recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Tumenum
Res apud Vicidata repertae:Tumenum: insigneTumenum: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°9′0″N 65°32′0″E  
*Numerus incolarum*: 855 600  
*Zona horaria*: UTC+05:00  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Ruslan Kukharuk  
*Procuratio superior*: Tyumen Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 698.48 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Couna, Cella, Hustonia, Bressicia, Daqing  

Tura flumen Tumeni
**Tumenum** (Russice: Тюмень, tr. *Tjumen’*) est urbs Russiae, metropolis regionis Tumenensis. Circa 745 milia incolarum habet. Urbs sita est in Siberia occidentali ad flumen nomine Tura, quod est accola fluvii Tobol. 

Tumen est valens transportationis (portum, stationem ferriviariam et duos aeroportus habens), industriae, scientiae, et culturae sedes.

Historia
--------

Arx Tumenensis condita est anno 1586 prope priscum castellum Tartarorum, et facta est prima Russorum urbs in Siberia. De origine nominis *Tumen,* opiniones variae exsistunt: e.g. e legendis Tartaricis, urbs vocata est ex verbo *tumen,* quod in lingua Tartarica 'decies milia' significat. 

A saeculo septindecimo Tumenum sedes valens mercaturae et fabricarum fuit. Postquam gubernium Siberiense anno 1708 creatum est, sedes administrativa eius districtus (ab anno 1724 in provinciam Toboliensem gubernii illius inclusi), ab anno 1782 unius e districtibus praefecturae et ab anno 1796 gubernii Toboliensis metropolis fuit, anno 1919 etiam caput gubernii illius factum est, ab anno sequente metropolis gubernii Tumenensis factum. Ab anno 1923 ut sedes administrativa circuli et dein districtus ad regionem Uralensem pertinebat, anno 1934 sedes administrativa regionis Obiensi-Irtisensis factum est, anno 1934 autem ut sedes administrativa districtus in regionem Omensem inclusum. Ab anno 1944 enim caput regionis Tumenensis est.

Notae
-----

1. ↑  *Historia de Sibiria* (in: А.Титов, *Сибирь в XVII-м веке*, Moscuae, 1890), p. 125

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tumenum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°9′0″N 65°32′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |

* Situs officialis urbis Tumeni **(Russice)**
* Pagina de Tumeno *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Laura Codruța Kövesi(ro) est prima cognitrix generalis Cogniturae publicae Europaeae.
**Cognitura publica Europaea** (Anglice *European Public Prosecutor's Office*, Francogallice *Parquet européen*, Theodisce *Europäische Staatsanwaltschaft*) est officium Unionis Europaeae cui est dicio delicta patrimonium unionis laedentia persequi.

Cognitura edicto anni 2017 condita et deinde exstructa est, ac a die 1 Iunii 2021 operatur.

In dicione cogniturae sunt fraudes summae plus quam 10 000 euronum quae attinent ad pecuniam solutam ab unione ac aliae fraudes trans fines summae plus quam 10 000 000 euronum. Dicio territorialis spectat ad Unionem Europaeam sine Dania, Hibernia, Hungaria et Suecia.

In officio centrali Luxemburgi sunt unus cognitor generalis, 22 cognitores publici ac alii operarii. In variis civitatibus sunt cognitores publici delegati qui accusationes ad curias illarum civitatum portant.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Edictum (UE) 2017/1939 Consilii de die 12 octobris 2017 amplificatae cooperationis efficiendae de fundatione Cogniturae publicae Europaeae.
3. ↑  Resolutio exsecutoria (EU) 2021/856 Commissionis de die 25 Maii 2021 qua statuitur dies a qua Cognitura publica Europaea officia investigativa et proceduralia poenalia sua suscepit.

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis Cogniturae publicae Europaeae
**Capitularium** est edictum a regibus praecipue aetate Carolingorum stirpis editum.

Historia
--------

Capitularia a capella regali edi solebant praeceptaque habendae administrationis atque iudicandi necnon rerum militarium atque ecclesiasticarum curendarum continuerunt. Litteris mandata ductuque mediae Latiniatis scripta sunt. Cum varias in partes divisa ederentur, nomen a singulis capitulis traxerunt.

Magni momenti historiae oeconomicae Europae occidentalis fuerunt cum exempli gratia cultum modumque serendi stirpium instituerunt. Inter gravissima capitularia tractatus nominis *Admonitio generalis* anni 789 numeratur, quo omnia praecepta Caroli Magni breviter commemorentur, et dictum *Capitulare de villis* anni 795, id quod reinstitutioni dominiorum regalium in Aquitania sitorum usui fuit.

Capitularia saepe a loco perscriptionis nomen tenent, cuius rei exemplo sunt Capitulare Heristaliense (779) et Capitulare Theudonevillense (805).

Etiamsi regi erat potestas legum ferendarum, ipse coactus erat consensum nobilium in quodam conventu rogare. Cum reges initio hunc consensum per speciem tantum assequi conati essent, labente eorum potestate eis contendendum erat, ut nobilium benevolentiam caperent.

Capitularia litteris mandata etiam proclamatione orali ubique in imperio confirmari oportebant, quo munere plerumque duces atque episcopi necnon nuntii regales fungebantur. 

Mos edendorum capitulariorum imprimis regnante Carolo Magno et Ludovico Pio prole valebat. Imperantis quidem Caroli nepotibus hic modus legis legendae mox ex consuetudine venit.

Nexus externi
-------------

* *Encyclopaedia Britannica* **(Anglice)**
* *Encyclopaedia Universalis* **(Francogallice)**
* de capitulariis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
Franz Magnus Böhme, musicus et musicarum historicus
**Franciscus Magnus Böhme** (natus die 11 Martii 1827 Willerstedt in Circulo Weimarer Land, mortuus die 18 Octobris 1898 Dresdae) fuit musicus, musicologus atque historicus Germanus.

Vita
----

Eum artem musicae docebant Vimariae Ioannes Gottlieb Töpfer et Lipsiae Mauritius Hauptmann. In initio ludimagistri munere fungens postea instructor privatus factus est Dresdae; annis inter 1878 et 1885 autem Francofurti in *Conservatorio Hoch* de musicae theoria historiaque docebat. Postea Dresdam velut privatus magister revertit. Saxoniae rex eum professorem declaravit.

Merita multa habuit in lucubrationibus historicis bibliographicisque conficiendis, ecce ea: »Altdeutsches Liederbuch« (Lipsiae 1877); »Geschichte des Tanzes in Deutschland« (Lipsiae 1886); »Deutscher Liederhort« (editio nova operis cuiusdam Ludovici Erk, Lipsiae 1893–94); »Volkstümliche Lieder der Deutschen im 18. und 19. Jahrhundert« (Lipsiae 1895); »Deutsches Kinderlied und Kinderspiel« (Lipsiae 1897).

Minus completum denique est opus historicum »Geschichte des Oratoriums« (editio altera, Gütersloh 1887). Insuper edidit »Aufgaben zum Studium der Harmonie« (Leipzig 1880) et »Kursus der Harmonie« (Mogontiaci 1882). Velut musicographus cantus paucos spiritales saecularesque vocibus pluribus adaptatos confecit in foliis editurus.

Bibliographia
-------------

* *Brockhaus Riemann Musiklexikon*: Böhme, Franz Magnus. Band 1. Schott, Turici/Mogontiaci 1998, ISBN 3-254-08396-2, p. 155.
* Kurt Thomas: Bericht über einen Teilnachlaß von Franz Magnus Böhme im Institut für Volksmusikforschung Weimar. In: *Jahrbuch für Volksliedforschung*. Band 38, p. 13–26.
* Otto Holzapfel, Brigitte Emmrich, Heike Müns: Sammlung Franz Magnus Böhme in der Sächsischen Landesbibliothek in Dresden. Zur Wissenschaftsgeschichte und dem Entstehen des Erk-Böhme, Deutscher Liederhort, 1893/94, und dem Nachlass Böhmes. In: *Jahrbuch für Volksliedforschung*. Band 38, 1993, p. 27–49.
* Horst Seeger: *Musiklexikon Personen A–Z*. Deutscher Verlag für Musik, Lipsiae 1981.
* E. Stockmann: Zum Nachlass Franz Magnus Böhmes. In: *Deutsches Jahrbuch für Volkskunde*. Band VIII, 1962.

Nexus externi
-------------

* Biographia in lexico Saxonico interretiali
* Opera nonnulla
**Mēchănismus** vel **mēchănēma** (-atis, *n*.) est series actionum quae secundum leges naturales conexae ita sunt, ut quendam effectum determinatum semper producunt. Mechanismus sensu quotidiano saepe instrumentum mechanicum, vel machinam, vel automaton vel aliud significat cuius actiones initii et finis (saepe desiderati) mechanice conexae sunt. Hic autem conceptus, ex notionibus artis mechanicae scientiaeque physicae ortus, sensu latiore *omnes processus*—chemicos, biologicos (usque ad selectionem naturalem), psychologicos, oeconomicos, politicos, et caetera—qui initium et finem aliquā nectunt admittit. Actiones mechanismi per incertas vel humanas leges conecti possunt, et in hoc casu effectus quoque incertus est.

Notae
-----

1. ↑  Terminus scientificus saeculo sexto decimo ortus.
2. ↑  Vide Sidonium Apollinarem, *Epistulas*, I, 9: "Deus bone, quae ille propositionibus aenigmata, sententiis schemata, versibus commata, digitis **mechanemata** facit!"

Nexus interni
-------------

* Ars mechanica
* Rota dentata

Bibliographia
-------------

* Craver, C. et L. Darden, eds. 2005. Fasciculus praecipuus de mechanismis in biologia. *Studies in the History and Philosophy of the Biological and Biomedical Sciencies* 36.
* Marone, L. y M. Bunge. 1998. La explicación en ecología. *Boletín de la Asociación Argentina de Ecología* 7(2):35-37.
*Vide etiam paginam discretivam: Fanum Sancti Gregorii (discretiva)*


Wikidata Fanum Sancti Gregorii (Bruttium)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 38°39′0″N 16°6′0″E  
*Numerus incolarum*: 2 480  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Vibonensis  

**Geographia**

*Superficies*: 12.53 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Jonadum, Fanum Sancti Costantini a Briatico, Vibo Valentia, Francica  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sancti Gregorii (Bruttium): situsFanum Sancti Gregorii (Bruttium): situs
**Fanum Sancti Gregorii** (Italiane: *San Gregorio d'Ippona*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Vibonensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Bruttium (*regionem*),
* Provinciam Vibonensem,
* Vibonem Valentiam (*urbem*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sancti Gregorii** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Litterae (discretiva)

Epistula a Michaële Montano ad Iacobum II de Matignon missa
**Epistula** vel **litterae** sunt scripta quae ad absentes mittuntur, alicuius rei significandae gratia. Aliquando *epistula*, ipsa charta obsignata et alicui missa, distinguitur a *litteris*, sensu ipso in epistula contento. Ceterum alterum frequenter pro altero ponitur. Epistula brevis voce Graeca *epistolium* dici potest. Qui munere epistulas apportandi fungitur, ''epistolarius''(en) est. Hodie in locum epistularum in charta scriptarum succedunt cursus electronicus aliique modi communicationis electronicae.

Praeter utilitatem cottidianam, epistulae etiam proprietates artificiosas habere possunt, itaque sunt genus litterarum, hoc est, artium scriptoriarum. Aliquando auctor non solum eum cui epistula inscribitur, sed etiam vulgo vel posteritatem affatur. Epistula ergo etiam genus docendi esse potest, velut Senecae *Epistulae morales ad Lucilium*. Neque desunt, qui genere epistulae usi mythistoriam narrent, puta Goethius in libro *Die Leiden des jungen Werthers* ('Iuvenis Werther quae passus sit').

Inter praeclaras epistulas antiquas sunt epistulae Ciceronis (ad Atticum, ad Brutum, et aliae), et epistulae Pauli Tarsensis (ad Thessalonicenses, ad Corinthios, et aliae).

Notae
-----

1. ↑  In plurimis fontibus antiquis legitur *epistula*, sed aliquando *epistola* (Graece ἐπιστολή).
2. ↑  Vox plerumque in plurali numero, sed a poëtis aliquando in singulari adhibita.
3. ↑   *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
4. ↑  A Nicolao Gross e lingua Theodisca Latine versa.

Nexus interni
-------------

* Cursus publicus
* Electronica epistula
* Epistula decussata
* Mythistoria epistularum
* Nota glutinosa

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **epistulas** spectant. |
Moikae consaeptum per totum fluxum figuram propriam habet.
**Moika** (Russice *Мойка*), usque ad saeculum XVIII *Mja* (*Мья*), est bracchium parvum in delta Nevae, per partem mediam Petropolis fluens. 4,67 chm longa est, usque ad 40 m lata et 3,2 alta. 

A Fontanka inter Hortum Aestivum et Castellum Michaelis abit, partem Petropolis mediam transit et in Nevam Maiorem se effundit. Prope ad initium canaliculus Cygnorum a Moika in partem dextram, post canalis Griboedov in laevam et canaliculus Hiemalis in dextram abeunt; in fluxu inferiore canalis Kriukov Moikam transgreditur et canalis Admiraliatus cum ea coniungitur, qui duo cum Moika tertia insulam Hollandiam Novam formant; haud longe ab ostio etiam canalis Admiraliatus Novus in partem dextram et Priažka bracchium in laevam a Moika abeunt. 

Moika et Novae Hollandiae porta.
Iam in tabulis Suecicis saeculi XVII hoc bracchium invenitur, sed saeculo XVIII initium eius limo obrutum est, qua de causa loca vicina paludinosa facta sunt; anno 1711 alveus melioratus est. 

Quindecim pontes trans Moikam constructi sunt.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°56′31″N 30°20′16″E, 59°55′35″N 30°16′25″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |

* Μoika in *Encyclopaedia Petropolis* **(Russice)**
---

**Animalia** — Arthropoda

Subphylum : Crustacea   
Classis : Malacostraca   
Ordo : Decapoda   
Familia : Palinuridae   
Genus : *Jasus*   
Species : ***J. edwardsii***   
*Jasus edwardsii*   
(Hutton, 1875)  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1) 
Synonyma
\**Jasus novaehollandiae* Holthuis, 1963
* *Palinurus edwardsii* Hutton, 1875

***Jasus edwardsii*** est species decapodum familiae Nephropidarum. On aquis Pacificis prope litora Novae Cambriae Australis, Australiae Occidentalis, Tasmaniae, Novae Zelandiae, insularum Chathamensium habitat.

A piscatoribus Novozelandensibus Chathamensibusque et Australianis captantur. Magna parte congelantur et in Iaponiam et Civitates Foederatas ad venditandum mittuntur.

Notae
-----

1. ↑  *IUCN*

Bibliographia
-------------

* Lipke B. Holthuis, *Marine Lobsters of the World* (FAO, 1991) p. 97
* John C. Yaldwyn, W. Richard Webber, "Annotated checklist of New Zealand Decapoda (Arthropoda: Crustacea)" in *Tuhinga* vol. 22 (2011) pp. 171–272

Nexus externi
-------------

Ars coquinaria Australiana: *Jasus edwardsii* leviter coctus ex iure suo cum globo e mandioca in iure amygdalarumfoliisque nasturtii aquatici, in popina Sydnei in urbe Australiae inlatus ("*Southern rock lobster with tapioca dumpling, lobster velvet and almond cream*")

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Jasus edwardsii** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Jasus edwardsii"** apud **Vicispecies**. |
**Firmarius** (Francogallice *fermier* deinde Anglice *farmer*) est cui pacto ad firmam et ad tempus certum aliquam rem elocatur affimaturve. Pactum istud **firma** nuncupatur (Francogallice *ferme*).

Firmarius terris
----------------

In systemate feudali, firmarius dicitur cui terra ac tenementa firmati conceduntur ad praefinitum tempus modo ut praeter usufructum nihil iuris vindicare possit. Fermarii terris vectigalis **firmagium** notum est.

Firmarius officii
-----------------

In administratione domaniis regis vel feudatariorum, firmarius dicitur qui officio vectigallis colligendum praeest ob pacto ad firmam et praefinitum tempus subsquente munus auctionem venditionemque. Tales fuerunt inter alios praepositus (Francogallice *prévôt*) et anno 1726 ad annum 1791 firmarius generalis (Francogallice *fermier général*).

Hodierno die pactum ad firmam ab administratione publica adbhitur ad servitionem publicam delegandam.

Nexus interni
-------------

* Baiulus
* Praepositus
* Senescalcus

Notae
-----

1. ↑  Du Cange, Glossarium ad scriptores mediae et infimae Latinitatis: II editio anno 1710 in MATEO-Projekt *Thesaurus Eruditionis* Universitas Manhemiensis
**Abdulla Alhazred**, Arabus poëta vesanus, est persona commenticia, quae ex calamo Huardi Phillips Lovecraft orta est. In fabulis eius enim dicitur Alhazred auctor Necronomicon librorum esse.

Robertus Bloch, "Abdulla Alhazred Necronomica scribit", 1933, adumbratio.
Lovecraft etiam Abdullae Alhazred «distichum inexplicabile» tribuit:

> Illud non moritur quodnam usque exstare videtur,  
> 
> tempore et insolito, Mors, licet ipse cadas.

De vita secundum Lovecraft
--------------------------

Necronomicon libri ab Abdulla Alhazred, poeta vesano, qui fertur Sanae in Arabia Felici vixisse sub caliphis Damascenis circa annum 700, compositi sunt. 

Postquam parietinas Babylonis et Memphis arcana subterranea visit, is solus decem annos in Arabiae magnis desertis meridianis, quae ab Arabis veteribus *Rub’ al Khali* id est Plaga Vacua, a recentibus autem *al Dahna* sive Deserta Sanguinea nominantur et insuper a larvis malis arceri atque a monstris mortiferis habitari existimantur, degit. Qui penetravisse in haec deserta assimulant, ii multa miracula et portenta, quae omnem fidem excedunt, narrant.

In annis ejus extremis Alhazred Damascum, ubi Necronomica scripsit, incoluit, de cujus morte aut exitu A.D. 738 multa terribilia repugnantiaque dicuntur. *Ibn Khallikan*, saeculo XII vitae rerumque gestarum scriptor, fert clara luce eum a belua aciem fugiente correptum esse et horribili modo devoratum coram multitudine spectatorum pavescenti. 

De ejus insania pariter multa traduntur. Vidisse fabulosam Jobar, columnarum urbem, et subter desertorum cujusdam oppidi ignoti vestigiis invenisse gentis antiquioris quam humanae arcana et annales probrosos asseruit. Fidem Musulmanorum nil morabatur, cum veneraretur deos ignotos, quos Yog-Sothoth et Cthulhu appellabat.

Notae
-----

1. ↑  H. P. Lovecraft, The Nameless City, 1921.
2. ↑  Hoc modo distichum vertit in sermonem Latinum Armandus D'Angour

Nexus interni
-------------

* Necronomicon
* Porta:Lovecraft
**Surgere mane** est praeceptum de vita quotidiana a multis inculcatum, a nonnullis vituperatum.

Qui mane surgendum suadent
--------------------------

In carmine mediaevali cuius titulus est *Regimen sanitatis Salernitanum* reperitur hexametrum de hac re, verbatim:

Sanat, sanctificat et ditat surgere mane.
Anglice hoc proverbium oratione soluta ab Antonius Fitzherbert anno 1523 sic conversa est: *Early rising maketh a man whole in body, wholer in soul and richer in goods.* Sed eadem sententia iam saeculo XVII his versibus popularibus Anglice citatur:

*Early to bed, early to rise*  

*Makes a man healthy, wealthy and wise.*
E libris paroemiologicis Beniaminus Franklin versús repetivit et confirmavit, primum in libellis annalibus cuius titulus est *Poor Richard's Almanac*, postea in libro *The Way to Wealth*.

Trito proverbio theodisco suadetur: 'Morgenstund hat Gold im Mund' (*Hora matutina aurum in ore fert*). Alii: 'Matutinus avis vermem capessit' (*Der frühe Vogel fängt den Wurm*); his suasoribus diffidentes interdum huic consilio per iocum addunt: '... secundus autem mus caseum demum carpit'.

Qui tardius surgendum suadent
-----------------------------

Ovidius in carmine quodam *Amorum*, puellis suadet ut in lecto maneant:

Omnia perpeterer – sed surgere mane puellas  

Quis, nisi cui non est ulla puella, ferat?
Serlo de Wiltonia monachus in *Versibus de differentiis* vel seipsum vel amicum in lecto saepius manere confessus est:

"Care", dico, "mane", cum debeo surgere mane!
Franciscus Rabelaesus in libro satyrico *Gargantua* librum Psalmorum citat, ubi surgere inutile esse confitetur sine Dei favore ("Vanum est vobis ante lucem surgere et sero quiescere") et his versibus Francogallicis praecipit:

*Lever matin n'est poinct bon heur;*  

*Boire matin est le meilleur.*
Scriptores recentes variis modis proverbium Anglicum subverterunt. Iacobus Thurber enim anno 1939 in fabula "The Shrike and the Chipmunks" sic monuit: *Early to rise and early to bed makes a male healthy and wealthy and dead.* Sed Mazer Rackham, persona ab Orson Scott Card ficta in mythistoria sua *Ender's Game*, aliter praecepit: *"Early to bed and early to rise," Mazer intoned, "makes a man stupid and blind in the eyes."*

Notae
-----

1. ↑  *Regimen sanitatis Salernitanum*
2. ↑  Sir Anthony Fitzherbert, *The Book of Husbandry* (1523, 1534) cap. 149
3. ↑  John Clark, *Paroemiologia Anglo-Latina* (1639); John Ray, *English Proverbs* (1670).
4. ↑  Benjamin Franklin, *Poor Richard's Almanac* (1736)
5. ↑  Ovidius, *Amores* 1.13.25-26
6. ↑  Serlo de Wiltonia, *Versus de differentiis* 108
7. ↑  Liber Psalmorum 127/126.2
8. ↑  Franciscus Rabelaesus, *Gargantua* cap. 21
9. ↑  Iacobus Thurber, "The Shrike and the Chipmunks" in *New Yorker* (18 Feb. 1939); fabula in libro suo *Fables for our time* anno 1940 reimpressa. (Vide p. 339 apud *Google Books*)
10. ↑  Orson Scott Card, *Ender's Game* (1985). Vide hic

Bibliographia
-------------

* *Early Rising: a natural, social and religious duty*. Northantoniae: Abel & Sons, 1855 (Textus apud *Google Books*)
Wikidata Aribertus Reimann
Res apud Vicidata repertae:Aribertus Reimann: imagoAribertus Reimann: imago
*Nativitas*: 4 Martii 1936; Berolinum  
*Obitus*: 13 Martii 2024; Berolinum  
*Patria*: Germania  

**Familia**

*Genitores*: Wolfgang Reimann;   

**Aribertus**, vulgo *Aribert* **Reimann**, (natus 4 Martii 1936 Berolini; mortuus 13 Martii 2024), fuit compositor et clavilista et musicae peritus Germanicus. 

Pater eius Wolfgangus Reimann musicae ecclesiasticae artifex, mater Irmgarda Rühle cantatrix fuit. Aribertus testimonio maturitatis accepto musicae se dedit. Munere correpetitoris ad Städtische Oper Berlin functus est. Eo tempore etiam studiis rei musicae primo Berolini, ab anno 1958 Vindobonae incubuit. Quibus finitis clavilista in publicum prodiit. Tum Berolini ad *Hochschule der Künste* magisterium de carminibus contemporaneis (theodisce *Zeitgenössisches Lied*) suscepit.

Cum carmina ad clavile cantanda admodum puer decem annorum composuisset, tum etiam annis sequentibus ab illis inceptis non aberrans voci humanae maxime deditus eiusmodi operibus multis et praeclaris innotuit. Porro cooperatione cum poeta Gunthero Grass notus factus est. Nam et carmen eius *März* inscriptum anno 1965 modulis affecit et ad libellos eius *Stoffreste* et *Die Vogelscheuchen* annis 1959 resp. 1970 ballationes composuit.

Permultas compositiones variorum generum instrumentis aut vocibus comitante orchestra vel clavili exsequendas in publicum edidit. Aliae maximo apparatu perficiendae sunt, velut operae grandes, aliae minimo e. g. soli cantatori aut cantatrici comitante clavili. Plerisque autem earum ad textus factis celebrium poetarum - Celan dico, Euripidis, Goethii, Grillparzer, Hölderlin, Joyce, Kafka, Lorca, Schiller, Shakesperi, Strindberg - communes sunt gravitas quaedam dignitasque, sed etiam difficultas haud mediocris cantandi et ludendi.

Propter opera sua Reimann multis honoribus et praemiis dignatus est numeraturque in huius aetatis compositoribus maximi momenti.

Nexus externi
-------------

* De vita vide plura apud *Klassik-Heute* **(Theodisce)**
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Ius criminale** est iuris publici pars quae crimina et poenas eorum enumerat et potestatem definit ut rei publicae magistratus crimina edens criminatum in ius arcessant. Crimina meruunt illa maleficia quae civitatis populus putat maleficia non solum inter se sed etiam contra civitatem ipsam.

Actus qui crimina meruuntur inter civitates gentesque aliquanto discrepant. Saepe inter crimina dantur: perduellio, homicidium, peculatus, incendium, testimonium falsum, concussura, raptus, rapina, abductio, fraus, furtum, impetus, labor coacticius, mercatus hominum, tactus, stuprum, et vandalismus.

Iuris criminalis prudentia nihil aliud est, quam habitus practicus recte iudicandi de actionibus hominum secundum leges criminales. Istud iudicium vero consistit in cognitione et applicatione legum criminalium, et sese exterit (1) procedendo legitimo ordine in delictis investigandis et (2) decidendo causas criminales mediante absolutione insontium vel condemnatione noxiorum.

Nexus interni
-------------

* Actio libera in causa
* Culpa
* Nemo tenetur se detegere
* Nullum crimen, nulla poena sine praevia lege poenali
* Onus probandi
* Praesumptio innocentiae
* Testimonium de auditu

Notae
-----

1. ↑  Thomas, Hanmen, Lexicon iuris criminalis; oder, Kurtzgefaster Auszug des in peinlichen und andern strafbaren Fällen üblichen Rechts (Lipsiae: 1733).
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Institutiones nationales iurum humanorum** sive **NHRIs** (Anglice *National human rights institutions*) est systema institutionum liberarum a rectione in quique civitate ad iura humana promovendum definitas a "Principio Lutetiae" quod admissus est a Commissione Consociationis Nationum de Iuribus Humanis (cum resolutio 1992/54) deinde Communi Coventu (cum A/RES/48/134) anno 1993.

Hodie circa 110 civitates hanc institutionem constituaverunt. Et missio sua sunt; rectioni, parlamenti nationali et cetera auctoritate implementum pactionis de iuribus humanis et legis de iuribus humanis postulat, educationes de iuribus humanis in schola, universitate et societate dare, contra omnes formas discriminationis pugnat, iura vulnerabilium, sicut impubes, mulier, laborator migrationis, refugii et homines cum invaliditate physicae et mentalibus protegere, et remediam et concordiam victimis docere ac dare quae iura humana sua violatae sunt. De institutionibus, etiam Declaratio et propositum Vindobonae et Pactio de iuribus hominum invalidorum dixerunt.

Quisue institutio libera ex rectione etiam de re pecuniarum et Commissio Internatinalis Cooperationis institutionium nationalium iurum humanorum, ut organizatio internationalis cooperativa stat.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Situs Consociationis Nationum.
3. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae, Sectio II, paragraphus 84.
4. ↑  Pactio de iuribus hominum invalidorum, articulus 33.

Nexus interni
-------------

* Iurum humanorum defensor
* Diamesolabeta
---

**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Commelinidae   
Ordo : Arecales   
Familia : Arecaceae   
Subfamilia : Arecoideae   
Tribus : Cocoeae   
Genus : ***Jubaea***   
Kunth  
Species : ***J. chilensis***   
*Jubaea chilensis*   
(Molina) Baill.  
Conservationis status

VU  
  
  
Damno obiecta (IUCN 2.3)

Maxima orbis terrarum *Jubaea,* in Hortis Botanicis Regalibus Kew Londinii.
*Jubaea chilensis* in oppido Goleta Californiae.
Fructus et semina.
***Jubaea chilensis*** est solum species exstans generis ***Jubaea*** Arecacearum, familiae palmarum. In America Australi meridio-occidentali habitat, ubi in parva mediae Chiliae regione endemica est, inter 32°S et 35°S in regiones Coquimbo, Valparaíso, Santiago, et O'Higgins australibus et Maule septentrionali.

Ad circa 25 metra attingit, diametro trunci usque ad 1.3 metra prope fundemanta, trunco saepe in partibus altioribus dilatato, cortice laevigato. Folia sunt 3–5 metra longa et pinnata. Maximum orbis terrarum specimen plantarum in partibus interioribus est *Jubaea chilensis* in Hortis Botanicis Regalibus Kew, in Anglia exculta.

Etymologia
----------

Genus ex Iuba II, rege et botanista Mazicano, appellatur.

Nexus interni
-------------

* *Coquito nuts*
* *Dasyphyllum excelsum*

Notae
-----

1. ↑  Gonzalez. 1998

Bibliographia
-------------

* Donoso, C. 2005. *Árboles nativos de Chile: Guía de reconocimiento.* Ed. 4a. Valdiviae: Marisa Cuneo Ediciones.
* González (1998). *Jubaea chilensis*. 2006. *IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Listed as Vulnerable (VU A1cd v2.3)
* Hogan, C. Michael. 2008. *Chilean Wine Palm: Jubaea chilensis* globaltwitcher.auderis.se, ed. Nicklas Stromberg
* Informatio ex *Encyclopedia of Chilean Flora*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • "Jubaea chilensis" apud *Plants for a Future* • INPN France • USDA Plants Database |

* De specie, *Royal Botanic Gardens, Kew*
* Photographemata et data ex cultore,
* *Floridata*: Jubaea chilensis; descriptio et loci in Europa ubi introducta est,
* Rundel, Philip W. 2002. The Chilean Wine Palm,
* *Jubaea chilensis,* *Palm & Cycad Society of Australia*
* Cultus Europa Septentrionali,

Nexus externi
-------------
Fortunatae insulae in Chronicis Norembergensibus
**Fortunatae insulae** (Graece μακάρων νῆσοι), vel **beatorum insulae**, sunt insulae commenticiae, quae locum amoenum vel paradisum transmundanum iis praebere creduntur paucis, qui post mortem ob merita digni sint aditu. Apud Graecos et Romanos antiquos Fortunatae insulae ad extremam oram Oceani occidentalis iacere et idem esse atque Elysium credebantur.

Rerum scriptores Graeci de Fortunatis insulis usque ab Hesiodo narraverunt. Diodorus Siculus unam tantum in Oceano agnoscit insulam, quam, antiquam possessionem Carthaginiensium, multorum dierum navigatione a Columnis Herculis distare dicit. Plutarchus autem duas insulas 10 000 stadiorum (c. 1 600 m) ab Africa distantes agnoscit, quae raris tenuibus pluviis ac ventis plerumque lenibus, solo pingui, et quidem excellenti in arando serendoque, et caelo salubri gaudent. Qui in Fortunatis insulis habitant vitam otiosam sine laboribus degunt.

Iam nonnulli scriptores antiqui, sicut Plinius saeculo primo et Ptolemaeus saeculo secundo, Fortunatas insulas saepe cum Canariis insulis comparaverunt et ad eundem locum referri putaverunt.

Notae
-----

1. ↑  Plin. *Nat.* 6.119 & 202
2. ↑  Cic. *Fin.* 53
3. ↑  Praesertim Homerus Elysium simili modo describit; cf. *Od.* 560-565
4. ↑  *Opera et dies* 171; cf. Pind. *Olymp.* 2.70-71
5. ↑  *Vita Sertorii* 8.2; translatio perfunctoria
6. ↑  *Nat.* 6.202

Bibliographia
-------------

* Manfredi, Valerio Massimo (1993) *Le Isole Fortunate. Topografia di un mito.* Bretschneider.
* Sacks, David (1995) *A Dictionary of the Ancient Greek World.* Oxford University Press.
* Szynalski, Gilles (2000) *La Situation spatio-temporelle de l'île des Bienheureux.* Université de Genève, Département des sciences de l'Antiquité.
Primum logotypum qui nota commercialis factus est: triangulum rubrum Bass Brewery, anno 1876.
**Logotypum** (a Graeco λόγος 'sermo; ratio' + τύπος 'signum percussione factum'), est nota graphica, emblema vel symbolus ab inceptis et organizationibus commercialibus atque adeo singulis usitate adhibitum ad agnitionem publicam praesentem iuvandam et divulgandam. Logotypa sunt aut omnino graphica (symboli et icones) aut ex nominibus societatis composita (logotypum proprium).

Aetate typotheticae metallicae, *logotypum* facies typorum vel colophon unice compositum et ordinatum fuit. Gradu communicationis magnariae et in usu commune, logotypus societatis commercialis saepe idem atque eius nota commercialis aut stigma hodie est.

Notae
-----

1. ↑  Sic Neograece λογότυπο (neut.; e.g. apud Vicipaediam Neograecam) vel stylo catharevusa λογότυπον (e.g. hic)
2. ↑  In multis linguis breviter ***logo*** dictum.
3. ↑  "Logo," www.oxforddictionaries.com (Oxford University Press).
4. ↑  Wheeler 2006:4.

Bibliographia
-------------

Prima nota commercialis Chiswick Press.
* Meggs, Philip B. 1998. *A History of Graphic Design.* Ed. 3a. Novi Eboraci: Wiley. ISBN 9780471291985.
* Wheeler, Alina. 2006. *Designing Brand Identity.* Novi Eboraci: Wiley. ISBN 9780471746843.

Nexus interni
-------------

* Logogramma
* Symboli pacis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **logotypa** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **logo** in **Victionario**. |

* Logotypa Canadiana e situ *Northern Army Preservation Society*
Petrus Paulus Rubens, "Raptus Ganymedis" (1636-1638), pictura olearia in textili.
Raptus Ganymedis est tabula a Rubenio saeculo decimo septimo picta, hodie in Museo Pratensi servata.

De fabula eiusque interpretatione (Esteban Bérchez Castaño?)
------------------------------------------------------------

Ganymedes, nudus puer, pulcherrimus hominum, a Iove raptus est, quia, ut Ovidius dicebat, "Ganymedis amore arsit". Iuppiter est pater deorum, rex superum, et in varias formas mutabatur cum aliquem rapere sive strupare vellet. Corpus mutavit in bovem ut puellam Europam raperet; in cycnum ut puellam Ledam violaret; in aureum imbrem ut in lectum Danaes clam intraret. Iovi, cum sit deus, licet cupiditatibus suis perversis obsequi. Dei Graeci dei Romanique aliquando probi et iusti sunt, sed aliquando improbis desideriis inflammantur. Ganymedes erat Phrygius, princeps Troiae, etiam pastor et patris pecus pascebat in montibus Troianis, in monte Ida. Sed quoque venator, ut plerique iuvenes in antiquitate; qua de causa pharetram sagittis plenam gerit. Transeamus ad fabulam. Quodam die Iuppiter ipse erat in Olympo, in quo deo et deae habitabant, et inde vidit pulchrum Ganymedem e flumine aquam educentem. Tum vertitur in aquilam, rapacem et ferocem avem regiam, et Ganymedem sustinet, magnis unguis crura pueri tenet et rostro balteum pharetrae mordet. Vestes eius rubrae volitant in aere. Non potest effugere miser puer! Postquam Iuppiter Ganymedem rapuit, eum ministrum creavit et iam non dea Hebe pocula miscebat et nectar Iovi ministrabat, sed Ganymedes, ut dicebat Ovidius "invita Iunone". Denique Ganymedes ad astra tollitur et hodie est signum Aquarii. Hodierni siderum studiosi et periti satellitem planetae Iovis Ganymedem nuncupaverunt. Ganymedes re vera est maximus satelles non solum planetae Iovis sed etiam totius ordinis stellarum solaris. Miram vitam Ganymedes egit: natus est princeps Troianus, fuit pastor et venator, factus est servus Iovis et ad finem mutatus est in stellas et in satellitem maximum.

Notae
-----

1. ↑  Ovidius, *Metamorphoses*, X, vv. 155-156
2. ↑  *idem*, v. 161

Nexus esterni
-------------

* Raptus Ganymedis: Lustratio XIV in Museo El Prado (Latine)
Petrus Paulus Rubens, *Saltatio rusticorum,* pictura olearia in textili (1630–1635).
Saltatio rusticorum est tabula a pictore Belgico Rubenio saeculo septimo decimo picta.

De fabula eiusque interpretatione (Xavier Mata Oroval)
------------------------------------------------------

In tabula depingitur rus: sunt arbores, est silva, est villa rustica pulcherrima. Sed quietem et tranquillitatem loci amoeni turbat hoc spectaculum: chorus rusticorum saltat sive pedibus nudis sive calceatis. Feminae cum viris, corpora versant in orbem, manibus nexis, ad numeros musicae, nam in arbore sedet vir quidam qui tibia cantat, et quoque tintinnabula tinniunt in pedibus aliquot saltatorum. Omnia in choro fluunt: et corpora, et vestes, et canes latrantes qui gyros ducunt una cum saltatoribus. Tota scaena continet in se celeritatem et festinationem, necnon quandam violentiam. Omnes in choro enixe enituntur ut manibus nexis saltent, sed en videmus saltatorem qui porrigit bracchium et frustra certat prendere manum feminae. Omnes, et praesertim viri, videntur ebrii, vino madidi. Attamen, non sunt vultu hilari atque laeto, sed vultu acerbo, attonito, turbato. Est vero turba furens attonita tanto turbine rerum. Hic vir qui respicit, hedera coronatus, pelle ferina vestitus, est procul dubio deus Bacchus sive Liber: deus liberator, deus comoediae et tragoediae, consitor uvae, deus vini et ebrietatis et Bacchanalium. Agitur igitur de scaena Bacchica. Sed operae pretium est nunc animum intendere his tribus hominibus, qui sunt duae feminae similes inter se et vir, in medio, magnus et altus et barbatus, hereda coronatus, similis satyro. Satyri erant comites Bacchi, nymphis infesti, villosi, caprinis pedibus. Ergo hic satyrus, ut ita dicamus, conicit oculos in feminam nudo pectore, vere impendet feminae et impetum facit in eam. Illa timet, se avertit attonito vultu, effugere vult. Altera femina, alia ex parte, eos aspicit torvis oculis. Aliud est quod videmus iuxta eos: illic sunt duo rustici qui saltant et bracchia contorquent ita ut inter se osculentur et amplexentur: est pulchra figura, est re vera chorus in choro. Praeterea, vir fert in cingulo cucurbitam, procul dubio plenam vino, et Venus in vinis, ignis in igne fuit.

Nexus externi
-------------

* Saltatio rusticorum: Lustratio XIII in Museo El Prado (Latine)
**Decentralizatio** (-nis f.) sive **decentratio** (-nis f.) (Italice *decentralizzazione*; Francogallice *décentralisation*) est transmissio ab re publica potestatum pro entitate legali, vel potius persona iuridica iuris publicum quadam et organorum compositionis Rei publicae particeps sed eiusdem distincta. Decentralizatio rei publicae politica, administrativa et socialis potest.

Cum de decentralizatione agitur persona iuridica iuris publicum cum gubernatione centrali pro certo ponitur qui elementa nonnulla aliae personae iuridicae iuris publicum concedit ut ea auctoritatem administrativam quamdam accipiat simul et potestatem ut administrandam apta sit. Ut decentralizatio ad exitum adducatur opus est :

* facultatem auctoritatemque sive iurisdictionem ab administratione centrali in regionalem et circumsriptionem cum subiectis iuris concedi,
* personalitatem iuridicam in organum decentralizatum subministrari,
* patrimonium addici quod sit suum et ad suum arbitrium gerere possit,
* reditus suus statui et percipi,
* denique erga actionem auctoritatis decentralizatae fines terminosque sive rei publicae tutelam constitui, haec praesidio utilitatis generalis erit auctoritatis decentralizatae actiones adversus.

Eo modo decentralizationis gratia in entitatem istam autonomia plus minusve ampla attribuitur prout gradus et facultatis transmissae et coactionis argentariam factitandi et inspectionis auctoritatis tutelariae. Auctoritatis decentralizatae autonomia aspectos tres praebet :

* Autonomia materialis : structura decentralizatae personalitam iuridicam fruitur ; patrimonium in potestate et negotia sua habet ; negotia ista communiter localia designantur ut ex negotiis nationalibus distinctantur.
* Autonomia organica : structurae decentralizatae negotia ab eorumdem organis administrantur.
* Autonomia functionalis : structurae decentralizatae negotia sua gerit ad arbitrium quamdium gubernationis centralis in tutelam quadrat.

Communiter decentralizatio *territorialis* quae ad collectivitates locales admovetur ex decentralizatione *technica* *functionalive* quae cum institutionibus specialibus personalitate iuridica munitis cohaeret distinguitur.

Nexus interni
-------------

* Administratio digesta

Notae
-----

1. ↑  Lexicon recentioris Latinitatis **(Italice)**
2. ↑  José Juan Del Col, *Diccionario auxiliar Español Latino*, Bahía Blanca, 2007, Instituto superior "Juan XXIII", p.314.

Nexus externi
-------------

* decentralizatio Francica (pagina interretialis Conventi nationalis)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Mandiraja
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Indonesia  
*Locus*: 7°28′20″S 109°30′48″E  
*Numerus incolarum*: 65 614  
*Zona horaria*: UTC+07:00  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Banjarnegara  

**Geographia**

*Superficies*: 52.61 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Jalatunda, Somawangi, Kaliwungu, Kebanaran, Glempang, Salamerta, Purwasaba, Blimbing, Panggisari, Candiwulan, Simbang, Kertayasa, Banjengan, Mandiraja Kulon, Kebakalan, Mandiraja Wetan  

**Mandiraja** (Indonesice : *Kecamatan Mandiraja*) est urbs insulae Iavae in Indonesia. Habuit anno 2010 63.679 incolarum. Urbis rus superficiem 52.61 kilometris quadratis habet.

Notae
-----

1. ↑  *Badan pusat statistik (BPS) Republik Indonesia*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 7°28′20″S 109°30′48″E • *GeoNames* |

* Situs publicus
*Vide etiam paginam discretivam: Collegium (discretiva)*

*United Trade Union Congress* - Opificum collegiorum congressus Colcatae congregatus
**Collegium opificum**, vel **corpus opificum**, est organizatio opificum vel mediastinorum vel laboratorum. Saepe opifices sive operarii sive mercenarii sive mediastini non singillatim cum conductoribus de merce vel condicionibus laborandi agunt sed coniunctim ut meliores condiciones et maiores merces impetrent. 

Multi homines collegia opificum syndicatus appellant. Sed alii hac syndicatus voce utuntur ut organizationes hominum maleficorum designent. 

Magistratus collegiorum agens cum conductoribus nonnumquam operistitia designant. E contrario conductores operarios excludant.

Collegia apud diversos populos
------------------------------

### Populi Anglici

* Artis collegium (*trade union*)

### Populi Romanici

* Syndicatus (*syndicat*)

### Populi Germanici

* Corporationes industriales sive artium (*Industrie-Gewerkschaft*)

#### Collegia Germanica

* *Gewerkschaft Deutscher Lokomotivführer* - Syndicatus hamaxistarum Germanicorum
* *IG Metall*- Syndicatus industrialis rerum metallicarum
* *Vereinte Dienstleistungsgewerkschaft* seu ver.di id est collegium servientium operariorum
* *Deutscher Beamtenbund* - Syndicatus functionariorum scilicet publicorum

Ut iustitia socialis
--------------------

Simona Weil ipse ut laboratorix laboravit et collegium opficum affirmavit. Etiam Societas internationalis Laboris collegium opificum ut iustitiam socialem comfirmat.

Internationalis iurum humanorum lex
-----------------------------------

Internationalis iurum humanorum lex, et Universa Iurum Humanorum Declaratio et Pactio Internationalis de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae ab Articulo VIII ius ad collegium opficum ut ius laborandi ex iuribus humanis comfirmat.

Nexus interni
-------------

* glossarium rerum oeconomicarum
* Iustitia socialis
* Internationalis iurum humanorum lex
* Libertas associationis
* Operistitium
* Rerum Novarum
* Simona Weil

Notae
-----

1. ↑  Reijo Pitkäranta, *Lexicon Finnico-Latino-Finnicum*. Helsinki: WSOY, 2001; Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*. Andra upplagan. Norstedts akademiska förlag, Stockholm, 2009
2. ↑  Langenscheidt
3. ↑
Post casum commeatus saepe reparatio damni debetur.
**Reparatio damni** (etiam **praestatio** sive **restitutio damni**) vel **indemnitas** in iure communi est obligatio personae post eventum quo damnum effectum est. Obligatio reparations damni sive ex lege (causa delicti civilis) sive e contractu oritur.

Reparatio debita ex lege
------------------------

Casus in quibus reparatio damni ex lege debetur inter civitates variant. Lex quae maxime intererat in iure Romano erat lex Aquilia(en). Ista lege serius in usu moderno(it) interpretabatur modo lato, et persona quae non iure damnum efficit (*iniuria*) obligatur ad reparationem damni personae cuius ius ita laesum est.

Reparatio debita e contractu
----------------------------

Reparatio e contractu debita est si una partium contractus obligationem suam non recte efficit et ita alteri damnum efficit.

Forma reparationis
------------------

Reparatio plerumque pecunia debetur, sed restitutio in natura etiam invenitur.

Nexus interni
-------------

* Bonus pater familias
* Compensatio sumptuum belli

Notae
-----

1. ↑  Andreas Augustus Ernestus Schleiermacher, Bibliographisches System der gesammten Wissenschaftskunde, tom. 2, Brunsvici, anno 1852 (pag. 408 apud *Google Books*).
2. ↑  can. 1521 CIC
3. ↑  Ioannes Adamus Seuffert, Praktisches Pandektenrecht, Herbipoli, anno 1848 (pag. 118 et seq. apud *Google Books*).

Bibliographia
-------------

* Black, Stephen. 2011. "A Capital Gains Anomaly: Commissioner v. Banks and the Proceeds from Lawsuits." *St. Mary's Law Journal* 43: 113. SSRN 1858776.
* Craies, William Feilden. 1911. "Damages." *Encyclopædia Britannica,* ed. undecima.
Wikidata Iulius Gouffé
Res apud Vicidata repertae:Iulius Gouffé: imagoIulius Gouffé: imago
*Nativitas*: 1807; Lutetia  
*Obitus*: 28 Februarii 1877; Noviliacum ad Sequanam  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: coquus  

**Iulius Gouffé**, nomine nativo *Martin-Jules Gouffé* Lutetiae anno 1807 natus; mortuus die 28 Februarii 1877 Noviliaci ad Sequanam) fuit coquus scriptorque librorum manualium de re culinaria. Praesertim pasticiarius ornamentorumque edulium creator innotuit.

Filius pasticiarii Petri Ludovici Gouffé, tiro apud patrem opus coquinarium didicit, sed etiam apud Carême qui creationes eius iuveniles admiraverat. Tabernam pasticiariam Lutetiae gerebat ad viam suburbanam S. Honorati (*rue du faubourg Saint-Honoré*) ab anno 1840 usque in 1855. Quo anno coquus factus est Napoleoni III imperatori. Ab anno 1867, suadentibus amicis Leone Brisse et Alexandro Dumas, magister ciborum (*officier de bouche*) apud Societatem equitatorum(fr) Parisiensem operam dedit.

Fratres
-------

Frater eius **Alphonsus**, anno 1813 natus, pasticiarius iuxta reginam Victoriam merens apud domum Buckinghamensem, domum Osbornensem, arcem Windesoriensem operam dedit. Scripta fratris Anglice reddere curavit. Hastingae die 4 Iunii 1907 mortuus est.

Frater **Hippolytus** coquus meruit in Russia iuxta comitem Andream Petri f. Šuvalov(ru).

Scripta
-------

*Poularde à la Godard* (pullastra modo Godard"): imago e *Le Livre de cuisine*
* 1867 : *Le Livre de cuisine* (Lutetiae: Hachette) Textus 2a ed. 1870 4a ed. 1877, pp. 633-634
* 1868 (Alphonse Gouffé, interpr.) : *The royal cookery book (Le livre de cuisine)*. Londinii: Sampson Low, 1868 Textus apud *Internet Archive*
* 1869 : *Le livre des conserves*. Lutetiae: Hachette, 1869 Textus apud *Internet Archive*
* 1877 : *Le Livre de pâtisserie*. Lutetiae: Hachette Textus apud *Internet Archive*

Notae
-----

1. ↑  "Alphonse Gouffe" apud *Friends of Hastings Cemetery*

Bibliographia
-------------

* Pierre Lacam, "Biographie: Jules Gouffé" in *Journal des confiseurs-pâtissiers* (Septembri 1892); "Complément" ibidem (Octobri 1892)