recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Moyses Cälil
Res apud Vicidata repertae:Moyses Cälil: imagoMoyses Cälil: imago
*Nativitas*: 15 Februarii 1906; Mostafa  
*Obitus*: 25 Augusti 1944; Plötzensee Prison  
*Patria*: Imperium Russicum, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: war correspondent, poëta, Interpres, scriptor  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  
*Religio*: Islamus
**Memoria**

*Laurae*: Order of Lenin, Hero of the Soviet Union, Lenin Prize  

**Moyses Cälil** (Tatarice, scriptura Latina *Jaŋalif*: *Musa Çəlil*, scriptura Cyrillica: Муса Җәлил, scriptura Latina linguae Tataricae hodierna: *Musa Cälil*), seu plenius **Moyses Mostafae filius Cälilev** (Tatarice Муса Мостафа улы Җәлилев, *Musa Mostafa ulı Cälilev*; 15 Februarii 1906 – 25 Augusti 1944), erat poeta Tataricus Sovieticus, Heros Unionis Sovieticae.

Biographia
----------

*Chartatum fasciculus Moabitensis*
Moyses, vulgo *Musa*, Cälil (Çəlil) natus est die 2 Februarii secundum Calendarium Iulianum (15 Februarii secundum Gregorianum anno 1906 in vico *Mustafino*, tunc ad gubernium et nunc ad regionem Orenburgensem Russiae pertinenti. In schola Islamica Orenburgi studebat theologiae atque litteris, picturae et cantu. Anno 1919 factus est socius Unionis Communisticae iuventutis. Eodem anno primo opus suum litterarium in lucem edidit. In Bello Civili Russico participavit. Anno 1925 Casani publicatus est primus liber versuum Moysis Cälil. Annis 1927–1931 Cälil in Universitate Publica Moscuensi educabatur. Anno 1929 factus est socius Factionis Communisticae Unionis Sovieticae. Annis 1931–1932 erat moderator actorum diurnorum pro infantibus Tataricis pueris. Libros versuum suorum in lucem edidit. Ab anno 1939 fuit secretarius Unionis scriptorum Tataricae Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Autonomae.

Cum Bellum Magnum Patrium incepit, Cälil anno 1941 evocatus est ad munus militare in Exercitum Rubrum Sovieticum. Mense Iunio anni 1942 in pugna vulneratus, factus est captivus. Ut continuat rixam suam contra Germaniam nazisticam, ingressus est ad legionem *Idel-Ural*, ab illa creatam pro hominibus Tataricis, Baschkiriсis aliorumque gentium prope Rha fluvium habitantium, contra Unionem Sovieticam bellare vellentibus. In legione ea Moyses Cälil, cui ibi traditum est opus culturale, turmam clandestinum condidit, fugas captivorum nonnullas effecit, rebellionem praeparabat. Mense Augusto anni 1943 arrestatus est. In carcere *Moabit* versus facere continuabat, qui post bellum in lucem editi sunt ut *Chartatum fasciculus Moabitensis* (Tatarice Моабит дәфтәре, *Moabit däftäre*). Die 25 Augusti anni 1943 Moyses Cälil cum aliis participibus turmae clandestinae ultimo supplicio affectus est, Berolini in urbe. 

In Unione Sovietica Cälil, initio proditor declaratus, dein purgatus et glorificatus est. Anno 1956 ornatus est titulo Herois Unionis Sovieticae.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Moyses Cälil** spectant (Musa Cälil, Musa Dzhalil). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Wikidata Fazu Alieva
Res apud Vicidata repertae:Fazu Alieva: imagoFazu Alieva: imago
*Nativitas*: 5 Decembris 1932; Khunzakhsky District  
*Obitus*: 1 Ianuarii 2016; Machaczkala  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  

**Officium**

*Munus*: poëta, diurnarius, scriptor, Iurum humanorum defensor  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistica Unionis Sovieticae  

**Memoria**

*Laurae*: Ordo ''Signum honoris'', Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Order of Friendship of Peoples, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order of St. Andrew the Apostle the First-Called, Order "For Merit to the Republic of Dagestan"  

**Fazu Gamzati filia Alieva** (Russice Фазу Гамзатовна Алиева, nata in districtu Chunzachensi rei publicae autonomae Daghestanicae die 5 Decembris 1932; repente mortua in *Machačkala* die 1 Ianuarii 2016) fuit poëtria, scriptrix, diurnaria et propugnatrix pro iuris humanis Sovietica et Russica. Linguis Avarica atque Russica scribens (versus eius anno 1949 primo in lucem editi sunt), ad evolutionem litterarum Daghestaniae contribuit. Anno 1969 titulum poetriae popularis Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Autonomae Daghestanicae recepit. Praeterea nonnullis aliis signis laudis Sovieticis et Russicis ornata est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fazu Alieva** spectant. |

* Fazu Alijeva poetry **(Russice)**
* Fazu Alijeva biographia **(Russice)**
Sectio cordis cum totis valvis singulari in planitie.
**Cavitates cordis** sive **camerae** sunt quattuor spatia intra cor, in quas sanguis in diastole influit, at in systole contractione myocardii exprimitur. Dividuntur cavitates dextrae duae et sinistrae duae, utroque latere cavitates duae, *atrium* minor enim, deinde *ventriculus* maior. Cavitates separantur: inter atrium et ventriculum per valvas atrioventriculaes, dextram et sinistram; inter atria per septum interatriale, inter ventriculos per septum interventriculare.

Cordi sunt cavitates quattuor, duo atria et duo ventriculi: 

* Atrium dextrum - recipit sanguinem ab venis cavis et superiori et inferiori, transmittit per valvam tricuspidalem in ventriculum dextrum
* Ventriculus dexter - recipit sanguinem ab atrio dextro per valvam tricuspidalem, transmittit per valvam trunci pulmonalis in truncum pulmonalem, deinde arterias pulmonales (dextram et sinistram)
* Atrium sinistrum - recipit sanguinem ab venis pulmonalibus dextris et sinistris, transmittit per valvam mitralem in ventriculum sinistrum
* Ventriculus sinister - recipit sanguinem ab atrio sinistro per valvam mitralem, transmittit per valvam aortae in aortam (aortam ascendentem)

Breviter dictum, cavitates *dextras* ex corpore (sine pulmonibus) sanguinem *inopem oxygenii* recipere et *in pulmones* (circulum sanguinis minorem) transmittere; at *sinistras* ab pulmonibus *sanguinem plene oxygenii* recipere et *in corpus* (circulum sanguinis maiorem) transmittere.

Nexus interni
-------------

* Pressio sanguinis

Nexus externi
-------------

* R. Amita, "Heart: General: Chambers" (2020) apud *PathologyOutlines.com*
*Manis javanica*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ferae   
Ordo : **Pholidota**   
Familia : **Manidae**   
   
Palaeontologia

66–0 m.a.: Palaeocaenum > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Subdivisiones: Genera\**Manis*
* *Phataginus*
* *Smutsia*

Territorium

Manidarum habitationes

**Manidae** sunt familia mammalium, sola familia quae exstat ordinis **Pholidotorum**. Tria genera comprehendit, quae sunt *Manis* (quattuor species Asiam habitantes), *Phataginus* (duae species Africam habitantes), ac *Smutsia* (duae species quoque Africam habitantes). Hae species magnitudine variant, a 30 ad 100 centimetra. Etiam plures species exstinctas cognovimus.

Unicae inter mammalia, Manidae armantur magnis squamis keratinosis. In arboribus cavis aut cuniculos habitant, secundum speciem, et nocturnae sunt. Plerumque edunt formicidas et isoptera, quae longis suis linguis capiunt. Sunt animalia solitaria, quae congrediuntur tantum ut coniungantur et fetum unius, duarum, triumve prolium gignant, quae circa duos annos aluntur.

Notae
-----

1. ↑  Gaudin, Timothy (28 August 2009). "The Phylogeny of Living and Extinct Pangolins (Mammalia, Pholidota) and Associated Taxa: A Morphology Based Analysis". *Journal of Mammalian Evolution* **16** (4): 235–305

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Manidas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Manidae"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Fossilworks |
**Constantinus Macroducas**, Graece Κωνσταντίνος Μακροδούκας (mortuus die 30 Maii 1185) fuit nobilis Byzantinus. Iam anno 1166 titulo "pansebastus sebastus" dignatus, in matrimonium duxit Annam, filiam sebastocratoris Isaacii Comneni neptemque imperatoris Manuelis. Pro imperatore annis 1170 et 1176 Macroducas contra Clitzasthlan II Selgiukida militavit. Imperatore Andronico Macroducas ad gradum panhypersebasti elevatus est, sed rebellante nepote Isaacio in insula Cypro, Constantinus Macroducas et Andronicus Ducas, supplicio ultimo ob cognationem iussu imperatoris destinati, ad oram Bospori iuxta Mangana impalati sunt.

Fontes
------

* Nicetas Choniates, *Historia* pp. 180, 189, 290-296, 313 van Dieten
* Ioannes Cinnamus, *Epitome rerum ab Ioanne et Manuele Comnenis gestarum* p. 201 Brand

Notae
-----

1. ↑  Ita apud Nicetam Choniatam sed fortasse vero nomine Δούκας

Bibliographia
-------------

* Demetrios I. Polemis, *The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography* (Londinii: Athlone Press, 1968) pp. 192-193

Nexus externi
-------------

* "Konstantinos Doukas" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
**Constantinus Centeres** (gen. *Centeris*; Neograece Κωνσταντίνος sed communiter Κώστας Κεντέρης; natus die 11 Iulii 1973 Mytilenae Lesbi) athleta Graecus est.

Centeres se athleticis dabat ex aetate sua 10, et decem fere post annos serio cursus agere incepti, domicilio Thessalonicam mutato. Centeres praesertim cursus 200 et 400 metrorum currere solet.

Tamen modo anno 1999 Centeres primum certaminibus internationalibus competere incepit. Causa huius et malae cuiusdam fortunae, minima fama fruebatur quando se ex inopinato dignum cursus 200 metrorum monstravit Olympiis Aestivis anni 2000 Sydneiensibus. Nemo Centerem inter vincturos numeraverat cum aureum nomisma referret.

Cursum 200 metra longum quoque inter Certamina Mundana 2001 Edmontonensia vicit, post annum plus minusve nullius competitionis. Anno sequente Centeres palmam Europaeam Monachii retulit.

Quod attinet ad Olympia Aestiva anni 2004, Centeres spes quaedam Graecorum victoriae in certamine "athletico" quod dicitur fuerat, et candidatus veri similis et gratus qui flammam Olympiacam incenderet. Tamen pride Certamina, neque Centeres neque Aecaterine Thanu socia exercendi, se rediderunt examinationi in medicamenta stupifactiva, asseverantes se vulnera quendam ob cladem birotae autocineticae accepisse. Infamia volante se Certaminibus Olympiis 18 Aug. abdicaverunt, cum exercitore suo Christo Tseco.

Nexus Externi
-------------

* Situs proprius et sollemnis
* Sententia in Constantinum Centerem et Aecaterinam Thanu Proscriptio lingua anglica.
Singula pars imaginis mediaevalis. Bibliotheca Media Nationalis Florentiae.
**Iacobus de Lentino**, **notarius** nuncupatus (vulgo *Giacomo da Lentini* et *Jacopo* [*il*] *Notaro*) fuit notarius Italianus qui in Magna Curia Friderici II imperatoris Romani saeculo tertio decimo floruit, senior Scholae Siciliensis poeta. Inventor dicitur soneti.

Eius poemata primum Siculice in dialecto litterarum composita sunt, quamquam versiones solum Tuscanice conscriptae supersunt. Eius poesis, quae Occitanam virorum *troubadour* ex comitatu Provinciae poesin in Italianam accommodabat, amorem curialem et magnanimum plerumque tractat. Ut mos inter eruditos tum erat, epistularum commercium cum aliis poetis habebat, manuscripta poematum in vulgum spargens, commentarios addens; unus ex eius principalibus interlocutoribus fuit Petrus della Vigna. Nonnulla ex eius sonetis generabantur per tensionem, collaborativum poesis componendi modum, quo alius poeta sonetum scripserit, aliusque responderit, similiter sonetum componens; sic colloqui solebant Iacobus et quodam Abbate Tiburtino.

Notae
-----

1. ↑  "Jacobus de Lentino domini imperatoris notarius": documentum anni 1240, fide it:wiki
2. ↑  "Giacomo Da Lentini."
3. ↑  "[Italian sonnets] are credited to Giacomo da Lentini (fl. 1215–33), whose hendecasyllables usually rhymed *abababab cdecde*" (Brogan, Zillman, et Scott 1993: 1168).
4. ↑  Ploom 108.
5. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
6. ↑  Bondanella 255, 551.
7. ↑  Kleinhenz 62-64.

Bibliographia
-------------

* Brogan, T. V. F. Lawrence J. Zillman, et Clive Scott. 1993. "Sonnet." *The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics,* ed. Alex Preminger et T. V. F. Brogan, 1167–70. Princetoniae: Princeton University Press. ISBN 0-691-03271-8, ISBN 0-691-02123-6.
* Centro di studi filologici e linguistici siciliani, ed. 2008. *I poeti della scuola siciliana.* 3 voll. Mediolani: A. Mondadori.
	+ Antonelli, Roberto, ed. *Giacomo da Lentini.* ISBN 9788804573098 (v.1), ISBN 8804573090 (v.1).
	+ Girolamo, Costanzo Di, ed. *Poeti della corte di Federico II.* ISBN 9788804573104 (v.2), ISBN 8804573104 (v.2).
	+ Coluccia, Rosario, ed. *Poeti siculo-toscani.* ISBN 9788804573111 (v.3), ISBN 8804573112 (v.3).
**Iactus mallei**[1][2] sive **certamen mallei iaciendi**[1] est e ludis gymnicis campestribus unus, quo globus metallicus fune manubrio affixus, qui malleus vocatur, quam longissime icitur. Decretum est, ut pondus mallei certaminum virorum sit 16 librarum sive 7,257 chiliogrammatum, malleus autem feminarum 8,82 librarum sive 4 chiliogrammatum. Ad malleum quam longissime iaciendum athleta ter quaterve circumagitur, donec malleum e manibus remittit.

Mallei iactu in ludis Olympicis hodiernis inde a primis Olympiis anni 1896 certatur.

Qui longissime malleum iecerint
-------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Viri[3] | Juri Sedyh | 86,74 m | 30 Augusti 1986 | Stutgardia |
| Mulieres[4] | Anita Włodarczyk | 79,58 m | 31 Augusti 2014 | Berolinum |

Notae
-----

1. 1 2  Ebbe Vilborg. *Norstedts svensk-latinska ordbok*, Editio secunda anni 2009, sub voce *"släggkastning"*
2. ↑  Reijo Pitkäranta, *Suomi-latina-suomi-sanakirja: Lexicon Finnico-Latino-Finnicum*, sub voce *moukarinheitto* (Helsinki 2002).
3. ↑  Rerum status anno 2015
4. ↑  Rerum status anno 2015
Porta Maioris Monasterii
**Maius Monasterium** (Francogallice *Marmoutier*) vico olim Sanctae Radegundis nunc Turonum urbe Franciae situm locus ob coenobii vestigia quae ibi reperiuntur insignis est.

Sanctus Martinus hic in cellula duo milia passuum ab urbe distante oratorium fecisse dicitur. Sulpicius Severus (*Vita Sancti Martini*, 10,4) locum 'secretum et remotum' hoc modo depingit: 'Ex uno enim latere praecisa montis excelsi rupe ambiebatur, reliquam planitiem Liger fluvius reducto paululum sinu clauserat; una tantum eademque arta admodum via adiri poterat'.

Eremi solitudo paulo post episcopatus initium (anno 371 sive 372) condita mox in coenobium transformatum est. Monachi modo Aegyptiaco austeritatis vitae adstricti sunt; iuniores soli scribendi arte utebantur.

Post Martini decessum (8 Novembris anno 397) incertum est num coenobium in exsistentia permanserit. Quinto tamen saeculo exeunte ecclesia Sanctorum Petri et Pauli iam (forsan a Martini tempore) exsistente 'aedificata est et basilica sancti Iohannis ad Maiorem Monasterium' a Volusiano episcopo (Gregorius Turonensis, *Historia Francorum*, X,31, VII).

Anno 853 Normanni coenobium dilapidaverunt monachosque complures trucidaverunt. monasterium anno 860 restitutum est est. Inter abbates preclaros Vivianus Robertusque fortis dictus nominandi sunt. 

Anno 938 rege consentiente Odo Blesensis comes Berthaque uxor a Maiolio abbati Cluniacensi ut monachos expediret impetraverunt.

Anno 1070 abbas Bartholomaeus ecclesiae novae, quae a Urbano II anno 1096 inaugurata est, fundamenta iecit.

Circa hoc tempus abbatia praepollens ecclesiis praediisque compluribus in Anglia sitis dotata est.

Papae Callixtus II (anno 1119) et Alexander III (anno 1162) monasterium adiverunt.

Anno 1179 Rogerus, Wigorniensis episcopus, Henrici Secundi regis Anglorum Andecavorumque ducis consanguineus Thoma autem a Becket fidelis, ibi sepultus est. 

Mox postea, Guibertus, abbas Gembliacensis futurus, anno hoc loco transacto,(etiamsi 'facultatem stili mei magificentiae ejus commendatio transcendat') tractatum in monasterii honorem conscripsit. 'Magistri et sacri tractatores eloquii' ibi reperti sunt. Inter alia 'repleta est divitiis, possessionibus dilatata, reditibus locuplex,coronis, candelabris,urceis, thuribulis, altaribus, calicibus,crucibus, clavis aureis, argenteis,et gemmatis fulgida, palliis, tapetibus operosis et aliis ornatibus necessariis referta, copioso et honesto cleri et conventu decora et sonora concentu' (Martène et Durand, Thes.Nov. Anecdotorum (1717) i,607; Analecta Bollandiana iii (1884),244).
commentarii *Monato* nomen habent quia omni mense folium novum nascitur
***Monato*** est periodicum mensuale lingua Esperantica scriptum ubi commentationes de politica, cultura, oeconomia vulgantur. Fabricatur in Belgio et legitur in sexaginta quinque terris.

Omnia orginaliter Esperantica sunt neque res antea linguis vernacularibus pactae convertuntur. Apparuit editio princeps die 15 Ianuarii 1980, cum idiomatis Zamenhofiani fautores iam anno 1979 consilium de ephemeridibus novis faciendis cepissent. Stephanus Maul et Paulus Gubbin moderatores maioris momenti habendi erant. 

Nostris temporibus autem cuncta a laicis ex omni orbe terrarum oriundis componuntur. Nimirum res ibi tractatae scriptorum patria dependent. Nunc autem praeter versionem chartaceam et aliae electronicae venum dantur atque offeruntur.

Societas editoria appellatur *Vlaamse Esperantobond* (Flandra Esperanto Ligo/FEL).

Nexus externi
-------------

* situs proprius
* archivum

Notae
-----

1. ↑  quanti lectores sint statistica
2. ↑  Folia praetitulata *Semajno*, quae in principio omnium fuerant, uno numero solum venalia prostabant.
| Alveolus pulmonis |
| --- |
| Anatomia microscopica |
| Alveoli pulmonis |
| Alveoli pulmonis. |

**Alveolus pulmonis** in mammaliis est parva cavitas cupulata in partibus terminalibus post bronchiolos respiratorios, extrema arbori bronchialis, intra pulmonem. Intra alveolos permutatio gasorum aeris (haematosis) fit, in zona respiratora, ubi gasa, imprimis oxygenium (O2) et carbonii dioxidum (CO2), trans membranas alveolares transferuntur. Circumcincti sunt alveoli per retia capillaria.

Alveolo tria cellularum alveolarium genera sunt: typus I, typus II, macrophagus alveolaris.

Superficie alveoli tensoactivum praecipue invenitur: surfactans pulmonale (activus superficiei agens), per cellulas typi II alveolares generatum.

Notae
-----

1. ↑  Scarpelli E. M. (Augustus 1998). "The alveolar surface network: a new anatomy and its physiological significance". *The anatomical record* **251** (4): 491-527 .
2. ↑  Veldhuizen E. J. Haagsman H. P. (Augustus 2000). "Role of pulmonary surfactant components in surface film formation and dynamics". *Biochimica et biophysica acta* **1467** (2): 255-70

Nexus interni
-------------

* Corpora amylacea

Nexus externi
-------------

* *Sciencedaily* de alveolos pulmonales. **(Anglice)**
Severi Snapis partes, in pelliculis de Harrio Pottero, agit Alanus Rickman
**Severus Snape** (gen. *Severi Snapis*) est persona in fabulis de Harrio Pottero a J.K. Rowling scriptis. In prima fabula, *Harrius Potter et philosophi lapis*, est adversarius Harrii et antagonista usque ad finalia capitula. Ut series progreditur, personam Severi multiplicem esse gradatim indicatur. Utris partibus ex animo faveat ei patefactae sunt in fabula finali, *Harrius Potter et mortalia insignia*. Severus est in omni libro Harrii Potter. 

Severus docet potiones in libris primo usque ad quintum. In libro sexto docet "quomodo artes tenebrosae arceantur, in libro septimo Severus est praeses scholae "Hogwarts". 

Severus Snape non solum mortivorus sed etiam socius Phoenicis ordinis est. Postquam audiverat partem prophetiae de filio Liliae Potteri, volebat pugnare contra Voldemortem. Severus diu Liliam amaverat. 

Venificia Eileena Regulus et muggle Tiberius Snape genuerunt Severum.

Bibliographia
-------------

* Rowling, Rowling (2003). *Harrius Potter Et Philosophi Lapis*. London: Bloomsbury. ISBN 9781582348254
* Needham, Peter (2007). *Harrius Potter Et Camera Secretorum*. London: Bloomsbury. ISBN 9781599900674

Nexus externi
-------------

* De Severo Snape  in Lexico Potteriano
* Colloquium percontativum cum Ioanna Rowling de Severo Snape apud accio-quote.org
* Haec pagina macris annotata

Notae
-----

1. ↑  Needham, e.g. *Harrius Potter et Philosophi Lapis* p. 119 "cum Harrius Hagridum de classe Snapis certiorem fecisset..."
2. ↑  E.g. Needham 2003, p. 56
3. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
4. ↑  E.g. Needham 2003, p. 8
*Vide etiam paginam discretivam:* Sexana (discretiva)

*Vide etiam paginam discretivam:* Sessana (discretiva)


Wikidata Sexana (Slovenia)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 45°42′0″N 13°51′0″E  
*Numerus incolarum*: 6 037  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Municipium Sexanae  

**Geographia**

*Superficies*: 217.4 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Tergeste, Duinum-Aurisina, Mons Rupinus, Fanum Sancti Hulderici Vallis, Vonichum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Gevgelija, Montbrison, Arbae, Fanum Sancti Ambrosii Vallis Pulicellae, Castrum Sancti Ambrosii, Gornji Milanovac, Turum, Arba, Pardubice  

**Tabula aut despectus**

Sexana (Slovenia): situsSexana (Slovenia): situs
Sexanae: Ecclesiae S. Martini
**Sexana** (-ae, *f.*) (alia nomina: *Sesana*, *Sessana*) (Slovenice: *Sežana*; Italiane: *Sesana*) est urbs Sloveniae, caput loci Municipii Sexanae, in provincia historica Litorali et in regione statistica Carstica-Litoranea sita.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Urbs ad Dioecesem Iustinopolitanam pertinet.

Notae
-----

1. ↑  Snoj, Marko. 2009. Etimološki slovar slovenskih zemljepisnih imen. Ljubljana: Modrijan and Založba ZRC, p. 375.
2. ↑  Snoj, Marko. 2009. Etimološki slovar slovenskih zemljepisnih imen. Ljubljana: Modrijan and Založba ZRC, p. 375.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sexanam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°42′0″N 13°51′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty |
**Seuthes II** (Graece Σεύθης) (floruit 405 a.C.n.-387 a.C.n.) rex Odrysarum fuit, qui inter annos 405 a.C.n. (ut minister regis Amadoci I) et 387 a.C.n. regnavit.

Biographia
----------

Stemma genealogicum regum regni Odrysarum.
Seuthes II filius Maesadis, qui a Tere I originem ducebat, erat. Maesades variis gentibus Thraciae meridionalis (Melanditae, Thyni, Tranipsi) regnaverat sed expulsus fuit ex regno. Seuthes deinde custos regis Amadoci I factus est et rex illo regionem oppida Raedesti tradidit. Deinde Seuthes anno 405 a.C.n. minister factus est et dux Atheniensis Alcibiades sua amicitia cum Amadoco rege Odrysarum gloriatus est.

Xenophon, miles et scriptor Athenarum, Seuthem II ut minister Amadoci I descripsit. Seuthes II auxilium Xenophontis et Decem milia, qui pugnaverant cum Cyro Minore apud Cunaxam, petivit quia in Thracia orientale oppositores regni errant. Post victoriam mercenarii in Asiam pervenerunt et Seuthes ducem Lacedaemonium Dercylidam misit in Bithynia cum 200 equitibus et 300 peltastis. Anno 394 a.C.n. Seuthes foedus cum Athenis Persiaque fecit.

Anno 391 a.C.n. Seuthes II, magna auctoritate habente, ab Amadoco deficit et dux Atheniensis Thrasybulus Seuthem Amadoco reconciliare debuit: anno 390 aut 389 a.C.n. novum foedus cum Athenis factus est. Seuthes probabiliter novam seditionem fecit contra Amadocum vel successorem suum Hebryzelmidem; ille servatus est ex hostibus ignotis ab Iphicrate, alius dux Athenarum. Anno 387 a.C.n. ille nominatus est inter foederatos Athenarum post pacem Antalcidae. Seuthes II fortasse pater regis Cotyis I, qui post mortem suam rex factus est, erat.

Fontes antiqui
--------------

* Xenophon, *Anabasis*, VII

Notae
-----

1. ↑  *Collections Online | British Museum*.. *www.britishmuseum.org*
2. ↑  Xenophon, *Anabasis* 7.2.22, 7.2.32. Stronk 1995: 185-186.
3. ↑  Xenophon, *Anabasis* 7.2.32, 7.2.38, 7.5.1. Stronk 1995: 186, 191; Zahrnt 2015: 43.
4. ↑  Xenophon, *Anabasis* 7.2.32, 7.3.16-17.
5. ↑  Tačeva 2006: 102-103.
6. ↑  Stronk 1995: 143; Tačeva 2006: 104-105; Zahrnt 2015: 44.
7. ↑  Tačeva 2006: 105.
8. ↑  Werner 1961: 112, 240; Stronk 1995: 57-58; Zahrnt 2015: 44.

Bibliographia
-------------

* Stronk, Jan P. *The Ten Thousand in Thrace*, Amstelodami, 1995.
* Tačeva, Margarita, *The Kings of Ancient Thrace. Book One,* Serdicae, 2006.
* Topalov, S. *The Odrysian Kingdom from the Late 5th to the Mid-4th C. B.C.* Serdicae, 1994.
* Werner, Robert, in: W.-D. von Barloewen (ed.), *Abriss der Geschichte antiker Randkulturen*, Monaci, 1961.
* Vulpe, Radu, *Studia Thracologica*, Bucarestae, 1976.
* Zahrnt, Michael, *Early History of Thrace to the Murder of Kotys I (360 BCE)*, in: J. Valeva et al. (eds.), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 35-47.

Nexus interni
-------------

* Seuthes
Wikidata Sevim Dağdelen
Res apud Vicidata repertae:Sevim Dağdelen: imagoSevim Dağdelen: imago
*Nativitas*: 4 Septembris 1975; Thuiscoburgum  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus, diurnarius, Interpres  

**Consociatio**

*Factio*: Sinistra  

**Familia**

*Coniunx*: no value  

**Memoria**

*Laurae*: Q1201875  

Sevim Dağdelen
**Sevim Dağdelen** (nata 4 Septembris 1975 Thuiscoburgi) rerum politicarum perita Germanica factionis Sinistrae est.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam anno 1997 testimonium maturitatis accepit, Dağdelen Marburgi, Adelhaidis atque Coloniae iurisprudentiae studebat. Ab anno 2005, cum legata Dietae Foederalis electa est, studium non perrexit.

Cursus honorum
--------------

Dağdelen anno 2005 primo legata ad Dietam Foederalem Germaniae electa est et ad hunc diem manet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sevim Dağdelen** spectant. |

* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis
* Pagina personalis
Hippocrene fons in Helicone, ut aiunt
**Ascra** (Graece Ἄσκρα) fuit urbs parva Boeotiae antiquae sub Helicone monte. Ab Aloadibus, ut Pausanias ait, condita est, cum Aloades Heliconem Camenis tribuerent primaque sacra hic eis facerent. Prope Ascram Camenarum antrum et Permessus et Aganippe et Hippocrene fontes sunt et alia. Zenodotus Ascram in *Catalogo navium* ut *Arnam uvis divitem* memoratam esse explicabat. Hesiodum puerum in Ascra natum et in Helicone oves pascentem Camenae visae canere docuerunt, ut ipse ait in *Theogonia* (22—34). In *Operibus* suis (639–640) queritur, ut pater eius

> 
>       ...prope Tempe Heliconia sedem  
> 
> Ascraem incoluit, coeli in regione molesta,  
> 
> Frigore nunc nimio, nunc quae intolerabilis aestu est.
> 
> 
> 

Saeculo septimo a.C.n. Ascra a Thespiensibus occupata et deleta est. Sed Ascrae natus est Ctesibius mechanicus Graeciae maximus. Tempore Pausaniae Ascrae iam turris unica manebat. Ascra moderna loco alio ad orientem a vetere stat.

Vocabulum *ascra*, ui Hesychius (s.v.) ait, *quercum sine fructibus* significat.

Notae
-----

1. ↑  *Descriptio Graeciae*, IX 29, 1.
2. ↑  Πολυστάφυλος.
3. ↑  Scholia in *Iliadem*, II 507.
4. ↑  Nicolai Vallae versio (Hesiodi Ascraei opuscula ... Ulpio Franekerensi Frisio autore... Basileae 1539). Graece:  

      ...νάσσατο δ' ἄγχ' Ἑλικῶνος ὀιζυρῇ ἐνὶ κώμῃ,   

      Ἄσκρῃ, χεῖμα κακῇ, θέρει ἀργαλέῃ, οὐδέ ποτ' ἐσθλῇ.
5. ↑  Athenaei Mechanici *de machinis*, 29.
6. ↑  Loc. cit.
7. ↑  Δρῦς ἄκαρπος.

Nexus externi
-------------

* De Ascra antiqua **(Neograece)**
* De antro Camenarum prope Ascram **(Neograece)**
Cursus testudinis et leporis, a Milone Winter pictus
**"Testudo et lepus"** (Graece "Χελώνη καὶ λαγωός") est fabula Aesopi, qui 226 in indice Perry numerata est. Haec fabula cursum inter testudinem et leporem certatum tractat, deinde ad comparationem desidiae et industriae spectat. Versio quae ex antiquitate exstat prosa oratione scripta est.

Versio fabulae
--------------

Haec est versio Latina fabulae a Francisco de Furia facta:

> 
> Pedes Testudinis Lepus olim deridebat. Cui illa subridens, Ego vero, inquit, te quamvis velocem, in cursu tamen superabo. Quod impossibile omnino fore Lepus affirmans, Mecum, inquit, o Testudo, in certamen veni, et mei quid pedes valeant, aperte cognosces. Cui Testudo adsibilans, Ecquis nobis, ait, cursus metam describet, ac victoriae laudem decernet? Tunc Vulpes, burtorum omnium sagacissima, initium ac metam nec non curriculi locum designavit. Testudo itaque nulla mora interiecta, iter illico arripiens ad praescriptum terminum tandem pervenit; sed Lepus interea suis pedibus nimium confidens, placidum soporem captavit. Deinde vero somno excitatus, effuso cursu ad metam et ipse contendit, at ibi Testudinem dormientem invenit.
> 
> 
> Declarat haec fabula, multos homines ad res conficiendas egregie natura esse conformatos, sed mollitie atque socordia perditos fieri. Contra vero, studio atque labore naturae vitia quamplurimos superare.
> 
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Franciscus de Furia, *Αἰσώπου μῦθοι: Fabulae Aesopicae, quales ante Planudem ferebantur, ex vetusto cod. abbatiae Florentinae*, pars I (Florentiae: typis Carlianis, 1809), 274–277.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **"Testudinem et Leporem"** spectant. |

* Fabula Graeca, ex editione Chambry
Angelus obviam Agar venit (tabula a Ferdinando Bol(nl) circa annum 1650 picta)
*Vide etiam paginam discretivam:* Agar (discretiva)

**Agar** (Hebraice הָגָר, *Hāgār*, i.e. "Aliena, Peregrina"; Graece Ἀγάρ, Arabice هاجر, *Hāǧar*) est persona Biblica et Alcoranica, paelex vel uxor Abraham atque mater Ismaelis. 

Agar et Ismael ab Abraham emittuntur (tabula a Claudio Lorrain anno 1668 picta)

In Vetere Testamento
--------------------

Aegyptia fuit ancilla Sarrae, quam Sarra, cum sterilis esset, ipsa Abrahae uxorem proposuit, ut liberos Agaris adoptaret; sed Agar iam cum gravis esset superbiam sumpsit; a Sarra irata in desertum fugit, ibi apud fontem angelus ei obviam venit praedixitque eam filium nobilem genituram, a quo populus nascetur bellicosus. Agar ad Abraham revertot et Ismaelem genuit. Ismaele annos quattuordecim nato Sarra ipsa Isaacum genuit; magna discordia inter Sarram et Agar orta est, ut Abraham Agar cum Ismaele in exilium emittere coactus sit. Agar iterum in deserto cum filio vix non periit, sed Deus ad puteum eum deduxit et iterum de Ismaele praedictionem dedit; secundum Testamentum Vetus Ismaelitae sunt Ismaelis gens.

Agar et Ismael ab Abraham emittuntur (tabula a Hadriano van der Werff anno 1696 vel 1697 picta)

In Novo Testamento
------------------

Paulus apostolus in *Epistula ad Galatas* Agar allegorice ut legem Moysis Iudaeis datam interpretatus est, Christianos autem Sarrae uxoris primae et liberae gentem nominavit; sic Iudaei e domo Abraham filio legitimo nato emittuntur.

In Alcorano
-----------

In Alcorano Hagar Pharaonis filia fuisse dicitur, qui Sarrae eam dono dedit, cum Ibraimus (ut Alcoranus Abraham nominat) e Babylone Aegyptum venissent. Sarra Hagar amabat et cum sterilis esset ipsa Abrahae Hagar uxorem proposuit, sed Ismaele adolescente Hagar et filio eius invidebat; tum Allāh Ibraimo praecepit, ut ad locum, ubi nunc Mecca est, Hagar et Ismaelem abduceret ibique relinqueret. Hic in deserto cum aqua Hagari deficeret et illa quaesitum ivit, sub pedibus Ismaelis Zamzam fons scaturire incepit. Hic diu habitabant, donec Ismael uxorem duxit et 12 filios genuit, a quibus Araborum gens orta est. Hagar prope Cabam sepulta est.

Fontes
------

* Genesis 16. 1-16; 21. 9-21
* Epistula ad Galatas, 4. 22-30
* Alcoranus, surae 2, 14, 37

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Store norske leksikon |
**Pyrrhus Dēmas** *gen. Pyrrhi Demae* (Graece Πύρρος Δήμας, Albanice *Pirro Dhima*); Natus 13 Oct. anno 1971), est ponderum sublator, et ter olympionices.

Demas Chimarrae in Albania Graecis parentibus natus est. In Graeciam anno 1991 emigravit. Pro Graecia primo certatus est inter Olympia Aestiva anni 1992, nomisma aureum adeptus in classe virorum 82.5 km. Ex civitate nativa ornatus est agnomine "Leo Chimarrensis."

Adeptus titulos mundanos annorum 1993 et 1995, Demas vincturus habebatur inter ludos Olympiacos anni 1996 aestivos. Cum quidem vicit, tum gradus praestitutos duos superavit.

Sydneii Olympiis Aestivis 2000 et iterum nomisma aureum retulit, hoc vice in classe virorum 85 kg. Sunt in toto mundo tres sublatores ponderum qui ter aureum meruerint: Pyrrhus Demas, Naim Suleymanoglu Turca, et Acacius "Cachi" Cachiasbili Graecus. 

Olympiis Aestivis 2004 Atheniensibus, Pyrrhus erat catervae Graecae vexillifer, et nomisma aeneum in classe 85 kg. meruit.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius et sollemnis (Graece)
* vita eius breviter anglice
Statua Davidis a Michaelo Angelo Bonarotio sculpta.
Strongyla Euripidis ad exemplar Graecum anni 330 a.C.n. aetate Romana facta. Museum Pio-Clementinum Vaticanum, Aula Musarum ("Sala delle Muse").
**Sculptura** (-ae, *f.*) est inter bellas artes illa ars visualis, qua artifices imagines trium dimensionum solidas sculpendo creant. 

Imagines, cunctim sculpturae quoque vocatae, sunt variorum generum: monumenta, caelamina, signa, simulacra, effigies, strongylae, statuae, symplegmata, turmae. 

Sculptor, ille artifex, ex materiis sculpit, sicut aere, argento, argilla, auro, ferro, lapide, ligno, marmore, saxo, vel plastico.

Historia
--------

* Sculptura antiqua
* Sculptura mediaevalis
* Sculptura moderna

Nexus interni
-------------

* Bellae artes
* Ars visualis
* Sculptor
* Dimensio

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **sculpturas** spectant (Sculptures, Sculpturing). |

* Bibliotheca Augustana Bibliotheca Augustana - Museum virtuale: Architectura Sculptura Pictura

Ars et litterae

Architectura · Ars · Artes liberales · Bellae artes · Cinematographia · Musica · Litterae · Photographia · Poësis · Saltatio · Sculptura
Scylla crinem purpureum in capite patris dormientis secans, in editione Metamorphoseon Ovidii (1806) delineata.
**Scylla** (Graece Σκύλλα) in mythologia Graeca fuit filia regis Megarensium, Nisi, quae amore infelici hostis Minois perdita, et patrem et patriam prodidit. Secuit enim in capite patris crinem purpureum, pignus salutis a deis datum.

Fabula
------

Minos, rex Cretensium Megaram exercitu obsedit. Quem e summis moenibus aspiciens, Scylla nefasto et infelici amore exarsit. Mox patriam hosti amato tradere decrevit atque patre Niso dormiente crinem purpureum furtim secuit qui regi, velut pignus fatale salutis et victoriae, inter capillos alioqui canos creverat : nam vates saepe cecinerant, quamdiu crinis purpureus salvus in capite regis remaneret, tamdiu Megaram invictam salvamque fore. Quo reciso Nisus victus et urbs capta est. Cum vero matrimonium Scylla velut pretium proditionis regem Cretensem rogaret, Minos victor parricidam aspernatus est : nonnulli auctores narrant respondisse Cretam, sanctissimam terram, tam nefandum monstrum suscipere non posse atque puellam in litore reliquisse, quae postea natando navem consecuta puppem adprehendit ; alii contra Scyllam navem quidem conscendisse sed postquam solvissent, Minoem ligatam virginem suspendisse e puppi navis, paene submersam atque ita per maria secum traxisse. Constat certe tunc temporis in cirim a deis mutatam esse. Quare mythographi contendunt hanc avem sic nominatam quod nomen *ciris* e verbo Graeco *κείρω* (latine secare) originem duxisset (quod alioqui valde dubium est). Nec tamen poenam effugit : nam Iuppiter patrem Nisum in haliaeetum vertisse dicitur ut filiam per aerem persequi posset atque trucidare conaretur, ultionis aeternae cupidus ob parricidium. Ita aeterna fuga damnata est Scylla.

Alii putabant promuntorium Scyllaeum in Argolide nomen ab ea duxisse quia ibi sepulta esset

In litteris
-----------

Totum poema epicum, *Ciris* inscriptum et Vergilio adolescenti olim attributum, 541 hexametris hanc fabulam explicuit, quae etiam clarissima metamorphosis apud Ovidium fuit.

De alia Scylla
--------------

Nonnulli poetae hanc Scyllam cum alia Scylla confuderunt, quae in monstrum marinum mutata est atque nautas in freto Siculo vorabat et in Odyssea comites Ulixis vexavit.

Fontes.
-------

* Aeschylus, *Choephoroe* 612-622
* Apollodori bibliotheca III.15.8
* Ciris (poema ex Appendice Vergiliana, Vergilio adolescenti attributum a Suetonio et grammaticis Servio Donatoque).
* Hyginus, *Fabulae* 198.
* Ovidius, libro octavo Metamorphoseon 1-151
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* XIX.1 et libro secundo XXXIV.7
* Propertius libro tertio *Elegiarum* carmine XIX : 21-28.
* Vergilius, libro primo Georgicon, 404-409.

Notae
-----

1. ↑  Nonnulli (ut apparet ex Hygino) cirim piscem esse voluerunt : de quo vide etiam Ciris versus 484-486.
2. ↑  Strabo, *Geographica* VIII.6.13. Pausanias II.34.7
3. ↑  e.g. Propertius IV,4 : 39-40.
4. ↑  *Ciris*, versus 54-91.
Wikidata Turnantia Vallis (municipium)
Res apud Vicidata repertae:Turnantia Vallis (municipium): insigneTurnantia Vallis (municipium): insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°53′0″N 7°37′0″E  
*Numerus incolarum*: 2 294  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 116.15 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Blonate, Camosium, Turnio, Anticum ad Sanctum Andream, Agatium, Pratobornum  

**Tabula aut despectus**

Turnantia Vallis (municipium): situsTurnantia Vallis (municipium): situs
Turnantia Vallis (municipium)
**Turnantia Vallis** (hodie vulgo *Valtournenche / Valtournanche*; *Valtornenza*, a 1929 usque ad 1946) est municipium Italiae, circiter 2 200 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Turnantienses* seu *Vallisturnantienses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

* Pâquier (*vicus princeps caput municipii*),

Barmasse, Bioley, Brengaz, Breuil, Busserailles, Chaloz, Châtelard, Champ l'éve, Cheneil, Cheperon, Tsignanaz (Cignana), Clou, Cré, Cré-du-Pont, Crépin, Crétaz, Duerche, Euillaz, Fontaine, La Muranche, La Vénaz, Layet, Laviel, Le Lou (Loz), Losanche, Maën, Maisonnasse, Montaz, Moulin, Mont-Mené, Mont-Perron, Pecou, Les Perrères, Pessey, Promindoz, Saix, Servaz, Singlin, Tourtourouse, Ussin, Valmartin.

Municipia finitima
------------------

* Anticum ad Sanctum Andream (seu Anthesium) (hodie vulgo *Antey Saint André*),
* Agatium (seu Agacium) (hodie vulgo *Ayas*),
* Blonate (seu Bionatium) (hodie vulgo *Bionaz*),
* Camosium (hodie vulgo *Chamois*),
* Turnio (gen. *-onis*) (hodie vulgo *Torgnon*),
* Pratobornum *Zermatt* (CH-VS).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria,
* Turnantia Vallis (vallis) *Valtournenche (valle)*.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Turnantiam Vallem** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Turnantiae Vallis in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii Turnantiae Vallis in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Vol XXIII, Torino 1853
Vir Pomorus cum trahea (photographema saeculo XX ineunte factim)
*Vide etiam paginam discretivam:* Pomoria (discretiva)

**Pomoria** est regio historica Russiae borealis. Sensu strictissimo Pomoria est maris Albi litus Pomoricum, quod ab ostio Onegae ad ostium Kemii extemtum est (i.e. sinus Onegensis litus occidentale). Sed saepius Pomoria nominantur et terrae omnes ad mare Album et ad partem orientalem maris Barentsiani iacentes et regio Petschorae fluminis (ubi Pustoosero et Ostium Czilmae vici Pomorici famosi siti sunt). His terris Medio aevo coloniae Novogardiensium conditae sunt. 

Pomori in nave piscatoria
Pomori, Pomoriae incolae, dialecto septentionali loquentes, piscatui et navigationi fluviali vel marinae studium maximum dabant. Bylinae antiquae apud Pomoros solos servatae sunt.

Notae
-----

1. ↑  Toimituksia: Annales. Biologica. Series A. 1954, p. 109; Ius Polonicum:, Varsaviae 1831, pp. 270, 271; Monumenta Poloniae historica:, vol. II, 1961, p. 518. De adiectivo cf. binomina *Hieracium pomoricum, Tubifex pomoricus*. Regio botanica *Karelia pomorica*, —. .

Nexus interni
-------------

* Polessia

Nexus externi
-------------

* Pomoria in *Encyclopaedia Sovietica magna*
* Pomoria in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
Gesine Lötzsch (2018)
**Gesina** (Theod. *Gesine*) **Lötzsch** (nata 7 Augusti 1961 Berolini) femina rebus politicis versata factionis Sinistrae est.

Iuventus et munus
-----------------

Gesina anno 1980 maturitatem adepta est et et deinde Berolini litteris Anglicis et Theodiscis studebat, ut magistra fieret. Anno 1987 brevi tempore in Nederlandia studebat et anno 1988 doctor philologiae promota est. Ab hoc tempore Lötzsch adiutrix scientifica in Alma Universitate Humboldtiana Berolinensi laborat.

Familia
-------

Lötzsch marito nupsit et duos liberos habet.

Cursus honorum
--------------

Iam tempore Rei publicae Democraticae Germanicae, i.e. ab anno 1984 Lötzsch sodalis SED, et post eius finem PDS erat. Ab anno 2007 sodalis Sinistrae et est. Anno 1989/1990 decurio Berolini orientalis et annis 1990 - 2002 legata domus legatorum Berolini et annis 1991 - 1993 praeses legatorum PDS fuit. Ab anno 2002 legata Dietae Foederalis Germaniae et ab anno 2005 praeses vicaria fractionis Sinistrae est. 15 Maii 2010 factio eam una cum Nicolao Ernst praesidem factionis elegit. Sed die 10 Aprilis 2012 ab officio praesidis se recessit, ut marito aegroto et senectute confecto adiuvaret, ut ipsa declaravit. Sunt autem, qui dicant, Lötzsch et propter suffragia perdita factionis Sinistrae se recepisse. Praeses factionis solus ad tempus Ernst mansit.

Consilia
--------

3 Ianuarii 2011 Lötzsch in colloquio cum diurnariis diurnae "Junge Welt" dixit "itinera ad communismum esse exploranda". Iaque a peritis rerum politicarum aliorum factionum ut Viridibus, SPD, CDU/CSU, FDP acriter vituperata est, quod eorum sententia iter ad dictaturam poposcisset.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gesina Lötzsch** spectant. |

* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis Germaniae (lingua Theodisca)
* Pagina personalis (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  FAZ.net die 11 Aprilis 2012

Praesides Factionis Sinistrae

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insignum Sinistrae |
| Lotharius Bisky et Anscharius Lafontaine |Gesina Lötzsch et Nicolaus Ernst |Nicolaus Ernst (solus) |Catharina Kipping et Bernhardus Riexinger |
|  |
**Marcus Iunius Caesonius Nicomachus Anicius Faustus Paulinus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus saeculi 3 et 4 erat.

Familia
-------

Pater eius Quintus Anicius Faustus senator fuit, mater Asinia Juliana Nicomacha erat. Avi eius Quintus Anicius Faustus Paulinus a patre et Gaius Asinius Nicomachus Julianus a matre erant. Uxorem duxit Amniam Demetriam, e qua filios duos habuit: Sextus Anicius Faustus Paulinus, consul anni 325 et Amnius Anicius Iulianus, consul anni 322.

Cursus honorum
--------------

Anicius anno 298 consul II ordinarius fuit. Nescimus, quando antea consul suffectus fuerit. Eodem anno praefectus urbi Romae factus est et ad 1 Martii 300 mansit.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 1, c. 704

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Marcus Aurelius Valerius Maximianus Augustus V et Gaius Galerius Valerius Maximianus Caesar II**  |  **Consul** 298cumVirio Gallo | Successores: **Imp. Caesar Gaius Aurelius Valerius Diocletianus Augustus VII et Imp. Caesar Marcus Aurelius Valerius Maximianus Augustus VI**  |
Paulus Barras
**Paulus Franciscus Ioannes Nicolaus, Vicecomes de Barras** (natus in *Fox-Amphoux* die 30 Iunii 1755; mortuus in *Chaillot* Lutetiae die 29 Ianuarii 1828) fuit politicorum peritus Francicus qui Directorio interfuit.

Vita
----

Nobili genere natus velut succenturio minor ad Insulam Franciae et postea in Indiam Orientalem iit ubi in Anglos pugnabat. Militiis velut centurio valedicens Lutetiae licentiosus vitam libere egit, antequam anno 1789 politica nova inflammaretur. Oppugnationibus carceris Bastille (14.7.1789) et Palatii Laterariarum (10.8.1792) interfuit. In Conventum electus Factionis montanae membrum factus est; Telo Martius oppugnatus est Paulo Barras ductore. Die 27 Iulii 1794 vigilum armatorum Parisiensium dux creatus est, quo in munere copias Francisci Hanriot percussit et Maximilianum de Robespierre cepit. 

Inde modestiorem se ostendit et multorum decapitationem suspendit. Die 5 Octobris 1795 Napoleonem generalem iuvenem adiuvit, ut manipuli regii vis frangeretur. Postquam Directorium institutum est partes maximi momenti egit e.g. ut mediator maecenatum Napoleoni benevolorum. Die 4 Septembris 1797 monarchiae fautores sibi adversarios removit sed, quia nimis prodige nepotabatur, die 9 Novembris 1799 a Napoleone ipso depositus est. Tunc sese contulit Boissy-Saint-Léger ad Castellum Grosbois. Restauratione regia peracta Chaillot apud Lutetiam latifundia sibi comparavit ubi affluenter porro delargiebatur. 

Commentarii de eius vita, quem Duruy Lutetiae anno 1896 edidit, indistincti et ambigii sunt atque historico valore egent.

Bibliographia
-------------

* *Mémoires de Barras, membre du Directoire. Publié avec une introduction générale, des Préfaces et des Appendices par Georges Duruy*, 4 tomi; Lutetiae: Hachette, 1895–1896
* Jacques Vivent: *Barras: Le Roi de la République, 1755–1829*; Lutetiae: Hachette, 1938
* Arnold Steiniger: *Ein Lebemann als Staatsmann. Der Vicomte de Barras*, Deutsche Buch-Gemeinschaft, Berolini 1953
* Jean Paul Garnier: *Barras, le roi du Directoire*, Lutetiae, Perrin, 1970
* Éric Le Nabour: *Barras, le vicomte rouge*, Lutetiae, Jean-Claude Lattès, 1982
* Pierre Temin: *Barras, chef d’État oublié, ou: Le procès du vicomte à l’ail contre l’histoire*, Genavae, Rousseau, 1992


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Paulum Barras** spectant. |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.** |

In figura **arteria superior cerebelli** in parte sinistra et media designata inveniri potest, cursus eius principalis est superficie cerebelli.
**Arteria superior cerebelli** (TA: 12.2.08.019) sive **arteria cerebelli superior** cum abbreviatura internationali **SCA** est vas sanguineum superficie principaliter cerebelli et ramus arteriae basilaris. 

Mala arteriae superioris cerebelli imprimis ad insultos ischaemicos (apoplexiam) spectat. Aneurysmata rarius sunt.

Anatomia topographica
---------------------

Ambae *arteriae superior cerebelli* rami arteriae basilaris sub divaricationem eius - dextrorsum et sinistrorsum - inveniri potest.

Mala
----

Ea sunt imprimis obstructiones atheroscleroticae *arteriae superioris cerebelli* (→apoplexia cerebri), quae dignoscuntur - rarius quam arteriae cerebelli inferioris posterioris, crebrius quam arteriae cerebelli inferioris anterioris. 

### Syndroma arteriae cerebelli inferioris anterioris (syndroma SCA)

Syndroma SCA simul est *syndroma vascularis*, quod est fluxum reductum sive abscissum (ut in apoplexia) symptomata peculiaria efficere. Aegroti vertigine, nausea, tinnitu, hemiataxia cum statu ambulationeque inconstante impediti sunt. Raro nystagmus, syndroma Horneriense observari possunt. Capitis dolor deest.

Notae
-----

1. ↑  Tohgi H. Takahashi S. Chiba K. Hirata Y. (1993). "Cerebellar infarction. Clinical and neuroimaging analysis in 293 patients. The Tohoku Cerebellar Infarction Study Group". *Stroke* **24** (11): 1697-701

Nexus interni
-------------

* Arteria cerebelli inferior anterior
* Cerebellum