recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Butyrum
Floris van Schooten
**Butyrum** est lacticinium flore lactis agitato confectum. In loco olei adhibetur. Paene semper ex lacte bubulo fit, cum ex aliis lactibus fieri potest. Si est frigidum, butyrum solidum est, sed etiam tepidum mollissimum fit, et a 32–35 °C (90–95 °F) omnino liquidum. Colore a candido usque ad aureum variat, sed nonnumquam tincturis flavis coloratur.

Apud Graecos et Romanos, butyrum raro in usu erat, sine dubio tempestatis regionis Mediterraneae causa; butyrum enim suffusum esse soluisset? et citissime putruisset. Barbari autem septemtrionales, praesertim Thraces, Germani, Celtae butyrum diligebant. Butyrum etiam in oriente saepe adhibebatur, sed ibi sine dubio erat in forma clarifacta, sicut genus solitum Indiae huius aetatis, *ghī* dictum.

Acidum butyricum in butyro rancido producitur.

Etymologia
----------

Vocabulum a *βούτῡρον* voce Graeca provenit, quae certe 'bubulum caseum' significare videtur, sed sunt qui credant figuram Graecam esse ipsam a lingua Scythica vel alia depromptam.

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* ante 79 p.C.n. : Plinius, *Naturalis historia* Liber XXVIII, caput xxxv

*E lacte fit et butyrum, barbararum gentium lautissimus cibus et qui divites a plebe discernat. plurimum e bubulo — et inde nomen —, pinguissimum ex ovibus fit et caprino, sed hieme calefacto lacte, aestate expresso tantum, crebro iactatu in longis vasis angusto foramine spiritum accipientibus sub ipso ore alias praeligato. additur paulum aquae, ut acescat. quod est maxime coactum, in summo fluitat;*
* 1698 : Hofmanni *Lexicon Universale* s.v. Butyri:

cognitio ac usus, quia ad Graeco sero pervenit, nec nisi per barbaras nationes, hinc in nomine ei assignando minus accurate fuisse videntur; *bubulum caseum* illud vocando, haec enim propria vocis notio est.
* 1803 : Grimod de la Reynière et al. *Almanach des gourmands* vol. 1 (2a ed. Lutetiae, 1803) pp. 103-104

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **butyrum** spectant. |
Nephronis anatomia.
**Tubulus renalis colligens** vel brevius **tubulus collector** in anatomia renum est pars tubularis quae urinam e plurium nephronum tubulis contortis distalibus colligit atque per partem medullae sale maxime saturatam usque ad calycem renalem ducit. Tubi collectores apud mammalia maximi momenti sunt ad aquam sive in organismo retinendam sive ex organismo emittendam, ita ut volumen aquae in toto organismo sibi constans maneat. Nam illi tubi qui urinam dilutam (100 mOsm apud homines) recipiunt sine vasopressino impermeabiles sunt. Econtra si cellulae tubuli lumen cingentes vasopressinum (antidiureticum hormon) ligant aquaporinas (hoc est canales aquae permeabiles) membranae suae inserunt. Tum aqua sponte sua per osmosim, ut a liquore dilutiore ad liquorem saturatum (nam medulla renalis infima sale et urea saturata est), e tubulo collectore exit et in sanguinem remeat. Osmolaritas urinae humanae usque ad 1200 mOsm condensari potestː tum aquà quam plurimà servatà substantiae inutiles per urinam parum dilutam excerni possunt. Ita per vasopressinum mammalia homoeostasem aquae moderantur. Rodentia quaedam in desertis aridis viventia (exempli gratia *Dipodomys ordii*) urinam usque ad 5500 mOsm saturare valent; ne bibere quidem eis necessarium estː aqua metabolica aut in victu reperto utuntur.

Non tantum vasopressino respondent cellulae tubuli colligentis sed etiam aliis hormontibus ut aldosteroni qui iontum Na+ ex urina recuperationem stimulat aut auriculari natriuretico factori qui contrarium efficit et iontum Na+ ex urina recuperationem inhibet (natriureticus = natrium in urina, auricularis quia ille factor e cellulis auriculi sive atrii cordis emittitur cum pressio sanguinis crescit). Aliae substantiae e sanguine in urinam per easdem cellulas tubuli collectoris excernuntur ut ionta K+ (aldosterone instigante) vel H+ (ad sanguinis ceterorumque humorum corporalium aciditatem moderandam).

Notae
-----

1. ↑  Stefan Kreida, Susanna Törnroth-Horsefield, "Structural insights into aquaporin selectivity and regulation", *Current Opinion in Structural Biology*, 2015(Augustus)ː 126-134.
2. ↑  Nielsen S. Chou C. L. Marples D. Christensen E. I. Kishore B. K. Knepper M. A. (Feb 1995). "Vasopressin increases water permeability of kidney collecting duct by inducing translocation of aquaporin-CD water channels to plasma membrane". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America **92** (4): 1013-7 doi:10.1073/pnas.92.4.1013.
3. ↑  Olga Komarynets, Alexandra Chassot, Eva Bernabeu, Jan Czogalla, Isabelle Roth, Nicolas Liaudet, François Prodon, Johannes Loffing, Eric Feraille. 2019. "Aldosterone controls primary cilium length and cell size in renal collecting duct principal cells", The FASEB Journal.
4. ↑  Carolyn Yucha, "Renal regulation of acid-base balance", *Nephrol Nurs J*, 2004: 201-8.

Fontes
------

* Sherwood, Klandorf, Yancey, *Animal physiologyː from Genes to Organisms*, 2013ː cap. 12 et 13.
* Elaine N. Marieb et Katja Koehn, *Anatomie et physiologie humaines* (undecima editio), Pearson, 2019 cap. 25 et 26.

Nexus externi
-------------

* Osmoregulation apud Aquaportail (Francogallice)
Flumen *Malakatyn* in insula Liachovensi maiore
**Insulae Liachovenses** sunt pars archipelagi Sibiriae Novae australis, quae freto Demetrii Laptevii a terra continente et freto Sannikovii ab insula Cortinae ceterisque insulis Anjou separata est. In Oceano Glaciali Septentrionali (Arctico) inter maria Lapteviorum et Sibiricum Orientale iacent, nunc pars rei publicae Iacutiae Foederationis Russicae sunt. 

Iaia insula anno 2013 primo visa
Insulae Liachovensis maior et Liachovensis minor archipelagi insulae principales sunt, ad occidentem ab iis *Stolbovoj* insula minor sita est; prope ad Stolbovoj duae insulae abolitae sitae erant, Basilii (*Vasil'jevskij*) et Symeonis (*Semënovskij*), prima annis sexagesimis saeculi XX et secunda annis tricesimis a mari destructae (nam his locis, ubi terra congelatione aeterna tota constricta est, talis abolitio bene nota est). Prope ad has insulas perditas anno 2013 insula nova arenosa *Iaia* inventa est. 

Ab Iacobo Permiakov et Mercurio Vagin anno 1712 incentae sunt, sed nomine Ioannis Liachov appelatae, qui circa annum 1773 his locis mammuthorum ossa quaerebat.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Ляховские о-ва*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
**Dieta Imperii Germanici VI** parlamentum Theodiscum erat, quae 31 Iulii 1932 electa est. Iam 12 Septembris eiusdem anni ante tempus dissoluta est.

Cur suffragium ante tempus haberetur
------------------------------------

Franciscum de Papen cancellarium factionis DNVP, qui 1 Iunii 1932 a praeside rei publicae Paulo de Hindenburg nominatus erat, minima pars legatorum Dietae Imperii Germanici V adiuvit. Itaque ab Hindenburg impetravit, ut statim parlamentum dissolveret. Papen, qui omnino sine parlamento regere voluit, dies suffragiorum quam diutissime distulit et in diem 31 Iulii 1932 destinavit.

Certamen suffragiorum
---------------------

Anno 1932 acumen Depressionis oeconomicae magnae erat. Eo anno plus quam sexies centena milia hominum in Germania occupati non erant. Itaque factiones extremae dextrae vel sinistrae calumnias acerrimas in alias factiones adhibebant neque a vi abstinuerunt. Nonnulli homines iis diebus necati sunt. De Papen autem hac facultate oblata in consilium ministrorum Borussiae democraticum Ottonem Braun (SPD) consulit et administros 20 Iulii 1932 dimisit. Deinde vigiles Borussiae, maximae terrae Germaniae, a cancellario de Papen regebantur.

Eventus suffragii
-----------------

Factiones extremae NSDAP et KPD hoc suffragio etiam fortiores facti sunt, de Papen autem auxilium paucorum tantum legatorum factionis DNVP habuit:

| Factio | Centesima | Auctio/Diminutio | Numerus legatorum | Auctio/Diminutio |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| NSDAP | 37,3% | +19% | 230 | +123 |
| SPD | 21,6% | -2,9% | 133 | -10 |
| KPD | 14,3% | +1,2% | 89 | +12 |
| Centrum | 12,4% | +0,6% | 75 | +7 |
| DNVP | 5,9% | -1,1% | 37 | -4 |
| Factio Popularis Bavarica (BVP) | 3,2% | +0,2% | 22 | +3 |
| Factio Theodisca Popularis (DVP) | 1,2% | -3,3% | 7 | -23 |
| Factio Theodisca Democratica (DDP) | 1,0% | -2,8% | 4 | -16 |
| Ceterae Factiones | 3,5% | -7,7% | 11 | -56 |

Consessus et res disputatae
---------------------------

Consessus tumultuosus 12 Septembris 1932
Non saepius quam bis Dieta Imperii VI convocata est: 30 Augusti Hermannus Göring praeses Dietae electus est. 12 Septembris Dieta diffidentiam consilii ministrorum Papen constituit et idcirco statim a praeside rei publicae Hindenburg dimissa est. De Papen solus cancellarius Germaniae fuit, qui numquam apud legatos Dietae Imperii orationem habuit.

Nexus interni
-------------

* Index Legatorum Dietae Imperii Germanici (Res Publica Vimariana) VI

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
**Tributum progressivum** est systema contributionum "quo ab aliquo certo limite annuorum reditum ascendendo omnes reditus hoc limite superiores in quasdam classes seu gradus per modum scalae distribuuntur, quibus tributa respondeant non constanti sed progressiva proportione crescentia."

Etiam Praeconium Communisticum a Marx et Engels fortum tributum progressivum de reditibus ad aequum ius laboratorum postulat.

Etiam Thomas Piketty tributum progressivum gradu internationali postulat ratione redistributionis divitiarum, reditus et capitale ad democratiam sanam implemendum.

Nexus interni
-------------

* Civitas subsidii socialis
* Egalitarismus
* Tributum ex reditibus
* Tributum pro divitis

Notae
-----

1. ↑  Theodorus Meyer, *Institutiones iuris naturalis seu philosphiae moralis universae secundum principia S. Thomae Aquinatis ad usum scholarem,* pars I, "Ius naturae generale". Friburgi Brisgoviae Sumptibus Herder MDCCCLXXXV (1885) Argentorati, Monachii, in urbe S. Ludovi Americana, p. 664.
2. ↑  Praeconium Communisticum, sectio II.
3. ↑  Thomas Piketty, *Le Capital au XXIe siècle*, pars IV.
Wikidata Vladimirus Dachno
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 7 Martii 1932; Zaporizhia  
*Obitus*: 28 Iulii 2006; Kiovia  
*Patria*: Unio Sovietica, Ucraina  

**Memoria**

*Sepultura*: Baikove Cemetery  

**Vladimirus Auxentii filius Dachno** (Ucrainice Володимир Авксентійович Дахно, tr. *Volodymyr Avksentijovyč Dachno*; natus Zaporizhiae in urbe Ucrainica, tunc in URSS, die 7 Martii 1932; mortuus Kioviae die 28 Iulii 2006 2006) fuit pictor, moderator, et scriptor artis animandi Ucrainicus Sovieticus, anno 1988 Praemio Publico Ševčenkiano RSS Ucrainicae annoque 1996 titulo Artificis Popularis Ucrainae ornatus. Eius brevibus pelliculis comicis animatis de Cosacis Zaporoviensibus innotuit.

Notae
-----

1. ↑  "Автор мультсериала о казаках умер во сне"

Nexus externi
-------------

* Pagina de Vladimiro Dachno in *Encyclopaedia Ucrainica Contemporanea.* **(Ucrainice)**
* Pelliculae animatae Vladimiri Dachno de Cosacis apud *Youtube.*
Orator, bellator, operarius in *Li livres dou santé*, libro Francico saeculi XIII
**Statûs regni** fuerunt magni latique societatis ordines qui in Europa Christiana a medio aevo usque ad primum aevum modernum obtinebant. Variae rationes ad sodales societatis humanae in status digerendos per tempus exortae et evolutae sunt.

Inde a saeculo IX scriptores Europaei affirmabant societatem in tres ordines divisam esse, qui erant primo oratores sive clerus, secundo bellatores sive nobilitas, tertio operarii sive rustici. Hoc erat systema ideologicum quod non omnino veris rebus socialibus respondebat. 

Alii status varie in diversis locis et temporibus definiebantur. Hodie praesertim notum est ratio trium statuum in quos societas Franciae in regimine antiquo (*Ancien Régime*) usque ad res novas anni 1789 dividebatur. Primus status ex clero, secundus ex nobilitate, tertius ex rusticis urbanisque constabat. Rex autem nullius statûs esse habebatur.

Aliis in terris, ut in Russia, rustici urbanique status separatos componebant, et quartus status constabat ex rusticis. Aliquando pauperes agro carentes nullius status esse habebantur iureque privabantur. In Anglia, duo status in parlamento iura sua habebant: domini (nobilitas et clerus) et "communes", seu plebs.

In scriptis Latinis
-------------------

Aelfricus grammaticus in epistula Vulstano archiepiscopo inscripto inter annos 1002 et 1005 tres ordines sic describit:

> 
> Suspicor non latere almitatem tuam tres ordines fore in ecclesia Dei: laboratores, bellatores, oratores. Ordo laboratorum adquirit nobis victum, et ordo bellatorum debet armis patriam nostram ab incursibus hostium defendere, et ordo oratorum, id sunt clerici et monachi et episcopi, qui electi sunt ad spiritalem militiam, debent orare pro omnibus et servitiis seu officiis Dei semper insistere et fidem catholicam predicare et sancta charismata dare fidelibus. Et omnis qui ad istam militiam ordinatur, etsi antea secularia arma habuit, debet ea deponere tempore ordinationis et assumere spiritalia arma.
> 
> 
>

Nexus interni
-------------

* Classis socialis
* Feudalismus
* Ordo socialis
* Status quartus
* Tribus (India)
* Varna (Hinduismus)

Notae
-----

1. ↑  *Dictionary of Medieval Latin from British Sources* apud ΛΟΓΕΙΟΝ, s.v. "status"
2. ↑  Timothy E. Powell, "The 'Three Orders'", 112.

Bibliographia
-------------

* Duby, Georges. 1978. *Les trois ordres: ou, L'imaginaire du féodalisme.* Lutetiae: Gallimard.
* Pelz, William A. 2016. "The Rise of the Third Estate." In *The French People Revolt: A People's History of Modern Europe,* 40–51. Pluto Press. ISBN 978-0-7453-3246-8. JSTOR j.ctt1c2crfj.8.
* Powell, Timothy E. 1994. "The 'Three Orders' of Society in Anglo-Saxon England." *Anglo-Saxon England* 23: 103–32.
* Rigby, Steve. 2010. "Three estates." In *The Oxford Dictionary of the Middle Ages.* Oxoniae: Oxford University Press.
Wikidata Universitas Panthei et Assacii
Res apud Vicidata repertae:Universitas Panthei et Assacii: logotypusUniversitas Panthei et Assacii: logotypus
Universitas  
*Civitas*: Francia  
*Situs*: Lutetia, Singapura, Mauritius, Dubai, Melodunum
**Rectio**

*Rector*: Guillaume Leyte  
Situs interretialis  
*Praetorium*: Lutetia;
**Origo**

*Inceptio*: 1971  

**Tabula aut despectus**

Universitas Panthei et Assacii: imagoUniversitas Panthei et Assacii: imago
**Universitas Panthei et Assacii** seu **Parisiensis II** (Francogallice: *Université Panthéon-Assas*, brevius *Assas*) est universitas publica anno 1970 Lutetiae in urbe condita. Heres est priscae scholae iuris Parisiensis. A duobus sitibus principalibus illius universitas appellata est, altero in platea Panthei, altero in via Assacii.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

Situs principalis universitatis, in platea Panthei.
* Pagina officialis
Wikidata Imerethia
Res apud Vicidata repertae:
mchare  
*Civitas*: Georgia  
*Locus*: 42°10′0″N 42°59′0″E  
*Nomen officiale*: იმერეთის მხარე  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Georgia  
*Territoria finitima*: Mingrelia et Suania Superior, Guria, Meschetia et Dzhavachetia, Carthlia Interior, Radscha-Letschkumia et Suania Inferior
**Forma**

*Area*: 6 516 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Cytaea  
*Subdivisiones*: Baghdati Municipality, Vani Municipality, Zestafoni Municipality, Samtredia Municipality, Sachkhere Municipality, Cytaea, Terjola Municipality, Tqibuli Municipality, Kharagauli Municipality, Khoni Municipality, Tsqaltubo Municipality, Chiatura Municipality
**Vita**

*Incolae*: 481 500  
*Sermo publicus*: lingua Georgiana  
*Zona horaria*: UTC+04:00  

**Tabula aut despectus**

Imerethia: situsImerethia: situs
**Imerethia** (Georgiane იმერეთი) esr regio historica Georgiae et nunc regio administraiva (*mchare*). Media civitate in fluxu superiore et medio Phasidis fluminis sita est, Cytaea urbs est Imerethiae caput. Iugum Mescheticum finis Imerethiae australis et iugum Lichense orientalis et Equi fluvius occidentalis est. Iugo Lichensi a Carthlia et Equi fluvio a Mingrelia separata est. A saeculo XV ad saeculum XIX regnum Imerethicum sui iuris exsistebat.

Vallis Tskaltsitelae fluminis Imerethiae prope ad Tschaltubo urbem

Notae
-----

1. ↑  Caroli Koch(de) *Catalogus plantarum, quas in itinere per Caucasum*... pp. 244, 245.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°10′0″N 42°59′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Treccani |

* *Enciclopedia-Italiana*
* *Britannica* anni 1911
Lacus Baical.

**Baical,** seu **Baikal**  (Russice Байкал, tr. *Bajkal*; Buriatice Байгал, tr. *Bajgal*) est lacus aquae dulcis in re publica Buriatia et regione Ircutensi meridianae Siberiae Orientalis partis Russiae situs.

Descriptio
----------

Area huius lacus est 31.5 milia chm2. Longitudo est 636 chm. Latitudo media 48 chm, latitudo maxima 79.4 chm est. Baical est profundissimum aquarium continentale in orbe terrarum. Eius profunditas media est 730 m, profunditas maxima (in parte media) est 1680 m. Volumen aquae in hoc lacu est circa 23 milia chm3. Baical circa 1/5 aquae dulcis superficialis mundi habet.

Flumina et insulae
------------------

Сirca 336 flumina in Baicalem fluunt (maxima illorum sunt Selenga, Angara Superior et Bargusinus), sed solum Angara fluvius ex hoc lacu effluit (et se in Ieniseam effundit). Lacus insulas habet non multas; notae sunt Olchon et Leporum insulae. Sanctus Nasus nunc paeninsula est, sed clarum est, ut insula magna fuerit, quae aliquot milia annorum limo a fluminibus Bargusino et *Čivyrkuj* allato in parte media cum litore lacus isthmo arenoso coniuncta est.

Flora et fauna
--------------

Lacus Baical faunam et floram multimodas unicasque habet, inter quas circa 600 species plantarum et plus quam 1200 species animalium, quorum circa 80 centesimae solum ibi habitant; *Epischurella baikalensis* copepodum parvum et piscis *Coregonus migratorius* eorum notissimi sunt.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Georgius Gmelin, *Flora Sibirica sive historia plantarum Sibiriae*, tomus I. Petropoli, 1747, p. XII. (Textus apud *Google Books*) P. S. Pallas, *Zoographia rosso-asiatica.*
2. ↑  *Atlas Russicus*, p. 7.

Bibliographia
-------------

* Г. И. Галазий, "Байкал (озеро в Сибири)" in *Большая Советская Энциклопедия* ed. 3 (Encyclopaedia Sovietica Magna): fons principalis huius commentationis
* Alexei V. Kouraev et al. "Giant ice rings on lakes and field observations of lens‐like eddies in the Middle Baikal (2016–2017)" in *Limnology and Oceanography* (17 Octobris 2019)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **lacum Baicalem** spectant (Озеро Байкал, Lake Baikal). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 53°18′10″N 108°0′17″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Treccani |

* Pagina de lacu Baicale *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
* Situs interretialis de lacu Baicale **(Russice)**
* Mare Baikal cum partibus fluviorum Lenae, Argun, Selengae et Angarae ac circum jacentibus territoriis (Ioannis Truscotii tabula anni 1775)
Regio Insubrica
**Regio Insubrica** est geographica regio Helvetiae meridianae et Italiae septentrionalis. Euroregio sub hoc nomine Latino anno 1995 constituta Ticinum pagum Helveticum cum Italicis provinciis finitimis comprehendit, videlicet Verbanensi in Pedemontio, Varisiensi et Novocomensi in Langobardia. Anno 2007 provinciae Leucensis et Novariensis additae sunt. **Insubria** autem, nomen aevo nostro Italiane usitatum, apud nonnullos metropolem Mediolanensem terrasque Langobardicas quae olim ad ducatum Mediolanensem pertinuerunt comprehendere solet.

Nomen ex appellatione Insubrium derivatur, gentis Gallorum qui in Gallia Transpadana ad orientalem Ticini fluminis ripam incolebant, urbe capitali Mediolano. Gentile nomen Latinum "Insuber", recentius verbum adiectivum "Insubricus -a -um" leguntur.

Notae
-----

1. ↑  "Eques Insuber": Livius, *Ab Urbe condita* 22.6.3
2. ↑  Cf. nomen zoologicum *Acrotylus insubricus* (Scopoli, 1786)

Bibliographia
-------------

* "Gallia Cisalpina" in Gulielmus Smith (1854). *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Londinii: Walton & Maberly

Nexus interni
-------------

* Lingua Insubris

Nexus externi
-------------

* Comunità di lavoro Regio Insubrica
* Università dell'Insubria
* Associazione culturale Terra Insubre
* Domà Nunch - Moviment Econazional per l'Insubria
* Sito per la promozione turistica integrata della Regione dei Laghi Prealpini
* *Infoinsubria*
* "InInsubria.it"
**Res Publica Aegaea** proclamata est anno 1912 in insulis Dodecanesi. Legati populi Graeci harum insularum, nuper e dominatione Imperii Ottomanici liberati a militibus classis Italicae, ad monasterium Sancti Ioannis Theologi insulae Patmi congregaverunt et die 4/17 Iunii 1912 rem publicam autonomam inceperunt. Diebus insequentibus vexilla Rei Publicae, cruce albo in campo caeruleo praefingentia, super domos urbis Rhodi alibique videbantur.

Bello Italo-Turcico concluso, mense Octobri eiusdem anni in foedere Lausannae insulas Dodecanesi ad Imperium Ottomanicum reddere placuit populumque de proclamatione autonomiae veniam habere. Itali autem insulas retinuerunt annoque 1915 in forma territorii Italici reduxerunt.

Nexus interni
-------------

* Insulae Aegaeae (antiquum gubernium Italiae)
* Dodecanesus (nomus Graeciae)

Notae
-----

1. ↑  Anglice "State of the Aegean", "Autonomous State of the Aegean", "State of the Aegean Sea".
2. ↑  David Jayne Hill, "The Janina-Corfu Affair" in *The American Journal of International Law* Vol. 18, No. 1 (Jan. 1924), pp. 98-104; ; *Greece* apud www.worldstatesmen.org.
3. ↑  *The Times* (Londinii, 20 Iunii 1912) p. 5.
4. ↑  William Miller, *The Ottoman Empire and Its Successors, 1801-1927* (3a ed. 1927) p. 497.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Alcestes et Admetus a daemonibus infernis lacessiti. Amphora Etrusca Vulcis reperta.
In mythologia Graeca **Admetus**, regis Pheretis filius, Pheris in Thessalia regnavit et Alcestidem, regis Iolcorum Peliae filiam, uxorem duxit e qua Eumelum genuit, Troiani belli heroem.

Fabula
------

Postquam cyclopes occidit Apollo anno servitutis a Iove damnatus boves Admeti custodivit et dominum suum magni aestimavit. Qua de causa Admeto Alcestidis matrimonium adfectanti opem tulit. Nam puellae pater Pelias nisi ei qui bigas leone et apro iunctas sibi adferret filiam non daturum stipulaverat. Matrimonio autem peracto sacra solita deis faciendo Dianae oblitus est novus maritus. Nec moraː cum thalami portam aperiret ingentem serpentium numerum intra invenit, quod mortem proximam ei portendebat. Quem tum Apollo dolo adhibito Parcis subripuitː at infernales potestates mortuum debitum flagitabant nec quidquam amplius deo concesserunt quam ut si alius pro Admeto volens moreretur, ita diutius regi vivere liceret. Nec quisquam alius - ne parentes quidem - pro Admeto in umbrarum regnum descendere voluit nisi uxor Alcestis. Postremo sive sponte sua Persephone eam reddidit sive Hercules ex inferis eam solis luci reddidit. Quae fabula argumentum praeclaro dramati Euripidis praebuit. Idem argumentum et Sophocles et Phrynichus tractaverunt, quorum tragoediae hodie deperditae sunt. Musicis modernis pluribus hoc placuit themaː Georgius Fridericus Handelius, Christophorus Willibaldus Gluck, Iohannes Baptista Lully etc. de Alcestide et Admeto dramata cantata composuerunt.

Notae
-----

1. ↑  *Ilias* II.713-5.

Fontes
------

* *Apollodori bibliotheca* I.9.15 et III.10.4.
* Aristophanes *Vespae* 1238 cum scholia.
* Euripides, *Alcestis*
* Hyginus, *Fabulae* 49-51.
* Ovidius, *Ars amatoria* II.239.
* Tibullus, *Elegiae* II.3.11

Plura legere si cupis
---------------------

* Gilbert Charles-Picard, "Interprétation du thème du mariage d'Admète". *Bulletin de la Société nationale des Antiquaires de France*, 1963ː 60-61
* Maurice Croiset, "Observations sur le rôle d'Admète dans l'Alceste d'Euripide", *Revue des Études Grecques*, 1912ː 1-11
* Ritter, Julius (1875). *De Euripidis Alcestide*. typis Ratii

Nexus externi
-------------

* Admetus in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft
Centrum urbis
**Nordhusium** (Theodisce *Nordhausen*) est urbs in Thuringia septentrionali ad flumen Zorge sita. Anno 2022 exeunte habuit 41.339 incolas.

Descriptio
----------

Iacet haec urbs ad pedes meridionales Harthicorum montium. Statio finalis ferriviae Harthicae, quae apud Wernigerode incohatur, etiam hic invenitur.
Ecce res industrialiter confectae Nordhusii: textilia, machinae, spirituosa, producta chimica vitreaque.

Historia
--------

Urbs anno 1841
Orta est urbs anno 910 circiter apud burgum quoddam. Urbis libertates post 1220 nacta sunt. Tempore ab 1250 usque annum 1803, quando Borussiae subiceretur, oppidum sui potens imperiale erat.

Tempore Secundi belli pancosmici haud procul ab urbe castra carceralia erant (Mittelbau-Dora), ubi sub terra rochetae fabricatae sunt. Post gravissima damna pyrobolis ultimis belli diebus facta, cathedralis Catholica et Ecclesia Sancti Blasii inter alias res refectae sunt.

Res aspectabiliores
-------------------

* Bibliotheca municipalis Nordhusiana
* Flohburg, museum et bibliotheca
* Pinacotheca Meyenburg

Incolae illustres
-----------------

* Gerberga (Francia), ducissa
* Ioannes Gigas, poeta et humanista
* Iustus Ionas, reformator
* Lotharius de Maizière, vir politicus

Bibliographia
-------------

* Uwe Gerig: *Nordhausen. Historie – Heimat – Humor*. Gerig, Königstein im Taunus 1991, ISBN 3-928275-09-7.
* Rainer Hellberg, Paul Lauerwald: *Nordhausen – Tor zum Harz*. Nordhusii 2004, ISBN 3-00-014133-2.
* Gabriele Scholz: *Nordhausen in alten Ansichten.* Sutton, Erfordiae 2002, ISBN 978-3-89702-421-2 (hic in interreti)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nordhusium** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Νορτχάουζεν ("Nordhusium") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

* Situs proprius

Notae
-----

1. ↑  Sleumer, Alfred: *Kirchenlateinisches Wörterbuch*, Limburg a.d.Lahn 1926, Nachdruck 2006, ISBN 3-487-09333-2, p. 551.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

**Summa sententiarum** (inter 1138 et 1141 confecta), ut dicitur, sex tractatibus theologicis constat, quorum primus de tribus virtutibus theologalibus, sancta Trinitate et Incarnatione Verbi, secundus de creatione et statu angelicae naturae, tertius de creatione statuque humanae naturae, quartus de sacramentis in generali et praeceptis divinis, quintus de sacramento baptismi, et sextus de sacramento confirmationis, eucharistiae, paenitentiae et extremae unctionis tractat. In pluribus codicibus et in *Patrologia Latina* septimus tractatus de coniugio invenitur, qui a Gualterio de Moritania compositus est.

Alii codices summam sententiarum Hugoni Sancti Victoris expliciter ascribunt, sed in hac attributione errare nunc ab omnibus agnoscuntur. Alii certe cuidam Hugoni ascribunt, sed de cognomine silent, quam ob rem Marcel Chossat auctorem Hugonem de Moritania et non Hugonem Sancti Victoris esse proposuit, sed haec attributio maxime dubitanda est. Alii Odoni episcopo Lucensi ascribunt, quae attributio correcta esse potest, quamvis paululum super hunc Odonem sciatur.

Fontes ex quibus auctor huius operis hausit includunt *Summam de sacramentis* Hugonis Sancti Victoris, *Tractatum de Trinitate* Gualterii de Moritania, sententias quae cum verbis "Deus itaque summe" incipiunt, et fortasse sententiae quae cum verbis "Principium et causa omnium" incipiunt (*Sententiae Anselmi*).

Maior pars *Summae sententiarum* in *quattuor libros sententiarum* Petri Lombardi incorporata est. Hoc opere quoque Magister Rolandus Bononiae usus est.

Lege etiam
----------

* Gastaldelli, Ferruccio. "La ‘Summa sententiarum’ di Ottone da Lucca: Conclusione di un dibatto secolare." *Salesianum* 42 (1980): 537-46.
* Wielockx, Robert. "La sentence ‘De caritate’ et la discussion scolastique de l’amour." *Ephemerides theologicae Lovanienses* 58 (1982): 50-86, 334-54; 59 (1983): 26-45.

sine pondere critico:

* Chossat, Marcel. *La Somme des Sentences: Oevre de Hugues de Mortagne vers 1155, avec préface et introduction par J. de Ghellinck, S.J.* Spicilegium Sacrum Lovaniense, Études et Documentes 5. Louvain: "Spicilegium Sacrum Lovaniense" Bureaux, 1923.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
A verbis **Nemniuus istas reperit literas** incipit textus brevis in libro Commonei (manuscripto saeculi IX bibliothecae Bodleianae) repertus. Haec sunt verba:

> Nemniuus istas reperit literas uituperante quidem scolastico Saxonici generis quia Brittones non haberent rudimentum; at ipse subito ex machinatione mentis suae formauit eas ut uituperationem et hebitudinem deieceret gentis suae; de figuris et de nominibus dicens ...– Nemniuus

sequitur in manuscripto figura alphabeti Runici ad linguam Cambricam scribendam inventi. Liber manuscriptus anno 820 confectum est: igitur "Nemniuus" fortasse idem est ac Nennius historicus, auctor *Historiae Brittonum* paulo post annum 796 scriptae, qui et ibi se praetendit scribere "aliqua excerpta ... quae hebitudo gentis Britanniae deiecerat".

Nexus externi
-------------

* Figura alphabeti Nemnii

Bibliographia
-------------

* *Nennius: British History, and The Welsh Annals* ed. John Morris (Chichester: Phillimore, 1980) pp. 1-2.
* Ifor Williams in *Bulletin of the Board of Celtic Studies* vol. 7 no. 4 (1935) p. 380 ff.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Christiana (sancta ancilla)
Res apud Vicidata repertae:Christiana (sancta ancilla): imagoChristiana (sancta ancilla): imago
*Nativitas*: 296; Cappadocia  
*Obitus*: 27 Ianuarii 335; Bodbe Monastery  

**Memoria**

thaumaturgus (*feriae die* 14 Ianuarii, 15 Decembris)
Icona sanctae Christianae
**Christiana**, **sancta** et **ancilla** cognominata (sive *Nina* sive *Nunia*; Georgice წმინდა ნინო, Graece Ἁγία Νίνα Ἰσαπόστολος) fuit sancta. Festum eius ab Ecclesia Orthodoxa die 14 Ianuarii Calendario Iuliano (27 Gregoriano), ab Ecclesia Catholica die 15 Decembris celebratur.

Constantino Magno imperatore (306-337) captivata cum Iberis in Georgia vixit atque ibi virtute praedicationibus miraculisque curiam regalem pupulumque Georgianum in partem religionis Christianae duxit.

Christiana patrona Congregationis sororum sanctae Christianae est. Iuventutem femineam docendi causa vidua Victorii de Méjanés anno 1807 in oppido Argancy congregationem condidit, cuius domus principalis ab anno 1808 Mettis sita est.

Notae
-----

1. ↑  "She is simply referred to as *sancta Christiana ancilla*, "St. Christiana, a maidservant," though possibly "a holy Christian maidservant" was intended": Donald Attwater, *Golden Book of Eastern Saints* (1938) p. 25 Fons citationis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sanctam Christianam** spectant. |

* Photographa ecclesiae sepulcralis Christianae (en)
* Tyrannii Rufini Historia Ecclesiastica I (en)
* Friedrich Wilhelm Bautz, "CHRISTIANA (Nina, Nunia)" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1)  col. 1004 **(Theodisce)**
***Friends*** (Anglice; Latine 'Amici') est comoedica series televisualis Americana a David Crane et a Marta Kauffman creata, quae in canale *NBC* a 22 Septembris 1994 ad 6 Maii 2004 emissa est, in 236 partibus, unaquaque circiter 20–22 minutas durante, consistens. Argumentum ad gregem sex amicorum Manhatae habitantium pertinet.  Programma in multis civitatibus iam emittitur.

 -5 (magnopere corrigenda) *Latinitas huius paginae magnopere corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Actores ac personae
-------------------

* Principales Actores
* Jennifer Aniston ut  Rachel ViridiaGuenevera Aniston ut Rachel Green
* Courteney Cox ut Monica GellerCourteney Cox ut Monica Geller
* Elisabetha Kudrow ut Phoebe BuffayElisabetha Kudrow ut Phoebe Buffay
* Matthaeus LeBlanc ut Iosephus TribbianiMatthaeus LeBlanc ut Iosephus Tribbiani
* Matthaeus Perry ut Chandler BingMatthaeus Perry ut Chandler Bing
* David Schwimmer ut Ross GellerDavid Schwimmer ut Ross Geller

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Friends*** spectant (Friends (TV series), Friends (1994 TV series)). |

* De '**Friends'** in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
* Situs publicus, www2.warnerbros.com
Modo horologico a summa parte: despectus in caeliscalpos e Burnett's Mound; Monumentum Veteranorum Viae Kansiae; "Tribute to the State of Kansas"; Bibliotheca Publica Topecae et Shawnee Comitatus; Turris Jayhawk; Schola Superior Topecana.
Insigne et vexillum.
Tabula geographica Topecae, 1869.
Magna Statio per Terram, prior statio ferriviarum, anno 1927 aperta.
**Topeca** (Anglice *Topeka*; lingua Kansa *Tó Pee Kuh*) est caput Kansiae, civitatis Civitatum Foederatarum, et sedes Shawnee Comitatus. Patet ad Fluvium Kansiam in media Comitatus Shawnee regione in Kansia septentriorientali inter Medias Civitates Foederatas. Secundum censum anni 2010, numerus incolarum urbanarum erat 127 473. In Area Statistica Metropolitana Topecana, quae comitatus Shawnee, Jackson, Jefferson, Osage, et Wabaunsee comprehendit, incolae 233 870 eodem anno numerabantur. Topeca **Urbs Aurea** vulgo appellatur.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Vb. adiect. "Topekaënsis", cf. nomen biologicum *Sedgwickia topekaensis*
3. ↑  Geographic Names Information System, US Geological Survey, US Department of the Interior, "Feature Detail Report for: Topeka" (situs accessus 10 Decembris 2018).
4. ↑  "2010 City Population and Housing Occupancy Status". U.S. Census Bureau .
5. ↑  Anglice "Golden City."

Nexus interni
-------------

* Kansia Cruda
* Kansia Territorium
* Magnae Planities

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Topecam** spectant. |

* *Enyclopaedia Britannica,* ed. 11a (1911).
* Situs proprius.
* Camera Commercii Maioris Topecae.
* Societas Historica Civitatis Kansiae.
* Topeca apud Open Directory Project
* Tabula geographica Urbis Topecae, KDOT.
Ioannes Holbein senior a se ipso pictus
**Ioannes** vulgo *Hans* **Holbein** (natus fere 1460 Augustae Vindelicorum, mortuus fere 1525 Basileae aut Issenheim) Germanicus pictor et pater Holpenii fuit.

Vita
----

Basilica Sanctae Mariae Maioris depicta
A Martino Schongauer inspiratus sensim genus fabricandi sibi proprium habuit vetera reiciens. In operibus maxime egregius admiremur vivacitatem dramaticam magnam cum coloribus coruscantibus et expressione acerrima. Figurae excusae pedibus manibusque paulum inclari secundum naturam moventur; episodis serialibus typicis exprimuntur momenta tam gracilia scurriliaque quam rustica facetaque. Homines domestici secundum mores contemporaneos sculpti pulcherrime testimonium temporis sui perhibent.
Opera eius magna sunt quattuor imagines alarum ad altare ex vita Deiparae ex Abbatia Vinea in Weingarten (Virtembergia) (nunc autem in ecclesia cathedrali Augustana; anni 1493), partes arae Fani Dominicanorum Francofurtensis, altaris arae ex Abbatia Caesariensi, scaenae sedecim Passionis Christi et vitae Marianae (1502; in Pinacotheca Monacensi) necnon *Basilica Sanctae Mariae Maioris* (1499) et *Basilica Sancti Pauli extra muros* (circa 1504) cum effigie patris Holbein et filiorum Ambrosii Ioanniculique. 
Emolumento progrediente et in ara Sanctae Catharinae (1512; in pinacotheca Augustana), in ara Sancti Sebastiani (1515-16; in Pinacotheca Monacensi), in *Vitae puteo* (1519; Olisipone genus Renatorum aemulans expressionem, colores, animas pictas porro auxit. Extra haec multas delineationes habemus et pugillares Basileae, Berolini et Hafniae servati. E quibus maximi momenti Berolinenses esse feruntur. Effigiem sui anno 1515 fecit, caput capillis longis et barba, quae in museo Cantiliacensi invenitur. Crumina autem aegrotante Augusta Vindelicum ei relinquenda et Alsatia appetenda erat.

Bibliographia
-------------

* Eduard His:  "Holbein, Hans der Ältere", in: *Allgemeine Deutsche Biographie*, vol. 12 (Lipsiae: Duncker & Humblot, 1880), p. 713–715.
* Hans Reinhardt: *Holbein, Hans der Ältere.* In: *Neue Deutsche Biographie* (NDB). Band 9, Duncker & Humblot, Berlin 1972, S. 513–515 (Digitalisat).
* Bruno Bushart: *Hans Holbein der Ältere*. Editio altera. Bonnae 1965, Hofmann Verlag, Augustae Vindelicum 1987, ISBN 3-922865-22-4.
* Katharina Krause: *Hans Holbein der Ältere*. (=Kunstwissenschaftliche Studien Band 101), Deutscher Kunstverlag, Monaci/Berolini 2002, ISBN 978-3-422-06383-9.
* *Hans Holbein d. Ä.: die Graue Passion in ihrer Zeit.* Catalogum expositionis edidit Elsbeth Wiemann. Hatje Cantz, Ostfildern 2010.
* Christoph Trepesch: *Augsburger Altmeister*. (=Arsprototo 4/2011)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Holbein** spectant. |

* Opera apud Zeno
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

 X Window System (circa 1990) pro Unix
Cursor muris selectionem multiplicem faciens in scriptorio KDE.
**GUI,** siglum verborum **Graphica Usoris Interfacies** (ex *graphical user nterface* phrasi Anglica),") est novarum tabularum fundamentum monitorii..

GUI in informatica est siglum pro *graphical user interface,* quod interfacies utentium utentes facultates gubernare habile dat cum machina electronica praecipue computatros telephonosque gestabilis inter alia, utilitantibus imaginibus in monitorio quam textis mandantibus, qualiter sunt menues, icones, indices, capsa dialogii, botones radii, checkbox etc.

GUI est genus 'Interface', alia est 'CLI'(Command line Interface = Interfacies linearum mandatorum). Quoti elementum imaginii repraesentat informaticam aut mandamentum aut programmaticam informaticam qua sinat utens communicet cum non solum computatore sed etiam telephono, dispensatore pecuniae machina (Anglice ATM), machina contabilis (cash register), etc. Etiam in summo GUI est programmatica qua usorem praebet gubernare quasi tangibile super monitorium. GUI facit faciliter gubernare computatorem quod evolvit ex mandantibus linearis ex CLI et differentiae vendibiliae sunt pro X-Window (ex GNU/Linux), et Mac OS X, et MS-Windows.

Fontes
------

1. ↑  "Definition of GUI at Dictionary.com"
2. ↑  Martinez, W. L. (2011), Graphical user interfaces. WIREs Comp Stat, 3: 119–133. doi: 10.1002/wics.150
3. ↑  "window manager Definition". *PC Magazine*. Ziff Davis Publishing Holdings Inc.

Fons Anglice ex Wikipedia
Tanais| Tanais in regione Rostoviensi(prope *Kalininskij* vicum) |
| Longitudo | 1870 chm |
| Altitudo fontis | 180 m |
| Decursus aquae | 680 m³/s |
| Area systematis | 422 000 chm² |
| Fons | Regio Tulensis |
| Ostium | Palus Maeotis |
| Regio | Russia Europaea |

**Tanais** (Graece antiqua: Τάναϊς), vulgo ***Don*** (Russice Дон), est flumen in parte Europaea Russiae.

Geographia
----------

Tanais cum accolis suis principalibus in tabula geographica picta
Tanais, e loco prope urbem *Novomoskovsk* regionis Tulensis per regiones Tulensem, Lipetzkensem, Voronegiensem, Volgogradensem et Rostoviensem Foederationis Russicae fluens, circiter 1870 chiliometra patet et in sinum Taganrogensem paludis Maeotidis prope Asoviam urbem se effundit. 

Pons trans Tanaim in *Lebedian* urbe
Circa 5200 accolas habet, quarum maximae Tanais Minor a dextra parte et Choper Medvedinaque a laeva sunt; ceteri Voronegia, Sosna, Pantzina, Manycz Occidentalis etc. Canale Volgo-Tanaitico receptaculum aquae Tzimlianicum, solum, quod aquis Tanaitis impletur, cum Volga coniunctum est.

Urbium ad Tanaim sitarum maximae sunt Voronegia et Rostovia ad Tanaim; ceteri Asovia, Rhatanais, Kalitva (nunc vicus) etc.

Historia
--------

Plutarchus dicit nomen fluminis e Scytho verbo *dan* originem ducere. Cum antiqui opinarentur Tanain e Riphaeis Montibus surgísse, revera fons prope Tulam, quae urbs 550 milia passuum, vel 800 km in septentrione a ponto Euxino iacet. Tanais fluit in paludem Maeotidem, apud Sarmatas, gentes quorum arx (prope hodiernam Asoviam regionis Rostoviensis sita) *Tanais* vocabatur.

Hoc flumen, quod tantum impetum exhibit, ut antiqui crederent hoc numquam gelare, finis Europae habetur.

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~ - t. 4, p. 345.   
Adiectivum *Tanaiticus* (*Scythicae potor Tanaiticus undae*, Sidonius Apollinaris); binomina *Romanogobio tanaiticus, Lepus tanaiticus, Tragopogon tanaiticus, Astragalus tanaiticus, Agropyron tanaiticum, Ceratophyllum tanaiticum, Dorcadion (Cribridorcadion) pusillum tanaiticum, Genísta tanaítica, Onósma tanaítica, Cobitis tanaitica* etc.; cf. et fontes ad *Cosacos Tanaiticos*.

Nexus interni
-------------

* Cosaci Tanaitici
* Rhombites

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tanaim** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°0′44″N 38°16′40″E, 47°5′11″N 39°14′19″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon |

* Pagina de Tanai *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
'**Chubby' Brown** (cui nomen verum est **Royston Vasey**), natus die 5 Februarii 1945 in Middlesbrough, Anglia, est comoedus Anglicus notus ob facetiam sordidam. Tanto opprobrio habetur actus eius a nonnullis ut prohibeatur et a multis theatris et ab agendo in programmatibus televisionalibus.

Insignia nota Brown sunt galea aviatoris cum perspicillo protectivo, et vestitus e centone factus. Typice incipit actus eius quodam ritu ubi audientes simul repetite cantant "You fat bastard!" ("Nothe obese!") dum Brown saltationem riduculam agit antequam ad microphonium appropinquans exclamat "Fuck off!" ("Fututi abite!")

Editiones "Video" et DVD
------------------------

* From Inside The Helmet (1990) (Part of the '40 Years Of Fun And Filth' Boxset)
* The Helmet Rides Again (1991)
* The Helmet's Last Stand (1992) (Part of the '40 Years Of Fun And Filth' Boxset)
* Chubby Brown Exposed (1993)
* Jingle Bollocks (1994)
* Clitoris Allsorts (1995)
* Saturday Night Beaver (1996)
* Obscene and Not Heard (1997)
* Chubby Goes Down Under and Other Sticky Places (1998)
* You Fat Bastard! (1999)
* Thunder Bollocks (2000)
* Stocking Filler! (2001)
* Standing Room Only! (2002)
* Bad Taste (2003)
* Giggling Lips (2004)
Wikidata Regio Rostoviensis
Res apud Vicidata repertae:Regio Rostoviensis: insigneRegio Rostoviensis: insigneRegio Rostoviensis: vexillumRegio Rostoviensis: vexillum
regio  
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 47°52′0″N 41°11′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Russia  
*Territoria finitima*: Regio Voronegiensis, Regio Volgogradensis, Calmuccia, Territorium Stauropolitanum, Territorium Crasnodarianum, Regio Donetskensis, Regio Luganskensis, Res publica popularis Luganskensis, Res publica popularis Donetskensis
**Forma**

*Area*: 101 800 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Rostovia ad Tanaim  
*Subdivisiones*: Peschanokopsky District
**Gestio**

*Praefectus*: Vasily Golubev  

**Vita**

*Incolae*: 4 181 486  
*Zona horaria*: Tempus Mosquanum, Europe/Moscow  

**Commemoratio**

*Paean*: Vskolykhnulsya, Vzvolnovalsya Pravoslavnyy Tikhiy Don  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: 61, 161
**Tabula aut despectus**

Regio Rostoviensis: situsRegio Rostoviensis: situs
**Regio Rostoviensis** vel **Rostovensis** (Russice Ростовская область, tr. *Rostovskaja oblast')* est subiectum Foederationis Russicae, anno 1937 creatum, et ab anno 2000 in Districtum (Circulum) Foederalem Meridianum Russicum inclusum. Aream 100 967 chm2 et circa 4 236 milia incolarum (anno 2016) habet. Metropolis regionis est Rostovia ad Tanaim, aliae urbes Asovia, Rhatanais, Taganrogium, Urbs Tanais Minoris sunt. Tanais et accolae eius (Tanais Minor et Manycz Occidentalis) flumina regionis maxima sunt; receptaculum aquae Tzimlianicum in regione constructum est.

Notae
-----

1. ↑  "Rostoviensis" (de regione Rostoviae ad Tanaim): ,
2. ↑  "Rostovensis" (de regione Rostoviae ad Tanaim):

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 47°52′0″N 41°11′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **regionem Rostoviensem** spectant. |

* Situs interretialis officialis gubernatoris et administrationis regionis Rostoviensis **(Russice)**
Taurus aeneus Phalaridis (opus fictile saec. XVI p.C.n.)
**Phalaris** (Graece Φάλαρις) fuit tyrannus Acragantinus in Sicilia ab anno 570 a.C.n. usque ad mortem, cui Perillus Atheniensis inventor praeclarum taurum aeneum creavit, taurum Phalaridis appellatum.

Vita
----

Incertum est quando Phalaridis natus sit et variae sunt historiae de eius vita ante tyrannidem: originis Rhodiae dicitur esse, sed etiam Astypaleae traditur natus esse. Certe 570 a.C.n. rerum potitus est et per sedecim annos Acraganta tyrannus gubernavit. Tam ferox atque crudelis fuit ut verbum "Phalarismus" (Graece Φαλαρισμός), "mores tyrannicos" significans, crearetur ab equite Romano scriptoreque T. Pomponio Attico. Phalaride tyranno, inventor Perillus Atheniensis instrumentum supplicii, appellatum taurum aëneum, creavit et Phalaridi praebuit. Taurus aëneus in ventre ostiolum habebat: moriturus inibat et claudebatur et, igne sub tormento accenso, atrociter necaretur, quia metallum igne calefactum eum assabat. Eiulatus viri tormento in sonos similes mugitibus taurorum conversi sunt. Phalaris, obstupefactus, Perillum iussit tormentim inire. Qui ante mortem liberatus est, sed, iubente tyranno, pauco post ex rupe deiectus est. Anno 554 a.C.n. seditione contra Phalaridem Acragante orta, tyrannus imperio spoliatus atque occisus est. In ipso tauro aëneo dicitur periisse.

Phalaris in litteris
--------------------

Primus vir qui scripsit de Phalaride fuit Pindarus, poëta Graecus, in primo carmine Pythio. Lucianus Samosatensis de Phalaride scripsit in libris "Phalaris I" atque "Phalaris II". Decimus Iunius Iuvenalis in satira octava mentionem tyranni fecit et Aristoteles apologum a poeta Stesichoro de eodem memorat.

Trivia
------

Romae in "Museo di criminologia" (*museo criminologiae*) exemplum huius tauri monstruosi expositum est populo videndum.

Notae
-----

1. ↑  Cicero, *Ad Atticum* 7.12.2
2. ↑  Aristoteles, *Ars Rhetorica* II.20 (1393b)
3. ↑  Claudio Rendina, *Crimini da Museo la Tortura fa show,*  In: La Repubblica 26.1.2003.

Bibliographia
-------------

* "Phalaris" in William Smith, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (Londinii: Taylor & Walton, 1844-1849 ~)
Wikidata Colobrarium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 40°11′0″N 16°26′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 064  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Materana  

**Geographia**

*Superficies*: 66.61 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Rotunda Maris, Fanum Sancti Michaelis Archangeli, Senesium, Tursia, Favalis Sancti Cataldi, Noja  

**Tabula aut despectus**

Colobrarium: situsColobrarium: situs
Colobrarium
**Colobrarium** (-ii, *n.*) (alia nomina: *Colubrarium*, *Colubraria* ac *Colubrara*) (Italiane: *Colobraro*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 320 incolarum, in Regione Lucania et in Provincia Matheranensi situm. Incolae *Colubrarienses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

### Sententia

Sententia municipalis est: *MAGIS MAGISQUE FULGEAT URBS*.

Municipia finitima
------------------

* Fanum Sancti Archangeli (PZ),
* Noia (PZ),
* Rotundella,
* Senisium (PZ),
* Tursium,
* Favalis Sancti Cataldi.

Nexus interni
-------------

* Lucania (*regio*),
* Provincia Matheranensis,
* Mathera (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Colobrarium** spectant. |