recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Nicolaus Semaško
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Semaško: imagoNicolaus Semaško: imago
*Nativitas*: 8 Septembris 1874; Q16021693  
*Obitus*: 18 Maii 1949; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Officium*: Council of People's Commissars of the Soviet Union  
*Munus*: medicus  
*Patronus*: I.M. Sechenov First Moscow State Medical University, Ministry of Healthcare of the Russian Federation
**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Lenin, Order of the Red Banner of Labour, Medal "For the Defence of Moscow", Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945", Medal "In Commemoration of the 800th Anniversary of Moscow"  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Nicolaus Alexandri filius Semaško** (Russice Николай Александрович Семашко, tr. *Nikolaj Aleksandrovič Semaško*; natus die 8 [20] Septembris 1874 in pago Lubenskoe tunc gubernii Orelensis et nunc regionis Lipetzkensis Russiae, mortuus die 18 Maii 1949 Moscuae) fuit medicus (alumnus facultatis medicae Universitatis Casanensis) et rerum novarum cupidus (Bolsevicus) Russicus, dein rerum politicarum peritus Sovieticus, unus e creatoribius systematis protectionis salutis in Unione Sovietica. Commissarius popularis (i.e. minister) protectionis salutis RSFS Russicae fuit annis ab 1918 ad 1930. Ab anno 1944 Academiae Scientiarum Medicarum URSS et ab anno 1945 etiam Academiae Scientiarum Paedagogicarum RSFSR socius ordinarius (academicus) fuit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolaum Semaško** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |


Wikidata Schola Praeparatoria Scrantoniensis
Res apud Vicidata repertae:Schola Praeparatoria Scrantoniensis: logotypusSchola Praeparatoria Scrantoniensis: logotypus
schola  
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 41°25′6″N 75°39′14″W  
*Situs*: Pennsilvania
**Rectio**

Situs interretialis  

**Origo**

*Inceptio*: 1944  

**Schola Praeparatoria Scrantoniensis** (Anglice: *Scranton Preparatory School*) est privata Ecclesiae Catholicae schola, Scrantoniae in civitate Pennsilvania Civitatum Foederatarum Americae sita, a Societate Iesu anno 1944 condita. Severum praeter studii cursum, in mentibus animisque ut fiant "Homines pro aliis" adducuntur discipuli.

Historia
--------

Ipsa "*Prep*" anno 1944 condita est, primum schola pueris solis, tum anno 1971 etiam puellis, perito per conflagrationem seminario Silvamaria (Anglice *Marywood Seminary*). Schola Praeparatoria Scrantoniensis in virtute academica iuncta cum pietate ad Deum patriam humanitatemque fundata est, ut per Socitetatem Iesu traditum est. In praesentia, 850 puellae puerique apud *Prep* adscribuntur.

Una est *Prep* ex quadraginta septem scholis secundariis quae hodie a Societate Iesu servantur.

Curriculum
----------

Aluntur discipuli curriculo integro quod linguas antiquas ac hodiernas, historiam ac theologiam, scientias ac mathematicam, litteras ac orationem, artem ac musicam, valetudinem ac technologiam continet. Cursus in theologia annos quattuor percurrit.

Congrediuntur disciplinas praeter academicas discipuli etiam ad tam concepta Ignatiana quam *cura personalis,* quod rationem formandi hominis habet cuncti. Emphasis etiam in concepto *magis* Ignatiano ponitur, per quod magis pro aliis vitas agere suas discipuli citantur.

*Kairos*
--------

Tempus Graeci antiqui nominibus duo denotabant: *chronos* (Graece: χρόνος) atque *kairos* (καιρός). Apud Novum Testamentum per nomen *kairos* signatum est tempus inter quod Deus agit (e.g. Marcum 1:15). *Kairos* apud *Prep* tempus inter quod seniores spiritualem faciunt recessum significat. A classibus discipulorum paulis recessus fit, atque a magistris conducitur.

Litterae humaniores
-------------------

Lingua Latina praecipue colitur. Omnes discipuli inter annum primum secundumque in Latina apud *Prep* imbuentur. Iunioribus aenioribusque potest fieri lingua etiam Graecorum antiquorum eruditi.

Alumni
------

* Timothaeus Calpin, ludorum scaenicorum scriptor
* P. J. Carlesimo
* Robertus P. Casey, olim gubernator Pennsilvaniae
* Robertus P. Casey Minor, Senator CFA
* Brian Stann
* Frank Wiercinski
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Puella in harundine equitans.
Eques adultus pulverem excitat in certamine obstaculoso.
**Equitatio in harundine** est equitandi imitatio ludi aut deliciarum causa. "Equus" simplicissimus sola harundo est, cui impositus puer adultusve equitantis modo procedit. Sed etiam res quaedam ex ligno aut ex pelle aut ex plastica facta harundini adiungi potest vice capitis equini, cui capistrum quoque et frena adfigi possunt.

In harundine equitare apud antiquos delectatio puerilis putabatur, namque Horatius dicit adultum, si hoc ludo oblectetur, vesania agi. Itaque Alcibiades quondam risisse fertur Socratem in harundine equitantem cum parvulis filiolis. De Agesilao eodem modo narratur: "Infantes suos eximie diligebat Agesilaus. Quod ad ludum attinet, de eo hoc narrant: harundini velut equo impositum filiolis domi collusisse; a quodam amico visum rogavisse, ne cuiquam hoc indiceret, priusquam ipse quoque pater factus esset." Eadem fere narratio apud Aelianum invenitur.

Equitatio in harundine hodie paene obsolevit, sed in quibusdam circulis in oblectamentis habetur aut ideo, quod prae allergia aut prae paupertate vero equo uti nequeunt aut quod bella capita equina nere cupiunt. Praesertim in puellari aetate sunt in hirundine equitantes, sed — mirabile dictu — sunt etiam adulti, qui obstaculosa et disciplinaria certamina equorum harundineorum instruunt.

Notae
-----

1. ↑  *Thesaurus juris Romani*, IV (1729) col. 1084; Joan. Meursii *Opera omnia*, 1763, p. 202.
2. ↑  Hor. *sat.* 2.3.248-249 "equitare in harundine longa / siquem delectet barbatum, amentia verset."
3. ↑  Val.Max. *mem.* 8.8ext.1 "cui nulla pars sapientiae obscura fuit, Socrates non erubuit tunc, cum interposita harundine cruribus suis cum parvulis filiolis ludens ab Alcibiade risus est."
4. ↑  Plut. *Ages.* 25(fin.) "ἦν δὲ καὶ φιλότεκνος ὁ Ἀγησίλαος διαφερόντως· καὶ περὶ ἐκείνου τὸ τῆς παιδιᾶς λέγουσιν, ὅτι μικροῖς τοῖς παιδίοις οὖσι κάλαμον περιβεβηκὼς ὥσπερ ἵππον οἴκοι συνέπαιζεν, ὀφθεὶς δὲ ὑπό τινος τῶν φίλων παρεκάλει μηδενὶ φράσαι, πρὶν ἂν καὶ αὐτὸς πατὴρ παίδων γένηται." Latine reddidit Neander.
5. ↑  *Var.hist.* 12.15
6. ↑  Pagina Societatis in harundine equitationis Finnicae
**Aequimaelium** vel **Aequimelium** erat locus planus et non aedificatus in octava regione urbis Romae antiquae situs, ad latus meridionale Fori Boarii sub radice Montis Capitolini. Narrabant ibi olim stetisse domum Spurii Maelii, quae iussu senatus solo adaequata erat quia Maelius regni adfectationis convictus a Servilio Ahala anno 439 a.C.n. iure occisus erat (= Aequum Maelii). Locus velut sacer posthac non iam inaedificatus est.

Non longe ab illo loco ad Portam Trigeminam Columna Minucii conspicua erat, in honorem Lucii Minucii aedificata, praefecti annonae qui de Maelio indicium ad senatum fecerat. Unde dubitare licet utrum ista nomina monumenta veterum rerum gestarum sint an e nominibus ipsis magna ex parte fabula orta sit.

Fontes
------

* Cicero *Pro Domo sua* 101.
* Dionysius Halicarnassensis, libro duodecimo *Antiquitatum Romanarum* frg. IV.
* Titus Livius, libro quarto *Ab Urbe condita* cap. 16.
* Valerius Maximus, libro quinto *Factorum dictorumque memorabilium*, 3,2 (*de ingratitudine*).
* Varro, libro quinto de *Lingua Latina* 157

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Wikidata Nicolaus Sličenko
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Sličenko: imagoNicolaus Sličenko: imago
*Nativitas*: 27 Decembris 1934; Leucopolis  
*Obitus*: 2 Iulii 2021; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  
*Nomen nativum*: Николай Алексеевич Сличенко
**Officium**

*Munus*: actor, theatrical director, cantor, drama teacher, director  

**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, Order of Honour, People's Artist of the USSR, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Order of Friendship of Peoples, Order of Friendship, People's Artist of the RSFSR, Merited Artist of the RSFSR, Order "For Merit to the Fatherland" II class, Russian Federation's Government Award, Government Prize in Culture  
*Sepultura*: Troyekurovskoye cemetery  

**Nicolaus Alexii filius Sličenko** (Russice Николай Алексеевич Сличенко, tr. *Nikolaj Alekseevič Sličenko*; natus familia Zingarica Bielogrodae aut prope urbem illam die 21 aut 27 Decembris 1934, Moscuae mortuus die 2 Iulii 2021) fuit histrio theatricus et cinematographicus, moderator theatricus atque cantor Sovieticus et Russicus, praefectus et moderator principalis theatri Moscuensis Zingarici *Romen* ("Ромэн"), titulis Artificis Popularis RSFSR (anno 1975) et URSS (anno 1981), Praemio Publico URSS (anno 1987) nonnullisque aliis signis laudis ornatus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolaum Sličenko** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |

* Pagina de Nicolao Sličenko Encyclopaediae *Krugosvet* **(Russice)**
Augustinus cum donatistis disputans, pinxit Carolus Andreas van Loo
**Donatismus** fuit factio schismatica Ecclesiae perquam contraria quae saeculo IV in Africa Septentrionali vigebat. Indisplicinatio et immodestia asseclis in odio esse videbatur neque martyres in istis circulis aberant.

Historia
--------

Caecilianus, cum anno 311 Carthaginis episcopus electus esset, a turma quadam vehementer infestatus est. Causa fuit ordinatio ex manibus viri qui olim ipse persecutionis tormentorum perpessionis incapax erat. Quem gregem duxit episcopus Donatus Carthaginensis. Constantinus Magnus petivit a Miltiade ut accusationem Caeciliani demitteret. Quod et Arelate patres conciliarii anno 314 proclamaverunt atque perpetraverunt. 

Anno 316 Mediolani Constantinus litigatores convenit, ut Caecilianus denuo deculpatus declararetur. Inde fana donatistarum clausa sunt et episcopi donatismo faventes exsulati sunt. Immo persecutio insequens eorum superstitionem et tenaciam auxit et tubera religionis periculosa germinavit. Quia donatistae una cum circumcellionibus vagantibus, ascesim colentibus et mendicantibus coaluerunt. Ad Christi vitam abstemiam imitandam, ut illi simulabant, incolas Africae Septentrionalis terrebant et in rebellionem contra auctoritates exstimulabant. Unde se ipsos *agonisticos* et *milites Christi* appellare solebant.
Res publica armis se defendere debere patuit; diu pugnatum est. Augustinus Hipponensis partim scriptis partim disputatione magna anno 411 habita rem decernere iuvit. Commissarius imperialis in disceptatione citata finem rebellionum declaravit; tamen porro vi contra haereticos agere necesse fuit. Revera omnia usque invasionem Vandalorum et Araborum in ancipiti manserunt. 

In historia ecclesiastica tum primo catholicismus/orthodoxismus et haeretici copulati duello colliserunt. Separatus omnis inde pugnandus debellandusque habebatur. Tunc decisio facta est non solum de tolerantia theologorum falsorum in gremio ecclesiae sed etiam de spe sacramentorum a persona legitima sed indigna datorum.

Nexus externi
-------------

* de donatistis in Lexico oecumenico sanctorum
* Sebastianus Buck in pagina veteribus christianis dedicata

Notae
-----

1. ↑  vox in Decreto Gratiani
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Suadetur ut haec cum pagina Aedes Castoris uniatur.**
De quo sententiam tuam, rogamus, profer in pagina disputationis.

English languageEnglish language English
It is proposed to merge this page with Aedes Castoris. Please give your opinion on the talk page.

German languageGerman language Deutsch
Es steht der Vorschlag, diese Seite zu vereinen mit Aedes Castoris. Wir bitten um Ihre Meinung im Diskussionsforum.

Esperanto languageEsperanto language Esperanto
Proponatas tiun ĉi paĝon kunigi kun Aedes Castoris. Bonvole komenti prie en la diskutejo.
 |

Stat in foro et Romano Castori et Pullox dedicavitur. Illi fili gemini erant Iovis et Ledae et vocaverunt eos Dioscuri ad victoriam apud Regillium lacum anno 495 ACN duxerunt.

Fundamentum
-----------

Ab L. Tarquino Superbo, si Latini rem publicam Romani vicerunt, ab ultimo rege Romae promissum est. In iuxta hac fabulam, pueri in forma equites in pugnam venerunt, qui rem publicam adjuvarent, ac deinde, parta pugna confecta, in foro visi sunt, templumque ibi aedificaveruntur.

Historia
--------

Per re publica, senatu conveniebatur hac, postea podium templi pro tribunali oratoris adhibebatur. Imperio tempore adhibebatur per aerarium. Templum bis restitutum est, primum in anno 117 ACN iterum in 73 ACN. In triumphis erant duo juvenes, qui partes agebant Castoris et Pollucis.

Templum iterum igne anno 14 BC destructum est, et a Tiberio in 6 AD reaedificatum est, et reliquiae adhuc hodie stant. Fama est templum usque ut locum secretum de senatu ad ammum Domini 237.

Architecture
------------

Hoc templum habebat 8 columnas ex parte breviore, et 11 in longior parte. Sculpebantur secundum corinthium ordinem. Tabulatum lapillis stratum est. Erat podium in medio cubiculi, et scalae quae ad eum ferebant.

 Haec pagina categorias requirat. Quas adde, si potes.
Palatium Farnese
**Schola Francica Romae** (*École française de Rome* seu *EFR*) est institutum Francicum, Romae anno 1875 conditum, quae iuxta Academiam Inscriptionum et Litterarum Humaniorum studia eruditorum Francorum de historia, archaeologia et philologia tam Romanis quam Italianis favet. Labores Instituti Epistolarii Archaeologici (*Institut de correspondance archéologique*), anno 1829 conditi, continuit; e ramo Scholae Athenarum Francicae, anno 1873 Romae constituto, effloruit. Una cum legatione Francica in Palatio Farnesio sedet. Et series librorum (*Collection des l'École française de Rome* necnon *Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome*) et libella symbolarum (*Mélanges de l'École française de Rome: Antiquité* seu *MEFRA*, *Mélanges de l'École française de Rome: Moyen Âge* seu *MEFRM*, *Mélanges de l'École française de Rome: Italie et Méditerranée*) divulgat.

Index directorum
----------------

* 1875-1882 : Augustus Geffroy
* 1882-1888 : Edmundus Le Blant
* 1888-1895 : Augustus Geffroy
* 1895-1922 : Ludovicus Duchesne
* 1922-1923 ad interim : Andreas Pératé
* 1923-1937 : Aemilius Mâle
* 1937-1940 : Hieronymus Carcopino
* 1945-1952 : Albertus Grenier
* 1952-1960 : Ioannes Bayet
* 1960-1970 : Petrus Boyancé
* 1970-1983 : Georgius Vallet
* 1983-1991 : Carolus Pietri
* 1992-1995 : Claudius Nicolet
* 1995-2003 : Andreas Vauchez
* 2003- : Michael Gras

Nexus externi
-------------

* Situs officialis
* Index publicationum

Bibliographia
-------------

* *L'Histoire et l'œuvre de l'École française de Rome*. Lutetiae: de Boccard, 1931
* Jérôme Carcopino, *Souvenirs romains*. Lutetiae: Hachette, 1968
* *L’École française de Rome 1875-1975*. Lutetiae, 1975
* *Annuaire des membres (1873-1986)*. Romae: École française de Rome, 1987
Canalis maris Albi inter lacus *Vadlozero* et *Matkozero*
**Canalis inter maria Album et Balticum productus**, vel saepius simplicius **Canalis maris Albi** est canalis in Carelia, qui sinum Povensensem Onegae lacus et sinum Sorokensem maris Albi coniungit. Per canalem maris Albi, Onegam, Svir flumen, Ladogam lacum et Nevam flumen naves possunt in mare Balticum ire vel per Volchovam in Ilmenum etc. Anno 1931 inceptus et anno 1933 confectus est. Maxima pars laboris a *Belbaltlag* (scilicet Latine *castris canalis maris Albi*, Gulagiae parte) facta est. 

Incarcerati in constructione canalis

Locus et constructio
--------------------

Povensae e lacu Onega incipit; septem cataractae ad divortium aquarum naves tollunt; per etiam duodecim cataractas ad mare Album naves descendunt. In ostio canalis *Belomorsk* aedificatum est. Multos lacus canalis transit.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Беломорско-Балтийский канал*.
2. ↑  Russice *Беломорканал*.
3. ↑  Scilicet *Urbs canalis maris Albi*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 62°48′0″N 34°48′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Philippus Lippi
**Philippus Lippi** (alias Italice Fra Filippo Tommaso Lippi vel etiam Fra Lippo Lippi, natus circa annum 1406 Florentiae; mortuus circa diem 8 Octobris 1469 Spoletii) fuit pictor Italicus Renascentiae ineuntis. In operibus eius recessus picturarum rationibus perspectivae et tenuis lineis accurate elaboravit.

Pictura Philippi Lippi clare et distincte artem Philippi Brunelleschi, qui inventor legum perspectivae habetur, et Donatelli Florentini sculptoris resonat. Officinam Florentiae habuit, in qua et Alexander Botticelli et filius Philippi Lippi, Philippinus Lippi, eruditi sunt.

* Maria Virgo et Sanctus Ioannes Baptista Iesum puerulum adorantes
* Coronatio Mariae Virginis in caelo
* Maria cum puero et duobus angelis
* *Cena Herodis* (ecclesia cathedralis Pratensis
* *Sepultura Sancti Stephani* (ecclesia cathedralis Pratensis)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Philippum Lippi** spectant. |

* Opera Philippi Lippi apud zeno.org
* Pilippus Lippi apud artcyclopedia.com
* Philippus Lippi apud The National Gallery, Londinii
Wikidata Ulma
Res apud Vicidata repertae:Ulma: insigneUlma: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°23′54″N 9°59′30″E  
*Numerus incolarum*: 126 949  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ulm
**Gestio**

*Praefectus*: Ivo Gönner, Ernst Ludwig, Hans Lorenser, Gunter Czisch, Theodor Pfizer, Robertus Scholl, Karl Eychmüller, Hermann Frank, Friedrich Foerster, Emil Wilhelm Schwamberger, Heinrich Wagner, Carl Heim, Julius Schuster, Christoph Leonhard von Wolbach  
*Procuratio superior*: Provincia Tubinga  

**Geographia**

*Superficies*: 118.68 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Ermingen, Eselsberg, Gögglingen-Donaustetten, Jungingen, Lehr, Mähringen, Wiblingen  
*Territoria finitima*: Nova Ulma, Alb-Donau-Kreis, Neu-Ulm, Elchingen  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Jinotega, Bratislavia, Vidin  

**Tabula aut despectus**

Ulma: situsUlma: situs
Vicus cum ecclesia cathedrali.
Interior Ecclesiae Cathedralis Ulmae pars.
**Ulma** (Theodisce *Ulm*) est urbs in orientali Virtembergiae regione sita. quae Bavariam spectat. Celebris est ecclesia cathedralis propter turrim, qua altior nullius ecclesiae toto orbe terrarum est.

"Alcimoënnis" nomen vetus Celticum aut Ulmae aut oppidi *Michelsberg* (Mons Michaelis) in Bavaria habetur.

Historia
--------

Die 17 Decembris 1944, maxima Ulmae urbis pars impetu aeroplanorum foederatorum bombis deleta est.

Geographia
----------

Fluvii urbis sunt Danubius, Ilara, et Blavius.

Incolae notabiles
-----------------

* Albertus Einstein (1879–1955), physicus
* Erhardus Eppler (1926–2019), vir publicus factionis SPD.
* Ursula Karven (\*1964), histrix

### Alii cives celebres

* Robertus Scholl, Ioannis et Sophiae Magdalenae Scholl pater, politicus et ab anno 1945 ad 1948 primus post secundum bellum mundanum Ulmae praefectus urbis.

Nexus interni
-------------

* Index Communium Badeniae-Virtembergiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ulmam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°23′54″N 9°59′30″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • "08421000" apud *Statistik-Portal* • Commentatio Theodisce, Francogallice, Italice apud *Lexicon historicum Helveticum* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Canalis Ladogensis tabula anni 1741
Cataracta Schlusselburgi inter canalem et Nevam
Cataracta Novae Ladogae inter canalem et Volchovam
**Canalis Ladogensis** vel **Ladogensis vetus** est canalis secundum litus Lacus Ladogae ductus. E flumine Volchova Novae Ladogae incipit et in Nevam flumen Schlusselburgi effluit. 117 chiliometra longitudinis habet. Pars systematis aquarii Vysznievolociani erat.

Historia
--------

In Ladoga lacu saepe tempestates navibus non magnis valde periculosae fiunt, et Petrus Magnus anno 1719 canalim e Volchova in Nevam effodere
iussit, quo naves sine periculo agerentur. Anno 1731 canalis confectus est, sed cataractae etiam anno 1732 in Schlusselburgo et in Nova Ladoga aedificatae sunt. Decennio 182 canalis iam tenuiore fluit aqua et canalis Ladogensis novus aedificari incipit. Nunc canalis Ladogensis vetus paene omnis obrutus est, solum Schlusselburgi et Novae Ladogae altus et aqua plenus est.

Notae
-----

1. ↑  De nomine tabulam vide; cf. *Atlas Russicus*, Petropoli 1745, p. 4; 'Fossa Ladogensis *— J.J. Oberlini *Iungendorum marium fluviorumque omnis aevi molimina... Argentorati 1775, p. 102*.*

Bibliographia
-------------

* Мариинская водная система. Выдающиеся гидротехнические сооружения мира. Автор-сост. Чистиков А. Н. СПб.: «Лики России». 2011 г. **(Russice)**

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°56′32″N 31°2′43″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **canalem Ladogensem** spectant. |
Canalis Onegensis in *Voznesen'e* anno 1942
**Canalis Onegensis** est canalis secundum litus Lacus Onegae ductus. E flumine Wytegra haud longe ab urbe eiusdem nominis incipit et in Svir flumen in colonia urbana *Voznesen'e* (scilicet *Ascensio Domini*) effluit. 117 chiliometra longitudinis habet. Pars systematis aquarii Mariani erat.

Historia
--------

In Onega lacu saepe tempestates navibus non magnis valde periculosae fiunt, et anno 1800 primum consilium canalis effodiendi captum erat, sed solum anno 1818 aedificatio incepit. Anno 1820 pars canalis ab ostio Wytegrae ad *Arenam Nigram* (Russice *Черный песок*) confecta est; annis ab 1845 ad 1852 reliqua pars (ad fontem Sviris) confecta est.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Онежский канал*.

Bibliographia
-------------

* Мариинская водная система. Выдающиеся гидротехнические сооружения мира. Автор-сост. Чистиков А. Н. СПб.: «Лики России». 2011 г. **(Russice)**

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 61°0′0″N 35°29′0″E • *GeoNames* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **canalem Onegensem** spectant. |
Arnoldi, mathematicus et conductor **Ernestus Gulielmus Arnoldi** (natus die 21 Maii 1778 Gotae, mortuus ibidem die 27 Maii 1841) fuit oeconomicus Germanicus, qui pater rerum assecuratoriarum habetur.

Vita
----

Socius firmae patriae factus anno 1804 firmam propriam colorum faciendorum *(Ernst Arnoldis Söhne)* Gotae condidit. Figulorum vasorum testaceorum conventus apud Elgersburg/Circulus Ilm quoque instituit.

Attamen maioris momenti est creatio societatum cautionum, quae appellabantur lingua vernacula *Gothaische Feuerversicherungsbank* (1821) et *Gothaische Lebensversicherungsbank* (1829). Utrique instituto, quod reciprocum auxilium propagat, usque mortem praefuit.

Inde ab anno 1816 operam dabat de conficiendo politicam oeconomicam unicam in Germania. Anno 1819 parlamento tractationem transtulit, quam institorum 5051 subscripserant. Qui et obstacula oeconomica interiora minui et vectigalia in mercibus peregrinis imposita augeri debere credebant.

Societate portorii Germanica fundata res Germanicas porro emendari propugnavit. Betam vulgarem ad saccharum faciendum in Germania septentrionali plantari eius meritum est. Neque res Gothenses neglexit: iam anno 1817 scholas oeconomicas et domus corporum operariorum fieri operam dederat.

Fons
----

"Arnoldi, Ernst-Wilhelm", apud: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 1. Lipsiae 1905, p. 804, quae res hic in interreti legi possunt

Vide etiam
----------

* Turris civium Gothensium

Nexus interni
-------------

Museum assecurationum Germanicum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ernestus Gulielmus Arnoldi** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ἐρνέστος Γουλιέλμος Ἀρνόλντι ("Ernestus Gulielmus Arnoldi") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |
Ernestus Keil - editor et propugnator libertatis sermonis
**Ernestus Keil** (natus die 6 Decembris 1816 Longosalissae, mortuus die 23 Martii 1878 Lipsiae) fuit bibliopola et editor Germanus. Periodicum famosissimam *Die Gartenlaube* (ad verbum: *trichila hortulana*) condidit.

Vita
----

Keil Vimariae artem libellionis edidicit et anno 1837 assistens factus est Lipsiae in bibliopolio Weygand. Anno 1838 ipse autem moderator creatus est periodici "Unser Planet" quod postea "Wandelstern" nuncupaverunt. Anno 1845 ibidem tabernam propriam aperuit et anno sequenti periodicum menstruum "Der Leuchtturm" fundavit. Cui incepto multi liberalismo addicti (e.g. Robertus Blum, Ioannes Jacoby, Gustavus Adolphus Wislicenus, Leberecht Uhlich) valde annuerunt et favebant. In historia artis diurnariae temporis ante res novas anni 1848 Keil nova tempora praecanebant. Vigiles publici coegerunt eum, ut locum editorium saepius mutaret usque libertatem ephemeridibus anno 1848 datam. Tunc denique acta ista Lipsiae edi potuerunt.

Attamen conservatoribus vincentibus obstacula et impedimenta denuo veniebant; itaque anno 1851 non solum editio foliorum interdicta est sed insuper Keil in carcerem ductus est poenam mensium novem ad Hubertusburg in Saxonia sumpturus. Ibi consilium cepit de editione foliorum imaginibus auctorum quae familiis omnibus apta esset. Kalendis anni 1853 periodicum sub titulo "Die Gartenlaube" primo editum est, quod mox passim in omnibus terris linguae Theodiscae vulgatum est. Scriptores optimi symbolas dederunt (e.g. E. Marlitt): Keil ipse usque ad mortem omnia optime disposuit.

Insuper liber Caroli Ernesti Bock *Buch vom gesunden und kranken Menschen* anastatice editus est necnon mythistoriae supra citatae scriptricis E. Marlitt et opera Elisabetha Bürstenbinder. Domum anno 1883 fratres Kröner Stuttgardienses acquisiverunt et sub nomine *Ernst Keils Nachfolger* porro tenebant. Anno 1903 domus Augusti Scherl iura in periodico "Die Gartenlaube" sua fecerunt, cum domus editoria Keil in possessionem Stuttgardiensium (Union/Deutsche Verlagsgesellschaft) transiret.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ernestum Keil** spectant. |

* Vicifons
His in aedibus creantur emissiones radiophonicae lingua Latina ex urbe Erfordia emissae.
**Erfordia Latina** fuit quoddam programma radiophonicum bilingue, i.e. idiomatibus Latino et Theodisco. Pars Latina multo amplior erat. Erat in animo eo modo praebere Thuringiam eiusque caput maxima sub varietate ad audientes in toto orbe terrarum dispersos. Insuper vivus usus linguae Latinae monstraretur et cultus civilis Latinus duobis ex millenniis. Statio Erfordia res Latinas olim emittens Statio Radiophonica F.R.E.I. appellatur.

Historia et hora transmissionum
-------------------------------

Initium emissionum mense Iulio anni 2015 fuit. Quae Mercurio die uno intra duas septimanas auscultari potuerunt inter horas 16.00 et 16.15. Technica podcast reauscultari et textus a pagina domestica depromi potuerunt. Usque mensem Ianuarium 2019 emissiones vel septimanales fuerunt. Inde a mense Octobri 2019 Latina dantur semel in mense in fine emissionum Esperanticarum quibus titulus *Thuringia internationalis*. Cui rei finis factus est anno 2021.

Argumentum
----------

Hae rubricae in cursu unius mensis alterne apparerent:

* *Nova*: nuntii ex regione Erfordiensi
* *Angulus librorum*: exhibentur litterae lingua Latina pactae
* *Thuringiensia*: scitu dignae res de Thuringia (e.g. geographice, historice, ad mores spectantia, homines illustres Thuringienses, architectura)
* *Colloquia Latina*: variis de thematibus thesaurus verborum usu ipso iugiter amplificetur
* *Angulus Graecus*: informationes de variis rebus lingua Graeca antiqua

Vulgatio
--------

Propagatio non solum interrete fiebat, sed etiam antemna Erfordiae posita. Ita emissiones essent, praeter informationis fontem Latini fautoribus, generatim omnibus praeconio vivae Latinitatis.

Notae
-----

1. ↑  Praesentatio brevis
2. ↑  Omnes emissiones reaudibiles hic

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Erfordia Latina ("Erfordia Latina") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Recensio in foliis "Radiokurier" auscultatoribus fanaticis dedicatis, mense Iulio 2016 - Hansjörg Biener: *Radionachrichten auf Latein*
Wikidata Gustavus I (rex Sueciae)
Res apud Vicidata repertae:Gustavus I (rex Sueciae): imagoGustavus I (rex Sueciae): imagoGustavus I (rex Sueciae): subscriptioGustavus I (rex Sueciae): subscriptio
*Nativitas*: 12 Maii 1496; Lindholmens  
*Obitus*: 29 Septembris 1560; Tres Coronae  
*Patria*: Suecia  

**Officium**

*Officium*: Sueciae rex  
*Munus*: Monarcha, politicus  

**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Familia**

*Genitores*: Erik Johansson Vasa; Cecilia Månsdotter  
*Coniunx*: Catherine of Saxe-Lauenburg, Margaret Leijonhufvud, Catherine Stenbock  
*Proles*: Ericus XIV, Ioannes III, Catherine Vasa of Sweden, Princess Cecilia of Sweden, Magnus, Duke of Östergötland, Anna of Sweden, Princess Sophia of Sweden, Princess Elizabeth of Sweden, Carolus IX  
*Familia*: House of Vasa
**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia Cathedralis Upsaliensis  

**Insignia heraldica**

Gustavus I (rex Sueciae): insigneGustavus I (rex Sueciae): insigne
**Gustavus I Vasa** (Suedice *Gustav Eriksson,* Lindholmiae natus die 12 Maii 1496 aut 3 Maii 1497 20 Iunii? ; mortuus die 29 Septembris 1560), filius Henrici filii Ioanni a Vasa et Catharinae filiae Magni, fuit ab anno 1521 (coronatus die 6 Iunii 1523 post dissolutionem Unionis Calmariensis) usque ad mortem *Suecorum, Gothorum et Vandalorumque Rex*. Eius sententiae „Omnis potestas a Deo est", „Si Deus pro nobis quis contra nos", „Beatus qui timet Dominum" et "Domini est terra (et plentitudo eius)" fuerunt.

Nexus interni
-------------

* Index Regum Sueciae

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Aves aquaticae.
*Pelecanus occidentalis* in Sinu Tortugensi ad Sanctam Crucem Insulam in Insulis Galapagensibus.
Pellicula in Danubio ad Vindobonam facta (2014).
**Avis aquatica** est avis quae in vel circa aquam habitant. Nonnullae definitiones hoc vocabulum praecipue ad aves in habitationibus aquae dulcis adhibent, sed aliae eas ab avibus quae circumiecta marina habitant non distinguuntur. Praeterea, nonnullae aves aquaticae terra vel aqua plus quam aliae utuntur, et earum accommodationes circumiectis naturalibus variant. Inter has accommodationes sunt pedes ad nandum accommodati, rostra, et crura carone coniuncta, ac facultas  desiliendi a superficie vel aere ad praedam in aqua capiendam.

Nonnullae aves praedatoriae, sicut *Pandion haliaetus* et *Haliaeetus,* praeda ex aqua capiunt, sed aves aquaticae non putantur. Vocabulum *avis aquatica* etiam in contextu conservationis adhibetur ad ullas aves attingendas quae corpora aquae vel locos uliginosos habitant. Inter exempla huius usus sunt duae pactiones internationales: "Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds" et "Wallnau Waterbird Reserve."

Inter exempla avium aquaticarum sunt:

* Aves marinae (Spheniscidae et Laridae)
* Aves litorales (Charadriiformes)
* Anseriformes (Anhimidae, Anatidae, *Cygnus,* et aliae)
* Podicipediformes
* Gaviiformes
* Ciconiiformes (Ardeidae, Ciconiidae, Threskiornithinae, Plataleinae)
* Pelecaniformes (Pelecanidae et aliae)
* Phoenicopteriformes
* Nonnulli Gruiformes (Gruidae, Rallidae, *Fulicae,* et *Gallinulae*)
* Alcedinidae (plerumque Cerylinae, aliquando Alcedininae, et raro Halcyoninae)
* Cinclidae, una familia e Passeriformibus

Bibliographia
-------------

* Hanners, Lise A. Linda K. Kinkel, et Roger B. Clapp. 1991. *Colonial waterbird information service.* Bostoniae: Colonial Waterbird Society.

Nexus externi
-------------

* Conservatio Avium Aquaticarum.
* Societas Avium Aquaticarum.
Wikidata Gustavus Adolphus de Gotter
Res apud Vicidata repertae:Gustavus Adolphus de Gotter: imagoGustavus Adolphus de Gotter: imago
*Nativitas*: 26 Martii 1692; Gota  
*Obitus*: 28 Maii 1762; Berolinum  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: legatus  

**Memoria**

*Laurae*: Ordo Aquilae Nigrae  

**Gustavus Adolphus** vulgo *Gustav Adolf* **de Gotter** (natus die 26 Martii 1692 Altenburgi, mortuus die 28 Maii 1762 Berolini) legatus et iuris peritus Germanicus fuit.

Vita
----

Iurisprudentiae studens ex anno 1715 patrem suum adiuvit, qui Gotae fiscum moderabatur. Vindobonae autem commercia agebat et principis Eugenii attentionem habuit. Inter mulieres nobiles valde dilectus in aula imperiali multa movere potuit. Ex anno 1717 secretarius legationis et ducis Gothensis nuntius Vindobonae institutus est. Ex anno 1720 legatus exterordinarius fuit, ex anno 1724 comes imperialis, ex anno 1729 Ratisbonae legatus comitiorum et ex anno 1732 legatus Borussicus Vindobonae. 

Anno 1736 in Castellum Molsdorf, quod construi iusserat, se contulit hospites multos accepturus. Ne tunc quidem politicam deposuit cum in Districtu Saxoniae Superiores legati Borussici munere porro fungeretur. Anno 1740, cum Fridericus II (rex Borussiae) thronum ascendisset, ob amabilitatem et nugas elegantes Berolinum vocatus est. Anno 1740 ad imperatricem Mariam Theresiam missus est, quae missio ad irritum est ducta. Inde Bellum Silesicum fiebat. Anno 1743 Theatri melodramatici Berolinensis rector princeps, anno 1744 curator Academiae Scientiarum Borussicae creatus est. Insania confectus interim quinquennium pausam fecit, antequam anno 1752 magister diribitorialis generalis et 1753 minister regens in Directorio generali fieret.

Bibliographia
-------------

* August Beck: *Graf Gustav Adolf von Gotter. Ein Lebensbild aus der Zeit Friedrich’s des Großen und Maria Theresia’s.* Gotae 1867
* Ulrich Heß: *Gotter, Gustav Adolf Graf von.* In: *Neue Deutsche Biographie* (NDB). Band 6, Duncker & Humblot, Berlin 1964, S. 659 f. (Digitalisat).
* Kurt Krüger: *Gustav Adolph Graf von Gotter Leben in galanter Zeit.* Erfordiae 1993
*Struthio camelus camelus*, cuius genus maximas aves involatiles vivas habet.
**Avis involatilis** sensu stricto est avis cui facultas volandi deest. Alas aut habet aut non. Plus quam 60 species vivae avium involatilium exstant. Circa 38 species terrestres et 26 aquatiles volare nesciunt; inter autem extinctas, fossilia multarum inveniuntur.

Non solum familiae nonnullae avium sunt, quarum genera omnia volatu carent, ut Spheniscidae, sed etiam ordines, ut Struthioniformes. In aliis familiis, ut inter Rallidas, et genera volatilia et involatilia inveniuntur. *Atlantisia rogersi,* longitudinis 15 cm et ponderis 25 g, avium involatilium est minima et levissima; struthiones nonnulli longitudinem ad 2,5 m et pondus ad 150 chg habent. 

*Apteryx australis*, casuarii, rheae sunt aves involatiles magni momenti.

Nexus externi
-------------

* *Britannica* de avibus sine volatu.

Bibliographia
-------------

* Roots, C. 2006. *Flightless Birds.* Westport Connectictuae: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-33545-7.
**Lucius Fabius Cilo Septiminus Catinius Acilianus Lepidus Fulcinianus** (natus ignoto anno in Baetica mortuusque post annum 212) fuit inter annos 180 et 184 legatus Legionis XVI Flaviae Firmae, proconsul Galliae Narbonensis 185 et praefectus aerarii militaris circa annos 187-189, tum legatus Augusti pro praetore Galatiae. Post mortem Commodi a Pertinace ei funebrum imperatoris mortui mandatum est.
Anno 193 consul suffectus creatus est et factioni Septimii Severi favebat et semper ei fidelis manebat. Sic Septimius Severus ei domum magnam in regione XII Romae donavit. Eodem anno cum vexillatione in Thracia pugnavit, tum anno 193/194 proconsul Bithyniae et Ponti fuit. Anno 194 comes Augusti in expeditione contra Pescennium Nigrum usurpatorem fuit. Legatus Augusti Pannoniae Superioris annis 197 ad usque 201 vel 202 fuit, tum (202 aut 203 praefectus urbis factus est. Anno 204 iterum consulatum gessit. Cum Gaius Fulvius Plautianus praefectus praetorio anno 205 necatus esset, vitam Macrini, qui postea imperator fuit, servavit. Anno 211 Cilo ab Caracalla imperatore praefectus urbi Romae depositus est, dehinc vitam privatam egit. Quando mortuus sit, nescimus.
Anno 212 Caracalla eum, qui inter imperatores fratres Caracallam et Getam pacem conciliare conatus erat, necari iussit, sed ab incolis Romae servatus est.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Fulvius Plautianus II et Publius Septimius Geta II**  |  **Consul** 204cumMarco Annio Flavio Libone | Successores: **Imp. Caesar Marcus Aurelius Severus Antoninus Augustus II et Publius Septimius Geta Caesar**  |
Vestigia Masadae arcis quam Lucius Silva defensoribus vacuam anno 73 cepit.
**Lucius Flavius Silva Nonius Bassus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Propinquus Salvii Liberalis erat; patria eius Urbs Salvia erat, ubi amphitheatrum aedificavit. Cursum honorum tresvir capitalis coepit, deinde tribunus militum Legionis IV Scythicae fuit, tum quaestor, tribunus plebis erat et legatus Legionis XXI Rapacis militavit. Nerone imperatore in senatum adlectus, Vespasiano et Tito regnantibus inter praetorios numeratus est. 
Circa annos 73 ad usque 80 *legatus Augusti pro praetore* provinciam Iudaeam administravit. Anno 73 vel 74 Masadam oppidum expugnavit et Bellum Iudaicum finivit. Anno 81 consul ordinarius creatus est.

Notae
-----

1. ↑  BI VII.252
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 4, c. 551

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Vespasianus Augustus VIII et Titus Caesar Vespasianus VII**  |  **Consul** 81cumMarco Asinio Pollione Verrucoso | Successores: **Imp. Caesar Domitianus Augustus VIII et Titus Flavius Sabinus**  |
**Aenus** (Graece: Αἶνος), hodie *Enez* in Turcia, antiqua fuit urbs ad oram meridio-orientalem Thraciae. Initio *Poltyobria* nuncupata ad ostium Hebri fluminis positum est. Coloni Aeoli ex Lesbo insula migravisse urbemque condidisse dicuntur.

Complures scriptores antiqui huius oppidi mentionem fecerunt (e.g. Homerus, Strabo, Apollodorus, Thucydides), etiam nonnullae fabulae mythologiae Graecae illius commemoraverunt. Dictus conditor oppidi fuit Aeneus, filius Apollinis paterque Cyzicus. Alius rex nomine Poltys, dictus filius Neptuni Heraclem gratum accepisse atque eique oblectamenta paravisse traditur. Cum id ageret Heracles violens leges hospitiae filium eius nomine Sarpedon in litore Aeni trucidavit. Secundum Strabonem autem Sarpedon nomen litoris prope Aenum est.

In *Iliade* opere Homeri refertum est duces sociorum Thracicorum, nomine Acamas et Peirus, Aeni natos esse.

Exeunte medio aevo Gateluzi, familia Genuana, quae maximam partem Aegaei septentrionalis moderabatur etsi de iure imperio Byzantino subiecti sint, ibi arcem exstruxerunt.
Gustav Meyrink anno 1886
**Gustavus** vulgo *Gustav* **Meyrink**, vere nomine gentili *Meyer*, (natus die 19 Ianuarii 1868 Vindobonae, mortuus die 4 Decembris 1932 apud Starnberg) fuit Austriacus scriptor. Notissimus factus est per fabulam titulo *Der Golem*, quae in lucem prolata est anno 1915.

Vita
----

Meyrink ludos commerciales Pragenses frequentavit et mensam argentariam una cum nepote quodam Christiani Morgenstern condidit. Quae mox propter fraudes suspicandas clausa est. Inde Vindobonam commigravit ubi moderator periodici satirici "Der liebe Augustin" creatus est. Usque annum 1908 symbolas periodico "Simplicissimus" quoque pepigit. Anno 1912 una cum satirico Alexander Roda Roda comoediam quae vocatur *Der Sanitätsrat* edidit. Habitus eius contra burgenses directus visibilis est etiam in collectionibus fabularum *Der Saturnring* (1907) atque *Des deutschen Spießers Wunderhorn* (3 vol. 1913): quae ultima collectio, cui insunt fabula atrox phantasticaque *Der heiße Soldat* (1903), insuper *Orchideen* (1904) et *Wachsfigurenkabinett* (1908), in Austria a disvulgatione publica prohibita est. Ante editionem completam anni 1917 censores omnia examinaverant.

Fama Gustavi Meyrink augebatur fabula Milesia cuius scaenarium est urbs Praga saeculi 16-i, praetitulata *Der Golem* (1915): agitur de legenda de rabbino Löw et statunculum eius fictile suscitatum nomine Golem. Imperatorem servat, creatorem suum despuit et infante vinci potest. Hic ideae religiosae mysticaeque rebus buddhisticis cabbalisticisque immiscentur. Fabula Milesia iam anno 1920 a Paulo Wegener in pellicula *Der Golem, wie er in die Welt kam*, quae multa Expressionismo debet, tractata est. Anno 1980 versio modernior Petro Szulkin dissignatore in theatris cinematicis spectari potuit, sub titulo *Golem*.

Gravitas
--------

Gustavum Meyrik rerum esotericarum occultarum phantasticarum cupidum esse fabula *Das grüne Gesicht* (1916) quoque monstrat. Legenda Iudaei errantis in Iudaeorum vico Amstelodamensi praesentatur imaginibus rerum plenis et cito mutantibus. Anno 1927 convertebatur a protestantismo ad buddhismum generis Mahayana. Eodem anno in lucem protulit fabulam Milesiam *Der Engel am Westlichen Fenster* de doctrina secreta Rosicrucianismi.

Tempore socialismi nationalis in Germania saevientis opera Gustavi Meyrink interdicta erant. Ecce alia opera: fabulae Milesiae *Walpurgisnacht* (1917) et *Der weiße Dominikaner* (1921), fabulae *Fledermäuse* (1916) et *Der violette Tod* (1922).

Fons
----

"Meyrink, Gustav", apud: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gustavus Meyrink** spectant. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Opera apud literaturnetz.org
* Opera apud symbolon.de
* Opera audibilia
* Tractatio Gustavi Meyrink de circumscriptoribus in mysticis
* Nexus scientifici
Functio y = 6x2 + 4x + 8. Graphum aequationis quadraticae est parabola.
**Aequatio quadratica** est aequatio formae {\displaystyle ax^{2}+bx+c=0}, ergo solutiones talis aequationis etiam zera? functionis quadraticae sunt.

Formulae ad aequationes quadraticas solvendas
---------------------------------------------

### Aequationes, quae habent {\displaystyle a=1}

Quae etiam per expressionem {\displaystyle x^{2}+px+q=0} describuntur. Transformationibus sequentibus solutiones reperiri possunt:

{\displaystyle x^{2}+px+q=0},

ergo {\displaystyle x^{2}+px=-q},

ergo {\displaystyle x^{2}+px+{\frac {p^{2}}{4}}={\frac {p^{2}}{4}}-q},

ergo {\displaystyle (x+{\frac {p}{2}})^{2}={\frac {p^{2}}{4}}-q},

ergo {\displaystyle x\_{1,2}+{\frac {p}{2}}=\pm {\sqrt {{\frac {p^{2}}{4}}-q}}},

ergo {\displaystyle x\_{1,2}=-{\frac {p}{2}}\pm {\sqrt {{\frac {p^{2}}{4}}-q}}}

Haec "parva formula solvendi" nominatur.

### Aequationes, quae habent {\displaystyle a\in \mathbb {R} }

Solutio aequationis quadraticae: "confectio quadrati," ut dicitur
Eae formam {\displaystyle ax^{2}+bx+c=0} tenent. Formula ad has aequationes solvendas reperitur, si in parva formula solvendi usurpatur pro p {\displaystyle {\frac {b}{a}}} atque pro q {\displaystyle {\frac {c}{a}}}.

Ergo "magna formula solvendi" est:

{\displaystyle x\_{1,2}={\frac {-b\pm {\sqrt {b^{2}-4ac}}}{2a}}}

Interpretatio formulae - casus solutionum
-----------------------------------------

Utraque formula solvendi primo aspectu videntur dicere solutionum duas esse, sed hoc non semper est. Tres casus solutionum, qui in numero {\displaystyle {\frac {p^{2}}{4}}-q} (in formula parva) vel {\displaystyle b^{2}-4ac} (in formula magna) discriminantur; qui numerus qua de causa etiam "discriminans" nominatur:

1.) {\displaystyle D>0}: duae solutiones reales

2.) {\displaystyle D=0}: una solutio realis (proprie duae solutiones aequalis valoris)

3.) {\displaystyle D<0}: nullae solutiones reales, sed duae solutiones complexae

Leges Vietae
------------

Franciscus Vieta, proprie "François Viète," mathematicus Francogallicus, relationes inter solutiones aequationis quadraticae atque numeros coefficientes repperit, quae ad eius honorem "leges Vietae" nominantur. Dicunt:

"Si aequatio {\displaystyle x^{2}+px+q=0} solutiones {\displaystyle x\_{1}} atque {\displaystyle x\_{2}} habet, leges sequentes valent: 

1.) {\displaystyle x\_{1}+x\_{2}=-p}

2.) {\displaystyle x\_{1}\cdot x\_{2}=q}

3.) {\displaystyle x^{2}+px+q=(x-x\_{1})\cdot (x-x\_{2})} (expressio termini quadratici per factores lineares)"

Nexus externi
-------------

* De aequationibus quadraticis in encyclopaedia *Wolfram MathWorld* **(Anglice)**
**Quintus Sulpicius Ser.f. Camerinus Cornutus**(nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanua quinti et quarti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Sulpicius filius aut nepos Servii Sulpicii Camerini Cornuti est, qui anno 461 a.C.n. consulatum administravit.

Cursus honorum
--------------

Ipse anno 402 a.C.n. primum tribunus militum consulari potestate erat. Collegae eius Gaius Servilius P.f. Ahala, Quintus Servilius Q.f. Fidenas, Lucius Verginius L.f. Tricostus Esquilinus, Aulus Manlius A.f. Vulso Capitolinus, Manius Sergius L.f. Fidenas erant. Tum bellum in Veios continuatum, Anxur oppidum ab hostibus expugnata, bellum adventu repentino Capenatium et Faliscorum extentum est. Propter cladem ob controversias inter tribunos acceptam sententia fuit, ut statim novi tribuni eligendi essent, quod etiam constitutum est.

Anno 398 iterum electus est et una cum eo Lucius Valerius L.f. Potitus, Marcus Valerius M.f. Lactucinus Maximus, Marcus Furius Camillus, Lucius Furius L.f. Medullinus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas. Tum Romani bellum contra Veios, Capenam, Falerios atque in Volscos gerebant.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, V 8-9
2. ↑  op. cit. V 14