lychnis*
* *Ribes*
* *Rumex*
* *Salix*
* *Saxifraga*
* *Sedum*
* *Silene*
* *Sonchus*
* *Taraxacum*
* *Triglochin*
* *Urtica*
* *Viburnum,* praecipue *Viburnum opulus*

Notae
-----

* Chinery, Michael. 1986 1991. *Collins Guide to the Insects of Britain and Western Europe.*
* Skinner, Bernard. 1984. *Colour Identification Guide to Moths of the British Isles.*
Antlitrochus in vico Möhrendorfio in Bavaria.
Ingentes antlitrochi sive tympana tempore imperii Romani orientalis exstructi in urbe Epiphaniae (quae nunc vocatur Hama) in Syria.
**Antlitrochus**, sive **tympanum**, sive **antlia** vel **trochantlicon,**[1] est hydrotrochos sive rota aquatilis, qua aqua vi fluminis sponte sua elevatur ad agros irrorandos aut ad aquam in aquaeductus ducendam. In multis linguis vulgaribus Europaeis hodie in usu, hoc instrumentum nomine Syriaco *noria* (ܢܥܘܪܐ *nā‘urā*) vocatur.

Origo et usus
-------------

Hoc hydrotechnema aetate Hellenistica ab ingeniariis sive machinatoribus Graecis tertio vel secundo saeculo ante Christum natum excogitatum est et fabricatum.[2]

Circa annum trecentesimum, machinatores Romani ligneas thecas in vasa fictilia mutaverunt quae in parte externa rotae apertae erigebantur.[3] Per omnes Imperii Romani regiones ab ingeniariis Romanis haec machina hydraulica propagabatur et in usu fuit.

Septimo saeculo, cum plures provinciae orientales Imperii Romani (inter quas Palaestina, Syria, Mesopotamia, Aegyptus), Imperatore Heraclio devicto, et saeculo octavo tota Hispania sub ditionem Arabum cecidissent, antlitrochi, quibus Arabes nomen Syriacum *noriae* dederunt, in usu remanserunt.[4]

Notae
-----

1. ↑  Georgius Andreas Böcklerus, *Theatrum machinarum novum*, Nuremberg, 1662.
2. ↑  Donners, K.; Waelkens, M.; Deckers, J. (2002), "Water Mills in the Area of Sagalassos: A Disappearing Ancient Technology", Anatolian Studies (British Institute at Ankara) 52: 1–17 ; Oleson, John Peter (1984), Greek and Roman Mechanical Water-Lifting Devices: The History of a Technology, University of Toronto Press, p.325. ISBN 9027716935; Oleson, John Peter (2000), "Water-Lifting", in Wikander, Örjan, Handbook of Ancient Water Technology, Technology and Change in History 2, Leiden: Brill, p. 217–302, ISBN 9004111239 ; Wikander, Örjan (2000), "The Water-Mill", in Wikander, Örjan, Handbook of Ancient Water Technology, Technology and Change in History 2, Leiden: Brill, p. 371–400, ISBN 9004111239.
3. ↑  Oleson|1984|p. 337, 366−368; Oleson|2000|p. 235
4. ↑  Donald Routledge Hill (1996), "Engineering", in Roshdi Rashed, *Encyclopedia of the History of Arabic Science*, 3:751-795 [775]; Thomas F. Glick (1977), "Noria Pots in Spain", *Technology and Culture* 18(4):644-650.
Wikidata Elvira Drobinski-Weiß
Res apud Vicidata repertae:Elvira Drobinski-Weiß: imagoElvira Drobinski-Weiß: imago
*Nativitas*: 26 Iunii 1951; Norderney  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, Representative of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae  
*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Coniunx*: unknown value  

**Elvira Drobinski-Weiß** (nata die 26 Iunii 1951 in insula Norderney) rerum publicarum perita Germania factionis SPD est.

Munus
-----

Postquam testimonium maturitatis accepit, Drobinski annis 1971 - 1977 apud Universitatem Oldenburgensem paedagogiae studebat. Tum magistra operam dedit, primo in Saxonia Inferiore, deinde ab anno 1979 in Badenia-Virtembergia. Tandem directrix scholae elementariae in Waldkirch erat.

Cursus honorum
--------------

Drobinski-Weiß ab anno 1976 sodalis factionis SPD est et die 18 Maii 2004 pro legato defuncto Matthia Weisheit legata in Dieta Foederalis Germaniae suffecta est. de hoc die legata Dietae Foederalis manet.

Familia
-------

Drobinski-Weiß marito nupsit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Elvira Drobinski-Weiß** spectant. |

* Biographia apud situm interretialem Dietae Foederalis Germaniae
* Pagina personalis
Saeculum 19 tabella levis adumbratio belfredi usum
Tabella belfredi architectonicae
**Belfredus** (Anglice *belfry* ; Francogallice *beffroi*) est nomen machinae bellicae ad oppida seu castella obsidenda contra munitionem erectae et copiosae apparatibus bellicis instructae.

Belfredi erant turres mobiles variis tabulatis a carpentariis ligneae extructae. Parietes illarum vel tabuli vel cratibus colligati coris operti erant ad incendium atque missilium rerum parvarum iaculationem tuendum. Rotis vectae ut has machinas generaliter a hominibus robustis admoveri usque ad obsessorum moenia possint. Murorum fastigio saltem aequabant sed cum muris eminerent ex his turribus altioribus in coenaculis collocati milites agmina missilibus deicenti defensores prosternabant.

***Helepolis*** (Graece *ἑλέπολις*) a Diodoro Siculo descripta quamvis belfredo congener technologice ac apparatibus bellicis illa istum superabat ; eadem machina anno 305 a.C.n. Obsidione Rhodi usus est.

Notae
-----

1. ↑  **Belfredus** seu **Berfredus**, **Verfredus**, **Berefridus**, **Bilfredus**, **Balfredus**, **Belfragium**, Du Cange, *Glossarium ad scriptores mediae et infimae Latinitatis*, Parisiis, 1840, Firmin Didot fratres, Tomus primus, p.639.

Nexus interni
-------------

* Belfredus
* Catapulta

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Belfredum** spectant. |
**Deviatio canonica** in statistica metitur dispersionem valorum secundum distributionem probabilisticam datam. Signum usitatum est σ (sigma). Si deviatio canonica magna est, valores inter se multa differunt; si parva, valores sunt plerumque prope valorem medium exspectatum (cuius signum est μ, mu). Secundum distributionem normalem, probabilitas est (fere) 34.1% valorem fortuitum esse inter μ et μ + σ, et 34.1% inter μ et μ - σ; hoc est, probabilitas est 68.2% valorem fortuitum esse intra unam deviationem canonicam a valorem medium exspectatum. Secundum alias distributiones, quarum formae differunt, hae quantitates differunt.

Duae distributiones normales, quae idem valorem medium, diversas deviationes canonicas habent.Imago monstrat duas distributiones normales. Alterius, colore rubro depinctae, deviatio canonica est parva, alterius, colore caerulo depinctae, magna.

Deviatio canonica omnis distributionis est, per definitionem, radix quadrata variantiae; variantia est secundum momentum centrale.[1] Hoc est, si *X* est variabilis fortuitus cuius valor medius exspectatus est μ (E[X] = μ), deviatio canonica *X* est

{\displaystyle \sigma ={\sqrt {E[X-\mu ]^{2}}}}

Notae
-----

1. ↑  Cramér, p. 180.

Bibliographia
-------------

Cramér, Harald. 1951 *Mathematical Methods of Statistics.* Princeton.
Folium 150 versum Plutei 29.1 clausulam "Nusmido" continet, primum retrogradús exemplum in musica notum.
**Pluteus 29.1,** vel **Pluteo 29.1,** etiam **manuscriptum Florentinum** seu *antifonario Mediceo* vulgaro appellatum, est manuscriptum illuminatum in Bibliotheca Laurentiana Florentiae conservatum. Liber ab officina Ioannis Grusch Lutetiae medio saeculo tertio decimo, ut videtur inter 1245 et 1255, effecisse habetur. Maximam continet congeriem musicae generis Nostrae Dominae notam, inter quam praecipue organa, conducti, et moteti. Illuminatio ex tredecim initiis historiatis et una minuta tabula in singula pagina picta constat, quae frontispicio prodest.

Facsimile manuscripti ab Instituto Musicae Mediaevalis anno 1967 editum est.

Notae
-----

1. ↑  Juan Carlos Asensio, *The School of Notre-Dame.*
2. ↑  George Catalano, *Scholastic Imagery in The Florence Manuscript,* Essays in Medieval Studies 7, pp. 41–50.

Nexus interni
-------------

* Codex Squarcialupi

Bibliographia
-------------

* Dittmer, Luther, ed. 1966–1976. *Facsimile reproduction of the manuscript Firenze, Biblioteca mediceo-laurenziana, Pluteo 29.* Publications of Mediaeval Musical Manuscripts, no. 10–11. Brooklyn: Institute of Mediaeval Music.
* Masani Ricci, Massimo. 2002. *Codice Pluteo 29.1 della Biblioteca Laurenziana di Firenze: storia e catalogo comparato.* Pisis: Edizioni ETS. ISBN 88-467-0547-5.

Nexus externi
-------------

* Catalogi Bibliothecae Laurentianae electronici pagina
Prima pagina libri manuscripti, praefationem T. Livii ad historiam suam continens (Bibliotheca Laurentiana Florentina ms. Plut.36.19)
Codex **Pluteus 63.19** manu scriptus, textum primae decadis (i.e. librorum I-X) operis T. Livii *Ab urbe condita* continet. Hodie in Bibliotheca Laurentiana Florentiae servatur. Ab editoribus Livianis codex **Mediceus** sive **M** nuncupatur.

Exscriptus est saeculo aut IX (sic Bischoff [1998]) aut X (sic Conway et Waters [1914] aliique). Billanovich [1959] ad Veronam tempore episcopi Ratherii adsignat. Alii manum Leonis Diaconi inter quinque scribas recognoscunt. Subscriptiones comprehenduntur sub libris 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9 e quibus satis constat exemplar saeculo IV exeunte aut V ineunte confectum esse laboribus Symmachorum et Nicomacheorum.

Bibliographia
-------------

Pars folii 7r eiusdem libri cum adnotatione saec. X quae ad manum Ratherii Veronensis adscribitur
* G. Billanovich, "Dal Livio di Raterio (Laur. 63. 19) a Livio del Petrarca (B. M. Harl. 2493)" in *Italia Medievale e Umanistica* vol. 2 (1959) pp. 103-178
* Bernhard Bischoff, *Katalog der festländischen Handschriften des neunten Jahrhunderts: Aachen-Lambach* (Wiesbaden: Harrassowitz, 1998) p. 261
* Robertus Seymour Conway, Carolus Flamstead Walters, edd. *Titi Livii Ab Urbe condita*. Vol. 1 (Oxonii: e typographeo Clarendoniano, 1914)
* B. Munk Olsen, *L’étude des auteurs classiques latins aux Xie et XIIe siècles* (Lutetiae, 1985) vol. 2 p. 5
* S. P. Oakley, *A Commentary on Livy, books 6-10* vol. 1 (Oxonii: Oxford University Press, 1997) pp. 156, 165-184, 266-268, 316-320

Nexus externi
-------------

* Exemplar digitale apud bibliothecam Laurentianam monstratum
* Catalogus[*nexus deficit*] apud *ICRCPAL*
Germanicus
**Nero Claudius Drusus** aut **Tiberius Claudius Nero** cui propter victorias in Germania cognomen impositum est **Germanicus Iulius Caesar Claudianus** (natus die 24 Maii 15 a.C.n.; subito die 10 Octobris 19 Antiochiae obiit) fuit filius Neronis Claudii Drusi (filii imperatricis Liviae Drusillae, uxoris tertiae imperatoris Augusti) et Antoniae Minoris (filiae triumviri Marci Antonii et Octaviae minoris, sororis Augusti).

De matrimonio et liberis
------------------------

Uxorem duxit Agrippinam, filiam Marci Vipsanii Agrippae et Iuliae Augusti filiae. Tres filiae eis fuerunt Agrippina Minor, qui mater imperatoris Neronis fuit, Drusilla anno 39 mortua et a fratre imperatore Caligula inter deas relata, et Iulia quae a fratre in exsilum dimissa post reditum iussu Messalinae necata est. Item tres filii eis fuerunt : Nero et Drusus qui simul cum matre ab avo Tiberio, qui iussu Augusti Germanicum adoptaverat, necati sunt et Gaius *Caligula* cognominatus qui Tiberio successit. Ita Germanicus et Augusti nepos adoptivus per Tiberium et Marci Antonii nepos genuinus per matrem erat.

De morte
--------

Cum Germanicus in Syria obiit, suspicio fuit eum veneno necatum esse a provinciae gubernatore, Gnaeo Calpurnio Pisone, qui in ius vocatus est, sed ante quam iudicium perfectum sit, mortem sibi conscivit. Aliqui putaverunt vere imperatorem Tiberium Germanicum et postea Pisonem necandum curavisse.

| Caligula: AR denarius |
| --- |
| annis fere 37/41 incussus ad memoriam Expeditionis in Germaniam a patre annis 14-16 factae |
|  |
| GERMANICVS CAESAR P[ater] C CAES AVG GERM, caput Germanici patris | C CAESAR GERM P M TR POT, caput Caligulae laureatum |
| 18 mm, 3.58 g |
| RIC, *Gaius Caligula*, I, 18; Lyon 172; RSC 2 |

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Germanicum** spectant. |

* Biographia a Donna Hurley scripta in "*De Imperatoribus Romanis*" (Anglice)
* De Germanico in *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, I, Londinii, anno 1870, pp. 1365–
* Textum *Arati Phaenomena*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Manius Aemilius Lepidus et Titus Statilius Taurus**  |  **Consul** 12cumGaio Fonteio Capitone | Successores: **Gaius Silius Aulus Caecina Largus et Lucius Munatius Plancus**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Pomponius Flaccus et Gaius Caelius Rufus**  |  **Consul** 18cumTiberio Caesare Augusto III | Successores: **Marcus Iunius Silanus Torquatus et Lucius Norbanus Balbus**  |

Bibliographia
-------------

* Iohannes Albertus Fabricius, *Bibliotheca Latina* (Hamburgi: Schillerus, 1712) (Textus apud *Google Books*) pp. 298–302.
**Granius Licinianus** fuit rerum gestarum scriptor atque antiquarius Romanus, qui secundo saeculo p.C.n. floruit. Operis eius fragmenta tantum supersunt.

Vita et opus
------------

Usque ad finem saeculi 19 Granius Licinianus propter notiones nonnullorum auctorum notus erat. Anno quidem 1853 Londinii fragmenta *Historiae Romanae* eius duodecim paginis cuiusdam palimpsesti inscriptis inventa sunt, quae exemplum quinto saeculo confectum eius operis continuerunt, cui autem insequente saeculo quidam tractatus de arte grammatica Latina et deinde undecimo saeculo versio Syriaca versorum Ioanni Chrysostomi superscriptum erat. Primi editores huius operis putabant hunc auctorem idem esse ac quidam Granius Flaccus primo saeculo p.C.n. florens at hodie a plurimis secundo saeculo vixisse existimatur quod exempli gratia quadam notione templum Athenis ab imperatore Hadriano confectum praesumpsit.

*Historia* Granii Liciniani plus quam 36 libros continuit, nobis autem supersunt fragmenta libri 26, 28, 33, 35 et 36 (qui res inter annos 163–78 a.C.n. gestas tractaverunt) in palimpstesto supra descripto. Coepisse res Roma condita aut etiam anterius ac usque ad mortem Caesaris ducta esse videtur. Partes integre receptae de Antiocho IV, deque clade apud Arausionem contra Cimbros acceptam (105 a.C.n.) necnon de reditu Gaii Marii belloque civili cum Sulla agunt.

Granium Licinianum operibus Titi Livii nitum esse verisimile est; sunt praeterea qui eum Sallustium adhibuisse existiment. Stilus operis est tenuis et antiquioris ductus. Historiae nonnullae narratiunculae, memorabilia necnon particularia antiquarum aetatum intextae sunt. At secus ac historiae genus postulavit nullas orationes, opiniones, explicationes status rei publicae necnon flores rhetoricas operi iniecit.

Praeterea Maurus Servius Honoratus operis nominis *Cenae suae*  mentionem facit, qui titulus descriptionem diserti colloquii more operis Auli Gellii (*Noctes Atticae*) indicat.
*Geum rivale*

---

**Plantae** — Magnoliophyta

Classis : Magnoliopsida   
Ordo : Rosales   
Familia : Rosaceae   
Genus : *Geum*   
Species : ***G. rivale***   
*Geum rivale*   
L.  

Flos
***Geum rivale*** est species plantarum florentium familiae Rosacearum. In Eurasia et America Septentrionali gignitur.

Descriptio
----------

Gramen est cum rhizomate crasso, fusco, repente, rudimentis foliorum vestito; caulim erectum, simplicem vel in apice parum ramosum, folia appresse villosa habet.

Usus
----

Radix (nomine officinali **Gei rivalis radix**) saeculo XIX inter res commerciales enumerata est. Inter sudorifica, tonica, antipodagrica, stomachica, febrifugas enumerata, in medicina adhibebatur. Propter odorem caryophyllatum facultatesque conservativas olim ad cervesiam condiendam utilis erat.

Notae
-----

1. ↑  "Gei revalis radix" (vide p. 461 apud *Google Books*)
2. ↑  (p. 90 apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

* Carolus Linnaeus, *Species plantarum* (Holmiae: impensis L. Salvii, 1753) vol. 1 p. 501 **(Latine)**
* Aleksandra Owczarek, Jan Gudej, Monika Olszewska, "Antioxidant activity of Geum Rivale L. and Geum Urbanum L." in *Acta Poloniae pharmaceutica* vol. 72 (2015) pp. 1239-1244

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Geum rivale"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Geum rivale** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • Flora of China • INPN France • Flora of North America • USDA Plants Database |

* *Gei rivalis* photographemata bona
Rebellio Decembristarum, pictura Caroli Kolman
**Rebellio Decembristarum** (Russice восстание декабристов) fuit seditio contra Imperium Russicum Petropoli die 14 Decembris anno 1825 tentata. Primis annis saeculi XIX societates secretae formatae sunt, abrogationem autocratiae, abolitionem servitutis, aliasque reformationes cogitantes. Post mortem Alexandri I imperatoris, liberales praefecti praetoriani in verba illius fratri Constantini iuraverunt; hoc autem solium renuntiante, cum grege aliorum nobilium consentaneorum conati sunt cohortibus praetorianis impedire, ne Nicolaus I, qui ordinem veterem sustentare volebat, regnum adipisceretur. Post levias pugnas et conatus colloquii, Nicolaus artilleriam rebelles petere iussit; deinde quinque duces condemnati sunt necati.

Bibliogrpahia
-------------

* Raeff, Marc. *The Decembrist Movement* [Motus Decembristarum]. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 1966.
* Trigos, Ludmilla A. *The Decembrist Myth in Russian Culture* [Fabula Decembristarum in cultura Russica]. Novi Eboraci: Palgrave Macmillan, 2009.
* Восстание декабристов. Документы [Rebellio Decembristarum: documenta]. 21 voll. Moscuae: Gospolitizdat et GARF, 1925–2008. Vide versionem interretialem 21i voluminis.
Wikidata Masahiro Mori
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 12 Februarii 1927; Mieum  
*Patria*: Iaponia  

**Officium**

*Munus*: roboticist  
*Patronus*: Universitas Tokiensis, University of Electro-Communications, Institutum Technologiae Tokiense, The Open University of Japan
**Memoria**

*Laurae*: Medal with Purple Ribbon, Order of the Rising Sun, 3rd class  

**Masahiro Mori**, publice 森 政弘 (Mori Masahiro), est automatarius Iaponicus anno 1927 natus, qui ad roboticam et opera automataria magnopere contulit. Conditor certaminis Robocon, in quo studiosi robotorum inter se arte robotica commetiuntur. Quod certamen anno 1981 condidit, cum professoris munere in Instituto Technologiae Tokiensi fungebatur. Et alumnus Universitatis Nagoiae est. Robotum Asimo a Toru Takenaka, discipulo eius, designatum est. Maxime quidem innotuit thesi, quam de affectibus hominum erga robota similia homini proposuit. Affectus eorumque causas descripsit "valle formidabili" usus figura sermonis. Etiam de religione et metaphysica disputavit.

De valle formidabili
--------------------

Venustas et terribilitas tenui tantum discrimine separantur. Ubi rem aliquam videmus, statim aut delectatione aut offensione movemur. Robota, quo similiora formà fiunt homini, plurimis hominibus usque formidabiliora videri possunt. Aliquatenus benignitatem et compassionem habemus erga aliquas res homini similes, sed parvula facta mutatione designatoria fieri potest, ut subito pro benignitate fastidio impleamur. Hoc est, ubi in vallem formidabilem incidimus.

Anno 1970 Mori commentatiunculam Iaponice scripsit, quam 不気味の谷 (Bukimi no tani) inscripsit. Multis post demum annis Anglice conversa *uncanny valley* edita est. Qua commentatione Mori hoc proposuit: robotum quo magis simile homini est, eo magis amabile hominibus apparet, donec eo perducitur, ut quadam minima corporis pravitate aspectum alienum faciat. Qua opinione persuasus Mori designatoribus robotorum, ne nimis humana designarent robota, monere voluit.

Notae
-----

1. ↑  Mori 1970.
2. ↑  MacDorman & Kageki 2012.

Bibliographia
-------------

* MacDorman, Karl F. & Kageki, Norri (2012) The Uncanny Valley. *IEEE Robotics & Automation Magazine* 19 (2): 98-100.
* Mori, Masahiro (1970) 不気味の谷 (Bukimi no tani). *Energy* 7: 33–35.
H. O. Tanager in libraria in urbe Idahi agit.
Galway Kinnell rem poeticam in Monte Viride agit
**Poesis activa** est poesis pro perfunctione coram auditoribus vel etiam per perfunctionem composita. Vocabulum annis 1980 in morem venit ad poemata pro perfunctione scripta vel composita describenda, non poemata pro distributione per res impressas ficta.

Notio orta est in *press release*, quod Hedwig Gorski descripsit, poetam activam populo annis 1980 gratam, cuius impressiones per discophonum factae fuerunt bene res gestae in programmatibus radophonicis verbo dicto dicatis. East of Eden Band, grex eius, prosperrimus erat, cum musicam et poesim misceret; quae collaboratio sinit, ut Gorskianae impressionum vivarum radiophonice emissarum cassettae cum impressionibus discophonicis populo gratis 
in nonnullis stationibus radiophonicis emitterentur. Gorski, alumna cuiusdam scholae artis, vocabulum excogitare conabatur, quod suas perfunctiones in textu conditas ab arte activa distingueret, praecipue ab operibus artificum activorum sicut Laurie Anderson, quae musicae illo tempore favebat.

Nexus interni
-------------

* Ars activa
* Compositio extemporanea
* Cid Corman
* Ethnopoetica
* Alanus Ginsberg
* Lectio poematum
* Monologus
* Poesis slam
* Poetae linguae
* Postmodernismus
* Hieronymus Rothenberg
* Verbum dictum

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Anglice: *performance poetry.*
3. ↑  Vocabulum Anglicum cum Hedwig Gorski ortum est, quae malebat distinguere suas publicas poesis perfunctiones ab arte activa in praeconiis et cum pro *Austin Chronicle* scriberet (Gorski 2007).
4. ↑  Wheeler 2008.

Bibliographia
-------------

* Gorski, Hedwig. 2007. *Intoxication: Heathcliff on Powell Street.* College Station Texiae: Slough Press. ISBN 1427604754.
* Wheeler, Lesley. 2008. *Voicing American Poetry: Sound and Performance from the 1920s to the Present.* Ithacae Novi Eboraci: Cornell University Press. ISBN 9780801446689, ISBN 0801446686 ISBN 9780801474422 (charta), ISBN 0801474426 (charta)
Symbolum periculi materiem radioactivam significat.
**Radioactivitas** vel **tabes radioactiva** describit naturali atomorum nucleorum instabilium discessione, cum energia particulis ionizantibus vel radiatione promissa. Tales nuclei instabiles commutantes *mobiles* vel *radioactivi* appellantur. Pariter atomi, quibus nuclei radioactivi insunt, radioactivi nominantur. 

Plures atomi terrestres non sunt radioactivi, sed atomi qui numerum neutrorum habent supra aut infra numerum necessarium pro stabilitate exhibent radioactivitatem. Exempli gratia, carbonii atomus 6 protona habet, saepius 6 quoque neutrona; numerus atomicus est ergo 12 et haec varietatem "carbonium-12" nominamus. Sunt autem atomi carbonii qui 8 neutrona habent. Haec carboni varietas est "carbonium-14" et radioactiva est. Varietates atomi vel elementi quae numeros differentes neutrorum habent sunt *isotopi.* Exempli gratia, carbonium-12 et carbonium-14 sunt isotopi elementi carbonii.

Radioactivitas necesse est aut cum bomba atomica; id est usu militario quod Societas Internationalis pro Energia Atomica prohibetur, aut cum reactorium nucleare: id est usu pacifico. 

Radioactivitatem prima describit Antonius Henricus Becquerel die 24 Februarii 1896, deinde Maria Curie, chemica Polona quae Lutetiae laboravit.

Genera casuum radioactivorum communia
-------------------------------------

* Casus alpha
* Casus beta
* Casus gamma

Nexus interni
-------------

* Actinium
* Radiatio electromagnetica
* Radiatio Cherenkov
* Radiatio Roentgensis
* Radiologia
* Semiotica atomica
* *Hibakusha*
* Leuchaemia - morbus cuius causa radioactivitas esse potest.

Bibliographia
-------------

* Bertulani, Carlos A. 2007. *Nuclear Physics in a Nutshell.* Princeton: Princeton University Press. ISBN 9780691125053
* Curie, Marie. 1904. *Recherches sur les substances radioactives,* editio altera. Lutetiae: Gauthier-Villars, Imprimeur-Libraire du bureau des longitudes, de l’école Polytechnique.
* Ferguson, Charles D. Tahseen Kazi, et Judith Perera. 2003. *Commercial Radiation Sources: Surveying the Security Risks.* Monterey: Monterey Institute of International Studies. ISBN 1885350066
* Oughton, Deborah H. et Valery Kashparov. 2009. *Radioactive Particles in the Environment.* Dordrecht: Springer. ISBN 9789048129478
* Quimby, Edith H. 1968. *Radioactive Nuclides in Medicine and Biology,* editio tertia. Philadelphia: Lea and Febiger.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **radioactivitatem** spectant. |
Wikidata Radu Boroianu
Res apud Vicidata repertae:Radu Boroianu: imagoRadu Boroianu: imago
*Nativitas*: 20 Septembris 1942; Bucaresta  
*Patria*: Romania  

**Officium**

*Officium*: member of the Senate of Romania, ambassador of Romania to Switzerland  
*Munus*: politicus, theatrical director, Interpres, legatus  

**Memoria**

*Laurae*: Commander of the National Order For Merit  

**Radu Boroianu** (natus die 20 Septembris 1942 Bucarestae) moderator theatralis, legatus et vir publicus Dacoromanicus est.

Munus
-----

Ad annum 1968 apud Academiam Artium Scaenicarum et Cinematographicarum Bucarestensem studebat et moderator theatralis factus est. Deinde ad annum 1990 hoc munere in Romania et extra patriam operam dedit atque opera litterarum Francica traduxit. Annis 1997 - 2001 legatus Romaniae in Helvetiam missus est.

Cursus honorum
--------------

Postquam regimen Communistarum anno 1989 deposium est, Borianu, sodalis Factionis nationalis liberalis (PN-R), annis 1990 - 1992 secretarius statalis in ministerio culturae fuit. Anno 1996 senator electus est et minister nuntiorum in consilio ministrorum Victoris Ciorbea erat. Nunc est praeses factionis liberalis reformatoriae.

Nexus externi
-------------

* Data apud situm interretialem Camerae Legatorum Romaniae[*nexus deficit*]

Notae
-----

1. ↑  mesagerulneamt.ro die 14 Decembris 2014

Ministri principales rectionum Victoris Ciorbea 1996 - 1998

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Crin Antonescu • Alexander Athanasiu • Victor Babiuc • Traianus Băsescu • Ákos Birtalan • Radu Boroianu • Sorin Botez • Ioannes Victor Bruckner • Ioannes Caramitru • Victor Ciorbea • Mircea Ciumara • Daniel Dăianu • Gabriel Dejeu • Stephanus Iosephus Drăgulescu • Horia Ene • Sorin Frunzăverde • Dinu Gavrilescu • Alexander Herlea • Antonius Ionescu • Constantinus Dudu Ionescu • Valentinus Ionescu • Andreas Marga • Ioannes Abraham Mureșan • Bogdan Niculescu-Duvăz • Nicolaus Stephanus Noica • Ioannes Oltean • Remus Opriș • Sorin Pantiș • Virgilius Petrescu • Andreas Pleșu • Călin Popescu-Tăriceanu • Elias Șerbănescu • Hadrianus Severin • Ulm Nicolaus Spineanu • Michael Sorin Stănescu • Valerius Stoica • Bujor-Bogdan Teodoriu • Georgius Tokay • Romeus Tomescu |
|  |
**Germanus** (natus circa annum 612 in urbe Augusta Treverorum; mortuus anno 675 apud urbem Monasterium Grandis Vallis in pago Bernae, Helvetia, fuit primus abbas monasterii Grandisvallensis. Ecclesiae catholicae Sanctus est.

Vita
----

Germanus Augusta Treverorum ex familia senatoria natus monachus in monasterio Vosegano Sancti Montis apud urbem Romarici Montem, postea abbatiae Luxoviensis fuit.

Monasterio Iurassense in dioecesi Basiliense circa annum 640 condito abbas Luxoviensis Waldebertus Germanum praepositum novo conventu mandavit.

Anno 675 post litem Germani cum duce Alsatiae Eticho abbas necatus fuisse dicit mythistoria.

Sacra Supellex
--------------

Hodie baculum abbatiale preciosissimum Sancti Germani in museo historiae et artium Iurassensium urbe Delemonte servatur.

Nexus interni
-------------

* Sanctus Germanus (index sanctorum et oppidorum nomine sancti Germani)

Bibliographia
-------------

* Ekkehardus Sauser: *Germanus von Münster-Granfelden*, in: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, tomus 14 (Herzberg 1998), p. 1030-1031.

Nexus externi
-------------

* Commentatio *Germani abbatis Grandisvallensis* in *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
Duo genera systematum radicum in plantis. Systema fibrosum (A) multas radices eiusdem vel similium magnitudinum habet. Systema autem radicum palarium (B) principalem radicem faciunt, cui sunt minores radices ex radice palari crescentes. Litterae significant locos ubi systemata radicum incipiant.
Radix palaris taraxaci (laeva) cum reliquo plantae (dextra)
Edulis et aurantia carotae pars est eius radix palaris.
**Radix palaris** est magna et media radix dominans, ex quo aliae radices lateraliter emergunt. Radix palaris plerumque est aliquantulum recta et crassissima, forma angustata, recte deorsum crescens. In nonnullis plantis, sicut carota, radix palaris est organum condendi tam evoluta quam vegetabile colitur.

Multae radices palares in organa condendi mutantur. Inter herbas pervulgatas quibus sunt radices palares numerantur sequentes.

* *Arctium* (Asteraceae)
* *Artemisia* (Asteraceae)
* *Asclepias syriaca* (Apocynaceae)
* *Beta vulgaris* (Amaranthaceae)
* *Callirhoe* (Malvaceae)
* Carota (Apiaceae)
* *Pastinaca sativa* (Apiaceae)
* *Petroselinum crispum* (Apiaceae)
* *Rapa* (Brassicaceae)
* *Raphanus sativus* (Brassicaceae)
* *Taraxacum* (Asteraceae)

Inter arbores magni momenti quae radices palares habent numerantur sequentes.

* *Abies* (Pinaceae)
* *Pinus* (Pinaceae)
* *Quercus* (Fagaceae)
* *Ulmus* (Ulmaceae)

Pinacotheca
-----------

* Radix palaris arboris.Radix palaris arboris.
* Radix palaris.Radix palaris.

Notae
-----

1. ↑  "Botany Manual". Ohio State University

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **radices palares** spectant. *(hic nexus fractus videtur)* |

* "Deep-rooted Plants Have Much Greater Impact on Climate than Experts Thought". *Sciencedaily*. 2006-01-13
* De radicibus palaribus. Arboretum Fullertonianum.
---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Eulipotyphla   
Familia : Erinaceidae   
Subfamilia : Erinaceinae   
Genus : *Erinaceus*   
Species : ***E. europaeus***   
*Erinaceus europaeus*   
Linnaeus, 1758  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Erinaceus europaeus*** est species mammalium familiae Erinaceidarum, quae in Europa, praesertim in Europa occidentali, etiam in insulis Britannicis, necnon in regionibus Europae mediae, Sueciae, Norvegiae, in Finnia, Estonia, et partim in Russia invenitur. Apud antiquos **īrēnāceus** vel **ēricius** appellabatur.

Tergum eius fere 6 000 aculeis 2–3 centimetra longis contegitur. Corpus est inter 16 et 26 centimetra longum et pondo inter 0.4 et 1.2 chiliogrammata pendit. Post soporem hibernum pondus modo 300 grammatum habere potest, sed aestate ineunte brevi tempore pinguescit.

Varia animalia parva venatur: plerumque coleoptera, myriapoda, formicas, dermaptera, araneas, et alia insecta, sed etiam ranas, et pullos murum, talparum, avium. Nonnumquam etiam glandibus, fungis, baccis vescitur.

Imagines
--------

* SceletusSceletus
* Erinacei iuvenis et adultusErinacei iuvenis et adultus
* 
*

Notae
-----

1. ↑  Gaius Plinius Secundus, *Naturalis historia* 8.125 et passim.
2. ↑  Marcus Terentius Varro apud Nonium, *Menippeae* 49.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **erinaceum europaeum** spectant. |

* Wildlifeonline de erinaceo europao (*Anglice*)
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Erinome (satelles)

**Erinoma** (*-ae*, f.) in mythologia Graecoromana fuit filia Celetis Cyprii, Aegyptiorum progenies. Fabulam Erinomae apud Servium legimus in commentariis Vergilianis. Puella ob nimiam castitatem nota est igiturque a Minerva et Diana dilecta, sed a Venere invisa, quae ab initio in amorem eius inpulit Iovem:

"Quem dolum postquam Iuno animadvertit, ut fraudem fraude superaret, petit a Venere ut in amorem puellae Adonem inflammaret. Quem posteaquam nulla fraude sollicitare in eius amorem potuit, obiectis quibusdam nebulis, ipsum Adonem in penetrale virginis perduxit. Ita pudicitia puella per vim et fraudem caruit. sed hanc Diana miserata circa Cisseum fluvium in pavonem mutavit. Adonis vero ubi cognovit se amatam Iovis vitiasse, metuens profugit in montis Casii silvas ibique inmixtus agrestibus versabatur. Quem dolo Mercurii monte deductum cum aper, quem fabulae Martem loquuntur, vehementer urgeret et ab Adone vinceretur, repente fulmen Iuppiter iecit et Adonem morti dedit: sed cum Venus illusum sibi et mortem amati Adonis saepe quereretur, Mercurius miseratus imaginem Adonis, ut vivere crederetur, ad suos reduci fecit. Iuno autem a Iove petiit, ut Adonis in lucis patriis aevum degeret. Tum Diana puellae Erinomae formam pristinam reddidit, quae tamen ex Adone Taleum filium procreavit et cum viro permansit."

Notae
-----

1. ↑  Servius, *Commentaria in Eclogas Vergilianas* 10.18.
Wikidata Petrus Codicillus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 24 Februarii 1533, 24 Februarii 1533; Sedlčany  
*Obitus*: 29 Octobris 1589; Praga  

**Officium**

*Munus*: astronomus, Praeceptor, scriptor, poëta, mathematicus  
*Patronus*: Universitas Carolina Pragensis
**Petrus Codicillus** (Bohemice *Petr Knížka z Tulechova*, die 24 Februarii anni 1533 natus et die 29 Novembris anni 1589 Pragae mortuus, humanista Bohemicus fuit.

Vita et opera
-------------

A Melanchthone educatus, in Universitate Carolina Pragensi docuit. Octies rector huius universitatis electus est. Carmina Latina componebat (epithalamia, epicedia, elegiae edita sunt). *Antigonam* Sophoclis Latine vertit. *Ordinem studiorum docendi atque discendi litteras in scholis civitatum regni Bohemiae* anno 1586 edidit et Lexicon Latino-Bohemo-Theodiscum anno 1560. Cum e calendariis, quas quotannis ederet, anno 1585 Iohannis Hussii et Hieronymi Pragensis festa exemit, populi iram metuens e Praga fugit et solum cum dies eorum in libris anno 1588 editis restituisset, reverti potuit.

Notae
-----

1. ↑   *Knížka* est *libellus* vel *codicillus*, *z Tulechova* — *de Tulechov*.

Bibliographia
-------------

* De Petro Codicillo **(Bohemice)**

Nexus externi
-------------

* Vocabularium trilingue a Codicillo compositum
* *Antigonae* versio a Codicillo facta
* Epithaphia Petro Codicillo collecta
* Opera Petri Codicilli in *WorldCat*
* Petrus Codicillus in *CERL Thesaurus*
Erise Africanum de capsico.
**Erise** (Arabice هريسة *harīsa*) est genus pulmenti mediorientalis quod elisum vel tritum paratur. Sunt saltem duo cibi quae hoc nomine designantur, quorum alterum e frumento, alterum e capsico fit; est etiam erise de carne bubula.

De nomine
---------

Erise Armeniacum de frumento.
Vox Arabica quae est هَريْسَة *harīsah* significat elisam (هرس *haras* 'elidere'; cf. vocem Hebraicam הרס *haras* 'destruere').

Variae orthographiae in operibus Latinis reperiuntur:

* **Erise**: Iambonini *Liber de ferculis* (saeculo 13) describit "*Erise* de frumento" (21), de oryza (22) et similia,
* **Habarisia**: Elbochasim medicus Bagdatensis, *Tacuinum sanitatis* (saeculo 13), 20
* **Alherisse**: Alpagi *Interpretatio Arabicorum Nominum* (saeculo 16), 78

Erise de frumento
-----------------

*Erise von Reiß*: praeceptum Theodisce scriptum. Iamboninus Cremonensis, *Liber de ferculis et condimentis* (MS Monacensis Cgm 415 ff. 5v-6r)
Erise de frumento Iamboninus describit, et usque ad hunc diem parant Armeni et Suri. Est quoddam genus pultis quod ex alicis, tritico eliso vel quodam frumento, et carne adiposa, saepissime agnina gallinaceave fit

Erise de capsico
----------------

Erise de capsico originem ab Africa Septentrionali (Tunisia, Libya, Algeria, Maroco, etc.) ducit, sed nunc per orbem in usu est. Est condimentum vel embamma, nempe ius pungens capsicatum, quod fit ex tritura capsicorum variorum (saepe *Baklouti* et serranorum inter alias) aromatumque et herbarum, exempli gratia allio, coriandri semine, croco, careo, et oleo.

Erise de bubula
---------------

Auctor *Thesauri beneficiorum mensaeque varietatum*, saeculo XIII vel XIV scribens, erise de carne bubula descripsit.

Notae
-----

1. ↑  Iambonini *Liber de ferculis*, 21 et seq. Vide plura sub rubrica "de nomine" et imaginem nostram

Bibliographia
-------------

Praecepta
* saec. XIII exeunte : Iamboninus Cremonensis, *Liber de ferculis et condimentis* (Anna Martellotti, *Il Liber de ferculis di Giambonino da Cremona* [Fasano: Schena, 2001] no. 21, 22)
* saec. XIV : *Kanz al-fawāʾid fī tanwīʿ al-mawāʾid* (Manuela Marin, David Waines, edd. [Stutgardiae: Steiner, 1993]; Nawal Nasrallah, interpr. *Treasure Trove of Benefits and Variety at the Table* [Lugduni Batavorum: Brill, 2018] p. 137)

Nexus interni
-------------

* Puls
* Seuc
**Petrus Cantor Parisiensis** (mortuus die 22 Septembris 1197) fuit scriptor, theologus et cantor Francicus. Secundum Iacobum Le Goff Petrus primus fuit qui verbum substantivum purgatorium adhibuit.[1]

Apud scholam cathedralem Remensem studuit. Anno circiter 1180 canonicus et praeceptor ecclesiae cathedralis Parisiensis meruit moxque ibidem cantor. Anno 1191 ad episcopatum Tornacensem electus est, quae electio a Guillelmo Campaniensi annullata est. Inter iudices fuit Compendii anno 1196 in negotio matrimoniali regis Philippi et Ingeburgis Daniae. Anno 1196, Mauricio de Soliaco mortuo, ad dioecesem Parisiensem electurus se recusavit. Eodem anno Remos iter faciens apud abbatiam Longipontis Cisterciensem mortuus est.

De aviditate eiusdem Mauricii ad pecunias pro ecclesia nova Nostrae Dominae Parisiensis congerendas, et de bonis consiliis Petri Cantoris, Caesarius Heisterbachensis refert:

Temporibus Philippi Regis Francorum qui hodie regnat, erat in civitate Parisiensi usurarius quidam ditissimus Theobaldus nomine. Hic ... ad Magistrum Mauritium eiusdem civitatis episcopum venit eiusque consilio se commisit; ille vero cum in aedificatione ecclesiae beatae Dei Genitricis Mariae nimis ferveret, consuluit ei quatenus pecunias suas ad structuram operis inchoati contraderet; qui, huiusmodi consilio aliquantulum sibi suspecto, adiit Magistrum Petrum Cantorem verba episcopi ei insinuans, cui ille respondit: "Non dedit tibi bonum consilium hac vice: sed vade et fac clamari per civitatem sub voce praeconis quia paratus sis restituere omnibus, a quibus aliquid supra sortem accepisti." Factumque est ita. Deinde rediens ad Magistrum ait: "Omnibus ad me venientibus teste conscientia omnia restitui ablata, et adhuc supersunt plurima." Tunc ille, "Modo," inquit, "poterit eleemosynam dare secure."[2]

Notae
-----

1. ↑  Jacques Le Goff, *La Naissance du purgatoire*. 1981
2. ↑  Caesarius Heisterbachensis, *Dialogus miraculorum* 2.34

Bibliographia
-------------

Editiones operum
* "Petri Cantoris Verbum abbreviatum" in *Patrologia Latina* vol. 205 coll. 9-554 Textus apud archive.org; apud gallica
* Monique Boutry, ed. *An Edition of the Long Version of Peter the Chanter's Verbum Abbreviatum: Petri Cantoris Parisiensis Verbum adbreviatum. Textus conflatus*. Turnhout: Brepols, 2004 (*Corpus Christianorum. Continuatio Mediaevalis*, 196)

Biographica et critica
* J.-B. Migne, "Pierre Le Chantre" in *Nouvelle encyclopédie théologique* vol. 23 (1864)
* John W. Baldwin, *Masters, Princes and Merchants: The Social Views of Peter the Chanter and his Circle*. Princetoniae: Princeton University Press, 1970
* Philippe Buc, *L'ambiguïté du livre. Prince, pouvoir, et people dans les commentaries de la Bible au Moyen Age*. Lutetiae: Beauchesne, 1994
* Philippe Buc, "Vox clamantis in deserto? Pierre le Chantre et la prédication laïque" in *Revue Mabillon* vol. 4 (1993) pp. 5-47
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Erinome


Wikidata Erinome (satelles)
Res apud Vicidata repertae:Erinome (satelles): imagoErinome (satelles): imago
*Primarius*: Iuppiter
**Repertus**

*Primus repertor*: Scott S. Sheppard, David Clifford Jewitt, Yanga R. Fernándezdie 23 Novembris 2000
**Res orbitales**

*Periodus orbitalis*: 711.965 dies  
*Axis semimaior*: 22 986 286 chiliometrum  
*Aphelion*: 28 853 322 chiliometrum  
*Perihelion*: 17 119 250 chiliometrum  
*Excentricitas orbitalis*: 0.266  
*Inclinatio orbitalis*: 163.73788 gradus anguli  

**Res physicae**

*Albedo*: 0.04  
*Magnitudo apparens*: 22.8  
*Diametrum*: 1.6 chiliometrum  
*Massa*: 45 petagram  
*Densitas*: 2.6 gram per cubic centimetre  

**Erinome**, nomine pleno **Jupiter XXV (Erinome)**, est satelles Iovis, olim designatione **S/2000 J 4** agnitus, quae anno 2000 ab S. S. Sheppard reperta est. Gregi Carmae attribuitur. Fabula Erinomae, e qua haec satelles appellata est, in commentariis Vergilianis a Servio confectis legitur: filiam fuisse Celetis Cyprii, castitate notam et de ea re a Venere invisam, quae in amorem puellae Adonem inflammavit.

Satellites gregis Carmae
Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 48 a die 23 Novembris 2000 usque ad 25 Decembris 2003 constant.

Nexus interni
-------------

* Tabula satellitum naturalium Systematis Solaris

Nexus externi
-------------

* Res orbitales satellitum naturalium apud NASA et JPL
	+ Res physicae satellitum planetarum apud NASA et JPL
* Satellites secundum planetis digestae apud NASA
* Ephemerides satellitum naturalium Unionis Astronomicae Internationalis apud universitatem Harvardianam
* *Gazetteer of Planetary Nomenclature* apud USGS
* De Erinome **(Russice)**