recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Intercalatio** est terminus technicus, qui in temporum ratione in usu est: Certum temporis spatium (secundum, minutum, hora, dies, hebdomas, mensis, annus) in systema calendarii datum (sicut calendarium solare, calendarium lunare, calendarium lunisolare) intericitur (intercalatur), ut cursui siderum observato accomodetur.

Iam Calendarium Romanum – initio Calendarium lunare decem mensium – intercalationibus usus est, quae *dies intercalaris* *mensis intercalaris* et *annus intercalaris* vocatae sunt.

Calendarium, ut usui cottidano aptum sit, totos dies exhibere debet, quod annus solaris 365¼ dierum non exhibet. Inde in calendario Gregoriano quinto quoque anno dies calaris inicitur, non autem certis annis saeculorum, qui per 400 non dividuntur (sicut 1700, 1800, 1900, 2100).

Aliud exemplum est Calendarium Hebraicum, quod annum lunisolarem observat. et annum solarem 365¼ dierum et annum lunarem observat. Certis annis mensis decimus tertius intercalatur, ut calendarium necessitatibus accomodetur.

Nexus interni
-------------

* Annus intercalarius
* Secundum intercalarium

Nexus externi
-------------

* *Encyclopaedia Britannica*, 1911
Ecclesia Sanctae Dorotheae trans Tiberim, ubi conveniebant oratoriani Romani
**Oratorium divini amoris**[1] motio reformatoria Catholica fuit, quod in aula Leonis X conditum est. 

In membris fuerunt e.g. Caietanus Thienaeus, Ioannes Petrus Carafa et Iacobus Sadoletus. Paucos annos post sodales quidam Ordinem Theatinorum fundaverunt.

Historia
--------

Radices Genua fuerunt: advocatus Hector Vernazza, pater nonnae mysticae Baptistinae Vernazza, partes graves in historia huius oratorii egit una cum tribus Genuensibus civibus (Ioanne Salvago, Nicolo Grimaldi et Benedicto Lomellino). Inspirationes dedit et Catharina Fiesci Adorno (sive: *Catharina Genuensis*). 

Anno 1497 Vernazza sodalitatem manutergialem *(Compagnia del Mandiletto)* condiderat, a qua eleemosynae pro pauperibus collectae sunt. Anno 1499 valetudinarium infirmorum moribundorum *(Societas reductus incurabilium)* advenit, generis sui primum in tota Italia. Id senatus Genuensis die 27 Novembris 1500 approbavit et papae Iulius II et Leo X officialiter laudaverunt.

Oratorium Romanum annis aliquando inter annos 1514 et 1517 erectum est, ubi et laici et clerici in Fano Sanctorum Silvestris et Dorotheae convenire solebant ad colloquium de ecclesia reformanda. Genuae autem aditus nobilibus reservatus erat. Papa Leo X numerum participum in laicos XXVI et clericos IV reduxit die 24 Martii 1514. In regulis ordo strictus stipulatus est de precibus fundendis, de caritate agenda, de confessione danda, de captivis visitandis, de orbis curandis, de infirmis consolandis, de communione recipienda. Ut actus Christiani in omnibus classibus quam maxime frugifer essent, res istae clementes utpote in secreto actae sunt. Anno 1527, post Direptionem Romanam, oratorium abolitum est, cuius spiritus autem in nosocomiis porro colebatur.

Notae
-----

1. ↑  Nomen apud New Schaff-Herzog Encyclopedia

Bibliographia
-------------

* Arnold Hauser: *Sozialgeschichte der Kunst und Literatur.* 43. Ausgabe. C. H. Beck, Monaci 1990, ISBN 3-406-02515-3, p. 396
* Hermann Hettner: *Italienische Studien. Zur Geschichte der Renaissance.* Vieweg, Brunsvici 1879, p. 244
* A. Cistellini: *Figure della riforma pretridentina*, Brixiae 1948
* P. Paschini: *La beneficenza in Italia e le compagnie del divino amore*, Romae 1925
E. T. A. Hoffmann

*Vide etiam paginam discretivam:* Hoffmann (discretiva)

**Ernestus Theodorus Gulielmus Hoffmann** (Theodisce *Ernst Theodor Amadeus Hoffmann*; natus nomine *Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann* Regiomontii die 24 Ianuarii 1776, mortuus Berolini die 25 Iunii 1822) fuit scriptor Germanicus fabularum Romanticarum, iuris consultus, musicographus, atque artifex.

Vita
----

Hofmann compositorem musicae Wolfgangum Amadeum Mozart ita admiratus est ut praenomen suum tertium mutaret.

Complures fabulas ac phantasma modo romantico scripsit quibus non solum in Germania sed etiam in Francia et aliis nationibus nomen illustre sibi paravit. Etiam compositor musicae notus est. In tribunali regni Borussiae iudex magnus monstratus? servivit. 

Mortem obiit anno suo quadragesimo sexto. Conditorium eius medio in sepulcreto prope stationem viae ferratae subterraneae Mehringdamm Berolini situm est. Amici poesis et operum eius quotannis ad sepulcretum conveniunt ut memoriam poetae colant. Iacobus Offenbach operam suam *Les contes d'Hoffmann* creavit utens variis narrationibus Hoffmanni quas scriptores Ioannis Paulus Barbierus et Michael Carreus in fabulam scaenicam composuerant.

Notae
-----

1. ↑  De romantica interpretatione musicae in operibus Hoffmann vide Fausto Cercignani, *E. T. A. Hoffmann, Italien und die romantische Auffassung der Musik*, Sandro M. Moraldo, *Das Land der Sehnsucht. E. T. A. Hoffmann und Italien*, Heidelberg, Winter, 2002, 191-201.

Nexus interni
-------------

* Gulielmus Hauff
* Magdalena de Scudéry

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ernestum Theodorum Amadeum Hoffmann** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Classical Archives • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Opera apud Zeno cum biographia brevi
Quibus partibus regnum Seleucidarum pace deminutum sit monstratur 
**Pax** **Apamena** in civitate Apamea Cyboto anno 188 a.C.n. inter rem publicam Romanam et regnum Seleucidarum icta est. 

Concilio pacis faciundae apud Apameam congresso impositae sunt Antiocho a victoribus condiciones satis acerbae: Antiocho esse cedendas omnes partes ultra Taurus montes sitas praeter Ciliciam provinciam Syriae maxime adfinitam usque ad Calycadnum flumen Praeterea a Romanis severiter interdictus est, Graeciam ne mechanematis neve beneficiis confunderet eiusque statum dirueret. Etiamsi Romani maximum omnium opus Antiocho devicto dederunt tamen cum suam imponere aperte dicionem liberis Graeciae Asiaeque Minoris civitatibus praeter Cephalleniam Zacynthumque insulas nollent partes conquisitas regnis atque foederatis maxime sibi gratis gubernandas commendaverunt.  Quare Eumenes Pergamorum, qui pugna maximo suo periculo haud abstinuisset, oppido Lysimachea, paeninsula Chersones, regionibus Mysia, Lydia, Phrygia, Pisidia nec non Caria quoad septentrionem vergit remuneratus est. Rhodiis autem Lycia inferiorque Cariae pars est a Romanis tributa. Classem etiam Antiocho tradendam vel absolvendam constitutum est praeter decem naves, quibus vetitum est, ne ultra promonturium Sarpedonis iuxta Calycadni oris siti navigarent. Decretum illi est insuper, ne diutius gentes Galatorum merce conduceret neve elephantibus in acie uteretur. Praeterea Romani Antiocho etiam quindecim milia talenta solvenda imposuit, quorum iam ante quam pax erat composita quingenta coactus est Romanis tramandare, reliquorum autem quotannis solvens milia debuit. His ex condicionibus Antiocho per quartam spatii Carthaginiensibus secundo Punico bello devictis concessi partem duplicem copiam, quare suo imperio etsi divitiis uberanti ruina paratum est. Denique Antiocho non solum coactus est Romanis peregrinos, qui Romanam causam in Graecia opposuissent, tradere, quorum clarissimus autem Hannibal suae antea vitae finem fecit, sed etiam nobiles quosdam et ipsum suum filium obsides eis dare; quare evenit, ut Antiochus IV pueritiam Romae degeret.

Nexus externae
--------------

*
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Imperium Romanum maxima amplitudine.
**Pax Romana** erat stabilis aetas in Historia Romae c. 27 a.C.n.–180 p.C.n. ubi Imperium Romanum florebat et erant paucae pugnae. Quod ab Augusto facta est, apellatur quoque **Pax Augusta**.

Bellis civilibus finitis provinciae non solum pace frui coeperunt, sed etiam paupertate, qua bellorum causa affectae erant, paulatim liberabantur. Augustus, cum et senatum secum in gratiam reduxisset, magna dignitate fuit apud populum.

Ut Romani etiam in pace Romana bella gererent civilia et peregrina, tamen prae aetatibus priori et posteriori proelia erant minora et rariora.

Quia pax Romana defensa est ab imperio forte scilicet Romano postea aliae paces quas quoddam imperium forte defendit similiter verbo vocabantur.

Nexus interni
-------------

* Ara Pacis Augustae
* Pax Britannica
* Pax Americana
* Pax Germanica

Bibliographia
-------------

* Goldsworthy, Adrian. *Pax Romana: War, Peace, and Conquest in the Roman World*. Novo Portu: Yale University Press, 2016.
* Parchami, Ali. *Hegemonic Peace and Empire: The Pax Romana, Britannica and Americana*. Abingdon: Routledge, 2009.
Civitates Europa post paces Campi Formii et Basiliae
Villa Manin, Domus napoleoni
**Pax Campi Formii** die 17 Octobris 1797 in Campus Formidus in Italia Septentrionali inter Napoleonem Bonaparte, consulem Rei Publicae Franciae et Franciscum regem Hungaria et archiducem Austriae decreta est. Finivit Bellum Primum Coalitionum, quod inter has civitates ab anno 1792 gesta est. Pax signata est in *Villa Manin*, qui ad Ludovicum Manin, postremum Ducem Reipublicae Venetae pertinuerat; quae respublica foedere Campi Formii abolita est.

Decreta Pacis
-------------

* Austria Nederlandiam Austriacam Franciae cessit et res publicas Liguriam et Cisalpinam in Italia Septentrionali a Napoleone conditas agnovit.
* Franciae praeterea Insulae Ioniae Corcyra, Zacynthus, Cephallenia traditae sunt.
* Ex altera parte Austria Reipublicae Venetae provincias ad Athesem flumen, Histriam, Dalmatiam atque sinum Cathari accepit. Naves longae Venetiae Austriacis cessae robur erant novae classis Imperii Austriaci.
* Praeterea in stipulis secretis Rhenus fluvius finis Germaniae et Franciae constituta est.

Momentum Foederis
-----------------

Foedus Campi Formii, postquam Pacem Basiliensem anno 1795 facta est, Bellum Primae Coalitionis finivit, nisi quod Britannia pugnas continuavit.

Nexus externi
-------------

Ultima foederis pagina cum Napoleonis et Austriacorum legatorum signis sigillisque, in Archivi nationalis Parisiensi aedificio servata
* Textus Foederis (lingua Francica)
Wikidata Pawlowsk
Res apud Vicidata repertae:Pawlowsk: insignePawlowsk: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 59°41′0″N 30°26′0″E  
*Numerus incolarum*: 17 653  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Павловск
**Gestio**

*Procuratio superior*: Petropolis  

**Geographia**

*Superficies*: 36.797 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Paulopolis (discretiva)

**Pawlowsk** (Russice *Павловск*) vel melius **Paulopolis** est urbs regionis Leninopolitanae Russiae, Petropolis suburbium et nunc pars. Incolas 17 449 anno 2020 habuit. In Paulopoli palatia imperatoris cum hortis splendida in ripis Slaviancae fluminis sita est.

*Amicitiae templum* et Slavianca flumen in horto Paulopolitano

Historia
--------

Anno 1777 Catharina II haec loca Paulo filio donavit; ab anno 1788 Paulus Gatschinam migravit et Paulopolim uxori Mariae Theodori filiae donavit. *Vicus Paulinus* (*Pavlovskoie selo*) usque ad annum 1796 locus nominabatur; annis a 1918 ad 1944 *Slutsk*.

Notae
-----

1. ↑  *Corpus inscriptionum Graecarum...*, vol. II, Berolini 1843, p. 998, 1000. Cf. Ioannis Antonii Weinmann *Elenchus plantarum Horti Imperialis Pawlowskiensis et agri Petropolitani*, Petropoli 1824.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°41′0″N 30°26′0″E • 512052 *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Palatium Fontis Belli
**Pax Palatii Belli Fontis** 14 Octobris 1809 in Palatio Belli Fontis apud Vindobonam inter Austriam et Franciam constituta est et Bellum Quintae Coalitionis finivit.

Historia
--------

Ad quintam coalitionem anno 1809 Austria et Regnum Unitum convenerant. Napoleo I imperator Francorum celeriter Vindobonam occupavit et 21/22 Maii apud Aspern victus alligatos tamen 6 Iulii/7 Iulii 1809 Proelio apud Wagram pervicit et deinde 12 Iulii apud Znoymam indutiae constitutae sunt. Franciscus I imperator Austriae itaque Clementem Vencelum Nepomucum Lotharium Metternicum, qui concordiam cum Francia restituere coluit, die 8 Octobris novum administrum rerum exterarum fecit. Sic diebus proximis de pace agebatur.

Decreta pacis
-------------

Austria, quae civitas bello victa erat, haec confirmat:

* Austria Carniolam, Tergestem, Goriciam, Santicum, litora Croatiae Napoleoni cessit.
* Item Cracoviam et orientem partem Galiciae perdidit, quae regiones pars Ducatus Varsoviae factae sunt. Tarnopolin Russiae tradidere coacta est.
* Praeterea ad Saepta continentalia contra Britanniam accessit.

Paulo post Napoleo etiam Mariam Ludovicam filiam imperatoris Austriae in matrimonium duxit.

Nexus externi
-------------

* De pace in lexicon Austriae (lingua Theodisca)
Civitates Europae post paces Basiliensis (1795) et Campi Formii (1797)
**Pax Basiliensis** anno 1795 Basiliae inter Franciam ex altera et Hispania atque Borussia nec non Comitatum Provincialem Hassiam-Cassalam constituta est. Hae civitates dehinc se e Bello Primae Coalitionis receperunt, quod anno 1797 Pace Campi Formii finita est.

Decreta Pacis
-------------

Foedus inter Borussiam et Franciam 5 Aprilis 1795 signatum est. Borussia Franciae regiones ad laevam ripam Rheni flumnis cessit. Ex altera parte ex pace communi decreta postea regiones cis Rhenum acceptura esset. Pro Borussia Carolus Augustus de Hardenberg foedus signavit.

* Die 22 Iulii Francia et Hispania de pace convenerunt, quae magnam partem insulae Hispaniolae Franciae atque Haitiae coloniae cessit.
* Cum Hassia-Cassala denique die 28 Augusti pax signata est.

Momentum pacis
--------------

Pace Basilieni duo magni hostes Franciae e coalitione se receperunt. Francia iterum civitas maior in Europa accepta est.

Nexus externi
-------------

* Commentarius de foederibus Basiliae (lingua Anglica)
**Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

***Asterix et Cleopatra*** est liber pictus de quodam Asterigis periculo, quem Renatus Goscinny composuit, Albertus Uderzo pinxit, et Carolus Rubricastellanus in Latinum convertit. Hic liber ad notissimam pelliculam anno 1963 editam (cui titulus "Cleopatra" est) alludit.

Nonnullae personae dramatis
---------------------------

* Cleopatra - regina Aegyptii
* Iulius Caesar - dictator
* Numerobis - "optimus Alexandriae architectus"

Bibliographia
-------------

* *Asterix et Cleopatra.* 2015. Egmont Ehapa Media GmbH. ISBN 978-7704-3464-0.

### Versio paleo-graeca

* Phanis I. Kakridis (ΦΑΝΗΣ Ι. ΚΑΚΡΙΔΙΣ) interpr. 1997, "Ἀστερίκιος καὶ Κλεοπάτρα", Athenarum, Mamouth Comix.

Nexus interni
-------------

* Libri Latine Redditi
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

***South Park*** ('Ager Australis') est satirica picturarum animatarum series televisifica Americana. Ab Matthia Stone et Trey Parker creata, atque in Civitatibus Foederatis abs Comedy Central distributa et emissa ex 1997 ad diem hodiernum (2010), nunc iam series tredecim tempora numerat.

*South Park* vicissitudines Stanislae, Coelii, Erici, et Kenethi narrat, quattuor puerorum tertii gradus scholaris, qui urbiculam Agri Australem, in Colorato sita, incolunt. In principio picturae cum technica *animationis caesurarum* et *quadrum per quadrum* animabantur ubi photogrammata erant facta collocandis particulis cartellarum sub fundum. Haec enim paulatim ab animatione computatrorum substituta est.

Ager Austri saepe ferox satura contra mores populorum solis occidentis esse putatur: nam episodium *Agri Austri* saepe narrat de factis temporum currentium, de stultitia hominum publicorum, de corruptione morum et de omnibus rebus hodiernis quae videntur esse insanae et turpes, stultae, et contemnendae.

In Agro Austri, primam partem agunt quattuor pueri (Stanislaus Marsh, Ericus Cartman, Coelius Broflovski, et Kenethus McCormick) novem annorum nati, qui ipsi sunt exemplaria stultitiae et roboris comicae hodierni temporis. 

* **Stanislaus Marsh** (*Stanley Marsh*), filius geologi nomine Randulphus (*Randy*). Stanislao est canis cinaedus et avus 102 annorum natus qui vivere odit et saepe nepotem implorat ut se necet.
* **Ericus Theodorus Cartman** (*Eric Theodore Cartman*), filius dominae quae in praeteritis temporibus, more meretricis, multis cum iuvenibus Agri Austri se delectavit, Ericus, decimum annum agens, nescit quis sit pater suus. Puer mali ingenii et crasso corpore, saepe putat se vere callidum esse quamquam semper fallit.
* **Coelius Broflovski** (*Kyle Broflovski*), est puer Iudaeus, qua re saepe victima est ludibrii Erici Cartman. Etsi Coelius intellegentior est quam sui amici, vere nimius est et ab invidia cruciatus.
* **Kenethus McCormick** (*Kenny McCormick*), est puer humilissimo generi natus. Spectatores semper Kenethum videre possunt indutum cucullo propter quem Kenethus, cum os habeat occultum, dicit verba quae non possunt intellegi nisi ab incolis Agri Austri. In omnibus episodiis serierum primae, secundae, et tertiae Kenethus moritur, ad rursus effluendum in episodio sequente.

Bibliographia
-------------

* Weinstock, Jeffrey Andrew. 2008. *Taking South Park Seriously.* Novi Eboraci: State University of New York Press.

Nexus externi
-------------

* SItus seriei apud Comedy Central.
Wikidata Strumnitza
Res apud Vicidata repertae:Strumnitza: insigneStrumnitza: insigneStrumnitza: vexillumStrumnitza: vexillum
municipality of North Macedonia  
*Civitas*: Macedonia Septentrionalis  
*Locus*: 41°25′48″N 22°39′36″E  
*Nomen officiale*: Струмица  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Macedonia Septentrionalis  

**Forma**

*Area*: 321.49 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Strumica  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: SR
**Tabula aut despectus**

Strumnitza: situsStrumnitza: situs
Strumnitzae: Decpectus in urbem
**Strumnitza** (-ae, *f.*), olim **Tiberiopolis** (-is, *m.*) (Macedonice: *Струмица / Strumica*; Graece: *Αστραίον / Astraion*) est urbs et municipium Macedoniae Septentrionalis, in Regione Austro-Orientali sita. Urbani *Strumnitzenses* appellantur.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Strumnitza fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, saeculo IV condita. Hodie est Sedes Titularis; nomen est Dioecesis Strumnitzensis.

Notae
-----

1. 1 2 3  "Dioecesis Strumnitzensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 41°25′48″N 22°39′36″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Strumnitzam** spectant. |
Charta pacis Thorunensis (sigillorum maior pars deest)
**Pax Thorunensis** prima dicta die primo mensis Februarii 1411 haud procul oppidi Thorunium in insula in medio flumine sancita est inter Ordinem Teutonicum et regem Polonicum Vladislaudem II et principem Lithuaniae Alexandrum Vitoldum ei foedere iunctum. Finem fecit belli annorum 1409–1411, cui proelium maximi momenti fuit Tannenbergensis pugna anni 1410.

Condiciones
-----------

Clade exitiosa a manibus Polorum accepta tamen praefectus ordinis Henricus Plavensis cum deinde castro capitali Marienburg bene ac feliciter oppugnantia exercitia arcuisset condiciones lenes invito rege Polonico exprimere valuit: Ordini manebant omnia ferme dominia praeter provinciam Samogitiae foedere anni 1398 partam, quae Magno Ducato Lituaniae redenda fuit et concessis minoribus regionibus fini meridionali adiacentibus, id est praecipue terrula Dobrinensis. In condiciones nominatim inclusi sunt etiam Ianos et Semovitus duces Masoviae necnon dux Bogislavus VIII dux Pommeraniae, cui rex Polonicus dum adhuc castrum Marienburg obsidet ad tempora futura nonnullas praefecturas ordinis obligaverat. Testes foedus corrobantes praeterea fuerunt archiepiscopus Rigae et episcopus Dioecesis Herbipolensis.

Ad captivos proelii Tannenbergensi liberandos castraque occupantibus tollenda rex Polonicus a Henrico Plavensi C mille denarios postulavit, quae copia quattuor pensionibus constitutisque diebus solvenda fuit. Illis stipendiis aerarium ordinis paene vacuefactum est qua re ordo Teutonicus post annum 1411 magis magisque ad egestatem redactus est.

### Chronica eventus

* Iohannes Longinus (Jan Długosz): *Banderia Prutenorum*.
* idem: *Annales seu Cronicae incliti Regni Poloniae* (1445–1480).
* Ioannes Christopolitanus: *Chronicon terrae Prussiae*.
Andreas de Bülow (ad sinistram) anno 1982 cum Ioanne Matthöfer
**Andreas de** (Theod.: *Andreas von*) **Bülow** (natus 17 Iulii 1937 Dresdae) vir publicus Germaniae et sodalis SPD est.

Familia et Iuventus
-------------------

Patria familiae suae Megalopolis erat. Parentes de Bülow musici fuerunt. Ipse, postquam Dresda 14 Februarii 1945 Bello Orbis Terrarum II deleta est, cum parentibus primo in Thuringiam, deinde Heidelbergam fugit. Ibi anno 1956 maturitatem adeptus est.

Munus
-----

De Bülow Heidelbergae et Monachii iurisprudentiae studebat atque anno 1960 primam, anno 1964 secundam probationem accepit. Stipendio instituti *Fridericus Ebert* in CFA studiorum causa iter fecit. Anno 1966 minister publicus Badeniae-Virtembergiae factus, anno 1969 doctor iurisprudentiae promotus est.

Familia
-------

De Bülow maritus est atque quattuor filios habet.

Cursus honorum
--------------

Anno 1960 de Bülow sodalis SPD factus, anno 1969 primo legatus Dietae Foederalis Germaniae electus est. Annis 1976 - 1980 secretarius statalis in Administerio Foederali Defensionis Publicae fuit. 6 Novembris 1980 ab Helimuto Schmidt cancellario foederali Administer Foederalis Scientiae factus est. 1 Octobris 1982 de Bülow a magistratu dimissus est, cum Helimutus Kohl (CDU) cancellarius foederalis electus esset. Ad annum 1994 de Bülow in parlamento Theodisco mansit.

Diurnarius
----------

Postquam Dietam Foederalem reliquit, de Bülow diurnarius laborat, praesertim de labore de criminibus vigilum tectorum scribit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina tabularii instituti Fridericus Ebert (lingua Theodisca)

Administri Foederales Scientiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Horatius Ehmke (SPD) |
Ioannes Matthöfer (SPD) |
Volkerus Hauff (SPD) |
Andreas de Bülow (SPD) |
Henricus Riesenhuber (CDU) |
Matthias Wissmann (CDU) |
Paulus Krüger (CDU) | |
|  |



Consilium ministrorum Schmidt III (6 Novembris 1980 - 1 Octobris 1982)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Helimutus Schmidt (SPD) |
Ioannes-Theodericus Genscher (FDP) |
Gerhardus Baum (FDP) |
Ioannes Iochen Vogel (SPD) |
Ioannes Apel (SPD) |
Ioannes Matthöfer (SPD) |
Manfredus Lahnstein (SPD) |
Otto Comes Lambsdorff (FDP) |
Iosephus Ertl (FDP) |
Björn Engholm (SPD) |
Heribertus Ehrenberg (SPD) |
Hinricus Westphal (SPD) |
Antje Huber (SPD) |
Anca Fuchs (SPD) |
Volkerus Hauff (SPD) |
Curtus Gscheidle (SPD) |
Theodericus Haack (SPD) |
Egon Franke (SPD) |
Andreas de Bülow (SPD) |
Georgius Schmude (SPD) |
Rainerus Offergeld (SPD) |
|  |
Wikidata Andreas Zaliznjak
Res apud Vicidata repertae:Andreas Zaliznjak: imagoAndreas Zaliznjak: imago
*Nativitas*: 29 Aprilis 1935; Moscua  
*Obitus*: 24 Decembris 2017; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  

**Officium**

*Munus*: linguista, dialectologist, professor  
*Patronus*: Institute of Slavic Studies of the Russian Academy of Sciences, Philological Faculty of Moscow State University, Universitas Publica Moscuensis
**Familia**

*Coniunx*: Elena Viktorovna Paducheva  
*Proles*: Anna Zaliznyak  

**Memoria**

*Laurae*: Praemium Demidov, Lomonosov Gold Medal, State Prize of the Russian Federation, Solzhenitsyn Prize, AA Shakhmatov Prize  
*Sepultura*: Troyekurovskoye cemetery  

**Andreas Anatolii filius Zaliznjak** (Russice Андрей Анатольевич Зализняк, tr. *Andrej Anatol'evič Zaliznjak*; Moscuae natus die 29 Aprilis 1935, ibidem mortuus die 24 Decembris 2017) fuit linguista Sovieticus et Russicus, qui linguisticae historicae et dialectologiae peritus, alumnus et dein professor facultatis philologicae Universitatis Publicae Moscuensis Lomonosovianae, socius correspondens Academiae Scientiarum URSS ab anno 1987, socius ordinarius Academiae Scientiarum Russicae ab anno 1997, Praemio Publico Foederationis Russicae (anno 2007) nonnullisque aliis praemiis ornatus. Notus est ob operibus suis de derivatione et accentu Russicis. Ad studium tabularum e cortice betulino Novogardiensium et *Narrationis de expeditione Inguaris* (*Слово о плъку Игорєвѣ*) contribuit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Andream Zaliznjak** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |
Supra: Sex verua (ὀβελοί, ὀβολοί) in Heraeo Argivo reperta. (Museum Numismaticum Athenarum).   
 Infra: Manipulus (δραχμή) sex obolorum.
**Obolus** (Graece ὀβολός) fuit nummus argenteus Graecus, sexta pars drachmae. Significatio principalis huius nominis Graeci est veru (ὀβελός), quo veteres pro pecunia utebantur. Sex verua erant instar manipuli (Graece δραχμή). Etiam nomen oboli pondus cum nummo congruens, quod in Euboea atque Attica 0.73 grammata valebat, significabat.

Postea etiam oboli ex aere et auro signati sunt. A principio obolus ex omnibus nummis erat minimus, posteriore autem parte saeculi quinti a.C.n. fortasse propter inopiam bellis Peloponnesiacis effectam, nummulus aereus chalcus (Graece χαλκός), octava pars oboli, introductus est. 

Iam ante annum 460 a.C.n. formale oboli pretium in titulis ad sacra Eleusina pertinentibus legitur. In *Ecclesiazusis* Aristophaneis (390 a.C.n.) chorus mulierum dicit conventicio ab uno obolo ad tres obolos aestimato numerum civium Atheniensium in ecclesiam convenientium valde auctum esse. Secundum scriptores antiquos obolus argenteus in os defuncti inserebatur, ut vectura Charoni portitori Stygis hoc modo soluta anima mortui ad domum Plutoniam transportaretur. Huius usus mentio primum ab Aristophane facta est. Inventa archaeologorum nostrae aetatis, etiamsi usum obolorum in ritibus funebribus confirmant, imaginem rerum conditionis mutabiliorem nobis reddere videntur: interdum nullus nummus, interdum plures nummi cum defunctis sepulti sunt.

Notae
-----

1. ↑  IG 12 6,88; 95; 96, 97.
2. ↑  Ar. *Eccl.* 300-302.
3. ↑  Ar. *Ran.* 140-141.
4. ↑  Stevens (1991).

Bibliographia
-------------

* *New Pauly*, s.v. *Obolus*.
* Lucas Paetus, *De mensuris, et ponderibus Romanis, et Graecis : cum his quae hodie Romae sunt collatis libri quinque. Eiusdem variarum lectionum liber unus*. Venetiis, 1573.
* Stevens, Susan T. Charon’s Obol and Other Coins in Ancient Funerary Practice. *Phoenix* 45 (1991) 215–229.
Wikidata Stuart (Florida)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 27°11′50″N 80°15′11″W  
*Numerus incolarum*: 15 593, 17 425  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Martin Comitatus  

**Geographia**

*Superficies*: 23.306484 chiliometrum quadratum, 23.309595 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Stuart (Florida): situsStuart (Florida): situs
**Stuart** est urbs et sedes comitatus Martin in ora thesaurorum Floridae sita. Quae est maxima ex quattuor municipalitatibus incorporatis in Comitatu Martin. Numerus incolarum in censu anni 2010 fuit 15 593.
 Urbs est pars Areae Metropolitanae Statisticae Portus Sanctae Luciae Floridae.

Historia
--------

Domus Dudley-Bessey, domus historica, in Xysto SW Atlanta, nunc est officina celocum venumdatarum.
Saeculo duodevicensimo, nonnulla galeona Hispanica in regione orae thesaurorum Comitatus Martin naufragata sunt, fama est eventus huracani, et numeri ignoti navium onus auri et argenti transvexerant; ex quo, parte huius thesauri recuperata, regio appellatur. 

Anno 1832, Petrus Gilbert, pirata qui syrtide ante litus uti solebat pro esca praedae simplicis, et *Mexican,* navem mercatoriam Civitatum Foederatarum, venatus cepit. Comburere navem nautasque interficere conatus est, sed nautae superantes eventum rettulerunt, et Gilbert suique excepti supplicium capitis expenderunt. Unde syrtis ex qua Gilbert praedam alliciebat nunc Gilbert's Bar in tabulis nauticis appellatur.

Regio quae Stuart facta est primum ab hominibus non Indis Americanis anno 1870 constituta est. Quinque annos post, Statio Custodialis Nautarum Civitatum Foederatarum in Insula Hutchinsoniana statuta est, prope Stuartum, quae statio, hodie Domus Refugii apud Syrtidem Gilbertianam appellata, in National Register of Historic Places perscribitur.

Artes et cultura
----------------

Media urbs.
* Audubon Comitatus Martin
* Bibliotheca Blakiana
* Theatrum Lyricum
* Museum Hereditatis Stuartianum
* Museum Elliottianum
* The Barn Theatre
* Pinacothecae Geoffrey C. Smith

Incolae notabiles
-----------------

Curia Vetus Comitatus Martin, anno 1937 aedificata, nunc Courthouse Cultural Center.
Museum Hereditatis Stuartianum.
* Iacobus Gould Cozzens, auctor qui Praemium Pulitzeranum accepit

Notae
-----

1. ↑  "Annual Estimates of the Population for Incorporated Places in Florida, Listed Alphabetically: April 1, 2000 to July 1, 2007". Ministerium Census Civitatum Foederatarum. 2008-07-10 .
2. ↑  "Find a County". National Association of Counties .
3. ↑  Johnson 2009.
4. ↑  Audubon of Martin County: Possum Long Nature Center.

Bibliographia
-------------

* Dutton, E. W. 1964. *Stuart, Florida.*
* Johnson, Larry. 2009. Always Learning. *Florida Today* (Melburni Floridae), 13 Maii, 1D.

Nexus externi
-------------

Ambulacrum fluviale Stuartensis ante detrimentum Huracani Jeanne.
* Situs publicus urbis
* Stuart/Martin Camera Commercii Comitatus
* Communitas Stuart Floridae
**Stropha Ambrosiana** est series quattuor versuum ex duobus dimetris iambicis (acatalecticis) compositorum. Haec stropha et hic versus ab Ambrosio ad hymnos conscribendos usitati sunt. Versus ergo Ambrosianus et talis stropha locum principialem Latinae hymnographiae Christianae obtinent et a multis successoribus suscepti sunt. 

Hymnorum Latinorum hi quinque certe ab Ambrosio facti sunt, quorum nonnulli ad liturgiam horarum destituti sunt:

* Aeterne rerum conditor (ad galli cantum)
* Iam surgit hora tertia (ad horam tertiam)
* Deus creator omnium (ad completorium)
* Intende qui regis Israel
* Grates tibi, Iesu, novas

Tales hymni cantari possunt iisdem modis ac e. g. *Conditor alme siderum* et *Veni creator spiritus*. 
Reconstructio autem melodiae hymnorum Ambrosii reperitur in *Bibliotheca Augustana*:

Bibliographia
-------------

* Teresa Kostkiewiczowa, "Ambrozjańska strofa" in Michał Głowiński et al. *Słownik terminów literackich* (Wratislaviae, 2002)

Nexus interni
-------------

* Phos hilaron

Nexus externi
-------------

* Hymni Ambrosii in *Vicifonte*
Wikidata Acutum
Res apud Vicidata repertae:Acutum: insigneAcutum: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°47′31″N 13°10′24″E  
*Numerus incolarum*: 1 899  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Frusinas  

**Geographia**

*Superficies*: 13.47 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Ferentinum, Fluvii, Castrum Pilei, Anagnia  

**Tabula aut despectus**

Acutum: situsAcutum: situs
Acutum
**Acutum** (Italiane: *Acuto*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 950 incolarum, in Latio regione, in Provincia Frusinati et in media Italia situm. Incolae *Acutini* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

* Anagnia (Italiane: *Anagni*),
* Castrum Pileum (Italiane: *Piglio*),
* Ferentinum (Italiane: *Ferentino*),
* Fluvii (olim Ante Colles) (Italiane: *Fiuggi*),

Nexus interni
-------------

* Latium,
* Provincia Frusinas,
* Frusino.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Acutum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Acuti in Provincia Frusinati.Collocatio finium Municipii Acuti in Provincia Frusinati.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
Taenia mensuralis materiae plasticae (mensura metrica)
Taenia mensuralis quae se recipit (mensura Anglica)
**Taenia mensuralis** est flexibilis genus regulae. Consistit in taenia texti, materiae plasticae, fibrarum vitri vel metalli cum mensuris linearibus notis. Est divulgatum instrumentum metiendi. Flexibilitas longitudini magna facile portari in sacculo vel arca instrumentorum et metiendo circum curvas vel angulos indulget. Hoc tempore est ubique praesens et appareat in forma minima ut ornamentum in vincula clavium vel ornamentum exiguum. Agrimensores taeniis mensuralibus longior quam 100 metra utuntur.

Utilitas
--------

Taeniae mensurales quae vestitoribus vel vestificis destinatae fuerunt erant texti flexibilis vel materiae plasticae. Hoc autem tempore taeniae mensurales ad suturam sunt fibrarum vitri, quae tam facile non tendit vel scindit. Taeniae mensurales ad materiaturam fabrilem vel
constructionem saepe sunt taeniae metallicae curvae rigidae quae ut rigida rectaque cum extenta remanere potest, sed in spiram ad recondendum commodum recedit.

Nota
----

1. ↑  Traupman, Ioannes. 2007. *Latin and English Dictionary.* Ed. tertia. p. 676. Novi Eboraci: Bantam Dell. ISBN 978-0-553-59012-8.. Vide Anglice **tape measure**.
Narratores Decameronis in libro manu scripto c. 1467 confecto picti (Bibliotheca Bodleiana MS Holkham misc. 49)
*Decameron*, 1492
"Fabula e Decamerone" ab Ioanne Gulielmo Waterhouse anno 1916 picta (Pinacotheca Dominae Lever Liverpolii)
***Decameron*** (ita interdum Italiane, sed saepius *Il decamerone*) est maximum opus Italici scriptoris Iohannis Boccacii, inter annos 1350 fere et 1353 scriptum. Compositum est ex centum fabulis, decem diebus narratis. Titulus enim significat Graece "decem dierum". Boccacius opus suum mulieribus dicavit, quippe quae nullum amoris tristitiae solacium invenire possunt, dum viri venationibus, itineribus, mercatura aliisque negotiis animos de amoris cura devertunt.

Dum pestilentia Florentiae populum vexat, septem puellae et tres adulescentes ex urbe abire et in villa refugium petere statuunt. Ibi, ut tempus terant, fabulas narrant. Fabulae variae et diversae sunt, sed praecipue narrant de Fortuna, Ingenio, Amore. 

Fabula praecipua, quae ceteras quasi tabellas tabula maior continet, de pestilentia narrat quae anno 1348 Florentiam urbem vastavit; non solum morbum ad mortem plurimos cives duxit, sed etiam pavor ob incognitas morbi causas mores et leges subvertit. Non familiaria vincula, non honestas, non religio decusque vitare potuerunt quominus quisque pro se consuleret, sive fugiendo aliorum proximitatem et ullum auxilium negando, sive voluptatibus omnis generis quaerendis.

Hoc mortis et terroris tempore, fabulae a puellis atque adulescentibus narratae varium atque diversum vitae vultum praebent.

Fabulae singulae
----------------

* Dies 1 fabula 5: Historia marchionissae Montisferrati regisque Franciae
* Dies 4 fabula 9: Historia Guillelmi de Ruscinone et Guillelmi de Cabestanh
* Dies 5 fabula 6: Historia Ioannis de Prochyta regisque Friderici
* Dies 5 fabula 8: Historia Anastasii de Honestis
* Dies 6 fabula 2: Historia pistoris Cisti
* Dies 6 fabula 4: Historia Conradi Gianfigliazzi et coqui sui
* Dies 8 fabula 2: Historia praedicatoris Vadi Longi mulierisque Belcoloris
* Dies 10 fabula 6: Historia regis Caroli veteris
* Dies 10 fabula 9: Historia Saladini mercatorisque Torello

Picturae
--------

* 1483 : Historia Anastasii de Honestis a Ioanne Botticelli picta

Pelliculae
----------

* 1969 : Decameron (Petrus Paulus Pasolini)
* 2015 : Maraviglioso Boccaccio (Paulus et Victorius Taviani )

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Decameronem** spectant. |

* Textus apud Vicipaediam Italicam **(Italiane)**
* Decameronweb apud Universitatem Brunensem
Asteroides systematis solaris interioris et Iovis.

|  |  |
| --- | --- |
|      ***Troiani Ioviales***
     Hildiani |      Cingulus asteroidum
     Orbitae planetarum |

Troiani Ioviales in duas greges dividuntur: Castra Graeca ante Iovem et Castra Troiana post Iovem in orbita.

**Asteroides Troiani Iovales**, brevius **Troiani**, sunt magna grex asteroidum qui orbitam circa Solem cum Iove partiuntur. Quisque Troianus cum Iove comparatus libratur circa unum ex duobus punctis Lagrangianis, *L4* 60° ante planetam in orbita et *L5* post eam. Troiani Ioviales in duas regiones longas curvasque circa haec puncta distribuuntur, medio semiaxe maiore 5.2 au.

Notae
-----

1. ↑  Yoshida, F.; Nakamura, T (2005). "Size distribution of faint L4 Trojan asteroids". *The Astronomical Journal* **130** (6): 2900–11

Bibliographia
-------------

* Tommy Grav et al. "WISE/NEOWISE Observations of the Jovian Trojan Population: Taxonomy" (7 Septembris 2012) apud *arXiv.org*
* A. C. Souza-Feliciano et al. "Visible Analysis of NASA Lucy Mission Targets Eurybates, Polymele, Orus and Donaldjohanson" (7 Septembris 2012) apud *arXiv.org*
**Ad Rhenum** (Theodisce *Rheineck*) est urbs pagi Sanctogalli in Helvetia.

Geographia
----------

Municipium ad septentrionem-orientem pagi Sanctogalli super ripam fluminis Rheni situm est. Pons viae inter civitates Helveticam et Austriacam super flumen constructus est.

Apud vicum flumen Rhenus in aestuario versus Lacum Bodamicum fluit.

Despectus ad flumen Rhenum, vicum Ad Rhenum et Lacum Bodamicum, pictore Maximiliano Bach circa annum 1900

Historia
--------

Statio viarum 'Ad Rhenum' epochae Romanae codice Peutingeriano citata est, sita 9 mille passuum ab urbe Romana Brigantia.

Aedificia
---------

* Arx mediaevalis
* Castellum 'Rinegge'
* Curia
* Ecclesia Sancti Iacobi
* Ecclesia Sanctae Theresiae
* Porta Rheni

Incolae
-------

* Rudolphus II de Werdenberg-Rheineck (1370–1420), comes
* Iohannes Letsch, homo politicus

Notae
-----

1. ↑  Tabula Peutingeriana 3,5–4,1.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ad Rhenum** spectant. |

* Situs proprius urbis Ad Rheni
* Commentatioin *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
Debian
**Debian GNU/Linux**, vulgo **Debian** (-is, *c.*), est genus systematis administrativi computatri vocati *Linucis*. Anno 1993 ab Ian Murdock creatus, Debian usque ad hodiernum diem collaboratione GNU scribitur. Omnes volentes in suis computatris nullius pretii Debiane uti possunt; eodem modo ac omnibus editionibus (Anglice: 'distributions') systematis Linucis. Debian omnibus qui scripta programmatum inspectare atque elaborare volunt apertus est (Anglice: *open source* vel *fons apertus*). Excellit praecipue propter copiam programmatis, quae gratis e rete possunt exsorberi atque ab intrumento apt nominis compilantur systematique adaptantur. Numero sunt, quae sic ab Debianis usoribus sine difficultatibus per rete ciantur et ut Debian ipsum sub signo GNU exhiberi solent, circa 36.000.

Nomen *Debian*, quasi conglutinatio, compositum est ex nominibus Anglicis propriis: *Ian* (creator) et *Debra* (uxor eius).

*Fabula Crepundiorum*
---------------------

Omnes editiones Debianis adhuc pro personis in pellicula *Fabula Crepundiorum* (Anglice: *Toy Story*) vocata nominantur.
Editio recentissima nominatur "Jessie" (editio 8.x). Editiones praeteritae nominata sunt:

* *buzz* (editio 1.1) ob astronautam nomine "*Buzz Lightyear*"
* *rex* (editio 1.2) ob dinosaurum Tyrannosaurum
* *bo* (editiones 1.3.x) ob pastricem nomine "*Bo Peep*"
* *hamm* (editio 2.0) ob bancum porcellarem
* *slink* (editio 2.1) ob canem crepundialem
* *potato* (editio 2.2) ob crepundium nomine "Magister Solana"
* *woody* (editio 3.0) ob busequam eodem nomine
* *sarge* (editio 3.1) ob ducem militulorum viridium plasticorum
* *etch* (editio 4.0) ob tabulam crepundialem (Anglice: *Etch-A-Sketch*)
* *lenny* (editio 5.0)
* *squeeze* (editio 6.0)
* *wheezy* (editio 7.x)
* *jessie* (editio 8.x)
* *stretch*(editio 9.x)
* *buster*(editio 10.x)

Editio instabilis semper nominatur "*Sid.*" In pellicula, Sid fuit puer vicinus qui crepundia interficiebat.

Nexus interni
-------------

* Linux
* Debian GNU/Hurd
* GNU/Hurd
* Lubuntu
* Ubuntu (systema internum)
* Systema administrativum computatri

Fontes
------

1. ↑  Debianis FAQ: Caput Quintum—"*The Debian FTP Archives*".

Nexus externi
-------------

* 
* Quomodo Debian in computatro onerari potest (Lingua Anglica)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

**Deathspell Omega** est grex musicus metalli nigri Francicus anno 1998 conditus notusque ob "Normam Evangelii Diaboli".? Cuius carmina praecipue cultum Satanae iuxta metaphysicam necnon diversa theologica argumenta tractant, qualia grex fusius explorare habetur quam plurimi nigri metalli greges. In nonnulla quoque carmina Georgius Bataille vim habuit.

Biographia
----------

Primis temporibus Deathspell Omega nigrum metallum crudum atque intemperatum non secus ac *Transilvanian Hunger* a grege Darkthrone compositum canebat, cum anno 2004 novum ederet opus c.t.? *Si Monumentum Requires, Circumspice,* in quo cerni potest motus ad melodias numerosiores? et diversiores nonnumquam cantum Gregorianum vocesque in choro concinentes nostra lingua immiscens. Quo edito fautorum numerus, quamvis non vulgo, auctus est.

Opera post *Si Monumentum Requires, Circumspice* vel numerosiora sunt, in quibus quinque cantus anno 2009 missa sunt – *Kénôse* et duo opera divisa. Secundum triadis opus, *Fas – Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum,* anno 2007 magna cum laude editum est in luce. Grex anno 2009 aliud EP, *Veritas Diaboli Manet in Aeternum - Chaining the Katechon,* edidit.

De gregis sodalibus minimum compertum habetur, cum nec sedes retialis eis sit nec notitia eorum usquam praebeatur. Percunctationes autem ad sententias argumentaque explicanda saepius actae sunt.

Sodales
-------

* Hasjarl - citarista
* Mikko Aspa - cantator, tympanator
* Khaos - bassista

Discographia
------------

### Studii alba

* MM - *Infernal Battles* (Proelia Infernalia)
* MMII - *Inquisitors of Satan* (Quaesitores Sathanae)
* MMIV - *Si Monumentum Requires, Circumspice*
* MMVII - *Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum*

### Alba partita

* MMI - *Clandestine Blaze / Deathspell Omega*
* MMI - *Sob A Lua Do Bode / Demoniac Vengeance* (Ultio Daemonium)
* MMII - *Mütiilation / Deathspell Omega*
* MMV - *From the Entrails to the Dirt* (De Visceribus Ad Solum)
* MMV - *Crushing The Holy Trinity* (Trinitatem Sanctam Obruere)
* MMVIII - *Veritas Diaboli Manet in Aeternum*

### Demo et EP

* MCMIC - *Disciples of the Ultimate Void* (Discipuli Vacui Ultimi) - Demo
* MMV - *Kénôse* - EP
* MMVIII - *Veritas Diaboli Manet in Aeternum: Chaining the Katechon* - EP
* MMVIII - *Mass Grave Aesthetics* (Mores Sepulchri Maximi) - EP

### Congeries

* MMVIII - *Manifestations 2000-2001*
* MMVIII - *Manifestations 2002*

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis Deathspell Omega proprius.
* Discographia.
* Conloquium.

### Nexus bibliographici

* Hic.
* Hic.
* Hic.
Mors Decebali in columna Traiana sculpta.
**Decebalus** (Graece Δεκέβαλος; anno 86 regnare coepit, mortuus anno 106) fuit rex Dacorum qui longum bellum cum Romanis gessit ; ac primo Domitiano imperatore victorias rettulit, etiam praefecto praetorio Cornelio Fusco occiso (anno 86). Tandem a Traiano victus, cum exploratores Romani eum capturi essent, anno 106 sese ipse necavit[1].

Quae scaena in Columna Traiana scalpta est[2], necnon altera scaena in qua Traianus caput recisum regis mortui militibus suis exhibet[3]. E monumento Philippis anno 1965 reperto novimus nomen decurionis alae Pannoniorum qui caput regis recidit atque Traiano reportavit : fuit quidam Tiberius Claudius Maximus[4].

Fontes
------

* Dio Cassius libris 67 et 68 Historiae Romanae (*Excerpta Ursiniana* 47-49, *Excerpta Valesiana* 281-284, 286-287, *Epitome* Xiphilini 221, 229-234).
* Suetonius, *Domitianus* cap. VI.

Vide etiam
----------

* Dacii (pellicula)

Notae
-----

1. ↑  Dio Cassius 68,14.
2. ↑  Scaena CXLV
3. ↑  Scaena CXLVII.
4. ↑  
	* AE 1969/70, 00583 Textus :Cursus honorum Tiberii Claudii Maximi. (in capsam "EDCS-ID" imprime "EDCS-09701197").
M. Speidel, *The Captor of Decebalus*, JRS 1970, pp142-153.
Tabula decapolis

*Vide etiam paginam discretivam:* Decapolis (discretiva)

**Decapolis** (Germanice *Zehnstädtebund*, Alsatice *Gemeine Richstette*) est foedus iussu imperatoris Caroli IV inter decem urbes imperiales Alsatiae (Hagenoa, Colmaria, Vissemburgum, Turinghemium, Obernacum, Caesaris Mons, Rosheim, Munster, Selestadium, Mulhusia) anno 1354 ictum. Usque ad annum 1679 viguit, quamquam iam ab anno 1466 Mulhusienses a sociis in bello "sex denariorum" dicto deserti societatem confoederationis Helveticae praetulerunt et anno 1515 fidem in decapolim renuntiarunt. Civitates decapolis participes opem invicem ferebant tam in rebus militaribus quam pecuniariis. Hagenoa velut caput confoederationis fuit ubi curia (*Reichslandvogtei*) sedebat. Conventus Selestadii plerumque agebantur ubi et acta conventuum servabantur.

De fine
-------

Etiam post Pacem Westphalicam (1648) decapolis Francogallorum regi restitit atque fidem erga imperatores servavit. Sed postquam die 5 ianuarii 1675 Thuringhemiano proelio Turennae vicecomes exercitum Imperii Germanici ab Electore Magno ductum vicit, Noviomagense pactum (1679) Francorum dicionem in Alsatia confirmavit. Eodem anno 1679 decapolis dissoluta est.

Plura legere si cupis
---------------------

* Christianus Ohler, *Zwischen Frankreich und dem Reich : Die elsässische Dekapolis nach dem Westfälischem Frieden* , Frankfurt, 2002
* Olivier Richard, "La Décapole dans l’historiographie du Rhin supérieur", in *Ligues urbaines et espace à la fin du Moyen-Age*ː 105-119
* Lucien Sittler, *La Décapole alsacienne : des origines à la fin du Moyen Âge*, Strasbourg, F.-X. Le Roux, 1955
* Bernard Vogler, cur. *La Décapole. Dix villes d'Alsace alliées pour leurs libertés 1354-1679*, Strasbourg, La Nuée bleue, 2009 Recensio critica

Nexus externi
-------------

* *La décapole alsacienne* (de mytho)
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

**Oratio Obliqua** aut **Sermo Obliquus** in grammatica Latina dicitur sermo qui commemoratur non in verbis exactis locutoris sed ut obiectum directum verbi dicendi. Exempli gratia:

Sermo Rectus: 

(1) Coquus ait, "*feles psittacum comedit*" 

Sermo Obliquus: 

(1) Coquus dixit *felem psittacum comedisse*

(2) Coquus dixit *quod feles psittacum comedisset*

His in sententiis, *Coquus* est subiectum, et phrasis in litteris italicis expressa est obiectum verbi "*dixit*"

Primum exemplum (accusativo et verbo infinitivo usum) est usitatum in latinitate Classici. Secundum exemplum (coniunctione "quod" aut "quia" cum verbo modi subiunctivi usum) quod etiam invenitur in aetate Classica verbis sentiendi, sciendi volendique coniunctum, fere praeponitur in latinitate Mediaevali.