recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Sanctus Franciscus daemones eicit
**Exorcismus** (Graece: ἐξορκισμός) est adiuratio ad satanam vel daemonem ex homine eradicandum. Vir qui exorcismum legit exorcista vocatur.

In Bibliis
----------

Iesus daemones eicit

> vespere autem facto obtulerunt ei multos daemonia habentes et eiciebat spiritus verbo et omnes male habentes curavit.– Novum Testamentum, *Matthaeus 8,16* 

> dicens sine quid nobis et tibi Iesu Nazarene venisti perdere nos scio te qui sis Sanctus Dei
> et increpavit illi Iesus dicens obmutesce et exi ab illo et cum proiecisset illum daemonium in medium exiit ab illo nihilque illum nocuit et factus est pavor in omnibus et conloquebantur ad invicem dicentes quod est hoc verbum quia in potestate et virtute imperat inmundis spiritibus et exeunt et divulgabatur fama de illo in omnem locum regionis.– Novum Testamentum, *Lucas 4:33-37*

> vespere autem facto cum occidisset sol adferebant ad eum omnes male habentes et daemonia habentes
> et erat omnis civitas congregata ad ianuam
> et curavit multos qui vexabantur variis languoribus et daemonia multa eiciebat et non sinebat loqui ea quoniam sciebant eum
> et diluculo valde surgens egressus abiit in desertum locum ibique orabat
> et persecutus est eum Simon et qui cum illo erant
> et cum invenissent eum dixerunt ei quia omnes quaerunt te
> et ait illis eamus in proximos vicos et civitates ut et ibi praedicem ad hoc enim veni
> 
> 
> et erat praedicans in synagogis eorum et omni Galilaea et daemonia eiciens.– Novum Testamentum, *Marcus 1,32-39*

Bibliographia
-------------

* Exorcism in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Fustis Daemonum: Adjurationes Formidabiles, Potentissimas, Et Efficaces in Malignos Spiritus Fugandos de Oppressis Corporibus Humanis
* Malleus maleficarum
* Daemonomastix sive universi operis adversus daemones et maleficos ad usum praesertim exorcistarum concinnati tomus tertius
* Fuga Satanae. Exorcismus. Ex sacrarum litterarum fontibus, pioque S. Ecclesiae instituto exhaustus.

Nexus interni
-------------

* Vade retro Satana
**Societas Studiorum Tamulicorum Internationalis** (*International Association of Tamil Research*) condita est Delhii Novi die 7 Ianuarii 1964 ab eruditis circa sexaginta qui ibi apud Congressum Orientalistarum Internationalem XXVI degerunt. Inter conditores fuerunt Ioannes Filliozat, Camillus Zvelebil, Thomas Burrow, A. K. Ramanujan, Xaverius Thani Nayagam. Inter annos 1966 et 1981 haec societas quinque deliberationes seu "conferentias" internationales ordinavit.

Deliberationes
--------------

* *First International Conference Seminar of Tamil Studies*, Kuala Lumpur, Apr. 1966
* *Second International Conference*, Ian. 1968
* *Third International Conference*, Lutetiae, 1970
* *Fourth International Conference*, Jaffna, Ian. 1974
* *Fifth International Conference*, Madurai, Ian. 1981

Publicationes
-------------

* *Journal of Tamil Studies*
* *I.A.T.R. Who's Who* (Kuala Lumpur, 1966)

Nexus externi
-------------

* Sachi Sri Kantha, "On International Association of Tamil Research (IATR) Conferences: Pre-lude and Post-lude"


  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
*Pegnesischer Blumenorden* (logotypum)
introitus ad labyrinthum ubi sodales conventus celebraverunt
**Societas florigera ad Pegnesum** (Theodisce: *Orden der Gesellschaft der Pegnitzschäfer* sive *Gekrönter Blumenorden an der Pegnitz* sive *Pegnesischer Blumenorden*) sodalitas litterarum quaedam illustris Germanica est quae nomen Pegnesi fluminis portat.

Historia
--------

Consociationem Norimbergae anno 1644 Georgius Philippus Harsdörffer et Ioannes Klaj condiderant. Anno 1648 socius novus Sigismundus Betulius poeta cooptatus est, qui rem istam maxime promovebat. Sodales sibi logotypum passiflorae et syringis elegerunt et tesseras *Mit Nutzen erfreulich* (gaudium cum usu) et *Alle zu einem Ton einstimmig* (omnes ad tonum congrui sunto). In animo fuit ut poesis ludis coleretur atque gereretur ad instar academiarum Italicarum. 

Socii autem cognomine pastorum classicorum ornati carmina permulta pangebant. Ibi epitheta, modulationes, metra, figurae, tropi modum in varium apparebant atque superabundabant Unde multi poetas Norimbergenses Italorum Hispanorumque imitatores illepidos, insulsos, inargutos habuerunt. Quod cum ita sit: ita inviti emolumentum linguae Theodiscae nativum frenaverunt. 

In principio conventum erat in hortis privatorum. Anno 1681 autem itum est in lucum ad Kraftshof situm et in septentrionem Norimbergae spectantem. Labyrinthus ibi cum cippis et statuis et imaginibus fictis constitutus est, cum aedibus pro cenaculis et ambulationibus directo arborum ordine instructis. Hodie nomine *Irrhain* omnibus ad excursiones patet. 

Postquam anno 1794 ordo reformatus est, etiam nostris temporibus asseclae operam dare possunt. Anno 2007 Cothenae Societatem fructiferam in vivum calorem revocaverunt et sub nomine *Neue Fruchtbringende Gesellschaft* rursus instituerunt. Inter membra honoris caussa fuit Ioannes Georgius Meusel, historicus et lexicographus inclutus.

Bibliographia
-------------

* Amarantes (Herdegen), Historische Nachricht von des löblichen Hirten- und Blumenordens an der Pegnitz Anfang und Fortgang (Norimbergae 1744)
* Tittmann, Die Nürnberger Dichterschule. Harsdörffer, Klaj, Birken (Gottingae 1847)
* *Festschrift zur 250jährigen Jubelfeier des Pegnesischen Blumenordens* (Norimbergae 1894; ubi invenitur commentationes quas fecerunt Th. Bischoff, Georg Philipp Harsdörffer; Aug. Schmidt, Siegmund von Birken)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Societatem florigeram ad Pegnesum** spectant. |

* situs proprius
* ALG - societates linguisticae in Germania omnes

Notae
-----

1. ↑  nomen apud *Orbem Latinum*
*Vide etiam paginam discretivam:* Hippolochus (discretiva)

**Hippolochus** (Graece Ἱππόλοχος), saeculo IV a.C.n. exeunte natus, fuit discipulus Theophrasti auctorque epistulae quae *Convivium* (Δεῖπνον) appellatur, contubernio Lynceo Samio missa. Ibi narrat Hippolochus de cena nuptiali Carani cuiusdam Macedonis a convivis viginti celebrata. Is Caranus fuerit fortasse illius Carani, regi Alexandro socii, nepos; sed Phyllis Pray Bober "Caranum" re vera eundem ac Ptolemaeum Ceraunum fuisse adseverat, regem ab anno 281 a.C.n. usque ad 279 Macedoniae, qui anno 281 sororem suam Arsinoën in matrimonium duxit.

Opera
-----

* *Cena nuptialis Carani Macedonis*

Bibliographia
-------------

* Andrew Dalby, "Hippolochus: The wedding feast of Caranus the Macedonian" in *Petits propos culinaires* no. 29 (1988) pp. 37-45; in *The wilder shores of gastronomy* edd. Alan Davidson, Helen Saberi (Berkeley Californiae: Ten Speed Press, 2002) pp. 288-297 reimpressum
* Phyllis Pray Bober, *Art, Culture, and Cuisine: ancient and medieval gastronomy*. Sicagi: University of Chicago Press, 1999. ISBN 9780226062532
Wikidata Lucius Licinius Crassus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 140 a.C.n.; Roma antiqua  
*Obitus*: 91 a.C.n.; unknown value  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: censor, Tribunus plebis, Rector provinciae, Praetor, Quaestor, Aedilis, Senator Romanus, consul  
*Munus*: iuris consultus, orator, politicus Romanus  

**Consociatio**

*Factio*: Optimates  

**Familia**

*Genitores*: unknown value; unknown value  
*Coniunx*: Mucia  
*Proles*: Licínia, Licinia, Licinia, Licinia  
*Familia*: Licinii Crassi
**Lucius Licinius Crassus** (natus circa annum 140 a.C.n. mortuus die 20 Septembris 91 a.C.n.) vir publicus et orator Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Lucius Licinius Crassus fuit, Muciam in matrimonium duxit, filiam Quinti Mucii Scaevolae, ipse duas filias habuit: Licinia maior Publio Cornelio Scipioni Nasicae nupsit, praetori anni 93 a.C.n. minor Licinia Gaio Mario minori, clarissimi Gai Marii filio.

Cursus honorum
--------------

Iam XIX annos natus orationes publicas habuit. Anno quo quaestor fuit in provinciam Asiam missus est. Anno 107 a.C.n. tribunus plebis, anno 100 aedilis curulis fuit, deinde praetor. Anno 95 una cum Quinto Mucio Scaevola consul fuit, quo anno consules legem tulerunt, quae Latinos atque Italicos, qui civitatem Romanam fraude usurpassent, e tabulis oblitterari et in patriam redigi iuberet (lex Licinia Mucia dicta), et deinde proconsul Galliam Cisalpinam administravit. Anno 92 postremo censor electus est. Anno 91 a.C.n. inceptorum tribuni plebis Livii Drusi particeps fuit adeo ut Cicero non dubitarit scribere eum *consiliarium* Drusi fuisse. At eodem anno mense septembri obiit.

Bibliographia
-------------

* Christina Walde, "[I 10] L. Licinius Crassus, L." in *Der Neue Pauly* vol. 7 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01477-0) col. 158–161.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *Brutus* 211-212
2. ↑  Marcus Tullius Cicero, *pro Sestio* 30; *pro Balbo* 48; *de officiis* III 47; Gaius Sallustius Crispus, *Historiae* I 20
3. ↑  Okko Behrends, "La Lex Licinia Mucia de civibus redigundis de 95 a.C" in *Antiquité et citoyenneté. Actes du colloque international de Besançon (3-5 novembre 1999)*, 2002ː 15-34.
4. ↑  *De domu sua* 50.
5. ↑  Cicero, *De oratore* III,1-8.

Nexus externi
-------------

* Lex Licinia Mucia apud Remacle
* Eadem lex apud Gratianopolitanam universitatem

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Cassius Longinus et Gnaeus Domitius Ahenobarbus**  |  **Consul** 95 a.C.n.cumQuinto Mucio Scaevola | Successores: **Gaius Coelius Caldus et Lucius Domitius Ahenobarbus**  |
**Societates classicae** sunt greges doctorum, magistrorum, discipulorum qui res Romanas et Graecas fovent. In Civitatibus Foederatis Americae sunt plures societates classicae.

Tres per totam nationem sodales comprehendunt:

Societas Philologica Americae (angl. American Philological Association), condita 1869

Societas Classica Americae (angl. American Classical League), condita 1919

Instituto Archaeologica Americae, condita 1879

Aliae societates ad nationis partes pertinent:

Societas Classica Civitatum Atlanticarum, condita 1907

Societas Classica Civitatum Occidentalium et Meridionalium (angl. Classical Association of the Middle West and South), condita 1905, prima societas classica partis nationis

Societas Classica Novae Angliae, condita 1906

Societas Classica Civitatum Maritimarum Pacificarum (angl. Classical Association of the Pacific Northwest), condita 1911

Civitates societates proprias etiam habent.

Notae
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Nexus Externi
-------------

* Index societarum

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
**Societas Unitariana Americana** (Anglice *American Unitarian Association*) fuit secta religiosa in Civitatibus Foederatis et Canada, a consociatis Unitarianorum congregationibus anno 1825 constituta. Quae anno 1961, cum Ecclesia Universalistica Americae confusa in unam est, nomine Societatis Unitarianae Universalistae. Praesidium societatis Bostoniae guit.

Secundum Mortimer Rowe, qui secretarius (administrator principalis) Unitarianorum Britannicorum viginit annos meruit, Societas Unitariana Americana condita est ipso die quo Societas Unitariana Britannica et Externa condita est: "Fortunate fortuito, illis rerum cursualium tardarum, nullius telegraphiae transatlanticae, telephoni, vel radiophoniae temporibus, nostri consobrini Americani, singula rerum quae gerebantur omnino ignorantes, quamquam se ad finem similem moventes, Societatem Unitarianam Americanam subtiliter eodem die condiderunt, 26 Maii 1825." Publica societatis ephemeris *Christian Register* ('Tabulae Christianae', 1821–1961) fuit.

Notae
-----

1. ↑  Timeline of Significant Events in the Merger of the Unitarian and Universalist Churches during the 1900s, div.hds.harvard.edu (Andover-Harvard Theological Library, Harvard Divinity School).
2. ↑  Anglice: "By a happy coincidence, in those days of slow posts, no transatlantic telegraph, telephone or wireless, our American cousins, in complete ignorance as to the details of what was afoot, though moving towards a similar goal, founded the American Unitarian Association on precisely the same day—May 26, 1825."
3. ↑  Rowe 1959, capitulum 3.

Bibliographia
-------------

* Rowe, Mortimer. 1959. *The History of Essex Hall.* Londinii: Lindsey Press.
**Societas pro Textibus Anglicis Antiquis** (*Early English Text Society*) est sodalitas quae officium reclamat textuum edendorum qui in lingua Anglica antiqua et media scribuntur et hucusque in libris manu scriptis iacebant. Societas Londinii condita est anno 1864 a F. J. Furnivall qui sic intenta societatis dictavit: "*On the one hand, to print all that is most valuable of the yet unprinted MSS. in English, and, on the other, to re-edit and reprint all that is most valuable in printed English books, which from their scarcity or price are not within the reach of the student of moderate means*". Usque adhuc haec Societas fere 350 volumina divulgavit in tres series ordinata:

* *Early English Text Society. Original series* (1864- )
* *Early English Text Society. Extra series* (1867-1921)
* *Early English Text Society. Supplementary series* (1970- )

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Vide commentum anno 1865 in hac editione inclusum.

Nexus externi
-------------

* Situs officialis
* Series publicationum anteriorum: , ,
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

*Vide etiam paginam discretivam:* Antium (discretiva)

Malleus hodiernus cum ansa gummis
**Ansa** est manubrium quo vas aut quodcumque aliud manu prehendi et teneri potest. Ansa staterae est pars illa, quae manu tenetur, habetque anulo suspensum scapum, qui in ea versatur. Summa pars gubernaculi, quam gubernator manu tenet, est ansa gubernaculi. Ansa ostii est anulus ferreus ostio infixus, ad aperiendum, claudendum vel etiam pulsandum. Ansa crepidae aut vestium est vinculum et habenulam, qua soleae et creidae pedi alligantur, aut vestes in aliqua corporis parte constringuntur.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Opus:Lovecraft**. |

**Color ex spatio** vel fortasse **color ex coelis** (Anglice: *Colour out of space*) est color vivum, ipsum monstrum extraterrestre creatum ab H.P. Lovecraft in opere suo *The Colour out of Space* (1927). Etiamsi color ex spatio non est pars theogoniae propriae Cthulhui Mythorum, est una ex criaturis extraterrestibus in Tellurem adventis.

Color ex spatio pervenit in Tellurem cum meteorite, quod in agro prope Arkham est. Colores ex patio in globulis minimis qui sunt in meteorite incolunt. Color ex meteorite per agro circumdanti crevit et omnia quae color tangebat mutabat. Tamen colores vitam bibebat ex plantis, animalibus et hominibus, usque ad diem in qua color crescit et ad spatium caelestem redivit. Simulac, omnes res ab colore mutatae fulminantur.

Nexus interni
-------------

* Canes Tindali
* Cthonius
* Cthulhui Mythos

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Columbiformes   
Familia : Columbidae   
Genus : *Columba*   
Species : ***C. vitiensis***   
*Columba vitiensis*   
Quoy & Gaimard, 1830  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Columba vitiensis*** (Anglice: *metallic pigeon* ; Samoane: *fiaui*) est avis familiae Columbidarum, quae in silvis tropicis Indonesiae orientalis, Philippinarum, Novae Guineae, Insularum Salomonis, Novae Caledoniae, Vitiorum, Samoae, et circumiectis Pacifici insularum meridio-occidentalium habitat. Subspecies Anglice *Lord Howe pigeon* appellata in Lord Howe Insula in Australia olim habitabat, sed a venatione circa 1853 exstirpata est.

Descriptio
----------

Adultus magnitudine est medius, ad 37 cm longus, corona purpurea viridique iridescenti, covertis? alae caudaeque superioris nigris, iridi lutea rubraque, rostro luteo, cuti orbitali rubro, covertis menti auriumque albis, et pedibus purpureis. Pinnae inferiores sunt castaneae obscurae vel purpureo-virides nitidae. Ambo sexus sunt similes. Iuvenis est adulto obscurior.

Cibus et mores
--------------

Victus plerumque in fructibus variis, frumentis, seminibus, et bacis consistit. Feminae ferme unum aut duo ova parit.

Conservatio
-----------

Communis et longe lateque in sua habitatione diffusa, *Columba vitiensis* aestimatur species minimae curae in Rubro IUCN Indice Specierum Periclitatarum.

Bibliographia
-------------

* Higgins, P. J. et S. J. J. F. Davies, eds. 1996. *Snipe to Pigeons.* Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds, 3. Melbourne: Oxford University Press. ISBN 0-19-553070-5.
* Mayr, Ernst. 1945. *Birds of the Southwest Pacific: Field Guide to the Birds of the Area between Samoa, New Caledonia, and Micronesia.* Novi Eboraci: Macmillan.

Nexus externi
-------------

* "BirdLife Species Factsheet"[*nexus deficit*] apud birdlife.org
* Ruber IUCN Index Specierum Periclitatarum apud situm redlist.org
Wikidata Kadir Topbaş
Res apud Vicidata repertae:Kadir Topbaş: imagoKadir Topbaş: imagoKadir Topbaş: subscriptioKadir Topbaş: subscriptio
*Nativitas*: 8 Ianuarii 1945; Yusufeli  
*Obitus*: 13 Februarii 2021; Constantinopolis  
*Patria*: Turcia  

**Officium**

*Officium*: UCLG Co-President, UCLG President, mayor of Istanbul  
*Munus*: architectus, politicus, civil servant, conductor, magister, preacher, theologus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Justice and Development Party  
*Religio*: Islamus
**Kadir Topbaş** (die 8 Ianuarii 1945 natus Altıparmak in vico provinciae Artvin natus; mortuus anno 2021) fuit politicus Turcicus.

Constantinopoli ab anno aetatis secundo educatus, Kadir Topbaş alumnus fuit universitatis Istanbulensis ubi theologiae, deinde architecturae studuit gradumque doctoris in historia architecturae ascendit. Inter annos 1994 et 1998 consiliarius meruit iuxta praefectum urbis Recep Tayyip Erdoğan de conservatione et restitutione aedificiorum antiquiorum. Bis praefectus regionis urbanae Beyoğlu electus est. Ipse a die 28 Martii 2004 praefectus urbi metropolitanae Constantinopolitanae merebat.

Bibliographia
-------------

Kadir Topbaş certamen Marathonium Instanbulense XXXVIII celebrans
* "Kadir Topbaş'a Kore devlet nişanı verildi" in *Hurriyet* (13 Septembris 2014)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Kadir Topbaş** spectant. |

Praefecti urbi Constantinopoli (1984–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bedrettin Dalan 1984 • Nurettin Sözen 1989 • Recep Tayyip Erdoğan 1994 • Ali Müfit Gürtuna 1998 • Kadir Topbaş 2004 • Mevlüt Uysal 2017 • Ekrem İmamoğlu 2019 |
|  |
**Kaeso Fabius M.f. Ambustus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus saeculi quinti et quarti a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater eius Marcus Fabius Ambustus pontifex maximus erat, fratres Numerius Fabius M.f. Ambustus (tribunus militum annis 406 et 390) atque Quintus Fabius Ambustus, qui Kaesonis collega anno 401 a.C.n. erat (vide infra). Filius Numerii Marcus Fabius N.f. Ambustus, consul anni 360 a.C.n. erat.

Cursus honorum
--------------

Cornelius anno 404 a.C.n. primum tribunus militum consulari potestate electus est. Collegae eius erant: Gaius Valerius L.f. Potitus Volusus, Manius Sergius L.f. Fidenas, Gnaeus Cornelius P.f. Cossus, Publius Cornelius M.f. Maluginensis atque Spurius Nautius Rutilus fuerunt. Hoc anno Volsci a Romanis victi et Artena oppidum Volscorum oppugnata atque capta est. 

Anno 401 iterum tribunus militum factus est et cum eo Lucius Valerius L.f. Potitus, Manius Aemilius Mam.f. Mamercinus, Gnaeus Cornelius P.f. Cossus, Lucius Iulius L.f. Iullus, Marcus Furius Camillus. Tum controversiae de vectigalibus et stipendiis militum fuerunt, duo tribuni propter cladem nuper acceptam ad multam damnati sunt.

Anno 395 tribunus militum III fuit, una cum Publio Cornelio P.f. Cosso, Publio Cornelio Scipione, Marco Valerio M.f. Lactucino Maximo, Lucio Furio L.f. Medullino, Quinto Servilio Q.f. Fidenate. Tum tribuni post Veios expugnatos contra Faliscos et Capenam certaverunt.

Anno 390 tribunus IV et cum eo collegae Numerius (vel Gnaeus) Fabius M.f. Ambustus, Quintus Fabius Ambustus, Quintus Sulpicius Longus, Quintus Servilius Q.f. Fidenas atque Publius Cornelius P.f. Maluginensis. Tum Galli Romanos agressi sunt et exercitum Romnorum ad Alliam flumen vicerunt. Marcus Furius Camillus tum dictator nominatus est.

Nexus externi
-------------

* Biographia brevis Theodisca lingua scripta in pagina imperiumromanum.org

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, IV 61,4-11
2. ↑  op. cit. V 10-11
3. ↑  op. cit. V 24
4. ↑  op. cit. V 37 seqq.
Ars coquinaria Laotiana: folia *kai pen* condita et tosta cum embammate *jaew bong* e capsicis et tergilla bubalina confecto inlata
**Kai pen**, litteris Laotianis ໄຄແຜ່ນ et Thai ไกแผ่น, est ferculum Laotiae et Thailandiae boreo-orientalis potius ad gustationem vel sicut cibum viarium sumptum. E foliis plantarum fluviatilium vallis Meconis constat specierum duarum, videlicet *Cladophorae glomeratae* mediae vallis et fluviorum tributariorum, *Aegagropilae linnaei* vallis superioris. Folia ex aquis collecta, frustulis lycopersicorum alliique et ceparum necnon granis sesami siccata, ad comedendum breve spatium torrentur et cum embammate *jaew bong* inferuntur.

Bibliographia
-------------

Ars coquinaria Laotiana: folia *kai pen* cum embammate *jaew bong* in urbe Luang Prabang inlata iamque maiore parte comesa
* Florence Fabricant, "In Laos, a Regional Specialty Goes Global" in *New York Times* (22 Maii 2002)

Nexus externi
-------------

* "River weed or rock algae, Chlorophyta spirogyra ໄຄ່ິກ kai hin (raw); ໄຄແຜ່ນ kai paen, kai phaen, khai paen (dried sheets)" apud *Food from Northern Laos*
* "River Weed" apud *FishBio*
* Cindy Fan, "Portraits of Northern Laos: Kaipen – Lao crispy river weed" apud *So Many Miles*
* Rob McKeown, "Kai pen, an edible weed" apud *Slow Food*
* Eloise Rodgers, "What is Kai Pen? The Delicious Vegan Snack from Northern Laos!" apud *Am I Nearly There Yet?*
**Lucius Manlius A.f. Vulso Longus** (natus saeculo 4 aut 3 a.C.n. mortuus post annum 250 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Cursus honorum
--------------

Vulso anno 256 a.C.n. inter Primum Bellum Punicum una cum Quinto Caedicio Q.f. primo consulatu fungebatur. Sed Caedicius mox mortuus et Marcus Atilius Regulus (II) in eius locum suffectus est. Consules proelio navali Poenos vicerunt et Africam appulsi sunt. Poeni pacem petiverunt, sed deinde condiciones duriores repudiaverunt. Cum Regulus in Africa maneret, Vulso in patriam revertebat et triumphavit. Anno 250 iterum consul erat, nunc cum Gaio Atilio M.f. Regulo (II), atque frustra Lilybaeum urbem in Sicilia sitam obsedebat.

Notae
-----

1. ↑  Polybius I 31
2. ↑  Polybius I 40

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaius Atilius M.f. Regulus et Gnaeus Cornelius P.f. Blasio II**  |  **Consul** 256 a.C.n.cumQuinto Caedicio Q.f. | Successores: **Marcus Aemilius M.f. Paullus et Servius Fulvius M.f. Paetinus Nobilior**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Caecilius L.f. Metellus et Gaius Furius Pacilus**  |  **Consul** 250 a.C.n.cumGaio Atilio M.f. Regulo II | Successores: **Publius Claudius Pulcher et Lucius Iunius C.f. Pullus**  |
**Lucius Lucretius T.f. Tricipitinus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. erat.

Familia
-------

Lucius Titus Lucretius Tricipitinus, consul annorum 508 a.C.n. et 504 fuit. Filii eius Publius Lucretius Tricipitinus (tribunus militum consulari potestate annis 419 a.C.n. et 417) et Hostus Lucretius Tricipitinus, consul anni 429, fuerunt.

Cursus honorum
--------------

Anno 462 Lucius ipse consul electus est. Tum ex Aequis et Volscis triumphavit. Anno 459 praefectus urbi Romae in tribunos plebis egit. Praeterea inimicus Decemvirorum legibus scribundis erat.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, III 8,4-11; 10,1-4
2. ↑  Titus Livius, ab urbe consita III 24,2
3. ↑  Dionysius Halycarnessensis, XI 15,5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Servilius Sp.f. Priscus et Lucius Aebutius T.f. Helva**  |  **Consul** 462 a.C.n.cumTito Veturio T.f. Gemino Cicurino | Successores: **Publius Volumnius M.f. Amintinus Gallus et Servius Sulpicius Camerinus Cornutus**  |
**Lucius Iulius Marinus Caecilius Simplex** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo post Christum natum fuit.

Patria et Familia
-----------------

Patria eius Syria fuit. Filius erat Lucii Iulii Marini et filae vel sororis Gnaei Caecilii Simplicis, consulis suffecti anni 69. Nepos fuit Tiberii Iulii Candidi Marii Celsi, consulis anni 86. Iuliam Tertullam in matrimonium duxit, filiam Gaii Iulii Cornuti Tertulli, consulis suffecti anni 100.

Cursus honorum
--------------

De eius cursu honorum ex inscriptione certiores facti sumus: Fuit *IVvir viarum curandarum* circa annum 78, tribunus militum Legionis IV Scythicae, quaestor pro praetore provinciae Macedoniae, aedilis plebis, praetor circa annum 87, legatus pro praetore provinciae Cypri anno 88/89, legatus Ponti et Bithyniae circa annum 89, Curator viae Tiburtinae anno 91, legatus Legionis XI Claudiae Piae Fidelis anno 96, legatus Augusti pro praetore Lyciae et Pamphyliae anno 96/97-98/99, proconsul Achaiae 99/100. Denique anno 101 consul suffectus creatus est, cum Lucio Arruntio Stella. Praeterea fuit frater Arvalis ab anno 91.

Notae
-----

1. ↑  CIL IX 4965
2. ↑  CIL VI,1492Textus (ad verbum "Beleg" imprime "CIL 06, 01492"). Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 6, c. 37
Christophorus Memminger, qui verba declarationis causarum perscripsit
***Declaratio Praesentium Causarum Quae Secessionem Carolinae Meridionalis ex Unione Foederali Impellunt et Purgant*** fuit edictum legitimum die 24 Decembris 1860 ab administratione Carolinae Meridionalis editum ut rationes suae secessionis ex Civitatibus Foederatis explanentur. Verum secessionis edictum die 20 Decembris editum erat. Verba declarationis causarum a Christophoro Memminger, futuro Secretario Thesauri Confoederatiae, perscripta sunt.

Exordium edicti historicam Carolinae Meridionalis evolutionem adumbrat et legitimam secessionis ex Unione excusationem offert. Civitatibus esse ius secessionis, hoc ius in Constitutione intellegi quamquam non dictum, et hoc ius a Carolina Meridionali anno 1852 iterum adfirmatum esse adseverat. Edictum praeterea dicit pactum Carolinae Meridionalis Civitatumque Foederatarum esse in dicione pactionis legis, quae, ambas partes cogens, conventum abrogat si utra pars sua officia non obsequitur.

Proxima pars adseverat administrationem Civitatum Foederatarum, et civitates sub eius administratione, eorum officia Carolinae Meridionali non obsecutas esse. Commemoratae res de quibus agitur sunt quod nonnullae civitates Legem Servorum Fugitivorum capitaque in Constitutione foederali quae servituti consuluerunt non exsecutae sunt, et quod administratio foederalis ut videtur servitutem abolere conatur.

Proxima pars, quamquam has quaestiones exstare annos viginti quinque confitetur, dicit rerum statum nuper factum esse ingratum cum electus sit praeses (hic fuit Abraham Lincoln, sed edictum eum non nominat) qui ad servitutem proscribendam excogitat.

Ultima pars nuntiat Carolinam Meridionalem ergo secessisse ex Civitatibus Foederatis.

Edictum simplicem iurum civitatum postulationem non facit. Adseverat Carolinam Meridionalem fuisse civitas libera quae solum quasdam potestates Civitatibus Foederatis per Constitutionem foederalem commiserat. Id praeterea de aliarum civitatum repudiatione eorum officiorum sub Constitutione deplorat, vehementius dicens Constitutionem plane poscere civitates "personas in servitute vel labore" civitatibus propriis remittere.

Edictum in Meridionale visum est Declarationis Libertatis Foederatarum Americae Civitatum simile, quamobrem Georgia, Mississippia, et Texia similia obtulerunt edicta cum ipsae, post exemplum Carolinae Meridionalis, ex Unione secesserunt.

Nexus externi
-------------

* Verba declarationis
* Verba Edicti Secessionis et index legatorum
* Text of the Address to the Slaveholding States
* Articles of Secession of Georgia, Mississippi, South Carolina, and Texas
**Lucius Manlius L.f. Acidinus Fulvianus** (natus nomine *Lucius Fulvius Q.f. Flaccus* saeculo 3 a.C.n. mortuus post annum 179 a.C.n.) fuit vir publicus ac militaris Romanus.

Gens
----

Pater eius Quintus Fulvius M.f. Flaccus, inter annos 237 et 209 quater consul, mater Sulpicia. Frater eius Quintus Fulvius Q.f. Flaccus collega Lucii in consulatu erat. Lucius Manlius Acidinus eum in familiam suam patriciam adoptavit.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 188 Manlius Acidinus praetor in provincia Hispania Citeriore erat et ad usque 185 mansit. Anno 186 Celtiberos vicit, anno 183 legatus ad Gallos trans Alpes missus est et cum Publio Cornelio Cn.f. Scipione Nasica et Gaio Flaminio IIIvir deducendae coloniae Aquileiae fuit. Anno 179 consul erat cum fratre Quinto Fulvio Q.f. Flacco erat: Ligures vicerunt et de eis triumphaverunt.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita* XXXVIII 35,2; 10; 36,3
2. ↑  CIL V 873
3. ↑  Velleius Paterculus II 8,3; Titus Livius, op.cit. XL 43,4; 44,3
4. ↑  Titus Livius, op.cit. XL 44,3; 53,4.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Manlius 47).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band XIV,1, Stuttgart 1928, Sp. 1164–1165.
* Carolus-Ludovicus Elvers, "M. Acidinus Fulvianus, L." in *Der Neue Pauly* vol. 7 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01477-0) col. 823.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Aulus Postumius A.f. Albinus Luscus et Gaius Calpurnius C.f. Piso**  |  **Consul** 179 a.C.n.cumQuinto Fulvio Q.f. Flacco | Successores: **Marcus Iunius M.f. Brutus et Aulus Manlius Cn.f. Vulso**  |
*Spinus tristis* mas pennis aestivis

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Familia : Fringillidae   
Subfamilia : Carduelinae   
Genus : *Spinus*   
Species : ***Spinus tristis***   
*Spinus tristis*   
(Linnaeus, 1758)  
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)
Subdivisiones: Subspecies\* *S. t. tristis*
* *S. t. pallidus*
* *S. t. jewetti*
* *S. t. salicamans*

Synonyma
\* *Astragalinus tristis*
* *Spinus tristis*

Territorium

Regio carduelis tristis  
Colore flavo regio aestiva  
Colore viridi regio omnium anni temporum  
Colore caeruleo regio hiemalis

***Spinus tristis*** est species avium subfamiliae Carduelinarum familiae Fringillidarum, quae in America Septentrionali invenitur.

Notae
-----

1. ↑  Dwight, J. Jr. (1902). "Individual, seasonal, and geographical variations of the American Goldfinch (~Astragalinus tristis~).". The Auk 19:149–164 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Spinum tristem*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Spinum tristem*"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • IUCN Red List • Fossilworks • INPN France |
Jñāna margaJñāna margaBhakti margaBhakti margaRāja margaRāja margaTres ex quattuor viis spiritualitatis in Hinduismo.
**Spiritualitas** vel **spiritalitas** est rerum divinarum ac sacrarum studium. Ambo modi tractant progressum expansumque conscientiae consciae, intellegentiae, sapientiae, amoris, facultatum mentis (sicut telepathia, telecinesis, sesanatio, et cetera), vigoris (energia corporis), et cetera. Meditatio pars magna spiritualitatis est quia conscientia in gradu altiori ponit. Musica meditationis vel spiritualitatis adhibita etiam est quia viam spiritualem adiuvat. Cum spiritualitate omnis ex despectu altiori videbis.

In cultura populari
-------------------

Spiritualitas in variis modis scientiá ficticiá saepe videtur, exempli gratiae in *Stargate* ("Porta Stellaris") et *Star Trek* ("Iter Stellare"), universis fictis, ubi species extraneae intellegentes progressiviores quam homines aliquando videri possunt. Ut sapientissimae, prudentissimae, et intelligentissimae monstrari possunt, et technologia progressiva (ut naves spatiales, scutum energeticum, permotio spatialis, arma progressiva, et cetera) et architectura spiritualis, amoena, spira, sive progressiva habere etiam possunt.

Nexus interni
-------------

* Animismus
* Anthroposophia
* Coniunx spiritualis
* Niscientia
* Mystica
* Mana
* Numen
* Religio
* Samanismus
* Spiritismus
* Supernaturale
* Transcendentalismus

Bibliographia
-------------

* Carrette, Jeremy R. et Richard King. 2005. *Selling Spirituality: The Silent Takeover of Religion.* Taylor & Francis Group.
* Downey, Michael. 1997. *Understanding Christian Spirituality.* Novi Eboraci: Paulist Press.
* Eck, Diana L. 2001. *A New Religious America.* Franciscopoli: Harper.
* Hanegraaff, Wouter J. 1996. *New Age Religion and Western Culture: Esotericism in the mirror of Secular Thought.* Lugduni Batavorum, Novi Eboraci, Coloniae: E. J. Brill.
* Schmidt, Leigh Eric. 2005. *Restless Souls: The Making of American Spirituality.* Franciscopoli: Harper. ISBN 0060545666.
* Spretnak, Charlene. *The Spiritual Dynamic in Modern Art: Art History Reconsidered, 1800 to the Present.*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **spiritualitatem** spectant. |
Columba, signum Spiritus Sancti in Christianismo.
**Spiritus Sanctus** est notio de proprietate Dei coniuncta quae in pluribus religionibus Abrahameis reperitur. Magni momenti praesertim in religione Christiana est, ubi Spiritus Sanctus tertia persona Trinitatis habetur.

In religione Iudaica
--------------------

In Bibliis Hebraicis, varia nomina reperiuntur: רוּחַ אֱלֹהִים (*ruach Elohim*, spiritus Dei), רוּחַ יְהוָה (spiritus Iehovae vel Domini), ac רוּחַ קָדְשְׁ (*ruach codes*, spiritus sanctus).

In religione Christiana
-----------------------

In religione Christiana, Spiritus Sanctus est tertia persona Sanctissimae Trinitatis post Pater et Filium; nonnulli autem Christiani Spiritum Sanctum solum vim Dei aut amorem vivum Dei esse putant. 

Signa actionis Spiritus Sancti sunt aqua baptismi (quae hominem renovat) et chrisma (unctio). Symbola tamen eius ignis, nubes, lumen, tonitrus, columba, digitusque Dei sunt.

Spiritus Sanctus a nonnullis Consolator Advocatusque appellatur. Eius dies festus eiusque descensus in discipulos Iesu est Pentecoste.

Libri Bibliorum inspiratione Spiritus Sancti, a scriptoribus variis, compositi esse dicuntur. Etiam prophetae a Spiritus Sancti inspiratione moti locuti esse dicuntur.

### Hymni

* Veni Creator Spiritus
* Veni Sancte Spiritus

### Epistolae encyclicae

* Divinum illud munus
* Dominum et vivificantem

In religione Islamica
---------------------

Quattuor mentiones Spiritus Sancti (Arabice روح القدس, *ruh al-qudus*) in Alcorano reperiuntur, ubi is nuntios a Deo fert. Saepe idem habetur qui Gabriel archangelus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Spiritum Sanctum** spectant. |

* Commentatio in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Commentatio in *Jewish Encyclopedia* (Novi Eboraci: Funk & Wagnalls, 1901-1906) textus
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

Wikidata Joshua Angrist
Res apud Vicidata repertae:Joshua Angrist: imagoJoshua Angrist: imago
*Nativitas*: 18 Septembris 1960; Columbus  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae, Israel  

**Officium**

*Munus*: oeconomus, econometrician, professor  
*Patronus*: Universitas Harvardiana, Massachusettense Institutum Technologiae
**Familia**

*Proles*: Noam Angrist  

**Memoria**

*Laurae*: John von Neumann Award, Fellow of the Econometric Society, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Praemium Nobelianum Oeconomiae  

**Joshua Angrist** (natus die 18 Septembris 1960) est oeconomus Americanus origine Israëli qui professor Massachusetensis Instituti Technologiae est. Oeconomicae laboris, oeconomicae urbis et oeconomicae educationis peritus est et relationem inter caput humanum et inaequitatem oeconomicam studuit. 

Anno 2021, Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum accipit cum David Card et Guido Imbens ratiione contributionis methodologiae ad analysem relationium causalium.

Notae
-----

1. ↑  nobelprizes.org
Totila et Sanctus Benedictus. E serie picturarum muralium de Vita Sancti Benedicti: Ecclesia Sancti Miniati ad Montem Florentiae
Papa Alexander III coronatus (supra); papa duci Venetiarum Petro Ziani gladium profert (infra). E serie picturarum muralium de Vita Alexandri III Papae: Palatium Publicum Senae Iuliae
**Spinellus Lucae Aretinus** (natus anno circiter 1350; mortuus circa 1410) fuit pictor Italianus cuius pater, nomine Lucas, Arretio habitavit ubi profugus anno fere 1310 venerat. Arretii, Pisis, Florentiae et Senae Iuliae operam dedit; etiam hodie in his urbibus picturae Spinelli murales ostentantur.

Notae
-----

1. ↑  Sic ipse picturam suam subsignavit

Bibliographia
-------------

* "Spinello Aretino" in *Encyclopaedia Britannica*. 11a ed. (Sicagi, 1911) html djvu
* Giovanna Ragionieri, "Spinello Aretino. Un libro e un convegno" in *Predella* no. 30 (2011)
* Stefan Weppelman, *Spinello Aretino e la pittura del Trecento in Toscana*. Florentiae, 2011. ISBN 978-88-596-0877-6

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Spinellum** spectant. |
**Otocolobus manul** in horto zoologico *Oji Kobe* in Iaponia

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Carnivora   
Familia : Felidae   
Subfamilia : Felinae   
Genus : ***Otocolobus***   
Species : ***O. manul***   
*Otocolobus manul*   
Pallas, 1776  
Territorium

Geographica *Otocolobi manul* distributio

***Otocolobus manul*** olim ***Felis manul,*** vulgo **manul** et **felis Pallasii** dicta, est parva et fera Asiae Mediae feles, ex Petro Simone Pallasio appellata, qui speciem anno 1776 descripsit. Nomen *Otocolobus* a vocabulis Graecis quae sunt οὖς 'auris' et κολοβός 'truncata' deducitur; *manul* est nomen Mongolicum.

*Otocolobus manul* in Horto Zoologico Edinburgensi
*Otocolobus manul* in Horto Zoologico Turicensi

Nota
----

Nexus externi
-------------

* De Otocolobo apud Wildscreen Arkive
* De Otocolobo in Indice Rubro IUCN
* De Otocolobo apud Animal Diversity Web

Felidae

|  |  |
| --- | --- |
| Feles maiores | acinonyx · leo · neofeles · onça · pardofeles · pardus · tigris · uncia |
| Feles minores | caracal · catopuma · chaus · colocolo · feles · guigna · Iacobita · leopardus · lynx · manul · margarita · oncifeles · pardalis · prionaelurus · profeles · puma · serval · yaguarondi |
*Vide etiam paginam discretivam:* Anos (discretiva)

Symbolum cuneiforme Anon significans.
**Anos** (Sumerice: *An*; Accadice: *Anu*) erat deus Mesopotamicus, antiquissimus inter deos Sumerios, *pater deorum* ("abû ilâni"), *pater caelorum* ("ab shamê") et *rex caeli* ("il shamê"). Anos in summo caelo vivebat. Cum Illino (deo aëris) et Ao (deo aquae) erat pars trium deorum principalium in pantheo Sumerico. In cultu Assyriorum vocatus erat Assur et in cultu Babylonico et Casita, Belus (*Marduk*). In mythologia Sumeria, Anos erat filius Assori et Cissares.

Cultus principalis Ano dicatus erat in urbe Orchoe, et numerus sacer erat sexaginta.

Notae
-----

1. ↑  Eudemi Fragmentum 1: "ἐξ ὧν γενέσθαι τρεῖς, Ἀνὸν καὶ Ἴλλινον καὶ Ἀόν"

Nexus interni
-------------

* Anunaces
* Deus otiosus

Bibliographia
-------------

* Gysembergh, Victor & Lecerf, Adrien. Néoplatonisme et sagesses barbares : l’exemple de la théologie babylonienne chez Damascius. *Sagesses divines*, ed. S.H. Aufrere & Fr. Möri, 391-420. Lausanne: La Baconnière.
*Vide etiam paginam discretivam:* Daulum (discretiva)


Wikidata Dalgolis
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 38°39′0″N 16°29′0″E  
*Numerus incolarum*: 5 531  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Catacensis  

**Geographia**

*Superficies*: 25.03 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cardinalum, Fanum Sancti Sosthenae, Satrianum (Bruttium)  

**Tabula aut despectus**

Dalgolis: situsDalgolis: situs
Dalgolis
**Dalgolis** (-is, *m.*) seu **Daulum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Dabolis*) (Italiane: *Davoli*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Catacensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

### Sententia

Sententia municipalis est: *SEMPER FIDELIS DABOLIS*.

Nexus interni
-------------

* Brutium,
* Provincia Catacensis,
* Catacium (*Urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. 1 2  F. Sacco, *Dizionario geografico-istorico-fisico del Regno di Napoli* (Neapolis: Vincenzo Flauto, 1796) (I) (II) (III) (IV)}

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Dalgolim** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
Experimentum Griffith.
**Experimentum Griffith** est experimentum a Frederico Griffith, medico Anglico, anno 1928 peractum, quo probatum est materiam geneticam e bacteriis transferri posse.

Griffith iis annis consilium inierat *Streptococcum pneumoniae* investigandi, quod bacterium causa est inflammationis pulmonum. Duabus bacteriorum stirpibus usus est, quarum

* una, *Stirps S* sive *III-S*, se obtegit capsula polysaccharidica, qua se ab impetu systematis immunologici? animalis periculo obiecti defendat;
* altera, *Stirps R* sive *II-R*, capsula illa caret protectrice.

Constat stirpi S pneumoniam effici, cum systema immunologicum animalis valeat se ab stirpi R
defendere.

Griffith experimento suo bacteria stirpis S calore necavit eorumque reliquias bacteriis stirpis R addidit. Etsi nec stirps R sola nec reliquiae stirpis S per se valerent experimentalibus nocere muribus, coniunctim tamen mortifero mures morbo affici perspexit Griffith. Itaque exitum experimenti sui interpretatus dixit nonnulla bacteria II-R materiam geneticam e bacteriis III-S calore necatis reliquam nacta ita esse mutata, ut morbum efficerent mortiferum.

Hanc materiam geneticam hodie cognovimus DNA esse bacteriorum III-S. DNA enim bacteriorum calore necatorum superstes in bacteria II-R irrepsit, quo factum est, ut haec sibi capsulam polysaccharidicam conficere possent protectricem. Quo geno armata bacteria II-R mortifera sunt mutata.

Bibliographia
-------------

* Oswald T. Avery et al. "Studies on the Chemical Nature of the Substance Inducing Transformation of Pneumococcal Types: Induction of Transformation by a Desoxyribonucleic Acid Fraction Isolated from Pneumococcus Type III" in *Journal of Experimental Medicine* vol. 79 (1944)
"**Nam miranda canunt sed non credenda poëtae**" est versus proverbialis de falsis rebus in poësi cantatis. Haec verba in serie *Distichorum Catonis* comprehenduntur. Citatio interdum primis verbis mutatis reperitur, *Admiranda canunt sed non credenda poëtae*.

Exstat de eadem re proverbium Graece expressum **Πολλὰ ψεύδονται ἀοιδοί**, Soloni attributum, in Aristotelis *Metaphysicis* sine nomine auctoris relatum. Latine in versionibus Aristotelianis sonat: *Poëtae multa mentiuntur*. Proverbium Graecum aut explicatur aut originem confitetur in versibus Hesiodi, qui in *Theogonia* somnium suum enarrat de Musis. Deae vatum inspiratrices talia proclamant:

ἴδμεν ψεύδεα πολλὰ λέγειν ἐτύμοισιν ὁμοῖα,
ἴδμεν δ᾽, εὖτ᾽ ἐθέλωμεν, ἀληθέα γηρύσασθαι
Quae verba sic Latine vertit F. S. Lehrs: "Scimus falsa multa dicere veris similia: scimus autem, quando voluerimus, vera loqui."

Notae
-----

1. ↑  *Disticha Catonis* 3.18
2. ↑  Aristoteles, *Metaphysica* 983a3
3. ↑  Hesiodus, *Theogonia* 28-29
4. ↑  F. S. Lehrs, Fridericus Dübner, edd. *Hesiodi Carmina* (Lutetiae: Didot, 1840) p. 1

Nexus externi
-------------

* Disticha Catonis apud The Latin Library

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Naltschik
Res apud Vicidata repertae:Naltschik: insigneNaltschik: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 43°29′0″N 43°37′0″E  
*Numerus incolarum*: 265 162  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Налшык, Нальчик
**Gestio**

*Praefectus*: Q109493053  
*Procuratio superior*: Nalchik Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 67 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Caesarea in Cappadocia, Philadelphia Iordaniae, Reno, Pylae Caucasiae  

**Naltschik** (Russice *Нальчик*, Cabardinice *Налшык*, Balcarice *Налчыкъ*) est urbs Russiae et rei publicae Cabardino-Balcariae caput. In ripa fluminis eiusdem nominis sub *Iugo Silvestri*, montium Caucasicarum parte, stat. Incolarum 239 583 anno 2020 habet.

Via Šogenčukova in Naltschik et *Chasanija* mons

Historia
--------

Ab anno 1724 Naltschik notus est, sed arcem ibi Alexius Ermolov anno 1828 munire incipit. Sloboda Naltschik facta est anno 1871 et urbs anno 1921. Ab anno 1921 et Cabardino-Balcariae caput est.

Notae
-----

1. ↑  *Flora Caucasi*, auctore F.J. Ruprecht, in: *Mémoires de l'academie imperiale des sciences de St.- Petersbourg*, vol 15, Petropoli 1870, pp. 44, 77, 283.
2. ↑  Russice *Лесистый хребет*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 43°29′0″N 43°37′0″E • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
**Hipponax** (-actis) Ephesius (Graece Ἱππῶναξ, floruit sexto a.C.n.) fuit poeta iambicus Graecus. 

Anno 540 a.C.n. Epheso expulsus a tyranno Athenagora Clazomenas fugit, ubi reliquam vitam pauper egit. Quod erat corpore deformis et aspectu foedus, a pictore Chio Bupalo in imagine ludibrio habebatur. Quem pro ludibrio ultus quibusdam saturis vellicavit. Tum Bupalus et frater eius Athenis se laqueo suspendisse traduntur non aliter ac Lycambes et filiae, cum vexatae essent ab Archilocho, qui erat Hipponacis exemplar.[1] Hipponax parodiam invenisse dicitur et etiam metrum carminibus suis aptum nomine choliambum sive scazonta spondeum in pede ultimo trimetri iambici ponens. In carminibus eius, quae Dialecto Ionica scripta sunt, numerus verborum e lingua Lydia oriundorum solito maior invenitur.[2]

Hipponax: imago ridicula e Rouillii *Promptuario iconum insigniorum* (1553)

Bibliographia
-------------

* P. E. Easterling (Ed. seriei), Bernard M.W. Knox (Ed.), *Cambridge History of Classical Literature*, v.I, Greek Literature, 1985. ISBN 0-521-21042-9, cf. Cap. 5, "Elegy and Iambus", pp. 158–164 de Hipponace.
* Gilbert Murray, *A History of Ancient Greek Literature*, 1897. Cf. p. 88
* L. Hawkins, Hipponax and Misogyny in Ancient Greece, *Ancient History Encyclopedia*.

Notae
-----

1. ↑  Gerber, Douglas E. *A Companion to the Greek Lyric Poets* (Brill, 1997). ISBN 90-04-09944-1. Cf. p. 50.
2. ↑  *A history of ancient Greek: from the beginnings to late antiquity* pagina 769. ISBN 978-0-521-83307-3.