recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Zunculus
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°7′35″N 15°12′16″E  
*Numerus incolarum*: 1 073  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Abellinas  

**Geographia**

*Superficies*: 19.22 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Anxanum, Arianus, Fanum Sancti Sosii, Pulcherenus, Flumer, Mons Leo  

**Tabula aut despectus**

Zunculus: situsZunculus: situs
Turris castelli Zunculi
**Zunculus** (-i, *m.*) (alia nomina: *Castrum Curuli, Castrum Curoli*) (Italiane: *Zungoli*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Abellinum (*urbs*)
* Campania
* Hirpinia
* Municipium Italiae
* Provincia Abellinas / Abellinensis

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Zunculum** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
Orontes in Turcia.
**Orontes** (Graece Ὀρόντης) sive **Axius** (Arabice العاصي *‘Āṣī*) est flumen quod Libanum, Syriam, et Turciam perfluit. Temporibus antiquis, praecipuus fuit fluvius Levantis, etiam "Draco" et "Typhon" et "Axius" nominatus, ex qua nuncupatione nomen hodiernum Arabicum derivatum est.

Etymologia
----------

Orontes est nomen Hellenizatum verbi Persici *Haeravanta* 'id plenum maiestate'.

Cursus
------

Orontes flumen prope Hamam in Syria, 1914.
Oritur amnis in magnis fontibus nomine Labweh ad orientem partem Beqaa vallis prope fontes Litani flumen ad meridiem vertens, inde in septentrionem vertit vallem lapidosum perfluens. Relicto valle flumen in lacum apud Homs influit ubi vallis expandit perveniens ad fertilem provinciam Hamaih-Epiphaneia. Iuxta eam tractus pascuarii circa Amyces siti sunt porrigentes ruinas Apameae et Larissae urbis. Haec vallis a impedimento Jisr al-Hadid concluditur ubi flumen se ad occidentem convertit et ad Antiochenam planitiem pervenit.

Influctis Afrin et Karasu amnibus flumen Antiochiam ad septentrionem praeterit demumque omnino perfecto spatio 240 chilometrum apud Seleuciam Pieriam in Mare Mediterraneum influit.

Historia
--------

Orontes Hamae in Syria.
Cum passim innavigabile sit neque aptum ad irrigandum flumen levis momenti fuit nisi in itineribus faciendis. Viae enim ab Antiochiam urbem flumine tenus usque ad Homs duxerunt, inde ad Damascum Syriamque vertunt. Ad ripas Orontis Cadense proelium Aegyptio rege Ramesses II (1279–1213 a.C.). Apud flumen etiam Proelium Carcarense anno 853 a.C.n. pugnatum est. Anno 637 ibi copiae Islamicae imperium Romanum orientale prope pontem ferratum devicerunt.

Orontes saepe fines nonnullorum imperiorum designabat.

Fontes
------

* Strabo, *Geographica* XVI.2.7-10

Notae
-----

1. ↑  Pomponius Mela, *De chorographia* 1.69.4. Nominativo *Orontēs*; genetivo *Orontis*, interdum *Orontae* vel *Oronti*.
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

***Zur Kiritik der politischen Ökonomie*** (Latine: "Ad critica politicae oeconimiae") est liber a Caroli Marx qui publicatus anno 1859 est. De modos productionis, relationes productionis, superstructuram socialem, qualitatem mercis, theoriam valoris et pecuniam tractat. Quod origo theoriae in *Das Kapital* putatur.

Forma operae
------------

* Praefacio:

De modis et relationibus productionis et superstructura sociali scriptur.

* Sectio I: Merx

A, Rerum gestorum scriptores de analysi valoris
Valor usualis et valor permutationis cum qualitate mercis tractatur.

* Sectio II: Pecunia et curclatio

1, Quantitas valoris
* B, Theoria de quantitate pecuniae

2, Medium circulationis
3, Pecunia
4, Metalla nobilia
* C, Theoria de medio circulationis et pecunia

De pecunia et curculatione sua in mercatu cum studio oeconomiae politicae atque modis et relationibus productionis tractatur, inter alis citatione ex *Misère de la philosophie*, opera Platonis, opera Aristotelis, *Satias* Horatii ac opera Beniamini Franklinii de charta argentaria de qualitate velocitateque circulationis pecuniae.

Notae
-----

1. ↑  De relationibus et facultatibus productionis
2. ↑  *Res publica*, Liber II
3. ↑  *Ethica Nicomachea*, Liber V
4. ↑  *Satirae*, Liber II, Sermo III, 105-111 quae Musis loquens
5. ↑  *Remarks and notes relative to the American paper money*

Nexus externi
-------------

* Texus integralis
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Nymphalidae   
Subfamilia : Satyrinae   
Tribus : Melanitini   
Genus : ***Aeropetes***   
Billberg, 1820  
Species : ***A. tulbaghia***   
*Aeropetes tulbaghia*   
(Linnaeus, 1764)  
Synonyma
\*(Genus) *Meneris* Doubleday, 1844
* (Species) *Papilio tulbaghia* Linnaeus, 1764
* (Species) *Meneris tulbaghia* (Linnaeus, 1764)

***Aeropetes tulbaghia*** est papilio familiae Nymphalidarum, in Africa Australi et Zimbabua endemicus.

Latitudo alarum est 70–78 mm in maribus et 75–90 in feminis. Adulti a Novembri ad Aprilem (ad maximum a Decembri ad Martium) volare solent. Est unus fetus annuus.

Larvae variis speciebus graminum, inter quas *Ehrharta erecta, Hyparrhenia hirta,* et *Pennisetum clandestinum* sunt, vescuntur.

Notae
-----

1. ↑  De genere apud situm funet.fi.
2. ↑  Steve Woodhall, *Field Guide to Butterflies of South Africa* (Cape Town: Struik Publishers, 20050.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Aeropetem tulbaghiam*"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Aeropetem tulbaghiam*** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Surium (discretiva)

Collocatio insulae
Zurii: oppidum in parte ad orientem versus insulae
**Zurium** (-ii, *n.*) vel **Surium** (-ii, *n.*) (Croatice *Žirje*; Italiane *Zuri*) est insula Croatiae.

Geographia
----------

Zurium pertinet ad Dalmatiam regionem historicam et proprie ad Archipelagum Sibenicensem Insularum Dalmaticaraum septentrionalium; insula ante litus Dalmaticum, ad Occasum Sebenici urbis et ad Austrum insulas Cacani Caprearumque sita. 

In rebus administrativis pertinet ad Regionem Sibenicensem-Tininensem et ad municipium Sibenicensem. In insula 103 homines (anno 2011) vivunt.

Notae
-----

1. ↑  Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis, studio et opera G. Fejér (Google eBook) - György Fejér, 1841
2. ↑  Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis, studio et opera G. Fejér (Google eBook) - György Fejér, 1841
3. ↑  Le coste e isole della Istria e della Dalmazia (Google eBook) - Marko Kažotić, Battara, 1840 - 268 pagine

Nexus interni
-------------

* Insulae Croatiae,
* Mare Hadriaticum.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Zurium** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 43°39′8″N 15°39′42″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |
**Investitura** historice vocatur officii sive praedii possessio, quae cui ceditur.

Terminus historicus
-------------------

Secundum mediaevale ius ecclesiasticum est libertas investiendi ius regis Germanici, qui episcopos electos confirmaret vel (postea) ipse eligeret. Signis anuli ferulaeque in officum spiritale saeclareque inducuntur. Privilegia tanta papae inde a dimidio saeculii XI refrenare temptabant, simonia Ecclesiae nocente. Reges autem ius suum retinere voluerunt. Inde facta est Controversia de investitura acerrima, quam haud ante annum 1122 in Concordato Wormatiensi terminaverunt iugiter Calixtus II et Henricus V (imperator).

Terminus protestanticus
-----------------------

In Ecclesia autem protestantica investiuntur sollemniter theologi (praesertim futuri superintendentes) die quo a institutione regenti in officium suum introducuntur. Fiunt orationes praesentatoriae, translatio documenti vocationis, manu sponsio confirmativa.

Bibliographia
-------------

* Johannes Laudage: *Der Investiturstreit. Quellen und Materialien*. Böhlau, Coloniae Agrippinae 1990, ISBN 3-412-28205-7.
* Rudolf Schieffer: *Die Entstehung des päpstlichen Investiturverbots für den deutschen König*. Hiersemann, Stuttgardiae 1981, ISBN 3-7772-8108-5.
* Marion Steinicke: *Investitur- und Krönungsrituale. Herrschaftseinsetzungen im kulturellen Vergleich*. Böhlau, Coloniae Agrippinae 2005, ISBN 3-412-09604-0.


|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Investitura ("Investitura") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |
Wikidata Lars Klingbeil
Res apud Vicidata repertae:Lars Klingbeil: imagoLars Klingbeil: imago
*Nativitas*: 23 Februarii 1978; Soltau  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, Secretary General of the SPD, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae  

**Familia**

*Coniunx*: Lena-Sophie Müller  

**Lars Klingbeil** (natus die 23 Februarii 1978 in Munster/Saxonia Inferior) rerum politicarum peritus Germanicus factionis SPD est.

Iuventus et munus
-----------------

Klingbeil anno 1998 testimonium maturitatis adeptus est et deinde annis 1999 - 2004 Hannoverae rebus politicis, historiae et sociologiae studebat atque magistri titulum accepit.

Cursus honorum
--------------

Klingbeil die 24 Ianuarii 2005 primo legatus ad Dietam Foederalem Germaniae suffectus est. Sed electionem autumni eiusdem anni perdidit. Anno 2009 iterum legatus Dietae Foederalis electus est et ad hunc diem manet. Die 8 Decembris 2017 secretarius generalis factionis Socialis Democraticae electus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lars Klingbeil** spectant. |

* Biographia apud situm interretialem Dietae Foederalis Germaniae
* Pagina personalis

Notae
-----

1. ↑  Stuttgarter Zeitung die 8 Decembris 2017

Secretarii generales Socialis Democraticae Factionis Germaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Franciscus Müntefering | Olaus Scholz | Nicolaus Uwe Benneter | Hubertus Heil | Andrea Nahles | Yasmin Fahimi | Catharina Barley | Hubertus Heil (iterum);| Lars Klingbeil |
|  |
Vas antiquus inventus Emporiis.
Nummus urbis Emporiarum cum inscriptione graeca.
 Rudera Asclepei ut nunc est Emporiis.
**Emporiae** (graece **Εμπόριον**, sermone catalanico **Empúries**, sermone hispanico hodierno, **Ampurias**) urbs est antiqua a Graecis Massaliotis in Hispania condita.

Primum eam condiderunt anno 580 ante nostram aeram, coloni Phocaei e Massalia, postea Romani eam potiti sunt. Nunc pars est vici cui nomen L'Escala, in Catalonia situs.

Certamen Olympicum anni 1992
----------------------------

Anno 1992, Ludis Olympicis Barcinone Hispaniae actis, flamma Olympica nave vecta intravit primum in Hispaniam per litus urbis Emporiarum in memoriam veterum Graecorum qui olim illic vixerunt.

Quod celebravit poëta Alaenus Divutius hoc carmine:

Laus Emporiarum
Emporiae, quae te fuit urbes inter Iberas
ignis Olympiaci face sacra dignior unquam?
Nam tu sola pie Manes et moenia prisca
non oblita colis, celebrando festa deorum.
Urbs vere felix tua ni bona sperneris olim!

Nexus externi
-------------

* Situs Albini Flacci de urbe Emporiarum
* Carmen Alani Divutii in honorem urbis Emporiarum quae accepit primum facem Olympiacam
Wikidata Soroi Eoe
Res apud Vicidata repertae:Soroi Eoe: imagoSoroi Eoe: imago
*Nativitas*: 24 Decembris 1954;   
*Patria*: Papua Nova Guinea  

**Officium**

*Officium*: member of the 10th National Parliament of Papua New Guinea, Minister of Foreign Affairs, Minister of Foreign Affairs, Minister for Community Development, Minister for Inter-Government Relations  
*Munus*: civil servant  

**Consociatio**

*Factio*: People's National Congress Party  

**Soroi Eoe** (die 24 Decembris 1954 natus) est politicus Papuae Novae Guineae.

Rure provinciae Morobe in oppidis Menyamya et Bumayong apud Lutheranos educatus, alumnus est universitatis Papuae Novae Guineae ubi anthropologiae sociali studuit. Colonus laborabat, sed anno 2017 parlamento legatus est statimque minister ab evolutione sociali et religione factus est. A die 7 Iunii 2019 minister a rebus externis meret, primo ministro Iacobo Marape.

Nexus externi
-------------

* Vita apud parlamentum Papuae Novae Guineae

Ministri rerum externarum Papuae Novae Guineae 1988–

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Michael Somare 1988 • Ioannes Kaputin 1992 • Iulius Chan 1994 • Kilroy Genia 1996 • Christophorus Haiveta 1997 • Kilroy Genia 1997 • Roy Yaki 1997 • Michael Somare 1999 • Ioannes Kaputin 1999 • Michael Somare 2000 • Bart Philemon 2000 • Ioannes Pundari 2001 • Ioannes Waiko 2001 • Rabbie Namaliu 2002 • Michael Somare 2006 • Paulus Tiensten 2006 • Samuel Abal 2007 • Don Polye 2010 • Ano Pala et Paru Aihi 2011 • Puka Temu 2012 • Rimbink Pato 2012 • Soroi Eoe 2019 • Patricius Pruaitch 2019
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Australianarum et Pacificarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Papuae Novae Guineae |
|  |
Wikidata Lars Castellucci
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 24 Februarii 1974; Heidelberga  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae  
*Religio*: Lutheranismus, Lutheran Churches
**Familia**

*Coniunx*: no value  

**Lars Castellucci** (natus die 24 Februarii 1974 Heidelbergae) rerum politicarum peritus Germanicus factionis SPD est.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam anno 1993 testimonium maturitatis accepit et officium civile absolvit, Castellucci annis 1995 - 2000 Heidelbergae, Manhemii atque Franciscopolis rebus politicis historiae iurisprudentiae studebat. Anno 2008 Darmstadii doctor promotus est. Annis 2000 - 2013 pro societate consiliaria IFOK operam dedit. Ab initio anni 2013 professor Scholae Superioris Oeconomiae Mahemiensis est.

Cursus honorum
--------------

Castellucci ab anno 1991 sodalis Factionis Socialis Democraticae est. Annis 1999 - 2013 consiliarius communis Wiesloch fuit. Anno 2009 primo candidatus Dietae Foederalis erat, sed non probatus est. Anno 2013 autem legatus ad Dietam Foederalem Germaniae electus est et mandatum etiam anno 2017 defendit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis
* Pagina personalis
**Drusus Iulius Caesar** (natus 7 Octobris 15 aut 14 a.C.n. nomine **Nero Claudius Drusus**, mortuus 14 Septembris 23) filius Tiberii imperatoris et Vipsaniae Agrippinae.   

Anno 6 a.C.n. cum pater Rhodum se reciperet, Romae mansit. Patre Romam anno 2 reverso *togam virilem* accepit. Anno 4, cum pater ab Augusto adoptatus esset, nomen *Drusi Iulii Caesaris* sumpsit. Paulo post Liviam Iuliam sororem Germanici Caesaris et viduam Gaii Caesaris in matrimonium duxit. Ab anno 9 aderat, cum senatus haberetur. Anno 11 quaestor electus est et ei sine praetura consulatum petere concessum est. Anno 14, post mortem Augusti, testamentum legit et elogium e rostra habuit. Septembri eius anno a Tiberio cum praefecto praetorio Lucio Aelio Seiano in Illyricum ad seditiones militum opprimendas missus est. Anno 15 consul ordinarius creatus est. Hoc anno in odium Seiani venit, quod eum coram publico afflixit. Anno 17 imperium proconsulare per Illyricum accepit, ut Germanos arceret. Anno 18 *ovatio* ei et Germanico decreta est. Anno 19 exeunte propter mortem Germanici in Italiam revertit et funeri Caesaris interfuit. 28 Maii 20 ovationem celebravit, pro qua arcus honoris in Foro Augusti aedificatus est. Deinde iudicio in Gnaeum Calpurnium Pisonem interfuit. Tum in Illyricum profectus est. Anno 21 consul II ordinarius factus est. Sunt, qui dicant Drusum anno 23 a Seiano veneno interfectum esse, quod praefectus praetorio amator esset Liviae Iuliae, uxoris Drusi. Post mortem in Mausoleo Augusti sepultus est.  

Quattuor liberos ex Iulia habuit: unum filium ignoto nomine, qui anno 15 natus paulo post mortuus est, 20 Decembris anni 19 gemellos Tiberium Iulium Caesarem Gemellum (mortuus anno 37) Germanicum Iulium Caesaremque (mortuus anno 23) et anno 5 Iuliam filiam, qui ad annum 43 vivebat.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 825-826

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Sextus Pompeius et Sextus Appuleius**  |  **Consul** 15cumGaio Norbano Flacco | Successores: **Sisenna Statilius Taurus et Lucius Scribonius Libo**  |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Valerius Messalla Messallinus et Marcus Aurelius Cotta Maximus Messallinus**  |  **Consul** 21cumTiberio Caesare Augusto IV | Successores: **Decimus Haterius Agrippa et Gaius Sulpicius Galba**  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Carthago (discretiva)


Wikidata Carthago Indiarum
Res apud Vicidata repertae:Carthago Indiarum: insigneCarthago Indiarum: insigne
*Civitas*: Columbia  
*Locus*: 10°25′25″N 75°31′31″W  
*Numerus incolarum*: 1 036 412  
*Zona horaria*: UTC-5  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Cartagena de Indias
**Gestio**

*Consilium*: district council of Cartagena de Indias  
*Procuratio superior*: Bolívar Department  

**Geographia**

*Superficies*: 572 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Santa Catalina, Clemencia, Santa Rosa, Turbaco, Turbaná, San Onofre  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Nicaea, San Francisco de Campeche, Urbs Sancti Ioannis de Portu Divite, Gades, Manila, Hispalis, Santiago de Cuba, Bogota, Fezza, Carthago Nova  

**Tabula aut despectus**

Carthago Indiarum: situsCarthago Indiarum: situs
**Carthago Indiarum** sive **in Columbia**, Hispanice *Cartagena de Indias* (ita appellata ut a Carthagine Tunesiae et Carthagine Hispaniae distinguetur) est urbs Columbiae.

Notae
-----

1. ↑  "Carthagine Indiarum ubi Beatus praedicavit" (p. 472 apud *Google Books*). Cf. titulum carminis "Carthago Indiarum obsesa [sic] sed non expugnata" (Textus apud *Google Books*)
2. ↑  "Carthagena in Indiis ... Carthago Neogranatensis" in A. Sleumer, *Kirchenlateinisches Wörterbuch* 2a ed. (1996) p. 192
3. ↑  Cf. "Archidioecesis Carthaginensis in Columbia" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Carthaginem Indiarum** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 10°25′25″N 75°31′31″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Sextus Aurelius Victor
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 320; Africa  
*Obitus*: 390;   
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Munus*: Rector provinciae, Rerum gestarum scriptor, poëta  

**Sextus Aurelius Victor Afer** (natus circa annum 320; obiit circa 390) fuit rerum gestarum scriptor Romanus; opus eius sub titulo *Liber de Caesaribus* cognitum est. In libris manu scriptis et in editionibus cum hoc opere saepe adiunguntur duo opera minime ab Aurelio Victore conscripti (scilicet: *Origo gentis Romanae*, *De viris illustribus urbis Romae*). Haec omnia "Corpus Aurelianum" vel "Historia Tripertita" appellantur.

De cursu honorum
----------------

In Africa modesto loco natus Aurelius Victor litterarum studio ad altiora progreditur. Anno 361 Sirmii versabatur, quo fortasse ut apparitor Anatolii, praefecti praetorio Illyrici venerat, et ab imperatore Iuliano tum cum adversus Constantium II iter faciebat, rector Pannoniae secundae et consularis declaratus est. Ita homo novus in ordinem senatorium adliciebatur. Idem Augustus Victorem, *virum sobrietatis causa aemulandum*, statua publica aenea dignatus est incertum utrum ob opusculum *De Caesaribus* quod ultimo capitulo ministri Constantii denigrantur an maiorum beneficiorum gratia ad Sirmienses conciliandos pertinentium. Nihil amplius de eo tum accepimus sed rectores a Iuliano designati plerumque secutis annis a successoribus removentur. Diu postea demum usque ad praefecturam urbis, summam dignitatem senatoriam, (388-389) iam sexagenarius promotus est. Simul iudex sacrarum cognitionum erat.

Opera
-----

* *De Caesaribus* sive *Historiae abbreviatae*

Notae
-----

1. ↑  *De Caesaribus* 20.6. In titulo *Originis gentis Romanae* "Victor Afer" a manuscriptis appellatur.
2. ↑  *De Caesaribus* 20.5ː *qui rure ortus tenui atque indocto patre in haec tempora vitam praestiti studiis tantis honestiorem*.
3. ↑  Ammianus Marcellinus XXI.10.6ː *Victorem apud Sirmium visum scriptorem historicum exindeque venire praeceptum, Pannoniae secundae consularem praefecit et honoravit aenea statua, virum sobrietatis gratia aemulandum, multo post urbi praefectum*. Andreas Chastagnol, *Les fastes de la préfecture de Rome au Bas-Empire*. Parisiis : Nouvelles éditions latines, 1962ː 440-441. J. Szidat, "Zur Ankunft Iulians in Sirmium 361 n. Chr. auf seinem Zug gegen Constantius II", *Historia*, 1975ː 375-384.
4. ↑  *CIL* 6, 1186

Editiones
---------

* Collection des universités de France (1975) a Petro Dufraigne curata. Apparatus criticus, versio Francogallica, adnotationes multae. Recensio critica Altera recensio critica

Bibliographia
-------------

* Harold W. Bird, *Sextus Aurelius Victor: a historiographical study*. Liverpolii 1984. ISBN 0-905205-21-9 Recensio critica Eiusdem translatio Anglica (1994) apud Guglum librorum

Nexus interni
-------------

* *De vita et moribus imperatorum* sive *Epitome de Caesaribus*

Nexus externi
-------------

* Opera Aurelio Victori tributa **(Latine)**
* *CIL* 6, 1186
Magna via "sub Tiliis" videtur quae a ponte Castellano (infra) ad Portam Brandenburgensem (supra ad dextram partem) recta linea tendit
"Gestatio tiliarum" (*Lindenallee*) ab Iohanne Stridbeck filio anno 1691 picta
"Sub Tiliis" a Lovis Corinth anno 1922 picta
Via **sub Tiliis** (vulgo *Unter den Linden* atque olim *Lindenallee*) est via monumentalis quae per medium Berolinum ad occidentem versus extendit. A linea murorum urbis vetustissimorum incipit ubi brachium fluminis Sprehae ponte Castellani transitur; eodem loco olim stetit Castellum urbis Berolini electorum Brandenburgensium regumque Borussicorum et imperatorum Germanorum, anno 1950 deletum, mox restituendum. Ad suburbium occidentale urbis recentioris recta linea currit per Forum Fridericianum seu Bebelianum et Forum Parisinum usque ad Portam Brandenburgensem; ita, via Ebertina transita, Hortus bestiarum attingitur.

Ab illo, qui hac via a ponte Castellano perambulat, videntur ad dextram partem Museum Germanicum Historicum (olim Armamentarium), Custodia Nova, deinde illum aedificium magnum quod olim Palatium Regale constituit sed hodie Universitatem Humboldtianam, moxque Bibliotheca Rei Publicae; longinquius in angulo Fori Parisini Domus Max Liebermann pictoris. Ad sinistram partem videntur Palatium Principum, Palatium Principissarum, ad angulos Fori Fridericiani Theatrum musicum rei publicae et Bibliotheca vetus, deinde Palatium vetus et in angulo Fori Parisini Deversorium Adlon.

Notae
-----

1. ↑  "Via Sub Tiliis": Felix Mundt, Antonia Wenzel, edd. *Berolinum Latinum: Der 1. Stadtführer auf Latein*. Berolini: Vergangenheitsverlag, 2011. ISBN 978-3940621429

Nexus interni
-------------

* Porta:Berolinum
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Scientia huius commentarii est dubia, prava, parumve descripta.**
Corrige et amplifica si potes. |

Dryades Terram Mediam relinquunt.
**Dryades** sive **Alfus** (*Quendi*, *Sindar*, *Eldar*) est nomen datum alfis in operis de Terra Media, a Tolkien narratis. Sunt dryades populus immortalis.

Nomina Dryadum
--------------

Nonnumquam dryades nominantur *primi nati*, nam a creatore universi (Eru Ilúvatar) primo creati sunt. Dryades seipsis *Quendi* nominaverunt (quod significat "qui loqui possunt" vel "loquentes" lingua Quenya), nam cum creati sint, soli erant, qui loqui possent. Oromë nominabat alfos *Eldar* (hoc est *populus stellarum*).

De natura Dryadum
-----------------

Saepe dicuntur dryades creaturae pulcherrimae et sapientissimae esse. Musicam et carmina amant, pulchris cantant vocibus. Memoriae et somnia dryadibus tam vivae quam vita sunt. Dryades etiam sensus meliores habent. Immortalitas dryadibus data est: nec senectute nec morbo moriuntur. Luctu autem adeo afflicti, ut voluntatem vivendi perdant, aut si gravissima violentia sauciati sint, corpora sua (quae *hröar* nominant) relinquunt, animis (*fëar* nominatis) tamen in terra manentibus olim per reincarnationem nova corpora obtenturis. Hominum rursus animas mundum post mortem relinquere putant – quid praeterea eis contingat incertum esse. Hoc maximum inter alfos hominesque discrimen.

Alfus sive Dryades mythologiae Germanicae pristinae in Germania moderna duas creaturas fabulares diversas facti sunt: Verbum "Elfe" plerumque creaturam fadae similim, verbum "Elf" plerumque ens fabulare statura humana (sicut in libris Tolkien) significat.

Gentes Dryadicae sive Alficae
-----------------------------

* Dryades Alti
* Dryades Clari
* Dryades Maritimi
* Dryades Profundi
* Dryades Silvestres

Nexus interni
-------------

* Alfus
* Legendarium Tolkien

Notae
-----

1. ↑  I. R. R. Tolkien *Hobbitus Ille*; versio Latina auctore Marco Walker, anno 2012 Londinii edita.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **dryades** spectant. |
Arborista arboriculturam exercet: serra catenaria utitur ad eucalyptum in saepto Kallistae urbis Victoriae caedendum.
**Arboricultura** est cultura, administratio, et studium singularum arborum, fruticum, lianarum, et aliarum plantarum lignearum perennium, eodem tempore usus et scientia.

Arbores transponi paratae.
Satus arboris generis *Platani.*
Scientia arboriculturae investigat quomodo hae plantae crescant et usibus culturalibus et circumiectis respondeant. Usus arboriculturae artes culturales comprehendit sicut selectio, satus, exercitatio, fertilizatio, pestes et pathogena contenta, putatio, formatio arborum, et amotio.

Homo qui utitur vel investigat arboriculturam appellari potest arborista vel arboriculturista. Chirurgus arborum usitatius est homo in sustentatione physica et tractatione arborum exercitus et ergo pars rationis arboriculturae plus quam arborista.

Administratio periculorum, res legitimae, et notiones aestheticae primas partes agere in usu arboriculturali coeperunt. Societates negotii arboriculturistas saepe conducunt ad inspectiones periculorum arborum conficiendas et plerumque arbores in situ administrandas ad obligationes salus et valetudinis ad occupationes pertinentium explendas. 

Arboricultura plerumque singulares plantas ligneas et arbores tractat quas arboristae alunt ut perpetuum regionis situm et amoenitatem augeant, plerumque in hortis, viridariis, vel aliis locis habitatis ad delectationem, tutelam, usumque hominum. Sub generali re horticulturae cadit.

Nexus interni
-------------

* Bonsai
* Caldarium
* Horticultura
* Hortus
* Pomologia
* Silva
* Silva urbana
* Silvicultura
* Silvologia
* Societas Arboriculturae Internationalis
* Topia
* Viticultura

Bibliographia
-------------

* Campana, Richard J. 1999. *Arboriculture: History and Development in North America.* East Lansing: Michigan State University Press. ISBN 0870134973.
* Fenyvesi, Charles. 1992. *Trees: For Shelter and Shade, for Memory and Magic.* Novi Eboraci: St. Martin's Press. ISBN 0312071027.
* Feucht, James R. et Jack D. Butler. 1988. *Landscape Management: Planting and Maintenance of Trees, Shrubs and Turfgrasses.* Novi Eboraci: Van Nostrand Reinhold. ISBN 0442226802
* Harris, Richard W. 1983. *Arboriculture: Care of Trees, Shrubs, and Vines in the Landscape.* Englewood Cliffs Novae Caesareae: Prentice-Hall, Inc. ISBN 0130439355.

Nexus externi
-------------

* Concilium Arboriculturale Europaeum, www.eac-arboriculture.com
* Silvae Americanae, www.americanforests.org
* Societas Arboriculturalis, www.trees.org.uk (Britanniarum Regnum)
* Societas Arboriculturalis Internationalis, www.isa-arbor.com (Civitates Foederatae)
**Gabriel de la Porte du Theil**, plenius *François-Jean-Gabriel de la Porte du Theil* (natus Lutetiae anno 1742; ibidem mortuus die 28 Maii 1815,[1] fuit philologus, interpres et bibliothecarius Francicus. Fuit socius Academiae Inscriptionum et Litterarum Humaniorum ab anno 1770, in quo anno divulgavit versionem Francogallicam e tragoediis Aeschyli. Annis insequentibus Francogallice vertit et iuxta textum Graecum publicavit opera Callimachi, Plutarchi, et (iussu Napoleonis ipsius) *Geographiam* Strabonis. Hanc operam una cum eruditis P. F. I. Gossellin bibliothecario et A. Corae philologo peregrino suscepit, sed, anno 1815 mortuo, imperfectam reliquit. Documenta etiam inedita historiae mediaevalis Europaeae et Francicae in bibliothecis reperta congessit et in serie voluminum anno 1791 edidit; e quibus epistulae Papae Innocentii III anecdotae anno 1855 a J.-P. Migne in *Patrologia Latina* reimpressae sunt.[2] Multas symbolas divulgavit in libellis *Mémoires de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres* et in *Notices et extraits des manuscrits*. Versionem inscriptionis Graecae e Tabula Rosettana conficere anno 1802 ab eo coeptam Hubertus Paschalis Ameilhon insequenti anno perfecit et divulgavit, titulo *Éclaircissements sur l'inscription grecque du monument trouvé à Rosette*.

Ab anno 1795 usque ad mortem fuit curator manuscriptorum Graecorum et Latinorum apud Bibliothecam Nationalem sub aegide curatoris principalis Petri Ioannis Baptistae Legrand d'Aussy.

Opera
-----

* 1770 : *Oreste, tragédie d'Aeschyle, traduit du grec* **(Francogallice)**
* 1772 : *Traité de Plutarque sur la manière de discerner un flatteur d'avec un ami, et le Banquet des sept sages* **(Graece, Francogallice)**
* 1775 : *Hymnes de Callimaque* **(Graece, Francogallice)**
* 1777 : "Avis de Plutarque à de nouveaux mariés" in *Poesia degli accademici Occulti* (Romae, 1777)
* 1780 : *Les amours de Léandre et de Héro, poëme de Musée*
* 1785 (cum G. Dubois de Rochefort, edd.) : Petrus Brumoy, *Le théâtre des Grecs*. 13 voll.
* 1791 (cum L. G. O. Feudrix de Brequigny, edd.) : *Diplomata, chartae, epistolae et alia documenta ad res Francicas spectantia*. 3 voll.
* 1795 : *Théâtre d'Aeschyle*. 2 voll. **(Graece, Francogallice)**
* 1798 : *Voyage pittoresque de la Syrie, de la Phénicie, de la Palestine et de la Basse-Egypte*
* 1805 (cum P. F. I. Gossellin et A. Corae) : *Géographie de Strabon*. 3 voll. **(Francogallice)**

Notae
-----

1. ↑  Sylvestre de Sacy (1815) p. 8
2. ↑  Textus reimpressionis

Nexus externi
-------------

* De curatoribus manuscriptorum Bibliothecae Nationalis Francicae

Bibliographia
-------------

* Philippe Le Bas, *France. Dictionnaire encyclopédique* vol. 10 (Lutetiae: Didot, 1843) pp. 60-61
* Silvestre de Sacy, *Notice abrégée sur la vie et les ouvrages de M. de la Porte du Theil, insérée dans le catalogue de sa bibliothèque*. Lutetiae, 1815 Textus apud Gallica
*Paulus homiliam areopagiticam Athenis habet.* Pictura Raphaelis, 1515.
Lamina caelata quae verba homiliae areopagiticae Pauli apostoli continet.
**Homilia areopagitica** est homilia a Paulo apostolo Athenis in areopago habita et in Bibliis Sacris enarrata (Actus 17:16–34). Quae praeterea est oratio plenissima animumque maxime movens in missionario Pauli cursu, quae acroasim breviorem Lystrae secuta est (Actus 14:15-17).

Homilia quinque res tractat:

* Praefatio: ignorantia venerationis paganae (versus 23–24)
* Unus deus creator est vera venerationis res (versus 25–26)
* Coniunctio dei et hominum (versus 26–27)
* Idoli auri, argenti, lapidumque sunt res venerationis falsae (versus 28–29)
* Finis: ignorantia finienda est (versus 30–31)

Haec homilia est primus conatus naturae Christi explanandae, primusque gradus in via quae evolutionem Christologiae coepit. Paulus hanc orationem incipit, dicens necesse est deum cognoscere, potius rem ignotam venerari:

> 
> Viri Athenienses, per omnia quasi superstitiosores vos video. Praeteriens enim, et videns simulacra vestra, inveni et aram in qua scriptum erat: Ignoto Deo. Quod ergo ignorantes colitis, hoc ego annuntio vobis. (Actus 17:22–23)
> 
> 
> 

Paulus tum notiones sicut resurrectionem mortuorum et salvationem breviter explicat, quod reapse praefatio est futurorum Christologiae disputationum.

Homilia habita, nonnulli homines assectatores Pauli facti sunt, inter quos quaedam Damaris et Dionysius Areopagita (non confundendum cum Pseudo-Dionysio Areopagita et Dionysio primo episcopo Lutetiensi).

Ioannes Paulus II Papa saeculo vicensimo dixit media communicationis suae aetatis novum areopagum esse, ubi iterum theologis necesse est notiones Christianas explicare ac contra scepticismum et idololatriam auri argentique denuo defendere.

Nexus interni
-------------

* *Areopagitica*
* Evangelizatio

Notae
-----

1. ↑  McGrath 2006: 137–141.
2. ↑  Schnelle 2009: 477.
3. ↑  Watson 2003: 1109–1110.
4. ↑  McGrath 2006.
5. ↑  Miller 2005: 99.

Bibliogrphia
------------

* McGrath, Alister E. 2006. *Christianity: an introduction.* ISBN 1405109017.
* Miller, Vincent J. 2005. *Consuming religion: Christian faith and practice in a consumer culture.* ISBN 0826417493.
* Mills, Watson E. 2003. *Mercer Commentary on the New Testament.* ISBN 0865548641.
* Schnelle, Udo. 2009. *Theology of the New Testament.* ISBN 0801036046.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

***Homo Deus: A Brief History of Tomorrow*** (Hebraice ההיסטוריה של המחר ; Anglice *The History of the Tomorrow* ; nostra lingua 'Historia Brevis Diei Crastini') est liber quem scripsit Yuval Noah Harari, professor Universitatis Hebraicae Hierosolymis. Hunc librum in lucem anno 2015 protulit Dvr publishing; Anglicam autem versionem Septembris anni 2016 in Britannia, anno 2017 in Civitatibus Foederatis in lucem ediderunt.

Sicut liber anterior, *Sapiens: A brief History of Humankind*, cursum rerum gestarum enarravit, eventuum seriem individuamque hominum experientiam describens, una cum quaestionibus ethicis ad conspectum historicum relatis. Verumtamen, opus quod inscribitur *Homo Deus* (quam expressionem addito hominis deique nomine effinxit), potius in facultatibus a hominibus iis versatur quas humanitas ipsa existens seque tamquam species mundi dominans evolvens acquisivit. Describit liber facultates praesentes eaque omnia quae adhuc usque homo peperit, necnon conatus ad imaginem posteritatis depingendam. Congeries philosophicarum quaestionum disputantur, utputa humanismum, individualismum, transhumanismum et mortalitatem.

Summa
-----

Liber investigat excursus humanae posteritatis qui fieri sunt. Adumbratur, vertente saeculo vicensimo uno, homines verisimilius beatitudinem, immortalitatem, divinasque facultates impetrare periclitaturos esse. Per librum Harari ratiociniatur de variis viis, quibus pactis in posteritate ad effectum perducatur, secundum experientiam praeteriti praesentisque temporis.

### Homo sapiens mundum dicioni suae subicit

Prima libri pars nexum investigat inter hominem ceteraque animalia, undenam hominis dominantia orta sit scrutaturus.

### Homo sapiens mundo rationem dat

Propter res novas, quae linguam efficiebant quibusdam abhinc annorum 70 000, homines in "realitate", ut dicitur, "intersubiectiva" vivebant, utputa civitates, fines, religionem, nummum, oeconomicamque societatem, quorum omnia ad promovendam cooperationem flexibilem inter homines creabantur. Humanitas ab aliis animalibus disiungebatur ob facultatem quandam humanam, credendi nempe his figmentis constructis, quae nonnisi in mente humana exstiterunt vimque per communem fidem dederunt.

Immensa humanitatis facultas rationem suis actionibus necnon cogitationibus praebendi est qua parta sua fieri potuerunt. Harari argumentatur humanismum esse religionis formam quae humanitatem colit in dei locum. Anteponit humanitatem illiusque desideria in mundo, ubi homines ipsi sese dominantes esse arbirantur. Humanistae enim arbitrantur ethica valoresque intrinsecus potius quam extrinsecus adesse in homine singulari.

Notae
-----

1. ↑  Harari, Yuval Noah (2017). *Homo Deus: A Brief History of Tomorrow*. Londinii: Vintage. pp. 75–76. ISBN 978-1784703936 .
*Vide etiam paginam discretivam:* Sextans (discretiva)

Sextans conflatus : Testa/Caduceus. Duo globuli = duae unciae.
Sextans est nummus aeneus Romanus antiquus tertio et secundo saeculo a.C.n. signatus. Sextam partem assis valebat, id est duas uncias. Valorem duarum unciarum indicabant duo globuli ex utraque parte nummi prominentes.

Prima parte tertii saeculi variae notae fuerunt, sed cum as gemino capite dei Iani signatus apparuit circa 230 a.C.n. notae sextantis semper fuerunt caput Mercurii cum petaso alato ex una parte et prora navis ex altera parte.

Tempore aeris gravis (circiter 280-215/212 a.C.n.) sextans nummus non malleolo et nota signabatur, sed in formam conflari solebat : gravior enim erat quam ut cudi posset. Sextam partem librae aeris pendebat (paulo plus quam 50gr.). A medio secundo bell Punico contra, postquam pondus assis sexiens imminutum est et triens minus quam 9 gr. pendere debebat, cudi coeptus est.

Aliae significationes verbi
---------------------------

Primus sensus vocabuli *sextantis* est **sexta pars** : ita *heres ex sextante* est heres cui sexta pars cuiusdam hereditatis testamento obvenit. Item apud Romanos fenus sextantarium erat usura 2% per annum, id est 1/6% per mensem.

Item sextans potest esse sexta pars cuiusdam mensurae, in primis sexta pars sextarii (= duo cyathi) in volumine liquoris et capacitate metienda. Ita poeta solacii boni vini cupidus :

*Sextantes, Calliste, duos infunde Falerni,*...
Erat etiam sexta pars iugeri in area metienda, quod efficiebat 4800 pedes quadratos vel 48 scripula.

Fontes
------

### Antiqui

* Plinius Maior, libro XXXIII Historiae naturalis, capitulo 13.
* Varro, libro quinto *de Lingua Latina*, capitulo 36.
* Lucius Volusius Maecianus, *de Assis distributione*

### Moderni

* Gulielmus Budaeus, *De asse et partibus eius*, apud Iodocum Badium, 1514.
* Crawford, Michael H. (1985). *Coinage and Money under the Roman Republic*, Methuen & Co. ISBN 0-416-12300-7
* Lucas Paetus, *De mensuris, et ponderibus Romanis, et Graecis : cum his quae hodie Romae sunt collatis libri quinque. Eiusdem variarum lectionum liber unus*. Venetiis, 1573.
* Zehnacker, Hubert (1973). *Moneta : recherches sur l'organisation et l'art des émissions monétaires de la République romaine (289-31 av. J.-C.)*. - Rome : École française de Rome ; Paris : diffusion de Boccard, 1973.
* Vide etiam eiusdem auctoris commentarium ad editionem Plinianam libri XXXIII, Parisiis, Les Belles Lettres,1983.

Notae
-----

1. ↑  Martialis V,64,1. Vide etiam Suetonium, Aug. 77.
2. ↑  Columella V,1,10.

Nexus interni
-------------

* Aes grave - As - Quadrans - Quartuncia - Quincunx - Semis - Semuncia - Triens (nummus) - Uncia
Arbiter hocceius.
**Arbiter** sive plenius **ludi arbiter** in generibus athleticis binarum gregum est, qui ludum iudicat curatque, ut legibus cuiusque ludi oboediatur. Saepe multi arbitres ludum observant; quorum plerumque unus est arbiter principalis, sicut verbi causa in pediludio et alsulegia glaciali, et alii ei adiuvantur. Munus arbitrum in multis generibus athleticis bipartitum est: ipsum ludum gubernant (initium et exitum ludi monstrant et sic porro), atque lusores peccantes puniunt.

Vestibus aliorum colorum quam alii lusores vestiti sunt, ut melius discernantur.

Arbitri variorum generum athleticorum
-------------------------------------

* Arbiter pedilusoria (a dextra).Arbiter pedilusoria (a dextra).
* Arbiter harpasti Americani.Arbiter harpasti Americani.
* Arbiter bascaudarius (a sinistra).Arbiter bascaudarius (a sinistra).

Notae
-----

1. ↑  Carolus Egger: *Neues Latein Lexicon* (*Lexicon recentis Latinitatis*), "arbiter est, qui ex aequo et bono sententiam fert ad controversias componendas." s.v. *Schiedsrichter*.
2. ↑  *Albert, Levine et Helfer apud Davidis Morgan et Patricii Oeni* Neo-Latin Lexicon *(2018).* s.v. *referee.*
3. ↑  Reijo Pitkäranta, *Suomi-latina-suomi-sanakirja: Lexicon Finnico-Latino-Finnicum*, sub voce *erotuomari* (Helsinki 2002).
4. ↑  Ebbe Vilborg. *Norstedts svensk-latinska ordbok, Editio secunda anni 2009*, sub voce *domare (sport)*.
"**Epistula de Tawagalawa**" sive "**de Piyama-Radu**" (*CTH* 181) a rege quodam Hetthaeorum (probabiliter ab Hattusili III) ad regem Ahhiyawa vel Achaeorum medio saeculo XIII a.C.n. scripta est. Hoc documentum (e quo tabula tertia tantum nobis servata est) res a Piyama-Radu contra regnum Hetthaeorum gestas narrat, eumque capiendum et ad urbem Hattusas mittendum urget. Nomen regis Ahhiyawa non liquet; huius fratrem nomen *Tawagalawa* gerere dicitur, quod nomen idem fuisse ac regis Thebani mythologici Eteoclis ab eruditis censetur (in pronuntiatione Hetthaea fere *(E)tawaglawa(s)*; in lingua Graeca Mycenaica \**Etewoklewes*).

Nexus externi
-------------

* Versio epistulae *Piyama-radu* seu *Tawagalawa* **(Anglice)**

Bibliographia
-------------

* S. Heinhold-Krahmer in *Studien zu den Boǧazköy-Texten* 45, 2001, 192.
* F. Starke in *Studien zu den Boǧazköy-Texten* 31, 1990, 127, 377.
* I. Singer in *Anatolian Studies* 33, 1983, 211
* H. G. Guterbock in *Orientalia* nova series, 59, 1990, 157-165
* Oliver Gurney, "The authorship of the Tawagalawas Letter" in *Silva Anatolica* (2002) pp. 133-41
Wikidata Ingigerda Olai filia
Res apud Vicidata repertae:Ingigerda Olai filia: imagoIngigerda Olai filia: imago
*Nativitas*: 1001; Suecia  
*Obitus*: 10 Februarii 1050; Novogardia Magna  

**Officium**

*Munus*: sacerdos  

**Familia**

*Genitores*: Olaus Sanctus; Estrid of the Obotrites  
*Coniunx*: Iaroslaus I Sapiens  
*Proles*: Elisabetha Iaroslai filia, Anastasia Iaroslai filia, Anna Iaroslai filia, Iziaslaus Iaroslai filius, Sventoslaus Iaroslai filius, Vsevolodus Iaroslai filius, Inguarus Iaroslai filius, Vladimirus Iaroslai filius, Venceslaus Iaroslai filius, Eilas Iaroslai filius  
*Familia*: House of Munsö
**Memoria**

*Sepultura*: Sancta Sophia Kioviensis  
Sanctus (*feriae die* 10 Februarii, 4 Octobris)
**Ingigerda Olai filia** (Suecice *Ingegerd Olofsdotter*), baptizata ut *Irene*, quae ut **sancta Anna Novogardiensis** ab Ecclesia Orthodoxa Russica colitur, anno 1001 Sictonae nata et 10 Februarii anno 1050 Novogardiae mortua, fuit sancti Olai filia et Iaroslai Sapientis uxor.

Vita
----

Anno 1017 a patre Olao Sancto Norvegiae regi desponsata est, sed anno 1018 Iaroslao Kioviensi dedita est (Olaus Norvegicus nam Astridam sororem eius nupsit). Secundum *fabulam de Olao* Snorronis Sturlaei, Aldeigaborgum urbem (nunc Vetus Ladoga) ut dotem Iaroslao attulit, et Ingria hodierna a nomine Ingigerdae nuncupatur. Primum monasterium femininum Kioviae condidit, sanctae Irenae Macedonicae dedicatum.

Notae
-----

1. ↑  *Annales Islandici*, Hafniae 1847, p. 37; *Acta sanctorum quotquot toto orbe coluntur*, Octobris, t. XI, Parisiis et Romae 1870, p. 68.
2. ↑  Nam in monasterio nomen Annam cepit.
3. ↑  Suecice *Sigtuna*, J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. III, p. 379.

Nexus externi
-------------

* De Ingigerda in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
* Vita sanctae Annae Novogardiensis **(Russice)**
Wikidata Ingrid Arndt-Brauer
Res apud Vicidata repertae:Ingrid Arndt-Brauer: imagoIngrid Arndt-Brauer: imago
*Nativitas*: 20 Martii 1961; Marburgum  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae  

**Ingrid Arndt-Brauer** (nata die 20 Martii 1961 Marburgi) rerum politicarum perita Germanica factionis SPD est.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam testimonium maturitatis accepit, Arndt-Brauer ab anno 1980 Marburgi oeconomiae et sociologiae studebat et anno 1985 diploma accepit. Anno 1998/99 pro Circulo Steinfurt operam dedit.

Familia
-------

Arndt-Brauer marito nupsit atque quattuor liberos habet.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1983 sodalis Factionis Socialis Democraticae est. Annis 1993 - 1997 legata ad dietam Circuli Steinfurt erat et anno 1999 pro Ingrid Matthäus-Maier legata ad Dietam Foederalem Germaniae suffecta est. Dehinc ad hunc diem legata parlamenti manet.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis Germaniae
* Pagina personalis
Wikidata Ingolstadium
Res apud Vicidata repertae:Ingolstadium: insigneIngolstadium: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 48°45′47″N 11°25′30″E  
*Numerus incolarum*: 138 016  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ingolstadt
**Gestio**

*Praefectus*: Christian Lösel  
*Procuratio superior*: Bavaria Superior  

**Geographia**

*Superficies*: 133.35 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Ingolstadt Mitte, Ingolstadt Northwest, Q1379138, Q1663259, Q1371810, Oberhaunstadt, Q1276692, Friedrichshofen-Hollerstauden, Q27435467, Q27349799, Q27435464, Q27431368  
*Territoria finitima*: Eichstätt, Pfaffenhofen, Neuburg-Schrobenhausen, Ingolstadt  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Carraria, Kirkcaldy, Grassa, Murania Sobota, Moscua, Magnesia ad Sipylum, Kragujevac, Oppolia, Arrabona  

**Tabula aut despectus**

Ingolstadium: situsIngolstadium: situs
Ingolstadium
**Ingolstadium** urbs Bavariae. Ibi anno 1776 Adam Weishaupt Illuminatorum ordinem condidit.

Mortui
------

* 1508 - Georgius Zingel theologus
* 1543 - Ioannes Eck theologus, adversarius eloquentissimus Martini Luther
* 1552 - Petrus Apianus vir doctus
* 1557 - Vitus Amerbachus humanista
* 1632 - Ioannes t'Serclaes de Tilly, dux militaris
* 1651 - Maximilianus I (dux Bavariae)
* 1974 - Marialuisa Fleißer scriptrix

Nota
----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  (Il mondo antico, moderno e novissimo ... Antonio Chiusole · 1722 apud *Google Books*)

Alium inceptum vicipaediae
--------------------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ingolstadium** spectant. |