recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Otto Linné Erdmann
**Otho Linnaeus** vulgo *Otto Linné* **Erdmann** (natus die 11 Aprilis 1804 Dresdae, mortuus die 9 Octobris 1869 Lipsiae) chemicus Germanicus fuit.

Vita
----

Dresdae et Lipsiae medicinae et scientiis naturalibus studuit. Lipsiae autem anno 1825 habilitationem peregit in chemia et anno 1830 professor chemiae technicae Lipsiae creatus est.

Lipsiae anno 1842 laboratorium novum aedificari iussit, quod exemplo pro multis institutis alibi sitis factum est.

Erdmann de niccolo scripsit (Lipsiae 1827), de coloribus syntheticis caeruleis (inter alios), de gasio et (una cum Ricardo Felice Marchand de massa atomorum.

Opera
-----

* »Lehrbuch der Chemie« (Lipsiae 1828)
* »Grundriß der allgemeinen Warenkunde« (Lipsiae 1833)
* »Über das Studium der Chemie« (Lipsiae 1861).

#### Editor

* »Journal für technische und ökonomische Chemie« (Lipsiae 1828–33)
* »Journal für praktische Chemie« (Lipsiae 1834ss.) - partim cum Schweigger-Seidel et Marchand)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Otho Linnaeum Erdmann** spectant. |

* catalogus professorum Lipsiensium
* Ronge, Grete, "Erdmann, Otto Linné" apud: *Neue Deutsche Biographie* 4 (1959), p. 572-573 (hic in interreti)
Hercules balteum **Hippolytae** abstrahit. Sarcophagus Romanus saeculi tertii, hodie Romae collocatus
***Hippolyta*** (Graece Ἱππολύτη) in mythologia Graeca "fuit regina Amazonum, quam Hercules proelio superatam Theseo uxorem dedit, cui Hippolytum peperit." Hyginus eam filiam Martis et Otrerae cuiusdam reginae fuisse dicit .

De zona Hippolytae
------------------

Fuit Herculis nonum labor zona Hippolytae potiri, quod sic in libro notissimo ad pueros docendos narratur:

> 
> > Hippolyte, Amazonum regina, balteum habuit celeberrimum quem Mars ei dederat. Admeta autem, Eurysthei filia, famam de hoc balteo acceperat et eum possidere vehementer cupiebat. Eurystheus igitur Herculi mandavit ut copias cogeret et bellum Amazonibus inferret. Postquam in fines Amazonum venit, nuntium ad Hippolytam misit, qui causam veniendi doceret et balteum posceret. Ipsa Hippolyte balteum tradere volebat[,. . .] reliquae tamen Amazones ei persuaserunt ut negaret. At Hercules, cum haec nuntiata essent, belli fortunam temptare constituit. [.. .] Diu et acriter pugnatum est; tandem tamen [.. .] tanta commutatio rerum facta est ut mulieres terga verterent et fuga salutem peterent. Multae autem[,. . .] dum fugiunt captae sunt, in quo numero ipsa erat Hippolyte. Hercules [.. .] postquam balteum accepit, libertatem omnibus captivis dedit."
> 
>

In cultura populari
-------------------

Hippolyta regina Amazonum, quae insulam Themiscyram (sive Paradisiacam Insulam) incolunt, mater Dianaeque, i. e. Mulieris Mirabilis, est in libris nubeculatis a societate DC comics editis.

Fontes
------

* Diodorus Siculus, libro secundo *Bibliothecae Historicae* cap.46
* Isocratesː *Panathenaicus* 193
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* capitulo 41.7
* Plutarchus, "Theseus" in *Vitis Parallelis* cap. 27

Nexus externi
-------------

* Biographia francogallice scripta
* Pagina de multis formis personae e nubeculatis

Notae
-----

1. ↑  *Dictionario poetico* (Godefridum et Marcellum Beringos fratres, 1551).
2. ↑  *Hyginus, Fabulae, cap. XXX de athlis Herculis.*
3. ↑  F. Ritchie et J. Copeland Kirtland, *Ritchie's fabulae faciles* (Londinii, 1903).
Imperatores Galba, Otho, Vitellius, Vespasianus, sine Dolabella, qui numquam princeps fuit
**Gnaeus Cornelius Dolabella** fuit civis Romanus saeculi primi medii, quem successorem Galbae proposuerunt nonnulli. Galba autem ipse Pisonem Licinianum praeferebat, cohortemque Germanam quandam in patria remisit "quasi Dolabellae, iuxta cuius hortos tendebat, proniorem". Dolabellam mox Aquini in carcerem misit Otho.

Dolabella in matrimonium duxit Petroniam, "consulis filiam" (aliqui enim filiam P. Petronii Turpiliani adscribunt, alii patris P. Petronii) qui antea uxor Vitellii fuerat. De morte Dolabellae Tacitus sic narrat:

Sed Vitellius adventu fratris et inrepentibus dominationis magistris superbior et atrocior occidi Dolabellam iussit, quem in coloniam Aquinatem sepositum ab Othone rettulimus. Dolabella audita morte Othonis urbem introierat: id ei Plancius Varus praetura functus, ex intimis Dolabellae amicis, apud Flavium Sabinum praefectum urbis obiecit, tamquam rupta custodia ducem se victis partibus ostentasset; addidit temptatam cohortem quae Ostiae ageret; nec ullis tantorum criminum probationibus in paenitentiam versus seram veniam post scelus quaerebat. cunctantem super tanta re Flavium Sabinum Triaria L. Vitellii uxor, ultra feminam ferox, terruit ne periculo principis famam clementiae adfectaret. Sabinus suopte ingenio mitis, ubi formido incessisset, facilis mutatu et in alieno discrimine sibi pavens, ne adlevasse videretur, impulit ruentem.
Igitur Vitellius metu et odio quod Petroniam uxorem eius mox Dolabella in matrimonium accepisset, vocatum per epistulas vitata Flaminiae viae celebritate devertere Interamnium atque ibi interfici iussit. Longum interfectori visum: in itinere ac taberna proiectum humi iugulavit, magna cum invidia novi principatus, cuius hoc primum specimen noscebatur.

Notae
-----

1. ↑  Plutarchus, *Galba* 23.
2. ↑  Suetonius, *De vita Caesarum* "Galba" 12.2.
3. ↑  Tacitus, *Historiae* 1.88.1.
4. ↑  Suetonius, *De vita Caesarum* "Vitellius" 6.
5. ↑  Tacitus, *Historiae* 2.63-64.

Bibliographia
-------------

* "Cornelius. II. 13" in Konrat Ziegler, Walther Sontheimer, edd. *Der kleine Pauly: Lexikon der Antike* (Monaci: Artemis, 1975; DTV, 1979)
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Amphitruo

***Amphitruo*** est comoedia quam Plautus saeculo III a.C.n. exeunte vel II ineunte scripsit ex archetypo Graeco hodie deperdito incerti auctoris. Maior pars quarti actus deest, ita tamen ut lectio fabulae hac lacuna non multum corrumpatur. Ecce eius argumentum e mythologia sumptum.

Argumentum
----------

Prologus Plauti Amphitruonis Iuppiter Alcumenam, uxorem Amphitruonis, ducis Thebani victoris, amat. Se simili marito facto, ille deus cum Mercurio, qui se et ipse similem servo Sosiae reddidit, apud Alcmenam considit. Cum verus Sosia, qui nuntium victoriae affert, tandem domum domini sui intrare parat, Mercurius eum comprehendit et, quanquam improbe ejus vultum et nomen furatus est, miserum servum verberat quod clamare pergit se verum Sosiam esse. Cum ipse Amphitruo a bello redit, quattuor personae, id est Iuppiter, Mercurius, Sosia, Amphitruo simul adsunt in scaena atque confusio e similitudinibus orta magnam vim comicam gignit, donec dii qui vere sint divulgant.

An prima tragicomoedia fuerit?
------------------------------

Primum in historia litterarum vocabulum tragicomoedia in prologo huius fabulae occurrit : nam postquam Mercurius tragoediam nuntiavit, frontem contrahentem populum sese videre simulat ac mutaturum sic promisit:

"*Faciam ut commixta sit tragicomoedia*" (versus 59).
Etenim mos non erat heroes ac deos in comoediam inducere: nam facile derideri non possunt. Quapropter octavo decimo saeculo Beaumarchais scripsit omne theatrum ad suam aetatem semper constitisse in civibus irridendis (=comoedia) et regibus miserandis (=tragoedia). Quam sententiam iam exprimebat Mercurius his verbis :

*Nam me perpetuo facere ut sit comoedia*
*Reges quo veniant et di, non par arbitror*.
Nihilominus iudicio modernorum de mera comoedia hic agitur : recognovimus enim triadem comicam (cum caedes non fit!) bene notam -amantem, maritum, uxorem- et persona scurrilis Sosia additus est, quem ipse Mercurius imitatur. Sed Iuppiter et personae mythologicae minime scurriles sunt, qua de causa Plautus ita iocatus est in prologo.

De posteritate litteraria
-------------------------

Iam sedecimo saeculo fabula Plautina in linguam Hispanicam necnon Lusitanam versa atque acta fuerat. A septimo vero decimo saeculo nonnulli auctores dramatici notissimi sic Plautum imitati sunt ut novas aliquatenus fabulas de eodem argumento ederent. Inter alios memorandi sunt Iohannes Rotrou (*Les deux Sosies*, 1636), Molière (*Amphitryon*,1668), Iohannes Dryden (1690), Henricus von Kleist *Amphitryon* (1807), Iohannes Giraudoux (*Amphitryon 38*, 1929)...

Notae
-----

1. ↑  *Lettre sur la critique du Barbier de Séville*

Plura legere si cupis
---------------------

* Pierre Letessier, "Différence et codification : Alcmène dans Amphitryon de Plaute", *Cahiers Mondes anciens*, 2012

Nexus interni
-------------

* Index fabularum Plautinarum

Nexus externi
-------------

* Textus apud *The Latin Library*
* Versio **(Anglice)**
* Versio **(Theodisce)**
**Gnaeus Claudius Severus** (quando natus mortuusve sit, nescimus) senator Romanus secundo saeculo fuit. Pater eius Gnaeus Claudius Severus Arabianus, consul ordinarius anni 146 et amicus Marci Aurelii imperatoris fuit. Patria eius Pompeiopolis in Paphlagonia erat. Severus philosophus Peripateticus erat. Ante annum 167 Anniam Galeriam Aureliam Faustinam, filiam Marci Aurelii, in matrimonium duxit. Circa annum 167 consul suffetus, anno 173 consul II ordinarius creatus est. Multum apud imperatorem amicum potuit. Claudius Galenus exempli gratia Severo suadente medicus Marci Aurelii factus est. Anno 176 Severus comes imperatoris in expeditione ad Danubium fuit. Filius ex Annia Galeria Tiberius Claudius Severus Proculus anno 200 consul ordinarius creatus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 21

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Servius Calpurnius Scipio Orfitus et Sextus Quintilius Maximus**  |  **Consul** 173cumTiberio Claudio Pompeiano | Successores: **Lucius Aurelius Gallus et Quintus Volusius Flaccus Cornelianus**  |
Visurgis - *Weser*| Weraha et Fuldaha confluunt ut Visurgim forment |
| Longitudo | 452 chm |
| Altitudo fontis | 116,5 m |
|  |  |
| Area systematis | 41 049 chm² |
| Fons | est ubi Fuldaha et Weraha confluunt. |
| Ostium | Bremae Portus |
| Regio | Hassia, Rhenania Septentrionalis-Vestfalia, Saxonia Inferior, Brema |

Situs Visurgis fluminis
**Vīsurgis**, (-is, *m.*) sive serius **Wisara, Wissula** (Theodisce: *Weser*; IPA: [ˈveːzɐ]) est fluvius Germaniae, qui in Oceanum Fresonicum fluit. Urbs maxima ad ripas sita est Brema et a parte hoc flumen laeva Fuldaha influit.

Urbe Mundia Hannoverana, ubi confluunt flumina Fuldaha Verraque formantia amnem Visurgim, monumentum situm est. Quo lingua Germanica scriptum est:

*Ubi Verra et Fuldaha inter se osculantur,*  

*nomina eis amittenda sunt*  

*Et hic eo osculo nascitur flumen Visurgis,*  

*quod Germanicum est usque ad mare.*

Apud scriptores
---------------

Pomponius Mela primus est, qui de Visurgi narrat libro *De situ orbis* 3.3 (anno circiter 43): *... in Oceanum, Amisius, Visurgis, et Albis clarissimi.*

Plinius, *Naturalis historia*: *Visurgis*.

Adamus Bremensis: *Nobilissimi Saxoniae fluvii sunt Albis, Sala, Wisara, qui nunc Wissula vel Wirraha nuncupatur. Is in Thuringiae saltu fontem habet, quemadmodum et Sala; deinde mediam cursu pertransiens Saxoniam, in vicinia Fresonum sortitur occasum.*

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Visurgim** spectant. |
*Enterococcus sp.*

---

**Bacteria** — Firmicutes

Classis : Bacilli   
Ordo : Lactobacillales   
Familia : Enterococcaceae   
Genus : ***Enterococcus***   
(*ex* Thiercelin & Jouhaud 1903)  
Schleifer & Kilpper-Bälz 1984  
   
Subdivisiones: Species\* *E. avium*
* *E. durans*
* *E. faecalis*
* *E. faecium*
* *E. gallinarum*
* *E. solitarius*

***Enterococcus*** est genus bacteriorum acidi lactici phyli Firmicutium. *Enterococci* sunt cocci grammum? positivi,? quae saepe pares diplococcorum vel catenae breves fiunt et solum secundum proprietates physicis ab *Streptococcis* difficile distingui possunt. Duae species—*E. faecalis* (90–95%) et *E. faecium* (5–10%)—sunt in intestinis humanis communes organismi commensales. Aliae species, *E. casseliflavus, E. gallinarum,* et *E. raffinosus* comprehensis, fasciculos inflammationis raro efficiunt.

Notae
-----

1. 1 2  Gilmore MS, *et al*, ed. (2002). *The Enterococci: Pathogenesis, Molecular Biology, and Antibiotic Resistance*. Washington, D.C.: ASM Press. ISBN 9781555812348 .
Valentin Conrart anno 1635
 **Valentinus Conrart** (natus Lutetiae anno 1603; ibidem mortuus die 28 Septembris  1675) fuit scriptor et litterarum peritus  Francicus. Conrart, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1634 cooptatus est et ab illo anno usque ad  mortem etiam eius primus secretarius perpetuus fuit. 

Consiliarius et scriba regis Francici fuit. Sinebat Academiam anno 1629 domi suae condi, ubi sedes usque annum 1634 erat.

Vita
----

Filius mercatoris divitis protestanticus primo tirocinium in venditione fecit. Postquam in aulam acceptus est se litteris dedicare potuit. In circulis multis versabatur et suavitas, gratia et venustas eius omnibus placebant. Instituerant litterarum conventicula Catharina de Rambouillet, Magdalena de Souvré et Magdalena de Scudéry, quae eum descripsit in mythistoria *Le Grand Cyrus* in persona Theodami. Ipse quoque invitavit homines illustres, e.g. Ioannem Chapelain, Claudium Favre de Vaugelas, Antonium Godeau, Ioannem Desmarets de Saint-Sorlin, Ioannem Ludovicum Guez de Balzac et Vincentium Voiture. Ex istis circulis prodiit academia cardinali Richelaeo instigante. Scriba academicus primus fuit, quo munere usque mortem functus est. Itaque primis annis Academiae partes gravissimas agere potuit in statutis elaborandis, in disceptationibus cum Richelaeo, in approbatione regia adipiscenda. Contigit ei feliciter, ut minister rerum iuridicarum Petrus Séguier membrum et protector academiae fieret. Iste vir ligamina necessaria cum politicis et magistratu colebat et bene utebatur. Insuper eius domus sedes secunda Academiae fuit. Annis sequentibus repraesentabat modum in dignum Academiam coram publico et famam eius augeri fecit. 

Conrart velut scriptor minus fertilis fuit, unde hic versus facetus Nicolae Boileau intelligi potest: "J'imite de Conrart le silence prudent."[1] Praeter carmina sunt edita post mortem (1681) epistulare commercium et documentaria narratio quaedam de seditionibus Fronde, quae dicuntur (*Mémoires sur l’histoire de son temps*).Scripsit etiam *Lettres familières à Félibien* (Lutetiae 1681) et psalmos (Lutetiae 1681) quos lingua Francogallica poliebat. Manuscripta nonnulla servabantur etiam in Bibliotheca armamentarii Parisiensi.

Notae
-----

1. ↑  Interpretatio: *Mihi sit exemplo silentium Conrarti prudens.*

Nexus externus
--------------

* Biographia apud Academiam Francicam
Amphitheatrum Augustae Treverorum
Amphitheatrum et circus temporibus Romanis, Tempel am Herrenbrünnchen.
**Amphitheatrum** Augustae Treverorum est amphitheatrum ex temporibus Romanis circa annum 100 p.C.n. exstructum, quod 18.000 fere spectatores continere potuit. 

Anno 1986 amphitheatrum pars UNESCO mundi hereditatis nominatum est.

Situs
-----

Sub arena cella posita est, quae adhuc hodiernis temporibus exstat. Theatro machinae scansoriae erant per quas gladiatori aut ferae bestiae tollebantur, quamobrem aqua impleri non potuit. Amphitheatrum sub monte Petri situm, idcirca quod idonei loci causa solum dimidia pars amphitheatri exstruenda fuit. Erat pars moenium Romanum. Ad septentrionem spectat aditusque boreum et meridionalem habuit.

Historia
--------

Theatrum anno fere 100 p.C.n. exstructum mox pars cottidianae vitiae incolarum urbis factum est. Ibi magistratus urbis, praefecti imperiales et antiquitate posteriore etiam imperatores ipsi ludos dabant eisque praesidebant: Venationes et ludi gladiatorum saepe plebem delectabant ibique etiam annuntiationes exclamatae sunt. Secus ac alia amphitheatra etiam munitioni urbis profuit, quod simul porta orientalis urbis erat. Everso Romano imperio occidentali (5. saeculo) aetate medii aevi aeque ac alia monumenta Augustae Treverorum excidendis lapidis abutebatur.

* Aspectus ex arena
* Fossae sub arena
* Simulatio ludorum gladiatorum interdiu
* et noctu
**Gaius Servilius Structus Ahala** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus patricio ex ordine ac vir publicus quinti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater eius Quintus Servilius Structus Priscus Fidenas anno 435 a.C.n. dictator nominatus est.

Cursus honorum
--------------

Ipse Servilius anno 427 consul Romanus una cum Lucio Papirio L.f. Mugillano erat. De hoc anno Titus Livius nobis rettulit: "*quoque ne confestim bellum indiceretur neue exercitus mitterentur religio obstitit; fetiales prius mittendos ad res repetendas censuere. Cum Veientibus nuper acie dimicatum ad Nomentum et Fidenas fuerat, indutiaeque inde, non pax facta, quarum et dies exierat, et ante diem rebellauerant; missi tamen fetiales; nec eorum, cum more patrum iurati repeterent res, verba sunt audita. Controversia inde fuit utrum populi iussu indiceretur bellum an satis esset senatus consultum. Peruicere tribuni, denuntiando impedituros se dilectum, ut Quinctius consul de bello ad populum ferret. Omnes centuriae iussere. In eo quoque plebs superior fuit, quod tenuit ne consules in proximum annum crearentur.*" 

Annis 419 ad usque 417 Servilius tribunus militum consulari potestate electus est: Anno 419 servi urbem incendere conati sunt, Aequi bellum paraverunt. Anno 418 Labicanis, qui cum Aequis agrum Romanum invaserant, bellum indictum est. Sed Servilius iussu patris domi manebat et urbem tuebatur. Cum autem ceteri tribuni de bello gerendo inter se iurgarent, Servilius filius patrem dictatorem nominavit. Qui filium magistrum equitum fecit: Labici expugnati sunt et coloniam Romanam accepit. Anno 417 nihil memorabilis nuntiatum est.

Notae
-----

1. ↑  Ab urbe condita, IV 30, 12-16
2. ↑  op. cit. IV 45,1-5
3. ↑  op. cit. IV 45,5-46,7
4. ↑  loc. cit. § 7

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Titus Quinctius L.f. Poenus Cincinnatus II et Aulus Cornelius M.f. Cossus**  |  **Consul** 427 a.C.n.cumLucio Papirio L.f. Mugillano | Successores: **Trib. Mil. Cons. Pot.**  |
Leo a Klenze: Glyptotheca (descriptio Parisiensis, quae dicitur, 1815)
Glyptotheca Monacensis anno 2013
Faunus Barberinus
**Glyptotheca Monacensis** est museum sculpturarum antiquarum a Ludovico I rege Bavariae institutum, quod annis 1816 - 1830 ex forma Leonis a Klenze in "Königsplatz" (Forum regium) Monaci aedificatum est. Museum collectum antiquum Domus Wittelsbacensis tecto accepit; maxima autem sculpturarum pars a Ludovico I acquisita est, inter quas Faunus Barberinus, Anus ebria, quae dicitur, puer anserem tenens, Irene cum Plutone puero et figurae maximi momenti olim fastigio templi Aphaeae in Aegina insula impositae anno 1813 acquisitae ("Aeginetes" dictae) necnon duo adulescentium statuae ("Kuros Monacensis", "Kuros Teneensis").

Nomen Glyptotheca ex verbis Graecis γλυπτός (‚sculptus‘, ‚caelatus‘) et θήκη (‚cella‘, ‚horreum‘) deductum a bibliothecario Ludovici I, regis Bavariae, per analogiam verbi "pinacotheca" excogitatum est.

Ex adverso in Fori regii parte meridiana Collectus Antiquitatum Monacenses (olim "Museum antiker Kleinkunst", i.e. "Museum arteficiorum parvorum antiquitatis" dictum) siti sunt, unum ex maximis Germaniae museis artis Graecae, Etruscae et Romanae.

Bibliographia
-------------

* Alice Klose: *Der Wiederaufbau des Neuen Museums in Berlin als Inszenierung der eigenen Geschichte. Der Wandel im Umgang mit Fragmenten im Vergleich mit der Glyptothek in München.* Dissertatio Monaci 2015 (Universitätsbibliothek LMU München).
* Adrian von Buttlar und Bénédicte Savoy: *Glyptothek and Alte Pinakothek, Munich. Museums as Public Monuments.* In: Carole Paul (ed.). *The First Modern Museums of Art.* *The Birth of an Institution in 18th- and Early-19th-Century Europe.* The J. Paul Getty Museum, Angelopoli, CA 2012, ISBN 978-1-60606-120-6, p. 304–329.
* Carole Paul (ed.): *The First Modern Museums of Art. The Birth of an Institution in 18th- and Early-19th-Century Europe.* The J. Paul Getty Museum, Angelopoli, CA 2012, ISBN 978-1-60606-120-6.
* Raimund Wünsche: *Glyptothek München.* *Meisterwerke griechischer und römischer Skulptur.* Beck, Monaci 2005, ISBN 3-406-42288-8.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Glyptothecam Monacensem** spectant. |
Wikidata Aktobe
Res apud Vicidata repertae:Aktobe: insigneAktobe: insigne
*Civitas*: Kazachstania  
*Locus*: 50°17′1″N 57°13′47″E  
*Numerus incolarum*: 387 807  
*Zona horaria*: UTC+05:00  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ақтөбе
**Gestio**

*Praefectus*: Askhat Shakharov  
*Procuratio superior*: Aktobe City Administration, Q4060168, Q4060168, Q4060168, Aktobe Uyezd, Aktobe Uyezd, Kazakh Soviet Socialist Republic  

**Geographia**

*Superficies*: 297.39 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: 12th microdistrict (Aktobe), 11th microdistrict (Aktobe), Qurmysh, Shanghai (Aktobe), Eset Batyr microdistrict, Moscow (Aktobe), Almaty District, Astana District  

Meschita Nur Ghasyr et ecclesia cathedralis Sancti Nicolai
**Aktobe** vel **Leucolophum** (Kazachice Ақтөбе/Aqtöbe, hoc est 'albus collis'; Russice Актобе, antea Актюбинск) est oppidum in Kazakhstania occidentali, centrum administrativum regionis eiusdem nominis.

Aktobe habet superficiem 297.39 km2. In urbe fluunt flumen Ilek et plures flumina in id influentia, et iuxta sunt aquae receptacula Aktobe et Sazdy. Propter situm in interiori Eurasiae parte et longinquitatem a mari, clima continentale habet.

Aktobe est quinta a maxima urbs Kazachstaniae, et maxima urbs partis occidentalis civitatis. Censu anno 2016 habito, 397 572 incolas habet. Plures gentes urbem incolant, praecipue Kazachi (76.3 %) et Russi (16.89 %). Plerique religiones Islamicam aut Christianam sequuntur. In quinque suburbiis administrationi urbanae subiectis habitant incolarum 52 582.

Castellum Ak-Tjube anno 1869 a manu militum Imperii Russici conditum est, in ripa sinistra fluminis Ilek, ubi ad dextram in id fluvius Kargaly influit.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 425.. Nomen *Ak tobe* Latine *Collis alba* significat.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°17′1″N 57°13′47″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Situs urbis **(Kazachice, Russice)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Orcus

Orc frequens in Buddhistico cultu, "Oni" appellatus.
**Orc** (-is, *m*), vel proprius **Orcus** aut **Orculus**, est monstrum nefarium quod invenitur praecipue in fabulis, sed temporibus recentioribus etiam in mythistoriis. Orces ingentes, crudeles ac famelici esse dicuntur, et saepe sedes habere in montibus specubusque ombrosis. Tradunt complures fabulae orces cruda facinora per vim aut fraudem agere et, cum hominibus vero hostiles sint, eos necare aut devorare. 
Verbum "Orc" non a Latino verbo *Orcus*, quod infernalem deum designat, sed ab antiqua lingua Anglica *ork* ortum esse videtur.

Orces in mythistoriis
---------------------

De orcibus saepe auctores litterarum phantasticarum loquuntur, eos depingentes quasi obscurum malevolumque genus in regnis civitatibusque dispositum quod contra nationes hominum bellum agit. 

Fortasse primus qui orces personas mythistoriarum fecit fuit Anglicus auctor I.R.R.Tolkien, in libro Domini Anulorum. In quo dominus obscurus Morgoth orces creavit, et in hoc faciendo Dryades cruciatu correpit. Genus maius orcum appellatur lingua atra (vel lingua Mordoris) *uruk-hai*, nomen quod significat "orces militares".

Praeterea, etiam Anglicus auctor Stan Nicholls nove de orcibus scripsit, in serie librorum "Orces" appellata. Etiam sunt Orces in Warhammer mundo.

Nexus interni
-------------

* Terra Media
* Orcus
**Gnaeus Cornelius Lentulus Augur Cn. f.** (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 25) senator Romanus primo saeculo ante et post Christum natum fuit. Anno 14 a.C.n. consul ordinarius creatus est, annis 10 ad usque 6 legatus Augusti ad Danubium pugnavit et Getis victis *ornamentis triumphalibus* ornatus est. Anno 2/1 proconsul Asiam administravit. Etiam Augur et *frater Arvalis* fuit. Anno 14 cum Druso Claudio Nerone Minore Dalamatiam venit, ut rebellionem militum finirent. In senatu saepe, praesertim annis 16 et 22, consilia et gesta Tiberii defendebat. Itaque ex Iudicio de laesa maiestate anno 24 sine damno effugit. Post mortem Lentuli fortuna ab Augusto ei data principi Tiberio reddita est.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus Annales IV 44
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 194

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Livius Drusus Libo et Lucius Calpurnius Piso Pontifex**  |  **Consul** 14 a.C.n.cumMarco Licinio Crasso Frugi | Successores: **Tiberius Claudius Nero et Publius Quinctilius Varus**  |
Wikidata Gnaeus Cornelius Dolabella (consul 81 a.C.n.)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 2. saeculum a.C.n.; Roma antiqua  
*Obitus*: 1. saeculum a.C.n.; unknown value  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: Senator Romanus, consul, Proconsul  
*Munus*: politicus Romanus, miles Romanus  

**Familia**

*Genitores*: Gnaeus Cornelius Dolabella; unknown value  
*Familia*: Cornelii Dolabellae
**Gnaeus Cornelius Dolabella** (natus saeculo 2 a.C.n. mortuus post annum 77 a.C.n.) vir publicus Romanus factionis Optimatium fuit.

Cursus honorum
--------------

Dolabella classis praefectus Sullae inter bellum civile anno 82 a.C.n. contra Marianam factionem fuit. Anno 81 dictator Sulla eum una cum Marco Tullio Decula consulem fecit. Deinde annis 80 - 78 a.C.n. proconsul Macedoniae fuit. Deinde Romam rediit atque de Thraciis triumphavit. At Gaius Iulius Caesar Dolabellam repetundarum accusavit. Gaio Aurelio Cotta et Quinto Hortensio defendentibus Dolabella absolutus est.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[I 24] C. Dolabella, Cn." in *Der Neue Pauly* vol. 3 (Stutgardiae: Metzler, 1997. ISBN 3-476-01473-8) col. 172.

Notae
-----

1. ↑  Cornelius Tacitus, *dialogus de oratoribus* 34; Velleius Paterculus, *Historia Romana' II 43,3. Plutarchus,* Caesar *4.*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gnaeus Papirius Carbo III et Gaius Marius Minor**  |  **Consul** 81 a.C.n.cumMarco Tullio Decula | Successores: **Lucius Cornelius Sulla II et Quintus Caecilius Metellus Pius**  |
**Nennius** (aliter *Ninnius*, *Nemniuus*) fuit Britannicarum rerum scriptor. Opus eius notissimum, quod *Historia Brittonum* inscribitur, paulo post annum 796 confectum, est corpus fragmentorum, narratiuncularum, tabularum, catalogorum ad Britannos et Anglos pertinentium. In praefatione operis sic se ipsum describit: "Ego Nennius sancti Elbodugi discipulus" (Elbodugus ille episcopus anno 809 mortuus est). Nennius fortasse idem est ac "Nemniuus" qui eodem tempore alphabetum Runicum invenit.

Opera
-----

* *Historia Brittonum*
* *Nemniuus istas reperit literas*

Nexus externi
-------------

* *Historia Brittonum* ab J. A. Giles anno 1841 Anglice versa

Bibliographia
-------------

* *Nennius: British History, and The Welsh Annals* ed. John Morris. Chichester: Phillimore, 1980. [Latine et Anglice]
* David N. Dumville, "Nennius and the *Historia Brittonum*", *Studia Celtica*, 10/11 (1975/6), 78-95
* Nora K. Chadwick, "Early Culture and Learning in North Wales", *Studies in the Early British Church* (1958).
Wikidata Freienwaldum
Res apud Vicidata repertae:Freienwaldum: insigneFreienwaldum: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°47′8″N 14°1′57″E  
*Numerus incolarum*: 12 231  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Märkisch-Oderland District  

**Geographia**

*Superficies*: 131.11 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Liepe, Falkenberg  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Petrimons  

**Tabula aut despectus**

Freienwaldum: situsFreienwaldum: situs
Aula symphoniaca
**Freienwaldum** **(Germanice)** *Bad Freienwalde* sive "Thermae Freienwaldenses" est urbs in Brandenburgo sita, in qua sunt aquae salubres.

Secundum commentarium Nicolai Leuthingeri anni M DCC XXIX vel 1739 Freienwaldum erat "vinetis, piscatura, portu, traiectione, peropportunum".

Situs geographicus
------------------

Freienwaldum iacet ad Oderam veterem. "Solum uliginosum Oderense" vulgo *Oderbruch* spectat inter ortum solis et septentrionem.

Nota
----

1. 1 2  google books: Scriptorum De Rebus Marchiae Brandenburgensis Maxime Celebrium Nicolai ...
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Chen Guangcheng
Res apud Vicidata repertae:Chen Guangcheng: imagoChen Guangcheng: imago
*Nativitas*: 12 Novembris 1971; Dongshigu  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: Causidicus, activista, Iurum humanorum defensor  
*Patronus*: Universitas Neo-Eboracensis, Witherspoon Institute
**Memoria**

*Laurae*: Ramon Magsaysay Award, Courage Award, Human Rights First Award, Index Award  

**Chen Guangcheng**  (Mandarinice 陈光诚, natus 12 Novembris 1971) est advocatus et causidicus Sinensis et iurum humanorum defensor. Infans morbo adflicto caecus est. Immunitatibus invaliditatibus molitus? fuit primus posterior contra coertiones? abortiones. Etiam iura feminarum defendit.

Notae
-----

1. ↑  Ian Johnson (20 Iunii 2012). "'Pressure for Change is at the Grassroots': An Interview with Chen Guangcheng". *New York Review of Books* .

Bibliographia
-------------

* Jacobs, Andrew (2 Octobris 2013). "Chinese Activist Joins Conservative Research Group". *The New York Times* .
Wikidata Chephren
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 2610i a.C.n.;   
*Obitus*: 2530 a.C.n.;   
*Patria*: Aegyptus antiqua, Regnum Vetus Aegypti  

**Officium**

*Officium*: Pharao  
*Munus*: monarcha  

**Familia**

*Genitores*: Cheops; Henutsen  
*Coniunx*: Meresankh III, Hekenuhedjet, Khamerernebty I, Persenet  
*Proles*: Mycerinus, Nebemakhet, Iunre, Duaenre, Nikaure, Khamerernebty II, Ankhmare, Iunmin I, Shepsetkau  
*Familia*: Fourth Dynasty of Egypt
**Memoria**

*Sepultura*: Pyramid of moguillo  

Statua Chephrenis e diorite sculpta, nunc in Museo Aegyptio Cairi exhibita.
*Kha'afre,* nomen *cartouche* in Indice Regum Abydos.
Statua Chephrenis e diorite sculpta, e templo vallis Chephrenis Gizae, nunc in Museo Aegyptio Cairi, in conclave 42 exhibita.
**Chephren** (Graece Χεφρήν) aevo Regni Veteris fuit Aegyptius domus quartae rex (pharao). Filius fuit Cheopis propriusque Ratoisis fratris successor. Secundum Manethonem, rerum gestarum scriptorem antiquum, Chephren quendam Bikherem, sed secundum indicia archaeologica, Mycerinum (Menkheren) antecessit. Chephren Pyramidem Chephrenis, secundam a maxima pyramide Gizensi, aedificari iussit. Aegyptologi hodierni plerumque putant Magnam Sphingem Gizensem ad honorem Chephrenis aedificata fuisse anno 2500 a.C.n. fere. Pauca de Chephrene certe sciuntur, praeter commentationes historicas Herodoti, qui eum appellaverit crudelem, rectorem haereticum, quia templa Aegyptia clavi servabat postquam enim Cheops ea occluserat.

Nexus interni
-------------

* 4412 Chephren

Notae
-----

1. ↑  Vulgo in variis linguis hodiernis *Khafra,* *Khafre,* *Khefren.* Apud Manethonem *Sûphis II.*
2. ↑  "Sphinx Project: Why Sequence is Important". 2007 .

Bibliographia
-------------

* Breasted, James H. 1906. The Will of Nekure. In *Ancient Records of Egypt,* pars I, §§ 192.
* Schneider, Thomas. 2002. *Lexikon der Pharaonen.* Dusseldorpii: Albatros. ISBN 3491960533.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chephrenem** spectant. |

* De Chephrene.
* De pyramide Cephrenis. *Talking Pyramids.*
**Fredericus Gulielmus** vulgo *Friedrich Wilhelm* **Gotter** (natus die 3 Septembris 1746 Gotae, mortuus ibidem die 18 Martii 1797) poeta Germanicus fuit.

Vita
----

Gottingae iurisprudentiae et litteris Anglicis, Italicis, Francogallicis studens histrione Conrado Ekhof hortante partes agere in scaenis probavit. In litteris ei valde ars dramatica placuit.

In patriam anno 1766 reversus et archivarius alter institutus comitem de Flemmingen tamquam secretarius legationis Wetzlariam comitatus est. Sed cursum honorum diplomaticorum reliquit, ut anno 1768 educator nobilium adulescentium Gottingensium fieret. Ibi una cum Henrico Christiano Boie editionem periodici »Musenalmanach« curavit; symbolis suis famam poeticam propriam augere potuit. Anno 1770 revenit Wetzlariam velut legationis scriba, ubi e.g. cum Goethio et Carolo Gulielmo Jerusalem consuetudinem contraxit. Post reditum Gothensem scriba a secretis fuit. Salutis emendandae caussa anno 1774 iter Lugdunense fecit antequam Gotae musis vacaret.

Gravitudo
---------

Gotter apud Germanos ultimus repraesentans gustus Francogallici fuisse dicitur quoad poesim Theodiscam, qui sobrietate atque elegantia versuum triumphos sibi parabat. Melodramatica, comoediae, dramata saepissime originaliter Francogallica erant; inter omnia notissimum autem factum est melodrama »Medea« (1775), cum musica a Georgio Antonio Benda composita. Epistulae, cantus, elegiae, historiunculae eius olent facetias et calliditatem sine argumentis seriis, sine valore poetico magno. Poemata »Gedichte« collecta Gotae annis 1787 et 1788 duobus in tomis edita sunt.

Bibliographia
-------------

* Käte Lorenzen: *Gotter, Friedrich Wilhelm.* In: *Neue Deutsche Biographie* (NDB). Band 6, Duncker & Humblot, Berlin 1964, S. 658 f. (Digitalisat).
* Helmut Roob, Günter Scheffler: *Gothaer Persönlichkeiten*, ISBN 3-932081-37-4, Rhino-Verlag, editio altera, 2006

Nexus externi
-------------

* Scaturigo Vicifontis
* Pretiosa apud DDB
Wikidata Nicolaus Georgius Winton
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus Georgius Winton: imagoNicolaus Georgius Winton: imago
*Nativitas*: 19 Maii 1909; Hampstead  
*Obitus*: 1 Iulii 2015; Slough  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Britanniarum Regnum  
*Nomen nativum*: Nicholas George Wertheim
**Officium**

*Munus*: business broker, Argentarius, philanthropist, miles, resistance fighter, humanitarian  

**Familia**

*Proles*: Barbara Winton  

**Memoria**

*Laurae*: Member of the Order of the British Empire, Recipient of the Order of Tomáš Garrigue Masaryk, 4th class, Grand cross of the Order of the White Lion, Knight Bachelor, British Hero of the Holocaust, honorary citizen of Prague, Order of the British Empire, Order of the White Lion, Order of Tomáš Garrigue Masaryk  

**Nicolaus Georgius Winton** (natus **Nicholas Wertheim** Londinii die 19 Maii 1909; mortuus aetate gravissima Hampstead in vico Middelsexiae die 1 Iulii 2015), humanitarista et argentarius britannicus, liberationem instituit liberis plerique Iudaeorum e periculo Soae, ex Czechoslovakia occupata a Nazistis et transitum securum eorum ordinavit in Britanniam et liberis focos invenit. Quod "Schindler Britannicum" appellatur. Coepta sua primum nemini fassus est. Tamen coniunx in cenaculo commentariolas invenit cum tabulis liberorum. Fuit gubernator bellicosus aeronavigationis.

Notae
-----

1. ↑  "Sir Nicholas Winton, A Man of Courage". auschwitz.dk. 2008 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolaum Georgium Winton** spectant. |

* Nicolai Winton situs proprius **(Anglice)**
* Pagina Nicolao Winton dicata, ("Nicholas Winton, A Man Of Courage")
Fredericus a Iohanne Frederico Augusto Tischbein, anno 1796.
**Fredericus Ioannes Iustinus** vulgo *Friedrich Justin* **Bertuch** (natus die 30 Septembris 1747 Vimariae, mortuus ibidem die 3 Aprilis 1822) fuit Germanus editor et artium patronus. Fundabat cum pictore Georgio Melchior Kraus Scholam de arte delineandi ducalem anno 1776. Fredericus fuit pater scribae diurnariique Caroli Bertuch.

Vita
----

Bertuch anno 1775 Vimariae creatus est secretarius gubernii, anno 1785 autem legationis consiliarius. Merebatur in periodicis edendis, litteris Hispanicis vulgandis, institutis tabernisque creandis. Una cum Christophoro Martino Wieland et domino Schütz inceptum habuit anno 1784 de periodico litterarum condendo cui titulus »Jenaische allgemeine Literaturzeitung«. Ex anno 1786 una cum Kraus edidit »Journal des Luxus und der Moden« quae folia usque annum 1827 existebant et valoris perennis sunt ad mores, habitus, culturam indaganda intra et extra Germaniam annis Rerum novarum Francicarum. Anno 1775 edita est eius conversio opusculi *Domini Quixoti a Manica* antequam publicaret scripta continutata pro litteris Ibericis »Magazin der spanischen und portugiesischen Literatur« (Dessaviae 1780–82), porro »Theater der Spanier und Portugiesen« (Vimariae 1782) et anthologium Hispanicum »Spanisches Lesebuch« (Lipsiae 1790). 

Fama eius crescebat cum divulgatus esset liber infantilis imaginibus auctus »Bilderbuch für Kinder« (Vimariae 1790–1822) necnon florilegia »Blaue Bibliothek aller Nationen« (Gotae 1790–1797). Ad ea omnia conficienda officinam condidit cui nomen »Landesindustriecomptoir«. Mox cooperationes fecerunt varia alia instituta ubi multi scriptores et artificis operam navabant, e.g. *Geographisches Institut für Kartenverlag*. Opus eius praetitulatum »Geographischen Ephemeriden« (1798–1824) multum iuvat ad res geographicas promovendas.

Bibliographia
-------------

* Adolph Kohut: *Friedrich Justus Bertuch. Mit 4 ungedruckten Briefen Bertuchs*. In: *Nord und Süd. Eine deutsche Monatsschrift*. 83. Band. 1897, S. 73–83. Digitalsat
* Jutta Heinz: *Ueber die Mittel Naturgeschichte gemeinnütziger zu machen (1799). Bertuchs Entwurf eines populärwissenschaftlichen Forschungs- und Verlagsprogramms.* In: Gerhard R. Kaiser, Siegfried Seifert (ed.): *Friedrich Justin Bertuch (1747–1822). Verleger, Schriftsteller und Unternehmer im klassischen Weimar.* Tübingen 2000, p. 659–671. (Online-Publikation im *Goethezeitportal*; PDF, 132 kB).
* Katharina Middell: *Die Bertuchs müssen doch in dieser Welt überall Glück haben. Der Verleger Friedrich Justin Bertuch und sein Landes-Industrie-Comptoir um 1800.* Leipziger Universitäts-Verlag, Lipsiae 2002, ISBN 3-936522-17-0.
* Walter Steiner, Uta Kühn-Stillmark: *Friedrich Justin Bertuch. Ein Leben im klassischen Weimar zwischen Kultur und Kommerz.* Böhlau, Agrippinae/Vimariae/Vindobonae 2001, ISBN 3-412-11097-3.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fredericum Iustinum Bertuch** spectant. |

* De domo Bertuch Vimariensi ubi nunc Museum urbanum
* Biographia apud *NDB*.
Egeria cum Diana et aliis Camenis mortem Numae lugens a Claudio Lorrain picta
**Carmenta** (vel fortasse rectius *Carmentis*), una ex Camenis, a Vergilio poeta tamquam mater Evandri (quem genuerat vel ex Mercurio vel ex alio patre) et "fatidica" (id est futura praedicens quae fato iam destinata essent) in *Aeneidem* inducta est. Nonnulli Carmentam etiam Italos homines litteras docuisse voluerunt.. Hae fabulae a nomine eius ductae sunt: nam dea carminum visa est. Post Vergilium Ovidius poeta quoque narravit ut Carmenta vaticinationibus suis filium Evandrum ex Arcadia, unde pulsi erant, usque ad fatalem locum, id est Palatinum montem, velut Sibylla quaedam, duxerit: in quo monte novam urbem Pallanteum condidere et Herculem Aeneamque hospites acceperunt. Addit Ovidius deas Porrimam et Postvertam, Carmentae "sive sorores sive fugae comites", cum ea ex Arcadia fugisse.

At revera non e Graecia in Latium venit sed antiquissima dea Latina est: flaminem enim sibi proprium habebat. Ab eius nomine porta Carmentalis Romae dicta est. Carmentalia porro feriae in eius honorem bis mense Ianuario coram pontificibus celebrabantur (11 et 15 Ianuarii). A matronis maxime colebatur quod patrona praegnantium feminarum erat, seu singula seu in duabus personis, si recte Varro explicavit ("Carmentes, quarum altera Postverta cognominatast, Prosa altera, a directi perversique partus et potestate et nomine"); ita et alibi plurali numero designantur Carmentes.

Notae
-----

1. ↑  Antequam in Italiam veniret, Graecum nomen eius secundum mythographos fuit sive Themis (Dion. Hal. I,31,1) sive Nicostrate (OGR V,2).
2. ↑  Apud Plutarchum contra uxor Evandri dicitur.
3. ↑  Sic Dionysius Halicarnassensis et Pausanias qui eam filiam fluminis Ladonis in Arcadia faciebat (VIII.43.2). At nec Vergilius nec Titus Livius nec Ovidius qui etiam Evandrum nobiliorem materno genere fuisse adfirmat quam paterno.
4. ↑  Hyg. 277. Titus Livius I,7.
5. ↑  Quam etymologiam ab omnibus auctoribus antiquis probatam rectam esse Georgius Dumézil putat ( *La religion romaine archaique* Payot,1987, pp 396-398). At aliis eruditis haec etymologia popularis visa est.
6. ↑  Ovidius, *Fasti* 1.633-634.
7. ↑  Quae porta, inter Tiberim et Capitolium sita, nomen aliud "Portam Sceleratam" accepit post cladem a Fabiis in bello adversus Veientes ad Cremeram acceptam (anno 477 a.C.n..)
8. ↑  Ovid. *Fasti* I,462 : "pontificale sacrum".
9. ↑  Varro apud Gellium, *Noctibus Atticis* 16.16.4
10. ↑  Augustinus, *De civitate Dei* 4.11; Servius grammaticus ad Aeneidem 8.336.

Fontes
------

* Dionysius Halicarnassensis, libro primo *Antiquitatum Romanarum*  cap. XXXI-XXXII.
* Hyginus mythographus, *Fabulae* 277.
* Origo gentis Romanae capitibus quinto et sexto.
* Ovidius, libro primo *Fastorum* 461 sqq. et libro quinto 95-98 et libro sexto 529sqq.
* Plutarchus, *Vita Romuli* capitulo XXI.
* Titus Livius libro primo *Ab Urbe condita* capite septimo
* Strabo, *Geographica* V.3.3
* Vergilius libro octavo Aeneidis versibus 335 - 340.

"... Nymphae priscum Carmentis honorem
Vatis fatidicae, cecinit quae prima futuros
Aeneadas magnos et nobile Pallanteum"

Nexus externi
-------------

* Carmen, Carmenta, Canens...
**Nenia** (vel *naenia*) est genus carminis funebris quae in antiqua Roma inter exsequias in usu erant. Cum haec carmina numquam scripta fuerint, de eorum origine perpauca pro certo habemus, sed probabiliter voces et modos memoriae traditos continebant, quae ad tibiam et lyram canebantur. Varii scriptores, inter quos Suetonius et Seneca Minor, ea carmina commemorant. Apud Horatium autem et Ovidium "Nenia" sensum etiam "carminis puerilis" aut "magici" induisse videtur. Nonnumquam fit ut hoc verbum pro graeco θρῆνος (threnos) usurpatur, quod vocabulum varia genera cantuum lugubrium designat. 

Aevo litterarum renatarum et in primis temporibus Aevi moderni, humanistae poetae, inter quos Michael Marullus, hanc antiquam notionem sibi accomodaverunt et nenia genus litterarium factum est. Sic Erasmus Roterodamus, 15° saeculo exeunte, hoc vocabulo usus est in elogio funebri Ioannis Ockeghem, quod Ioannes Lupi musicis modis aptavit.

Opus nunc notissimum cui "Nenia" titulus sit carmen est quoddam a poeta Germano Friderico Schiller anno 1800 scripto, cui primus versus est "Auch das Schöne muß sterben!" ("Et Pulchritudini mori necesse est"). Quod carmen ad Graeciam antiquam alludit tam propositis suis, multis exemplis e mythologia tractis, quam forma quam affectat: versus enim disticha sunt, graecis distichis elegiacis similia. Ioannes Brahms annis 1880/81 musicis modis illud carmen aptavit, ad memoriam Anselmi Feuerbach. Eiusdem carminis versionem anno 1956 Bremae Carolus Orff edidit, quae versio postea in secundo movimento cycli "Dithyrambi" nuncupati inclusa est, quod opus primo Monaci 22. Novembris 1987 Chorus Bavaricae Radiophoniae coram publico cecinit.

Fontes
------

Dictinarium antiquitatum Romanarum et Graecarum: M.C. Howatson (ed.), *Dictionnaire de l'Antiquité : Mythologie, Littérature, Civilisation*, Lutetiae, sumptibus Robert Laffont, 1993, p. 670.

Nexus interni
-------------

* Funus (ritus)
* Poësis

Nexus Externi
-------------

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
Scriptura Latina: series paginarum brevium

|  |  |
| --- | --- |
|  | Littera ALittera A |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Abecedarium canonicum | A • B • C • D • E • F • G • H • I / J • K • L • M • N • O • P • Q • R • S • T • U / V / W • X • Y • Z |
| Litterae coniunctae et intercalares | & • Ä • Å • Æ • Ç • Ħ • Ñ • Ö • Œ • Ü |

*Abecedarium Latinum • Nomina litterarum abecedarii Latini* |
|  |

**Ö** est littera in nonnullis alphabetis adhibita, praesertim ad vocales anteriores rotundatasque [ø] vel [œ] notandas aut ad diaeresin duarum vocalium indicandas. Exempla sunt vocabulum Theodiscum *können* [ˈkœnən] et vocabulum Batavum *coördinatie* [koɔrdiˈnatsi].

Ex linguis Germanicis septentrionalibus, *ö* in abecadariis Suecico, Islandico et Nordico adhibetur, sed Dani et Norvegici littera ø pro eodem sono utuntur.

Duo puncti Theodisce *Umlaut* appellatur, ex processu phonologico Umlaut, et Francogallice *tréma*, ex vocabulo Graeco τρῆμα.

Nexus interni
-------------

* Œ
* Ø
* Ő

Nexus externi
-------------

* Arika Okrent, "11 facts yü should know about the umlaut", *The Week*, 30 Septembris 2014.
Wikidata Palagonia
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 37°20′0″N 14°45′0″E  
*Numerus incolarum*: 16 654  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Catinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 57.79 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Leontini, Militum Tellus, Minae, Ramacca  

**Tabula aut despectus**

Palagonia: situsPalagonia: situs
Palagonia.
**Palagonia** (-ae, *f.*) seu **Paliconia** (-ae, *f.*) (Italiane *Palagonia*; Sicule *Palagunìa / Palaunìa*) est oppidum et municipium Siciliae, circiter 16 600 incolarum, in Agro Calatino Provinciae Regionalis Catinensis in Regione Siciliensi situm. Incolae Palicenses et Palagonienses appellantur.

Alia nomina
-----------

Alia nomina fortasse sunt: *Palica*, *Pantalia*, *Palice*. Etiam *Palika Nea, Palikè* (Graece Παλική).

Municipia finitima
------------------

* Leontini (Provincia Regionalis Hennensis)
* Militum Tellus (deinde Militellum in Valle Catinensi
* Minae
* Ramacca

Nexus interni
-------------

* Catina

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis communis proprius. **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Palagoniam** spectant. |

.

Pinacotheca
-----------

* Insigne municipiiInsigne municipii
* Collocatio finium Municipii PalicaeCollocatio finium Municipii Palicae

Notae
-----

1. 1 2  V. Amico, *Dizionario topografico della Sicilia* (Panormi: Di Marzo, 1858) (Vol. I apud *Google Books*)
2. 1 2 3  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3}
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 -3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Isidorus Isaacus Rabi
**Isidorus Isaacus Rabi** (natus Rymanów in Galicia die 29 Iulii 1898; mortuus Novi Eboraci die 11 Ianuarii 1988) fuit physicus Americanus origine Imperii Austro-Hungarici.

Alma mater eius Universitas Cornelliana deinde Universitas Columbiae ubi doctoratum acquisivit. Ab anno 1940 socius scientificus apud Institutum Technologiae Massachusettense erat, studium radarii conatus. Anno 1944, Praemium Nobelianum physicae accepit ratione studii resonantiae magneticae nuclearis.

Incepto Manhattensi participavit. Post secundum bellum mundanum munere legati apud UNESCO functus est, et in creatione CERN anno 1952 operam navabat.

Notae
-----

1. ↑  De Praemio Nobeliano Physicae anno 1944 nobelprize.org.

Nexus externi
-------------

* De Isidore Isaaco Rabi