recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Foramen nigrum revolvens** in doctrina relativitatis generalis est foramen nigrum cui est motus angularis.

Genera foraminum nigrorum revolventium
--------------------------------------

Sunt quattuor exactae aequationum Einsteinianarum de foraminibus nigris solutiones, quae gravitatem in relativitate generali describunt. Duae harum, foramen nigrum Kerr et foramen nigrum Kerr-Newman, revolvuntur. Late ferunt omnia foramina nigra ad extremum futuros esse foraminibus nigris immobilibus similes, et foramina nigra immobilia tribus (neque pluribus) quantitatibus describi potesse:

* massa (*M*)
* motus angularis (*J*)
* onus electricum (*Q*)

His proprietatibus, quattuor foraminum nigrorum immobilium genera sic definiri possunt:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Non revolvens (*J* = 0) | Revolvens (*J* ≠ 0) |
| Sine onere (*Q* = 0) | Schwarzschild | Kerr |
| Cum onere (*Q* ≠ 0) | Reissner-Nordström | Kerr-Newman |

Conformatio
-----------

Foramen nigrum revolvens in gravitationali magnae stellae revolventis conlapsu creatur, vel ex conlapsu congeriei stellarum vel gasi cuius medium momentum angulare non est zerum. Cum plurimae stellae revolvantur, plurima foramina nigra in rerum natura revolventia esse putantur. Anno 2006 exeunti, astronomi aestimationes velocitatis revolutionis foraminum nigrorum in *Astrophysical Journal* praedicaverunt; GRS 1915+105, foramen nigrum in Via Lactea, opinabilem finem superiorem approprinquans, forsitan miliens centiens quinquagiens in secundo revolvat,.

Conformatio foraminis nigri revolventis a collapsare facta putatur observari emissio erupturarum radiorum gamma.

Metricum Kerrianum, Metricum Kerr-Newmanianum
---------------------------------------------

Foramen nigrum revolvens est solutio aequationis campi Einstein, quo sunt duae notae solutiones exactae: metricum Kerr et metricum Kerr-Newman, putatae usitata omnium solutionum genera foraminum nigrorum revolventium, in regione exteriore.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Black hole spins at the limit | COSMOS magazine.

Bibliographia
-------------

* Melia, Fulvio. 2007. *The Galactic Supermassive Black Hole.* Princeton University Press.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Porta:Lovecraft**. |

**Manuscripta** vel **fragmenta Pnacotica** sunt libri ficticii artis magicae, de quibus Huardus Philippius Lovecraft, scriptor Americanus, in 11 fabulis suis mentionem facit, quae attinent ad Cthulhu Mythos.

De etymologia
-------------

Nomen horum librorum originem ducit a "Pnacoto", oppido antiquissimo, quem incoluit magna gens Yithia. Ibi etiam erat bibliotheca quae Manuscripta Pnacotica continebat.

De historia
-----------

Fertur hos libros scriptos fuisse ante adventum hominum atque esse mucidos et «antiquiores quam ut fas sit eos legere».

Zoogus quidam dixit Ultharae «adhuc superesse novissimum exemplar incredibiliter antiquorum manuscriptorum Pnacoticorum ab hominibus vigilibus exaratorum in regnis borealibus oblivione contritis». Insuper ait «manuscripta illa multa de diis referre».

Notae
-----

1. 1 2 3 4  H. P. Lovecraft, *Somnis quaeritur ignota Cadath*, A. Ricius vertit in sermonem Latinum, Parisiis, 2008
2. ↑  "The Pnakotic Manuscripts (or Fragments)", in *The Necronomicon and Other Grimoires*

Fabulae Lovecraft
-----------------

* "At the Mountains of Madness"
* "The Dream-Quest of Unknown Kadath"
* "The Other Gods"
* "The Shadow Out of Time"

Nexus interni
-------------

* Necronomicon
* De Vermis Mysteriis
* Cthäat Aquadingen
* Liber Ivonis
*Vide etiam paginam discretivam: Phrynichus*

**Phrynichus** (Graece Φρύνιχος; circa 535 a.C.n. Athenis, ut videtur, natus nec ante 476 a.C.n. Siciliae mortuus), Polyphradmonis filius, fuit poeta tragicus Atheniensis e prioribus. 

Thespidis discipulus fuisse dicitur. Anno 511 primum in certamine tragicorum vicit. Anno 494 *Miletum captam* (Μιλήτου ἅλωσις) tragoediam edidit de Mileto a Dario expugnata tantumque maerorem Atheniensibus intulit tantasque lacrimas movit, ut tragoedia interdicta esset auctorque ad multam 1000 drachmarum damnatus esset. In *Phoenissis* anno 476 compositis Phrynichus luctus Persarum ad Salaminem devictorum descripsit. 

Histrionem habuit unum, sed chorum primus in duas dimidias partes divisit, quarum una viros, altera mulieres imitaretur.

Tragoediae
----------

*Suda* tragoedias Phrynichi decem enumerat:

* Πλευρωνίαι *Pleuroniae*
* Αἰγύπτιοι *Aegyptii*
* Ἀκταίων *Actaeon*
* Ἀλκηστις *Alcestis*
* Ἀνται̂ος ἢ Λίβυες *Antaeus vel Lybii*
* Δίκαιοι ἢ Πέρσαι ἢ Σύνθωκοι *Iusti vel Persae*
* Δαναίδες *Danaides*
* Ἀνδρομέδα *Andromeda*
* Ἠριγόνη *Erigone*
* Άλωσις Μιλησίων (vel Μιλήτου ἅλωσις) *Miletus capta*

Notae
-----

1. ↑  Herodotus VI 21.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |
Wikidata Isabella Huppert
Res apud Vicidata repertae:Isabella Huppert: imagoIsabella Huppert: imagoIsabella Huppert: subscriptioIsabella Huppert: subscriptio
*Nativitas*: 16 Martii 1953; Lutetia  
*Patria*: Francia  
*Nomen nativum*: Isabelle Anne Huppert
**Familia**

*Coniunx*: Ronald Chammah  
*Proles*: Lolita Chammah  

**Isabella Magdalena Huppert** (nata Lutetiae die 16 Martii 1953) est histrio Francica quae in pelliculis, theatris, televisione agit. Eius maritus est Ronaldus Alexander.

Vita
----

Huppert anno 1971 cursum honorum histrionicorum incohabatur et usque hodie plus quam 99 inceptis artificiosis gloriatur. Palmam internationalem tulit tamquam actrix optima Canois et Venetiis. Saepissime (quater et decies) proposita est ut Praemium nationale Caesaris reciperet, quod semel ei contigit. 

Pelliculae notissimae in quibus partes egit sunt *Madame Bovary* (1991), *La pianiste* (2001), *Huit femmes* (2002), *Amour* (2012), *Elle* (2016), *L'avenir* (2016).

Nexus externi
-------------

* Informationes apud *IMDb*
* Informationes apud *allmovie*
* Informationes apud *filmsdefrance*
* Colloquium percontativum de partibus femineis actis
**Ius idoneae vivendi rationis** est iurum humanorum pars quae ... (quae sequuntur meliore Latinitate scribenda sunt!) adaequum domum, alimenta, aquam, vestimenta, pecuniam in casu inopiae operatum, morbi, invaliditatis, senectutis et securitatem socialem spondet.

Universa Iurum Humanorum Declaratio in suo Articulo XXV dixit;

> Suae quisque ius ad adeaquatum gradum vitae habet, quod bonae et integrae valetudini caveat, commodo suo et familiae, singulari cura victus, vestis domicilii, curationis medicinae et societatis vitae officiorum utilium; praeterea ius habet eiusdem securitatis, si in inopia operarum, morbu, invaliditate, viduitate, senecis aut defecttate a copiis quod invita est. - Universa Iurum Humanorum Declaratio, Articulus 25

Etiam Pactio Internationalis de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae in suo Articulo XI hoc ius spondet. 

Origo notionis "iuris ad adaequatum gradum vitae" loquentia Franklini D. Roosevelt, "Quattuor Libertates", hoc est, libertas loquendi, libertas religionis, libertas e fame et libertas e metu.

Nexus interni
-------------

* Allevatio paupertatis
* Auxilium humanitarium
* Ius aquae
* Iura oeconomica, socialia et culturalia
* Ius domicilii
* Ius veste utendi
* Internationalis iurum humanorum lex
* Qualitas vitae
*Vide etiam paginam discretivam: Niobe*

Nioba de liberis necatis deplorat. Tabula ab Abrahamo Blomaert anno 1591 picta.
**Niobe** (Latine etiam *Nioba*) est figura mythologica Graeca. 

Nioba Tantalo Lydorum rege Dionaque nata Amphioni regi Thebano nupsit. Ex ea Amphion septem filios et septem filias procreavit.

Feriis Latonae Thebis celebratis, Nioba superbiam erga deam demonstravit. Itaque Latonae iratae graves poenas dedisse traditur: 
etenim Nioba liberos suos Apolline Dianaque illa dea natis praestantiores esse dixerat. Latonam hanc contumeliam tam aegre tulisse narrant, ut Apollo et Diana iussu deae liberos omnes quatuordecim Niobae sagittis oppresserint atque interfecerint. 

His rebus confectis Athenis a deis ambobus sepulti sunt. Niobam dolore devictam contumeliae adversus Latonam ostentae acriter paenitebat. Dicitur vitam illius tam longe duravisse quam se unam cenam sumpsisse. Tum dei misericordes eam in saxum marmoreum in monte Sipylo mutaverunt, e quo flumina aquaria velut lacrimae effluebant.

Narratur hoc saxum fuisse Lydico in monte, qui Sipylus appellatur.

Parthenius aliter Niobae fabulam narrat: Latona irata vir eius Philottus in venatu periit paterque Assaon nepotes omnes interfecit, cum filia amorem eius incestum repudiavisset.

Notae
-----

1. ↑  Hyginus, fabulae (cf.).
2. ↑  *Ilias* XXIV.602-617. Iuvenalis, *Satura* VIː 172-177
3. ↑  Ovidius, *Metamorphoses* 6,148-316 (cf.). Sophocles, *Antigone* 823-833. Seneca, *Agamemnon* 375-379. Pausanias, *Descriptio Graeciae* I,21.3.

Nexus interni
-------------

* Niobium
* 71 Niobe

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nioben** spectant. |
Visio Institutionis Kyoto Animationis post indendium
**Impetus incendiarius in Kyoto Animation** est Impetus incendarius sceliad Primum Institutionem **Kyoto Animation** (Iaponice:京都アニメーション), societas *Anime*, pro homincidio magno qui die 18 Iulii 2019 fit, quod 36 homines necati sunt et 34 homines (et sceleris actor) vulnerabiles in districto Fushimi, Kyoto Iaponiae. Pessima temeritas homicidii post Secundum bellum mundanum

Actor non relationem cum Koyto Animatione, sed odium et delusionem contra societatem tenet et cum 40L benzino ad aedificinum Institutionis primum iacet cum igni cum exclamatione "Mori!" (Iaponice:死ね *Shine*), quod tutum aedificium destructum est. Et actor gladios et melleum possederat.

Visio Institutionis ante Impetum anno 2015
Visio cum floribus pro condolentia
Primus minister Iaponiae Abe Shinzō et praedides legatusque multi civitatium sicut Canada, Francia, Germania, Civitates Foderatarum condolent et Antonius Guterres, secretaruis generalis Nationum Unitaeum Et auxilium per collativum commune sicut "GoFundMe" et beneficentias pro Kyoto Animatione sunt.

Sed die 27 Augusti 2019, auctoritas vigilis Kyotensis nomina victimarum publicavit ad diurnariorum artem contra voluntatem familiarum victimarum.

Die 25 Ianuarii 2024, iudicium Kyotoense actorem impetus incendiarii sententiam poenae capitalis iudicavit.

Notae
-----

1. ↑  京アニ放火殺、入院中の20代女性が死亡　犠牲者36人に (nunctus die 5 Octobris 2019) post 京アニ放火事件による死者は35人に Nuntius die 27 Iulii 2019. Iaponice)
2. ↑  De Impetu (The Guardian)
3. ↑  UN stands in solidarity with Japan follwing deadly arson attack at leading animation studio in Kyooto
4. ↑  京アニ事件、京都府警が「実名公表拒否」とした複数遺族が否定も
5. ↑  Japan: Man sentenced to death for Kyoto anime fire which killed 36

Nexus interni
-------------

* Impetus Sagamihara die 26 Iulii 2016 factus
Wikidata Regio Tumenensis
Res apud Vicidata repertae:Regio Tumenensis: insigneRegio Tumenensis: insigneRegio Tumenensis: vexillumRegio Tumenensis: vexillum
regio  
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°50′0″N 69°0′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Russia  
*Territoria finitima*: Komi, Districtus autonomus Neneticus, Regio Sverdloviensis, Regio Kurganensis, Territorium Crasnoiarense, Regio Tomensis, Regio Omiensis, Kazachstania Septentionalis, Districtus autonomus Chanty-Mansiensis – Iugra
**Forma**

*Area*: 1 464 200 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Tumenum  

**Gestio**

*Praefectus*: Alexander Moor  

**Vita**

*Incolae*: 3 778 053  
*Zona horaria*: Tempus Catharinopolitanum, Asia/Yekaterinburg  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: 72
**Tabula aut despectus**

Regio Tumenensis: situsRegio Tumenensis: situs
**Regio Tumenensis** (Russice Тюменская область, tr. *Tjumenskaja oblast'* ) est subiectum Foederationis Russicae, anno 1944 creatum, et ab anno 2000 in eius districtum (circulum) foederalem Uralicum inclusum. Districtus autonomi Chanty-Mansiensis – Iugra et Iamalo-Neneticus partes regionis Tumenensis sunt.

Regio Tumenensis, in Siberia Occidentali sita et Urales ab occidente adiacens, cum regione Archangelopolitana (eius districtu autonomo Nenetico) in septentrio-occidente, re publica Komi in occidente, regionibus Sverdlovskensi et Kurganensi in meridie-occidente, Kazachstania (eius regione Septentrio-Kazachstanica) in meridie, regionibus Omensi et Tomensi in meridie-oriente atque territorio Crasnoiarensi in oriente et septentrio-oriente contermina, in septentrione ab Oceano Glaciali Septentrionali alluetur. Aream 1 464 173 km2 et circa 3 692 milia incolarum (anno 2017) habet.

Caput regionis est Tumenum. Altera urbs magna et antiqua est Tobolium; atque Ischimus urbs vetus est.

Obius et Irtis maxima flumina regionis sunt; alia flumina sunt Ischimus, Isetus, Tauda, Tobol, Tura.

Notae
-----

1. ↑  Alexandri Guagnini *Sarmatiae Europeae descriptio*, 1573; Ioannis Eberhardi Fischeri(ru) *Quaestiones Petropolitanae*, Petropoli 1770, p. 60.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°50′0″N 69°0′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **regionem Tumenensem** spectant. |

* Situs officialis administrationis regionis Tumenensis **(Russice)**
Wikidata Teresia Abulensis
Res apud Vicidata repertae:Teresia Abulensis: imagoTeresia Abulensis: imagoTeresia Abulensis: subscriptioTeresia Abulensis: subscriptio
*Nativitas*: 28 Martii 1515; Gotarrendura  
*Obitus*: 15 Octobris 1582; Monastery of the Anunciación  
*Patria*: Hispania, Corona Castellae  
*Nomen nativum*: Teresa Sánchez de Cepeda Dávila y Ahumada
**Familia**

*Genitores*: Alonso Sánchez de Cepeda; Beatriz de Ahumada  
*Coniunx*: no value  

**Memoria**

*Sepultura*: sepulcher of Saint Teresa of Avila  
Sanctus, sanctus (*feriae die* 15 Octobris)

| *Sancta Teresia Abulensis* |
| --- |
|  |
| Virgo, Doctrix Ecclesiae |
| Nata | 1515, Abula |
| Mortua | 1582, Alba de Tormes |
| Patrona  | Hispania |
|  Index Sanctorum |

Sancta **Teresia Abulensis** vel **Teresia a Iesu** vel **Teresia** (Hispanice *Teresa de Jesús*, *Teresa de Ávila*; nata *Teresa de Cepeda y Ahumada* Abulae in Hispania die 28 Martii 1515, mortua Albae de Tormes die 4 Octobris 1582) fuit mulier monialis, mystica, et constitutrix ordinis Carmelitarum Discalceatarum. Doctrix Ecclesiae Romanae Catholicae habetur.

Vita
----

Ordinem Carmelitarum ingressa, ita contemplatione et scientia profecit, ut non modo sui ordinis reformationem protruderet, verum etiam altissimae doctrinae libros scriberet, vitae experientia comprobatos. Constitutrix ordinis Carmelitarum Discalceatarum, rami Ordinis fratrum Beatae Virginis Mariae de Monte Carmelo, ea post mortem facta est Doctrix Ecclesiae.

Opera
-----

* Pars prima: Líber vitæ Sanctæ Theresæ De Iesu et Líber Fundationum Monastorum. Translatio ex hispánico, Mathiae Martínez.

* Pars secunda: Viam perfectionis, Castellum animæ, Exlamationes vel meditationes animæ ad Deum suum.

Bibliographia
-------------

* Commentarius de Teresia Abulensis ex situ Encyclopaedia Britannica
Pristinum coenobium monialium OSB, in recessu turres Ecclesiae Sanctae Mariae.
Tecti res subtiliores.
Frons septentrionalis. **Monasterium Superius** (Theodisce *Oberkloster*) est area coenobialis historica media in urbe Arnstadii (in via Untergasse no. 1/3) in Germania sita.

Descriptio
----------

Complexus in meridie Ecclesiae Sanctae Mariae situs est, ubi olim erat Coenobium Sanctae Mariae postquam moniales a montano coenobio Sanctae Walpurgi dicato anno 1309 in urbem transmigraverunt. 

Domus anno 1521 constructa nonnullos annos erat pars coenobii Benedictinarum quod proper sic dictam Reformationem aboliverunt. In pedeplanis aulula capitularis ut videtur erat, in primo tabulato dormitorium. Apud frontem occidentalem restantia lapidea domus detecta sunt, ita ut concludas hac olim alias partes adstructas fuisse. Omnino autem saecularis adstructio prima facta est anno 1564, domino Erasmo Kilian curatore; circa annum 1700 parietes internos inserebant ad adaptandum totum ut hominibus habitationes commodae praeberentur. Isto tempore etiam angulus inter meridiem et orientem advenit et domus portarum, quae bene conservabatur usque hodie.

Xystus inter pristinum coenobium et citatum ianitoris casam refectus est anno 2009. Conclavia saeculi XVIII optime conservabantur et continente inhabitabantur.

Coenobium inferius
------------------

Coenobium sic dictum inferius anno 1564 constructum est, muris antiquis adhibitis, cum parietibus craticiis. Eius usus semper erat habitatio. Fastigium eius ornant figurae in rosis et crucibus decussatis. Inde ab anno 1822 carcer hic erat, cum laboratorio pro captivis: in area subtegulanea videris usque nunc singulas captivorum cellas. Anno 2009 restaurationes amplissimae incohatae sunt, et consilia de usu optimo proposita sunt (e.g. tamquam deversorium).

Nexus externi
-------------

* Fons
* Ichnographiae annorum 1572/73
* Photographema Coenobii inferioris
* commentatio in actis diurnis *TA*, mense Octobri anni 2012[*nexus deficit*]

Notae
-----

1. ↑  Vitruvius 2,8,20
Molae Grundmühle in valle rivuli Weißbach
Index viae ad planitiem *Orphaler Grund*
**Monasterium Orphal** (Theodisce: *Kloster Orphal*) haud procul ab Töttelstadt (Erfordiae) situm monachium pristinum famosumque fuit.

Historia
--------

Verisimiliter patrocinio Sancti Georgii dedicatum fuit. Fratres Eberhardus et Cuno Treverenses pecunias coenobio erigendo dederant, cui prima mentio anno 1074 in epistula a monasterio quodam in Zierenberg-Burghasungen (provinciae Cassellensis) data. Mentio autem ultima anno 1307 inscribitur, ubi archiepiscopus Moguntinus ipse coenobium servavit. Iste homo iura patronalia benedictinis Erfordiensibus divitioribus dederat. Fanum valde ruinosum anno 1470 reconsecratum est benedictinis faventibus. Causa loci salvandi fuit fama de moniali quodam diebus festis Sancti Bonifatii ibidem aquam sanctam spargenti. Reformatione saeviente denique circa annum 1530 locus desertus est.

Descriptio
----------

Coenobium campestre ad torrentem Weißbach situm planitiei hodiernae *Orphaler Grund* nomen dedit. Molendinum *Grundmühle* cum caupona urbanis relaxationi est quo excursiones totum annum fiunt. Muri paucissimi testimonium de monachio vix perhibere queunt, ita ut imagines fictae in caupona pendentes visui tactuique succurrant. Cristam 300 metros altam nominaverunt *Orphaler Berg* quam ad orientem monticulus *Katzenberg* et in valle puteus monasterialis attingunt. Quae omnia monachii veteris territorium indicant cinguntque. De interitu coenobii fabula vulgatissima narratur. Mense Augusto anni 2016 crux magna in situ erecta est ut memoria coleretur et peregrinationes aliquando reincoharentur.

Nexus externi
-------------

* Tractatio de animo monastico, anno 2011 in ephemeride locali[*nexus deficit*]
* De monasterio in pagina interretiali privata quadam[*nexus deficit*]
Wikidata Universitas Laval
Res apud Vicidata repertae:Universitas Laval: insigneUniversitas Laval: insigneUniversitas Laval: logotypusUniversitas Laval: logotypus
publica quaesitionum universitas, editrix aperta, university in Quebec  
*Civitas*: Canada  
*Locus*: 46°46′48″N 71°16′29″W  
*Situs*: Cité-Universitaire
**Rectio**

*Rector*: Sophie D'Amours  
*Nomen officiale*: Université Laval;   
Situs interretialis  
*Praetorium*: Quebecum urbs;
**Origo**

*Conditor*: François de Laval  
*Inceptio*: 1852  

**Commemoratio**

*Adagium*: Deo favente haud pluribus impar  

Despectus in aedificia universitatis.
**Universitas Laval** seu **Lavallensis** (Francogallice *Université Laval*) est universitas publica Quebeci in urbe Canadensi anno 1852 constituta sub litteris patentibus reginae Victoriae. Veterrima eruditionis superioris universitas francophonica in Canada est. 

Sententia universitatis est "Deo favente haud pluribus impar."

Notae
-----

1. ↑  "Universitatis Laval" ter hic reperitur.
2. ↑  "Universitatis Lavallensis" semel hic reperitur in contextu minus officiali.
3. ↑  "Lavalensis" (vb. adiect.) in nominibus biologicis, e.g. *Enterocloster lavalensis*, *Monolistra lavalensis.*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°46′48″N 71°16′29″W • Encyclopædia Britannica |

* Situs proprius
Monumentum in viridario curatorio Hagiopolitana
Hagiopoli in Eichsfeldia in Germania invenitur vetutissimum **Monumentum de proelio Lipsiensi** (Theodisce: *Völkerschlachtdenkmal*) quod umquam in terra germanophona erectum est.

Descriptio
----------

Monumentum in bello viridario pro Henrico Heine nominato stat inde ab anno 1815 quo victoria olim Lipsiae contra Francogallos parta quam dignissime honoretur. Columna generis Gothici recentioris post Napoleonis Bonaparte tyranni Francogallici cladem est erecta. 

Tempore crudeli Francogalliciae occupationis Hagiopolis caput districtus Harthici fuit. Inde multi Eichsfeldienses Lipsiae anno 1813 morti obierunt bello indicto. Monumentum Hagiopolitanum quasi exemplo fuit modernis cippis honorariis quos ubique pro militibus mortuis politici ponere solebantur. 

Monumentum Hagiopolitanum lapide arenaceo est. Id esse et monumentum et instrumentum ad gratias agendas in felici omnium bellorum Napoleonorum fine constat. Attamen Lipsiae ipsius monumentum multo maius et gravius et notius stat.

Nexus externi
-------------

* De viridario ubi et monumentum
* Tractatio in ephemeride mensis Octobris 2015 de monumento refecto[*nexus deficit*]
Armandus Emmanuel Plessaeus de Richelieu
**Armandus Emmanuel Plessaeus de Richelieu** (natus 25 Septembris 1766 Lutetiae, mortuus 17 Maii 1822 eodem loco) vir publicus ac miles Francicus erat.

Vita
----

Post itinera per Europam Richelieu anno 1790 ad exercitum Russicum accessit et insequentibus annis pro Russia in bellis diversis pugnavit. Anno 1791 post mortem patris dux de Richelieu factus est. Anno 1805 legatus imperatoris Russiae Crimaeae aliorum regionum nominatus est. Postquam Napoleo I imperator victus est, Richelieu anno 1814 in patriam revertebat atque cum rege Ludovico XVIII e Francia fugit ab imperatore Napoleone, qui brevi tempore anno 1815 ex exilio venerat. Regno iterum restituto Richelieu die 24 Septembris 1815 successor Caroli Mauritii de Talleyrand administer rerum exterarum et primus minister Franciae nominatus est. Hunc magistratum ad 29 Decembris 1818 duxit. Eo tempore ad ad augendam potentiam Franciae multa effecit, inter alia et Convento Aquisgrani interfuit, quo Francia exercitu occupationis liberata est. Propter legem suffragii ab eo propositum, sed a ministris collegis repudiatum se a magistratu abdicavit. Die 21 Februarii 1821 iterum praeses consilii ministrorum factus iam 12 Decembris eiusdem anni se recepit. Anno insequente mortuus est. Ab anno 1816 sodalis Academiae Francicae erat.

Nexus externi
-------------

* De monumento Richelieu in urbe Odessa (lingua Francica)
* Civitas Richelieu de hortis castelli Richelieu (lingua Francica)
Gulielmus Garrow, advocatus qui ideam praesumptionis innocentiae primo in his verbis nominavit.
**Praesumptio innocentiae** est in iure praesumptio, ob quam necesse est advocatis culpam rei iudicio confirmare. In iure latino Romanorum, dictum "in dubio pro reo" ("Favorabiliores rei potius quam actores habentur" secundum *Digestum Iustiniani* D.50.17.125) simile ad praesumptionem innocentiae videtur. Ab saeculo XX, haec praesumptio est una ex principiis iuris criminalis; atque Conventio de Protectione Iurum Humanorum et Libertatum elementariorum et Pactio internationalis de iuribus civilibus et politicis hanc ideam protegere conantur ut iura humana efficiantur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Articulus XI
3. ↑  Articulus XIV

Bibliographia
-------------

* Ferzan, K. 2014. "Preventive Justice and the Presumption of Innocence". *Criminal Law and Philosophy*, 8(2), 505-525.
* Gray, A. 2017. *Presumption of Innocence in Peril : A Comparative Critical Perspective.* **(Anglice)**
* Hamilton, C. 2007. *The presumption of innocence in Irish criminal law : 'whittling the golden thread' (Justice in controversy series)*. Eblanae. **(Anglice)**
* Illuminati, I. 1979. *La presunzione d'innocenza dell'imputato*, Bononiae.
* Law, J. & Martin, E. 2009. "Presumption of innocence". *A Dictionary of Law*, Oxoniae. **(Anglice)**
* Morton, J. & Hutchison, S. 1987. *The presumption of innocence*. Toronto. **(Anglice)**
* Schwikkard, P.J. 1999. *Presumption of innocence*. Kenwyn. **(Anglice)**

Nexus interni
-------------

* Habeas corpus
* Onus probandi
* Iura civilia et politica
* In dubio pro reo
* Nemo tenetur edere contra se

Nexus externi
-------------

Iura humana primae aetatis

aequalitas ante legem • 
ius vitae • 
interdictio torturae • 
interdictio servitutis et laboris coacticii • 
libertas a captivitate (e.g. habeas corpus) • 
interdictio custodiae solum pacti civilis causa • 
libertas commeandi • 
praesumptio innocentiae • 
nulla poena sine lege • 
ius ad personalitatem in lege • 
protectio vitae privatae • 
libertas religionis • 
libertas exprimendi (libertas loquendi, imprimendi, artis &c.) • 
libertas conventus • 
libertas associationis • 
libertas conubii • 
protectio liberorum • 
ius suffragii
Plato a Raphaele Sanctio pictus
**Phaedrus** (Graece: *Φαίδρος*) est dialogus Platonis compositus, ut opinamur, circa annum 370 a.C.n. eodem fere tempore ac Res publica et Symposium. Dialogus ex colloquio inter Socratem et Phaedrum constat, pertractatque propositiones rhetoricam, animam, amentiam, Adonis hortos necnon amorem sive erotem.

Argumentum
----------

Socrates et Phaedrus ruri Atheniensi ambulantes inter se conveniunt. Phaedrus orationem Lysiae recitat scribentis, ut iuveni sit familiariter utendum cum viro, qui eum non amat, neque cum viro eum amanti. Socrates mordaciter orationem laudat; quo facto de eodem argumento orationem suam componit. Phaedrus hanc meliorem esse concedit, Socrates autem ait istam deos elusisse. Amorem enim esse divinum, sed in orationibus eorum eum profanum apparuisse. 

Deinde ille orationem componit amorem laudantem, in quo dicit eum esse necessarium animis humanis, ut in caelum redire possint. Plato facit Socratem quendam similitudinem de iugo narrantem, qua sua theoria reincarnationis animae humanae, et quomodo anima regnum idearum visitare valeat, illustratur. Phaedrus orationem laudibus effert, et Socratem rogat, quomodo bona oratio componi possit. Extremus dialogus scilicet artem rhetoricam tractat.

Bibliographia
-------------

* *Understanding the 'Phaedrus'. Proceedings of the Second Symposium Platonicum, Perugia*, curante Livio Rossetti, Academia Verlag, Sankt Augustin 1992 («International Plato Studies» 1), ISBN 978-3-88345-630-0.
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Principium non respuendi** (Francogallice *non-refoulement*) est principium iuris internationalis quod exclusionem vel respuendum homines exsuli ad civitatem prohibet, ubi libertatem vel vitam priveri potest.

Et Conventio de statu profugorum et Conventio contra Torturam, alteram Atrocem, Inhumanam seu Humiliantem Tractationem seu Poenam hoc principium confirmant. Etiam hoc pars iuris cogentis putatur humanitarii iuris rationis.

Etiam Conventio Europaea ad iura hominis defendenda (Articluo 3) et Conventio Americana de Iuribus Humanis (Articulo 33) principium non respunendi admisit relatione interdioctionis torturae et iuris asyli.

Nexus interni
-------------

* Ius asyli

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Conventio de statu profugorum, Articulo 33
3. ↑  Conventio contra Tortura, Articulo 3
4. ↑  "The jus cogens Nature of non-refoulement."
Bundesarchiv Bild 183-R35179, Prof. Friedrich Ratzel
**Fridericus** vulgo *Friedrich* **Ratzel** (natus die 30 Augusti 1844 Carolsruhae, mortuus die 9 Augusti 1904 Ammerland in Bavaria Superiore) naturalista Germanicus fuit.

Vita
----

Ratzel pharmacopola anno 1866 naturalibus scientiis studere coepit ad Caroli Hesychium - apud Carolum Zittel - et Heidelbergae. Postquam mense Maio 1868 doctor creatus est iter fecit in Franciam meridianam. Tunc voluntarius in bello Germano-Francico pugnans Auxonae gravi vulnere affectus est. A mense Aprili 1871 pro foliis Agrippinensibus *Kölnische Zeitung* in Italia, Francia, Transilvania, Hungaria, America Septentrionali, Mexico et Cuba laborabat relata reddens et nova scribens. 

Mense Decembri 1875 Monaci veniam in Schola Superiore Technica docendi nactus, anno 1876 professor declaratus est. Iam autumno 1886 Lipsiam itum est.

Ratzel scriptor
---------------

Praeter academica iste vir permultas litteras pepigit. Ephemeridibus diariisque maxime illustribus symbolas suas diversas tradere pervoluit, inter quas recensiones, critica, biographica non defuerunt.

Ecce magna opera eius: »Anthropogeographie« (Stutgardiae 1882–91); »Völkerkunde« (Lipsiae 1886–88); »Politische Geographie« (Monaci 1897) et »Die Erde und das Leben, eine vergleichende Erdkunde« (Lipsiae 1901–1902). 

Opera minora sunt: »Sein und Werden der organischen Welt« (Lipsiae 1869); »Wandertage eines Naturforschers« (Lipsiae 1873–74); »Vorgeschichte des europäischen Menschen« (Monaci 1875); »Städte- und Kulturbilder aus Nordamerika« (Lipsiae 1876); »Aus Mexiko« (Vratislaviae 1878); »Die Vereinigten Staaten von Nordamerika« (Monaci 1878–80); »Die Erde. Ein geographisches Lesebuch« (Stutgardiae 1881); »Deutschland, Einführung in die Heimatkunde« (Lipsiae 1898); »Die Lage im Mittelpunkte des geographischen Unterrichts« (1899); »Die Schneedecke, besonders in deutschen Gebirgen« (Stutgardiae 1890); »Das Meer als Quelle der Völkergröße« (Monaci 1900); »Über Naturschilderung« (Monaci 1904).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fridericum Ratzel** spectant. |

* Vicifons
* opera apud Projekt-Gutenberg
* catalogus professorum Lipsiensium
Folium Anthologiae Palatinae saeculi decimi (Codex Palatinus 23, Bibl. Univ. Heidelbergensis).
Anthologia Graeca a van Bosch et van Lennep edita (5 vol. 1795-1822. Photographema factum in Bibliotheca Britannica). Continet Grotii versionem metricam Latinam copiose illustratam necnon textum Graecum editionis Wechelianae(1600) multis erroribus deformatam, quae immutatam praebet editionem Planudeam anni 1566 ab Henrico Stephano curatam.
**Anthologia Graeca** est anthologia vel thesaurus carminum, maxima ex parte epigrammatum, qui totum tempus Litterarum Graecarum ab antiquitate usque ad Imperium Romanum Orientale complectitur.

Editio hodierna ex carminibus duorum codicum manuscriptorum constat, quorum antiquior ac copiosior saeculo decimo septimo ineunte in *Bibliotheca Palatina* Heidelbergae repertus est, unde nomen **Anthologia Palatina** trahit. Praeterea est manuscriptum brevius iam diutius notum, quod anno 1494 primo typis mandatum est et ex compilatore Maximo Planuda **Anthologia Planudea** nominatum est.

Editiones
---------

* Beckby, Hermann, ed. *Anthologia Graeca* (Sammlung Tusculum). Editio secunda, Monaci 1965 sq. (4 vol. Graece-Theodisce).
* Ebener, Dietrich, ed. *Die Griechische Anthologie in drei Bänden* (Bibliothek der Antike). Berolini 1991, ISBN 3-7466-0096-0.

Bibliographia
-------------

* Alan Cameron, *The Greek Anthology: from Meleager to Planudes*. Oxonii: Clarendon Press, 1993
* Albin Lesky: *Geschichte der griechischen Literatur*, Monaci 1993 ISBN 3423045957
* Leopold Schmidt: Anthologia (1). In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. I,2. Stuttgardiae 1894, Col. 2380–2391.

Nexus interni
-------------

* Hieronymus Boschius (poëta)

Nexus externi
-------------

* W. R. Paton: *The Greek Anthology* (Loeb Edition), editio Graeca-Anglica (in interrete adhuc libri 1-6 inveniuntur)
* William Smith: *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (1867), Art. Maximus Planudes, descriptio accurata historiae textus ac editionum Anthologiae Graecae
* Quaestiones mathematicae et aenigmata in libro decimo quinto Anthologiae Palatinae (Italiane)
* Anthologia Graeca cum versione Latina Hugonis Grotii:

vol. I (libri I-II)
vol. II (libri III-IV)
vol. III (libri V-VI)
vol. IV (Boschii animadversiones)
vol. V (Boschii animadversiones)
Tabula commemorativa de colloquio inter Trutfetter et Luther
Collegium Marianum **Collegium Marianum** aedificium historicum est in centro urbis Erfordiae, via Mainzerhofstraße 11. Notum est tamquam locus ubi a catholicis abalienatus Martinus Lutherus et catholicissimus Iodocus Trutfetter de theologicis disputaverunt.

Descriptio
----------

Haud multae aedes temporis gloriosi Universitatis Erfordiensis mediaevalis adhuc exstant. Eius nucleus, *Collegium Maius* in via Michaelisstraße, anno 2011 in multis partibus reaedificatum est. Eo plus valent eius paucae partes originales. Domus passus nonnullos magis ad meridiem sita, ubi illustris librorum collector Amplonius Rating de Berka habitavit, non iam visibilis est. Sortem eandem habet Collegium Marianum, quod erat iuristarum sedes et collegium haud exiguum. Fundatum est anno 1448 sumptibus canonici cathedralis Henrici Gerbstedt. Patebat collegium istud etiam scholasticis theologiae, cum semper iurisprudentia maioris momenti esset. Cognomen collegii facetum erat *Bononiae septentrionalis*.

Tempore Reformationis collegium notum erat quippe quod Lutherum studiosum sartum et tectum conservabat. Sed Lutherus iam aestate anni 1505 studia iurisprudentiae reliquerat et monachus factus est apud Augustinienses. Ita Lutherus consuetudinem profundam cum collegialibus verisimiliter non erat. Insuper dubium est, num ille hic aut in Collegio Amploniano studuerit. Sed proculdubio mense Maio 1518 colloquium maximi momenti inter reformatorem et domnum Trutfetter habitum est. Lutherum valde paenituit quod iste ideas reformatorias refutavit.

Memoria tenenda
---------------

Ab plurimis autem scholasticis universitariis Lutheri doctrinae libentius acceptae sunt ut et a multis burgensibus. Inde ab principio reformationis asseclae Erfordiae erant et loci, quos Lutherus visitaverat, mox veri loci peregrinatorii fiebant (i.a. coenobium ubi Lutherus degebat). De his omnibus ut memoria maneat propositum est Societatis Historicae Erfordiensis quae nuncupatur. Iam saeculo XX ineunte eius participes tabulam commemorativam in situ affigi iusserunt. In ea scriptum est hoc: "Hier stand ehemals das Collegium Marianum, in dem Dr. Jodocus Trutfetter, der bedeutendste scholastische Philosoph seiner Zeit, am 9. Mai 1518 mit Dr. Martin Luther seine berühmte Unterredung hatte." Illo tempore videlicet sufficiebat tam tenuis informatio omnibus praetereuntibus, qui ipsi plus de his omnibus scirent.

Bibliographia
-------------

Steffen Raßloff: *100 Denkmale in Erfurt. Geschichte und Geschichten. Mit Fotografien von Sascha Fromm* (Thüringen Bibliothek, vol. 11), Essen 2013.

Nexus externi
-------------

* De Collegio Mariano
* Tractatio in periodico quodam[*nexus deficit*]
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Siphonarii aquam siphone aspergunt.
**Siphonarius** est custos exstinctionis ignium peritus et genus vigilis, cuius opus est incendii exstinguere et populis eripere, sed saepe est aquas tollenono iaciens.? Siphonarii in ignis magistro aut statione, qua appellatur statione vigilum, stant. Alicubi discent exigentias medicorum et dantur instrumentos medicorum laesas victimas. Saepe ignis exstinguere aquam aspergente siphone. Vehiculum siphonarii siphonarios vehant et armatus instrumentibus exstinguntum ignis.

Vehiculum siphonarium.
Siphonarii ramos arboris amputant.
Traduntur primi siphonarii Romani fuisse a Marco Licinio Crasso uno ex triumviris instituti. Idem praesidebat corpus siphonarios, sed haud auxilium quam miseros heros extoquendum.

Archaeologi sub Bernd Paeffgen Germano anno 2004 in Rheno machinam invenerunt quae hasutrum ex saeculo quarto videtur.

Notae
-----

1. ↑  "Florida Fire Fighter Chief's Association". *Vigiles Societas*. Florida Fire Chiefs' Association. 15 December 2004  **(Anglice)**
2. ↑  De usibus verbi, vide John Traupman Phd, *Latin and English dictionary* (a Bantam Books, 2007, pagina 449)
3. ↑  De usibus verbi, vide John Traupman Phd, *Latin and English dictionary* (a Bantam Books, 2007, pagina 542)
4. ↑  Situs interretialia.

Nexus interni
-------------

* Corpus siphonariorum

Nexus externi
-------------

* "Vigiles Societas"


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **siphonarios** spectant. |
Fertilizatio in hominibus sapientibus. Semen et ovum per fertilizationem coniunguntur, conceptum efficientes, qui se per octo aut novem dies in vallo uterino implantabunt, ubi novem menses habitabit.
**Conceptus** sive **conceptum** (a *conceptione*) est embryo, res annexae, et membranae consociatae, exitus conceptionis. Omnes comprehendit structuras quae ex zygoto pariuntur, et embryonicas et extraembryonicas; amplectitur praeterea embryonem atque embryonicam placentae partem membranasque consociatas: amnion, chorion (saccum gestationalem), et vas umbilicum.

Nexus interni
-------------

* Blastocystis
* Diapausa embryonica
* Fertilizatio
* Fetus
* Implantatio (embryo humanus)
* Progressus antenatalis

Bibliographia
-------------

* Miller, Karl. 2004. Letters to the Editor: Does Pregnancy Begin at Fertilization: In Response. *Family Medicine,* November-December, 690–691. PDF.
* Wilcox, A. J. D. D. Baird, et C. R. Weinberg. 1999. Time of implantation of the Conceptus and loss of pregnancy. *New England Journal of Medicine* 340(23):1796–1799. PMID 10362823. doi:10.1056/NEJM199906103402304.

Nexus externi
-------------

* "Implantation of the blastocyst and early development of the placenta and embryo" Google Books.
**Ferriviae Berna–Lötschberg–Sempronius** (acronymo **B. L.S.**) sunt societas Bernae quae ferrivias in pagis Helvetiae Berna, Valesia, Novicastrum, Friburgum, Lucerna et Salodurum gerit.

Historia
--------

B.L.S. die 24 Aprilis 2006 condita est ex unione societatum S.A. bernensium *BLS Ferrivia Lötschberg* (condita 1906) et *Ferriviae Mittelland (RM)*. A societate BLS vetere recepit retem ferriviarum inter urbes Novicastrum, Friburgum, Biennam, Lucernam, Thunam, Interlacum et Brigam sicut a societate R.M. lineam ferriviarum Monasterium-Salodurum-Thuna.

Vectura
-------

Linea ferriviae transit in Alpibus nonnullos cuniculos sicut cuniculum Lötschberg veterem inter urbes Kandersteg et Goppenstein in Valle Illiaca superiore vel cuniculum Lötschberg novum inter Frutigen pagi Bernae et Vispam in pago Valesia.

*B.L.S. Cargo* est societas affiliata vecturae onerariae anno 2001 condita tramines inter Germaniam et Italiam ducens trans montem Sempronium inter Valesiam et urbem Italicam Oscelam Lepontiorum.

Navigatio lacuum Briensis et Tunensis a Ferriviae Berna–Lötschberg Mons–Sempronius Mons geritur.

Pinacotheca
-----------

* Tramen B.L.S. regionaleTramen B.L.S. regionale
* Tramen onerarium contineriorum cum hamaxa B.L.S. Connnecting EuropeTramen onerarium contineriorum cum hamaxa B.L.S. *Connnecting Europe*
* Machina vectrix historica B.L.S.Machina vectrix historica B.L.S.
* Tramen autocinetum apud portam meridionalem cuniculi Sempronii in ItaliaTramen autocinetum apud portam meridionalem cuniculi Sempronii in Italia
* Tramen cum autocinetis onerariisTramen cum autocinetis onerariis
* Tramen siphonariumTramen siphonarium

Nexus interni
-------------

* Cuniculus Ferriviae Montis Sancti Godehardi novus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ferriviam B.L.S.** spectant (BLS, Bern Loetschberg Simplon). |

* Situs societatis B.L.S.
* Situs traminum B.L.S.

Notae
-----

1. ↑  De navigatione lacuum apud Interlacus

Bibliographia
-------------

* Kilianus T. Elsasser, Stephanus Appenzeller: *Pionierbahn am Lötschberg*. Die Geschichte der Lötschbergbahn. Turico 2013.
Carolus Stephanus Latinista saeculi XVI: num ille primus aphorismum adumbraverit?
**Fiunt oratores: nascuntur poëtae**, aphorismus Latinus, inter saecula XVI et XIX saepe citatus est. Quis primus his verbis usus sit nescimus: saepe Ciceroni, nonnumquam Quintiliano attribuuntur: locutio autem in scriptis classicis nullibi reperitur. Testimonia antiquissima minime citationes, potius allusiones sunt.

Carolus Stephanus in editione operum Ciceronianorum a se composita, Lutetiae anno 1555 divulgata, volumine primo in indice librorum rhetoricorum alphabetico, lemma "oratores nascuntur, poetae fiunt" (sic) ad lib. 1 sect. 62 operis *De oratore* refert, non sicut fontem verborum sed locum argumenti: ibi enim (lib. 1 sect. 70 editionum recentiorum) Cicero finitimum oratori poëtam esse opinat, "numeris astrictior[em] paulo, verborum autem licentia liberior[em]". Mox Iosias Nolden, 
*De statu nobilium civili* synopticam tractationem Gissae anno 1623 edens, e catena citationum vernaculorum equites *non nascono come li poeti, ma si fanno come gl'oratori* adducit remque Latine vertit: "non nascuntur sed creantur; non nascuntur ut poëtae, sed fiunt ut oratores". Interdum linguis vernaculis allusiones reperiuntur. Petrus Deimerius(fr) Francogallice anno 1610 opinionem indubitabilem esse animadvertit, ab omnibus doctis creditam, poëtas nasci, oratores fieri (*c'est une opinion indubitable en la creance des doctes que les poëtes naissent, et que les orateurs se font*). Michael de Cervantes anno 1615 ad poëtas, non oratores, alludit: "Secundum veram opinionem nascitur poëta" (*según es opinión verdadera, el poeta nace*).

Claudius Hadrianus Helvetius, sicut fortasse Cicero, de utilitate opinionis communis dubitat:

*Je ne répéterai donc point, selon l'ancien proverbe,* qu'on naît poëte et qu'on devient orateur*, mais j'assurerai au contraire* ("Minime repeto secundum proverbium antiquum *nasci poëtas fierique oratores* sed contrarium assevero").
Cui respondens Dionysius Diderotus Francogallicam Latinamque aphorismi formas iuxtim posuit: ***On naît poëte, on devient orateur**: Fiunt oratores, nascuntur poetæ*. Ex hac locutione Brillat-Savarin novam de re gastronomica anno fere 1825 proposuit: *On devient cuisinier, mais on naît rôtisseur*.

Notae
-----

1. ↑  Carolus Stephanus, ed. *M. Tullii Ciceronis opera* vol. 1. Parisiis, 1555 p. 161 col. 1 ad finem voluminis
2. ↑  Josias Nolden, *De statu nobilium civili synoptica tractatio*. Gissae Hessorum: Hampelius, 1623 (pp. 101, 108 apud *Google Books*)
3. ↑  Petrus Deimerius(fr), *L'Académie de l'art poétique* (1610) p. 2
4. ↑  Miguel de Cervantes, *El ingenioso hidalgo don Quixote de la Mancha* pars 2 cap. 16
5. ↑  Helvetius, *De l'Homme, de ses facultés intellectuelles et de son éducation* (Londinii, 1773) vol. 1 p. 287 in nota subiuncta
6. ↑  Denis Diderot, "Réfutation de l'ouvrage d'Helvétius" in *Œuvres* ed. Assézat vol. 2 p. 342

Bibliographia
-------------

* Anne-Pascale Pouey-Mounou, "Fiunt oratores: Les démêlés de l'éloquence avec la rime dans l'Académie de Deimier" in *Camenae* n° 21 (Aprili 2018)
Wikidata Timotheus Harris
Res apud Vicidata repertae:Timotheus Harris: imagoTimotheus Harris: imago
*Nativitas*: 6 Decembris 1964; Tabernacle, Saint Kitts and Nevis  
*Patria*: Sanctus Christophorus et Nives  

**Timotheus Harris**, vulgo plene *Timothy Sylvester Harris* (in oppido Tabernacle natus die 6 Decembris 1964) est politicus insulae Sancti Christophori.

Alumnus est universitatis Indiarum Occidentalium (campis tam Cave Hill Barbatae quam S. Augustini in insula Trinitatis frequentatis) et universitatis McGill in Canada, ubi gradum doctoris anno 2001 ascendit. In insula patria reditus, legatus est ad parlamentum Sancti Christophori et Nivium ab anno 1993. Minister a rebus externis a die 10 Augusti 2001, minister vectigalium a die 25 Ianuarii 2008, minister ab agricultura ab anno 2010 meruit. Anno 2013 e consilio ministrorum a primo ministro Denzil Douglas eiectus factionem popularis laboris eodem anno condidit. Qua cum aliis factionibus ad comitias anni 2015 associata, bono successu, Timotheus Harris die 18 Februarii huius anni primus minister factus est.

Bibliographia
-------------

* "New St Kitts-Nevis PM sworn in" in *Jamaica Observer* (15 Februarii 2015)

Primi ministri Sancti Christophori et Nivium

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Paulus Southwell 1960 • Robertus Llewellyn Bradshaw 1966 • Paulus Southwell 1978 • Lee Moore 1979 • Kennedy Simmonds 1980 • Denzil Douglas 1995 • Timotheus Harris 2015 • Terrance Drew 2022
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Sancti Christophori et Nivium |
|  |


Ministri rerum externarum Sancti Christophori et Nivium

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Kennedy Simmonds 1983 • Denzil Douglas 1995 • Samuel Condor 2000 • Timotheus Harris 2001 • Denzil Douglas 2008 • Samuel Condor 2010 • Patricius Nisbett 2013 • Marcus Brantley 2015
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Sancti Christophori et Nivium |
|  |
Visus ex via Franciscanorum.
Visus posticus (2014).
**Flohburg** (ad litteras *Burgus pulicum*) est opus craticium Gothicum, medio in Nordhusio (in Germania, Barfüßerstraße 6) exstructum. Frontem eius pretiosam et tegumentum acclive multi admirantur. Ibi mense Iunio 2012, museum ad nova exempla compositum portas patefecit, cui nomen *Flohburg. Das Nordhausen-Museum.*

Historia
--------

Flohburg anno 1336 familiae Bart fuit, quae itinerans casam deversorio utebatur. Domus hodierna autem secundum dendrochronologicas indagationes erecta est saeculo decimo quinto exeunte. Cella ista subterranea saeculi XI sive XII unica habetur inter Hassiae, Saxoniae Inferioris et Thuringiae aedificia. Cuius conclave pulcherrimum habet lacunaria trabibus magnis exornata. Res ista anni 1506 servanda atque salvanda est, ut patet. 

Usque saeculum XIX mutationes multae factae sunt. Inerant e.g. laniones, pistores, cauponarii, fabri aerarii. Etiam theatrum ibi sartum et tectum servabatur, usque annum 1989. Ex anno 1963 bibliotheca municipalis libros suos ad Flohburg exposuerat, ut ala quaedam in oriente adderetur. Quae pars inde ab anno 2002 collectionibus exhibendis patuit.

Anno 2011 architecti rem totam renovaverunt atque restituerunt; etiam additamenta varia, quae tempore Rei publicae democraticae Germanicae advenerant, remota sunt. Mense Iunio 2012 natum est museum elegans atque novum. Insuper hic deposita est bibliotheca pristini monasterii ordinis Servorum Mariae, quod in vico *Himmelgarten* inveniebatur. 

Nomen proprium *burgi pulicum* etymologias diversas genuit. Sunt qui dicant condiciones non salubres id nomen in vulgo effecisse.

Bibliographia
-------------

* Cornelia Klose; Jürgen Rennebach: *Die Flohburg. Das künftige Nordhausen-Museum*, apud: "Thüringer Museumshefte". 19/2010/1, p. 54-58 (Gerapoli)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Flohburg** spectant. |

* situs proprius
* in paginis municipalibus officialibus
* in encyclopaedia regionali interretiali
* Thomas Müller: "Förderverein des Flohburg-Museums löst sich auf."[*nexus deficit*] - Apud: TA, 16.1.2016.