recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
"***Il ne feut oncques tel mariage qu'est de la poyre et du fromaige***", scilicet "Nunquam fuit tale matrimonium ut inter pirum et caseum sit", est proverbium sive aphorismus culinarius Francogallicus, his verbis a Francisco Rabelaeso relatus inter res comicas a Pantagruele gestas. Iam antea reperitur in florilegio sententiarum saeculi XV, forma leviter differenti: "*Onques Deus ne fist tel mariage comme de poires et de fromage*". Italiane autem aliter praecipitur: "*Al contadino non far sapere quanto è buono il formaggio con le pere*", "Ne rustico dicas quam bene caseus cum piris convenit". Dominicus Romoli anno 1560 et Castor Durantes anno 1586, primi inter auctores qui de regimine scripserint, hanc coniunctionem pirorum cum caseo laudaverunt.

Notae
-----

1. ↑  Franciscus Rabelaesus, *Le Quart Livre* cap. 9
2. ↑  Erhard Lommatzsch, "Blumen und Früchte im Altfranzösischen Wörterbuch" in *Zeitschrift für französische Sprache und Literatur* vol. 76 (1966) pp. 312-336 ad p. 326 JSTOR
3. ↑  Dominicus Romoli, *La singolare dottrina* (Venetiis, 1560)
4. ↑  Castor Durantes, *Il tesoro della sanità* (1586)

Bibliographia
-------------

* Roberto Giannino, "Il formaggio con le pere, provare per credere" in *La stampa* (28 Maii 2013)
* Massimo Montanari, *Il formaggio con le pere. La storia in un proverbio*. Romae: Laterza, 2008 (Paginae selectae editionis Anglicae apud *Google Books*)

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Festum Entis Supremi celebratum die 8 Iunii 1794.
**Cultus Entis Supremi** erat cultus publicus tempore Rerum Novarum Francicarum Decreto diei 18 mensis florealis anni II institutus. Decreto Conventum nationale declaravit populum Francicum exsistentiam Entis Supremi agnoscere atque immortalitatem animae. Etiam complures celebrationes in orbe anni decrevit. Cultus Entis Supremi similis est cultui antecedenti Rationis.

E Cultu Enti Supremi religio Theophilantropiae(fr) orta est.

*Ens Supremum* in prooemio Declarationis iurum hominis anni 1789 memoratum est (*Inde Conventum Nationale agnoscit et declarat, Enti Supremo praesenti ac auspicando, iura hominis et civis quae sequuntur*). Haec declaratio hodie iterum pars constitutionis Francicae est.

Notae
-----

1. ↑  Augustus Allou, *Officia propria ad usum insignis ecclesiae Meldensis* (Parisiis, 1858), (p. 223 apud *Google Books*).
2. ↑  De voce Latina vide: Petrus Dens, Tractatus de Deo et de religione naturali, Mechliniae, anno 1810 (acc. pag. 249, gen. pag. 251 apud *Google Books*).
3. ↑  Conseil constitutionnel: La Constitution.

Bibliographia
-------------

* Alphonsus Aulard, Le culte de la raison et le culte de l'être suprême (1793-1794), Lutetiae, anno 1892, (Textus apud *Google Books*)
* Ricardus Clay, Violating the Sacred - Theft and "Iconoclasm" in Late Eighteenth-Century Paris, in: Oxford Art Journal, vol. 26, num. 2, anno 2003, pag. 3

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cultum Entis Supremi** spectant. |
*Camissonia brevipes*

---

**Plantae** — Magnoliophyta

Classis : Magnoliopsida   
Ordo : Myrtales   
Familia : Onagraceae   
Genus : ***Camissonia***   
Link  
   

*Camissonia brevipes* in Valle Mortis Californiae floret.
***Camissonia*** est genus plantarum florentium annuarum perenniumque familiae Onagracearum. Sexaginta duae species numerantur, paene omnes in America Septentrionali occidentali endemicae, praecipue in Floristica Californiae Provincia, sed etiam una species in America Meridiana.

Flores plerumque diluculo aperiuntur, flavi, albi, vel purpurei, fundo saepe coloribus fuscatis. Ei plerumque sunt cupulati; hinc nomen commune Anglicum, *sun cup.*

Species *Camissoniae,* olim in *Oenothera* descriptae, carpello claviformi vel capitiformi distinguuntur, contra quadrifidum *Oenotherae* (et *Clarkiae*) stigma.

Larvae nonnullarum lepidopterorum specierum speciebus *Camissoniae* vescuntur. *Schinia cupes* et *Schinia deserticola* praecipue *Camissonia claviformi* vescuntur, illa solum.

Genus ex nomine Adelberti de Chamisso botanista et scriptore appellatur.

Nonnullae species
-----------------

* *Camissonia andina*
* *Camissonia arenaria*
* *Camissonia benitensis*
* *Camissonia bistorta*
* *Camissonia boothii*
* *Camissonia brevipes*
* *Camissonia californica*
* *Camissonia campestris*
* *Camissonia cardiophylla*
* *Camissonia chamaenerioides*
* *Camissonia cheiranthifolia*
* *Camissonia claviformis*
* *Camissonia confusa*
* *Camissonia contorta*
* *Camissonia graciliflora*
* *Camissonia guadalupensis*
* *Camissonia hardhamiae*
* *Camissonia heterochroma*
* *Camissonia hirtella*
* *Camissonia ignota*
* *Camissonia integrifolia*
* *Camissonia intermedia*
* *Camissonia kernensis*
* *Camissonia lacustris*
* *Camissonia lewisii*
* *Camissonia luciae*
* *Camissonia micrantha*
* *Camissonia minor*
* *Camissonia munzii*
* *Camissonia ovata*
* *Camissonia pallida*
* *Camissonia palmeri*
* *Camissonia parvula*
* *Camissonia pterosperma*
* *Camissonia pubens*
* *Camissonia pusilla*
* *Camissonia refracta*
* *Camissonia robusta*
* *Camissonia sierrae*
* *Camissonia strigulosa*
* *Camissonia subacaulis*
* *Camissonia tanacetifolia*
* *Camissonia walkeri*

Notae
-----


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Camissoniam*** spectant. |

* *Camissonia* apud Propositum Jepson Flora
Wikidata Godefridus Casalis
Res apud Vicidata repertae:Godefridus Casalis: imagoGodefridus Casalis: imago
*Nativitas*: 9 Iulii 1781; Salutiae  
*Obitus*: 10 Martii 1856; Augusta Taurinorum  

**Officium**

*Officium*: abbas  
*Munus*: Rerum gestarum scriptor  

**Godefridus Casalis** (natus Salutiis die 9 Iulii 1781; mortuus Augustae Taurinorum die 10 Martii 1856), fuit abbas et historicus Italicus.

Lexicon geographicum civitatum Regis Sardiniae
----------------------------------------------

Casalis fuit auctor ab anno 1833, usque ad annum 1856, *Dizionario geografico, storico, statistico, commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (*Lexicon geographicum, historicum, statisticum, commerciale civitatum Maiestatis Suae Regis Sardiniae*) (Augustae Taurinorum: Maspero, 1833–1856)

* vol. I, 1833, pp 531 - Abbadia - Azzara
* vol. II, 1834, pp 784 - Baceno - Buzalla
* vol. III - Cabella - Casale
* vol. IV - Casale - Chieri
* vol. V Chiesa Nuova - Cuzago
* vol. VI Dagnente - Furtèi
* vol. VII Gabiano - Genova
* vol. VIII Genùri - Keremule
* vol. IX La Balma - Lotzorai
* vol. X Macello - Mondovì
* vol. XI Mondrone - Nizza Maritima + appendix de Monoeco
* vol. XII
* vol. XIII
* vol. XIV
* vol. XV
* vol. XVI
* vol. XVII
* vol. XVIII Salza - Sardara
* vol. XVIII bis Sardegna
* vol. XVIII ter Sardegna
* vol. XVIII quater Sardegna
* vol. XIX Sardières - Serrenti
* vol. XX Serrières - Torgnon
* XXI Torino
* vol. XXII
* vol. XXIII Tornaco - Verboux
* vol. XXIV
* vol. XXV
* vol. XXVI
* XXVII
* XXVIII

Nexus interni
-------------

* Formula:Godefridus Casalis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Godefridum Casalis** spectant. |

De Godefrido Casalis in www.treccani.it. **(Italiane)**
Pinacotheca Tretiakoviana et Pauli Tretjakov monumentum
**Pinacotheca Nationalis Tretiakoviana** est pinacotheca Moscuae sita. A Paulo Michaelis filio Tretjakov mercatore anno 1856 ut collectio artis Russicae condita est et anno 1892 Moscuae urbi donata. Aedificium vetus pinacothecae in vico *Lavrušinskij* diu dimidia parte secunda saeculi XIX a variis architectis, Victore Vasnetsov participe, construebatur. Aedificium novum habet, quod nonnunquam *Pinacotheca Tretiakoviana nova* appellatur, in via *Krymskij val*, ubi ars saeculi XX collegitur. Anno 2019 plus quam 180 000 opera comprehendit.

Notae
-----

1. ↑  Russice *Государственная Третьяковская галерея*.
2. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pinacothecam Tretiakovianam** spectant. |

* Situs proprius
Wikidata Bucecea
Res apud Vicidata repertae:Bucecea: insigneBucecea: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 47°46′0″N 26°26′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 171  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Bucecea
**Gestio**

*Praefectus*: Angel Gheorghiu  
*Procuratio superior*: Botoșani  

**Geographia**

*Superficies*: 46.85±0.01 chiliometrum quadratum  

Bucecea situs in circulo Botoşani
**Bucecea** est Romaniae oppidum 4.274 incolarum (anno 2011) in Botoşani circulo in Moldavia situm. Ad Buceceam etiam vici Bohoghina et Călinești pertinent.

Historia
--------

Bucecea anno 1634 primo in actis descriptum est. Tum ad Principatum Moldaviae pertinuit. Ab anno 1828 hic nundinae fiunt. Ab anno 1861 Bucecea pars Romaniae est. Anno 1850 hic 523 homines vixerunt, quorum maior pars Iudaei fuerunt. Anno 1941 omnes Iudaei Ioanne Antonescu iussu Botoșani deportati sunt. Quorum magna pars postea necata est. Post Secundum Bellum Mundanum finitum nonnulli Iudaei in patriam reverterunt, sed multi patriam reliquerunt. Dacoromani novi incolae facti sunt. anno 1960 Fabrica Sacchari aedificata est et anno 2004 Bucecea ad honorem oppidi sublatum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 4.274 homines habitabant, inter eos 4.125 Dacoromani

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Buceceam** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Bucecea

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
"Venus Victrix" ab Antonio Canova sculpta (figura Paulinae Bonaparte, Napoleoni sororis, Camilli Borghese uxoris).
Gladiatores, opus tessellatum Romanum.
"Danaë" ab Antonio Corrigio picta.
**Pinacotheca Borgesia**, vulgo *Galleria Borghese*, est museum picturarum et sculpturarum a cardinale Scipione Burghesio et aliis eiusdem familiae congregatarum. Pinacotheca apud villam Borgesiam Pincianam (in Monte Pincio Romae sitam) visitanda est. Scipio Burghesius patronus fuit Ioannis Laurentii Bernini amatorque operum Caravaggii; tabulas etiam Titiani et Raphaëlis congessit.

Pars sculpturarum, praecipue Romanarum, anno 1807 Camillus Borghese imperatori Napoleoni vendidit, qui Lutetiam in Museum Lupariense amovit.

Annis 1995 et 2000 caput Marci Aurelii in fronte edificii, cornucopias et urnam Bacchi restituit sculptor Romanus Iosephus Ducrot.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

* Situs officialis
* Villae, in qua pinacotheca reperitur, photographema a caelo factum

Bibliographia
-------------

* Carole Paul, Alberta Campitelli, *Making a Prince's Museum: Drawings for the Late Eighteenth-Century Redecoration of the Villa Borghese*. Angelopoli: Getty Museum, 2000. ISBN 978-0-89236-539-5
**Ioannes Sycutres** (vere *Ιωάννης Συκουτρής*; natus die 1 Decembris 1901 Smyrnae, mortuus die 21 Septembris 1937 Corinthi) philologus Graecus fuit.

Vita
----

Sycutres in Smyrna adhuc Graeca natus est, ubi illustrem Scholam evangelicam frequentavit. A magistris maxime laudatus stipendium archiepiscopo iuvante nactus est, ut Athenis ex anno 1919 studeret. Smyrna a Turcis capta studia interrupit et tamquam magister auxiliaris in Cyprum iit. Bello Graeco-Turcico peracto annis 1924 et 1925 Athenis studia universitaria terminavit antequam plures in annos iter Germanicum facturus esset. Lipsiam primo vidit sed Berolini triennium peregit. Anno ibi novissimo Operis fundati Humboldtiani adiutorio fructus est. In Alma matre Berolinensi eum maxime moverunt domini Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff, Gulielmus Schubart et Paulus Maas.

In Graeciam reversus unum annum Athenis in Arsaceo docebat et bibliothecarii munere in Academia fungebatur. Denique docens universitarius proclamatus est. Anno 1933 vocationi in Universitatem Carolinam Pragensem oboedire non potuit. Annis insequentibus saepe criticatus est ob explorationes de mollitiis corporis et intercutibus stupris et de *Symposio Platonico* factas. Anno 1937 semestri hiemali ineunte sibi mortem conscivit. 

In Graecia ipsa Sycutres notus factus est cum Aristotelicam *Poeticam* et Platonicum *Symposium* convertisset. In Germania autem sibi gloriam peperit multis symbolis scientificis annis 1920 et 1930 exaratis. Praesertim ei fuerunt instinctus et afflamen commentariorum atque emendationum in epistulas antiquas faciendorum. Indagationes eius de vetustate et auctoritate epistularum Socraticarum, quae dicuntur, multas novas vias in philologia patefecerunt atque aperuerunt.

Ea omnia honorans Academia Atheniensis bibliothecam quandam pro isto philologo nominavit.

Bibliographia
-------------

* Διονύσιος Αλικανιώτης: *Ιωάννης Συκουτρής. Η ζωή του: 1901–1937.* Κάκτος, Athenis 2007.
* Ioannis Kakridis: *Johannes Sykutris*, apud: *Biographisches Jahrbuch für Altertumskunde* 275 (1941), p. 37–48.
* Alfred Körte: *Johannes Sykutris †*, apud: *Gnomon* 14 (1938), p. 62–64.
* Costas P. Kyrris: *Ὁ Ἰωάννης Συκουτρῆς καὶ ἡ Κύπρος*, apud: Κυπριακὰ Χρονικά 1963, p. 368–379.
* Παναγιώτης Μαστροδημήτρης: *Ιωάννης Συκουτρής – Λίνος Πολίτης: το χρονικό μιας φιλολογικής αντιδικίας.* Apud: *Η Νεοελληνική σύνθεση. Θέματα και κατευθύνσεις της νεοελληνικής λογοτεχνίας.* Νεφέλη, Athenis 1999, p. 315–333.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Ioannes Sycutres** apud **Vicifontem**. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Opera eius quae in bibliothecis Francicis sint
Wikidata Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī
Res apud Vicidata repertae:Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī: imagoSaʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī: imago
*Nativitas*: 16 Ianuarii 1956; Inezgane  
*Patria*: Marocum  

**Officium**

*Officium*: Member of the House of Representatives of Morocco, Member of the House of Representatives of Morocco, Prime Minister of Morocco, Representative of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, Minister of Foreign Affairs  
*Munus*: politicus, Psychiater, Islamic jurist  

**Consociatio**

*Factio*: Justice and Development Party  

**Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī** seu litteris Arabicis سعد الدين العثماني (die 16 Ianuarii 1956 natus in oppido Inezgane) est politicus Maroci.

E populo Išelḥiyen(en) ortus, Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī alumnus est universitatis Hassani II apud Anfam, ubi medicinae et psychiatriae necnon rebus Islamicis studuit. Legatus est apud parlamentum Marocanum a principio pro circulo oppidi nativi, ab anno 2007 pro urbe Rabato. Ab anno 2004 dux est factionis iustitiae et evolutionis(en). Minister rerum externarum a die 3 Ianuarii 2012 ad 10 Octobris 2013 meruit, primo ministro ʿAbd al-Ilāh Binkīrān. Quo a munere suo iussu regis Mahometi VI deiecto, Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī ipse die 17 Martii 2017 primus minister factus est.

Nexus externi
-------------

Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī (ad sinistram) cum Yukiya Amano rectore Procurationis energiae atomicae internationalis die 2 Iulii 2013 pictus

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī** spectant. |

"Saâdeddin El Othmani": vita apud *CIDOB: Barcelona Centre for International Affairs* **(Hispanice)**

* "Morocco's King Mohammed VI names new prime minister" (17 Martii 2017) apud *AfricaNews.com*

Primi ministri Maroci

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Mbarek Bekkay • Ahmed Balafrej • Abdallah Ibrahim • vacat 1960-1963 • Ahmed Bahnini • vacat 1965-1967 • Mohamed Benhima • Ahmed Laraki • Mohammed Karim Lamrani • Ahmed Osman • Maati Bouabid • Mohammed Karim Lamrani • Azzeddine Laraki • Mohammed Karim Lamrani • Abdellatif Filali • Abderrahmane Youssoufi • Driss Jettou • Abbas El Fassi • ʿAbd al-Ilāh Binkīrān • Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī • ʿAzīz Aḫannūš
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Reges Maroci • Ministri rerum externarum Marocenses |
|  |


Ministri rerum externarum Marocenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ahmed Balafrej 1956 • Abdallah Ibrahim 1958 • Driss M'Hammedi 1960 • Ahmed Balafrej 1961 • Ahmed Réda Guédira 1963 • Ahmed Taibi Benhima 1964 • Mohamed Cherkaoui 1966 • Ahmed Laraki 1967 • Abdelhadi Boutaleb 1969 • Youssef Ben Abbes 1970 • Abdellatif Filali 1971 • Ahmed Taibi Benhima 1972 • Ahmed Laraki 1974 • M'hamed Boucetta 1977 • Abdelouahed Belkeziz 1983 • Abdellatif Filali 1985 • Mohamed Benaissa 1999 • Taieb Fassi Fihri 2007 • Saʿd al-Dīn al-ʿUṯmānī 2012 • Ṣalāḥ al-Dīn Mazwār 2013 • Nasser Bourita 2017
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Maroci |
|  |
|  |
| --- |
|  |
|  | a8 | b8 | c8 | d8 | e8 | f8 | g8 | h8 |  |
| a7 | b7 | c7 | d7 | e7 | f7 | g7 | h7 |
| a6 | b6 | c6 | d6 | e6 | f6 | g6 | h6 |
| a5 | b5 | c5 | d5 | e5 | f5 | g5 | h5 |
| a4 | b4 | c4 | d4 | e4 | f4 | g4 | h4 |
| a3 | b3 | c3 | d3 | e3 | f3 | g3 | h3 |
| a2 | b2 | c2 | d2 | e2 | f2 | g2 | h2 |
| a1 | b1 | c1 | d1 | e1 | f1 | g1 | h1 |
|  |

 Scaccarium.

**Scaccarium** seu **scaccarium lusile** est alveus, tessellatus vultu, in quo scaccorum ludus luditur. Continet 8 columnas et 8 ordines, ita 64 quadra cum coloribus candido obfuscatoque alternantia. Quadra, et milites appellantur "nigri" et "albi," etiamsi in certaminibus re vera videntur virides et adusti, et domi possint vidi coloribus atque formis variis.

In notatione, columnae litteris **a-h** scribuntur, ordines numeris **1-8**, sicut in diagrammate ad dextram. Quadrum **a-1** semper est nigrum, et in eo incipit turris alba.

Milites
-------

| Nomen | Pictura |
| --- | --- |
| Rex | RexRex |
| Regina | ReginaRegina |
| Turris | TurrisTurris |
| Episcopus | EpiscopusEpiscopus |
| Eques | EquitesEquites |
| Pedes | PedesPedes |
|

Scaccarium cum militibus.
Ambobus lusoribus datur exercitus militum scacchicorum. Hi sunt:

  

Unum rex. Albus incipit in *e1*, niger in *e8*.

  

Una regina. Alba incipit in *d1*, nigra in *d8*.

  

Duae turres. Albae incipiunt in a1 et h1, nigrae in a8 et h8.

  

Duo episcopi. Albi incipiunt in c1 et f1, nigri in c8 et f8.

  

Duo equites. Albi incipiunt in b1 et g1, nigri in b8 et g8.

  

Octo pedites. Albi plenunt ordinem 2am, nigra ordinem 7am.

Mathematica
-----------

*Le Coup du Berger.*Studium dare aerumnis, sicut iter equitis, quas numeri quadrorum et varietas motuum militum scaccorum creant, mathematicis fuit voluptas per saecula.

Nexus interni
-------------

* {{scaccarium}}
* Damicus ludus

Nota
----

1. ↑  An etymological dictionary of modern English By Ernest Weekley

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **scaccarium** spectant. |

* Victio Anglicum
* Scaccarium apud "MathWorld"
* De scaccaria seligendo
Wikidata Scaevola Sammarthanus
Res apud Vicidata repertae:Scaevola Sammarthanus: imagoScaevola Sammarthanus: imago
*Nativitas*: 2 Februarii 1536; Lodunum  
*Obitus*: 29 Martii 1623; Lodunum  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: Trésorier de France, mayor of Poitiers, mayor of Poitiers  
*Munus*: poëta, politicus, scriptor  

**Familia**

*Proles*: Scaevola Sammarthanus, Ludovicus Sammarthanus  
*Familia*: Sainte-Marthe
*Vide etiam paginam discretivam:* Scaevola Sammarthanus (discretiva)

**Scaevola Sammarthanus** seu vulgo *Gaucher de Sainte-Marthe* (Loduni natus die 2 Februarii 1536; ibidem die 29 Martii 1623 mortuus) fuit biographus, orator et poëta qui praecipue Latine sed etiam Francogallice scripsit. Eruditus est Lutetiae, deinde Pictavii et Biturici. Apud coaevos carmina eius celebria erant. Apud recentiores opus oratione soluta scriptum, videlicet *Elogia* seu breves Francorum eius temporis vitae, saepius citatur.

Opera
-----

* *Elogia*

Scaevola Sammarthanus

Bibliographia
-------------

Editiones operum
* *Les premières oeuvres de Scévole de Sainte-Marthe ... qui contiennent ses imitations et traductions recueillies de divers poètes grecs et latins*. Lutetiae: Morel, 1569 Textus apud gallica
* *Scaevolae et Abelii Sammarthanorum, patris et filii, opera Latina et Gallica ... quibus accessit Scaevolae ipsius Tumulus. Editio ultima*. Lutetiae Parisiorum, 1633 (Paginae selectae apud *Google Books*)

Biographica et critica
* Léon Feugère, *Étude sur Scévole de Sainte-Marthe*. Lutetiae: impr. de J. Delalain, 1854 Textus apud gallica
Maximilianus Reimann anno 1950
**Maximilianus** (Theodisce *Max*) **Reimann** (natus Elbingae die 31 Octobris 1898; mortuus Dusseldorpii 18 Ianuarii 1977) fuit Germanicus factionis KPD vir publicus.

Iuventus et munus
-----------------

Reimann post scholam finitam ab anno 1912 Elbingae in navaliis laboravit. Iam hoc tempore collegiis opificiis operam dedit et ad sinistram extremam nitebatur. Anno 1916 miles conscriptus bello mundano primo interfuit. Anno 1918 ut seditiosus in carcerem missus est. Anno 1920 metallicus Ahlen in oppidum Westfaliae transiit.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1921 secretarius factionis KPD erat. Anno 1923 seditioni communistarum in Regione Rurana interfuit. Saepe propter consilia et facta sua in iudicium vocatus atque damnatus est. Postquam anno 1933 Nazistae rerum Germaniae potiti sunt, Reimann clam laborem pro factione continuabat. Anno 1939 captus et ad tres annos carceris damnatus est. Deinde ab anno 1942 in castra carceralia Buchenwald inclusus est. secundo bello mundano finito iterum secretarius KPD erat: anno ab 1947 ad 48 praeses Communistarum Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae, deinde praeses factionis in Zona occupationis Britannica fuit. Anno 1948 legatus ad Consilium Parlamentaricum, quod novam constitutionem Germaniae componeret. Annis ab 1949 ad 1953 legatus ad Dietam Foederalem Germaniae et praeses fractionis KPD erat. Cum KPD pecuniam et iussa e Germania orientali (RDPG) accepisset, Reimann anno 1954 a vigilibus petitus in RDPG fugit. Ex hoc loco factionem suam duxit, quae in Germania occidentali anno 1956 prohibita est. Suo auxilio multi Communistae, qui ducibus RDPG odio erant, in Germaniam orientalem praetextu falso vocati tormentis nonnumquam adhibitis ad carcerem aut mortem damnati sunt. Anno 1968 Reimann in Germaniam occidentalem revertebatur et inter conditores novae factionis DKP erat, cuius praeses honoris causa anno 1971 factus est.

Nexus externi
-------------

* Maximilianus Reimann in Neue Deutsche Biographie (lingua Theodisca)
*Vide etiam paginam discretivam:* Maximianus (discretiva)


Wikidata Maximianus (poeta)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 5. saeculum;   
*Obitus*: 6. saeculum;   
*Patria*: unknown value  
*Nomen nativum*: Maximianus
**Officium**

*Munus*: poëta  

**Maximianus**, cuius nec nomen completum nec spatium vitae nec parentes novimus, fuit poeta saeculi 6 lingua Latina usus. Certe auctor est sex elegiarum. Sub eius nomine alia sex carmina traduntur, quae non a Maximiano facta esse coniciuntur.

De Maximiano quaecumque nobis nota sunt, in carminibus eius leguntur. In versu 48 elegiae 3 Boethii gratus mentionem facit hisce verbis: *solus, Boethi, fers miseratus opem*. Iuverat enim ille amicum *curis intentum* *prospiciens tali me peste teneri* - curis intentum videlicet amore excitatis. Ita Maximianum iuvenem Boethio amico usum esse dicere licet. 

Elegiae eius praecipue plenae sunt querelarum gravaminum et insufficientiarum, quas senectus secum fert, id quod posteris usque ad haec tempora causa erat variarum, immo diversarum interpretationum. Medio aevo in scholis praelectus poeta *ethicus* erat.

Haud inepte ille Eberhardus Alemannus in suo *Labyrintho* vel *Laborinto*, quo poetas ad eruditionem alumnorum ascitos recenset, Maximianum eiusque opera hoc disticho describit:

> 
> *Quae senium pulsant incommoda maxima scribit*  
> 
>      *et se materiam Maximianus habet.*
> 
> 
>

Notae
-----

1. ↑  v. 49
2. ↑  v. 51
3. ↑  Der Kleine Pauly
Maximilianus Seydewitz
**Maximilianus** (Theod. *Max*) **Seydewitz** (natus 19 Decembris 1892 oppido *Forst* (Saxonia), mortuus 8 Februarii 1987 Dresdae) vir publicus Germaniae et sodalis primo SPD, deinde SED fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Post scholam finitam Seydewitz tirocinium typographici fecit et ab anno 1910 pro actis diurnis factionis SPD laborabat.

Cursus honorum
--------------

Seydewitz et ab anno 1910 sodalis SPD fuit et maxime ad sinistram petebat. Anno 1924 legatus Dietae Imperii Germanici electus est et ad annum 1932 mansit. Anno 1931 e factione SPD propter controversias exclusus novam factionem sinistrae SAP condidit. Anno 1933, postquam Nazistae Germaniae rerum potiti sunt, Seydewitz in exsilium fugit, primo in Cechoslovaciam, deinde Bataviam, Norvegiam, postremo anno 1940 in Sueciam. Bello Orbis Terrarum II finito Seydewitz in Germaniam reversus est et sodalis novae conditae factionis SED factus est. Iterum diurnarius radiophonicae et actorum diurnorum laborabat. 31 Iulii 1947 senatus terrae Saxoniae eum praesidem ministrorum eius terrae elegit. Anno 1950 et legatus Camerae Popularis RDG factus est et ad mortem mansit. Praeses ministrorum Saxoniae 23 Iulii 1952 dimissus est, cum terrae Rei publicae Democraticae Germanicae abolitae essent. Annis 1955 - 1968 praeses collectionum artis Dresdae fuit. Praeterea iterum diurnarius et auctor librorum erat.

Nexus externi
-------------

* Curricula vitae in libris legatorum Dietae Imperii Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Saxoniae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne SaxoniaeInsigne Saxoniae |
| Annis 1806 - 1952
Bernhardus de Lindenau |Julius Traugott de Könneritz |Carolus Braun |Gustavus Friedrich Held |Ferdinandus de Zschinsky |Fridericus Ferdinandus de Beust |Ioannes Paulus de Falkenstein |Ricardus de Friesen |Alfredus de Fabrice |Carolus de Gerber |Julius Ioannes de Tümmel |Hinricus Rudolph Schurig |Carolus de Metzsch-Reichenbach |Conradus Gulielmus de Rüger |Victor Alexander de Otto |Maximilianus Clemens Lotharius de Hausen |Henricus Gustavus de Beck |Rudolphus Heinze |Ricardus Lipinski |Georgius Gradnauer |Gulielmus Buck |Ericus Zeigner |Rudolphus Heinze |Alfredus Fellisch |Maximilianus Heldt |Gulielmus Bünger |Gualtherius Schieck |Manfredus de Killinger |Martinus Mutschmann |Rudolphus Friedrichs |Maximilianus Seydewitz
Ab anno 1990
Curtius Biedenkopf |Georgius Milbradt |Stanislaus Tillich |Michael Kretschmer |
|  |
Wikidata Patterson (Novum Eboracum)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 41°28′0″N 73°35′0″W  
*Numerus incolarum*: 11 541, 12 023  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Novum Eboracum  

**Geographia**

*Superficies*: 32.90 Mille passus quadratum  

**Tabula aut despectus**

Patterson (Novum Eboracum): situsPatterson (Novum Eboracum): situs
Despectus ad orientem secundum Via NY 311 per medium oppidum.
**Patterson** est oppidum in Putnam Comitatu Novi Eboraci. Oppidum in boreorientali comitatus regione iacet. Interstate 84 per meridioccidentali oppidi regione transit. Census anni 2010 incolarum 12 023 numeravit. Oppidum ex Matthaeo Paterson [sic], unus ex primis agricolis loci, appellatur. Regio a colonis Europaeis primum deducta est circa 1720.

Incolae notabiles
-----------------

* Sybil Ludington, heros Belli Rerum Novarum Americanae
* Petrus Seeger, musicus
* Martha-Bryan Allen, histrio Broadway, matertera Elizabethae Montgomery.
* Elizabetha Montgomery, histrio televisifica.

Geographia
----------

Secundum Ministerium Census Civitatum Foederatarum, area oppidi est 32.9 milia quadrata, quorum 32.3 sunt terra et 0.6 (1.95%) sunt aqua.

Notae
-----

1. ↑  Richard Taskin, Pete Seeger Appreciation Page, www.peteseeger.net
2. ↑  Laudatio, "Cushman, Martha Bryan Allen," *The New York Times,* 10 Iulii 1985, p. A30.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Patterson (Novum Eboracum)** spectant (Patterson (Novum Eboracum), Patterson, New York). |

* Bibliotheca, www.pattersonlibrary.org
* Historia,[*nexus deficit*] history.rays-place.com
* Historia, www.historicpatterson.org
* Situs proprius, www.pattersonny.org
Monumentum ante Praedicatorum fanum**Puteus Gustavi Adolphi** (Theodisce: *Gustav-Adolf-Brunnen* sive *Hungerbrunnen*) invenitur ad latus septentrionale Ecclesiae Praedicatorum Erfordiae ad viam Predigerstraße situm.

Historia
--------

Puteus anno 1911 inauguratus ab illustri artifice Erfordiensi Carolo Melville factus erat. Rex protestanticissimus Gustavus Adolphus tempore Belli triginta annorum Erfordiam bis visitavit incoluitque, diebus inter 2.-6.10.1631 et iterum inter 7.-9.11.1632. Cum rex Suecicus oratorium Praedicatorum ecclesiam sibi praelatam elegisset, monumentum hic erectum est.

Descriptio
----------

In columna crassa serpenti, quae in altum minor fit, leo stat, symbolum regium. Cuius in ungue scutum est cum insignibus urbis. Sententia circumiens initium cantilenae ecclesiasticae huius initium est: "Verzage nicht, Du Häuflein klein, Gott ist mein Harnisch." Clipeus effigiei, Sacrae scripturae et gladius frontem ad stratam spectantem ornant. Statua virum monstrat, qui sarcophagum infantilem portat, atque matrem quandam pedibus nudis cum parvulo. Ambae figurae inopiam belli annuntiant: illis nomen alterum "Hungerbrunnen" (puteus famis) debetur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Puteum famis** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Kρήνη Γκούσταφ Ἀδόλφου ("Puteus famis (Erfordia)") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Informationes apud *erfurt-web.de*
Wikidata Carolus Atzenroth
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 22 Septembris 1895; Colonia Agrippina  
*Obitus*: 18 Iunii 1995; Confluentes  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: conductor, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Democratica Liberalis Germaniae  

**Carolus** (*Karl*) **Atzenroth** (natus 22 Septembris 1895 Coloniae, mortuus 18 Iunii 1995 Confluentibus) vir publicus Theodiscus et sodalis factionis FDP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Atzenroth Berolini gymnasium frequentavit et testimonium maturitatis accepit. Deinde miles conscriptus primo bello mundano interfuit. Tum Berolini, Coloniae Bonnaeque oeconomiae studebat. Doctor promotus fabricam lignorum patris suscepit. Per secundum bellum mundanum Atzenroth iterum militavit, postremo tribunus militum fuit.

Cursus honorum
--------------

Bello secundo finito Atzenroth ad factionem FDP accessit atque anno 1949 legatus ad primam Dietam Foederalem Germaniae electus est. Hunc honorem usque ad annum 1965 tulit. In parlamento praecipue in commissione auxilii oeconomici operam dedit. Una cum legatis Roberto Pferdmenges (CDU) et Gulielmo Richter (SPD) leges tulit, quibus opificum iura in societatibus industriae extenderentur.

Nexus externi
-------------

* Carolus Atzenroth in Archivio Munzinger (lingua Theodisca)
*Cosmosoma teuthras* e Sancto Pauli Brasiliae, supra paginam in libro

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Superfamilia : Noctuoidea   
Familia : Erebidae   
Subfamilia : Arctiinae   
Tribus : Arctiini   
Subtribus : Euchromiina   
Genus : *Cosmosoma*   
Species : ***Cosmosoma teuthras***   
   
(Walker, 1854)  
Synonyma
\**Glaucopis teuthras* Walker, 1854
* *Cosmosoma cingulatum* Butler, 1876
* *Cosmosoma rubrigutta* Skinner, 1906

***Cosmosoma teuthras*** est papilio familiae Erebidarum. Qui descriptus est a Francisco Walker anno 1885. In Mexico, Guatemala, Costa Rica, Panama, Columbia, Venetiola, et Brasilia endemicus est. Ex Teuthrante, rege Mysiae, appellatur.

Subspecies
----------

Sunt tres subspecies descriptae.

* *Cosmosoma teuthras teuthras*
* *Cosmosoma teuthras cingulatum* Butler, 1876 (Mexicum, Guatemala, Costa Rica, Panama)
* *Cosmosoma teuthras restrictum* Butler, 1876 (Santarem in Brasilia)

Notae
-----

1. ↑  Savela, Markku. Cosmosoma teuthras *(Walker, 1854)*.. *Lepidoptera and Some Other Life Forms* .
Wikidata Pinega (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Pinega (urbs): insignePinega (urbs): insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 64°42′13″N 43°22′49″E  
*Numerus incolarum*: 3 786  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q4307336, Pinezhsky District, Arkhangelsky Uyezd, Pinezhsky Uyezd, Arkhangelsky Uyezd  

*Vide etiam paginam discretivam:* Pinega (discretiva)

**Pinega** (Russice *Пинега*) est colonia urbana regionis Archangelopolitanae Foederationis Russicae, in ripa dextra fluvii eiusdem nominis sita. Pinegae sunt 3786 incolae (anno 2012).

Historia
--------

A saeculo XII colonia Novogardiensium in ripa Pinegae fluminis nota est. Ab anno 1780 ad annum 1926 urbs et caput circuli gubernii Archangelopolitani Pinega erat. Exsilii locus Pinega erat: Clemens Vorošilov et Alexander Serafimovič hic exules habitabant. 

Pinega anno 1905

Notae
-----

1. ↑  Scripta historica Islandorum de rebus gestis veterum borealium Latine reddita... vol. XII, Hafniae 1836, p. 333; Acta Societatis scientiarum fennicae, vol. XXXVII, p. 64.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pinegam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 64°42′13″N 43°22′49″E • *GeoNames* |
*Vide etiam paginam discretivam:* Sebum (discretiva)

Moleculum pinguis, seu triglyceridi, quae ex glycerolo et tribus acidis pinguibus componitur.
Oleum plerumque pingue continet.
**Pingue** in scientia nutritionis, biologia, et chemia plerumque est ester acidorum pinguium vel permixtio talium compositorum chemicorum, usitatissime illa quae in animalibus vivis atque in cibo fiunt.

Pinguis est chemica crassa, unum ex tribus macronutrimentis (cetera sunt hydrata carbonii et proteina) quae in victu hominum necessaria sunt, et forma principalis qua energia in corpore humano conservatur. Quod ad chemiam spectat, pingue est genus lipidorum, quod ex triglyceridis componitur.

De vocabulo
-----------

In nostra lingua antiquitus distinguebantur tria pinguis genera, quae sunt *pingue* 'liquor crassus'; *adeps* 'pinguedo liquida sine sensu, quae nequeat facile durari'; ac *sebum* vel *sevum* 'oleosa et pinguis substantia, adipe siccior, concretior et magis compacta, fragilior etiam et igne difficilius liquescens'.

Notae
-----

1. ↑   *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
.

Nexus interni
-------------

* Lipolysis
* Stria pinguosa

Nexus externi
-------------

* De pinguibus victualibus apud MedlinePlus **(Anglice)**
* De pinguibus victualibus apud UpToDate **(Anglice)**
**Animalia** — Mollusca

Classis : Bivalvia   
Ordo : Pterioida   
Familia : Pteriidae   
Genus : *Pinctada*   
Species : ***P. albina***   
*Pinctada albina*   
(Lamarck, 1819)  

***Pinctada albina*** est ostrea margaritarum, species marinorum molluscorum bivalvium familae Pteriidarum.

*Pinctada albina* ad bivalvia aquae salsae pertinet. Interiori eius testae superficiei est corium forte, nacro compositum (etiam *mother of pearl* appellatum). Haec ostrea ad ostrea edulia familiae Ostreidarum non arte cognata sunt, nec arte conectuntur ad musculas aquae dulcis familiarum Unionidarum et Margaritiferidarum. Sicut aliae species generis, eis sunt proprietates physiologicae quae ad productionem magnarum aestimationis commercii margaritarum ducere possunt; ergo homines margaritas pro commercio ex multis *Pinctadae* speciebus obtinere conati sunt.

Nexus externi
-------------

* De specie apud pesticideinfo.org.
* De testa apud shell.kwansei.ac.jp/
* Situs museum.was.goc.au.

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • NCBI • Biodiversity • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |
***Gesta regum Britannie*** (Latinitate classica *Gesta regum Britanniae*) est carmen epicum Latine scriptum de historia fabulosa Britanniae et praecipue de rebus a rege Arthuro gestis. Haec narratio, extracta e libro Galfridi Monemutensis titulo *Historia regum Britanniae*, fere quinque miliis versuum hexametrorum accommodata est ab auctore incognito, fortasse Britanniae Minoris oriundo, medio saeculo XIII florenti: opus enim Cadioco episcopo Venetensi dicatum est, qui hoc officium inter annos c. 1231/1234 et 1254 implevit.

Poëta *Alexandreidem* Gualteri de Castellione atque opera Vergilii et Ovidii bene cognovit atque fortasse *Anticlaudianum* Alani de Insulis.

Bibliographia
-------------

Editiones et versiones
* Francisque-Michel, ed. *Gesta regum Britanniæ, a metrical history of the Britons of the XIIIth century now first printed from three manuscripts*. Cambrian Archaeological Association, 1862 Textus apud archive.org
* Neil Wright, ed. et interpr. *The* Historia Regum Britannie *of Geoffrey of Monmouth, V: Gesta Regum Britannie*. Woodbridge: Boydell & Brewer, 1991. ISBN 9780859912143 (Paginae selectae apud *Google Books*)

Philologica et critica
* Nicholas Howe, recensio editionis Wright in *Speculum* vol. 69 (1994) pp. 479-480
* Edward Donald Kennedy, "Gesta regum Britannie" in *Encyclopedia of the Medieval Chronicle* (Brill Online) Situs venalis
Scriptor anno 1864
**Carolus Sealsfield** (Theodisce *Karl Anton Postl*, natus Popice in vico apud Znoyman die 3 Martii 1793, mortuus Soloduri die 26 Maii 1864) fuit scriptor et diurnarius Austriacus. Qui in auctoribus classicis litterarum Theodiscarum in Civitatibus Foederatis exaratarum numeratur et narrator realisticus epochae Biedermeier est.

Vita
----

Agricolae filius gymnasium frequentans et in ordinem Ordinis militaris Crucigerorum cum rubea stella ingressus studuit inter annos 1808 et 1815 theologiam. Sacerdos ordinatus est anno 1814 Pragae. Anno 1823 per Helvetiam in Americam emigravit, ubi primo sub variis nominibus vixit, deinde sub nomine Carolus Sealsfield, et 1858 civis factus est. In Europam anno 1826 reversus tamquam diurnarius operam dabat et Londinii publicavit itinerarium duorum voluminum praetitulatum *The United States of North America* (1827). Quo libro emolumentum systematis democratici-reipublicani Americani exemplum imitandum conservatoribus Europaeis ante oculos proiecit. Restaurativae ideae reprehenduntur ab eo etiam in libro *Austria as it is* (1828). Usque annum 1858 pluries adhuc Americam adiit; interdum extraneus diurnarius Lutetiae Londiniique et fortasse scriba privatus Hortensis, reginae Nederlandiae, creatus est. 

Ex annis 1832/33 scriptor liber vitam degit in Helvetia. Fabulae Milesiae eius de rebus contemporaneis, quas Iacobus Fenimore Cooper atque Gualterus Scott moverant, titulo *Tokeah, or The White Rose* (1828), *Der Virey und die Aristokraten* (1835), *Lebensbilder aus beiden Hemisphären* (1835-1837) et *Das Cajütenbuch oder nationale Charakteristiken* (1843) imagines varias, quasi centonem, de terra contintenti Americae Septentrionalis multis cum ethographicis et bellissimis naturae descriptionibus dant. Omnia ea Europaei mente liberali ante Res novas Germanicas anni 1848 enthei legebant. In innumerabilibus litteris infantibus adulescentibusve destinatis, ubi argumentum est de rebus periculis suscipiendis et gestis bubulcorum, exemplum narrativum Caroli Sealsfield reperiebatur.

Fons
----

Fischer, Cornelia. "Sealsfield, Charles", apud: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Carolus Sealsfield** spectant. |

* Charles Sealsfield in *Deutsche Biographie* **(Theodisce)** – Biographia apud ADB & NDB
* Opera in interrete legibilia
* Pagina domestica Associationis internationalis Charles Sealsfield dicatae
* Argumenta librorum
Wikidata Carolus Schröter
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 29 Maii 1887; Neustadt in Holstein  
*Obitus*: 25 Februarii 1952; Kielia  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, Member of the Landtag of Schleswig-Holstein, Member of Landtag of Prussia  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Christiana Democratica Unio Germaniae, Factio Theodisca Popularis, National Liberal Party  

**Carolus** (*Carl*) **Schröter** (natus die 29 Maii 1887 in Holsatiae oppido *Neustadt*, mortuus die 25 Februarii 1952) vir rerum politicarum peritus Theodiscus primo factionis Nationalis Liberalis, deinde DVP, postremo CDU fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam Kieliae testimonium maturitatem accepit, Schröter eodem loco atque Salinis Saxonicis philologiae classicae ac historiae studebat et deinde magister in gymnasio atque schola navali operam dedit. Cum anno 1933 nazistae rerum Germaniae potiti essent, Schröter minister publicus dimissus est et dehinc privatim docuit.

Cursus honorum
--------------

Ante primum bellum mundanum Schröter sodalis factionis Nationalis Liberalis erat, inter Rem Publicam Vimarianam cum aliis factionem DVP in patria sua condidit. Ab anno 1924 ad 1928 legatus ad senatus terrae Borussiae erat. Post secundum bellum mundanum Schröter primo factionem nomine "Unionem Democraticam" condidit, deinde anno 1946 ad CDU transiit. Ab anno 1946 ad 1950 legatus ad senatum terrae Slesvici et Holsatiae, dux fractionis et factionis CDU eius terrae erat. Anno 1948 legatus terrae suae in Consilium Parlamentaricum electus est. Anno 1949 legatus ad Diaetam Foederalem Germaniae electus est et ad mortem anno 1952 mansit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae et imago Caroli Schröter in pagina senatus terrae Slesvici et Holsatiae (lingua Theodisca)
* Vita Caroli Schröter (cum imagine) in pagina Centrali institutionis politicae (lingua Theodisca)
Wikidata Marcus Gerardus Miles
Res apud Vicidata repertae:Marcus Gerardus Miles: imagoMarcus Gerardus Miles: imago
*Nativitas*: 13 Maii 1967; Gibraltar  
*Patria*: Gibraltar  

**Officium**

*Officium*: apostolic nuncio to Benin, archiepiscopus catholico, archiepiscopus  
*Munus*: Interpres, presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Insignia heraldica**

Marcus Gerardus Miles: insigneMarcus Gerardus Miles: insigne
Monitio: Huic imagini nondum est descriptio, quaesumus descriptionem addas.
**Marcus Gerardus Miles** (natus *Mark Gerard Miles* Gibraltariae anno 1968), est sacerdos Catholicus Calpensis, qui Anglicus Papae Francisci interpres anno 2015 innotuit. Ob exactam vocem Britannicam vultumque fere formosum, fautores pro sua parte traxit. Alumnus est Universitatis Gregorianae Romae in urbe, ubi anno 2003 dissertationem defendit *Canon 603: Diocesan Hermits in the Light of Eremitical Tradition.*

Notae
-----

1. ↑  Elisabetta Povoledo, "Msgr. Mark Miles, Pope’s English Translator, Braces for the U.S. Spotlight," *The New York Times,* 16 Septembris.
2. ↑  Dan Zak, "Meet Monsignor Mark Miles, Pope Francis’s mysterious interpreter," *Washington Post,* 25 Septembris 2015.
3. ↑  Henry Chu, "Pope’s interpreter learns job brings surprises and fans," *The Seattle Times,* 26 Septembris 2015.
**Marcus Iulius Vestinus Atticus** (nescimus, quando natus sit, mortuus est anno 65) senator Romanus fuit.

Familia et origo
----------------

Pater eius Lucius Iulius Vestinus eques familiaris Claudii, praefectus Aegypti annis 60 ad usque 62 erat. Patria familiae Vienna in provincia Gallia Narbonensi fuit.

Cursus Honorum
--------------

Ipse pontifex Claudii tempore fuit, deinde anno 65 consul ordinarius a Nerone imperatore, cuius amicus fuit, factus est.

Mors
----

Quamquam coniurationi Pisonis non interfuit, quod eius "acre ingenium" vererentur et ne "*ne ad libertatem oreretur, vel delecto imperatore alio sui muneris rem publicam faceret*", tamen Nero coniuratione detecta Vestinum, qui adhuc consulatum et fasces gessit, necare iussit.

Taciti narratio de morte Vestini
--------------------------------

De hac re Tacitus annalibus rettulit: "*Opperiebatur Nero, ut Vestinus quoque consul in crimen traheretur, violentum et infensum ratus, sed ex coniuratis consilia cum Vestino non miscuerant quidam vetustis in eum simultatibus, plures, quia praecipitem et insociabilem credebant. ceterum Neroni odium adversus Vestinum ex intima sodalitate coeperat, dum hic ignaviam principis penitus dognitam despicit, ille ferociam amici metuit, saepe asperis facetiis inlusus, quae ubi multum ex vero traxere, acrem sui memoriam relinquunt. accesserat repens causa, quod Vestinus Statiliam Messalinam matrimonio sibi iunxerat, haud nescius inter adulteros eius et Caesarem esse. Igitur non crimine, non accusatore existente, quia speciem iudicis induere non poterat, ad vim dominationis conversus Gerellanum tribunum cum cohorte militum immittit. iubetque praevenire conatus consulis, occupare velut arcem eius, opprimere delectam iuventutem, quia Vestinus imminentes foro aedes decoraque servitia et pari aetate habebat. cuncta eo die munia consulis impleverat conviviumque celebrabat, nihil metuens an dissimulando metu, cum ingressi milites vocari eum a tribuno dixere. ille nihil demoratus exsurgit, et omnia simul properantur: clauditur cubiculo, praesto est medicus, abscinduntur venae, vigens adhuc balneo infertur, calida aqua mersatur, nulla edita voce, qua semet miseraretur. circumdati interim custodia qui simul discubuerant, nec nisi provecta nocte omissi sunt, postquam pavorem eorum, ex mensa exitium opperientium, et imaginatus et inridens Nero satis supplicii luisse ait pro epulis consularibus.*"   
  

Pater filio supererat et ei a Vespasiano imperatore Capitolium post bellum civile restituendum mandatum est.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus, *Annales*, XV 52
2. ↑  *Annales*, XV 68-69

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Laecanius Bassus et Marcus Licinius Crassus Frugi**  |  **Consul** 65cumAulo Licinio Nerva Siliano | Successores: **Gaius Luccius Telesinus et Gaius Suetonius Paulinus**  |
**Marcus Iunius Brutus** (mortuus 77 a.C.n.) erat tribunus plebis anno 83 a.C.n. ac postea socius Marci Aemilii Lepidi in popularium seditione anni 78/77 a.C.n. Iussu Pompei necatus est.

De gente
--------

Nobili Iuniorum gente ortus Marcus Iunius Brutus Serviliam, filiam Quinti Servilii Caepionis, uxorem duxit e qua filium genuit qui postea Idibus Martiis dictatorem Gaium Iulium Caesarem occidit. Per matrem Liviam illa Servilia soror uterina Catonis Uticensis erat cuius filia postea uxor Bruti filii fuit. Bruto patre mortuo Brutus filius a fratre matris Serviliae, Quinto Servilio Caepione nomine, adoptatus est, unde Marcus Iunius Brutus Caepio nominabatur.

Qui fuerint parentes Marci Iunii Bruti non traditum est. Iunii Bruti originem suam ad conditorem mythicum reipublicae liberae, Lucium Iunium Brutum, gloriose referre solebant et Cicero illam cognationem memorabat ut amicum Brutum impelleret ad maiores suos, regum expulsores, imitandos. Iam tunc tamen multi de ea re dubitabant quoniam gens Iunia plebeia erat.

De cursu honorum
----------------

* 83 a.C.n. tribunus plebis coloniam Capuam deduxit.
* Post Syllanam victoriam (82 a.C.n.) factionis popularis rebus consulere non destitit. Itaque anno 77 a.C.n. ineunte Lepidus proconsul eum seditionis socium habuit et terga cum exercitu tuentem in Gallia Cisalpina reliquit dum ipse ex Etruria copias Romam ducit adversus senatores qui senatum consultum ultimum edixerant. Mox Lepido fugato Pompeius contra Brutum contendit atque eum Mutinae obsedit. Cum milites ad Pompeium transfugerent Brutus sese in fidem victoris dedit et in Galliam abiit ubi iussu Pompei necatus est.

Quae caedes apud multos Pompeio opprobrio fuit. Cur enim Brutum deditum sustulit ? Fortasse quia ita senatus consultum ultimum interpretabatur. Fortasse etiam quia Sullanus dux ita agere instigante dictatore consueverat : iam enim Papirium Carbonem in Sicilia et Domitium Ahenobarbum in Africa, popularium duces, simili modo necari iusserat. Postea quoque Perpernam in Hispania captivum anno 72 a.C.n. interfecit.

Fontes
------

* Orosius libro quinto Historiarum adversum paganos 22(16-18)
* Plutarchus, *Brutus* 1 et 4 ; *Pompeius* 16 et 64.

Si vis plura legere
-------------------

* François Hinard (1985), *Les proscriptions de la Rome républicaine*. Romae: École française de Rome. ISBN 2-7283-0094-1 (*Collection de l'École française de Rome*, 83) : 361-363 Hic legere potes. A Sylla proscriptum esse putat (non omnes consentiunt).

Notae
-----

1. ↑  Plutarchus, *Brutus* 1.
2. ↑  Cicero, *Pro Quinctio* 20-21.
3. ↑  Cicero, *De lege agraria* ii. 89-92 et 98. Paulus Harvey, "Cicero, Consius, and Capua : II. Cicero and M. Brutus' Colony", *Athenaeum*, 1982(70) : 145-170.
4. ↑  Plutarchus, *Pompeius* 4. Sallustius (pseudo?), *Ep. ad Caesarem* II,4,1.