recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Versus Alexandrinus** (Francogallice *vers alexandrin*) est versus syllabicus Francogallicae originis duobus hemistichiis compositus; hemistichium utrumque sex syllabas habet. Versus Alexandrinus sensu stricto binas rimas habet, et rimae femininae et masculinae alternantur (*aaBBccDD...*):

Parmi ces grands sujets | d’allégresse publique, (*a*)
Vous portez sur le front | un air mélancolique: (*a*)
Votre humeur paroît sombre; | et vous semblez, ma sœur, (*B*)
Murmurer en secret | contre notre bonheur. (*B*)
*(Petrus Cornellius. "Toison d'or (i.e. 'Vellus aureum')"*
Nicolaus Boileau in *Arte poetica* docet divisionem syntacticam, etsi non coincidet cum divisione hemistichiorum, ne eam contradicat, et haec regula rarissime laeditur.

Sed interdum et aliae formae dodecasyllabi "versus Alexandrinus" nominantur, vel cum ordine rimarum mutato, vel sine rimis ("Alexandrinus albus"), vel sine caesura loco solito posita. In litteris Theodiscis, Anglicis, Russicis aliisque, quibus versificatio syllabotonica in usu est, senarius iambicus (iambus sex pedum) cum caesura et rima "versus Alexandrinus" nuncupatur.

Historia
--------

In poesi epica populari Francogallica (*chanson de geste*) ortus est; fortasse *Peregrinatio Caroli Magni(fr)* est antiquissimum carmen notum hoc versu compositum. De *Historia Alexandri* in versione Lamberti le Tort(fr) nomen habere putatur. Sed ante saeculum XVI non satis vulgatus versus fuerat; decasyllabus fuit poeseos Francogallicae epicae versus solitus. A poetis Pleiadis Francicae, Ronsardo et Baifiο vulgatus est. Saeculo XVII et XVIII et odae, et carminis epicae, et tragoediae et comoediae versus est; tunc et per omnem Europam divulgatus. A saeculo XIX variae mutationes a poetis inducuntur; saeculo XX paene oblitus.

Alexandrinus tridecasyllabus et tetradecasyllabus
-------------------------------------------------

Quamvis rima feminina in lingua Francogallica tantum per ''e'' caducum(fr) formatur (et in lingua hodierna versus tantum scansione artificiali legi possunt), etiam versus Alexandrini cum clausula feminina non dodecasylbi, sed tridecasyllabi sunt; tales fuerunt et Alexandrini poeseos Occitanae, ubi hic versus eodem tempore, quo in Francogallica, ortus est. Tridecsyllabus cum caesura post sextam syllabam et in litteris Hispanicis "versus Alexandrinus" nominatur.
Quin etiam, in poesi populari Francogallica interdum et in caesura clausula cum "*e*"caduco" fieri poterat; tales versus iam tetradecasyllabi sunt. Eodem modo in litteris Italianis, cum lingua Italiana accentum in ultima syllaba rarissime habet, versus tetradecasyllabus cum caesura post septimam syllabam "Alexandrinus" nominatur (sed saepe et "versus Martellianus").

Bibliographia
-------------

* Preminger, Alex; Scott, Clive; Brogan, T. V. F. (1993). "Alexandrine". In *The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics*. Novi Eboraci. pp. 30–31.
* Christian Wagenknecht: Alexandriner. In: *Reallexikon der deutschen Literaturwissenschaft*. Band 1. Verlag de Gruyter, Berolini & Novi Eboraci 1997.
Wikidata Nitria
Res apud Vicidata repertae:

**Nitria** (Slovace *Nitra*; Theodisce *Neutra*) est urbs Slovaciae antiquissima, regionis eiusdem niminis er dioecesis Nitriensis caput. Incolas 76 028 habuit anno 2020.

Historia
--------

Civitatis Samonis hae terrae pars fuerunt, qua dissoluta ducatus Nitriensis ortus est, quem Moimir dux ad Magnam Moraviam adiunxit. Urbs anno 828 in annalibus primo memorata, prima est urbs his terris Christiana; nam anno 829 Pribina paganus huc archiepiscopum Salisburgensem invitavit, qui ecclesiam primam sanctificaret. Cyrillus et Methodius Nitriam visitaverunt. Magna Moravia a Hungaris devicta Nitria pars Hungariae facta est. Ab anno 1248 urbs libera regalis. Una e divitum urbium imperii Austro-Hungarici erat; quo dissoluto Nitria anno 1918 Bohemoslovaca, postea Slovaca facta est.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. III, p. 30. Vel **Nitrava** (ibidem).

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
Gerardus de Nerval
**Gerardus de Nerval** (natus *Gérard Labrunie* Lutetiae die 22 Maii 1808; ibidem mortuus die 26 Ianuarii 1855) fuit scriptor et poëta Francicus more romantismo. Inter amicos suos erant Theophilus Gautier et Victor Hugo.

Perceleber est ut poeta auctor sonettorum et farraginis carminum *Filiae ignis* anno 1854 editorum. Inter quae opera notissima sunt carmen *de Exherede*(vere *El desdicahdo* et anrratinucula cui titulus *Sylvia* (francice *Sylvie*) .Etiam *Faust* in linguam Francogallicam interpretavit.

Operae Geradi de Nerval inlfuentiam litteris Marcelli Proust et surrealismi.

Die 26 Ianuarii 1855, sibi mortem conscivit. Sepulcrum eius apud Coemeterium Père Lachaise stat.

Notae
-----

1. ↑  *Carmen de Exherede*, versio latina Petri Nahon, in *Vox Latina*, Tom. 54, fasc. 213, Saraviponti, 2018, p. 357

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gerardum de Nerval** spectant. |

* Gerardus de Nerval a Nadar lucis ope pictus
* Carmina Gerardi Nerval **(Francogallice)**
* nexus apud DDB
* opera in Theodiscum conversa
Wikidata Marius Búcaro
Res apud Vicidata repertae:

**Marius Búcaro**, vulgo plene *Mario Adolfo Búcaro Flores* (in urbe Guatimalensi natus die 5 Maii 1977) est legatus et politicus Guatimaliae. Alumnus est universitatum Landívar et Carolinae in urbe nativa, Salmanticensis et Castellae Manicae in Hispania; Mexicopoli apud institutum Matthiae Romero studia diplomatica persecutus est.

Lagatus Guatimalensis fuit civitatibus Mexico et Israële. Convocante praeside Alexandro Giammattei cancellarius i.e. minister rerum externarum a die 31 Ianuarii 2022 meruit, antecessore Petro Brolo. Praeses fuit Consociationis Civitatum Caribaearum(es) a die 29 Aprilis 2022 usque in 11 Maii 2023.

Nexus externi
-------------

* Vita apud ministerium rerum externarum divulgata

Ministri rerum externarum Guatimalenses 1991–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Álvaro Arzú 1991 • Gundisalvus Menéndez Park 1991 • Arthurus Fajardo Maldonado 1993 • Marithza Ruiz de Vielman 1994 • Alexander Maldonado 1995 • Eduardus Stein 1996 • Gabriel Orellana Rojas 2000 • Edgarus Armandus Gutiérrez Girón 2002 • Georgius Briz Abularach 2004 • Gert Rosenthal 2006 • Haroldus Rodas 2008 • Haroldus Caballeros 2012 • Ferdinandus Carrera 2013 • Carolus Radulphus Morales 2014 • Alexandra Jovel 2017 • Petrus Brolo 2020 • Marius Búcaro 2022 • Carolus Ramiro Martínez futurus
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Guatimaliae |
|  |
Iosephus Smith anno 1843
**Iosephus Smith** (1805–1844) fuit dux religiosus Americanus qui motum Sanctorum in Novissimis Diebus (Anglice: 'Latter-Day Saints') condidit, saepe Mormonismum appellatum. Eius auditores eum affirmaverunt primum hodiernum prophetam, cuius officium fuit renovare ecclesiam Christianam primam, quam crediderunt amissam fuisse propter apostasiam. Haec renovatio amplexa est institutum Ecclesiae Iesu Christi Sanctorum in Novissimis Diebus et editionem Libri Mormonis et aliarum novarum scripturarum. Dux magnarum coloniarum, Smith fuit dux politicus et militaris in Media America.

Vita
----

Smith natus est in oppido Sharon Montis Viridis, 23 Decembris 1805.

Eius auditores credidit se est conlocutus cum nuntio Dei qui ei locum indicavit ubi in Novo Eboraco tabellae aureae sepultae erant. Tum Smith declaravit Indios Americanos esse populus amissus de Israel. Postea in matrimonia multas mulieres duxit. Deinde turba in Illinoesia eum interfecit. Denique multi rudes incultique, qui Smith amabant, ex Illinoisa egressi sunt in Utae desertum, quem crediderunt esse Sion. Plerique ibi manserunt usque ad ultimos dies, quo tempore veniverint ad Missuriam, ubi credunt esse Eden Bibliorum Sacrorum.

Necatus est Carthagini in Illinoesia, 27 Iunii 1844

Nexus interni
-------------

* Mormones
**Altamaha-ha** (nomen Anglice *Altie* per ludibrium datum) est opinabile animal aquaticum, quod rivulos relictasque oryzae sationes prope ostium Fluminis Altamahae (ex quo appellatur) in Georgia meridiorientali habitare dicitur. Animal saepissime videtur circa Darien et alibi in McIntosh Comitatu Georgiae.

Fabula ex traditionibus Indorum Americanorum orta est. Cryptozoologi dicunt aspectus animalis fuisse constantes, in quibus spectatores affirmant animal esse 9 metra longum, sicut pinnipedia natare, potius quam pisces vel anguillae. Affirmant aspectus esse raros ob animalis cutem viridem, qua inter circumiecta vicinias latere potest.

Nexus interni
-------------

* Cryptidae
* Monstrum lacus Nesae

Notae
-----

1. 1 2  Barbara Vivlamor, "CLOSER LOOK AT ... State's 'Altie' tale," *The Atlanta Journal-Constitution,* 29 Augusti 2006, p. 4E.
2. ↑  Holly Crenshaw, "eMETRO," *The Atlanta Journal and Constitution,* 26 Februarii 2001, 2B.
3. 1 2  Anna Ferguson, "McIntosh showcases a new mascot," *The Brunswick News,* 13 Maii 2009.

Nexus externi
-------------

* Altamaha-ha - Sea Monster of the Georgia Coast: The Monster of the Altamaha. www.exploresouthernhistory.com.
* Woolheater, Craig. 2011. "Stalking Altie: Does Georgia have its own Loch Ness Monster?" *Cryptomundo,* 5 Iunii.
Templum Francice *Maison Carrée* (*aedes quadrata*) vocatum, Nemausi situm.
**Templum** primum fuit vel spatium aliquod certum et apertum, praecipue auguriis designatum ideoque sacrum, ut tradit vocem "extemplo" explicans Servius: *"Extemplo" ilico "statim" est. Et est augurum sermo. Templum enim dicitur locus manu designatus in aere, post quem factum ilico captantur auguria.*

Ab hoc, nomen etiam adhibetur aedibus quae deis consecratae erant.

[templi] partes quattuor erant, antica ad ortum, postica ad occasum, sinistra ad septentrionem, dextra ad meridiem spectans; unde et quando templum construebant, orientem spectabant aequinoctialem, ita ut lineae ab ortu ad occidentem missae, fierent partes caeli dextra atque sinistra aequales, ut qui consuleret ac deprecaretur, rectum aspiceret orientem. (Isidorus, Orig. 15, 4, 7.)
Ita, etiam temporibus posterioribus, notio templi sicut spatium quod certo carmine ab augure lituo finitum et notatum consecratumque esset, unde in omnes caeli partes liber erat aspectus mansit.

Anotationes
-----------

1. ↑  Servius, In Aeneidem, ad 1.92.

Nexus interni
-------------

* Architectura sacra
* Adytum
* Aedituus
* Ambulatorium
* Fanum
* Ordines columnarum classici
* Sanctuarium

Nexus externi
-------------

* Harry Thurston Peck, *Harper's Dictionary of Classical Antiquities*, "Templum (1)" (de loco augurii), "Templum (2)" (de aede sacra).
Wikidata Georgius Everardus Rumphius
Res apud Vicidata repertae:Georgius Everardus Rumphius: imagoGeorgius Everardus Rumphius: imago
*Nativitas*: 1627; Wölfersheim  
*Obitus*: 13 Iunii 1702; Governorate of Ambon  
*Patria*: Solms-Braunfels, Nederlandia, Sacrum Romanum Imperium  

**Officium**

*Munus*: botanista, mycologus, architectus, Rerum gestarum scriptor, miles, zoologus, ornithologus, malacologist, naturae peritus  

**Georgius Everardus Rumphius**  (natus mense Octobri 1627; mortuus die 15 Iunii 1702), ab oppido Wölfersheim Germaniae oriundus, fuit naturalista et praecipue botanista insularum Moluccarum, eo aevo Nederlandiae tributarum. "Plinius Indicus" appellatus est etiamque nunc celeber est propter opera *Herbarium Amboinense* et *D'Amboinsche rariteitkamer*. In Amboina insula, ubi multos annos habitabat, mortuus est.

Opera
-----

* 1705 : *D'Amboinsche rariteitkamer*
* 1741-1750 (editore Ioanne Burmanno) : *Herbarium Amboinense* Textus
* 1910 : *De Amboinsche historie*
* *Amboinsch Dierboek* (opus deperditum)

Notae
-----

1. ↑  Orthographiae variae: etiam reperiuntur "Everhardus" (vide imaginem nostram) et "Eberhardus". Nomine nativo *Georg Eberhard Rumpf* appellatus est

Bibliographia
-------------

Rumphius ad frontispicium *Herbarii Amboinensis* pictus
* Georgius Everhardus Rumphius; Eric Montague Beekman, ed. *The Ambonese Curiosity Cabinet*. New Haven: Yale University Press, 1999. ISBN 0-300-07534-0
* W. Buijze, *Leven en werk van Georg Everhard Rumphius (1627-1702): een natuurhistoricus in dienst van de VOC*. Hagae Comitum, 2006
* H. C. De Wit, ed. *Rumphius Memorial Volume*. Baarn: Hollandia, 1959
* Aug. Guil. Ed. Th. Henschel, *Clavis Rumphiana botanica et zoologica: accedunt vita G. E. Rumphii, Plinii Indici, specimenque materiae mediae Amboinensis*. Vratislaviae: Schulz, 1833

  

Siglum eius nominibus botanicis subscriptum est "**Rumph.**" (apud IPNI reperiendum)
Wikidata Naḏīr al-ʿArbāwī
Res apud Vicidata repertae:

**Naḏīr al-ʿArbāwī** vel *Nadir Larbaoui*, litteris Arabicis نذير العرباوي (Theveste in urbe natus die 26 Septembris 1949), olim athleta, est politicus Algerii.

manufollii lusor inter annos 1971 et 1979 praesertim innotuit. Alumnus est universitatis Algeriensis ubi iuribus studuit. Deinde apud ministerium rerum externarum operam dedit; legatus est Nationibus Unitis, Pakistaniae, Aegypto. Consiliariorum princeps iuxta praesidem ʿAbd al-Maǧīd Tabūn a mense Martio 2023. Primus minister a die 11 Novembris huius anni meret.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |

* "Qui est Nadir Larbaoui, le nouveau Premier ministre ?" (11 Novembris 2023) apud *Algérie-eco*
* "Algerian president names a new prime minister ahead of elections next year" (12 Novembris 2023) apud *AP News*

Primi ministri Algerii (1979–)

Mahometus Ahmedi filius ʿAbd al-Ġanī 1979 • ʿAbd al-Ḥamīd Barāhīmī 1984 • Qāṣdī Marbāḥ 1988 • Mūlūd Ḥamrūš 1989 • Saiyid Ahmedus Ġazālī 1991 • Balʿaid ʿAbd as-Salām 1992 • Riḍā Mālik 1993 • Muqdād Sīfī 1994 • Ahmedus Ūyaḥyā 1995 • Ismael Ḥamdānī 1998 • Ahmedus ibn Bītūr 1999 • ʿAlī ibn Filīs 2000 • Ahmedus Ūyaḥyā 2003 • ʿAbd al-ʿAzīz Bilḫādim 2006 • Ahmedus Ūyaḥyā 2008 • ʿAbd al-Malik Sallal 2012 • ʿAbd al-Maǧīd Tabūn 2017 • Ahmedus Ūyaḥyā 2017 • Nūr al-Dīn Badawī 2019 • ʿAbd al-ʿAzīz Ǧarād 2019 • Aiman ibn ʿAbd al-Raḥmān 2021 • Naḏīr al-ʿArbāwī 2023

*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Algerii • Ministri rerum externarum • Ministri rerum internarum Algerienses
Liquamina e capsicis in taberna Civitatum Foederatarum (?) venditata
**Liquamen e capsicis** est genus iurum quo coqui ut saporem pungentem ferculis suis addant utuntur. Eadem liquamina crebriter tamquam embammata in mensis proponuntur. E capsicis aliisque holeribus et aromatibus conficiuntur.

Talium liquaminum celeberrimum *Tabasco* appellatur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia
-------------

Cibus promptus Malaesianus: Liquamina e capsicis lycopersicisque convivis in popina McDonalds urbis Georgetown ad libitum proponuntur
Ars coquinaria Danica: *Magallanae gigantes* cum liquamine *Tabasco* in Dania inferuntur
* John T. Edge, "A Chili Sauce to Crow About" in *New York Times* (19 Maii 2009)
* Alice Fisher, "‘Like eating battery acid’: British tongues on fire as sales of hot sauce soar" in *The Observer* (29 Iulii 2023)
* Roger M. Grace, "Reminiscing: Tabasco Sauce" (series commentationum) in *Metropolitan News-Enterprise* (2004-2006)

Nexus externi
-------------

* Chuck Evans, "The Real History of Tabasco®" (2012)
Ericus Polz

**Ericus Polz** (Theodisce: *Erich Polz*) est iuvenis gregis canentium dux Austriacus, natus in Styria anno 1985, qui duarum canentium gregum principatum tenet quarum altera Societas Concentuum Vindobonensis (*Wiener Konzertvereinigung*), altera Modus XXI nuncupatur.

Filius viticolarum, iam a teneris unguiculis allectus musicae pulchritudine, constituit se, etiamsi parentium vestigia eum, vini expertum, ad viam vinitori stratam duci incitaverant, incitatum ac inflammatum musicae arte, de hac vitis cultorum via deflecturum, seque potius quam vinearum colendarum artis musicae studio totum daturum.

Cum nomen conservatorio Vindobonensi dedisset ut suum studium musicae arti impenderet, se egregii Georgi Marci, professoris magni nominis, tutelae commendabat.
Laurea dein summa cum laude impetrata, in suam venit tutelam atque anno 2014 electus est dux Societatis Concentuum Vindobonensis (*Wiener Konzertvereinigung*).

Musicale gregis canentium regendae stipendium praeterea merebat apud canentium gregem a Gustavo Mahler nuncupatam (*Gustav Mahler Jugendorchester*). Ita evenit ut talibus fama notissimis ducibus adstaret quales Sir Colin Davis, David Afkham atque Daniele Gatti .

Anno 2013 condendam curavit propriam suam canentium gregem c.n. Modus XXI, quae constat ex symphoniacis quorum multi variis in canentium gregibus munere iam funguntur sicut apud canentium greges quae Theodisce *Wiener Philharmoniker*, *Staatskapelle Dresden* (Dresdae) et *Bruckner Orchester Linz* vocantur. Cum hac sua grege operam dat operibus non modo praeteritorum saeculorum verum etiam eis quae nostris temporibus conscribuntur.

Inde ab anno 2013 apud Ludos Tirolenses qui in oppidulo nomine Erl quotannis bis commituntur (Theodisce *Tiroler Festpiele Erl*) primum chori ducis munere fungebatur Ericus. Deinde anno 2014 aestate sua ope adstabat duci Gustavo Kuhn moderans Ricardi Wagner "Anuli Nibelungensis" meditationes. Quin etiam se ineuntis ludis coram publico ducem protulit. Ea quae secuta est hieme Ericus Polz invitatus est ut integrum illic regeret melodrama. Anno 2014 aestate munus exsecutus est Ricardi Wagner melodramatum regendorum quibus nomina "Cantores periti Norimbergenses" atque "Tristanus et Isolda".

Habitat cum uxore atque filiolo Vindobonae.

Nexus externus
--------------

* Situs officialis
* De vinea

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Wikidata Daniel Noboa
Res apud Vicidata repertae:

**Daniel Noboa**, vulgo plene *Daniel Roy Gilchrist Noboa Azín* (Miamiae in urbe natus die 30 Novembris 1987) est politicus Aequatoriae.

Filius Alvari Noboa negotiatoris et Anabellae Azín medicae, qui ambo in rebus politicis agebant. Guaiaquili in urbe educatus est. Alumnus est scholae commercialis universitatis Neo-Eboracensis; insuper magister tris promotus est apud universitates Boreo-Occidentalem, Harvardianam, Georgii Washingtonii. Bis uxores duxit, Gabrielam Goldbaum die 23 Decembris 2017, Laviniam Valbonesi (suasorem per media socialia) die 28 Augusti 2021. Praeses Aequatoriae, die 15 Octobris 2023 electus, a die 23 Novembris huius anni meret.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |

* "Daniel Noboa, el joven candidato de Ecuador que persigue el sueño presidencial de su padre" (14 Octobris 2023) apud *EFE notícias*

Praesides Aequatoriae 1979–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iacobus Roldós Aguilera 1979 • Osvaldus Hurtado 1981 • Leo Febres Cordero 1984 • Rodericus Borja Cevallos 1988 • Sixtus Durán Ballén 1992 • Abdalá Bucaram 1996 • Rosalia Arteaga 1997 • Fabianus Alarcón 1997 • Jamil Mahuad 1998 • Gustavus Noboa 2000 • Lucius Gutiérrez 2003 • Alfredus Palacio 2005 • Raphael Correa 2007 • Lenín Moreno 2007 • Gulielmus Lasso 2021 • Daniel Noboa 2023
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Aequatoriae 1830–1979 • Cancellarii Aequatorienses |
|  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Porta:Lovecraft**. |

**Necronomica** (Graece τὰ Νεκρονομικά) sunt libri ficticii artis magicae, de quibus Huardus Philippius Lovecraft, scriptor Americanus, in fabulis suis mentionem facit, quae attinent ad Cthulhu Mythos. Primum libri mentio facta est in fabula anno 1924 edita, cui index est "Canis" (Anglice *The Hound*).

De fabula
---------

In fabula Lovecraftis, quae vocitatur "Historia Necronomicon" (1927), narratur Abdullam Hazredum, poetam Arabum vesanum, anno 730 Necronomicon libros composuisse, quibus index Arabus est *Kitab Al Azif*.

Ibn Khallikan, saeculo XII vitae rerumque gestarum scriptor, fert clara luce eum a belua aciem fugiente correptum esse et horribili modo devoratum coram multitudine spectatorum pavescenti. 

In Necronomicon libris multa de deis antiquissimis sinistrisque enarrantur, modis quibus illi invocentur et generibus non humanis ante humanam memoriam exsistentibus. 

### De versione Graeca

A.D. 950, Theodorus Philetas Constantinopolitanus librum "*Azif*" clam in linguam Graecam convertit. Haec versio Graeca impulit quosdam ut conarentur opera terribilia. Quamobrem Patriarcha Michael librum denique interdixit et curavit ut exemplaria comburerentur. Manuscriptum Graecum inter annos 1500 et 1550 in Italia editum est. 

### De versione Latina

A.D. 1228 in Media Aetate Olaus Wormius in sermonem Latinum Necronomicon libros vertit. Versio Latina bis edita est: editio princeps in saeculo XV typis gothicis expressa est in Germania, secunda autem, fortasse Hispanica, in saeculo XVII. Brevi postea opus et Latinum et Graecum a Gregorio IX Pontifice A.D. 1232 prohibitum est. De exemplis Latinis constat unum saeculi XV sub clavi esse in Museo Britannico, alterum saeculi XVII Lutetiae Parisiorum in Bibliotheca Publica. Editio saeculi XVII in Bibliotheca Widener Cantabrigiae Novanglorum est et altera in Bibliotheca Miskatonicensi Arkhamiae et altera dein in Bibliotheca Universitatis Bonaëropolis. 

### De versione Anglica

Versio Anglica Ioannis Deae numquam typis expressa est et tantum fragmenta manent ex codice autographo.

Opera Lovecraftiana
-------------------

* "At the Mountains of Madness"
* "The Case of Charles Dexter Ward"
* "The Call of Cthulhu"
* "The Dunwich Horror"
* "The Dream-Quest of Unknown Kadath"
* "The Haunter in the Dark"
* "The Nameless City"
* "Pickman's Model"
* "The Shadow Out of Time"

Nexus interni
-------------

* Cthulhui Mythos
* Cthäat Aquadingen
* De Vermis Mysteriis
* Liber Ivonis
* Pnakotica

Notae
-----

1. ↑  "The Hound", by H. P. Lovecraft Published February 1924 in "Weird Tales". YankeeClassic.com. Retrieved on January 31, 2009
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Porta:Lovecraft**. |

Depictio Nayrlat hotepis
**Nyarlathotep** sive **Chaos Reptans** (Anglice *the Crawling Chaos*) est Deus Alienus, qui primum in fabula homonyma "Nyarlathotep" (1920) ab Huardo Philippio Lovecraft descriptus est.

De fabula
---------

Narrator fabulae, de qua supra, dicit Nyarlathotep pharaonem antiquae stirpis videri. Propter hoc saepenumero etiam vocatur Pharao Niger. Deus est malevolus et dissimilis aliorum Deorum Alienorum, quia se delectat dementia afficere homines. Nuntius est Dei caeci Azathoth.

De etymologia
-------------

Sunt qui dicant Nyarlathotep esse nomen Aegyptiacum, quod falsum est, quamquam nomen tale videatur. Nemo pro certo habet, utrum nomen "Nyarlathotep" originem ducat a creaturis Dunsanianis (*Alhireth-Hotep* et *Mynarthitep*) an ab hominibus Aegyptiis ut Imhoutes (*Imhotep*). 

Quidam censent Nyarlathotep esse sententiam Aegyptiacam (nj-ḥr-rwt-ḥtp), quae significat «nullam pacem ad portam esse».

Opera Lovecraftiana
-------------------

* "Nyarlathotep"
* "The Dream Quest of Unknown Kadath"
* "The Dreams in the Witch House"
* "The Rats in the Walls"
* "The Haunter of the Dark"
* "The Whisperer in Darkness"
* "The Shadow Out of Time"

Notae
-----

1. ↑  Huardus Philippius Lovecraft, *Somnis quaeritur ignota Cadath*, in latinum vertit Alexander Ricius, Parisiis, 2008
2. ↑  D. Norris, "Lovecraft and Egypt", *Lovecraft Annual*, 10, 2016, pp. 3-45
3. ↑  W. Hamblin, "Further Notes on the Necronomicon", in *Cthulhu Companion*, Chaosium, 1983, p. 13
4. ↑  The Darkest of the Hillside Thickets, "Nyarlathotep", lyrics by Cristina Rizen and Inanna Gruner, in *The Shadow Out of Tim*, 2007
***De symmoriis*** vel ***De classibus oratio***  (Graece Περὶ τῶν Συμμοριῶν) est oratio deliberativa (suasoria) anno 354 a.C.n. a Demosthene oratore Atheniensi coram populo in ecclesia habita. Prima oratio politica servata huius auctoris fuit, cum triginta circiter annos natus esset.

Argumentum
----------

Cum Persarum rex Artaxerxes Ochus multos mercennarios conduceret, nonnulli Athenis timebant ne Graeciam subito invadere vellet atque populo suadebant ut Graecos ad communem bellum vocarent. Demosthenes vero negat regem tale inceptum ausurum aut Graecas civitates odia inter se sempiterna ob incerti periculi suspicionem deposituras. Praeterea priores bellum inferre antequam consilia Artaxerxis noscerentur peccatum esse iudicat. Nihilominus ad quodcumque bellum quam paratissimos esse semper conducit. Quare symmoriarum rationis emendationem proponit (symmoriae erant viginti classes in quas 1200 ditissimi cives dividebantur ad tributa communiter conferenda et triremes instruendas, quae liturgia trierarchia appellabatur). Primum numerum illorum civium ad duo milia augendum esse censebat ut immunitatibus ceterisque defectionibus ita suppleretur. Alias quoque emendationes proferebat per quas multae naves longae, si opus esset, celerius et efficacius ornarentur atque remigibus instruerentur. Ipse Demosthenes in posteriore oratione argumenta in hac oratione explicata memorat.

Notae
-----

1. ↑  BNF
2. ↑  Numerus 14 in corpore Demosthenico
3. ↑  Demosthenes, *In Midiam* 155.
4. ↑  *Pro libertate Rhodiorum* 6.

Editiones et commentarii
------------------------

* *Selectæ Demosthenis orationes Latine Redditae; viz. De Republica ordinanda. De Classibus. De Rhodiorum libertate. Pro Megalopolitis. Olynthiacæ tres. Philippicæ quatuor*, Londini, 1726
* Loeb classical library online.
* Collection des Universités de Franceː Maurice Croiset, *Harangues. Tome I*, Les Belles Lettres, 1924

Plura legere si cupis
---------------------

* Patrice Brun, *Guerre et finances : état de la question*, *Pallas. Revue d'études antiques*, 1999ː 223-240
* François Vannier, "Remarques financières à Athènes, au lendemain de la guerre des alliés" in *Mélanges Pierre Lévêque*, 1993ː 339-344
	+ "Les finances de guerre d'Athènes" in *Dialogues d'histoire ancienne*, 1984ː 427-429

Nexus externi
-------------

* Textus apud Vicifontem Perseus Remacle cum versione Francogallica
Wikidata Achrida
Res apud Vicidata repertae:Achrida: insigneAchrida: insigneAchrida: vexillumAchrida: vexillum
urbs  
*Civitas*: Macedonia Septentrionalis  
*Locus*: 41°7′1″N 20°48′7″E  
*Nomen officiale*: Охрид  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Ohrid Municipality  

**Forma**

*Area*: 389.93 chiliometrum quadratum  

**Gestio**

*Praefectus*: Nikola Bakracheski  

**Vita**

*Incolae*: 38 818  
*Sermo publicus*: lingua Macedonica  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

Achridae: Despectus in Ecclesiam S. Ioannis 
**Achrida** (-ae, *f.*) seu **Ochrida** (-ae, *f.*) (alia nomina: *Dyassarites*) (Macedonice: *Охрид / Ohrid*; Albanice: *Ohër*; Graece: *Λύχνιδος / Lychnidos*, *Οχρίδα / Ochrida*, et *Αχρίδα / Achrida*) est urbs et municipium Macedoniae Septentrionalis, in Regione Austro-Occidentali sita. Urbani *Achridani* seu *Ochridani* appellantur.

Urbs iacet prope Lacum Achridae. Urbs et lacus sunt siti humanitatis patrimonium ab UNESCO tributi.

Historia
--------

* Schola Achridensis

Cives illustres
---------------

* Clemens Achridensis

Vici et loci in Municipio Achridano
-----------------------------------

Vici et loci in Municipio Achridano sunt: *Šipokno, Dolno Lakočerej, Gorno Lakočerej, Elšani, Elešec, Konjsko, Lagadin, Leskoec, Orman, Peštani, Ljubaništa, Rača, Ramne, Sveti Stefan, Trpejca, Velestovo, Velgošti, Kosel, Kuratica, Livoišta, Openica, Plakje, Rasino, Rečica, Sirula, Skrebatno, Sviništa, Vapila e Zavoj*.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Achrida fuit sedes episcopalis metropolitana Ecclesiae Catholicae Romanae, saeculo IV condita. Hodie est Sedes Titularis; nomen est Archidioecesis Achridana seu Archidioecesis Ochridana.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5  "Archidioecesis Achridana" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 41°7′1″N 20°48′7″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Achridam** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Situs humanitatis patrimonium ab UNESCO tributum.Situs humanitatis patrimonium ab UNESCO tributum.
* Achrida: despectus in urbem a lacu.Achrida: despectus in urbem a lacu.
**Ioannes Aloisius Brera** (Italice *Giovanni "Gianni" Luigi Brera*) fuit actorum diurnorum confector et scriptor Italus. Natus est Sancto Zenone a Pado die 8 Septembris anni 1919 et mortuus est Cothonei die 19 Decembris anni 1992.

Cum inveniendarum rerum copiam haberet et linguam Italicam percalleret, diurnarii rerum athleticarum arti Italicae saeculi XX formam suam impressit, quoniam nova verba induxit quae adhuc adhibita sunt in sermone pediludii.

De colloquio cum Paavo Nurmi
----------------------------

Ioannes Brera quondam sermonem cum Paavo Nurmi habuit anno 1946, quia ab ephemeridibus "Gazzetta" et "Equipe-Elan" legatus erat ut hoc faceret. Nurmi tamen Anglice non loquebatur neque Brera Finnice, qui ergo statuit Toivum Arum, argentarium et Paavi amicum, rogare ut quaestionibus pro Paavo Nurmi Latine responderet, cum et Brera et Aro Latine loqui valerent. 

Colloquium invenitur in libro "*Incontri e invettive*", cuius nonnulli loci infra scribuntur.

**Brera**: «Cur disqualificatus est?»

**Aro**: «Dicitur coepisse pecuniam singulam americanorum per omnem passum, loqui de dollaris non possum ante eum. Emporium eius deficitarium.»

**B.**: «Quid cogitat Paavus de Haegi et Andersonii dequalificatione? Quod dequalificatus est Paavus ante Losangelensem Olympiadem?»

**A.**: «Error fuit.»

Notae
-----

1. ↑  Dario Corno, Antonomasia Archiviato il 22 dicembre 2014 in Internet Archive. in *Enciclopedia dell'italiano* (2010), Istituto dell'Enciclopedia italiana Treccani
2. ↑  Gianni Mura, "Il tramonto di Nurmi l'uomo cronometro che non parlava mai", *la Repubblica*, 31/05/2012
3. ↑  "E Brera intervistò Nurmi nella lingua di Catullo", *la Repubblica*, 09/07/1999
4. ↑  Claudio Gregori, "A vent'anni dalla scomparsa. Brera, la lingua dello sport", *la Gazzetta dello Sport*, 19/12/2012

1.
**Trimeter iambicus** est versus Graecus et Latinus usitatissimus, quem Iambographi antiqui, ut Archilochus et Semonides, uti solebant, et quo tragoediae et comoediae dialogi componuntur, praeter versificatas fabularum Aesopicarum(en) narrationes aliaque artis genera.

Non iambus simplex unum metrum habetur, sed dipodia (vel syzygia, συζυγία) iambica; trimeter tribis dipodiis iambicis compositus est. Dipodiae syllaba prima non brevis, sed anceps habetur; caesuram saepe post secundam ancipitem trimeter iambicus habet:

× – ⏑ – × | – ⏑ – × – ⏑ ×   

πόλλ' οἶδ' ἀλώπηξ, | ἀλλ' ἐχῖνος ἓν μέγα.  

*Margites*, frg. 4b.

Solutiones
----------

Syllabae longae trimetri *solvi* possunt, id est duobus brevibus substitui:

⏑ – ⏑ – – | **⏑⏑** ⏑ – ⏑ – ⏑ ×   

πρὸ τῶνδε φωνεῖν· **τίνι** τρόπῳ καθέστατε...  

Sophocles, *Oedipus rex* 11.
Syllaba longa tertia hic soluta est.

In comoedia etiam ancipites solvuntur (sed non ante longam solutam, proceleusmaticus prohibitus est):

 **⏑⏑** – ⏑ – – | – ⏑ – ⏑ – ⏑ ×   

**ἐπί**δηλον ἡμῖν τοῖς προσώποισιν ποεῖν...
Aristophanes, *Equites* 38.
Anceps prima hic soluta est.

Variis limitationibus solutiones stringuntur, quae a iambographis vetustioribus ad Plautum laxantur; nam in palliata etiam pro brevi duae breves ponuntur.

Variationes
-----------

Trimeter catalecticus est versus lyricus rarus, quem ex Alcmano et ex epodis Archilochi novimus. Ei syllaba ultima deest:

× – ⏑ – × – ⏑ – ⏑ – ×   

κλίναι μὲν ἑπτὰ καὶ τόσαι τραπέσδαι...  

Alcman, frg. 19.
Choliambus est alia trimetri forma mutata.

Nexus externi
-------------

* Willem Johann Wolff Koster, *Traité de métrique grecque ; suivi d'un Précis de métrique latine*, Lugduni Batavorum, Sijthoff, 1936.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Dapanji in Ürümqi.
**Dapanji** (Sinice 大盤雞 *dàpánjī*; Uigurice چوڭ تەخسە توخۇ قورۇمىسى, *chong texse toxu qorumisi*) est ferculum Uiguro-Sinense in pullo.

Compositio
----------

Pullum aperies a navi, in offulas dissecas. Condies cepullis, gingibere, alio, doubanjiang Pixianensi, douchi Yongchuanensi et subassas.

Teres piper, feniculi et coriandri semen, anisum stellatum, caryophyllum, fagaram, amomi fructum, cinnamum, cuminum, capsicum siccatum. Liquamine soia et cerevisia suffundes; temperabis. Adicies patatam, capsicum viride. Ex iure suo inferes.

Bibliographia
-------------

* Nate Tate, Mary Kate Tate, *Feeding the Dragon: A Culinary Travelogue Through China with Recipes* (Andrews McMeel Publishing, 2011. ISBN 9781449401115 p. 243 ("*Big plate o'chicken or* da pan ji")
Wikidata Guillelmus de Ockham
Res apud Vicidata repertae:Guillelmus de Ockham: imagoGuillelmus de Ockham: imago
*Nativitas*: unknown value; Ockham  
*Obitus*: 9 Aprilis 1349; Monacum  
*Patria*: Anglia  
*Nomen nativum*: Guilelmus Occhamus, William of Ockham
**Officium**

*Munus*: philosophus, theologus, logicus, physicus, scriptor  
*Patronus*: Universitas Oxoniensis
**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
Guillelmus de Ockham, ex libro manu scripto eius "Summam logicae" continens
**Guillelmus de Ockham** (vulgo *William of Ockham*) erat theologus et philosophus scholasticus Anglicus, praecipue principio parsimoniae a posteris novacula de Ockham appellato nobilis, natus c. 1288 in vico Ockham, fortasse pestilentia periit Monaci in Bavaria anno 1347 aut 1349.

Vita et opera
-------------

Professione franciscanus, Nominalium coryphaeus, discipulus Duns Scoti, cui quoad eruditionem et ingenium et activitatem similis quidem est, magister in facultate Parisiensi, dictus est «doctor singularis et venerabilis inceptor Nominalium.» Calamo verbat Phillipo Pulchro, regi Gallie, litiganti cum Summo Pontifice Bonifacio VIII cui Guillelmus in scripto: *disputatio super potestate ecclesiastica* praelatis atque principibus commisa, denegavit quamcunque etiam indirectam in rebus saecularibus auctoritatem, dum principi saeculari facultatem spiritualem attribuit. Postea insurrexit contra Ioannem XXII defendens in libro *Defensorium,* quandam extremam factionem franciscanorum. Avenionem accersitus, ibi excomunicatus carceri mancupatus est. At inde mox aufugit Monachium ad Ludovicum Bavarium, usurpatorem sceptri imperialis, dissentientem quoque cum Ioanne XXII, Clemente VI, Benedicto XII.—Ex Ockhami operibus principalia sunt: *Super libros Sententiarum subtilissimae quaestiones, Summa logices maior, Quaestiones in libros Physicorum, Expositio aurea super totam artem veterem,* videlicet in Porphyrii praedictabilia et Aristotelis praedicamenta, *Quodlibeta septem, Centiloquium theologicum, Dialogus* inter magistrum et discipulum atque plures tractatus de potestate ecclesiastica et civili.

Fontes
------

*Quaestiones in quattuor libros sententiarum*
* *Dialogus magistri Guellermi de Ockam doctoris famosissimi,* ed. J. Trechsel, Lyon 1494 |(iterum imprimatus Londinii 1962)
* *Guillelmi de Ockham Dialogus,* in Monarchia Sacri Romani Imperii, vol. II, ed. M. Goldast, Frankfurt a. M. 1614 (iterum imprimatus Graeciae 1960)
* *Guillelmi de Ockham opera politica,* ed. J. F. Sikes, R. F. Bennet, et H. S. Offler, Manchester 1956/74
* *Guillelmi de Ockham opera theologica,* ed. Franciscan Institute, St. Bonaventure 1967/86
* *Guillelmi de Ockham opera philosophica,* ed. Franciscan Institute, St. Bonaventure 1974/88
* *Guillelmi de Ockham dialogus,* ed. J. Kilcullen et J. Scott, 1995/96

Notae
-----

1. ↑  "Guillelmus de Ockham": vide editiones operum subter citatas. Nihilominus numerosae sunt varationes nominis, e.g. "de Occam" vel "Occ(h)amus", vide hic.
2. ↑  Sic dubitanter vicipaediae Anglica, Francica, Theodisca.
3. ↑  Sic dubitanter *Encyclopaedia Britannica* (1953).

Nexus externi
-------------

* *Summa Logicae*
* *Dialogus*
*Arachlej* lacus de Monte Pallasii in iugo Jablonovyj despects
**Iugum Iablonovyi** vel **Pomorum iugum** (Russice Яблоновый хребет, Buriatice Ябалан дабаан) est iugum montium magnum in Transbaicalia. Longitudo iugi circa 650 chm est, mons altissimus est *Kontalakskij Golec* altitudinis 1706 m. Larice et pinetis, interdum et abiete montes obsiti sunt. Iugum Czerskii et iugum Palmarium ad iugum Iablonovyi adiacent. Čingikan montes iuga Czerskii t Iablonovyi coniungunt.

Hydrographia
------------

Divortium aquarum Oceani Pacifici et Oceani Arctici iugum Iablonovyi est; mons eius, quae mons Pallasii(ru) nominatur, divortium est aquarum Lenae, Ieniseae et Amuris. Tschita flumen in iugo Iablonovyi et Nertscha in Čingikan incipiunt.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Яблоновый хребет*.
2. ↑  Ioannes Georgius Gmelin, *Flora Sibirica sive historia plantarum Sibiriae*, tomus I. Petropoli, 1747, p. XXI. (Textus apud *Google Books*)
3. ↑  *Iablonovyi*, Nomen Russicum *Iugum malorum* significat, sed haec est etymologia popularis errabunda nominis Buriatici, quod *Traiectus, Montes traiectibiles* significare videtur.
4. ↑  Nomine Petri Simonis Pallasii.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°3′0″N 113°35′0″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon |
Wikidata Bernardus Arévalo
Res apud Vicidata repertae:

**Bernardus Arévalo**, vulgo plenius *César Bernardo Arévalo de León* (in urbe Montis Videi die 7 Octobris 1958 natus) est politicus Guatimalae. Die 20 Augusti 2023 praeses patriae electus est.

Filius est Ioannis Iosephi Arévalo qui praeses inter annos 1945 et 1951 meruit. Anno 1958 in Uruquaria exsul degebat; unde mox [Venetiola]]m, deinde Mexicum, denuo Chiliam petiverit. In his civitatibus educatus, Bernardus Arévalo annum sedecimum agens in Guatimala primum habitans lyceum Guatimalae frequentavit. Alumnus est universitatis Hebraicae Hierosolymitanae, ubi sociologiae, et Universitatis Rheno-Traiectinae, ubi philosophiae et anthropologiae culturali studuit.

Nexus externi
-------------

* José Carlos Móvil, "Bernardo Arévalo, el hombre con el que nadie contaba en las elecciones de Guatemala" (26 Iunii 2023) apud *Swissinfo*

Praesides Guatimalae (1982–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ephraim Ríos Montt 1982 • Anscharius Humbertus Mejía Victores 1983 • Vinicius Cerezo 1986 • Georgius Serrano Elías 1991 • Ramiro de León Carpio 1993 • Álvaro Arzú 1996 • Alphonsus Portillo 2000 • Anscharius Berger 2004 • Álvaro Colom 2008 • Otto Pérez Molina 2012 • Alexander Maldonado 2015 • Iacobus Morales 2016 • Alexander Giammattei 2020 • Bernardus Arévalo futurus
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Guatimalenses |
|  |
Inscriptio est "S[igillum] Universitatis studii Heidelbergensis"
**Universitas Ruperto-Carola Heidelbergensis** nomine saepenumero sine linea transversa scripto brevius "Universitas Heidelbergensis", universitas publica condita ab electore Palatinato anno 1386, Heidelbergae locata in terra Badenia-Virtembergia, rectore Bernhardo Eitel, habuit anno 2007 25 562 studiosos. Dispensatio oeconomica annualis est 461,106 mio. nummorum Euronorum. Sententia est "SEMPER APERTUS".

Res gestae
----------

Post Pragensem et Vindobonensen est tertia secundum conditionis tempus omnium universitatum imperii Romani Sacri.

Papa Urbanus eius nominis sextus 23 Octobris 1385 conditionis privilegium donavit. Artes fuerunt quattuor quae sunt theologia, iurisprudentia, medicina et philosophia. Anno 1890 artes rerum naturalium accederunt. Ab anno 2002 sunt 12 studii artes.

Universitatis rector conditor fuit Marsilius Inghensis.

Ferdinandus Keller pinxit universitatis fundationem.

Nexus interni
-------------

* 418 Alemannia

Bibliographia
-------------

* *Semper apertus. 600 Jahre Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg 1386 - 1986, Festschrift in sechs Bänden*, curante Gulielm Doerr et alii, Springer, Berolini et Heidelbergae 1985, ISBN 3-540-15425-6
Hippodamia, Pelops, Oenomaus, Myrtilus circa aram pactum facientes (vas in Apulia pictum). Adsunt etiam Aphrodite et Eros.
In mythologia Graeca **Myrtilus** erat auriga Oenomai, Pisanorum regis. Domino in quadrigarum certaminibus opem ferebat qui instituerat ut quicumque filiam suam Hippodamiam in matrimonium petebat aut primum patrem velocitate equorum vinceret aut moreretur. Quia autem equos Aquilone velociores possidebat omnes proci vincebantur et interficiebantur donec Pelops Tantali filius, sive dimidium regni sive, ut volunt alii, noctem unam cum Hippodamia pollicitus, Myrtilum corrupit, qui currus regii rota altera ut in certamine solveretur effecit. Mortuo tamen Oenomao Pelops Hippodamiam quidem uxorem duxit sed promissa socio dare recusavit atque Myrtilum in mare praecipitavit, unde secundum nonnullos mythographos nomen Myrtoi maris ductum est. Certe dirae exsecrationes a Myrtilo tum adversus Pelopem nuncupatae in eius posteros redundasse atque horribile fatum Atridarum movisse saepe dicebantur

Certamen Pelopis et Oenomai in Iovis Olympici templi fastigio frontali sculptum erat, quia velut praeludium quadrigarum certaminum ludis Olympicis habitorum putabatur.

Notae
-----

1. ↑  Hanc etymologiam Pausanias (VIII.14.12) falsitatis arguebat, Boeotorum argumenta referens ː e cuiusdam feminae enim nomine hoc mare appellatum demonstrabat.
2. ↑  Sophocles, *Electra* 509-515. Euripides, *Orestes* 988-994 et 1549. Pausanias II.18.2.
3. ↑  Pausanias V.10.6-7. "Restauration des frontons d'Olympie", Revue archéologique, 1889/7.

Fontes
------

* Euripides, *Orestes* 988-994 et 1549
* Hyginus mythographus *Fabulae* 84.
* Nicolaus Damascenus, *Historiarum* fragmentum 10
* Pausanias libro octavo *Descriptionis Graeciae*, 14.10-12 necnon libro quinto 1.7 et sexto 20.17 et libro secundo 18.2.
* Seneca, *Thyestes* 139-43

Plura legere si cupis
---------------------

* Pierre Cuvelier, *Le mythe de Pélops et d'Hippodamie en Grèce ancienne : cultes, images, discours*, 2012 (dissertatio academica).
**Tristichon catenatum** (Italice *terzina, terza rima*) est forma strophica vel ordo rimarum, cum tristichi cuiuscumque versus primus et ultimus unam rimam habent, medius alteram, et haec altera est rima versus primi et ultimi tristichi sequentis. Sic quasi catena formatur, cuius anuli renodari nequeunt: **aba bcb cdc ...** Carmen tristichis catenatis compositum a linea sola finitur, quae rimam mediam tristichi ultimi habet: **... xyx yzy z**.

Originis Italianae forma est et saepe *tristichon Dantesianum* appellatur, nam *Divina comoedia* Dantis sic scripta est. Dantes primus eo usus est, sed non ultimus; sunt in poesi Italiana et alia opera sic composita, in linguis ceteris praesertim versiones et imitationes *Divinae comoediae*.

Versus *Divinae comoediae* hendecasyllabus est, et paene semper tristicha catenata hendecasyllabica sunt, sed et exempla decasyllabica inveniuntur.

Notae
-----

1. ↑  Aemilius Springhetti(d), *Latinitas Perennis, VI: Lexicon Linguisticae et Philologiae*, 1962, p. 648.

Nexus externi
-------------

* De tristichis catenatis in *Encyclopaedia dantesca* **(Italiane)**
* De tristichis catenatis in *Encyclopaedia litterarum* **(Russice)**
***Deus ti salvet Maria,*** **Ave Maria Sardinica** vulgo appellatus, est traditionalis devotionis cantus Sardinicus. A Bonaventura Licheri circa annum 1725 compositus est. Licheri textus est lingua Sarda translationis paraphrasis Marianae Iesuitae Innocenzo Innocenzi saeculo 17 attributa.
Versio antiquior a Mauritio Carrus facta in rosarium e Fano Sancti Veri Milis anni 1731 inserta erat. Canitur ut *gosos*, genus cantici in Sardinia commune.

Anno 1974 Maria Carta cantrix in emissione televisifica "Canzonissima" hoc carmen ostendit, ut multis notum faceret, annoque 1987 comitata organo comitata in ecclesia cathedrali Sancti Patricii Novi Eboraci solemniter cecinit.

Notae
-----

1. ↑  Marco Lutzu (a cura di), *Deus ti salvet Maria* L’Ave Maria sarda tra devozione, identità e popular music, 2020

Bibliographia
-------------

* Bonaventura Licheri, a cura di Eliano Canu, Deus ti salvet Maria, (Textus poetici inediti di Bonaventura Licheri), Aristianis 2005.
* Paolo Mercurio, *Humanitas Musicale Sarda,* Nugor 2005.

Nexus externi
-------------

* *Deus ti salvet Maria* in *Vicifonte*
Carolus Clusius anno 1575
***Rariorum plantarum historia*** est opus botanicum multis imaginibus illustratum, a Carolo Clusio scripta Antverpiaeque apud officinam Plantinianam anno 1601 divulgata. Studia iam edita in operibus 1576 *Rariorum aliquot stirpium per Hispanias observatarum historia* et 1583 *Rariorum stirpium per Pannoniam, Austriam et vicinas quasdam provincias observatorum historia* cum aliis rebus comprehendit. In appendice praebentur epistulae botanicae Honorii Belli medico Vicentino, qui Cydoniae in insula Creta laborabat, et Thobiae Roelsii Medioburgensi, necnon opusculum Ioannis Pona Veronensis de plantis montis Baldi; insuper opusculum Clusii ipsius de fungis.

In hoc opere descriptio reperitur holeris Peruviani "papas" a Clusio nuncupati, quod hodie *Solanum tuberosum* appellatur. Hic etiam fructus aromaticus "anisi Philippinarum" (*Illicium verum*) primum inter Europaeos describitur.

Notae
-----

1. ↑  Clusius, *Rariorum plantarum historia* appendix p. lxxix
2. ↑  Clusius, *Rariorum plantarum historia* appendix p. ccii

Nexus externi
-------------

Titulus *Rariorum plantarum historia*
* *Rariorum aliquot stirpium per Hispanias observatarum historia* apud *Internet Archive*
* *Rariorum stirpium per Pannoniam, Austriam et vicinas quasdam provincias observatarum historia* apud *Internet Archive*
* *Rariorum plantarum historia* apud *Internet Archive*
	+ "Carolus Clusius: Fungorum in Pannoniis observatorum brevis historia"
	+ "Honorii Belli Vicentini ... ad Carolum Clusium aliquot epistolae de rarioribus quibusdam plantis agentes"
	+ "Clariss. viro Carolo Clusio Thobias Roelsius Reip. Medioburgensis Medicus S. P. D."
	+ "Ioannes Pona: Plantae seu simplicia, ut vocant, quae in Baldo monte ... reperiuntur"
Ruber: conlocatio provinciae Heilongjiang in Sinis septentriorientalibus, ubi cultus viget.
**Ecclesia Dei Omnipotentis** (Mandarinice 全能神教會 sive 全能神教会 *Quánnéng Shén Jiàohuì*), vulgo **Dōngfāng Shǎndiàn** (Mandarinice 東方閃電 sive 东方闪电 'fulmen orientale') vocata, est cultus ex Christianitate Sinensi ortus. Ritus gregis nomen est. Sina pro Iesu, grex Protestantium, aestimat numerum adsectatorum Fulminis Orientalis plus decies centena hominum esse. Praefecti securitatis provincialis in Sinis ecclesiam "cancrum socialem et pestem inter homines" appellaverunt.

Historia et fides
-----------------

Grex anno 1989 in Provincia Heilongjiang a quodam Zhao Weishan conditus est. Sodales credunt eorum deum in specie mulieris ex caelo ad terram redisse, "in familia mediocri in septentrionali Sinarum regione orta," ut homines tertio ultimoque aevo duceret. Apud gregem, prima et secunda ductus activi tempora fuerunt in persona Iehovah Veteris Testamenti et Iesu Novi Testamenti.

Grex docet quandam mulierem quae se Fulmen Deng (鄧閃電 sive 邓闪电) appellat, ex Zhengzhou in Henan, esse Christum alterum. *Fulmen ex Oriente* (東方發出的閃電 sive 东方发出的闪电), liber eius latissime prolatus, se Verbum Dei proclamat, et primum Christi adventum homines redemptos fuisse, secundum animos hominum victos et Satanam superatum esse adserit; praeterea, qui eius verba reiciant severe punirebuntur vel moriebuntur.

Notae
-----

1. ↑  Lois Chan et Steve Bright (2005). "Deceived by the Lightning" (PDF). *Christian Research Journal* **28** (3) .
2. ↑  Cultus etiam *Secta Septem Spirituum* (七靈派 sive 七灵派), *Secta Salvatoris Secundi* (二次救主派), *Ecclesia Domini Novarum Virium* (新能力主教会), *Secta Lucis Verae* (真光派), et *Secta Viae Verae* (真道派) appellatur.
3. ↑  Andrew Jacobs (19 Decembris 2012). "Chatter of Doomsday Makes Beijing Nervous" .
4. ↑  GTO - News - The Thirst for Truth in China.
5. ↑  Hidden Advent.

Nexus interni
-------------

* Clamatores, grex ad quam Zhao Weishan pertinebat donec Fulmen Orientale conderet

Nexus externi
-------------

* Situs publicus, holyspiritspeaks.org
* Archivum situs interretialis sectae, web.archive.org
* "Deceived by the Lightning, www.equip.org (*Christian Research Journal* 28(3), 2005.)
* "Jesus is Back, and She's Chinese," www.time.com (Time magazina)