recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Resania
Res apud Vicidata repertae:Resania: insigneResania: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°37′48″N 39°44′33″E  
*Numerus incolarum*: 537 622  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Рязань
**Gestio**

*Praefectus*: Oleg Bulekov  
*Procuratio superior*: Regio Resaniensis  

**Geographia**

*Superficies*: 224 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Berceorium, Kaesong, Kruševac, Melta, Monasterium, New Afon, Dalmasium, Ostrów Mazowiecka, Siucheum, Alexandria Statiellorum, Bressicia, Genua  

**Resania** (Russice Рязань, tr. *Rjazan'* ) est urbs Russiae, caput regionis Resaniensis, ad flumen Occam sita. Circa 538 milia incolarum habet.

Resania est valens sedes industriae, commercii, commeatus atque scientiae et culturae. Multas officinas, instituta educationis, musea, theatra, monumenta historica architecturae habet.

Historia
--------

Cremlinus Resaniae
Urbs, anno 1095 condita, initio "Pereaslavia Resaniensis" (Russice Переяславль-Рязанский, tr. *Perejaslavl'-Rjazanskij*) nominabatur. Ab anno 1129 ad ducatum Resaniensem pertinens, extremo saeculo tredecimo initioque saeculi quattuordecimi gradatim caput ducatus illius facta, metropolis eius prisca, Resania Vetus, anno 1237 enim a Mongolo-Tataris deleta. Anno 1521, ducatus Resaniensis a Moscovia adiunctus est. Pereaslavia Resaniensis, ab anno 1708 ad gubernium Moscuense Russiae pertinens, sedes administrativa districtus et ab anno 1719 etiam provinciae gubernii illius fuit. Anno 1778 urbs, quae anno illo nomen Resaniae officiale obtinuit (quum hoc nomine iam a saeculo sedecimo commune appellabatur), metropolis gubernii Resaniensis (praefecturae Resaniensis annis ab 1778 ad 1796) Imperii Russici facta est. Gubernio Resaniensi anno 1929 abolito, Resania nonnullos annos sedes administrativa districtus in regione Moscuensi erat, ab anno 1937 autem regionis Resaniensis metropolis est.

Notae
-----

1. ↑  Antonii Possevini, *Missio Moscovitica, ex Annuis litteris Societatis Jesu (anni MDLXXXII) excerpta*... (1882), p. 17, 104; Christophori Caldenbachii(de) *Lyricorum Lib. III. Rhythmorum Lib: I. Alterque miscellaneorum*, p.38

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Resaniam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°37′48″N 39°44′33″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
*Haec pagina de Re Publica Septinsulari explicat. Si alias res ad insulas Ionias spectantes quaeris, vide Insulae Ioniae (discretiva).*
Respublica Septinsularis anno 1800 instituta (ad sinistram partem tabulae, colore russo)

**Res publica Septinsularis** (Graece Επτάνησος Πολιτεία) fuit civitas autonoma sub Imperio Ottomanico et sub tutela Russiae, anno 1800 constituta: septem insulae fuerunt Corcyra, Paxos, Leucas, Cephallenia, Ithaca, Zacynthus, Cythera. Usque ad annum 1800 haec insulae sub dominatione Franciae in tribus praefecturis (*départements*) constitutae erant, scilicet Corcyra, Ithaca, Mare Aegaeum. Comes Ioannes Capodistrias, Corcyrae natus, fuit secretarius Rei Publicae. Anno 1807 res publica imperio Francico rursus annexa est.

Anno 1815 eaedem insulae in Imperium Britannicum recepta ut Civitas Unita Insularum Ioniarum constitutae sunt; hodie autem omnia territoria ad Rem Publicam Graecam pertinent.

Nexus interni
-------------

* Corcyra (antiqua praefectura Franciae)
* Ithaca (antiqua praefectura Franciae)

Bibliographia
-------------

Scripta contemporanea
* William Goodisson, *A Historical and Topographical Essay upon the Islands of Corfù, Leucadia, Cephalonia, Ithaca, and Zante*. Londinii: Underwood, 1822
* Henry Jervis White-Jervis, *The Ionian Islands during the Present Century*. Londinii: Chapman & Hall, 1863 Textus apud archive.org
* V. A. Schneider, M. Bory de Saint-Vincent, *Histoire et description des îles Ioniennes*. Lutetiae: Dondey-Dupré, 1823 (Textus apud *Google Books*) Textus apud archive.org
* Guillaume de Vaudoncourt; William Walton, interpr. *Memoirs on the Ionian Islands*. Londinii: Baldwin, Cradock and Joy, 1816 Textus apud archive.org

Nexus externi
-------------

* Documenta de exercitu Francico in re publica Septinsulari
Reservatum Caucasicum in tabula geographica colore viride pictum
**Reservatum Caucasicum** (Russice Кавказский заповедник, tr. *Kavkazskij zapovednik*) vel plenius **Reservatum Publicum Naturale Biosphaericum Caucasicum Šapošnikovianum** (Russice Кавказский государственный природный биосферный заповедник имени Х. Г. Шапошникова, tr. *Kavkazskij gosudarstvennyj prirodnyj biosfernyj zapovednik imeni Ch. G. Šapošnikova*) est reservatum naturale in parte occidentali Caucasi Septentrionalis. 

Regio lacuum Imeretinensium
Die 12 Maii anni 1924 pro protectione bisonum bonasorum conditum, die 19 Februarii anni 1979 statum reservati biosphaerici obtinuit, anno 1999 UNECO Mundi Hereditatis locus factum est, et anno 2008 in honorem conditoris sui Christophori Šapošnikov nominatum est.

Aream plus quam 280 ha habet, quae ad territorium Crasnodarianum, rem publicam Adygeiam et rem publicam Karaczaevo-Circassicam Foederationis Russicae pertinet.

Fauna et flora
--------------

Fauna Reservati Caucasici 89 species mammalium, 248 species avium, 15 species reptilium, 9 species amphibiorum, 21 species piscium, plus quam 100 species molluscorum et circa 10 milia species insectorum habet.

Flora reservati autem circa 900 plantarum vascularium et plus quam 720 species fungorum includit.

Notae
-----

1. ↑  "...Caucasus occidentalis, Reservatum Caucasicum..." (in: *Flora of the USSR*, vol. XXVI, 1995. - P. 998); 'Additamenta ad floram Agaricalium Reservati Caucasici" (in: Acta biologica Silesiana, vol. 35-37, p. 254).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Reservatum Caucasicum** spectant. |

* Situs officialis interretialis Reservati Caucasici **(Russice)**
* Pagina de Reservato Caucasico *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Wikidata Franciscus de Miranda
Res apud Vicidata repertae:Franciscus de Miranda: imagoFranciscus de Miranda: imagoFranciscus de Miranda: subscriptioFranciscus de Miranda: subscriptio
*Nativitas*: 28 Martii 1750; Caracae  
*Obitus*: 14 Iulii 1816; Gades  
*Patria*: Hispania, Venetiola  

**Officium**

*Officium*: President of Venezuela  
*Munus*: politicus, Interpres, scriptor, Miles  

**Memoria**

*Laurae*: names inscribed under the Arc de Triomphe  
*Sepultura*: Provincia Gaditana  

 -3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Franciscus de Miranda** (natus Caracis Venetiolae die 28 Martii 1750; mortuus Gadibus Hispaniae die 14 Iulii 1816) fuit Venetiolanus ductor exercitus, qui pro libertate Americae Australis ab Hispania pugnavit.

De iuventute
------------

Miranda en la Carraca, ab Arturo Michelena pictus.
Sebastianus de Miranda Ravelo, pater et mercator prosper Canariarum Insularum fuit. Francisca Antonia Rodríguez de Espinoza mater fuit. Franciscus de Miranda fuit studiosus Universitatis Caracarum ab 1762. Studia 10 Ianuarii coepit et duos annos grammaticam Latinam et Hispanicam didicit. Annis ab 1764 ad 1766 studii maioris accessit. Miranda hic classicos Latinos, historiam, religio, arithmeticam, et geographiam studebat.

Belli et fama
-------------

### Tempus cum Exercitu Hispanico

Anno 1771 Miranda in Hispaniam advexit et centurio Exercitu factus fuit. Miranda anno 1781 in bello Pensacolae cum exercitu hispanico pugnavit.

### Peregrinatio

Ab anno 1786 ad annum 1790 in Europam et Turciam peregrinavit. 
Commentari diurni copiosi scripsit.

### Res novae Francicae

Anno 1792 in Res Novae Francicae pugnavit.
Die 30 Novembris Antverpiam expugnavit.

Miranda Londini habitavit, ubi e Sarah Andrews dues filii (Leandro et Francisco) procreavit.

### Res novae Venetiolae

Die 11 Aprilis 1810 provinciae Venezuelanenses libertatem ab Hispania declaraverunt. Simon Bolivar et Andreas Bellus legati ad Britanniarum Regnum missi sunt. Miranda ad Venetiolam cum Venezuelenses redutus est. Ab anno 1810 ad annum 1812 in Venetiola exercitu duxit. Mensi Iulii captus est, et iam captivus mortuus est.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Pulmones et diaphragma respirationem agunt.
**Respiratio** sive **respiratio externa** est permutatio per propagationem oxygenii ac dioxidi carbonis inter animantem et aerem aut aquam (pisces). In animantibus superioribus, respiratio a singularibus cellulis (cute aut pulmonibus) perfecta est, et modus respirationis ex dioxidi carbonis densitate in sanguini pendet. 

Propter respirationem cellulae (*respiratio interna*) oxygenium accipiunt et dioxidum carbonis et aquam cedunt ATP (energiam) dispensante. Respiratio efficitur in mitochondrio cellulae.

*Ventilatio* in medicina (ut ventilatio mechanica) *motus* aeris, venti secundum vias respiratorias - os, pharyngem, laryngem, tracheam, arborem bronchialem, alveolares - *sine* transgressu per membranas alveolares in sanguinem describit.

Apparatus respiratorius
-----------------------

 Pagina principalis est: Apparatus respiratorius 
Plures gradus *vecturarum* accidunt: 

* Inhalatio et exhalatio ("respiratio externa") per musculos respiratorios et pulmones — vectura inter aerem et sanguinem
* Haematosis per sanguinem — oxigenii et dioxidi carbonis vectura intra sanguinem
* Vectura ab sanguine, trans epithelium, in cellulam
* Respiratio cellularis ("respiratio interna") per mitochondria - ex oxygenio generatio energiae ATP

### Musculi respiratorii

In hominibus musculi respiratorii, qui volumen thoracis augent et minuunt, sunt:

* Diaphragma ("respiratio abdominalis")
* Musculi intercostales ("respiratio thoracalis")
* Raro musculi respiratorii auxiliares: musculi scaleni

### Pulmones

 Pagina principalis est: Pulmo 
Pulmo est organum principale respirationis externae, quae intra thoracem utroque latere locatum est. Recipiunt pulmones venae pulmonales, et arterias pulmonales emittunt, pars circuli sanguinis minoris.

Nexus interni
-------------

* Apnoea
* Asthma bronchiale
* Celeritas respirationis
* Circulus carbonis
* Explicatio gasii respirationis
* Halitosis
* Phosphorylatio oxidativa
* Photosynthesis
* Pneuma
* Prana
* Ratio Buteykoiana
* Respiratio agonalis
* Respiratio Biotiana
* Respiratio Cheyne-Stokesiana
* Respiratio diaphragmatica
* Respiratio Kussmauliana
* Respiratio liquida
* Respiratio nasalis
* Respiratio oralis
* Qi
* Spiritus Sanctus
* Systema respiratorium

Bibliographia
-------------

* *Neurobiology of Respiration,* ed. Mieczyslaw Pokorski. Dordrachi: Springer Verlag, 2013. ISBN 9789400766273
* *Physiology of Respiration,* ed. Michael P. Hlastala et Albert J. Berger. Oxonii: Oxford University Press, 2001. ISBN 0195138465

Nexus Externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **respirationem** spectant. |

* Respiratio animalium, anglice
* Respiratio animalium, francogallice
Wikidata Pergina
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°28′17″N 11°41′12″E  
*Numerus incolarum*: 3 128  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Laterinum Pergina  

**Geographia**

*Superficies*: 46.52 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Castrum Bucinae, Civitella Vicecomitati Vallis Ambrae, Laterinus, Castrum Sanctae Mariae, Mons Guarcus  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Perginum, Mimet, Boujdour  

**Tabula aut despectus**

Pergina: situsPergina: situs
Pergina
**Pergina** (-ae, *f.*) (Italiane *Pergine Valdarno*) est oppidum et fractio municipii Laterini Perginae. Fuit municipium, circiter 3 270 incolarum, in Regione Tuscia ac in Provincia Arretina situm. Incolae *Perginenses* appellantur.

Alia nomina
-----------

Alia nomina municipii sunt: *Perginae*, *Pergonia*.

Geographia
----------

* Vallis Arni Superior

Historia
--------

Die 1 Ianuarii 2018 **Municipium** Laterini coniunxit se cum **Municipio** Perginae ut constituiret municipium novum **Laterini Perginae**.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Dioecesis Arretina-Cortonensis-Biturgensis

Nexus interni
-------------

* Tuscia (*regio*),
* Provincia Arretina,
* Vallis Arni Superior (*terra*),
* Arretium (*urbs*),
* Laterinum Pergina (*municipium*).

Notae
-----

1. 1 2  R. Ambrogio, *Nomi d'Italia. Origine e significato dei nomi geografici e di tutti i comuni* (Novariae: Istituto Geografico De Agostini, 2009)
2. 1 2  E. Repetti, *Dizionario geografico, fisico e storico della Toscana* (Florentiae, 1830)
3. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Perginam** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Arretina.Collocatio finium Municipii in Provincia Arretina.
* Castrum de "Montozzi.Castrum de "Montozzi*.*
Diagrama partium floris maturi. Perianthium hic in calycem (sepalis) et corolla (petalis) digeritur.
Flos *Narcissi* exteriorem corollam albam et mediam coronam flavam (paraperigonium) monstrat.
**Perianthium** (Graece περί 'circa' + άνθος 'flos') vel **perigonium** (περί + *gonos* 'semen') est non reproductiva floris pars, structura quae, in calyce (sepalis) et corolla (petalis) consistens, organa sexualia involvit. Perianthium in bryophytis et marchantiophytis est sterilis textus tubiformis, qui reproductivam structuram femineam (sporophytum evolvens) circumdat.

Sepalis petalisque sunt stomata et venae, etsi vestigialia. In nonnullis taxis, exempli gratia nonnullis magnoliis et liliis aquaticis, perianthium spiraliter ad nodos ordinatur, potius quam ad verticilla. Flores quibus sunt perianthia spiralia etiam perianthia simillima habere solent.

Bibliographia
-------------

* Simpson, Michael G. 2011. *Plant Systematics.* Academic Press. ISBN 0-08-051404-9. Google Books.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **petala** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **perianthium** in **Victionario**. |
**Placidus a Iesu** (in saeculo: **Placidus Camino Fernández**) (natus die 6 Maii 1890 Lacunae de Negrillis in Hispania; obiit Alcázar de San Juan die 26 Iulii 1936), sacerdos professus Ordinis Sanctissimae Trinitatis. Sollemnibus votis die 7 mensis Novembris, anno 1909, nuncupatis, die 8 mensis Aprilis, anno 1916, in hac Roma, sacro presbyteratus ordine auctus est. Cum autem die 21 mensis Iulii, anno 1936, portas eius asceterii, in oppido Alcázar de San Juan, armatorum turba petiisset, iudex quidam municipii, militibus comitantibus, cunctis sodalibus imperavit ut se sequerentur, quos quidem in carcerem ad tempus ipse deduceret. Ita trinitarii, nocturno tempore inter diem 26 et diem 27 eiusdem mensis, cum in eo carcere iaceret, a militibus provocatus, una cum quattuor ceteris sacerdotibus ignivoma manuballista prostratus est.

Cui manipulo martyrum Domus Sanctissimae Trinitatis, in oppido, quod Hispani vulgo Alcázar de San Juan appellant, etiam praeerat Hermenegildus ab Assumptione, Bonaventura a Sancta Catharina, Franciscus a Sancto Laurentio, Antonius a Iesu Maria et Stephanus a Sancto Iosepho.

Nexus interni
-------------

* Ordo Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum
* Bellum civile Hispanicum

Notae
-----

1. ↑  Acta Apostolicae Sedis (AAS), *Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Hermenegildi ab Assumptione et V Sociorum, ex Ordine Sanctissimae Trinitatis (1936)*, vol. CV, n. 6 (2013), 519.
2. ↑  AAS, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
3. ↑  AAS, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
**Acrostichis** (Graece *ἀκροστιχὶς*, ab *ἄκρο-* "summus", et *στίχος*, "versus") est "genus carminis in quo primae singulorum versuum litterae aut nomen aliquod, aut sententiam exprimunt, si a prima ad ultimam simul compositae legantur". Carmen in quo ultimae versuum littere nomen efficiunt *telestichis* appellatur, et acrostichis cum telestichide in uno carmine *acrostichis duplex* dicitur.

Praecipuum acrostichidis genus est carmen *abecedarium*, in quo versuum vel stropharum initia "per totum alphabetum discurrunt", ut in pluribus psalmis (9–10, 25, 34, 37, 111, 112, 119, 145).

Duae acrostichides in initio et fine Iliadis Latinae apparent, quae sententiam "ITALICUS SCRIPSIT" exprimantes, auctorem, fortasse P. Baebium Italicum, indicant (aliquae discrepantiae varie ab eruditis explicantur).

> **I**ram pande mihi Pelidae, Diva, superbi,  
> 
> **T**ristia quae miseris iniecit funera Grais  
> 
> **A**tque animas fortes heroum tradidit Orco  
> 
> **L**atrantumque dedit rostris volucrumque trahendos  
> 
> **I**llorum exsangues inhumatis ossibus artus.  
> 
> **C**onfiebat enim summi sententia regis,  
> 
> †Protulerant ex quo discordia pectora turbas, [**U**nde et protulerant...?]  
> 
> **S**ceptriger Atrides et bello clarus Achilles.  
> 
> [...]  
> 
> **S**ed iam siste gradum finemque inpone labori,  
> 
> **C**alliope, vatisque tui moderare carinam,  
> 
> **R**emis quem cernis stringentem litora paucis.  
> 
> **I**amque tenet portum metamque potentis Homeri:  
> 
> **P**ieridum comitata cohors, summitte rudentes  
> 
> **S**anctaque virgineos lauro redimita capillos  
> 
> **I**psa tuas depone lyras. ades, inclita Pallas,  
> 
> **T**uque fave cursu vatis iam, Phoebe, peracto.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  *Acrostichis, -idis*, f. Aliquando *parastichis, -idis*, f. *Thesaurus Linguae Latinae* (1900– ), apud De Gruyter
2. 1 2  Aegidii Forcellini *Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis
3. ↑  *Ilias Latina* 1–8, 1063–1070.
Wikidata Franciscus de Baillencourt
Res apud Vicidata repertae:Franciscus de Baillencourt: imagoFranciscus de Baillencourt: imago
*Nativitas*: 15 Iunii 1610; Nivellae  
*Obitus*: 3 Novembris 1681; Brugae  
*Patria*: Belgium Meridionale  

**Officium**

*Officium*: Q107076544, rector  
*Munus*: presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Franciscus de Baillencourt**, natus Nivellae die 15 Iunii 1610, Brugis emisit ultimum flatum die 3 Novembris 1681. Fuit undecimus episcopus Brugensis.

Factus est in Studio Generali Lovaniensi magister artium anno 1629.

Anno 1635 sacro sacramento ordinis auctus est Namurci.

Docuit ut professor in Facultate iurium, fuitque per tredecim annos praeses Collegii Winckelii.

Consiliarius postea fuit Concilii Mechliniensis et vicarius generalis dioecesis Mechliniensis.

Congratulationes publicas ei obtulit Universitas die 28 septembris 1657, post quartum rectoratum.

Anno 1646, inter doctores receptus, rectoratum iniit prima vice, quo munere postea adhuc ter fungiturus est, annis 1648, 1653 et 1656.
Wikidata Caelestinus Bouglé
Res apud Vicidata repertae:Caelestinus Bouglé: imagoCaelestinus Bouglé: imago
*Nativitas*: 1 Iunii 1870; Fanum Sancti Brioci  
*Obitus*: 25 Ianuarii 1940; Lutetia  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: director  
*Munus*: philosophus, sociologus, Professor, indologist, professor  
*Patronus*: Universitas Parisiensis, Universitas Tolosana
**Consociatio**

*Factio*: Radical Party  

**Caelestinus Bouglé**, natus in Fano Brioci anno 1870 et functus vita Lutetiae Parisiorum anno 1940, est philosophus et sociologus natione Francogallus.

Docuit sociologiam in Universitate studiorum Sorbonnica ab anno 1901.

Ab anno 1935, praefuit *Scholae Normali Superiori* famosae scholae sitae in via Ulmensi Lutetiae.

Secundum doctrinam Augusti Comte, sociologiam ut scientiam positivam tractavit.

Etiam militavit pro systemate politico democratico favitque Rei Publicae.

Fundamentum eius doctrinae sociologicae in ethica athea et liberalistica reponebat.

Edidit plures libros latine, quos recens Doctrix Theotisca, Sigrides Albert edidit denuo Saraviponti.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Wikidata Caebua
Res apud Vicidata repertae:Caebua: vexillumCaebua: vexillum
province of the Philippines  
*Civitas*: Philippinae  
*Locus*: 10°19′0″N 123°45′0″E  
*Nomen officiale*: Province of Cebu  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Visayas Media  
*Territoria finitima*: Negros Occidentalis, Bohol, Masbate
**Forma**

*Area*: 4 943.72 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Caebua  
*Subdivisiones*: Alcantara, Alegria, Aloguinsan, Argao, Asturias, Badian, Balamban, Bantayan, Barili, Boljoon, Borbon, Carmen, Catmon, Compostela, Consolacion, Corduba, Daanbantayan, Dalaguete, Dumanjug, Ginatilan, Liloan, Madridejos, Malabuyoc, Medellin, Minglanilla, Moalboal, Oslob, Pilar, Pinamungajan, Poro, Ronda, Samboan, San Fernando, San Francisco, San Remigio, Santa Fe, Santander, Sibonga, Sogod, Tabogon, Tabuelan, Tuburan, Tudela, Alcoy, Bogo, Carcar, Danao, Naga, Talisay, Toledo
**Gestio**

*Praefectus*: Gwendolyn Garcia  
*Consilium*: Cebu Provincial Board  

**Vita**

*Incolae*: 3 325 385  
*Zona horaria*: Philippine Standard Time  

**Tabula aut despectus**

Caebua: situsCaebua: situs

**Caebua** (*-ae* f.; vulgo *Cebu* sive *Sugbo*) est insula et, una cum aliis insulis minoribus, provincia Philippinarum; caput provinciae est urbs eiusdem nominis, quam urbem Michael López de Legazpi anno 1565 *Villam Sancti Michaelis Caebuae* nuncupavit.

Explorator Ferdinandus Magellanus in insula Mactan nomine iuxta Caebuam posita ac nunc Provinciae Caebuae parte anno 1521 a Lapulapu interfectus est.

Divisio administrativa
----------------------

Provincia Caebua in quadraginta quinque municipia et novem urbes politice dividitur.

Divisio administrativa provinciae Caebuae
### Urbes

* Bogo
* Carcar
* Urbs Caebua - caput
* Danao
* Lapu-Lapu
* Mandaue
* Naga
* Talisay
* Toledo

### Municipia

* Alcantara
* Alcoy
* Alegria
* Aloguinsan
* Argao
* Asturias
* Badian
* Balamban
* Bantayan
* Barili
* Boljoon
* Borbon
* Carmen
* Catmon
* Compostela
* Consolacion
* Corduba (Caebua)
* Daanbantayan
* Dalaguete
* Dumanjug
* Ginatilan
* Liloan
* Madridejos
* Malabuyoc
* Medellin
* Minglanilla
* Moalboal
* Oslob
* Pilar
* Pinamungajan
* Poro
* Ronda
* Samboan
* Sanctus Fernandus
* Sanctus Franciscus
* Sanctus Remigius
* Sancta Fides
* Santander
* Sibonga
* Sogod
* Tabogon
* Tabuelan
* Tuburan
* Tudela

Notae
-----

1. ↑  Adj. *Caebuanus -a -um*. Vide e.g. "Ut clarificetur "(litterae apostolicae Pauli PP. VI, 1965).

Nexus interni
-------------

* Sinulog

Pinacotheca
-----------

* Praetorium urbis CaebuaePraetorium urbis Caebuae
* Castrum Sancti Petri, in urbe Caebua situmCastrum Sancti Petri, in urbe Caebua situm
* Basilica Minor Sancti Infantis, in urbe Caebua sitaBasilica Minor Sancti Infantis, in urbe Caebua sita
* Parvum laophorium in urbe CaebuaParvum laophorium in urbe Caebua
* Cataractae vulgo Kawasan nuncupatae in insula Caebua positaeCataractae vulgo *Kawasan* nuncupatae in insula Caebua positae
* Pons Marcello Fernan dicatus insulam Caebuam cum insula Mactan coniungensPons Marcello Fernan dicatus insulam Caebuam cum insula Mactan coniungens
* Pons Marcello Fernan dicatusPons Marcello Fernan dicatus
* MalapascuaMalapascua
* MalapascuaMalapascua
Wikidata Caebua (urbs)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Philippinae  
*Locus*: 10°17′35″N 123°54′7″E  
*Numerus incolarum*: 964 169  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: City of Cebu
**Gestio**

*Consilium*: Sangguniang Panlungsod of Cebu City  
*Procuratio superior*: Visayas Media  

**Geographia**

*Superficies*: 315.00 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Adlaon, Agsungot, Apas, Bacayan, Banilad, Binaliw, Budla‑an (Pob.), Busay (Pob.), Cambinocot, Camputhaw, Capitol Site (Pob.), Carreta, Cogon Ramos (Pob.), Day‑as, Ermita (Pob.), Guba, Hipódromo, Kalubihan (Pob.), Kamagayan (Pob.), Kasambagan, Lahug (Pob.), Lorega (Lorega San Miguel), Lusaran, Luz, Mabini, Mabolo, Malubog, Pahina Central (Pob.), Pari‑an, Paril, Pit‑os, Pulangbato, Sambag I, Sambag II, San Antonio (Pob.), San Jose, San Roque, Santa Cruz (Pob.), Sirao, T. Padilla, Talamban, Taptap, Tejero (Villa Gonzalo), Tinago, Zapatera, Babag, Basak Pardo, Basak San Nicolas, Bonbon, Buhisan, Bulacao, Buot-Taup Pardo, Calamba, Cogon Pardo, Duljo (Pob.), Guadalupe, Inayawan, Kalunasan, Kinasang‑an Pardo, Labangon, Mambaling, Pahina San Nicolas, Pamutan, Pardo (Pob.), Pasil, Pung‑ol-Sibugay, Punta Princesa, Quiot Pardo, San Nicolas Central, Sapangdaku, Sawang Calero (Pob.), Sinsin, Suba Pob. (Suba San Nicolas), Sudlon I, Sudlon II, Tabunan, Tagbao, Tisa, To‑ong Pardo, Central (Pob.)  
*Territoria finitima*: Toledo, Talisay, Consolacion, Mandaue, Balamban, Minglanilla, Compostela  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Seattlum, Beersheba, Honolulu Comitatus, Honolulum  

**Tabula aut despectus**

Caebua (urbs): situsCaebua (urbs): situs
Despectus in urbem e mari.
**Caebua** est Insularum Philippinarum urbs 922611 incolarum (secundum censum vel populi descriptionem anni 2015) et caput provinciae eiusdem nominis. Caebua est prima urbs ab Hispanis, accurate ab exploratore Michaele López de Legazpi, in Insulis Philippinis condita (anno 1571), quamquam in insula minuta iuxta Caebuam, nomine Mactan, iam anno 1521 explorator Ferdinandus Magellanus necatus erat.

Notae
-----

1. ↑   Vide, exempli gratia, *Ut clarificetur*, litteras apostolicas Pauli PP. VI anno 1965 editas
2. ↑  Cf. Novae Vulgatae Bibliorum Sacrorum Editionis Librum Secundum Samuelis 24, 9
Canis ductor caeco itionem ministrat.
**Caecitas** est morbus ac condicio corporis aut animi visionem partim aut plane impediens.

Anno 2019, secundum Ordinem Mundi Sanitarium viginti duo miliens centena milia hominibus plus vel minus caecitas est.

De synonymis
------------

**Caecitas** notionem generalem cum variis significationum coloribus congruentem significat, at **typhlosis** (ab adiectivo Graeco q.e.τυϕλός 'caecus' deductum) terminus technicus medicorum est. *Ablepsia* (a Graeco ἀ [alpha privativum] + βλέπω 'specio, video') non vitium oculorum nec furorem animi sed 'temeritatem' et 'inconsiderantiam' significat. *Caecitudo* est verbum arcanum a Festo ex P.Opilio Aurelio quodam excerptum. Non est, cur hoc verbo utaris.

Canes ductores
--------------

Saepe canes educantur, ut suum quisque ducant dominum domi et foris ambulantem, nempe ut in triviis consistant, vias transeant, cibum ferant, in periculis latrent.

Scriptura Braille
-----------------

Ludovicus Braille scripturam Braille, quae dicitur, invenit, qua caeci digitis legentes verba per spinulas elevatas e charta sentiunt.

Mythologia
----------

Caecitas late tractatur in fabulis, in quibus caeci saepe et praeclari sunt et aliis virtutibus ornati. Caeci nonnumquam vates sunt.

### Exempla

Tiresias ab Hera aut ab Athena caecatus est. Misericordiae causa, Zeus eum fecit prophetam, Athena autem aures poliit, ut aves canentes intellegere posset.

Oedipus factus est vates, postquam oculos suos exfodit.

Homerus vates ipse dicitur caecus fuisse.

Etiam videnda
-------------

* Surditas

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Caecitas** spectant (Blindness, Visual impairment). |

* *Learn Braille on the Internet for Free | Macular Degeneration Support Canada* apud www.amdsupport.ca Collectio situum scripturam Braille docentum.

Notae
-----

1. ↑  Cic. *Tusc.* 5.113; Plin. *nat.* 11.149; et alibi.
2. ↑  
	* 2019 *World Report on vision* **(Anglice)**
3. ↑  Kraus, L.A. (1844). *Kritisch-etymologisches medicinisches Lexikon* (Dritte Auflage). Göttingen: Verlag der Deuerlich- und Dieterichschen Buchhandlung.
4. ↑  Suet. *Claud.* 39; Serv. *ad Verg. Aen.* 7.647.
**Hsamönghkam** (nomen Shan; Birmanice *Thamaingkan*) fuit pagus in regione Myelat sita, una inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in formam civitatis confirmaverunt et in provincia Civitatum Shan includerunt. Haec civitas superficiem habuit 296 milium passuum quadratorum, incolas autem 12 081 (anno 1897); civitates finitimas habuit Kyong, Pwela, Mawnang, Yawnghwe, Loimaw, Loiai, Pangmi, sed ad occidentem versus regionibus Meiktila et Yamethin Birmaniae confinivit. Caput civitatis fuit vicus Hsamönghkam. Anno 1947 territorium in singulam Civitatem Shan Birmaniae independentis inclusum est.

Index praepositorum
-------------------

* Maung Pyu (c. 1759)
* Maung Shwe Pôn (1807-1825)
* Maung Shwe E (1825-1834; rursus -1847)
* Maung Me (1834- ; rursus 1847-1848)
* Maung Shwe Min (*ngwekunhmu*, 1848-1867; rursus 1876-1886)
* Maung Lin (1867- )
* Maung Tha U
* Maung Kyi ( -1876)
* Maung Po (*ngwekunhmu*, 1886- )

Nexus interni
-------------

* Index civitatum Shan et Tai

Bibliographia
-------------

* J. G. Scott, *Gazetteer of Upper Burma and the Shan States*. 5 voll. (Rangoon: Superintendent, Government Printing, 1900) pars 2 vol. 1 pp. 167-172
Wikidata Htin Kyaw
Res apud Vicidata repertae:Htin Kyaw: imagoHtin Kyaw: imago
*Nativitas*: 20 Iulii 1946; Kungyangon Township  
*Patria*: Birmania  

**Officium**

*Officium*: President of Myanmar  
*Munus*: politicus, scriptor, oeconomus  

**Consociatio**

*Factio*: National League for Democracy  
*Religio*: Thēravāda
**Familia**

*Genitores*: Min Thu Wun;   
*Coniunx*: Su Su Lwin  

**Htin Kyaw** sive litteris Birmanicis ထင်ကျော် (in oppido Kungyangon natus die 20 Iulii 1946) est scriptor et politicus Birmanicus. Die 15 Martii 2016 praeses patriae electus est.

E populo Mon ortus, filius poetae Min Thu Wun, Htin Kyaw alumnus est Instituti Oeconomici Yangonensis atque Instituti Scientiae Computatralis(en) Londiniensis. Sodalis est factionis Collegii Nationalis pro Democratia amicusque et sectator Aung San Suu Cii.

Bibliographia
-------------

* Oliver Holmes, "Myanmar parliament elects Htin Kyaw as first civilian president in 53 years" in *The Guardian* (15 Martii 2016)

Praesides Birmaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Sao Shwe Thaik 1948 • Ba U 1952 • Win Maung 1957 • Ne Win miles 1962 • San Yu miles 1981 • Sein Lwin miles 1988 • Maung Maung 1988 • Saw Maung miles 1988 • Than Shwe miles 1992 • Thein Sein miles 2011 • Htin Kyaw 2016 • Win Myint 2018 • Myint Swe 2021
စဝ်ရွှေသိုက် • ဘဦး • ဝင်းမောင် • နေဝင်း • စန်းယု • စိန်လွင် • မောင်မောင် • စောမောင် • သန်းရွှေ • သိန်းစိန် • ထင်ကျေ • ဝင်းမြင့် • မြင့်ဆွေ
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Birmaniae |
|  |
Wikidata Hubertus Minnis
Res apud Vicidata repertae:Hubertus Minnis: imagoHubertus Minnis: imago
*Nativitas*: 16 Aprilis 1954; Nassau  
*Patria*: Insulae Bahamenses  

**Officium**

*Officium*: Member of the House of Assembly of the Bahamas, Prime Minister of the Bahamas  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Free National Movement  

**Hubertus Minnis**, praenominibus plenis *Hubert Alexander* (die fere 17 Aprilis 1954 apud Bain Town natus) est medicus et politicus Bahamensis. Alumnus est universitatis Indiarum Occidentalium et ab anno 1985 socius regii collegii Obstetricorum et Gynaecologorum Londiniensis. Legatus est a mense Maio 2007 apud parlamentum Bahamense. Mox minister a valetudine merens, dux factionis motus liberi nationalis anno 2012 factus est, antecessore Huberto Ingraham. Qua factione comitiis anni 2017 victrice, Hubertus Minnis primus minister die 11 Maii 2017 huius anni inauguratus est.

Notae
-----

1. ↑  "Dr. Minnis Celebrates Birthday students, teachers and staff at Gambier Primary School" in *Bahamas Press* (17 Aprilis 2015)

Bibliographia
-------------

* "Bahamas’ Free National Movement Names Hubert Minnis New Leader" in *Caribbean Journal* (10 Maii 2012)
* Oswald Brown, "Dr Minnis has been an abysmally awful prime minister over the past four years" (5 Augusti 2021) in *Bahamas Chronicle*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani |

* "Hubert Minnis Going After Bahamas PM’s Job" (17 Aprilis 2017) apud *Caribbean360*
* "Dictatorial Minnis and allies reminiscent of a dark past" (16 Iunii 2016) apud *Bahamas Local*

Primi ministri insularum Bahamensium

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Rolandus Symonette • Lynden Pindling • Hubertus Ingraham • Perry Christie • Cynthia Pratt • Perry Christie • Hubertus Ingraham • Perry Christie • Hubertus Minnis • Philippus Davis
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Americanarum hodiernarum* |
|  |
*Sphinx sequoiae* ♂

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Superfamilia : Bombycoidea   
Familia : Sphingidae   
Subfamilia : Sphinginae   
Tribus : Sphingini   
Genus : *Sphinx*   
Species : ***Sphinx sequoiae***   
*Sphinx sequoiae*   
Boisduval, 1868  
Synonyma
\**Sphinx dollii engelhardti* Clark, 1919

***Sphinx sequoiae*** est species lepidopterorum familiae Sphingidarum, quae ab Ioanne Baptista Boisduval anno 1868 erecta est. Invenitur in Civitatibus Foederatis ab Oregonia ad meridiem versus per Californiam, Nivatam, et Utam meridianam et orientem ad Arizonam et porro in septentrionalem Mexici Californiam Inferiorem.

Descriptio
----------

Latitudo alarum est 48–68 millimetra. Sunt duae varietates: varietas obscura (ab Oregoniam ad Californiam mediam), cui sunt alae anteriores caeruleae et cinereae lineis nigris praeditae, atque varietas pallida (in "zona iuniperorum" in reliquo regionis), quae est cinerea pallida caeruleo diluto tincta.

Unus fetus per annum fit, adultis a Maio ad Augustum volantibus, qui nectare variorum florum vescuntur, inter quos sunt plantae *Prunus virginiana* var. *demissa* et *Aesculus californica.*

Larvae *Junipero californica,* *Junipero osteosperma,* et fortasse *Calocedro decurrente* vescuntur.

Notae
-----

1. ↑  "CATE Creating a Taxonomic eScience - Sphingidae". Cate-sphingidae.org [*nexus deficit*].
2. ↑  "Silkmoths". Silkmoths.bizland.com

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life |
Wikidata Franciscus de Saldanha da Gama
Res apud Vicidata repertae:Franciscus de Saldanha da Gama: imagoFranciscus de Saldanha da Gama: imago
*Nativitas*: 20 Maii 1723; Olisīpō  
*Obitus*: 1 Novembris 1776; Olisīpō  
*Patria*: Regnum Portugalliae  

**Officium**

*Officium*: Cardinalis, Episcopus Catholicus, Patriarch of Lisbon  
*Munus*: presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Franciscus de Saldanha da Gama** (natus Olisipone die 20 Maii 1723; ibidem mortuus die 1 Novembris 1776), alumnus universitatis Conimbrigensis, cardinalis creatus est anno 1756 a papa Benedictus XIV. Patriarcha Olisiponis, huius dignitatis tertius, die 25 Iulii 1758 factus est.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Catholic Hierarchy • Deutsche Biographie |

* "Vita apud *The Cardinals of the Holy Roman Church*

Cardinales patriarchae Lisbonenses

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ecclesia cathedralis Lisbonensis |
| Thomas de Almeida • Iosephus Manuel da Câmara • Franciscus de Saldanha da Gama • Fernandus de Sousa e Silva • Iosephus Franciscus Michael Antonius de Mendonça • Carolus da Cunha e Menezes • Patricius da Silva • Franciscus de São Luís Saraiva • Gulielmus Henricus de Carvalho • Manuel Bento Rodrigues da Silva • Ignatius do Nascimento Morais Cardoso• Iosephus Sebastianus Neto • Antonius Mendes Bello • Manuel Gonçalves Cerejeira • Antonius Ribeiro • Iosephus da Cruz Policarpo • Manuel Iosephus Macarius do Nascimento Clemente |
|  |
Die 25 Mensis Decembris 2016 **Tupolev Tu-154B-2 Ministerii Defensionis Russiae** in Pontum Euxinum cum 92 hominibus ex eo 64 cantatoribus saltatoribusque praeclarissimi Gregis cantionis et saltationis Exercitus Russici praecipitavit.

Aëroplanum
----------

Tupolev Tu-154B-2 (RA-85572) Ministerii Defensionis Russiae.
Aëroplanum fuit Tupolev Tu-154B-2 cum numero referente RA-85572 et numero seriei fabricatricis (MSN) 83A-572. 
Volatus princeps eius anno 1983.

Vectores et aëronautici
-----------------------

Chorus Exercitus Russici.
Medica Lisa, Elisabetha Glinka.
In aëroplano fuerunt 92 homines, 84 alii vectores, et octo aëronautici.
Vectores clari fuerunt:

* Cantatores et saltatores clarissimi gregis cantionis et saltationis Exercitus Russici Alexandroviani (Russice Ансамбль песни и пляски Российской армии имени А. В. Александрова).
* Moderatrix Elisabetha Petri filia Glinka, medica clarissima (late доктор Лиза ('medica Lisa') appellata, institutionis Russicae auxiliariae *Справедливая помощь* (*Spravedlivaja pomošč'*  = 'auxilium iustum').

Processus volatus
-----------------

Situs praecipitationis. Sochi = Sotzium.
Ab aëriporto militario Čkalovskij (IATA: CKL, Russice: Чкаловский) prope Moscuam ventum aëroplanum hora 05:25 ab aërodromo 20 aëroportus omnium gentium Sotzii (Russice: Аэропорт Сочи) (IATA: AER) adversum aëroportum Lataciae Syriae (IATA: LTK) avolat. 

Hora 05:27, duobus minutis post, Tupolev 154 in Pontum Euxinum praecipitavit.

Reactiones
----------

Primus minister Vladimirus Putin Russiae diem 26 mensis Decembris 2016 diem luctus publici annuntiavit. 

### Moeror

Pluribus civitatibus verba consolationis moerorisque expressa sunt. 

Nexus interni
-------------

* Andreas Tupolev

Notae
-----

1. ↑
2. ↑  Ministerii Defensionis Russiae index mortuorum **(****Russice)**
3. ↑

Nexus externi
-------------

* Ephemeris: Luctus Sarmaticus
* Nuntii Latinii (30.12.2016, Yleisradio 1 Finniae): Aeroplanum in Pontum Euxinum praecipitavit
* Valetudinarium puerorum Tsetseniae ab doctora Lisa, Доктор Лиза, nominatum **(Anglice)**
**Emeritus** (PPP verbi emerere sive emereri) forma adiectiva tituli in usu est ad professorem, episcopum vel hominem alterius professionis significandum, cui otium permissum est.

Saepe "emeritus" nomen honoris habetur, quod hominibus, qui officiis maximi momenti vel magni honoris fungebantur, datum est, ut puta Benedicto XVI papae, qui mense Februario 2013 titulum papae emeriti accepit. Homini, cui nomen emeriti est, non necessario omnia officia relinquenda sunt, sed saepe partim in labore perseverare potest.

Ecclesia Romana
---------------

Cum episcopus dioecesanus vel auxiliarius munus cedit, verbum *emeritus* pristino titulo additur, sicut "archiepiscopus emeritus", "episcopus emeritus", "episcous auxiliarius emeritus." Interdum sunt plures unius sedis episcopalis episcopi emeriti, si iis est vita satis longa. De papa emerito iam supra dictum est.

Vita academica
--------------

Olim munus professorum non nisi morte finitum est. Nomen emeriti quaedam huius traditionis continuatio est. In Germania et Francia e.g. professoribus emeritis facultas data est, ut quandam laboris vel pervestigationis portionem continuent, cum alii, qui cum praebendis dimissi sint, omni labore vacent. In Britanniarum Regno aliisque in terris titulus *professor emeritus* solis professoribus datus est qui meritis praestent.

Bibliographia
-------------

* Emeritus, New Oxford American Dictionary (2. ed.), 2005.
* Emeritus, Merriam-Webster Dictionary (in interrete), 2006.
* Emeritus, Australian Concise Oxford Dictionary (3. ed.), 1997.
* Michael Hartmer, in: Christian Flämig et al. (ed.): Handbuch des Wissenschaftsrechts. 2. ed. Springer, Berolini 1996, ISBN 3-540-61129-0, vol. 1, p. 534–536. (Ius Germaniae)
* Andreas Reich: Bayerisches Hochschullehrergesetz. Kommentar. 2. ed. Bock, Bad Honnef 2000, ISBN 3-87066-776-1, p. 270–276. (Ius Bavariae)
* l'article L952-11 du Code de l'Education (de titulo emerito in Francia dando)

Notae
-----

1. ↑  Vide
2. ↑  Vide Annuarium Pontificium cuiuslibet anni.
Emericus Sinelli, monachus atque episcopus
**Emericus Sinelli** Capuccinus (natus die 29 Iunii 1622 Comarae, mortuus die 23 Februarii 1685 Vindobonae) theologus Austriacus et archiepiscopus Vindobonensis fuit.

Vita
----

Filius Michaelis Senelli, cuiusdam lanii Romani nomine Ioannis Antonii baptizatus est. Lentiae et Ingolstadii studens in ordinem Capucinnorum intravit. Anno 1644 Gmunden in oppido Austriae Superioris professionem religiosam dedit. Primo missionarius praedicans fuit quem mittebant in Austriae Inferioris septentrionem ad protestantes convertendos. Postea Pragae et Vindobonae in Basilica Mariae ad Scotos muneribus fungebatur. In orationibus atque homeliis vitam aulicam criticans consiliarius imperatoris Leopoldi I proclamatus est. Ei anno 1670 persuasit ut Iudaeos e Leopoldstadt pellerentur.

Die 17 Novembris 1680 archiepiscopus Vindobonensis ab imperatore propositus est. Monachus ordinis mendicantis honorem potius refutabat, ut papa Innocentius XI ipse nuntio apostolico transactore acceptationem vehimentissime iuberet. Die 4 Maii 1681 nuntius Franciscus Buonvisi eum episcopum ordinavit. Sinelli consiliarius a secretis imperialis factus est, anno 1682 minister primus quoque. Attamen modestum vivendi genus continuavit. In episcopalibus plerumque egit in vicariotate pro eo episcopus Novostadii Leopoldus Carolus de Kollonitsch.

Secunda obsidio Vienennsis fiebat cum Sinelli episcopus et Marcus Avianensis legatus papalis Vindobonae essent. Cum aulicis Sinelli urbem reliquit; victoria apud Calvum montem parta una cum imperatore die 14 Septembri Vindobonam revenit ubi fana demolita restrui iussit. Promotione cardinalis non iam gavisus est morte sua moriens. Sepeliverunt eum in crypta episcopali ecclesiae cathedralis Sancti Stephani Vindobonensis.

Bibliographia
-------------

* Rudolf Leeb et alii: *Geschichte des Christentums in Österreich. Von der Antike bis zur Gegenwart*. Uebereuter, Vindobonae 2003, ISBN 3-8000-3914-1
* Franz Loidl: *Geschichte des Erzbistums Wien*. Herold, Vindobonae 1983, ISBN 3-7008-0223-4
* Ernst Tomek: *Kirchengeschichte Österreichs*. Tyrolia, Aeniponte - Vindobonae - Monaci, 1935–59

Externi nexus
-------------

* Biographia apud NDB
* Sinelli in hierarchia catholica
Calvaria saccharina.
**Dies Mortuorum** (Hispanice *el Día de Muertos*) seu **Lemuralia Mexicana**, est dies festus Mexicanorum, maiores defunctos celebrans, qui diebus 1 Novembris et 2 Novembris, festis catholicis Omnium Sanctorum et Omnium Fidelium Defunctorum, observatur. Per totum Americam Latinam quae dicitur haec feriae passim celebrantur, sed non eo ut in Mexico.

Celebrantes larvas ligneas in forma calvariae gravatas, quae "calacae" dicuntur, induunt, et cognatos defunctos saltando honorant. Altaria "offerendis" ornantur, quae possint esse vel photographiae, pannes, cibi, flores, crepundiae, et cetera.

Calvariae ex saccharo confinguntur, quarum in fronte nomen mortui inscriptum est. Ad coemeteria comitatur, quo sepulchra et cippi calthis et candelis ornantur. Crepundia in *angelitos*, parvulos mortuos, in adultos autem lagoenas potionum variarum ex agava vel massa maizia concoctarum afferunt. In lodicibus insidentibus, cibos defunctis gratissimos comedunt.

Cibi praecipui Diei Mortuorum sunt inter alios Panis Mortuorum, dulcis ex ovis, variis figuris confinctus, e.g. collyridum simplicum, calvariarum, cuniculorum.

Cum sit dies mortui dicatus, festum magno cum gaudio celebratur. Omnia sunt laeta: et scelati et diaboli.

Bibliographia
-------------

* Cadafalch, Antoni. 2011. *The Day of the Dead.* Korero Books. ISBN 9781907621017.
* Carmichael, Elizabeth, et Chloe Sayer. 1991. *The Skeleton at the Feast: The Day of the Dead in Mexico.* The Bath Press. ISBN 0714125032.
* Haley, Shawn D. et Curt Fukuda. 2004. *Day of the Dead: When Two Worlds Meet in Oaxaca.* Berhahn Books. ISBN 1845450833.
* Lomnitz, Claudio. 2005. *Death and the Idea of Mexico.* Zone Books. ISBN 1890951536.
Pittacium cursuale ab Unione Sovietica anno 1963 distributum, quindecim annos postquam Universa Iurum Humanorum Declaratio decreta est.
**Dies Iurum Humanorum** est die 10 Decembris quoque anno ad iura humana promevendum decreta a Consociatione Nationum. Die illa Universa Iurum Humanorum Declaratio decreta est anno 1948. Etiam die 10 Decembris quinto quoque anno Praemium Consociationis Nationum Iurum Humanorum et Praemium Nobelianum pacis dantur.

Anno 2006 Ludovica Arbour, Curatorix suprema Consociationis Nationum de Iuribus Humanis, paupertatem violationem iurum humanorum et allevatio paupertatis necesse esse dixit. Sententia anno 2022 "Dignitas, libertas et iustitia omnibus" est.

Hodie principia sunt:

* Universa Iurum Humanorum Declaratio nos omnes pro esse fas.
* Iura humana nobis omnibus relationem stat, cuique die.
* Humanitas nobis ratio valoris universalis.
* Aequalitas, iustitia et libertas inhibent violentias et pacem creant.
* Omni tempore et omni loco ubi valor humanitatis depositur, periculum magnum nobis est.
* Pro nobis et alteribus pro iuribus humanis agere necesse est.

Nexus interni
-------------

* Dies mundi humanitaria
* Iurum humanorum defensor

Nexus externi
-------------

* Dies Iurum Humanorum (Anglice)
* Dies Iurum Humanorum (Francice)
* Dies Iurum Humanorum (Hispanice)
**Institutum Patristicum Augustinianum** est institutum Romae ad Patrum Ecclesiae litterarum studium fovendum. Institutum continuatio "Studii Generalis" Augustiniani Ordinis, quod saeculo XIV Romae fundatum est, consideratur. Anno 1873, studium ille ex hodierna Bibliotheca Angelica separatum est, et sede sua ad locum praesentem, in via Pauli VI, translata. Novembris 1969, institutum sub Congregatione de Institutione Catholica impositum est, Pontificia Universitate Lateranense potestatem administrationis sumente. Institutum, unicum in mundo, gradum academicum doctoris in theologia et in scientiis patristicis conferre potest. Institutum Patristicum ephemeridem, cui nomen etiam "Augustinianum" est, bis in anno, necnon collectionem scientificam, cui nomen "Studia Ephemeridis Augustinianum", publicat. Nomen recentis seu novissimi praesidis Instituti Patristici, viri docti et presbyteri hieromonachisque, Iosephus Caruso est (ex Ordine Sancti Augustini). Inlustres magistri seu professores Instituti Patristici Augustiniani hi, exempli gratia, fuerunt: Carolus Alonso, O.S.A. Angelus Di Berardino, O.S.A. (etiam praeses Instituti Patristici extitit), Robertus De Simone, O.S.A. Nellus Cipriani, O.S.A. Prosperus Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalis Grech, O.S.A. (etiam praeses Instituti Patristici extitit), Reginaldus Grégoire, O.S.B. Iohannes Gribomont, O.S.B. Victorinus Grossi, O.S.A. (etiam praeses Instituti Patristici extitit), Adalbertus Hamman, O.F.M. Salvator Lilla, Iohannes Malet, O.S.B. Maria Gratia Mara, Michael Mees, O.F.M. Conv. Titus Orlandi, Antonius Quacquarelli, Manlius Simonetti, Paulus Siniscalco, presbyter (polonus natione) Marcus Starowieyski, Basilius Studer, O.S.B. Augustinus Trapè, O.S.A. (etiam praeses Instituti Patristici extitit, ab anno 1981 usque ad mortem, id est ad annum 1987).

Ephemeris *Augustinianum* ab Instituto editur.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus
Lindsey Stirling violina canens.
**Instrumenta arcu pulsa** sunt instrumenta chordata, quorum sonus nervis vibrantibus efficitur. Nervorum autem vibratio arcùs ad nervos fricatu fit. Quae instrumenta **violiniformia** praesertim ad violinam violam violoncellum contrabassum referuntur, quae omnia in orchestris symphoniacis adhibentur. In instrumentis arcu pulsis historicis aut ethnicis numerantur viola da gamba, viola amoris, rebeca, viella (vel fidula), nyckelharpa, jouhikko, etc. 

Arcus instrumentorum violiniformium ex arcu venatorio aptus esse videtur. Formae et magnitudines arcuum variae sunt: omnes enim habent arcum intentis nervis incurvatum, qui ex ligno aut fibra carbonaria vitreave confici solet. Nervi autem de saeta equina fiunt.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia
-------------

* Bachmann, Werner (1969) *The origins of bowing and the development of bowed instruments up to the thirteenth century.* Oxford University Press.
* Malusi, Lauro (1981) *L'arco degli strumenti musicali: storia, tecnica, costruttori, valutazioni.* Zanibon.
* Raffin, Jean Francois & Millant, Bernard (2000) *L'Archet.* L'Archet Éditions.
* Roda, Joseph (1959) *Bows for Musical Instruments.* W. Lewis.
* Wunderlich, Friedrich (1952) *Der Geigenbogen: eine Schrift für den Fachmann und alle Geiger.* Schuberth.