recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Nativitas Romuli sub Palatino monte. Infra videntur lupa cum geminis (in Lupercale?) et deus Tiberis. Supra duo pastores pedum manu tenentes, aquila Iovis et in angulis duo capita arietina. Marmor Traianae aetatis Ostiae repertum.
**Lupercal** est specus sub clivo montis Palatini ad septentrionem occidentalem, id est ad vallem Circi Maximi spectanti, ubi Romani Antiqui quotannis die 15 Februarii venerabantur deum Lupercum, quem eundem esse atque Faunum putabant (illa festa Lupercalia vocabantur). Nomen *Lupercalis* sic a Luperco ductum est ut *Volcanal* a Volcano. Statua dei caprina pelle tantum amicti ibi videbatur.

Ante hoc antrum, lupa credebatur ubera sua Remo et Romulo, Martis geminis, praebuisse. Tam insignem locum igitur, non minus ad Reipulicae Romanae quam ad gentis suae adoptivae, Iuliorum, origines pertinentem, Augustus ad instar templi ornavit et cultui antiquum decus restituit.

Mense Novembri anni 2007, archaeologi quidam Italiani renuntiaverunt sese antiquum Lupercal sub domo Liviae invenisse. Antrum enim cuius camera opere tessellato ornata erat, invenerant. Non tamen omnes periti homines consentiunt: nonnulli Nympharum delubrum hoc fuisse putant.

Fontes
------

* Dionysius Halicarnassensis, libro primo *Antiquitatum Romanarum*  XXXII,4-5 et LXXIX,8.
* Iustinus, libro XLIII de *Bellis* *Philippicis,* capitulo primo.
* Ovidius, libro secundo *Fastorum,* 267–450.
* Res gestae Divi Augusti, capitulo 19.
* Titus Livius, libro primo *Ab Urbe condita,* capite 5.
* Vergilius libro octavo Aeneidis, versibus 343–344.
Armandus de Caulaincourt - miles et politicus
**Armandus Augustinus Ludovicus de Caulaincourt** (natus die 9 Decembris 1772 Caulaincourt, mortuus die 19 Februarii 1827 Lutetiae) miles atque politicus Francicus fuit.

Vita
----

Cum anno 1787 militiam sumpsisset in expeditione anni 1800 facta se centurionem optimum praebuit. Postquam in Russia Alexander I imperator coronatus est ei Petropolim eundum erat. In patriam reversus Napoleonis adiunctus vicarius alter creatus est. Anno 1805, Napoleone non iam primo consule sed imperatore, ipse generalis legionis nominatus est et nobilis Vicetiae dux.

Unde semper in Napoleonis propinquitate fuisse videtur. Anno 1807 legatus Petropolitanus procalmatus est; quadrennio post sponte sua exercitum repetivit et Belli Patrii socius fuit. Identidem autem Napoleonis iussa criticans se officiis publicis retenebat. Anno 1813 ei mandatum est, ut solemni more Paszowice in Silesia Inferiore indutias iniret. Conventui Pragensi et - tamquam minister rerum externarum - congressui Castilloni anno 1814 habito adfuit. Tum numquam Napoleonis opinionis voluntatisve perfidus factus est et patravit ut illi Ilvae potestas maneret.

Caulaincourt, postquam Ludovicus XIII imperator factus est, Lutetiam relinquere debuit. Quoniam monarchiae fautores fanatici eum persequebantur in rus se conferre decuit.

Annis inter 1837 et 1840 memoriae eius editae sunt *Souvenirs du duc de Vicence*. 

Filius primus senator factus est, frater Augustinus Ioannes Gabriel anno 1812 Vorotuni mortem occubuit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Armandus de Caulaincourt** spectant. |
Wikidata Alexander Serafimovič
Res apud Vicidata repertae:Alexander Serafimovič: imagoAlexander Serafimovič: imago
*Nativitas*: 7 Ianuarii 1863; Nizhne Kurmoyarskaya  
*Obitus*: 19 Ianuarii 1949; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Officium*: Editor principalis  
*Munus*: scriptor, poëta, orationis solutae peritus  
*Patronus*: Universitas Publica Petropolitana
**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Memoria**

*Laurae*: Stalin Prize, Order of Lenin, Order of the Red Banner of Labour, Ordo ''Signum honoris'', Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945"  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Alexander Seraphimi filius Serafimovič** (Russice Александр Серафимович Серафимович, tr. *Aleksandr Serafimovič Serafimovič*, vero nomine Попов, tr. *Popov*; natus familia Cosacica in oppido nunc deleto *Nižne-Kurmojarskaja* tunc regionis Exercitus Tanaitici et nunc regionis Rostoviensis Russiae die 7 [19] Ianuarii 1863, mortuus Moscuae die 19 Ianuarii 1949) fuit scriptor Russicus et Sovieticus.

Alexander Popov, in Universitate Petropolitana ab anno 1883 studens, particeps motus rerum novarum cupidorum Marxistici factus est, idcirco exsilio in gubernium Archangelopolitanum affectus. Tempore exsilii narrationem suam scripsit, quam in lucem edidit, pseudonymum *Serafimovič* utens. Post exsilii, in regione sua natali et ab anno 1902 Moscuae habitans, opera sua litteraria continuavit. Res novae Octobres probans, ab anno 1918 socius factionis communisticae (bolsevicorum) fuit. Anno 1924 opus magnum suum, narrationem nomine *Torrens ferreus* («Железный поток») de expeditione militari copiarum "Rubrorum" tempore Belli Civilis Russici, publicavit. Praemio Staliniano (anno 1943) nonnullisque aliis signis laudis Sovieticis ornatus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alexandrum Serafimovič** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Diomedes et Ulixes Rhesi equos abducuntːː vas in Apulia circa 360 a.C.n. pictum.
In *Iliade* **Rhesus**, Eionaei filius, est rex Thracum qui ultimo anno belli Troiani Priamo auxilio venit. At ipsa nocte qua advenit a captivo proditus est et a Diomede in somno occisus et eius splendidi equi ab Ulixe rapti sunt. Tragoedia Euripidi olim attributa et *Rhesus*  inscripta ex illa fabula ducta est.

In fabulis posterioribus nobiliorem genealogiam accepit ut qui filius fluminis Strymonis et unius e Musis habebatur. Fuerunt etiam qui narrarent si equi Rhesi Xanthi aquam bibissent ex fatorum decretis Troiam captum non iri. Haec sunt Vergilii verbaː

```
 *Nec procul hinc Rhesi niveis tentoria velis*
*adgnoscit lacrimans, primo quae prodita somno*       
*Tydides multa vastabat caede cruentus,*
*ardentisque avertit equos in castra, prius quam*
*pabula gustassent Troiae Xanthumque bibissent.*
```

Arganthonem Rhesus amavit, si Asclepiadi Myrleano a Parthenio citato credimus.

Notae
-----

1. ↑  Henri Grégoire, "L'Authenticité du «Rhésus» d'Euripide", *L'Antiquité Classique*, 1933ː 91-133
2. ↑   Servius ad *Aen*. 1, 469 : *abductique sunt equi, quibus pendebant fata Troiana, ut, si pabulo Troiano usi essent vel de Xantho Troiae fluvio bibissent, Troia perire non posset*
3. ↑  *Aeneis* I.469-474

Fontes
------

Crater "Rhesus" dictus quia narrationem Homericam illustrat.
* Apollodori bibliotheca I.3.4.
* *Aeneis* I.469-473
* Cicero, *De natura deorum* III.45
* Hyginus, *Fabulae* 113.
* *Ilias* X.435-441 et 469-525
* Vergilius *Georgica* IV.462.

Plura legere si cupis
---------------------

* Bernard Fenik, *« Iliad X» and the « Rhesus ». The Myth*, Bruxellis, Latomus, 1964. Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica
* Walter Leaf, "Rhesos of Thrace", *Journal of Hellenic Studies*, 1915ː 1-11.
* A. Morard, *Note sur le chant X de l'Iliade*, *Bulletin de l'Association Guillaume Budé*,1963ː 385-403
Wikidata Manuela Roka Botey
Res apud Vicidata repertae:Manuela Roka Botey: imagoManuela Roka Botey: imago
*Nativitas*: 1973; Bariobé  
*Patria*: Guinea Aequatorensis  
*Nomen nativum*: Manuela Roka Botey
**Officium**

*Officium*: Minister Delegate of Education, Prime Minister of Equatorial Guinea  
*Munus*: politicus, professor  
*Patronus*: National University of Equatorial Guinea
**Manuela Roka Botey** (anno 1973 nata) est erudita et politica Guineae Aequinoctialis.

In oppido Bariobé pagi Baney insulae Bioko nata, alumna est pontificiae universitatis Urbaniana, ubi operibus missionariis, et Universitatis nationalis eruditionis longinquae Hispanicae, iuxta quam educationi studuit; quae studia apud universitatem Compluti urbis persecuta est. Ibi gradum doctoris anni 2015 ascendit.

Praeceptrix scholarum professorque studiorum superiorum operam dedit. Rectrix vicaria facta est facultatis litterarum scientiarumque socialium universitatis nationalis Guineae Aequinoctialis. A mense Augusto 2022 ministra ab eruditione athletismoque meruit; die 1 Februarii 2023 prima ministra creata est, iussu praesidis Theodoro Obiang Nguema Mbasogo. Successorem tamquam ministrum eruditionis habet Clementem Engonga Nguema Onguene.

Notae
-----

1. ↑  Ita es:wiki, sed sine fonte

Nexus externi
-------------

* "Primeira mulher chefe de governo é nomeada na Guiné Equatorial" (1 Februarii 2023)
* "Entrevista a Manuela Roka Botey, premio Mujer Ideal 2019" (1 Februarii 2020) apud *Ahora EG*

Primi ministri Guineae Aequinoctialis 1982–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Christinus Seriche Bioko 1982 • Silvester Siale Bileka 1992 • Angelus Seraphinus Seriche Dougan 1996 • Candidus Muatetema Rivas 2001 • Michael Abia Biteo Boricó 2004 • Ricardus Mangue Obama Nfubea 2006 • Ignatius Milam Tang 2008 • Vincentius Ehate Tomi 2012 • Franciscus Paschalis Obama Asue 2016 • Manuela Roka Botey 2023
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Guineae Aequinoctialis • Ministri rerum externarum Guineae Aequinoctialis |
|  |
Wikidata Alexander Vertinskij
Res apud Vicidata repertae:Alexander Vertinskij: imagoAlexander Vertinskij: imago
*Nativitas*: 8 Martii 1889; Kiovia  
*Obitus*: 21 Maii 1957; Petropolis  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica, Res publica Russica, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Graecia  

**Officium**

*Munus*: musicographus, poëta, suorum carminum actor, stage actor, actor cinematographicus, actor, cantor, chansonnier  

**Familia**

*Coniunx*: Lidiya Vertinskaya  
*Proles*: Marianna Vertinskaya, Anastasiya Vertinskaya  

**Memoria**

*Laurae*: State Stalin Prize, 2nd degree, Medal "For Diligence" (Russian Empire), Stalin Prize  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Alexander Nicolai filius Vertinskij** (Russice Александр Николаевич Вертинский, *Aleksandr Nikolaevič Vertinskij*; natus Kioviae die 20 Martii 1889; mortuus Leninopoli die 21 Maii 1957) fuit cantor, compositor, poeta, histrio cinematographicus Russicus et Sovieticus.

De vita
-------

Alexander Vertinskij cantor activitatem? suam in scaena anno 1915 coepit. Multas cantionum quas cantabat ipse creaverat. Etiam in certis pelliculis cinematographicis histrio participavit.

Anno 1920 e patria migravit. In Graecia, Romania, Polonia, Germania, Francia, Civitatibus Foedeatis, Sinis habitabat. Anno autem 1943 in Unionem Sovieticam rediit. Anno 1951, Praemio Staliniano ornatus est.

Asteroides 3669 Vertinskij in eius honorem vocatur.

Notae
-----

1. ↑  Modo vetere 8 Martii.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alexandrum Vertinskij** spectant. |

* Pagina de Alexandro Vertinskij *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
**Alexander Schlicke** (natus 26 Martii 1863 Berolini, mortuus 2 Februarii 1940 Stuttgardiae) vir publicus Germaniae et sodalis SPD factionis fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Schlicke Berolini gymnasium frequentabat, deinde autem annis 1881 - 1884 tirocinium mechanici fecit et ad usque annum 1891 hoc munere vixit. Deinde pro collegio opificum metallicorum laboravit et anno 1895 eius praeses electus est. Hunc magistratum ad annum 1919 tenuit.

Cursus honorum
--------------

Schlicker sodalis SPD iam anno 1912 candidatus Dietae Imperii fuit, sed probatus non est. 19 Ianuarii 1919 autem legatus Consilii Formae Civitatis Constituendae electus est, tum ad annum 1930 legatus Dietae Imperii erat. Initio anni 1919 administer Virtembergiae laboris, deinde a die 21 Iunii 1919 ad usque 21 Iunii 1920 Administer Imperii Laboris in consiliis ministrorum Bauer et Müller I fuit. Hoc tempore praesertim studebat, ut milites, qui e bello reverterant, munera nova accipiebant. Post annum 1930 in Organizatione Internationali Laboris Genavae laboravit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in libro legatorum Dietae Imperii

Administri Laboris Imperii Germanici

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Gustavus Bauer (SPD) |
Alexander Schlicke (SPD) |
Henricus Brauns (Centrum) |
Rudolphus Wissell (SPD) |
Adamus Stegerwald (Centrum) |
Hermannus Warmbold (nullius factionis) |
Hugo Schäffer (nullius factionis) |
Fridericus Syrup (nullius factionis) |
Franciscus Seldte (NSDAP) | |
|  |



Consilium Ministrorum Bauer (21 Iunii 1919 - 27 Martii 1920)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Gustavus Bauer (SPD) |
Matthias Erzberger (Centrum) |
Eugenius Schiffer DDP |
Hermannus Müller (SPD) |
Eduardus David (SPD) |
Ericus Koch (DDP) |
Rudolphus Wissell (SPD) |
Robertus Schmidt (SPD) |
Alexander Schlicke (SPD) |
Gustavus Noske (SPD) |
Ioannes Bell (Centrum) |
Ioannes Giesberts (Centrum) |
Gulielmus Mayer (Centrum) |
Otto Geßler (DDP) | |
|  |



Consilium Ministrorum Müller I (27 Martii 1920 - 21 Iunii 1920)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Hermannus Müller (SPD) |
Ericus Koch (DDP) |
Adolphus Köster (SPD) |
Andreas Blunck (DDP) |
Carolus Iosephus Wirth (Centrum) |
Robertus Schmidt (SPD) |
Andreas Hermes (Centrum) |
Alexander Schlicke (SPD) |
Otto Geßler (DDP) |
Ioannes Bell (Centrum) |
Gustavus Bauer (SPD) |
Ioannes Giesberts (Centrum) |
Eduardus David (SPD) |
|  |
Rhenus Pater in antoniniano imperatoris Postumus, ad dexteram.
 Sculptura *Rhenus Pater* saeculo 18 apud castellum Schwetzingen posita.
Sculptura *Flumen Rhenus* curiae urbis Thuiscoburgum ad Rhenum.
**Rhenus Pater** est personificatio dei fluminis Rheni aevo classico commemorata.

Historia
--------

Celtae flumen *Rênos* nuncupaverunt.

Marcus Valerius Martialis flumen Rhenum *Nympharum pater amniumque*, Publius Vergilius Maro *Rhenus bicornis*, Ovidius *Rhenus cornibus fractis* vocaverunt.

Novo aevo nonnullae sculpturae et imagines dei Rheni creatae sunt, e.g. tabula sculpta apud curiam urbis Thuiscoburgum anno 1902 constructam.

Inscriptiones votivae
---------------------

Fluminis deus *Rhenus Pater* inscriptionibus Romanis antiquis vocatur:

* CIL 13 5255, in vico Tasgetio, Helvetia:

[F]LVM[INI] **RHENO** PRO SALVTE Q[VINTI] SPICI
* Argentorato, Francia:

**RHENO PATRI** OPPIVS SEVERVS LEG[ATVS] AVG[VSTI]
* CIL 13 7790, Rigomago, Germania:

I[OVI] O[PTIMO] M[AXIMO] ET GENIO LOCI ET **RHENO** CL[AVDIVS] MARCELLINVS B[ENE]F[ICIARIVS] CO[N]S[VLARIS] V[OTVM] S[OLVIT] L[IBENS] M[ERITO] IMP[ERATORE] COMMODO VI CO[N]S[VLE]
* CIL 13 7791, Rigomago:

I[OVI] O[PTIMO] M[AXIMO] GENIO LOCI [FL]VMINI **RHE[NO]** T[ITVS] FLAVIVS [STI]LO (?) B[ENE]F[ICIARIVS] SALVI [IUL]IANI CO[N]S[VLARIS] V[OTVM] S[OLVIT] L[IBENS] M[ERITO]
* CIL 13 8810, castro Fectione, Nederlandia:

I[OVI] O[PTIMO] M[AXIMO] DIS PATRIIS ET PRAESIDIBVS HVIVS LOCI OCEANIQUE ET **R[H]ENO** Q[VINTVS] MARC[VS] GALLIANVS LEG[ATVS] LEG[IONIS] XXX U[LPIAE] V[ICTRICIS] PRO SALVTE SVA ET SVORVM V[OTVM] S[OLVIT] M[ERITO]
* CIL 13 8811, Fectione, Nederlandia:

[IN H]O[NOREM DOMVS DI]V[I]NA[E IOVI OPTIMO MAXIMO] IVNONI REGINAE ET MINERVAE SANCTAE GENIO HVIVSQUE LOCI NEPTVNO OCEANO ET **RHENO** DIS OMNIBVS DEABVSQUE PRO SALVTE D[O]M[I]N[I] MARCI [AVRELII ANTONINI] [PII FELICIS AVGVSTI DIVI] ANTONINI [MAGNI FILII DIVI SEVERI NEPOTIS] [6] [LEGATVS AVGVSTI NOSTRI LEGIONIS] I M[INERVAE] [ANTONINIANAE] P[IAE] F[IDELIS] [ARAM DICA]VIT

Bibliographia
-------------

* Rainer Vollkommer: *Vater Rhein und seine römischen Darstellungen*. In: *Bonner Jahrbücher.* t. 194, 1994.

Notae
-----

1. ↑  Helmut Birkhan: *Kelten. Versuch einer Gesamtdarstellung ihrer Kultur,* p. 689f.
2. ↑  Horst Johannes Tümmers: *Der Rhein. Ein europäischer Fluss und seine Geschichte*. München 1999. ISBN 3-406-44823-2, p. 24, 25.
3. ↑  ag arch ruhrgebiet (ed.): *Architektur in Duisburg.* Duisburg 1994, ISBN 3-87463-214-8.
4. ↑  L'Année épigraphique, 1969–1970, nr. 434.
5. ↑  Inscriptio legati romani Oppii Severi legionis VIII Augustae. – Vide: Index inscriptionum.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Rhenum Patrem** spectant. |
Ludus manufollii in quo Bosnia contra Graeciam ludit.
Campus manufollii; caeruleo campus ludens, flavo campus ianuae.
**Manufollium** est ludus athleticus Europaeus, in quo turma septem lusorum pilam in ianuam contrariam iacere conantur dum altera turma ipsam defendunt. Victrix est turma quae pilam in ianuam contrariam saepius iactat. Nationes quae manufollio innotescunt sunt Suecia, Croatia, Hispania, Islandia, Francia, Germania.

Manufollium luditur in campo 20 metra lato et 40 metra longo. Sex lusoribus utriusque turmae in campo esse licet dum singulus lusor, qui portarius nominatur, ianuam et campum ianuae defendit. Campus ianuae est area 6 metra circum ianuam.

Lusores manufollii et manibus et brachiis pilam inter se movent, sed nunquam usu pedum praeter lusorem ianuae. Lusores tres passus ambulare possunt pilam non iaculantes. Lusores defendentes ceteros lusores diripere possunt. 

Turma defendente in peccato infert cum aspere ceteros lusores deripiunt vel si eos retro deripiunt. Turma quae peccatum patitur pilam accipit dum lusor peccator vel tabulae flavae ostendetur vel ex campo duobus minutis expelatur. Si peccatum est dum lusor pilam ad ianuam iacebat, tunc lusor singulum coniectum contra defenssorem ianuae iaculare potest.

Nexus interni
-------------

* Certamen mundani principatus manufollii masculini 2011
* Club Balonmano Valladolid
* Societas Manufollii Universitatis Oxoniensis

Notae
-----

1. ↑  Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).
Volumen cum transcriptione.
Speluncae prope Qumran siti.
**Manuscripta Maris Mortui**, sic nuncupata, inter annos 1947–1956 in undecim speluncis saxosis prope reliquias antiquae *Qumran* in Cisiordania reperta sunt. Circiter 15 000 fragmenta fere 850 voluminum antiqui Iudaismi a minimum 500 librariis variis inter annum 250 a.C.n. usque ad annum 40 p.C.n. scripta exstant, quorum fere 200 textus ad Tanach pertinent. Quae sunt antiquissima manuscripta Bibliorum. Manuscripta saepius Hebraice, rarius Graece aut Aramaice scribuntur.

Etiam in aliis speluncis litori Maris Mortui propinquis volumina antiqua reperta sunt, ut puta anno 1952 in *Wadi Murabba'at* (20 km a Qumran in meridiem versus), ab anno 1963 in Masada, in *Nachal Chever*, in *Wadi Sdeir* et *Nachal Ze’elim* (1960), nec non anno 2004 in *Nachal Arugot*.

Notae
-----

1. ↑  Cf. commentationem Latine scriptam: C. lo Giudice, "Manuscripta maris mortui et communitates essenae. Relatio cum biblia et evangeliis" in *PalCl* vol. 38, 1959, pp. 401-407
2. ↑  Ulrich Sahm et Alexander Schick: *Levitikus zum Schnäppchenpreis.*

Bibliographia
-------------

* Roman Schuetz et al. "The Temple Scroll: Reconstructing an ancient manufacturing practice" in *Science Advances* Vol. 5, no. 9 (6 Septembris 2019)

Nexus interni
-------------

* Géza Vermes

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Manuscripta Maris Mortui** spectant. |
Serra Nivata ex Vallem Owens eminet.
**Serra Nivata** (Anglice et Hispanice *Sierra Nevada*) est iugum montium in Civitatibus Foederatis Occidentalibus situm. Iugum paene omnino in California patet, sed montes ex Iugo Carsoniano educti praecipue in Nivata inveniuntur.

Serra Nivata altissima cordilierae Americanae et omnium Montium Saxosorum pars est. Eius altissimus mons est Mons Whitney, qui et Civitatum Foederatarum cacumen altissimum est. Serrae nomen a secunda Ioannis Baptistae de Anza(es) expeditione anno 1776 collatum est.

Lacus Mammuthorum in Serra Nivata.
Longitudo iugi circa 750 chiliometra est, a transitu Fredonyer boreali ad transitum Tehachapi australem computata. Ab occidente vallis Californiae, ab oriente Piscina Maior(en) Serrae Nivatae adiacent. Plurima flumina ex serra ad occidentem in Oceanum Pacificum fluunt. Tahoe lacus et Viridarium Nationale Yosemite, sequoiadendris abundans, in Serra Nivata sita sunt.

Notae
-----

1. ↑  *Praeco Latinus,* 8 (November, 1901): 64.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Serram Nivatam** spectant (Sierra Nevada, Sierra Nevada (United States)). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 37°43′48″N 119°34′12″W • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • "253582" apud *USGS* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Eumenes I
Res apud Vicidata repertae:Eumenes I: imagoEumenes I: imago
*Nativitas*: 3. saeculum a.C.n.;   
*Obitus*: 241 a.C.n. 240 a.C.n.; Pergamum  

**Officium**

*Munus*: politicus  

**Familia**

*Genitores*: Eumenes;   
*Familia*: Attalidae
**Eumenes I** (mortuus anno 241 a.C.n.) fuit dominus Pergami (263–241 a.C.n.) domu regia Attalidarum ortus.

Pater Eumenes, frater Philetaeri, primi Pergami dominatoris, suo nomine filium vocavit. Mater eius Satyra, cuiusdam Posidonii filia, fuit.
Quod Philetaero liberi non erant, Eumenen adoptavit, ut sibi succederet. Tum Pergamum solam regionem circa urbem sitam dominans regno Seleucidarum subiectum erat.

Primo anno dominationis sui Eumenes, cum Antiochum I prope Sardis anno 262 a.C.n. devicisset, Pergamum in libertatem vindicavit et regnum usque ad Aegaeum mare nec non longe in Asiae Minoris interiora extendit. Fratris nepotem Attalum adoptavit, qui ei mortuo successit.

Fontes
------

* Strabo, *Geographica* XIII.4.2.

Bibliographia
-------------

* Esther V. Hansen (1971, ed. 2.): *The Attalids of Pergamon.* Cornell University Press, Ithaca NY. ISBN 0-8014-0615-3.
* Wolfgang Radt (1999): *Pergamon. Geschichte und Bauten einer antiken Metropole.* Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadii. ISBN 3-534-13414-1.
* Hans-Joachim Schalles (1985): *Untersuchungen zur Kulturpolitik der pergamenischen Herrscher im dritten Jahrhundert vor Christus.* Wasmuth, Tubingae. ISBN 3-8030-1757-2 (*Istanbuler Forschungen* 36).
Folia et glandes *Quercus roboris*

---

**Plantae** — Magnoliophyta

Classis : Magnoliopsida   
Ordo : Fagales   
Familia : Fagaceae   
Genus : ***Quercus***   
L.  
   

*Le Gros Chêne.* Pictura a Gustavo Courbet picta (1843).
***Quercus*** (-us, *f.*) est genus plantarum ordinis Fagalium, quae glandes ferunt. *Quercus* est nomen complurium specierum (exstant prope 400 species) in familia Fagacearum, inter quas insignissimae sunt *quercus pedunculata*, *quercus ilex* et *quercus robur*. Quintus Ennius, auctor antiquus, fuit primus scriptor qui nomen Latinum huius arboris commemoravit. 

Cortex quercus *tannum* appellatus est.

"Glans" est fructus arborum generis *Quercus*. Fere unum continet granum (aliquando duo), quod in dura et corio simili crusta claudit.

Usus
----

Quercuum et ligno et glandibus et tanno (cortice) et gallis et utebantur et utuntur.

### Tannum

Quercus cortices acida tannica continent, quae in tempore medii aevi ad corios fabricandos utiles erant.

### Gallae

Iam diu gallis vespa effectis atramentum librarium fabricabatur.

Index specierum selectarum
--------------------------

* *Quercus coccifera*
* *Quercus falcata*
* *Quercus ilex* (antiquis: *ilex*)
* *Quercus liebmannii*
* *Quercus mongolica*
* *Quercus petraea* (antiquis: *aesculus*)
* *Quercus robur*
* *Quercus suber* (antiquis: *suber*)

Nexus interni
-------------

* *Loranthus europaeus*

Notae
-----

1. ↑

Bibliographia
-------------

* Carolus Linnaeus, *Species plantarum* (Holmiae: impensis L. Salvii, 1753) vol. 2 p. 994 **(Latine)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **quercum** spectant (Oak, Quercus). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"quercum"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Fossilworks • Plantes d'Afrique • Flora of China • Flora of North America • USDA Plants Database |
Wikidata Tiksi
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 71°38′13″N 128°52′5″E  
*Numerus incolarum*: 4 537  
*Zona horaria*: UTC+09:00  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Tiksi Urban Settlement  

**Tiksi** (Russice *Тикси*, Iacutice *Тиксии*) est colonia urbana Iacutiae et portus maris Lapteviorum. Ad litus sinus eiusdem nominis prope ad delta Lenae situs est. Portus est Russiae maxime septentrionalis; navigatio minus quam duo menses ab Iunio ad Septembrem possibilis est. Incolas 4173 anno 2921 habet. 

Tiksi ad litus maris Lapteviorum

Historia
--------

Anno 1933 ut portus Cursus marini Borealis Tiksi conditus est. Colonia urbana ab anno 1939. Anno 1957 Observatorium geocosmophysicum polare *Tiksi* constructum est.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Тикси, бухта*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 71°38′13″N 128°52′5″E • *GeoNames* |

* De Tiksi (cum multis photographematibus)
* Ecclesiae Tiksiensis situs
**E. R. Dodds** (*Eric Robertson Dodds*; natus anno 1893; mortuus 1979) fuit philologus et poeta Hibernicus.

Vita
----

Natus est die 26 Iulii 1893 apud Banbridge comitatus Dunensis, filius duorum praeceptorum. Anno 1912 Oxoniae profectus est ad Collegium Universitatis ubi rebus classicis studuit; inter amicos ibi numerabat Aldous Huxley necnon T. S. Eliot. Electus est professor rerum classicarum apud Universitatem Birminghamensem anno 1924; ibi cognovit W. H. Auden Ludovicumque MacNeice et cum hoc ad versionem Aeschyli confectendam collaboravit. Ab anno 1936 fuit Professor Regius linguae Graecae apud Universitatem Oxoniensem; ibi ab initio a quibusdam contemptui habitus est ut fautor et independentiae Hiberniae et factionis socialistae. Mortuus est die 8 Aprilis 1979.

Opera
-----

* *Thirty-Two Poems, with a Note on Unprofessional Poetry* (1929)
* *The Greeks and the Irrational*
* *Pagan and Christian in an Age of Anxiety*
* *Missing Persons* (de vita sua, 1977)

### Opera aliorum ab E. R. Dodds edita

* Euripides, *Bacchae* (1944; 2a editio 1960)
* Plato, *Gorgias*
* Ludovicus MacNeice, *The Strings are False* (1965)
* Ludovicus MacNeice, *Collected Poems* (1966)
Aboriginalis Serpentis Arcuati pictura lapidea.
*Morelia spilota,* una e formis quas Serpens Arcuatus induere potest.
Serpens Myndie, ab indigenis Victoriae circa 1878 descriptus.
Sceleti *Wonambi naracoortensis* et *Thylacoleonis.*
*Serpens,* pictura muralis a Sidney Nolan (1970-72) facta et in Museo Artis Veteris et Novae Hobart in urbe Tasmaniae exhibita, immanem Serpentem Arcuatum in 1620 abacis pictis depingit.
**Serpens Arcuatus** (Anglice *Rainbow Serpent*) in religione Aboriginali Australiana est deitas communis, saepe deitas creator, et quotidianum in arte Australianorum Indigenarum *motif.* Qui e congruentia manifesta inter formas arcus pluvii formasque anguis sic appellatur. Nonnulli eruditi credunt nexum inter anguem arcumque circulum temporum anni gravitatisque aquae in vita humana significare. Cum arcus in caelo videtur, indigenae dicunt Serpentem Arcuatum ab uno fonte ad alium moveri, notionem numinis quae causam explicat fontium continenter umidorum, temporibus siccitatis non exclusis. Sunt innumera nomina fabulaeque cum serpente consociatae, quarum omnes significationem et potestatem huius entis intra traditiones Aboriginales indicant. Putatur donor vitae per consociationem cum aqua, sed iratus vis exitialis fieri potest. Serpens Arcuatus est una e fabulis communissimis et latissime notis, res maximi momenti in societate Aboriginali, atque dicitur una e veterrimis opinionibus continuis in orbe terrarum, quae hodie apud homines iam valet.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Bird 2006.
3. ↑  Mercatante et Dow 2009.
4. ↑  Radcliffe-Browne 1926.
5. ↑  Maddock 1978.
6. ↑  Radcliffe-Browne 1926.
7. ↑  *The First Australians.* SBS.
8. ↑  *The Dreaming.* Big Black Dog Communications, Australian Government, 6 Martii 2008.

Bibliographia
-------------

* Bird, Stephanie Rose. 2006. Australian Aborigines. In *The Greenwood Encyclopedia of World Folklore and Folklife,* ed. William M. Clements, 292–299.. Westport Connecticutae: Greenwood Press.
* Maddock, Kenneth. 1978. Metaphysics in a Mythical View of the World. In *The Rainbow Serpent: A Chromatic Piece,* ed. Ira R. Buchler et Kenneth Maddock, 99–118. Sicagi: Mouton/Aldine.
* Mercante, Anthony S. et James R. Dow. 2009. Facts On File Encyclopedia of World Mythology and Legend. *Ed. 3a. 817–818. Novi Eboraci: Facts On File.*
* Radcliffe-Brown, Alfred Reginald. 1926. The Rainbow-Serpent Myth of Australia. *Journal of the Royal Anthropological Institute* 56: 19–25. doi:10.2307/2843596. JSTOR 2843596.

Nexus externi
-------------

* Mythos de Serpente Arcuato cum pictura a Jimmy Njiminjuma facta.
* Usus Serpentis Arcuati in logotypo Northern Land Council explicatus.
* *First Australians.* Series televisifica.
* *The Trails of the Rainbow Serpents.* Pellicula brevis.
**Servus receptaculi datorum** est programma computatrale quod opera receptaculoruim datorum aliis programmatibus computatralibus vel computatris praebet, ut per exemplare clientis–servi definitur. Nomen praeterea ad computatrum quod ad talem programmaturam tractandam deditur spectare potest. Systemata administationis receptaculorum datorum saepe "functionalitatem" servi receptaculorum datorum praebent, atque nonnulla systemata administationis receptaculorum datorum (inter quae MySQL) fidem exemplari clientis–servi pro aditum ad receptaculum datorum proprie habent.

Acceditur hic servus aut per finem anteriorem, qui in computatro usoris operatur quod data requisita monstrat, aut per finem posteriorem, qui in servo operatur et opera sicut explicationem et coacervationem datorum tractat.

In exemplari eri et servi, servi receptaculorum datorum dominantes sunt media et prima datorum loca, cum servi receptaculorum datorum servientes sint exempla aequalium temporum eri ut vicarii agentium.

Inter exempla servorum receptaculorum datorum perscripta? sunt Oracle, DB2, Informix, et Servus Microsoft SQL. Inter exempla servorum receptaculorum datorum liberorum (GNU General Public Licence) sunt Ingres et MySQL. Omnis servus suis logicis interrogandi et structuris utitur. Lingua quaestionum SQL ex usu in omnibus servis receptaculorum datorum est idem.

Nexus interni
-------------

* Magister retis
* Replicatio receptaculorum datorum
* Transmissio datorum

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
**Εἶπέ τις, Ἡράκλειτε** incipit epigramma versibus sex a Callimacho medio saeculo III a.C.n. scripta de morte amici Heracliti Halicarnassensis. Carmen inter vitas philosophorum a Diogene Laertio confectas servatur: vita enim Heracliti philosophi perscripta, auctor alios Heraclitos quattuor enumerat, inter quos Callimachi amicum. Textus ita legitur:

εἶπέ τις Ἡράκλειτε τεὸν μόρον, ἐς δέ με δάκρυ   

ἤγαγεν, ἐμνήσθην δ᾽ ὁσσάκις ἀμφότεροι   

ἥλιον ἐν λέσχηι κατεδύσαμεν: ἀλ̀λὰ σὺ μέν που   

ξεῖν᾽ 'Αλικαρνησεῦ τετράπαλαι σποδιή:   

αἱ δὲ τεαὶ ζώουσιν ἀηδόνες, ἧισιν ὁ πάντων   

ἁρπακτὴς Ἀίδης οὐκ ἐπὶ χεῖρα βαλεῖ.

Versio Latina Ambrosii, ab Henrico Gustavo Huebnero castigata, iuxta textum Graecum saeculo XIX divulgata est:

Heraclite, tuum quidam mihi funera dixit,
et subito lacrimis immaduere genae,
quum memini longos quoties consumpsimus ambo
soles, miscentes seria multa iocis.
Pulvis at es tenuis nunc hospes: sed tua Musa
vivit, Plutonis nec timet illa manus.

Versio Anglica
--------------

Versionem Anglicam versibus octo composuit inter annos fere 1845/1858 Gulielmus Cory, magister scholarum Etonensis. Ita legitur:

*They told me, Heraclitus, they told me you were dead,*
*They brought me bitter news to hear and bitter tears to shed.*
*I wept as I remember'd how often you and I*
*Had tired the sun with talking and sent him down the sky.*
*And now that thou art lying, my dear old Carian guest,*
*A handful of grey ashes, long, long ago at rest,*
*Still are thy pleasant voices, thy nightingales, awake;*
*For Death, he taketh all away, but them he cannot take.*
Hoc carmen in mythistoria Antonii Powell *A Question of Upbringing* (1951: p. 43) citatur. Discipulis Etonensibus cum magistro Le Bas de poësi neoclassica saeculi XIX colloquentibus, Andrea Lang iam citato sed et Anschario Wilde (qui eis annis condemnatus est), puer Charles Stringham verbis tribus "*And then Heraclitus —*" cursum disputationis redirigit:

*The words had an instantaneous effect. Le Bas's face cleared at once, and he broke in with more reverberance even than before:*
*Still are thy pleasant voices, thy nightingales, awake;*
*For Death he taketh all away, but them he cannot take.*
*I think you are right, Stringham. Good. Very good. In fact, alpha plus. It has all the same note of nineteenth-century nostalgia for a classical past largely of their own imagining.*

Bibliographia
-------------

* "Heracleitus (3)" in William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (Londinii: Taylor & Walton, 1844-1849 ~)

Nexus externi
-------------

* Textus Graecus apud "*Perseus*"
* Textus Graecus cum version Latina; editio alia
* Textus versionis Anglicae Gulielmi Cory
* De origine versionis Anglicae

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Servius** (aut Publius) **Sulpicius Camerinus Cornutus** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) senator Romanus saeculi quinti fuit.

Familia
-------

Pater eius Servius Sulpicius P.f. Camerinus Cornutus, consul anni 500 a.C.n. erat. Filius aut nepos Quintus Sulpicius Ser.f. Camerinus Cornutuserat, qui annis 402 a.C.n. et 398 tribunus militum consulari potestate electus est.

Cursus honorum
--------------

Anno 461 a.C.n. ipse cum Publio Volumnio M.f. Amintino Gallo consulatum gessit. Multa portenta calamitates futuras praedixerunt. Praeterea terrae motus factus est. Anno 454 a.C.n. cum aliis legatus in Graeciam missus est, ut leges studeret. Anno 451 decemvir legibus scribundis erat. Titus Livius autem hunc *Publium* appellat. Hic eius et legati ad plebem anno 449 a.C.n. mentionem fecit.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, III 8, 6
2. ↑  Dionysius Halycarnessensis X 56,2
3. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, III 31,8; 33,3
4. ↑  loc.cit. cap. 50,3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Lucretius T.f. Tricipitinus et Titus Veturius T.f. Geminus Cicurinus**  |  **Consul** 461 a.C.n.cumPublio Volumnio M.f. Amintino Gallo | Successores: **Publius Valerius P.f. Poplicola II et Gaius Claudius Ap.f. Inregillensis Sabinus**  |
---

**Animalia** — Onychophora

Familia : **Peripatidae**   
Evans, 1901  
   
Palaeontologia

100–0 m.a.: Cretaceum medium > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Territorium

Territorium Onychophororum hodiernum: Peripatidae viridi, Peripatopsidae rubro colore indicantur

*Peripatus* sp.
**Peripatidae** sunt familia vermium e phylo Onychophororum. Fossilia ex aevo Cretaceo medio sucino Birmano, abhinc annorum 100 milies milium deposito, reperiuntur, deinde e Baltico et Dominiciano. Hodie sub climatibus tropico et subtropico habitant.

Bibliographia
-------------

* Peck, S. B. 1982. "Onychophora." In *Synopsis and Classification of Living Organisms,* vol. 2, ed. S. P. Parker, 729–730. Novi Eboraci: McGraw-Hill.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Fossilworks |

* Peripatidae at Animaldiversityweb

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Peripatidae"** apud **Vicispecies**. |
***Walking Street*** (Anglice pro 'Via Ambulandi') est locus et via Pattayae in urbe Thailandica. Quae attractio peregrinatorum et advenarum homines ex aliis civitatibus et ex Thailandia ipsa allectat, primum vitae nocturnae causa. Locus habet popinas conchylii, locos musicae in vivo, *beer bars*, *sports bars*, deverticula nocturna, discothecas, *go-go bars*, lupanaria, et meretrices (mulieres cissexuales et transsexuales), et nocte a coloratis signis nei illuminatur. Via a fine australi *Beach Road* (Viae Litoralis) ad *Bali Hai Pier* (Molem Pontis Bali Hai) sensu plicat,? et magnum signum pelliculare in aditum Viae Litoralis eminet.

Pinacotheca
-----------

* Walking Street noctu visa.*Walking Street* noctu visa.
* Walking Street diu visa.*Walking Street* diu visa.
* Signum apud aditum Viae Litoralis.Signum apud aditum Viae Litoralis.
* Meretrices.Meretrices.
* Meretrices transsexualesMeretrices transsexuales
* Walking Street noctu visa.*Walking Street* noctu visa.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 12°55′32″N 100°52′16″E |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Walking Street*** spectant. |

* Pattaya4D, canalis de *Walking Street* in YouTube.
**Servius Cornelius P.f. Maluginensis** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus quarti saeculi a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Cornelius anno 386 a.C.n. primum tribunus militum consulari potestate erat, atque cum eo Marcus Furius Camillus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas, Lucius Quinctius L.f. Cincinnatus Capitolinus, Lucius Horatius Pulvillus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola. Furius tum cum Valerio collega in Satricum profectus est, ut Antiates et Hernicos vinceret.

Anno 384 tribunus militum II factus est. Collegae eo anno erant: Servius Sulpicius Rufus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola, Titus Quinctius T.f. Cincinnatus Capitolinus, Gaius Papirius Crassus, Marcus Furius Camillus. Tum Marcus Manlius T.f. Capitolinus, qui Capitolium a Gallis servaverat, supplicio affectus est.

Anno 382 tertium tribuni militum honorem adeptus est. Ceteri tribuni Spurius Papirius Crassus,Lucius Papirius Mugillanus, Lucius Aemilius Mamercinus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas, Gaius Sulpicius Camerinus erant. Cum Lucius et Spurius Papirii contra Velitras milites ducerent, Aemilius et ceteri collegae in urbe manserunt, si Etrusci impetum facerent.

Anno 380 tribunus militum IV electus est et cum eo Lucius Valerius L.f. Poplicola, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola, Lucius Aemilius Mamercinus, Lucius Menenius T.f. Lanatus, Gaius Sulpicius M.f. Peticus, Gnaeus Sergius Fidenas Coxo, Tiberius Papirius Crassus, Lucius Papirius Mugillanus tribuni militum fuerunt. Et eo anni bellum in Latinos et Hernicos continuatum est, Titus Quinctius T.f. Cincinnatus Capitolinus dictator nominatus est.

Anno 376 quintum tribunus militum factus est. Lucius Papirius Mugillanus, Lucius Menenius T.f. Lanatus, Servius Sulpicius Praetextatus cum Menenio magistratum gesserunt.

Anno 370 sextum tribunatum militum iniit. Collegae eo anno Lucius Furius Sp.f. Medullinus, Servius Sulpicius Praetextatus, Aulus Manlius T.f. Capitolinus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola, Gaius Valerius Potitus erant. Tum primum post quinquennium rerum novarum magistrati electi sunt. Tribuni bellum contra Velitras duxerunt.

Anno 368 denique Titus Quinctius Cincinnatus Capitolinus, Servius Sulpicius Praetextatus, Spurius Servilius C.f. Structus, Lucius Papirius Sp.f. Crassus, Lucius Veturius L.f. Crassus Cicurinus cum Sulpicio magistratum gesserunt.

Anno 361 denique Titus Quinctius Poenus Capitolinus Crispinus dictator eum magistrum equitum fecit. Eo anno Romani Gallos ab urbe arcere coacti sunt.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.com (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VI 7-10
2. ↑  op.cit. VI 19-20
3. ↑  op.cit. VI 22
4. ↑  op.cit. VI 27-30
5. ↑  Cassius Dio, frag. lib. VII 29,1
6. ↑  Titus Livius, op.cit. VI 36
7. ↑  Titus Livius, op.cit. VI 38 2
8. ↑  op.cit. VII 9
**Religiosi** in ecclesiis Catholica, Anglicana, et Orthodoxis sunt viri vel mulieres qui ad strictam Iesu Christi sequelam se dedicant secundum Consilia Evangelica: paupertatem, castitatem, oboedientiam. In oriente et in occidente vita monastica exstant exempla vitae religiosae, sed in occidente, vita religiosa plurimas expressiones iuxta necessitates temporum et diversas vocationes hominum invenit. Plurimi religiosi congregati sunt in ordinibus, qui certam regulam et exemplum sancti fundatoris sequuntur.

Vita religiosa sit eremetica, cum homo solus quaerat Deum in solitudine. Clare non sunt ordines stricte eremetici, sed vita Cartusiensium est quasi eremetica. Sit monastica, cum homines congregantur, ut e mundo fugiant et una Deum laudant et ei benedicant. Exemplum praeclarum est Benedictinorum, qui sequuntur Sanctum Benedictum. Exemplum religiosorum Protestantium est Societas Sancti Iohannis Evangelistae.

Sit in mundo, cum viri feminaeque alios per ministerium suum adiuvare student. Gratia exempli, considera Iesuitas.

In concilio Vaticano secundo ita decretum est: "Religiosi ergo, suae professioni fideles, omnia propter Christum dimittentes, Ipsum tamquam unum necessarium sequantur, Eius verba audientes, de iis quae Eius sunt solliciti."

Religiosi sive Ordines
----------------------

vide: Ordo Religiosus

Nexus interni
-------------

* Monachus
* Index siglorum ordinum ecclesiae catholicae
* Index monasteriorum

Liber
-----

Germanice et Latine: *Zweites Vatikanisches Konzil: Dokumente lateinisch—deutsch IV: Über die Erneuerung des Ordenslebens: Eingeleitet von Weihbischoff Bernhard Stein: Authentische Textausgabe.* Trier: Paulinus-Verlag. 1966.—Concilium Vaticanum Secundum: Decretum de accommodata renovatione vitae religiosae.

Nexus externi
-------------

* Exemptio religiosorum secundum concilium Vaticanum II
* Codex Iuris Canonici plura de religiosis habet.

Ordines Ecclesiae Catholicae

Albi · Augustiniani · Barnabitae · Benedictini · Camilliani · Canonici Augustiniani · Capuccini · Carmelitae · Carmelitae Discalceati · Carthusiani · Cistercienses · Claretiani · Comboniani · Dominicani · Eudistae · Filii Amoris Misericordis · Franciscani · Iesuitae · Lasalliani · Legionari Christi · Mercedarii · Minimi · Oratoriani · Passionistae · Praemonstratenses · Rosminiani · Sacra Familia · Societas Parisiensis missionum ad exteras gentes · Salesiani · Scalabriniani · Scheutistae · Servi Mariae · Servi Iesu et Mariae · Spiritani · Trappistae · Trinitarii · Ursulinae · Vincentiani

*Vide etiam: Categoria:Ordines Ecclesiae Catholicae*
**Catholic Encyclopedia** (scil. "Encyclopaedia Catholica") est encyclopaedia Anglice scripta et inter menses Martium 1907 et Aprilem 1914 promulgata, quae de omnis rebus Ecclesiae Catholicae agit. Anno 1922 supplementum editum est.

Anno 1993 Kevin Knight, civis Denverii, olim viginti et sex annos natus, post *diem mundialem iuventutis* cum papa Ioanne Paulo II in eius urbe natali paginam interretialem *New Advent* condidit et *Encyclopaediam Catholicam* ibi transcripsit. Hoc opus, sine supplemento tamen, anno 1997 perfectum est. Versionis Hispanicae eiusdem encyclopaediae nondum finitae labores etiam hodie continuantur.

Editio
------

* *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference.* Novi Eboraci: Robert Appleton Company, 1907-1914.

Nexus interni
-------------

* {{CathEnc}} (formula pro citationibus huius operis)
* New Catholic Encyclopedia

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Catholic Encyclopedia** apud **Vicifontem**. |

* Catholic Encyclopedia apud *New Advent*
* Catholic Encyclopedia apud *Catholicity*
* Versio **(Hispanice)**
***Remedia amoris*** est carmen didacticum a poeta Publio Ovidio Nasone distichis elegiacis compositum. Paulo post Artem amatoriam editum est, fortasse anno 1 vel anno 2. Hic liber est velut secunda pars vel continuatio Artis amatoriae: nam dum poeta obtrectatoribus suis respondere conatur, qui prius opus reprehendebant tamquam liberum nimis et ad malos mores incitans, remedia profitetur adversus Amorem sese divulgaturum esse.

Quid sibi proposuerit Ovidius in hoc carmine.
---------------------------------------------

Ut enim in *Arte* placere et amare docuerat iuvenes, ita in *Remediis* collum subtrahere iugo ac amare desinere vult docere, ne auxilio suo careat amans furiosus, qui, nulla alia spe relicta, se ipse (vel ipsa) suspendere vel alio modo necare infelix parat. Similitudinem inducit hastae Achillis, quae eadem et vulneravit Telephum et sanavit :

*Vulnus in Herculeo quae quondam fecerat hoste,*
*Vulneris auxilium Pelias hasta tulit.* (**47-48**)
*Discite sanari per quem didicistis amare;*
*Una manus vobis vulnus opemque feret* (**38-39**)
Itaque primis versibus veniam impetrat a deo Amore, dum eum monet ne puer cruentus aut saevus fieri velit. Ipse semper poeta dulcis amoris mansurus est. Postea vero Apollinem saepius invocat, inventorem artis medicae necnon carminum deum et vatum.

Nonnulla remedia.
-----------------

Inter multa alia ab Ovidio proposita haec sunt consilia:

* semper variis studiis occupatus esse, nam otium pater ac desidia mater amoris est. (Versus 135-217).

"*Otia si tollas, periere Cupidinis arcus*" (**139**)
* iter peregre facere et tam diu ab urbe in qua vivit puella amata abesse, donec omnino sanatus sis. (218-248).
* semper secum mente volutare puellae suae vitia tam corporis quam morum : periuria, immitia facta... Eam cum formosioribus comparare... (291-356)
* concubitus cum quibuscumque puellis inveneris exercere usque ad taedium.
* plures amicas simul habere, e quibus una de alterius saevitia te solari possit. (441-488)
* comites quaerere ac secreta loca vitare, ita tamen ut amantes iuvenes e comitibus excipias. (579-620).
* theatrum et spectacula fugere ubi saepe fabulae de amore aguntur nec molles poetas legere qui dulcem amorem cecinerunt, ut Sappho, Anacreon, Tibullus, Propertius vel ... Ovidius et ipse. (741-766).

Multa exempla e mythologia ducta sunt, nonnulla tamen et ex propria experientia poetae.

Fontes manuscripti.
-------------------

E duobus praecipuis manuscriptis textus ab hodiernis philologis elaboratur :

* E = Etonensis,undecimi saeculi.
* R = Parisinus Regius 7311, decimi saeculi, manibus posterioribus quoque intervenientibus.

Notae
-----

1. ↑  814 versus, id est 407 disticha.
2. ↑  Ipse Augustus, cum poetam relegatione damnavit anno 8 *Artem Amatoriam* incusavit, tamquam matronas corrumpentem, ita ut liberi dubio patre orirentur.
3. ↑  Versus 1-40.
4. ↑  Versus 75-78, 251-252 etc.

Nexus externi.
--------------

* Textus : *Remedia Amoris*
Wikidata Clive Harcourt Carruthers
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1891; Torontum  
*Obitus*: 1980; Burlingtonia  
*Patria*: Canada  

**Officium**

*Munus*: Interpres, philologus classicus  
*Patronus*: Universitas McGill
**Memoria**

*Laurae*: Rhodes Scholarship  

**Clive Harcourt Carruthers** (Toronti die 3 Martii 1891; Burlingtoniae die 16 Aprilis 1980) fuit philologus et amator rerum classicarum Canadensis.

Libros, qui Anglice inscribuntur *Alice's Adventures in Wonderland* et *Through the Looking Glass,* Latine vertit sub titulis *Alicia in terra mirabili* et *Aliciae per speculum transitus.*

Convivium theanum in libro *Alicia in terra mirabili* a Ioanne Tenniel picta.

Editiones
---------

* Ludovici Carroll, *Alicia in terra mirabili*, Liber notissimus Latine redditus ab eius fautore vetere gratoque Clive Harcourt Carruthers, London, Macmillan, 1964
* Ludovici Carroll, *Aliciae per speculum transitus (quaeque ibi invenit)*, Latine reddita a Clive Harcourt Carruthers, London, Macmillan, 1966

Nexus interni
-------------

* *Alicia in terra mirabili*
* *Aliciae per speculum transitus*
* "Jabberwocky"
* Libri Latine redditi
* Ludovicus Carroll
* Verbum amalgamatum

Nexus externi
-------------

### A Carruthers scriptum

* *Studies in Greek Noun-Formation: Dental Terminations IV. 1* apud JSTOR