recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
rotunda littera s et longa littera s
**Littera s longa** medio aevo inventa est. Medio aevo non solum litterae maiusculae (sive grandes) et minusculae (sive minutae) sed etiam multae aliae notae et litterae inveniebantur ut manuscripta brevius fierent et pergamento parceretur. Confer exempli gratia librum de Wintonia. 

Ita non solum littera s rotunda sed etiam littera s longa in usu erat. Ductus s longae similis ductui litterae f minusculae est sed sine linea transversali vel cum dimidia tantum parte lineae transversalis.

In textibus lingua Latina scriptis s rotunda ad finem verborum et s longa in mediis verbis collocabatur. Simile modo litterae s collocabantur in textibus aliis linguis scriptis. Cum aetate renascentis antiquitatis litterae antiquae Romanae loco litterarum fractarum ut dicuntur medii aevi de novo in usu receptae essent primum iuxta litteram s rotundam etiam s longa in textibus litteris antiquis scriptis in usu erant. Deinde autem usque ab saeculo XVIII in multis terris litterae s longae in usu esse desinebant. 

tabula Latina in ecclesia cathedrali Exoniae
In aliis terris autem exempli gratia in Germania litterae fractae mediaevales protinus una cum littera s longa iuxta litteras antiquas revocatas ut ita dicam in usu erant. 

textus Anglicus Exoniae
Usus litterae s longae in Germanice scriptis paululum alius est quam in scriptis aliarum linguarum. Cum saepe enim e contrario verborum aliorum linguarum verba Germanica ex pluribus verbis constent littera s longa in Germanice scriptis etiam in medio verbo collocari potest sin ita finem verbi quod pars maioris verbi est significat. Quamobrem etiam hodie quod littera s longa auxilium legendi fuisset nonnulli dolent quod in Germania non solum litterae fractae sed etiam littera s longa non iam in usu est. 

In multis terris etiam nunc nonnumquam litterae fractae ad textus scribendos conferuntur sin exempli gratia quid belle scribi debet. Rare quidem littera s longa adhibetur. In Germania tantum in omnibus litteris fractis scriptis littera s longa adhibebatur, sed usus huius litterae etiam hic plus plusque etiam in textibus litteris fractis scriptis in usu esse desinit. 

Sed etiam nunc observator attentus in Germania multa scripta cum littera s longa videbit. Etiam in aliis terris scripta veteriora cum littera s longa inveni possunt. 

litterae gothicae Moguntiaci
Anno 1685, Godefridus Guilielmus Leibnitius hanc litteram ut *summa* de integrali usus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Littera s longa** spectant. |

* Hoefler & Frere-Jones Hic computatris litterae etiam veteres cum littera s longa emi possunt (Anglice).
* Delbanco Hic computatris litterae veteres cum littera s longa emi possunt (Germanice).
* "Romana" – Hic computatris litterae veteres cum littera s longa emi possunt (Germanice).
* Hoc in NOMENCLATORE littera s longa adhibetur.
Caput Hygieiae deae, Museum Archaeologicum Nationale (Athenae), Scopae attributum, exemplar primum artis Graeciae classicae, saec. 4 a.C.n.
Scopas (sinistra) et Aristoteles, simulacra in tecto Musei Historiae Artis Vindobonesis.
**Scopas** (Σκόπας, natus circa annum 420 a.C.n. in insula Paro; mortuus circa annum 330 a.C.n.) fuit clarus Graeciae antiquae sculptor.

Scopas, praeter Praxitelen sculptor saeculi quarti a.C.n. clarissimus, toreumatis in zophoris Mausolei Halicarnassensis creandis interfuit (una cum Bryaxi, Leochare et Timotheo, circa annum 350 a.C.n.). Etiam templum deae Athenae sive Minervae Tegeae situm, quod anno 394 a.C.n. incendio deletum erat, denuo aedificavit. Scopas arte et ratione similiter ac Lysippus Polyclitum sequitur. Statuas capitibus fere quadraticis et oculis reconditis, superciliis arcuatis et hianti ore confecit. Opera Scopae in Museo Britannico Londinii (zophorus cum toreumatibus) et in Museo Archaeologico Nationali Athenis videri possunt.

Bibliographia
-------------

* Andreas Linfert: *Von Polyklet zu Lysipp. Polyklets Schule und ihr Verhältnis zu Skopas von Paros.* Friburgi Brisgoviae 1965, (Universitas, dissertatio diei 20 Iulii 1965).
* Andrew F. Stewart: *Skopas of Paros.* Noyes Press, Park Ridge NJ 1977, ISBN 0-8155-5051-0.
* Andrew F. Stewart: *Skopas in Malibu. The head of Achilles from Tegea and other sculpures by Skopas in the J. Paul Getty Museum.* J. Paul Getty Museum, Malibu CA 1982, ISBN 0-89236-036-4 (opera hoc libro descripta falsa sunt).
* Giuliana Calcani: *Skopas di Paros* (= *Maestri dell'arte classica.* 2). Giorgio Bretschneider, Romae 2009, ISBN 978-88-7689-243-1 (catalogus).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Scopam** spectant. |
Wikidata Gerhardus Fridericus Müllerus
Res apud Vicidata repertae:Gerhardus Fridericus Müllerus: imagoGerhardus Fridericus Müllerus: imago
*Nativitas*: 29 Octobris 1705; Herford  
*Obitus*: 11 Octobris 1783; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: explorator, Rerum gestarum scriptor, professor, geographus  

**Familia**

*Genitores*: Thomas Müller;   

**Memoria**

*Laurae*: Societatis Regalis Londiniensis socius, Order of St. Vladimir, 3rd class  

**Gerhardus Fridericus Müllerus** (Theodisce *Gerhard Friedrich Müller*), qui et **Theodorus Ioannis filius Miller** (Russice *Фёдор Ива́нович Ми́ллер*), die 29 Octobris 1705 natus et 11 Octobris 1783 Moscuae mortuus, fuit historicus et naturalista et explorator Russicus originis Germanicae.

Vita et opera
-------------

Westphaliae natus et in Universitate Lipsiensi educatus, Petropolim anno 1725 venit. Adiunctus Academiae Scientiarum Petropolitanae factus est; in gymnasi Academiae linguam Latinam, historiam et geographiam docebat. Ab anno 1733 ad 1743 Siberiam a Beresova ad Nertschiam et a Petropylis ad Iacutiam investigavit. Anno 1747 *historiographus civitatis Russicae* factus est. Anno 1749 orationem de *Originibus gentis et nominis Russorum* composuit, ubi *theoriam Nortmannicam* dictam primo proponebat; Michael Lomonosov aliique Muellero forte dissenserunt. Universitatis Petropolitanae rector annis 1747—1750 fuit. Historiam Siberiae composuit multaque opera alia; documenta multa historiae Russicae collegit, quorum nonnulla edidit.

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 22 Octobris Gregoriano.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |
Wikidata Romanus Golovčenko
Res apud Vicidata repertae:Romanus Golovčenko: imagoRomanus Golovčenko: imago
*Nativitas*: 10 Augusti 1973; Žodzina  
*Patria*: Ruthenia Alba  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Belarus  
*Munus*: legatus, legatus, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Politicus nullius factionis  

**Memoria**

*Laurae*: Medal "100 years anniversary of the foundation of the Tatar Autonomous Soviet Socialist Republic", Order of Friendship of Peoples  

**Romanus Alexandri f. Golovčenko**, litteris Cyrillicis Раман Аляксандравіч Галоўчэнка (Žodzina in urbe die 10 Augusti 1973 natus) est politicus Rutheniae Albae.

Alumnus est Instituti Coniunctionum Internationalium Moscuensis et Academiae Administrationis Publicae Minsci in urbe. Legatus est iuxta Emiratus Arabicos Coniunctos a die 22 Aprilis 2013 usque ad 18 Augusti 2018. In patriam reditus primus minister creatus est die 4 Iunii 2020, praeside Alexandro Lukašenko.

Bibliographia
-------------

* Andrei Makhovsky, "Belarus leader names new prime minister two months before election" (4 Iunii 2020) apud *Reuters*

Nexus externi
-------------

* "Биография Романа Головченко" (4 Iunii 2020) apud *RIA*

Primi ministri Rutheniae Albae (1990–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Venceslaus Kebič • Michaël Čyhir • Sergius Linh • Vladimirus Jarmošyn • Gennadius Navicki • Sergius Sidorski • Michaël Mjasnikovič • Andreas Kabjakoŭ • Sergius Rumas • Romanus Golovčenko
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Rutheniae Albae • Ministri rerum externarum Rutheniae Albae |
|  |
Antigone, a Frederico Leighton anno 1882 picta

*Vide etiam paginam discretivam:* Antigone (discretiva)

*Antigone ante Polynicem mortuum.* Pictura Nikiforos Lytras, 1865.
**Antigone** (Graece Ἀντιγόνη), sive **Antigona**, in mythologia Graeca est filia Oedipodis et Iocastae, eius matris uxorisque. Thebis nata, soror est Eteoclis, Polynicae, et Ismenis.

Variis fontibus varia de sorte Antigonae narrantur, nostris temporibus quae de illis rebus scribuntur, praecipue Sophoclis tragoediis *Antigone* et *Oedipus rex* et *Oedipus Coloneus* nituntur.

Fabula
------

Antigone patrem in exilium comitatur, eo mortuo in Colono apud Athenas refugium invenit. Creon, avunculus Antigonae, eam rapere conatur, sed a Theseo liberata Thebas revertitur, ut certamen inter fratres prohibeat. Alter tamen alterum occidit. Fratribus mortuis Creon Eteoclem iubet cum honoribus sepeliri, Polynicem autem hostem sepeliri vetat. Sed Antigone oboedientiam legum deorum rectiorem quam hominum putans fratrem humo tegit. Hoc faciens observatur et comprehenditur. A Creonte capitis damnata viva in spelunca sepelitur. Haemon, filius Creontis, eam servare studet, haec autem suspendio iam vitam finivit. Qua de causa Haemon quoque vita voluntarie cessit itemque, morte filii audita, eius mater.

Apud scriptores antiquos
------------------------

Hyginus mythographus sic Antigonae fabulam narrat:

> Creon Menoecei filius edixit ne quis Polynicen aut qui una venerunt sepulturae traderent, quod patriam oppugnatum venerint; Antigona soror et Argia coniunx clam noctu Polynicis corpus sublatum in eadem pyra qua Eteocles sepultus est imposuerunt. Quae cum a custodibus deprehensae essent, Argia profugit, Antigona ad regem est perducta; ille eam Haemoni filio cuius sponsa fuerat dedit interficiendam. Haemon amore captus patris imperium neglexit et Antigonam ad pastores demandavit, ementitusque est se eam interfecisse. Quae cum filium procreasset et ad puberem aetatem venisset, Thebas ad ludos venit; hunc Creon rex quod ex draconteo genere omnes in corpore insigne habebant cognovit. Cum Hercules pro Haemone deprecaretur ut ei ignosceret, non impetravit; Haemon se et Antigonam coniugem interfecit. At Creon Megaram filiam suam Herculi dedit in coniugium, ex qua nati sunt Therimachus et Ophites.
> 
>

Artificia
---------

* Ioannes Anouilh, *Antigone* (tragoedia, 1942).
* Balthasar Galuppi, *Antigona* (opera seria, primum producta Romae 1751).
* Rolf Hochhuth, *Die Berliner Antigone* (narratio, Theodisce 'Novelle', primum edita in *Frankfurter Allgemeine Zeitung* 20 Aprilis 1963).

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* 40.56.4.
2. ↑  Lucius Accius, tragoediae 137.
3. ↑  Hyginus, myth. *Fabulae* 72.

Nexus interni
-------------

* 129 Antigone
In meridie belli vici Luisenthal
**Luisenthal** vicus est in Circulo Gothensi in Thuringia; Kalendis Ianuariis 2016 incolas 1273 habuit. Altitudo vici 450 metrorum super mare est. Hodie oppidum finitimum Ohrdruf servitia administratoria pro Luisenthal exercet impletque. Olim huc in vallem Ohratal veniebant multi periegetes ex tota Europa hieme praesertim nartatum. Nomen vico dederat ducissa Ludovica Dorothea (Saxonia-Mainingia).

Res aspectabiliores
-------------------

Ruina castelli Käfernburg cum belfredo 15 metrorum in colle ad meridiem stat et vicum custodit. Alliciunt homines et Museum de cerevisia facienda cum caupona et lacus structilis Ohratalsperre. Circumcirca ire licet in semitis 13 chiliometra longis. Ne obliviscaris visitationem Musei technici Fabricae Tobiae ubi mola et machina vaporaria gigans inveniuntur, quae aedis ad septentrionem sita est.

Commeatus publicus
------------------

Annos 140 ante linea ferriviaria inter Gotam et Gräfenroda aperta est, cui statio propria in Luisenthal fuit. Mense Decembri 2011 hamaxostichae motiones omnes sistere proh dolor debuerunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Luisenthal** spectant. |

* Situs proprius
Romanus Dobrzyński mense Maio 2008
**Romanus (Roman) DOBRZYŃSKI**, die 1 Novembris 1937 natus, Polonicus diurnarius, dispositor cinematographicus et iuris peritus est. Anno 2005 membrum honorarium Universalis Societatis Esperanticae (UEA) creatus est.

Vita
----

Dobrzyński Esperantista factus est anno 1955. Baccalaureus in iuribus et postea in diurnariis rebus factus est. Thesis eius egit de periodicis Esperanticis explorandis. Studiosus in motione Esperantica active participavit scribendo moderando docendo. Insuper caput Associationis Polonicae Esperantistarum iuvenilium fuit. Annis inter 1966 et 1968 dux vicarius Iuventutis Esperantisticae mundanae (TEJO) fuit necnon redactor periodici quod nuncupatur "Kontakto". 

Annis inter 1973 et 2003 diurnarius Televisionis Polonicae fuit, quo tempore saepe res Esperanticas tractari contigit (e.g. cum Osmo Buller in Finnia). Coepit pelliculas innumerabiles conficere, plerumque in versione Polonica quam postea in Esperanticam linguam vertit. Anno 1995 cursum televisificum linguae Anglicae quendam ad Esperanticum mundum adaptavit, cui nomen est *Mazi en Gondolando*. Anno 1987 congressum Esperantistarum usque hodie maximum Varsoviae celebratum parare iuvit. Membrum UEA factus est anno 1961, cuius consilio generali longe sese assistebat. Quam societatem annis inter 1989 et 1992 vicarie regebat. Opus fundatum Zamenhofianum institui iussit, cuius praeses primus erat. 

Anno 2001 liber praetitulatus *Ulica Zamenhof* (conversio: *Strata Zamenhofiana*) aperuit, ubi colloquia percontativa cum Ludovico Christophoro Zaleski-Zamenhof, nepote Ludovici Zamenhof, habita pertractavit. Versio originalis Polonica in multa idiomata conversa est, e.g. in linguas Bohemicam, Lithuanicam, Iaponicam, Croaticam, Lusitanicam, Slovacam, Francogallicam, Hungaricam, Italicam, Theodiscam. Annis inter 2007 et 2008 librum de Latifundio Bonae Spei, instituto quodam sociali Brasiliensi, pepigit. Praesentatio eius facta est anno 2008 Roterodami. Pelliculas permultas facere et rude donatus continuat (e.g. de obsidione oppidi Mariaeburgi anni 1410). Die 17 Octobris 2012 conventui in Senatu Polonico convocato interfuit, quem associatio "Pola Asocio Europo - Demokratio - Esperanto" una cum domno Etsuo Miyoshi proposuerat.

Notae
-----

1. ↑  Nuntius in interreti

Nexus externi
-------------

* Biographia et pellicularum elenchus
* Descriptio libri *Zamenhof ulica* quaedam lingua Croatica facta
Monumentum reconciliationis pretiosae, quod remotum est anno 2011
**Monumentum humanitatis** (Turcice: *İnsanlık Abidesi*, Armenice: *Մարդկության հուշարձան*) monumentum reconciliatonis fuit, quod Sarıkamış in Provincia Chorzenes in Turcia stabat.

Historia
--------

Anno 2006 Mahometus Aksoy sculptor Turca artificium in memoriam et Armenorum occidionis et interfectorum Turcarum dicaverat tamquam symbolum contritionis atque amicitiae conciliandae. Metrorum triginta fuit et duas partes congruentes habuit, ut in eo unus vir divisus cerni posset. Mense Aprili 2011 autem destructio incohabatur iussu praesidentis Reipublicae Turcicae Recep Tayyip Erdoğan, qui simulacrum gigans et adhuc infinitum rem taetram atque monstruosam nominavit. Itaque mense Iunio 2011 vestigia nulla iam restabant, quod facinus secundum Aksoy simile devastationi statuarum Buddhae in provincia Afghanica Bamiyan anno 2001 commissae. Naif Alibeyoğlu, burgimagister urbis Chorzenes quae inceptum proposuerat, diu de tali monumento somniabat.

Sodalitas Turcica *Anadolu Kültür* pelliculam documentariam praetitulatam *Monstruosa* fecit de historia monumenti ubi scrutinabatur etiam de indigenarum sententiis et de implicationibus politicis. Etiam duae causae actae sunt inter artificem et praesidentem, inter quas altera pro crimine laesae maiestatis. Pecuniam pactionis artifex accipere noluit.

Nexus externi
-------------

* Jürgen Gottschlich "Denkmalstreit in der Türkei", Der Spiegel, 23.4.2011
* Descriptio monumenti multis cum photographiis[*nexus deficit*]
* Vita Mahometi Aksoy artificis

Notae
-----

1. ↑   Oğuz Alyanak "Facing the Ghosts of the Statue of Humanity", 2012
2. ↑  De pellicula plura
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Chilopoda   
Ordo : Scolopendromorpha   
Familia : Cryptopidae   
Genus : *Cryptops*   
Species : ***C. hortensis***   
*Cryptops hortensis*   
(Donovan, 1810)  
Synonyma
\**Scolopendra hortensis* Donovan, 1810
* *Cryptops aenariensis* Verhoeff, 1943

***Cryptops hortensis*** est species chilopodorum familiae Cryptopidarum. Quae in omne Europa invenitur, civitatibus Balticis, Andorra, Ruthenia Alba, Lichtensteno, Luxemburgo, Moldova, Russia, Civitate Vaticana, variisque insulis Europaei exceptis.

Descriptio et habitatio
-----------------------

Adulti, quibus sunt viginti unum paria crurum, sunt a 20 ad 30 mm longi et 1 mm lati. Color est aurantius pallidus. Hortos silvasque habitant, ubi plerumque sub saxis et stipitibus caeci inveniuntur.

Notae
-----

1. 1 2  "Common name". *Nature Spot* .
2. ↑  "*Cryptops hortensis* (Donovan, 1810)". 2.6.2. Fauna Europaea. 29 Augusti 2013 .

Nexus externi
-------------

* Imagines *Cryptopis hortensis*
* Pellicula de *Cryptope hortensi'* in YouTube
***Luisa Miller*** est fabula musicalis Iosephi Verdi, primus Neapoli in Theatro Sancti Caroli anno 1849 acta.

Narratio
--------

Aloisia filia Milleri est. Rudolphus, Gualterii comitis filius, Aloisiam amat, sed Gualterius id non vult, quia Rodolphus Fridericam reginam in matrimonium ducere debet. Rudolphus tamen Fridericam non amat.

  

Gualterius comes Millerum et Aloisiam in carcerem claudere vult. Sed Rudolphus omnibus patefaciet quomodo (id est, per crimen) Gualterius comes factus sit, si Gualterius Aloisiam ceperit.

Miller in carcere est. Wurmius, Aloisiam amans, ei explicat quomodo agendum sit ne Miller occidatur. Epistula Aloisiae scribenda est, ut eius patrem liberet, qua puella amorem suum non Rodolpho, sed ipsi Wurmio declaret. Rudolphus Aloisiae epistulam legit, ubi scribit ea se Wurmium amare. Ratus se a puella proditum esse, Rudolphus cum Wurmio certare vult, sed Wurmius fugit.

Luisa cum Millero iterum a carcere liberatoproficisci vult. Sed Rudolphus venit et Aloisiam veneno exanimat. Deinde ipse venenum bibit.Sero nimis dicit Aloisia se Rudolphum tantum amare, et se epistulam mendacem scripsisse, a Wurmio coactam. Veneno iam bibito, Rudolphus Wurmium interficit deinde cum Luisa moritur.

Magni cantus
------------

* "Ah fu giusto il mio sospetto" - Miller
* "Lo vidi e'l primo palpito" - Aloisia Miller
* "Sacra la scelta è d'un consorte" - Miller
* "Il mio sangue la vita darei" - Gualterius
* "A brani, a brani, o perfido" - Aloisia Miller
* "Tu puniscimi, O Signore" - Aloisia Miller
* "L'ara o l'avella apprestami" - Rudolphus
* "Quando le sere al placido" - Rudolphus

Dramatis personae
-----------------

| Personae | vox | cantor in 1849 |
| --- | --- | --- |
| Gualterius | bassus | Antonius Selva |
| Rudolphus, *filius eius* | tenor | Septimius Malvezzi |
| Friderica, *Gualterii cognata* | medio-alta | Teresia Salandri |
| Wurmus, *Gualterius dispensator* | bassus | Marcus Arati |
| Miller, *militer* | barytonus | Achilles de Bassini |
| Aloisia, *eius filia* | alta | Marietta Gazzaniga |
| Laura, iuvenis | medio-alta | Maria Salvetti |
| Agricola | tenor | Franciscus Rossi |
|

*Luisa Miller* : Index personarum

|  |  |
| --- | --- |
|  | Iosephus Verdi a Bice Lombardini pictusIosephus Verdi a Bice Lombardini pictus |
|  |
|  |


Opera lyrica Iosephi Verdi

|  |  |
| --- | --- |
|  | Iosephus Verdi anno 1899 pictusIosephus Verdi anno 1899 pictus |
| Oberto, Conte di San Bonifacio · Un giorno di regno · Nabucco · I Lombardi alla prima crociata · Ernani · I due Foscari · Giovanna d'Arco · Alzira · Attila · Macbeth · I masnadieri · Jérusalem · Il corsaro · La battaglia di Legnano · Luisa Miller · Stiffelio · Rigoletto · Il trovatore · La Traviata · I vespri siciliani · Simon Boccanegra · Aroldo · Un ballo in maschera · La forza del destino · Don Carlos · Aida · Otello · Falstaff |
|  |
Wikidata Mauritius Nassoviae
Res apud Vicidata repertae:Mauritius Nassoviae: imagoMauritius Nassoviae: imago
*Nativitas*: 14 Novembris 1567; Dillenburg  
*Obitus*: 23 Aprilis 1625; Haga  
*Patria*: Res Publica Coniunctarum Provinciarum  

**Officium**

*Officium*: Principatus Auriacus, stadtholder of Holland  
*Munus*: politicus, military officer, art collector, military commander  

**Consociatio**

*Religio*: Protestantes
**Familia**

*Genitores*: Gulielmus Auriacus; Anna of Saxony  
*Proles*: Louis of Nassau, Lord of De Lek and Beverweerd, William of Nassau  
*Familia*: Domus Auriaca
**Memoria**

*Laurae*: Ordo Periscelidis  
*Sepultura*: Nieuwe Kerk Delft  

**Insignia heraldica**

Mauritius Nassoviae: insigneMauritius Nassoviae: insigne
Mauritius Nassoviae, e libro cuius titulus est *Atrium heroicum Caesarum...* anno fer 1600
**Mauritius, Princeps Auriacus et Comes Nassoviae** filius Gulielmi Auriaci, fuit praefectus militum Nederlandicus. Mater fuit Anna Saxonica filia electoris Mauritii Saxonici. Ad domum Auriacam pertinet.

Bellum in Hispaniam gessit et magnam Nederlandiae partem liberavit. 

Etiam in status Hollandiae pugnabat et iuris peritum Hugonem Grotium anno 1618 in custodiam dedit.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
*Dosidicus gigas.*
**Cryptozoologia** (Graece κρυπτός 'occultatum' + ζῷον 'animal' + λόγος 'studium') est genus scientiae falsae, investigatio animalium de quibus an sint aut non sint nescitur. Exempli gratia, vivorum animalium investigatio quae esse exstincta creduntur, sicut dinosauriorum; animalium quibus est nihil indicii physici, tamen quae in mythologia vel fabulis apparent aut visa esse fama sunt sicut Yeti et Chupacabra; ferarum quae esse maxime procul a territorio endemico visa sunt, sicut "Alienorum Magnorum Felium."

Animalia quae a cryptozoologicia investigantur Anglice *cryptid* appellantur, quod verbum anno 1983 Ioannes Wall fecit.

Cryptozoologia esse ramus zoologiae vel disciplina scientiae non agnota est. Est exemplum scientiae falsae ob fiducia in fabellis et fabulis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **cryptozoologiam** spectant. |

Nota
----

1. 1 2  Simpson, George G. (1984). "Mammals and Crytozoology". *Proceedings of the American Philosophical Society* (American Philosophical Society.) **128** (1): 1–19 .
2. ↑  Loren Coleman et Jerome Clark, *Cryptozoology A to Z: The Encyclopedia of Loch Monsters, Sasquatch, Chupacabras, and Other Authentic Mysteries of Nature* (Novi Eboraci: Fireside/Simon and Schuster, 1999).
3. ↑  Carroll, Robert T. (1994-2009). "The Skeptic's Dictionary" .
4. ↑  Shermer, Michael; Linse, Pat (2002). *The Skeptic Encyclopedia of Pseudoscience*. ABC-CLIO. ISBN 1576076539 .
5. ↑  H. James Birx, *Encyclopedia of time: science, philosophy, theology, & culture* (Sage, 2011, ISBN 978-1-4129-4164-8), 251–.
Milites male instructi Rei Publicae Sinarum impetum Japonicorum ad finem erga Birmaniam defendebant
**Secundum Bellum Sino-Iaponense** quod ab 7 Iulii 1937 ad 2 Septembris 1945 duravit, post casu ponte Marco Polo. Iaponici magnas partes Sinarum expugnaverunt et Kuomintang et Communistas ad foedus coegerunt. Itaque dehinc una contra hostes pugnaverunt, sed utrumque in alterum fidem non habuerunt. 

Iaponia Civitatum Foederatarum naves et navale (Portus Margaritarum), in castro marino in Oahu Havaiorum adgressa est. Insequentibus diebus America Iaponiae, Germaniae, et Italiae bellum indixit. Iaponia in Asia concitator erat incurrente Serem, Coream, Philippinas, Birmaniam, Cambodiam, Laotiam, Thailandiam Meridianam, etc. Incucurrit Indonesiam anno 1942. Id est Secundum Bellum Sino-Iaponense factum est pars Secundi belli mundanum.

Bombae atomis delapsae in Hirosimam et Nagasacium et qua prima est in historia globalis uti armis nuclearis. Anno 1945 Iaponia a Civitatibus Foederatis coactus deditionem hostibus suis obtulit.

Bibliographia
-------------

* Bayly, C. A. et T. N. Harper. 2007. *Forgotten Wars: Freedom and Revolution in Southeast Asia.* Cantabrigiae Massachusettae: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-02153-2.

* Chickering, Roger. 2006. *A World at Total War: Global Conflict and the Politics of Destruction, 1937–1945.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0275987108. Google books.
* Fiscus, James W. 2007. *Critical Perspectives on World War II.* Rosen Publishing Group. ISBN 1404200657. Google Books.
* Murray, Williamson, et Allan R. Millett. 2001. *A war to be won: fighting the Second World War.* Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.

Nexus externi
-------------

* Archivum Libellorum Propagandorum secundi belli mundani, apud www.psywar.org
* Radio News a 1938 ad 1945, apud www.otr.net
* "West Point Maps of the Asian-Pacific War,"[*nexus deficit*] apud www.dean.usma.edu
castellum municipale, Ysenaci, cum museo et grapheis
**Museum Thuringiense** (Theodisce: *Thüringer Museum*) anno 1899 Ysenaci conditum erat museum in ecclesia Praedicatorum collocatum. Ibi et nunc artificia multa visitatores captant et movent. Sed collectio artis manualis anno 1931 in palatium fori magni translatum est.

Thesauri qui prostent
---------------------

Praecipuae collectionis partes sunt hae: porcellana Thuringiensia, vasa Faventina, vitrea, graphica, ferrum fabrile, picturae partis alterae saeculi XIX, copia rerum culturalium popularium, opera sic dicti realismi expressivi. 

Mense Decembri 2021 selectio ex pinacotheca operis fundati *Curt Elschner* et ex propriis depositoriis advenit. Itaque vere thesaurus magni momenti in situ colitur. 

Opera pictorum saeculorum XIX et XX iuxta scholas Dusseldorpiensem, Monacensem et Vimarianam necnon adeptorum primae Monacensis secessionis, professorum academiarum artium et quorundam peregrinantium extra patriam in uno loco congregantur.

Etiam ostenditur expositio perpetua de genere conchato in Thuringia *(Reise durch das Thüringer Rokoko - Porzellane seit 1760)*; alii magis gaudeant studio Frederici W. Rüttinger in conclavibus praetitulatis *Leidenschaft gesammelt*. Ibi enim porcellanum, graphica et imagines et Ysenaci et Castelli Wartburgensis et plagarum circumiectarum monstrantur. Rüttinger maecenas summus sua municipio dono donaverat. 

In stabulo equorum pristino refecto, quod a foro nundinarum ante Ecclesiam Sancti Georgii adire possumus, et in aliis aedificii locis iam restauratis expositiones ambulantes insunt. Circulus amicorum *Freunde des Thüringer Museums Eisenach* libenter novos in gremio suo recipit.

Palatii historia
----------------

Homo bellam frontem Palatii civitatis ad latus septentrionale Plateae nundinarum siti spectans vix credit sex antiquas domos civium ibi affabre insertas et iunctas esse. Anno 1755 princeps Ducatus Saxoniae-Vimarii-Eisenach in novas aedes commigravit, ubi grex illustrium magnus sartus et tectus servabatur. Inviserunt duces Ioannes Volfgangus Goethius, Carlotta de Stein, Georgius Philippus Telemannus, Ricardus Wagner et multi alii. 

Hodie in pedeplanis de omnibus rebus periegesim spectantibus illuminatur atque instruitur. In palatio officiales in Archivo urbano et administratores variis in grapheis quoque operam dant.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Palatium urbanum Ysenacense** spectant. |

* scitu digna in pagina quadam orbibatis Ysenacum visitaturis dedicata

Notae
-----

1. ↑  vulgo *fayence*, cf: Christian Helfer: *Lexicon auxiliare*, editio altera, Saraviponte 1985, p. 158
**Lucius Aemilius L.f. L.n. Mamercinus Privernas** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus patricius quarti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater eius Lucius Aemilius L.f. Mamercinus consul annorum 366 et 363 a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 352 a.C.n. primo magister equitum dictatoris electus est: Cum Gaio Iulio Iullo a senatu nominatus est, ut dicunt, ut Etruscos ab urbe prohiberet, re vera, ut plebem impediret, ne consulem plebeium eligeret in annum proximum.

Anno 342 iterum magister equitum fuit, nunc Marci Valerii Corvi dictatoris. Cum eo bellum Samnitibus intulit.

Anno proximo Aemilius consul electus est, una cum Gaio Plautio Venoce Hypsaeo. Consules contra Privernum, Volscos Latinosque bellum gesserunt. Propter periculum Latinorum cum collega iam ante tempus a magistratu se abdicavit, ut successores eligerentur.

Anno 335 dictator nominatus est *comitiorum habendorum causa*. Anno 329 consul II creatus est. Collega eius Gaius Plautius P.f. Decianus erat. Aemilius contra Gallos milites duxit et Privernum expugnavit atque ex Gallis cum collega triumphavit.

Anno 316 dictator nominatus est et, postquam Saticulam agressus est cum magistro equitum Lucio Fulvio Curvo, contra Samnites certavit.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca scripta)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VII 21
2. ↑  op. cit. VII 38,8
3. ↑  op. cit. VIII 1-3
4. ↑  op.cit. VIII 16,11
5. ↑  op.cit. VIII 21
6. ↑  op.cit. IX 21

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Servilius Q.f. Ahala III et Gaius Marcius L.f. Rutilus IV**  |  **Consul** 341 a.C.n.cumGaio Plautio Venoce Hypsaeo II | Successores: **Titus Manlius L.f. Imperiosus Torquatus III et Publius Decius Q.f. Mus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Papirius L.f. Crassus et Lucius Plautius L.f. L.n. Venno**  |  **Consul** 329 a.C.n.cumGaio Plautio P.f. Deciano | Successores: **Publius Plautius Proculus et Publius Cornelius Scapula**  |
Wikidata Iacobus Iosephus Orliński
Res apud Vicidata repertae:Iacobus Iosephus Orliński: imagoIacobus Iosephus Orliński: imago
*Nativitas*: 8 Decembris 1990; Varsovia  
*Patria*: Polonia  

**Officium**

*Munus*: opera singer, dancer  

**Iacobus Iosephus Orliński** (natus *Jakub Józef Orliński* Varsaviae die 8 Decembris 1990) est cantor operaticus, voce contratenor, Polonicus.

Vita et cursus
--------------

Orlinski cursum musicum in Gregoriano coepit, choro marum a Berenice Jozajtis ducto, ubi in Polonia peregreque perfungebatur. Alumnus Universitatis Musicae Friderici Chopin ab anno 2009 discipulus erat Annae Radziejewska. Discipulus praeterea concentibus ab Universitate Musicae Friderici Chopin et Academia Nationali Artis Dramaticae Alexandri Zelwerowica Varsoviae ordinatis interfuit. Ex anno 2012 sodalis est Academiae Operaticae Theatri Maximi Varsoviae, et ab 2015 ad 2017 in Schola Juilliardiana ab Editha Wiens doctus est. Interea in Polonia partes Cupidi in *Venus et Adonis* Ioannis Blow et Narcissi in *Agrippina* Handelii egit. Cum in Germania esset, partes personae Ruggieri in *Alcina* Handelii Aquisgrani et Cotbusii egit, et carmina selecta Henrici Purcell in Opera Lipsiensi cecinit.

In Aula Carnegiana et Aula Tulliana apud Sedem Lincolnianam Artium Activarum Novi Eboraci perfunctus est, avide a censoribus diarii *The New York Times* recensus. Inter res quas cecinit sunt *Messiah* Handelii cum Musica Sacra et Societate Oratoriorum Neoeboracensi. Etiam cecinit cum Opera Juilliardiana in *Flight,* opera Ionathan Dove. Anno 2017, partes Ottonis in *Agrippina* Handelii cecinit cum La Serenissima: Music and Arts from the Venetian Republic. Interfuit in festis Handelianis Carolsruhae, ubi *Nisi Dominus* Antonii Vivaldi partesque *Dixit Dominus* Handelii cecinit. Eodem anno, primo apparuit apud Festum Aquiarum Sextiarum in *Erismena,* opera Francisci Cavalli. Tempore 2017–2018 *debut* faciet apud Operam Francofurtensem, partes Rinaldi in *Rinaldo* Handelii cantans.

*Breakdancing*
--------------

Orlinski, summus athleta *breakdancing,* est sodalis gregis Skill Fantastikz Crew, communis saltationi *breakdancing* dicati.

Notae
-----

1. ↑  "Koncert Sławecki/Szelazek/Orliński" .
2. ↑  "Jakub Józef Orliński" .
3. ↑  "Jakub Józef Orliński. Kontratenor, który podbija świat" .
4. ↑  "Jakub Józef Orliński" .
5. ↑  "In the wings with Jakub Józef Orliński, countertenor. A diva in spite of himself?" .
6. ↑  "Hyper-High Notes: The Week’s 8 Best Classical Music Moments on YouTube - Florid and Fast" .
7. ↑  "Jakub Józef Orliński – Najlepiej czuję się w muzyce baroku" .
8. ↑  "Jakub Józef Orliński – Biography". warnerclassics.com .
9. ↑  "Breakdancing countertenor star Jakub Orliński has opera world spinning on its head". 29 January 2018 .

Nexus externi
-------------

* Situs proprius
* Pellicula.
* Pellicula: "Alla gente a Dio diletta," aria in oratorio *Il Faraone sommerso* ('Pharao submersus') Nicolai Fago; soni ex albo *Anima Sacra,* die 26 Octobris 2018 edito.
Wikidata Târgu Cărbunești
Res apud Vicidata repertae:Târgu Cărbunești: insigneTârgu Cărbunești: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 44°57′30″N 23°30′23″E  
*Numerus incolarum*: 7 616  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Dănuț Birău  
*Procuratio superior*: Gorj  

Situs Târgu Cărbunești in circulo Gorj
Via in Târgu Cărbunești sita
**Târgu Cărbunești** est Romaniae oppidum 11.816 incolarum (anno 2011) et pars circuli Gorj. Ad Târgu Cărbunești etiam vici Blahnița de Jos, Cărbunești-Sat, Cojani, Crețești, Curteana, Floreșteni, Măceșu, Pojogeni, Rogojeni atque Ștefănești pertinent.

Historia
--------

Târgu Cărbunești anno 1480 nomine *Târgul Gilort* et 1504 nomine *Petrești* primo in actis descriptus est. Anno 1968 Târgu Cărbunești oppidum sublatum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 8.034 homines habitabant, inter eos 7.166 Dacoromanorum atque 558 Zingari.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Târgu Cărbunești** spectant. |

* Pagina officialis

Notae
-----

1. ↑  primariacarbunesti.ro
2. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
*Vide etiam paginam discretivam:* Hecale (discretiva)

Thesei cum tauro Marathonio pugna: cylix a pictore "Codrus" ornata (Museum Britannicum)
***Hecale*** fuit carmen epicum Graece saeculo III a.C.n. a Callimacho scriptum, hodie in fragmentis tantum servatum. Historiam narravit Thesei qui ad taurum Marathonium capiendum properat et in itinere ab Hecale anicula receptus est. Fragmenta vel quindecim (frr. 29-39 et fortasse 156-157 Hollis) servantur ex episodio in quo Hecale cenam rusticam Theseo praebet.

Ultimus omnium nobis cognitorum librum manu scriptum huius operis (una cum *Aetiis*) possedit archiepiscopus Michael Acominatus: bibliotheca eius anno 1205, Athenis a Latinis captis, destructa est.

Taurus Marathonius a Theseo domitus: vas pictorum circa Polygnotum (Museum Artium Metropolitanum)

Notae
-----

1. ↑  N. G. Wilson, *Scholars of Byzantium* (Londinii: Duckworth, 1983) pp. 204-206

Bibliographia
-------------

Editiones
* A. S. Hollis, ed. *Callimachus: Hecale*. Oxonii: Clarendon Press, 1990. 2a ed. aucta: 2009
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 -3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Despectus in Sanctam Familiam
**Sancta Familia** est magna Ecclesiae Catholicae Romanae basilica Barcinonis in Hispania more modernismo. Nondum perfecta est sed iam in indicem Patrimonii totii mundi addita. Totum nomen **Templum Expiatori de la Sagrada Familia**? est. Antonius Gaudí i Cornet operam huic basilicae dedit quadraginta annos. Quindecim ultimos annos suae vitae Gaudius solum aedificavit. Quod basilica lente aedificata est, Gaudi dicitur iocavisse suum clientem non festinare.

Secundum acta diurna *El Periodico de Catalunya*, plus quam decies centena milia homines imperfectam basilicam visitaverunt anno 2004.

Omnes partes formae plena signa religionis Christianae est quod Gaudi voluit basilicam esse "ultimum magnum templum religionis Christianae". Duodeviginti altae turres erunt ut ordine duodecim Apostolos tunc quattuor Evangelistas tunc Virginem Mariam tunc altissimum Iesum Christum depingant. (Picturae inventae recente ostendunt turrem Virginis Mariae debere esse breviorem quam turres Evangelistarum.) In summis turribus Evangelistarum statuae signorum erunt: taurus Sancti Lucae, aquila Sancti Iohannis, leo Sancti Marci, angelus Sancti Matthaei In summa turri Iesu Christi erit maxima crux. Altitudo quae unum metrum minus quam Montjuïc est huius turris 170 metros erit quod Gaudi credidit montem creatam a Deo non superandam esse a basilica creata a homine. In summis aliis turribus signa sacramenti Eucharistiae, triticum uvaeque. 

Basilica tres facies magnas asperitate habebit. Facies ad orientem versa ortum Iesu Christi ostendat; facies ad occidentem perpessionem ostendat. Facies meridiana gloriam ostendabunt. Facies ortus prima aedificavit itaque simillima modi Gaudi. Perpessionis facies macrum excruciatumque modum secuta est quem Iosephus Subirachs designavit. Fortasse figurae in summis turribus faciei ortus factae sunt ex modo Cubi.

Verba ex liturgia multas partes ornant. Turres verbis "Hosanna" "Excelsis" et "Sanctus" ornatae sunt. Portae faciei perpessionis verbis Bibliorum per multas linguas etiam lingua Catalana inscriptae sunt. Facies gloriae verba ex symbolo Apostolorum habebit.

Intra basilicam varia signa erunt. Alia signa sanctos et virtutes et peccata depingent. Alia signa imagines sicut regiones Hispaniae depingent.

Exspectatum est basilicam anno 2026 perfecturam esse. Aedificare nunc celerius quam origine est quod nunc computatri sunt.
Basilica Sancti Marci vespera visa.
**Basilica Sancti Marci**, rite **Basilica cathedralis patriarchalis metropolitana primartialis Sancti Marci Evangelistae**, est praeclarissima ecclesia Catholica Venetiis sita, praeclarum architecturae Byzantinae exemplum in mundo Occidentali. Usque ad annum 1797, quo Res publica Veneta oppressa est, principale fuit civitatis sanctuarium; ex anno 1807, sedes est patriarchae Venetiarum.

Historia
--------

Prima ecclesia Marco evangelistae dedicata anno 828 condita et annis ab 829 ad 832 tamquam sacellum domus ducum (Lingua Veneta *doge*) Ioanne I Participatione moderante aedificata est, ut ossa Marci circa annum 828 ex Alexandria rapta reciperet, qui in locum Theodori civitatis patroni successit. Patrono mutando res publica Veneta se a Imperio Romano Orientali liberam esse postulavit.

Anno 976, ecclesia una cum ducentis domibus flammis seditionis deleta est. Eodem anno,denuo constructa est, Petro I Orseolo duce. Basilica Sancti Marci, ut est nunc, annis ab 1063 ad 1094 a duce Dominico I Contarini aedificata est. Legenda vult ossa Sancti Marci miraculo die 25 Iunii 1094 reperta esse, qui dies sollemnitas Inventionis Sancti Marci statutus est.

Saeculo tredecimo, tholi basilicae altiores facti, porticus septentrionalis a domo ducum aversa addita, et frons occidentalis forum Sancti Marci spectans columnis exornata est. Ex tunc tholi a foro videri possunt. Porticus septentrionalis ab anno 1231 ad annum 1253 exemplaria Graeca imitans facta est. Aliae mutationes secutae sunt. Annus confectionis 1617 habetur, cuius in memoriam anno 2017 nummus duorum Euronum percussum est.

Rectio rei publicae Venetae per saecula usque ad finem anno 1797 patriarcham procul a locis potentiae in regione Castelli cohibuit, ubi tum erat ecclesia cathedralis Venetiarum Sancto Petro dedicata. Napoleo demum basilicam Sancti Marci ecclesiam cathedralem Venetiarum fecit, basilica Sancti Petri in sedem titularem nomine dioecesis Castellana mutata.

Quadrigae super portam basilicae Sancti Marci principalem a Constantinopoli oriundae anno 1982 imitatione suppletae sunt, aedificium usque ad annum 1994 renovatum est.

Pinacotheca
-----------

* Pictura Carli Naya anno 1877.Pictura Carli Naya anno 1877.
* Opus Tessellatum.Opus Tessellatum.
* Cupola.Cupola.
* Statua gryphis.Statua gryphis.
* Pictura saeculo XIX.Pictura saeculo XIX.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Basilicam Sancti Marci Venetam** spectant (Basilica di San Marco, St. Mark's Basilica (Venice)). |

* basilicasanmarco.it (Italiane et Anglice)
* meravigliedivenezia.it – Thesauri sacri et profani circa basilicam Sancti Marci (in decem linguis)
**Wilamowitzianus** est metrum Aeolicum quod Udalricus von Wilamowitz-Moellendorf rerum classicarum professor choriambum dimetrum esse dixit. *Wilamowitzianus* primum appellatus est a Paulo Maas, rerum metricarum scriptore, qui metrum ex duobus elementis choriambicis constare affirmavit: 

—◡◡—ˌ—◡◡—
Inspectis tamen quae ad metrum confirmandum adhibita essent exemplis apparuit primum elementum a designato modo frequentissime aberrare sive variare. Quare primum metrum hodie aptius ancipitibus syllabis redditur:

×××× —◡◡—
vel diligentius basi Aeolica quae dicitur:

○○—◡ —◡◡—
In notatione metrica abbreviatio *wil* adhiberi solet. Saepius in tragoedia Graeca, apud Corinnam, nec non in comoediis Plautinis et Terentianis invenitur.

Fontes
------

* Boldrini, Sandro (1999) *Prosodie und Metrik der Römer.* Teubner. ISBN 3-519-07443-5, p. 145.
* Burdorf, Dieter & Fasbender, Christoph & Moennighoff, Burkhard (ed. 2007) *Metzler Lexikon Literatur. Begriffe und Definitionen.* Editio tertia. Metzler. ISBN 978-3-476-01612-6, p. 831.
* Sicking, Christiaan Marie Jan (1993) *Griechische Verslehre.* Beck. ISBN 3-406-35252-9, p. 197. (*Handbuch der Altertumswissenschaft.* 2: 4)
* von Wilamowitz-Moellendorff, Ulrich (1984) *Griechische Verskunst.* WBG. ISBN 3-534-06699-5. P. 210–244. (Primum editum: Weidmann, 1921)
* von Wilpert, Gero (2013) *Sachwörterbuch der Literatur.* Editio octava. Kröner, ISBN 978-3-520-84601-3, p. 908.
Exemplar basilicae Iuliae
Columna centralis renovata
**Basilica Iulia** fuit antiqua basilica Romae in foro Romano sita. Appellatio a nomine gentili Gai Iulii Caesaris deducta est. 

Basilica verisimiliter anno 54 a.C.n. a Gaio Iulio Caesare loco Basilicae Semproniae et *tabernarum veterum* aedificari coepta est. Anno 46 a.C.n. quamvis nondum perfecta Caesare solo regente dedicata est. Paulo ante quam Augusto imperatore confecta est, incendio corrupta, maior restituta et anno 12 a.C.n. ab Augusto sub nomine Gaii et Lucii Caesaris pro filiis sibi adoptatis dedicata est. In basilica tempore imperii centumviri sedem habuerunt. Anno 283 iterum incendio deleta Diocletiano imperatore denuo aedificata est.

Basilica Iulia longitudine 101 metrorum et latitudine 49 metrorum fuit maxima basilica in ipso foro Romano, cuius in parte meridiana inter vicum Iugarium ab occidente et vico Tusco ab oriente sita erat. Basilicae erat navis principalis alta, porticus super naves laterales et apsis tribunali destinata.

Bibliographia
-------------

* Basilica Julia. In: Samuel Ball Platner, Thomas Ashby: A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press, Londinii 1929, p. 78–80 (in iterrete)
* Reinhard Förtsch: Basilica Iulia. In: Der Neue Pauly (DNP). Vol. 2, Metzler, Stuttgardiae 1997, ISBN 3-476-01472-X.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Basilicam Iuliam** spectant. |

* Basilica Iulia apud "Roma Antiqua"
* Digital Roman Forum, UCLA, Basilica Iulia
* Exemplar et scitu digna de Basilica Iulia apud ,digitales forum romanum‘ Universitatis Humboldtensis Berolini
Euclides in *Elementis* permulta theoremata in geometria et arithmetica probavit. Haec est pars paginae huius libri, in qua videtur demonstratio quintae libri alterius propositionis, cum diagrammate.
**Demonstratio mathematica** est series argumentorum deductivorum quibus propositum coniecturae mathematicum demonstratur necessario verum esse. Necesse est demonstrare rem verum esse omnibus in casis datis, sine exceptione possibili. Mathematici eo consilio regulas et modos logicae deductivae, nec quidem inductivae aut empiricae sequuntur. Demonstratio est species verificationis.

Consuetudo mathematica est propositum, antequam probatur, appellare coniecturam, et postquam probatur, theorema. Theorema minus vel quod solo eo consilio ad alia theoremata probanda demonstratur, appellatur lemma. At propositio vel thesis vera sine probando vel demonstratione putatur, appellatur axioma.

Methodi demonstrationis
-----------------------

### Per inductionem mathematicam

Demonstratio per inductionem mathematicam sita est in axiomatibus Peanensis ab Iosepho Peano. Formulis vel theorematibus adhibetur, quae ad numeros naturales spectant. Formula posito numero principali demonstrata (*initium inductionis*) quibuslibet numeris demonstranda est (*gradus inductionis*).

#### Exemplum

Demonstranda sit formula: {\displaystyle \sum \_{k=1}^{n}k={\frac {n\cdot (n+1)}{2}}}.

**Demonstratio:**

*Initium inductionis:* {\displaystyle n=1}

{\displaystyle \sum \_{k=1}^{1}k=1={\frac {1\cdot (1+1)}{2}}}.

*Gradus inductionis*: Sit formula numero *n* recta. Demonstranda est numero *n + 1*:

{\displaystyle \sum \_{k=1}^{n+1}k=\sum \_{k=1}^{n}k+(n+1){\stackrel {\mathrm {sumptione} }{=}}\ {\frac {n\cdot (n+1)}{2}}+(n+1)={\frac {n\cdot (n+1)+2\cdot (n+1)}{2}}}

{\displaystyle ={\frac {(n+1)\cdot (n+2)}{2}}={\frac {(n+1)\cdot ((n+1)+1))}{2}}}

Per transpositionem
-------------------

### Per contradictionem

Per contradictionem demonstrationis fundamentum est reductionis ad absurdum principium, quod statuit, si propositio, una cum aliis certissime veris propositionibus, contradictionem implicet, illam propositionem falsam esse.

Quod saepe sic exercitur, ut, si quamlibet propositionem demonstrare velimus, eam negemus et e eius negatione contradictionem implicare conemur; contradictione inventa, negationem demonstrandis propositionis falsam esse scire licet. Ergo, propositio ipsa vera est.

Nexus interni
-------------

* Argumentum
* Corollarium
* Formula bene formata
* *Quod erat demonstrandum* sive Q.E.D.

Nexus externi
-------------

* De demonstratione mathematica in encyclopaedia *Wolfram MathWorld* **(Anglice)**
**Democratici Christiani et Flandrici**, in lingua Batava **Christen-Democratisch en Vlaams** (CD&V), est factio politica Flandrica, appellatur Christiana democrata atque conservativa. CD&V ad Factionem Popularem Europaeam pertinet.

Primi Ministri Belgici ab anno 1945:

* Gasto Eyskens
* Ioannes Duvieusart (PSC)
* Iosephus Pholien (PSC)
* Ioannes Van Houtte
* Theodorus Lefèvre
* Petrus Harmel (PSC)
* Paulus Vanden Boeynants (PSC)
* Leo Tindemans
* Vilfredus Martens
* Marcus Eyskens
* Ioannes Lucas Dehaene
* Ivo Leterme
* Hermannus Van Rompuy

Ministri Praesides Flandriae:

* Gasto Geens
* Lucas Van den Brande
* Ivo Leterme
* Christianus Peeters

Factiones sociae Factionis popularis Europaeae

 Austria: Factio Popularis ·  Belgica: Democratae Christiani et Flamingi ·  Finnia: Factio coalitionis nationalis ·  Germania: Christiana Democratica Unio ·  Graecia: Nova Democratia ·  Helvetia: Factio Popularis Christiana Democratica ·  Hungaria: Fidesz ·  Italia: Unio Democraticorum Christianorum et Medii Democratici ·  Norvegia: Factio conservativa ·  Romania: Partidul Democrat Liberal

*Parlamentum Europaeum • Ductores factionis popularis Europaeae*

Factiones politicae Flandriae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| CD&V · Open Vld · sp.a · Vlaams Belang · N-VA · Groen |
|  |