recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Curia et statua Fabri armarii
**Sulaha** (Theodisce: *Suhl*) urbs est Thuringiae centralis quae hodie nulli districtui subdita est.

Geographica
-----------

Annis ab 1952 ad 1990 fuit caput Districtus Sulahae qui dicebatur. Civitatis foederalis Thuringiae urbs est maxima post Erfordiam Ienamque. Altitudo eius 422 metrorum super mare est; Kalendis Ianuariis 2015 habuit 36.208 incolarum. Lineam ferriviaria, quae a Mainingia Erfordiam ducit, oppidum tangit quoque. Propter situm in valle montibus inclusa viatores, ut itinera hinc hucve faciant, vocantur.

Historia
--------

Iam anno 1232 mentio huius oppidi in documentis fit. Etymologice significat eius nomen "locum ubi ferae volvuntur". Mediis Aevis exeuntibus oecomonia progressa est metallis exercendis atque ferris tractandis. Maximi momenti erant pyxidum confectores. Attamen evolutio maxima post Secundum bellum mundanum demum factum est.

Res videndae
------------

Media in urbe est invenitur ***Aula synodalis*** gigans, ubi praeter congressus concentus et spectacula et ludi scaenici dantur. Finitima valde est ***Piscina Ottiliensis***. ***Domus Philharmoniae*** amicos cabareti invitat, sedem Thuringiorum symphonicorum Gotensium-Sulensium praebet, munere universitatis popularis fungitur. Iuxta has aedes musicas ***Bibliotheca municipalis*** nova erecta est: captans eius frons vitrea in qua legi possunt versus carminum.

In via Steinweg, regione peditibus reservata, plures burgensium domus pulchrae sternuntur. Cuius in bifurcatione meridiana videtur ***Ecclesia Crucis***, constructa annis ab 1731 ad 1739. In fori centralis puteo stat urbis symbolum, ***Statua fabri armorum***. Super ***Curiae historicae*** tympanum legas sententiam quandam de coniuratione Volfgangi Kapp anno 1920 facta referens.

***Ecclesia Sanctae Mariae*** generis conchati plus quam quinque saecula stat ignes plures passa. Historia de armis faciendis in ***Museo armorum*** in Domu polentaria narratur, opere quodam craticio secundum genus Hennebergense-Franconicum constructo. Aliam traditionem provehit ***Centrum collineationis*** in monte Friedberg, quod inter totius orbis terrarum optimos exercitationum locos a collineationis cultoribus voluptariis habetur. ***Magistratus collineatorius*** in Germaniae septem institutis similibus antiquissimus est.

Notae
-----

1. ↑  Aliud nomen est "Sulae", quod autem propter confusionem cum oppido Franciae quodam (Sula) vitetur

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sulaham** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ζοῦλ ("Sulaha") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

Situs proprius
**Aphroditus** (Graece: Ἀφρόδιτος) cultus ex insula Cypro Aphrodite cultus formam masculinam.

"Apud Calvum Aterianus adfirmat legendum 'pollentemque deum Venerem', non 'deam'. Signum etiam eius est Cypri barbatum corpore sed veste muliebri, cum sceptro ac statura virili, et putant eandem marem ac feminam esse. Aristophanes eam Ἀφρόδιτον appellat. Philochorus quoque in *Atthide* eandem adfirmat esse lunam et ei sacrificium facere viros cum veste muliebri, mulieres cum virili, quod eadem et mas aestimatur et femina."
"*Ac ducente deo*: secundum eos qui dicunt, utriusque sexus participationem habere numina. Nam ait Calvus: 'pollentemque deum Venerem'. item Vergilius: 'nec dextrae erranti deus afuit', cum aut Iuno fuerit, aut Alecto. Est etiam in Cypro simulacrum barbatae Veneris, corpore et veste muliebri, cum sceptro et natura virili, quod ἀφρόδιτον vocant, cui viri in veste muliebri, mulieres in virili veste sacrificant; quamquam veteres 'deum' pro magno numine dicebant. Sallustius: 'ut tanta mutatio non sine deo videretur.' Et hoc ad Graecorum imitationem, qui ὁ θεὸς et ἡ θεὸς dicunt, sicut ὁ ἄνΘρωπος καὶ ἡ ἄνΘρωπος, vir et femina."

Notae
-----

1. ↑  Nomen Graecum apud Macrobium et Servium reperitur (vide citationes nostras); litteris Latinis nusquam
2. ↑  Gerardus Iohannes Vossius, *De theologia gentili physiologia christiana*; p. 167
3. ↑  Macrobius, *Saturnalia* 3.8
4. ↑  Vergilius, *Aeneis* 7.498
5. ↑  Servius grammaticus, *Commentaria in Vergilium*: *Aeneis* 2.632

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aphroditum** spectant. |
*Impi*, bellator Zuluanus.

1 hostes sunt, 2 "corna" sunt, 3 "pectus" est et 4 "renes" suntInstructio cornuum bubali: *A,* hostes; *B,* cornua; *C,* thorax; *D,* renes.
***Impi*** (vocabulum Zuluanum, 'proelium', 'bellum', 'copias' significans) erant milites exercitus Zuluani, a rege Shaka Zuluano creati. Legio militum qui *impi* erant Zuluanice *Ibutho* appellatur. *Impi* praeclara instructione cornuum bubali (vulgo *impondo zankomo* 'cornua bestiae') contra hostes utebantur.

Arma
----

Primum telum exercitus Zuluani fuit *ipapa,* nomen onomatopoetium, ex sono teli in aëre iacti appellatum. Shaka Zuluanus hanc assagaiam mutavit et novum telum creavit. Nova assagaia (Zuluane *iklwa*) et telum sunt arma principalia *impi,* cum scutum *ngunicum* vel *isihlangu* armamentum pro defensione esset. Aliud scutum Zuluanum est *umbumbuluzo,* scuto *ngunico* minus. Scuta Zuluana ex corio vaccarum fiunt.

Notae
-----

1. 1 2  Vide vocem *Impi* apud Encyclopedia Britannica.
2. ↑  Vide hic.

Bibliographia
-------------

* Barthorp, Michael (2002). *The Zulu War: Isandhlwana to Ulundi*. Weidenfeld & Nicolson.
* Colenso, Frances E. (1880). *History of the Zulu War and Its Origin*. Assisted by Edward Durnford. London: Chapman & Hall.
* Knight, Ian. *Brave Men's Blood*, London, 1990.
* Knight, Ian. *The Zulus*.
* Knight, Ian. *Anatomy of the Zulu Army*.
* Knight, Ian (2002). *Isandlwana 1879: The Great Zulu Victory.* Osprey.
* Lock, Ron; Peter Quantrill (2002). *Zulu Victory: The Epic of Isandlwana and the Cover-up*. Johannesburg & Cape Town: Jonathan Ball Publishers.
* Morris, Donald R. (1998). *The Washing of the Spears*. Da Capo Press.

Nexus interni
-------------

* Bellum Ndwandwe-Zuluanum
* *Mfecane*
* Proelium Ulundense
* Proelium montis Isandlwana
Arbor partita quae impertita *John hit the ball,* sententiam Anglicam, gignit.
**Impertitor** (Anglice *unparser*) in computatione est systema quod copiam litterarum vel partes imaginis ex data arbore partita gignit. Impertitor de facto est conversio partitoris usitati, qui ex catena litterarum arborem partiendi gignit. Ratio impertiendi disertam regularum copiam arbori partiendi adhibitam plerumque implicat cum transitus arborealis fit.

Quia arbor partiendi elementa textualia? et graphica comprehendere potest, impertitor duos habere potest modulos separatos, quorum utrumque partes ad rem spectantes tractat. In talibus casibus, res magister impertitor appellata tabulam magistri impertitoris legit ut inveniat num nidificata structura data ab alio modulo sive ab alio pertractari possit.

Nexus interni
-------------

* Grammatica formalis
* Informationis technologia

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
3. 1 2  Ikuo Nakata, ed. *Software Science and Engineering* (1991), ISBN 981020776X, p. 168.
4. 1 2 3  H. Ehrig et G. Engels, *Handbook of Graph Grammars and Computing by Graph Transformation: Applications, Languages and Tools* (1999), ISBN 9810240201, pp. 231-232.
5. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
Descriptio impetus
Mercatus Aboensis a primo mane
**Impetus homicidalis Aboae 2017** est repentina trucidationum et vulnerationum series Aboae in Finnia a sicario peregrino facta. Qui impetus die 18 Augusti anno 2017 hora 06:02 p.m. tempore loci media urbe in mercatu Aboënsi factus est. Trucidata prima victima, homicida cursim fugiens viam mercatoriam (*Kauppiaskatu*) petiit et deinde per viam Mariae (*Maariankatu*) ad propinquum mercatum lignarium (Puutori) pervenit, ubi hora 06:05 p.m. glande a biocolyta in femur emissa infirmatus est, deinde e vestigio deprehensus. In quo cursu duobus cultris usus omnino duas feminas trucidavit et octo homines (plerumque feminas) graviter vulneravit.

Proxima nocte compertum est reum caedis esse virum Marocanum, qui anno 2016 asyli petitor in Finniam pervenerat. Quamquam repudiatus, tamen in terra versabatur. Primum se Abderrahman Mechkah appellari annoque 1998 natum mentitus est; deinde die 27 Augusti 2017 patefacta sunt verum nomen, quod est Abderrahman Bouanane, et verus annus natalis, qui est 1994.[1]

Cum forma et ratione agendi mores terroristarum observasse videatur, magistratui visum est hoc scelus ita iudicare: "Duo homicidia consilio terroristico facta, octo homicidii conatus consilio terroristico facti." Tres victimae cives peregrini erant: ex Britanniarum regno (1), Italia (1), Suecia (1). Eo notabilior caedes fuit, quod victimae praesertim feminae erant, cum duo viri vulnus acciperent feminis auxiliantes.

Notae
-----

1. ↑  *Ilta-Sanomat* 27 Augusti 2017.

Bibliographia
-------------

* "Attacke in Turku: Terroristischer Hintergrund vermutet" in *Die Zeit* (19 Augusti 2017)
Wikidata Imperium Timuridarum
Res apud Vicidata repertae:Imperium Timuridarum: vexillumImperium Timuridarum: vexillum
*Terra continens*: Asia  
*Territoria finitima*: Samma dynasty  
*Locus*: 34°20′28″N 62°12′11″E  
*Caput*: Maracanda, Artacoana  
*Nomen officiale*: گورکانیان
**Gestio**

Feudum, Monarchia, Theocratia, absolute monarchy  

**Populus**

*Sermo publicus*: Lingua Tschagataica, lingua Persica  
*Moneta*: dinar
**Tabula aut despectus**

Imperium Timuridarum: situsImperium Timuridarum: situs
**Imperium Timuridarum** sive **imperium Timuricum, Tamerlanicum**, fuit civitas, quam Tamerlanes construxit et Timuridis, proli suae, reliquit; Asiam Mediam, Persiam (cum Afgania hodierna), partem Indiae (et Pakistaniam hodiernam), Mesopotamiam, Syriam, Asiae Minoris partem, Transcaucasiam omnem Timuridae possidebant. Duae linguae imperio officiales fuerunt: Tschagataica Timuridis natalis et Persica. Maracanda imperii caput erat, sed Sachrucho regnante Maracanda et Artacoana urbes capitales erant. Tamerlanus ipse in inscriptione anni 1391 regnum suum Turaniam (توران) nominavit. 

Terrae, quibus Tamerlanes anno mortis imperavit, colore clariore designatae sunt
Anno 1370 Tamerlanes Bactrae amirus creatus est; Chorasmiam debellavit anno 1373, Segestaniam anno 1384. Anno 1393 Persia usque ad Bagdadum iam Tamerlani subiecta est; Anno 1398 in India bellum gessit,1401 Damascum cepit et sultanum Ottomanicum vicit anno 1402. 

Sachruchus Tamerlanis filius ultimus et Ulug Beigus Tamerlanis nepos Timuridarum notissimi fuerunt. Cum Timuridae terras omnes perdidissent et iam Maracanda expulsi essent, Babur Timurides imperium Mogolicum condidit.

Notae
-----

1. ↑  Iosephi de Hammer Purgstall(de) *Commentatio de Byzantinae historiae ultimis scriptoribus*, in: Commentationes Societatis regiae scientiarum Gottingensis, VI, 1828, p. 245; Theodori Guilielmi Ioannis Juinboll(de) *Oratio de praecipuis progressibus, quos literae Semiticae...*, 1845, p. 16.
2. ↑  Ioannes Matthias Hase(de) *Historiae universalis politicae...*, Norimbergae 1743, p. 70; cf.
3. ↑  Hammer Purgstall, ibidem.

Nexus externi
-------------

* Imperium Timuridarum in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
*Lallemantia iberica* florens

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Lamiales   
Familia : Lamiaceae   
Genus : *Lallemantia*   
Species : *Lallemantia iberica*   
(M.Bieb.) Fisch. & C.A.Mey.  
   

***Lallemantia iberica*** (binomen post Marschall de Bieberstein a Friderico Fischer et Carolo Antonii f. de Meyer statutum) est species generis *Lallemantiae* et familiae Lamiacearum. Iam aevo praehistorico in Asia occidentali Europaque orientali culta est propter semina oleifera.

Bibliographia
-------------

* Stephen Facciola, *Cornucopia: a source book of edible plants* (Vista: Kampong Publications, 1990) p. 111

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • "Lallemantia iberica" apud *Plants for a Future* • INPN France |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Lallemantiam ibericam*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Lallemantiam ibericam*"** apud **Vicispecies**. |
Wikidata Gulielmus von Humboldt
Res apud Vicidata repertae:Gulielmus von Humboldt: imagoGulielmus von Humboldt: imago
*Nativitas*: 22 Iunii 1767; Kabinetthaus  
*Obitus*: 8 Aprilis 1835; Berolinum  
*Patria*: Regnum Borussiae  
*Nomen nativum*: Friedrich Wilhelm Christian Karl Ferdinand von Humboldt
**Officium**

*Officium*: ambassador of Germany to the United Kingdom  
*Munus*: linguista, legatus, anthropologus, magister, politicus, philosophus, scriptor, Rerum gestarum scriptor  
*Patronus*: Universitas Humboldtiana Berolinensis
**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Familia**

*Genitores*: Alexander Georg von Humboldt; Marie-Elisabeth von Humboldt  
*Coniunx*: Caroline von Humboldt  
*Proles*: Gabriele von Bülow, Adelheid von Hedemann, Caroline von Humboldt, Theodor von Humboldt  

**Memoria**

*Laurae*: Ordo Aquilae Nigrae, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Ordo Danicus  
*Sepultura*: Schloss Tegel  

**Fridericus Gulielmus Christianus Carolus Ferdinandus de Humboldt**, breviter **Gulielmus de Humboldt** (Potestampii natus die 22 Iunii 1767; in Tegel prope Berolinum die 8 Aprilis 1835 mortuus) fuit vir publicus Borussicus, doctus Germanicus, et conditor universitatis Berolini, quae hodie ad honorem eius Alma Universitas Humboldtiana Berolinensis appellatur.

Vita
----

Iam puer Gulielmus Graece, Latine, Francice loquebatur. Ei erat tantus amor rerum classicarum cognoscendarum tantumque studium antiquae Graeciae et Romae, ut anno 1791 se a munere in administratione Borussiae amoveret et ad studia philosophiae linguae, linguisticae comparativae et linguisticae anthropologicae dicaret.

Anno 1802 Romam Borussiae legatus apud Sanctam Sedem missus est. Ibi cum anno 1803 filiolus eius Gulielmus mortuus esset, parentes, ut protestantes erant, vetiti sunt eum in sepulcreto Catholico sepelire. Ad hanc difficultatem fugiendam partem fundi prope pyramidem Cestianam extra urbem siti, dicti *pratum populi Romani*, emerunt. Ibidem anno 1807 etiam Fridericum, filiolum minorem natu, sepeliverunt. Haec sepulcra hodie in parte antiqua dicti Coemeterii acatholici (Italiane 'Cimitero acattolico di Roma') sunt, quod coemeterium ex his originibus temporibus insequentibus accrevit.

Gulielmus anno 1809 Borussiae minister educationis creatus est.

Bibliographia
-------------

* Peter Berglar: *Wilhelm von Humboldt*. Rowohlt, Reinbek anno 1970.
* Tilman Borsche: *Wilhelm von Humboldt*. Beck, Monaci anno 1990, ISBN 3-406-33218-8
* Eberhard Kessel: *Wilhelm von Humboldt: Idee und Wirklichkeit*. Stuttgarti anno 1967
* Herbert Scurla: *Wilhelm von Humboldt: Werden und Wirken*. Claassen, Dusseldorpii anno 1976, ISBN 3-546-48255-7

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gulielmum de Humboldt** spectant. |

* De Gulielmo de Humboldt in Stanford Encyclopedia Philosophiae **(Anglice)**
* Thomas Uecker, "HUMBOLDT, Wilhelm von" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 2 (Hammonae, 1990. ISBN 3-88309-032-8) , columnae 1168–1173 **(Theodisce)**
Insigne Gulielmi de Reiser, quando erat episcopus auxiliaris
**Gulielmus de Reiser** (natus in Egesheim die 13 Maii 1835; mortuus est Ellwangae die 11 Maii 1898) fuit theologus Theodiscus, presbyter et Sumelocennae episcopus.

Vita
----

Filius burgimagistri et textoris Leonardi Reiser theologiae atque philosophiae in Universitas Eberhardina Carolina Tubingae studuit. Anno 1859 autem presbyter ordinatus est; annis inter 1870 et 1879 munere rectoris Conventus Gulielmi fungebatur. Variis officiis peractis anno 1879 capitularis cathedralis Sumelocennae nominatus est. Annis inter 1880 et 1882 et iterum inter 1883 et 1886 senator in camera altera parlamenti Stuttgardiensis fuit. Die 31 Augusti 1886 pontifex maximus Leo XIII eum episcopum titularem Aeni et vicarium Sumelocennae successurum proclamavit. Episcopo Carolo Iosepho de Hefele defuncto succesio ista die 11 Iulii 1893 impleta est. Mandatum in curia publicum tunc sisti iussit.

Contemporanei episcopum Reiser virum amabilem, modestum, gratum habuerunt. Reiser studio indefesso et diligentia inexhausta fuisse dicitur cuius episcopatus sub signo industrializationis erat. Doctrinas fundamentales iam papa Leo XIII in encyclica sua exhortativa cui titulus *Rerum Novarum* instituit. Tum episcopis labor concretus in populo faciendus erat. Reiser subventiones atque auxilia ferenda valde promovit et societates operariorum catholicas condi iussit. 

In Regno Virtembergiae istis diebus limites confessionum revera mutabantur, praesertim media in regione fluminis Neccari et in urbibus. Reiser putabatur *diasporae apostolus* et prime ibi animarum curas et ecclesiarum constructionem propulsit. 

Sepultus est in crypta episcoporum Sülchen. Sodalis fuit in theologorum societate Tubingensi *Herzyniae*. In oppido natali autem nepiagogium pro episcopo Reiser nominatum est.[1]

Lege etiam
----------

* *Bischof Dr. Wilhelm Reiser, 1893-1898*. In: Groß, Werner: Für Euch Bischof - Mit Euch Christ. Die Bischöfe der Diözese Rottenburg-Stuttgarti 1828-2003. Ostfildern 2003, pag. 37-41.

Notae
-----

1. ↑  De paedotropheo in paginis municipalibus

Nexus externi
-------------

* Hubert Wolf, "REISER, Wilhelm von" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 7 (Herzberg, 1994. ISBN 3-88309-048-4) , columnae 1578–1581 **(Theodisce)**
* Reiser in hierarchia catholica
* Sepultura episcoporum
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

**Torasemidum**| Cognitores |
| --- |
| *ChemSpider* | 38123 |
| PubChem | 41781 |
| DrugBank | DB00214 |
| Natura chemica |
| Torasemidum |
| Torasemidum |
| Formula summarum | C16H20N4O3S |
| Massa molaris | 348.421 g/mol |
| Natura pharmacologica |
| Codex ATC | C03CA04 (WHO) |
| Semivita biologica | 3.5 horae |
| Metabolismus | iecore (hepaticus) |
| Ad usum therapeuticum |
| Applicatio | per os, i.v. |
| MedlinePlus | a001212[*nexus deficit*] **(Anglice)** |

**Torasemidum** est forte diureticum et propterea medicamentum, quod cogitari potest, ad therapiam oedemarum, insufficientiae cordis, cirrhosis iecoris sicut morborum renalum. 
Praeterea Torasemidum pressionem sanguinis deprimere fortiter potest et propterea item medicamentum antihypertensivum est.

Natura Torasemidi
-----------------

### Natura chemica

Torasemidum est diureticum ansarum, sulphamidicum. Structura chemica sua est N-[(isopropylamino)carbonyl]-4-[(3-methylphenyl)amino]pyridinum-3-sulphamidicum, acidum 4-chloro-2-[(furan-2-ylmethyl)amino]- 5-sulfamoylbenzoicum, quod est amidum acidi sulphonici (-S(=O)2-NH2) cum pyridino (anulus cum quinque atomis carboniorum et uno nitrogeniorum), deinde cum amino (-NH2-), tum methylphenylum (anulus cum sex atomis carboniorum et uno -CH3), sicut (adverse) cum amino -NH2-), deinde carbamoylo (–CO–NH2) et isopropano. 

Massa molaris est 348.421 g/mol. 
Codex ATC est C03CA04.

### Natura pharmacologica

### Pharmacocinetica

Semivita biologica {\displaystyle t\_{\frac {1}{2}}}. circa 3,5 h est, cirrhose autem incasa 7-10 horae. 
Excretio est per biles, minor per urinas.

Effectus Torasemidi
-------------------

### Effectus non grati

Cum uso Torasemidi animum advertere ad effectus secundarios et interactiones necesse est.

### Effectus secundarii

Exempli (!) sunt: 

* Alkalosis
* Hyperuricaemia (nimium acidi urici, AU ↑)
* Hyperglycaemia (nimium glucosi seu "zucharae", Glc ↑)

### Interactiones

Torasemidum interagere possit per exemplum (!) cum analgeticis, Probenecido, antihypertensivis

Notae
-----

1. ↑

Nexus interni
-------------

* Furosemidum
* Insufficientia cordis
* Ren
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

In Physice, **zilch** quantitas conservata retis electromagneticae est.

Daniel M. Lipkin observabat quod si quantitates ita definiat 

{\displaystyle {\begin{aligned}Z^{0}&=\mathbf {E} \cdot \nabla \times \mathbf {E} +\mathbf {B} \cdot \nabla \times \mathbf {B} \\[4pt]\mathbf {Z} &={\frac {1}{c}}\left(\mathbf {E} \times {\frac {d}{dt}}\mathbf {E} +\mathbf {B} \times {\frac {d}{dt}}\mathbf {B} \right)\end{aligned}}}
tunc illae Maxwellis aequationes

{\displaystyle \partial \_{0}Z^{0}+\nabla \cdot \mathbf {Z} =0}
quae eam totam "zilchem" {\displaystyle \int Z^{0}\,d^{3}x} constantem esse implicant ({\displaystyle \mathbf {Z} } "zilch currens" est). Temperante resultum, Lipkin leges novem conservationis invenit, tota non relata ad strictum-energiam tensorem. Is "zilch" huic quantitati appellavit propter defectionem apparentem significationis physicalis.

Zilch quoque per dualem tensorem electromagneticem exprimatur:{\displaystyle {\hat {F}}^{\mu \nu }=(1/2)\epsilon ^{\mu \nu \rho \sigma }F\_{\rho \sigma }} as
{\displaystyle Z\_{\nu }^{\mu }\rho ={\hat {F}}^{\mu \lambda }F\_{\lambda \nu ,\rho }-F^{\mu \lambda }{\hat {F}}\_{\lambda \nu ,\rho }}.

Post-ea demonstratur quod Zilch pars est numuri infiniti earum zilchis-simile quantitatum conservatarum, propertas generalis liberorum camporum. Zilch onus Noether quid associatum cum invariantia aequationum Maxwellis sub rotationibus dualitatis est.

Dum Zilch ample obscurum manet, occasionaliter detegebatur. Appellaretur "Chiralitas Opticalis", ut hunc degradum Asymmetriae Chiralis per Rationem Excitationis ejus chiralis moleculi parvuli ab incidente campo electromagnetico determinat.
**Aphrodisia ab Antigono Gonata** Athenis **celebrata** a Lynceo Samio descripta sunt. Antigonus II Gonatas fuit filius Demetrii Poliorcetae et ab anno 277 usque ad 239 a.C.n. Macedonum rex. Perpauca de hac cena servantur apud Athenaei *Deipnosophistas* (101e-f):

Λυγκεὺς δὲ διαγράφων τὸ Λαμίας τῆς αὐλητρίδος δεῖπνον, ὅτε ὑπεδέχετο Δημήτριον τὸν Πολιορκητήν, εὐθέως τοὺς εἰσελθόντας ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἐσθίοντας ποιεῖ ἰχθῦς παντοίους καὶ κρέα. Ὁμοίως καὶ τὸ Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως δεῖπνον διατιθεὶς ἐπιτελοῦντος Ἀφροδίσια καὶ τὸ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως ἰχθῦς πρῶτον παρατίθησι καὶ κρέα.
"Lynceus cenam describens quam Lamia tibicina Demetrio Poliorcetae dederit convivas nuper receptos statim pisces omnis generis carnesque edere narrat; simili modo in cena qua Antigonus rex *Aphrodisia* celebraverit et in cena Ptolemaei regis pisces carnesque a principio adfert" (Lynceus fr. 4 Dalby).
Hoc convivium Athenis celebratum et in epistula Hippolocho missa descriptum ex alio *Deipnosophistarum* loco satis constat (128a). Aphrodisia Athenienses domo cenantes celebrabant; talia facta sunt in Aphrodisiis apud Gnathaenam meretricem celebratis (impensibus Diphilo comico) si Machoni credimus.

Notae
-----

1. ↑  Machon, *Chriae* 263-284 Gow apud Athenaei *Deipnosophistas* 579e

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Inscriptio cum apicibus (litteris **crassis** indicatis):   
AVGUST**Ó**·SACR·   
 A·A·L**Ú**CII·A·FILII · MEN·   
 PROCULUS·ET·I**Ú**LI**Á**NUS·   
 P · S ·   
 D**É**DIC**Á**TI**Ó**NE·DECURI**Ó**NIBUS · ET·   
 AUGUST**Á**LIBUS·C**É**NAM·DED**É**RUNT·
Papyrus Latinus cum variis *apicibus* et *J* longis: *uóbjs · uidétur · p · c · decern**á**m[us · ut · etiam]  
pr**ó**l**á**tis · rébus ijs · i**ú**dicibus · n[ecessitas · iudicandi]  
impon**á**tur quj · intr**á** rérum [· agendárum · dies]  
jncoh**á**ta · iudicia · non · per[egerint · nec]  
defuturas · ignoro · fraudes · m[onstrósa · agentibus]  
multas · aduersus · quas · exc[ogitáuimus]...*.
**Apex** temporibus antiquis usque ad finem Imperii Romani partis occidentalis erat lineola obliqua dextrorsum inclinata quae aliquando scribebatur, exceptis litteris *i*, super vocalibus productis. Tam in papyris antiquis quam in inscriptionibus ubique sparsis in imperio Romano longae ita designabantur. Tamen cum vocalis *i* producebatur non apice, sed littera *I* longiore, hoc indicabatur.

Usus apicis disparuit, cum vocales longae non iam a brevibus bene distingui potuerunt. Itaque omnes libri manuscripti temporum mediaevalium sine apicibus exarati sunt. Hodie vix quisquam apicibus iam utitur.

Tamen ad indicandas vōcālēs longās grammatici hodierni macris utuntur, quae idem indicant atque olim apices.

Usus hodiernus
--------------

Hodie lingua Tzechica et lingua Hungarica apice utuntur eadem ratione qua Romani antiqui ad vocales longas indicandas. Etenim, hoc signum introduxit in Tzechicam saeculo XV Ioannes Hus, qui non solum theologus, sed etiam homo Latinae linguae peritissimus fuit. Lingua Hibernica quoque apice utitur hac ratione.

In aliis linguis apex praecipue ad accentum tonicum indicandum adhibetur.

In Latinitate ecclesiastica, ut in missalibus, apex accentum tonicum quoque indicat. Qua de causa apices, quamvis habeant eandem formam quam apices, praestat *accentús acutós* vocari.

Cum accentibus adverbialibus confundere non licet.

Bibliographia
-------------

* Birt, Th. 1882. *Das antike Buchwesen in seinem Verhältnis zur Litteratur.* Berolini: Herz.
* Degrassi, A. 1957. *Inscriptiones Latinae Liberae Rei Publicae.* Florentiae: La Nuova Italia.
* Hübner, E. 1892. Römische Epigraphie. In *Handbuch,* ed. Iw. Müller, I, ed. 2a. Monaci: Beck.
* Ricci, S. 1898. *Epigrafia Latina.* Mediolani: Hoepli.
* Sandys, J. E. 1927. *Latin Epigraphy.* Ed. 2a. Cantabrigiae: S. G. Campbell, University Press, 1927.
**Gymnasium 9**| Signum Gymnasii 9 SympheropoleosSignum Gymnasii 9 Sympheropoleos |
| Conditum | 1917 |
| Director | Tatiana Koval |
| Situs | Sympheropolis |
| Civitas | Ucraina, Res publica Autonoma Crimeana |
| Discipuli | circa 750 |
| Magistri et magistrae | circa 75 |
| Inscriptio electronica | 9gimnasia@mail.ru |

**Gymnasium 9 Consilii Civitatis Sympheropolis Rei Publicae Autonomae Crimeanae** cum studio profundo linguae Anglicae formatus est anno 1990 in basi ludi qui partim e materia lingua Anglica docebat.

Ille ludus institutum scholasticum generale est, gradus academici, versum ad litteras humaniores litteraturaque. Destinatum est progressui amplior intellectualitatum discipulorum.

Historia
--------

Schola condita est anno 1917 ut institutum scholasticum privatum. In eo instituto coniugium Zhirovorum docebat, et 20 alumni condiscebant. Propter quasdam difficultates migrare debuit anno 1935 in aedificium qui prius gymnasium puellarum occupaverat. Anno 1935 gymnasium 9 in exhibitione scholarum tentantarum? Moscuae apparuit, ubi bonum iudicium tulit. Bellum Magnum Patrium inceptum, complures e professoris et alumnis ad frontem abierunt. Nomina mortuorum consecrata sunt in tabula in eos memoriam.

Status praesens
---------------

Hoc tempore schola 750 discipulos habet, 11 tablini linguarum externarum operantur, 1 tablinum etiam studiarum computatralium. Lingua Anglica (profunde, ab primo gradu), Theodisca (altera lingua externa, a 5o gradu), Francogallica (ex optione, ab 8o gradu) docentur.

Anno 2000 traditus ordinandi aestivorum linguisticorum renovatus fuit. Tale aestiva annis 1970 ordinata fuerant apud deversoria in oris maritimas Crimeae. Nunc in opere eorum aestivorum voluntarii Corporis pacis statounientis participant. Discipuli gymnasii ordine Olympiades panucranianis discipulorum Anglice aut vincunt, aut in iis competitores fiunt (I-IIII graduum). Etiam relationes faciunt ad colloquia annua qui ab Instituto Crimeano Negotiorum ordinantur. 

Apud gymnasium Institutum Formationis Postbaccalaureae Rei Publicae Crimeanae (KRIPPO) constanter colloquia ordinat qui designata sunt pro professoribus linguarum externarum. Professores gymnasii iis lectiones exemplares monstrant. 

Ab anno 1999 gymnasium cum Corpore pacis in Ucraina collaborat (professores Erica Martin, anno 2002 et Alison Stohr, anno 2007).

Differentia specifica
---------------------

* Partim materiae (e.g. Litterae Britanniae/peregrinatorum dux et interpres) docetur Anglice cum praesidia doctrinae professoribus gymnasii scripta.
* Hebdomas annua linguarum externarum semper actione ludicra finietur ("*Apud focum Anglicum*" appellatur).
* Discipuli gymnasii et Elizabeth II, regina Britanniarum in vicissitudine litterarum stant.

Directores gymnasii fuerunt
---------------------------

* Sergius Brusentsov
* Petrus Medvedev
* Claudia Lebedeva (1970―1983)
* Ludmila Zginnik (1983―2004)
* Tatiana Koval (2004―hodie)

Nexus externus
--------------

* situs gymnasii 9
Wikidata Hahausen
Res apud Vicidata repertae:Hahausen: insigneHahausen: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 51°57′0″N 10°13′3″E  
*Numerus incolarum*: 771  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Langelsheim  

**Geographia**

*Superficies*: 9.73 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Q16219056, Q294012  
*Territoria finitima*: Bockenem, Langelsheim, Lutter am Barenberge, Sesa  

**Tabula aut despectus**

Hahausen: situsHahausen: situs
**Hahausen** est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Goslariensi in Harthicis situm, ad quod vici Neuekrug et Ödishausen pertinent. Ex anno 1974, Hahausen ad Lutter am Barenberge commune generale pertinet.

Historia
--------

Numeri incolarum.
Hahausen anno 1021 primo in actis imperatoris Henrici II descripta est. Postea possessio Guelforum facta est et annis a 1807 ad 1813 ad Regnum Westphaliae pertinuit. Tum ad Ducatum Brunsvici translata est, quod anno 1918 in formam Rei Publicae redactum est. Ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1974 ad commune generale Lutter accessit.

Notae
-----

1. ↑  Situs proprius communis Hachhausen.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hahausen** spectant. |

* Pagina communis Hahausen (lingua Theodisca)
* Pagina communis Hahausen altera (lingua Theodisca)
Wikidata Henning Schwarz
Res apud Vicidata repertae:Henning Schwarz: imagoHenning Schwarz: imago
*Nativitas*: 24 Octobris 1928; Odislo  
*Obitus*: 13 Aprilis 1993; Kielia  
*Patria*: Germania  
*Nomen nativum*: Henning Michael Schwarz
**Officium**

*Officium*: Member of the Landtag of Schleswig-Holstein, Minister-President of Schleswig-Holstein  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Christiana Democratica Unio Germaniae  

**Familia**

*Genitores*: Wernerus Schwarz;   
*Proles*: Sabine Sütterlin-Waack  

**Memoria**

*Laurae*: Knight Commander's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany  

**Henning Schwarz** (natus 5 Octobris 1928 apud Odislonem, mortuus 13 Aprilis 1993 Kieliae) vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae erat.

Iuventus et Munus
-----------------

Bello Orbis Terrarum II Schwarz miles erat. Anno 1949 scholam finivit atque tum Herbipolis et Hamburgi iurisprudentiae studebat. Anno 1953 primam, 1957 secundam probationem adeptus est et deinde iurisconsultus notariusque laboravit.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1948 Schwarz sodalis CDU fuit atque anno 1979 a Helimuto Lemke , praeside ministrorum Slesvici et Holsatiae administer iustitiae factus est, quem officium etiam anno 1971 Gerhardo Stoltenberg praeside facto cepit. Anno 1979 administer eius terrae rerum foederalium factus est et anno 1983, iam Uwe Barschel duce iterum - atque cum cum administerio rerum foederalium - iustitiam administravit. 2 Octobris 1987, cum Barschel propter opprobria a magistratu recedere coactus esset, praeses ministrorum pro tempore, factus est. 31 Maii 1988, postquam factio SPD electionem vicit, Björn Engholm eius successor creatus est. Eo anno Schwarz etiam senatus terrae Slesvici et Holsatiae reliquit.

Praesides Ministrorum Slesvici et Holsatiae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Slesvici et HolsatiaeInsigne Slesvici et Holsatiae |
| Theodorus Steltzer (CDU) |Hermannus Lüdemann (SPD) |Bruno Diekmann (SPD) |Gualterius Bartram (CDU) |Fridericus-Gulielmus Lübke (CDU) |Kai-Uwe de Hassel (CDU) |Helimutus Lemke (CDU) |Gerhardus Stoltenberg (CDU) |Uwe Barschel (CDU) |Henning Schwarz (CDU) |Björn Engholm (SPD) |Heida Simonis (SPD) |Petrus Haraldus Carstensen (CDU)  |Torsten Albig (SPD)  |Daniel Günther (CDU) |
|  |
Wikidata Ioannes Memling
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Memling: imagoIoannes Memling: imago
*Nativitas*: 1435; Selingostadium, Moguntiacum  
*Obitus*: 11 Augusti 1494; Brugae  
*Patria*: Belgium Meridionale, Germania  

**Officium**

*Munus*: pictor, Artifex  

**Memoria**

*Sepultura*: Sint-Gilliskerk Brugge  

**Ioannes Memling** vel **Memmelinc**, anno 1433 vel 1435 Selingostadii (in electoratu Moguntino) natus et die 11 Augusti anno 1494 Brugis mortuus, fuit pictor Flandricus Theodiscae originis. 

Natura mortua ab Ioanne Memling circa annum 1485 picta
Bruxellis in officina Rogerii van der Weyden laboraverat. Officinam propriam solum post mortem Rogerii anno 1464 condidit. Anno 1465 civis Brugensis factus est. Stilum proprium serenitatis et dulcedinis plenum Memling exercebat, qui exemplar contemporaneis eius factus est, praecipue Magistro legendae sanctae Ursulae. Circa centum opera nota sunt, quae Ioanni Memling vel officinae eius attribuuntur. Haec sunt altaria, imagines Beatae Virginis et effigierum magni momenti series.

Notae
-----

1. ↑  Annula Castillo, "De Iohanne Memling", in Melissa, n° 65, anno 1995, p. 7.
2. ↑  Commentatio Latina de morte eius.
3. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. III, p. 360.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Grove Art • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Fructus Carolinae Reaper.
**Carolina Reaper** (verba Anglica), primum **HP22B** nominatum, est fructus chili specie *Capsici chinensis.* Ruber et asper cauda cum parva acri est. Anno 2013, acerrimus sapore omnium capsicorum orbis terrarum a Guinness World Records denuntiatus est, cum capsicum superaret nomine Trinidad Scorpion, qui culmen acritatis prius attigerat. 

Planta matura *Carolina Reaper* cum fructibus
Sapor eius frugalis et paulo ad dulcitatem inclinans atque simul acerrimus igniferque, non dissimilis "lavae liquefactae", describitur. Fructus maturus fere amplitudine sestertii est, 35-40mm.  Planta frugifera locum apricum climate calido postulat, et, si hoc datur, admodum virens augere potest. Hac autem in re commoda lente floret, et si domi culta et fructus maturius opus est satori metere, theca minor utenda est. Praebita theca minore, planta magis ad fructus florentes quam ad altitudinem intendit.

Notae
-----

1. ↑  Culmen novum acritatis confirmatum: Guinness world records, 2013.
2. ↑  Tu, Chau. *Eating the 'Carolina Reaper' pepper is 'like eating molten lava'*.. *pri* .
3. ↑  "Carolina Reaper - HP22B - World's Hottest Chiles" .
4. ↑  Textus, *The Guardian,* 28 Februarii 2016.
Wikidata Valerius Licinianus Licinius
Res apud Vicidata repertae:Valerius Licinianus Licinius: imagoValerius Licinianus Licinius: imago
*Nativitas*: 315;   
*Obitus*: 326;   
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: Caesar, Senator Romanus, consul  
*Munus*: politicus  

**Familia**

*Genitores*: Licinius; Flavia Iulia Constantia  

**Valerius Licinianus Licinius** (natus mense Iulio vel Augusto 315, mortuus anno 326 filius Licinii imperatoris fuit.

Familia
-------

Mater eius Flavia Iulia Constantia, semisoror Constantini I imperatoris erat. Licinius eam anno 313 duxerat, ut foedus cum Constantino corroburaret.

Vita
----

Magister eius et grammaticus Flavius Optatus fuit. 1 Martii 317 cum Flavio Iulio Crispo atque Constantino II, filiis Constantini imperatoris ad *Caesaris* honorem sublatus est et anno 319 consulatum gessit. In oriente parte imperii anno 322 iterum consul factus, sed in parte Constantini propter controversia cum Licinio patre non probatus est. Cum pater bello civili anno 324 victus esset, et Licinius iunior depositus et Thessalonicam in custodiam latus est. Pater anno 325 a Constantino necatus, ipse anno posteriore caesus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 175

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Valerius Licinianus Licinius Augustus V et Flavius Iulius Crispus Caesar**  |  **Consul** 319cumImp. Caesare Flavio Valerio Constantino Augusto V | Successores: **Imp. Caesar Flavius Valerius Constantinus Augustus VI et Flavius Claudius Constantinus Caesar**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Valerius Constantinus Augustus VI et Flavius Claudius Constantinus Caesar**  |  **Consul** 321cumImp. Caesare Valerio Liciniano Licinio Augusto VI | Successores: **Petronius Probianus et Amnius Anicius Iulianus**  |
Monumentum in honorem poetae et medici Neubeck, ad introitum in vivarium phasianorum Arnstadiense positum.
**Valerius Gulielmus Neubeck** (natus Arnstadii die 21 Ianuarii 1765, mortuus Wałbrzych in oppido Silesiae Inferioris die 20 Septembris 1850) fuit medicus poetaque Germanus. In districtu Silesiano circa oppidum Ścinawa medicus publicus creatus est anno 1822, titulum honoris consiliarii aulici (Theodisce *Hofrat*) nacturus.

Vita
----

Filius Gulielmi Frederici Neubeck pharmocopolae aulici gymnasium illustrissimum Arnstadiense frequentavit. Anno autem 1783 Legnitium venit ad familiares infantibus carentes, ubi annos duos post implevit absolutorium scholasticum. Anno 1785 Gottingam, anno 1787 Ienam iit medicinae studendae caussa. Die 4 Octobris 1788 doctoratu ibi laureatus est; thesi titulus Latinus est hic: *De lavatione frigida, magno sanitatis praesidi*. Arnstadii brevissime operam dans revenit Legnitium et postea ad Ścinawa, quo in oppido muneribus officialibus medicinalibus fungi coepit.

Opus magnum de fontibus salubribus
----------------------------------

Ibidem opus suum magnum finivit, ministro et gravioni de Hoym dedicatum, quod praetitulatur *Die Gesundbrunnen. Ein Gedicht in vier Gesängen*. Poesis docens edita est cum dicto Pindarico de aqua omnium rerum optima (άριστον μεν το ύδωρ) Vratislaviae anno 1795 in domu editoria Ioannis Korn senioris.

Carmen primum de origine fontium medicantium agitur, carmen alterum fontes tales in Germania laudat atque enumerat, carmen tertium praecepta de aquis bene adhibendis dat, carmen autem quartum generatim de vita sana agenda docet. In gymnasii classi novissima anno 1785 opusculum *Die Zerstörung der Erde nach dem Gericht* subconrectori amico Franke dedicaverat et prelo mandaverat, quod anno 1792 operis alterius *(Gedichte)* volumen primum sequebatur. Ambo opera autem peregrinis ignota manserunt. Idem molimento eius maximo contigisset, nisi Augustus Gulielmus de Schlegel anno 1797 opus *Die Gesundbrunnen* tamquam sui generis librum unicum Theodisce scriptum uberrime extulisset. Itaque editio bella anno 1798 Lipsiae in lucem prolata est, editio autem altera aucta et emendata anno 1809. Neubeck *Georgica* Vergilii in metro hexametri et in argumentis variis exemplo sibi prehenderat. 

Laboribus sanatoriis obrutus opera alia post annum 1795 pangere non iam potuit. Tractationes autem professionales nonnullas utique et volubiliter scripsit e.g. in periodico "Journal für praktische Heilkunde" (Hufeland). Oculorum potentia magis magisque orbatus anno 1823 officia publica linquere debuit. Anno 1834 incendium magnum fortunas suas (cum multis libris) destruxit. Inde apud generum Rau in Wałbrzych habitavit.

Notae
-----

1. ↑  Urbis Legnica versio Latina
2. ↑  Schlegelii recensio

Bibliographia
-------------

* Adolf Schimmelpfennig:  "Neubeck, Valerius Wilhelm", in: *Allgemeine Deutsche Biographie*, vol. 23 (Lipsiae: Duncker & Humblot, 1886), p. 470 f.
*Vide etiam paginam discretivam:* Samuel

"пророк Самуил" (*propheta Samuel*), icon 17 saeculi.
Nabi Samwil cum sepulcro Samuelis prophetae, photographema nocturnum.
**Samuel** (Hebraice *Shmû'ēl* 'nomen Dei') fuit propheta Veteris Testamenti, qui in regno Israel prodiit. Res ab eo gestae in primo libro Samuelis leguntur. Samuel fuit iudex, id est dux, Israëlitarum, sed etiam propheta.

Samuel una cum Moyse et Elia nominatur (Ps 99,6):
*:Moyses et Aaron in sacerdotibus eius, et Samuel inter eos, qui invocant nomen eius. Invocabant Dominum, et ipse exaudiebat eos.*
Non solum a Iudaeis et Christianis colitur, sed etiam a Muslimis in secundo capitulo Qur'an memoratur. In litteris rabbinicis ultimus iudicum primusque eorum, qui in terra Israel vaticinati sunt, habetur. Ita in eo duas aetates connectuntur. Primores duos reges Israelitici et Saul et David ab eo in regem uncti sunt.

Loco, quo traditio prophetam sepultum esse vult, sc. in vico Nabi Samwil in Cisiordania sito, temporibus expeditionum sacrarum abbatia ordinis Praemonstratensis fuit, nostris autem temporibus ibi et synagoga et meschita sunt.

Dictum
------

"Loquere, Domine, quia audit servus tuus." - 1 Samuel 3:10.

Vide etiam
----------

* Debora
* Gedeon
* Samson

Bibliographia
-------------

* Klaus-Gunther Wesseling (1993). Samuel. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Vol. 8, Bautz, Herzberg. ISBN 3-88309-053-0, coll. 1286–1290.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Samuel** spectant. |

* Commentarius de Samuel ex Bibliographia ex Encyclopaedia Britannica
* Peter Mommer (2006). Samuel. In: Michaela Bauks, Klaus Koenen, Stefan Alkier (edd.): Das wissenschaftliche Bibellexikon im Internet (WiBiLex), Stuttgardiae.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Hispania Visigothica**. Ut hoc indagare, vide etiam Categoria:Hispania Visigothica. |

**Ecclesia Visigothica** fuit in Iberia ab saeculis sexto ad octavo cum Mauri in Hispaniam Ingressi sunt et ecclesiam dissoluerunt. Toletum erat sedes primas (et nunc est) Hispaniae quia reges ibi palatium habebant.

Ecclesia et regnum
------------------

Duae fuerunt ecclesiae in Hispania: Ariana et Trinitaria sed Recaredus rex anno 589 Concilium Toletanum III convocavit, quod omnes Visigothi ex arianismo in Catholicam ecclesiam conversi sunt.

In legibus Visigothicis, episcopi potestates ut iudicibus habebant, sed semper cum comite civitatis. Antea, cum legibus duplis pro Romanis et Gothis, episcopi solum potestatem habebant supra Hispanos-Romanos. Episcopus Toletanus erant quoque pars aula Regia et consilium rege dare potuit.

Concilia Toletana erant magni synodi episcoporum maiorumque, qui leges iusserunt de tributis, proscriptionibus, exercitu, ecclesia et Iudaeis.

Ritu
----

Ecclesia Hispanica ritu proprium habebat (Liturgia Hispanica) et baptismus erat per ter tinctiones.

Episcopatus
-----------

Provinciae Ecclesiae erant eadem provinciae quae Romani creaverunt. Itaque provinciae civiles Gothorum erant eadem provinciae.

### Provincia Tarraconense

* **Tarraco**
* Auca
* Pompaelo
* Calagurris
* Turiasso
* Caesaraugusta
* Osca
* Ilerda
* Dertosa
* Urgello
* Ausona
* Egara
* Barcino
* Gerunda
* Emporiae

### Provincia Narbonensis (Septimania)

* **Narbo Martius**
* Castrum Helenae
* Carcaso
* Luteba
* Agatha
* Magalona
* Nemausus

### Provincia Gallaeciae

* **Bracara Augusta**
* Tude
* Lucus Augusti
* Britonia
* Asturica Augusta
* Semura
* Aurium vel Auriensis Civitas
* Dumium
* Portus Cale

### Provincia Lusitaniae

* **Emerita Augusta**
* Lama
* Viseum
* Conimgriga
* Egitania
* Caliabria
* Salmantica
* Obila
* Cauria
* Olisipo
* Ebora
* Pax Iulia
* Ossonoba

### Provincia Carthaginensis

* **Toletum** (duos episcopos habebat: pro urbe et pro palatio regis)
* Carthago Spartaria (fuit sedes archiepiscopi, sed ob Byzantinos mota est ad Toletum)
* Palantia
* Uxama Argela
* Segovia
* Segontia
* Complutum
* Ercavica pro Reccopoli
* Valeria
* Oretum
* Castulo
* Beatia
* Basti
* Acci
* Urci
* Bigastrum
* Elo
* Ilici
* Saetabis
* Dianium
* Valentia
* Segobriga

### Provincia Baeticae

* **Hispalis**
* Elepla
* Italica
* Astigi
* Asidonia
* Malaca
* Corduba
* Egabrum
* Tucci
* Mentesa
* Iliberris (Granata)

Nexus interni
-------------

* Administratio regni Visigothorum
* Liturgia Hispanica
* Concilia Toletana

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Ecclesia cathedralis Cestrensis ex oriente visa
**Ecclesia cathedralis Cestrensis** in urbe Cestriae visitatur. Aedificium, quod hodie videtur, ab Hugone Lupo comite Cestrensi, adiuvante Anselmo Cantuariensi, sub forma abbatiae Benedictinae anno 1093 inceptum, saeculis XIII et XIV partim restructum, saeculo XVI auctum erat. Dioecese Cestrensi anno 1541 constituta, ecclesia olim abbatialis in cathedralem conversa est.

Structura magna parte delapidata ab architecto Georgio Gilberto Scott, suadente decano Cestrensi Ioanne Howson, inter annos 1865 et 1875 restituta vel recreata est. Restitutiones minores Arthurus Blomfield anno 1882 et Aegidius Gilbertus Scott, Georgii Gilberti nepos, inter annos 1911 et 1913 curaverunt.

Notae
-----

1. ↑  Georgius Gilbertus Scott, *Personal and professional recollections* (Londinii, 1879) pp. 330-336

Bibliographia
-------------

Ecclesia cathedralis Cestrensis intus visa
* John L. Darby, *Chester Cathedral*. Londinii: Isbister, 1898 Textus apud *Internet Archive*
* Charles Hiatt, *The cathedral church of Chester : a description of the fabric and a brief history of the episcopal see*. Londinii: Bell, 1897 Textus apud *Internet Archive*
* J. S. Howson, Alfred Rimmer, *Chester as it was*. Londini: Longman, 1872 Textus apud *Internet Archive*
* J. S. Howson, Alfred Rimmer, "Chester Cathedral: Restored and Unrestored" in *Art Journal* (1878-1879) 1 i 1 ii 2 i 2 ii apud *JSTOR*
* Richard John King, *Handbook to the Cathedrals of England: Northern division: part II. Durham, Chester, Manchester*. Londinii: John Murray, 1869 Textus apud *Internet Archive*
* A. Thacker, ed. *Medieval art and architecture at Chester*. 2000

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 53°11′31″N 2°53′26″W |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **cathedralem Cestrensem** spectant. |

Ecclesiae cathedrales Anglicanae post 1538 in Anglia Cambriaque constitutae

Birminghamia • Blackburn • Bradford • Bristolium • Cestria • Chelmsford • Coventria • Derbia • Glocestria • Gilfordia • Huddersfield • Ledesia • Leicestria • Liverpolium • Mancunium • Novum Castellum • Oxonia • Petroburgum • Portus Magnus • Ripum • S. Albani • S. Edmundi • Sheffield • Southwark • Southwell • Truro • Wakefield • Westmonasterium

*Ecclesiae cathedrales Angliae**Capsae cognatae:* Ecclesiae cathedrales Angliae Cambriaeque mediaevales
Ecclesia cathedralis in ripa canalis Griboëdov
**Ecclesia cathedralis Resurrectionis Christi ad sanguinem** (Russice *Собо́р Воскресе́ния Христо́ва на Крови́*), vulgo saepe **Salvator ad sanguinem** (*Спас на крови*) est ecclesia cathedralis Resurrectioni dicata, Petropoli aedificata eo ipso loco, ubi Alexander II imperator a sociis *Libertatis populi* rerum novarum cupidis occisus est; *ad sanguinem* nomen de sanguine eius dicit. Annis a 1883 ad 1907 ab Alfredo Parland architecto et Ignatio archimandrita aedificabatur. In ripa canalis Griboedov sic sita est, ut pars canalis etiam obruta sit.

Notae
-----

1. ↑  Russice *Народная воля*.

Bibliographia
-------------

* Антонов В. В. Кобак А. В. *Святыни Санкт-Петербурга: Историко-церковная энциклопедия в трёх томах*. Petropoli, 1994, pp. 99-104.
* Бутиков Г. П. *Музей-памятник «Спас на крови»*. — Petropoli 1998.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius **(Russice)**