recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

 -3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Iacobus Knjažnin
Res apud Vicidata repertae:Iacobus Knjažnin: imagoIacobus Knjažnin: imago
*Nativitas*: 3 Octobris 1740; Pscovia  
*Obitus*: 14 Ianuarii 1791; Petropolis  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Familia**

*Coniunx*: Ekaterina Kniazhnina  
*Proles*: Aleksandr Yakovlevich Knyazhnin, Boris Yakovlevich Knyazhnin  

**Memoria**

*Sepultura*: Smolenskoye Orthodox Cemetery  

**Iacobus Boris filius Knjažnin** (Russice: Яков Борисович Княжнин, tr. *Jakov Borisovič Knjažnin*; natus Pscoviae die 3 [14] Octobris 1740, mortuus Petropoli die 1 [12] Ianuarii 1790) fuit poëta, fabularum scriptor, ac linguista Russicus.

Vita
----

Natus est Pscoviae anno 1740 seu 1742. Parentes eius erant nobiles. Pater, cuius nomen fuit Boris Ioannis filius, fuit vicegubernator Pscoviae. Anno 1756 Petropolim venit. Studebat in gymnasio Academiae Scientiarum, ubi discebat multas linguas. Simul Knjažnin scribebat carmina et odas. Post finem gymnasii nominatus est interprens Collegiae rerum externarum. Post nominatus est adiutantus.?

Anno 1769 scripsit primam? eius drama. Regina Russiae amavit hanc? et Iacobum Knjažnin habuit in favore reginae.

Anno 1773 factus est delictum ab eo, tamen non carnificatus est. Scripsit anno 1789 tragoediam, cuius nomen est "Vadimus Novgorodis" (Russice: Вадим Новгородский, tr. *Vadim Novgorodskij)*

Mortuus est anno 1791.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iacobum Knjažnin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Wikidata Breda
Res apud Vicidata repertae:Breda: insigneBreda: insigne
*Civitas*: Nederlandia  
*Locus*: 51°35′20″N 4°46′33″E  
*Numerus incolarum*: 183 456  
*Zona horaria*: UTC+1  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Breda  

**Geographia**

*Superficies*: 128.68 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Alphen-Chaam, Etten-Leur, Gilze en Rijen, Moerdijk, Oosterhout, Zundert  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Vratislavia  

**Tabula aut despectus**

Breda: situsBreda: situs
**Breda** est urbs Nederlandiae in provincia Brabantia Septentrionali sita. Censu anno 2017 habito, 183 634 incolas habet. Mentio urbis iam anno 1125 facta est. In Medio Aevo fuit caput Baroniae Bredanae.

Pinacotheca
-----------

* Deditio Bredae, annis 1634–5 a Didaco Velázquez picta*Deditio Bredae*, annis 1634–5 a Didaco Velázquez picta
* Portus BredaePortus Bredae
* Magna Ecclesia (Grote Kerk) BredaeMagna Ecclesia (*Grote Kerk*) Bredae

Notae
-----

1. ↑  "Dioecesis Bredana" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bredam** spectant. |

* Situs publicus communis **(Batave, Anglice)**
Insigne indicat proprietatem privatam esse.
**Dominium** sensu latiori dicitur, quidquid ad bona nostra pertinet, quidquid nostrum est, sive corporale sive incorporale sit. Si haec generalis dominii notio in res corporales transfertur, efficitur notio dominii sensu strictiori (dominium simpliciter dictum). Hoc igitur ad notionem et naturam suam consistit in rei corporalis proprietate i.e. in eo, ut res ad nos pertineat scilicet res nostra sit. Ad naturam suam dominium est ius illimitatum et exclusivum. Itaque comprehendit ius quocumque licito modo de rei substantia disponendi, eam possidendi, ea utendi, et aliorum dispositiones ab ea arcendi.

De dominio jure Romano
----------------------

Secundum brocardicum clarissimum «proprietas est ius utendi et abutendi re sua quatenus iuris ratio patitur». Iurisconsulti res esse in abusu dicunt, quae usu omnino consumuntur et pereunt.

Primum mancipium tantum erat Romanis, ubi ius in rem per vim accipiebatur (nam mancipium dictum est a *manu capere*).

«Ceterum cum apud cives Romanos duplex sit dominium (nam vel in bonis vel ex iure Quiritium vel ex utroque iure cuiusque servus esse intellegitur), ita demum servum in potestate domini esse dicemus, si in bonis eius sit, etiamsi simul ex iure Quiritum eiusdem non sit: Nam qui nudum ius Quiritium in servo habet, is potestatem habere non intellegitur».

«Sequitur, ut admoneamus apud peregrinos quidem unum esse dominium; nam aut dominus quisque est aut dominus non intellegitur. Quo iure etiam populus Romanus olim utebatur: aut enim ex iure Quiritium unusquisque dominus erat aut non intellegebatur dominus. Sed postea divisionem accepit dominium, ut alius possit esse ex iure Quiritium dominus, alius in bonis habere».

De dominio jure commune
-----------------------

Bartolus de Saxoferrato legem interpretans (Dig. 41.2.17.1) his verbis definivit: «dominium est ius de re corporali perfecte disponendi, nisi lege prohibeatur».

Notae
-----

1. ↑  Ferdinandi Mackeldeii, *Systema iuris Romani hodie usitati*, Lipsiae, sumptibus Io. Conr. Hinrichsii, 1847, p. 350
2. ↑  Gaius, *Institutiones*, I.54
3. ↑  Gaius, *Institutiones*, II.40

Nexus interni
-------------

* Divitiae
* Hereditas
* Ius in rem
* Relationes productionis
* Servitus (ius)
* Usus fructus
* *Der Ursprung der Familie, des Privateigentums und des Staats*
* *La propriété, c'est le vol!*

Nexus externi
-------------

* De proprietate apud paginam universitatis Staffordiensis **(Anglice)**
* The history of Roman law: translated with the author's permission By Joseph-Louis-Elzéar Ortolan, Iltudus Thomas Prichard, David Nasmith, John Cutler, Butterworths, 1896 (Google Books)**(Anglice)**
* De proprietate in Lexicono Carolo Marx dicato **(Germanice)**
* Thesis:Il diritto di proprietà e il potere espropriativo dello Stato nella Costituzione e nel diritto vigente **(Italiane)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Vasconia (discretiva)

Territoria septem Vasconiae
Signum territoriorum Vasconum
**Vasconia** (Vasconice: *Euskal Herria*) est territorium historicum ubi Vascones incolaverunt. Hodie, a partibus nationalisticis Vasconicis verba **Euskal Herria** est terra septem historicarum regionum, fere historicis areis Vasconicae linguae consentaneis, componitur. Hoc territorium quoque Vasconice vocatur *Zazpiak Bat* 'Septem unum (faciunt, sunt)'. Immo dicitur Pompaelonem caput Vasconiae esse.

Regiones inclusae in hoc territorio sunt tres provinciae Communitatis Autonomae Vasconicae cum Navarra et Pago Vasconico Francico. Vasconice, territoria Cispyrenaica vel Hispanica *Hegoalde* (id est, meridie regione) dicuntur, dum territoria Transpyrenaica vel Francica *Iparralde* (id est, septentrione regione). *Hegoalde* constat Alavam, Biscaiam, Ipuscoam atque Navarram. *Iparralde* constant Lapurdum, Subolam et Navarram Inferiorem.

| Nomen Latinum | Nomen Vasconicum | Nomen Alterum |
| --- | --- | --- |
| Biscaia | *Bizkaia* | *Vizcaya* (H.) |
| Alava | *Araba* | *Álava* (H.) |
| Ipuscoa | *Gipuzkoa* | *Guipúzcoa* (H.) |
| Navarra | *Nafarroa* | *Navarra* (H.) |
| Lapurdum | *Lapurdi* | *Labourd* (Fr.) |
| Subola | *Zuberoa* | *Soule* (Fr.) |
| Navarra Inferior | *Nafarroa Beherea* | *Basse-Navarre* (Fr.) |

Nexus interni
-------------

* Vasconia
* Lingua Vasconica
* Vascones
* Euskadi Ta Askatasuna
* Versolarismus
* Gastronomia Vasconica
* {{locvasc}}

Territoria Vasconica

|  |  |
| --- | --- |
|  | Territoria VasconicavexillumInsigne |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Iparralde seu Pagus Vasconicus: | Lapurdia Lapurdia • Navarra Inferior Navarra Inferior • Sula Sula |
| Hegoalde seu Vasconia Cispyrenaica: | Alava Alava • Biscaia Biscaia • Guipuzcoa Ipuscoa • Navarra Navarra |

 |
|  |
**Anyte** (Graece Ἀνύτη; Tegeae nata extremo saeculo quarto a.C.n) fuit poetria Graeca cuius nobis pervenerunt epitaphia atque epigrammata.
Apud antiquos homines pernota erat nomine μελοποιός (Latine "modulatorum carminum scriptor"); Antipater poeta Thessalonicensis censuit eam inter Musarum competitrices quasi "*Homerum muliebris sexus*" esse. 
Verisimile est Anytam cuidam Peloponnesiacae scholae praefuisse ac docuisse Leonidam Tarentinum artem poeticam. 

Nihil plane Anytae lyricorum usque ad hodierna tempora servatum est; attamen pervenerunt 21 epigrammata Dorice scripta, ex quibus duodeviginti sunt in Anthologia Palatina servata. Argumenta sunt de amore patriae et de hominum societate Arcadiae; de locis rusticis more Theocriteo eleganter enarratis; at praecipue de morte hominum vel bestiarum tragice descripta.

In exemplum:

Ἀκρίδι, τᾷ κατʹ ἄρουναν ἀηδόνι, καὶ δρυοκοίτᾳ
τέττιγι ξυνὸν τύμβον ἔτευξε Μυρώ,
παρθένιον στάξασα κόρα δάκρυ· δισσὰ γὰρ αὐτᾶς
παίγνιʹ ὁ δυσπειθὴς ᾤχετʹ ἔχων Ἀίδας.
*Gryllo, agrorum lusciniae, gerentique*
*cicadae vitam in quercubus sepulcrum posuit Myro,*
*candidas effundens lacrimas pueriles: nam duo*
*crepundia gratissima atrox eripuit Hades.*

Notae
-----

1. ↑   *Anthologia Palatina* IX, 313.
2. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 190, 202, 208, 215, 649, 724.
3. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 190; Latine reddidit usor Vicipaedianus.

Bibliographia
-------------

* H. Beckby, *Anthologia Graeca*, Monaci, 1966.

Nexus interni
-------------

* Nossis
* Epicedion
* Theocritus
*Vide etiam paginam discretivam:* Complutum (discretiva)


Wikidata Complutum (Hispania)
Res apud Vicidata repertae:Complutum (Hispania): insigneComplutum (Hispania): insigne
*Civitas*: Hispania  
*Locus*: 40°28′55″N 3°21′51″W  
*Numerus incolarum*: 196 888  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Alcalá de Henares
**Gestio**

*Praefectus*: Judit Piquet Flores  
*Procuratio superior*: Autonoma Matriti Communitas, Madrid Province, Corona Castellae  

**Geographia**

*Superficies*: 88 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Q6107376, Q5767265  
*Territoria finitima*: Anchuelo, Daganzo de Arriba, Meco, San Fernando de Henares, Turricula Ardozensis, Torres de la Alameda, Villalbilla, Camarma de Esteruelas, Azuqueca de Henares, Los Santos de la Humosa  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Alba Iulia, Didacopolis, Lublinum, Fort Collins, Petroburgum, Talence, Guanajuato City, Azul, Alajuela, Veneria, Mons Albanus  

**Tabula aut despectus**

Complutum (Hispania): situsComplutum (Hispania): situs
Forum *Cervantes*

  

**Complutum** et serius **Alcala** (Hispanice: *Alcalá de Henares*) est urbs circiter 195 982 incolarum (anno 2021) in Communitate Matriti in Hispania, ad ripas fluminis Faenarii.

Praeclari cives
---------------

Compluti olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi praeclari viri atque feminae, inter alios:

* Iustus et Pastor, martyres
* Catharina Aragonensis, regina Angliae
* Ferdinandus I, Imperator Sacri Romani Imperii
* Michael de Cervantes, scriptor clarissimus
* Manuel Azaña y Díaz, secundus et postremus Praeses Secundae Rei Publicae Hispanicae

Loci
----

* Universitas Complutensis (Historica)
* Compluti Urbis Universitas
* Museum Archaeologicum Regionale Communitatis Matriti

Nexus interni
-------------

* Bibliotheca Nationalis Hispaniae

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~
2. ↑  Roderici Ximenii *Historia de Rebus Hispaniae sive Historia Gothica* IV.XI; I. Fernandez Valverde eddidit apud "Corpus Chrisitianorum continuatio Mediaevalis" 72, Brepols
**Leonidas Tarentinus** (Dorice Λεωνίδας ὁ Ταραντῖνος; Tarenti natus circiter anno 330 a.C.n – Alexandriae mortuus sane ante dimidium saeculum tertium a.C.n.) fuit poeta Graecus ex maximis epigrammatum scriptoribus.

Tarenti vixit usque ad annum 272 a.C.n. Bello Tarentino confecto; dein exsul ex Magna Graecia aufugit. Ut est in eius epigrammatis, etsi captivitatem effugerat, vitam gessit miseram et errabundam. Attamen Leonidas semper mollicies et luxuries contempsit, vitam affirmans esse beatam in tranquillitate animi atque modesta ratione, quod μετριότης antiquitus (seu *aurea mediocritas*) appellatum est. Propositum hoc maxime gratum fuit poetis Latinis, praesertim Q. Horatio Flacco.

*Noli tabescere: te nudae aediculae accipeant,*
*a foculo parvo et crepitanti tantum refotae,*
*etiam si placentas ex rudi farina factas edis*
*quas ipse tu tuis manibus depsis in arca,*
*tibique obsonium est aliquantum menthae et thymi*
*et salis, dulcedinis et amaritudinis mixtura.*
Nobis pervenerunt amplius quam centum epigrammata longiora solito, quasi poeses elegiacae, argumenta quorum sunt de humilium egenorumque condicione, definite et diligentissime ennarata; de litteris Graecis, nam carmina Homero et Pindaro et Anacreonti et aliis dicata scripsit; de mortibus atrocibus hominum; de sua vita. Nam hoc modo scripsit in praeclaro epigrammate in sepulcrum suum ficto: 

*Admodum ex Italia remotus ego iaceo et e Tarento,*
*patria mea; hoc mihi miserius est morte.*
*Non vita fuit vita [mea] exsulis; atqui me Musae* 
*amaverunt, suavitatem accipio pro doloribus.*
*Nomen non evanuit Leonidae: dona illa*
*Musarum id conclamant in omnes soles.*

Notae
-----

1. ↑  *Anthologia Palatina* VI, 302: in hoc epigrammate in principio saeculi tertii a.C.n scripto, Leonidas sese dicit esse "senem" (Graece: ὁ πρέσβυς).
2. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 715, 736, 302 et cetera.
3. ↑  E.g. vide *Carmina* I, 9.
4. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 736; Latine reddidit usor Vicipaedianus.
5. ↑   *Anthologia Palatina* VII, 504, 506 et cetera.
6. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 715; Latine reddidit usor Vicipaedianus.

Bibliographia
-------------

* H. Beckby, *Anthologia Graeca*, Monaci, 1966.

Nexus interni
-------------

* Anyte
* Nossis
* Poesis elegiaca
**Nossis** (Graece Νοσσίς; Locrorum Epizephyrorum nata in extremo saeculo quarto a.C.n.) fuit poetria Graeca antiqua quae epigrammata pepigit. Meleager Gadarensis, in anthologia *Corona*, eam nominavit inter maximos Graecos lyricorum scriptores; Antipater Thessalonicensis poeta de Nosside una cum Anyta mentionem fecit inter poetrias Musarum ipsarum aemulas .

Nobili genere nata, sane vitam suam in thiaso Aphroditi sacrato gessit, non aliter a Sappho; nam in claro epigrammate ipsa Nossis quendam nexum cum poetria Lesbia ostendit:

Ὢ ξεῖν', εἰ τύ γε πλεῖς ποτὶ καλλίχορον Μιτυλάναν
τᾶν Σαπφοῦς χαρίτων ἄνθος ἐναυσαμέναν,
εἰπεῖν, ὡς Μούσαισι φίλαν τήνᾳ τε Λοκρὶς γᾶ
τίκτε μ' ἴσαν χὤς μοι τοὔνομα Νοσσίς, ἲθι.
*Peregrine, si vela dirigis in Mitylenas venustas choreis,*
*in quibus Sapphūs flos erupit suavitatis,*
*dic me Musis gratam mihique terram Locrensem*
*matrem fuisse; mihi nomen est Nossis, ii nunc.*
Ex omnibus scriptis nobis tantum pervenerunt duodecim epigrammata quae servantur in Anthologia Palatina. Argumenta praecipua sunt de amore, maximo vitae dono; de rebus civilibus et militaribus Brutii antiqui; de gravitate poesis.

Notae
-----

1. ↑  *Anthologia Palatina* IX, 26.
2. ↑  *Anthologia Palatina* VII, 718; Latine reddidit usor Vicipaedianus.
3. ↑  *Anthologia Palatina* V, 170; VI, 132, 265, 273, 275, 353, 354; VII, 414, 718; IX, 332, 604, 605.

Bibliographia
-------------

* H. Beckby, *Anthologia Graeca*, Monaci, 1966.

Nexus interni
-------------

* Anyte
* Sappho
Wikidata Ramallah
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitas Palaestinae  
*Locus*: 31°53′49″N 35°12′6″E  
*Numerus incolarum*: 38 998  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: رام الله, רמאללה
**Gestio**

*Procuratio superior*: Ramallah and al-Bireh Governorate  

**Geographia**

*Superficies*: 16.3 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Hierosolyma, Surda, Ramallah, Beitunia, Abu Qash, Al-Mazra'a al-Qibliya, Ein Qiniya, Rafat  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Nidrosia, Toluca, Lublinum, Lutetia, Tolosa, Épinay-sur-Seine, Burdigala, Neapolis, Tifernum Tiberinum, San Fernando de Henares, Fanum Sancti Sebastiani, Bonna, Leodium, Hounslow, Amstelodamum, Bogota, Bonaëropolis, Portus Alacer, Santana do Livramento, Campus Magnus, Aquidauana, Florida, Muscatine, Moscua, Çankaya, Ioannesburgum, Urbs Fluminensis  

Despectus in Ramallah ex mare
**Ramallah** (Arabice رام الله *Rām Allāh*) est urbs Palaestina mediae Cisiordaniae decem chiliometra ad septentriones ab Hierosolyma, prope al-Bireh, in altitudine 880 metrorum sita. De facto munus capitis Auctoritatis Nationalis Palaestinae sive Civitatis Palaestinae fungitur. Olim erat urbs Arabica Christiana, sed nunc maior pars incolarum sunt Musulmani. Censu anno 2009 habito, 27 092 incolas habet.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 31°53′49″N 35°12′6″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ramallah** spectant. |

* Situs municipii Ramallah
Wikidata Regio Pscoviensis
Res apud Vicidata repertae:Regio Pscoviensis: insigneRegio Pscoviensis: insigneRegio Pscoviensis: vexillumRegio Pscoviensis: vexillum
regio  
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°19′0″N 29°15′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Russia  
*Territoria finitima*: Regio Vitebscensis, Regio Smolenscensis, Regio Tueriensis, Regio Novogardiensis, Regio Leninopolitana, Alūksne Municipality, Põlva County, Voru
**Forma**

*Area*: 55 300 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Pscovia  

**Gestio**

*Praefectus*: Mikhail Vedernikov  

**Vita**

*Incolae*: 620 249  
*Zona horaria*: Tempus Mosquanum, Europe/Moscow  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: 60
**Tabula aut despectus**

Regio Pscoviensis: situsRegio Pscoviensis: situs
**Regio Pscoviensis** (Russice Псковская область, tr. *Pskovskaja oblast'* ) est subiectum Foederationis Russicae, anno 1944 creatum, et ab anno 2000 in Districtum (Circulum) Foederalem Septentrio-Occidentalem Russicum inclusum. Cum regionibus Leninopolitana, Novogardiensi, Tueriensi et Smolenscensi Russiae atque cum Ruthenia Alba (regio Vitebscensis), Lettonia (Lettigallia) et Estonia contermina, aream 55 399 chm2 et circa 651 milia incolarum (anno 2015) habet. Caput regionis est Pscovia (*Псков*).

Hydrographia
------------

In ripa lacus Peipus regio sita est et paludes habet maximas. Velica, flumen regionis maximum, in Peipum effunditur, Lovotis et Scholona in Ilmenum, Usviata, Polota et Drissa in Duinam Occidentalem.

Urbes regionis
--------------

* Gdovia
* Isborscum
* Magni Luki
* Nevelia
* Opoca
* Ostrovia
* Petzuria
* Porchovia
* Sebesium

Notae
-----

1. ↑  *Rerum Moscoviticarum auctores varii...*, Amstelodami 1600, p. 162; *Respublica Moscoviae et urbes...*, Lugduni Batavorum 1630, p. 38; Aurelii Palmieri(en)*Nomenclator litterarius theologiae orthodoxae Russicae ac Graecae recentioris*, vol. I, 1910, pp. 141, 165; Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 129. (Textus apud *Google Books*)
  
Vel **Pskovensis**, — Alexandri Turgenev  *Historica Russiae Monimenta...*, vol. I, p. 268. Cf. binomina *Meeksiella pskovensis, Ctenurella p. Ripidiorhynchus p. Irboskites p.*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°19′0″N 29°15′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **regionem Pscoviensem** spectant. |

* Situs interretialis administrationis regionis Pscoviensis
Wikidata Mamnoon Hussain
Res apud Vicidata repertae:Mamnoon Hussain: imagoMamnoon Hussain: imago
*Nativitas*: 23 Decembris 1940; Agra  
*Obitus*: 14 Iulii 2021; Karachium  
*Patria*: India Britannica, Pakistania  

**Officium**

*Officium*: President of Pakistan, Governor of Sindh  
*Munus*: politicus, conductor  

**Consociatio**

*Factio*: Pakistan Muslim League (N)  
*Religio*: Islamus
Mamnoon Hussain (ad dextram partem) anno 2014 pictus
**Mamnoon Hussain**, litteris Arabicis ممنون حسین *Mamnūn Ḥusain* (Agrae in India natus die 23 Decembris 1940; mortuus anno 2021), olim mercator vestimentarius, fuit politicus et a die 9 Septembris 2013 praeses Pakistaniae. Familia Mamnoon Hussain ex India migravit anno 1949. Alumnus est universitatis Karachiensis et Instituti Administrationis Negotiatoriae eiusdem urbis. Gubernator provinciae Sindiae anno 1999 electus, rebus novis in Pakistania mox motis, eodem anno ex officio deiectus est.

Nexus externi
-------------

* Haroon Rashid, "Mamnoon Hussain: Pakistan's 'invisible' president" apud *BBC Urdu* (3 Martii 2014)

Praesides Pakistaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iskander Mirza • Ayub Khan militaris • Yahya Khan militaris • Zulfikar Ali Bhutto • Fazal Ilahi Chaudhry • Muhammad Zia-ul-Haq militaris • Ghulam Ishaq Khan • Wasim Sajjad • Farooq Leghari • Wasim Sajjad • Muhammad Rafiq Tarar • Pervez Musharraf militaris • Muhammad Mian Soomro • Asif Ali Zardari • Mamnoon Hussain • Arif Alvi
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Pakistaniae |
|  |
Wikidata Conradus de Grunenberg
Res apud Vicidata repertae:Conradus de Grunenberg: imagoConradus de Grunenberg: imago
*Nativitas*: 1442; Constantia  
*Obitus*: 1494;   

**Officium**

*Officium*: Demarchus  
*Munus*: politicus, heraldist, scriptor  

**Memoria**

*Laurae*: Knight in the Order of the Holy Sepulchre  

**Conradus de Grunenberg**, autem *Conradus Grunenbergensis*, vulgo *Konrad von Grünenberg* (natus ante annum 1430; mortuus 1494), filius praefecti urbis Constantiae in Germania ibique educatus, fuit aulicus imperatoris Friderici III et architectus. Peregrinationem ad Terram Sanctam a mense Aprili usque in Decembrem 1486 fecit. Propter libros duos a se scriptos et pictos celebratur, videlicet *Armoriale* et *Descriptio Peregrinatione de Constantia a Ierusalem*.

Bibliographia
-------------

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Beschreibung der Reise von Konstanz nach Jerusalem#Bibliographia.
* Reginald Grünenberg, "Ritter Conrad, mein Vater und ich" in *Die Welt* (25 Augusti 2009)
* Andreas Klußmann, *In Gottes Namen fahren wir. Die spätmittelalterlichen Pilgerberichte von Felix Fabri, Bernhard von Breydenbach und Konrad Grünemberg im Vergleich*. Saarbrücken: Universaar, 2012. ISBN 978-3-86223-076-1
* "Ritter Konrad Grünenberg" in Philipp Ruppert, *Konstanzer geschichtliche Beiträge* (aliter *Konstanzer Beiträge zur badischen Geschichte*) fasc. 2 (1890) p. 34 sqq.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Conradum de Grunenberg** spectant. |

* Christof Rolker, "The baron who became an architect: (mis-)remembering Konrad Grünenberg (d. 1494)"
Khazne al-Firaun ("Thesaurus Pharaonis") visus per fauces, quibus urbs intratur.
Situs urbis
**Petra** (Graece Πέτρα [ˈpɛtʁa] „Saxa", Arabice البتراء al-Batrā’, Lingua Nabataea probabiliter Reqem vel Reqmu „Rubra") reliquiae sunt urbis antiquae in civitate hodierna Iordania, quae olim fuit caput regni Nabataeorum. Propter sepulcra templorum immanium instar e saxis scalpta culturae monumentum maximi momenti habetur. Die 6 Decembris anno 1985 Petra in indice Patrimonii totius mundi posita est.

Situs urbis
-----------

Petra a Philadelphia, capite Iordaniae, fere 250 chiliometrorum in meridiem versus sita est, loco depresso intra montes, ab oriente vallis Vadionis<ref name="Vadio">Vide lemma "*Wadi*" apud "*Lexicon Latinum Hodiernum*", auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo, ubi dicitur "**Wadi**, m *vadio, onis, f* [2014]; *alveus (plerumque) aridus, m* [NLL p.410,2] {vadio est verbum linguae esperanticae}".</ref [[Vadio Araba| Arabae]], quae a [[Mortuum mare|Mortuo Mari]] usque ad [[Aelaniticus Sinus|Aelaniticum Sinum]] patet.

== Historia ==
Petrae nomen [[Linguae Semiticae|semiticum]] erat Reqem vel Raqmu ("variis coloribus picta"), nomen commemoratum etiam in [[Manuscripta Maris Mortui|Manuscriptis Maris Mortui]] prope [[Quran]] repertis. Primo urbs [[Idumaea|Edomitarum]], deinde caput regni Nabataeorum facta est, qui mercaturam magnam et copiosam inter [[Arabia Felix|Arabiam Felicem]] et terras [[Mare Mediterraneum|Mari Mediterraneo]] adiacentes et imprimis [[Imperium Romanum]] dominati sunt.

Ad saeculum octavum Petra commercio diminuto rerumque natura in peius mutata relicta est, quamvis [[beduini]] cavis paene usque ad hos dies usi sint. Fuit [[Ioannes Ludovicus Burckhardt]] [[Helvetia|Helveticus]], qui Petram anno [[1812]] pro mundo occidentali repperit. 

== Vide etiam ==
\*[[Alilat]]

== Pinacotheca ==
<gallery>
Obelisk Tomb, Petra, Jordan1.jpg|Sepulcrum Obelisci.
Al-Siq, Petra, Jordan5.jpg|Ingressio urbis, fauces nomine Al-Siq.
The Treasury, Petra, Jordan4.jpg|Thesaurus Pharaonis, qui dicitur.
Petra-Theater.jpg|Theatrum temporis Romani.
Corinthian Tomb, Petra, Jordan1.jpg|Sic dictum Sepulcrum Corinthium.
Great Temple, Petra, Jordan4.jpg|Columnae Templi Magni.
Interior of the Street of Facades, Petra, Jordan11.jpg|Aspectus interioris sepulcri.
Palace Tomb, Petra, Jordan1.jpg|Sepulcrum regale.
The Monastery, Petra, Jordan4.jpg|Sepulcrum Ad Deir ("monasterium").
Petra.aqueduct.jpg|Aquaeductus in faucibus
Mosaic of the Petra Church, Petra, Jordan1.jpg|Opus tesselatum ecclesiae (byzantinum, fere 450–550).
Petra-Mosaic.jpg|Opus tesselatum ecclesiae (byzantinum, fere 450–550).
</gallery>

Bibliographia
-------------

* Christian Augé / Jean-Marie Dentzer: Pétra, la cité des caravanes. Gallimard 1999

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petram** spectant (Petra, Petra, Jordan). |
Nomina omnium praesidentium societatis
**Academia Nationalis Medicinae** (Francice: *Académie Nationale de Médecine*) est societas scientificorum Francicorum, cognitionibus medicinalibus dicata, anno 1820 constituta.

Historia
--------

Academia Nationalis Medicinae sub nomine *Académie Royale de Médecine* ("Academia Regalis Medicinae") a rege Ludovico XVIII anno 1820 constituta est, suadente Antonio Portal qui iunctionem trium societatum proposuit, scilicet Societatis Regalis Medicinae, Academiae Regalis Chirurgiae, Societatis Facultatis Medicinae. 

Academia ab initio Lutetiae sedebat apud Facultatem Medicinalem universitatis Parisiensis, postea inter annos 1824 et 1850 in *Rue de Poitiers*. Anno 1851 sub nomine novo *Académie Impériale de Médecine* ("Academia Imperialis Medicinae") apud Hospitalium Caritatis iuxta *Rue des Saints-Pères* sedem tenuit. Denuo in mansione separato (a Iustino Rochet aedificato) in *Rue de Bonaparte* locatur; anno 1947 nomen hodiernum nacta est.

Socii praecipui Academiae Nationalis Medicinae
----------------------------------------------

* Antonius Iosephus Jobert de Lamballe
* Victor Babeş
* Albertus Besson
* Ludovicus Eduardus Bureau
* Georgius Duhamel
* Andreas Chantemesse
* Ludovicus Ioannes Marius Daubenton
* Henricus Hallopeau
* Sigismundus Jaccoud
* Constantinus Levaditi
* Valentinus Magnan
* Ioannes Quenu

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Academia Nationalis Medicinae** spectant. |

* Situs Academiae
* Pagina ex *Annuaire des sociétés savantes de France*
> Abbas qui praeesse dignus est monasterio semper meminere debet quod dicitur et nomen maioris factis implere. Christi enim agere vices in monasterio creditur, quando ipsius vocatur pronomine, dicente Apostolo: Accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba, Pater. Ideoque abbas nihil extra praeceptum Domini quod sit debet aut docere aut constituere vel iubere, sed iussio eius vel doctrina fermentum divinae iustitiae in discipulorum mentibus conspargatur.—Regula Sancti Benedicti, 2 1–5.

Forma stemmatis abbatialis Ecclesiae Catholicae.
**Abbas** (a verbo Aramaico *abba* 'pater') initio fuit 
quilibet monachus venerabilis, sed a saeculo quinto aut sexto praeposito monasterii exceptus est. Monasteriis monialium praeest abbatissa. Imprimis ordines monastici Ecclesiae Catholicae, ut puta Benedictini sive Cistercienses, abbates sive abbatissas habent. Abbas sive abbatissa ab omnibus professis monasterii, quibus est ius eligendi, eligitur. Nomen electi episcopo dioecesano et Sedi Apostolicae nuntiatur; confirmatione opus non est. Deinde abbas electus aut abbatissa electa ab episcopo vel alio abbate benedictionem una cum insignibus pontificalibus (baculus, anulus) accipit, abbas saepe etiam mitram.

Nexus interni
-------------

* Abbatia
* Abbatia territorialis

Nexus externus
--------------

* De usu insiginium pontificalium recognoscendo, www.vatican.va



1. ↑
Aquae ductuum pars extrema in Villa Augusti prope *Portas Orlovianas* in chartula cursuali initio saeculi XX
**Aquae ductus Taitzenses** sunt systema canalium superficialium et subterraneorum et lacuum artificialium, quae aquas a fontibus Hannibalensibus prope *Taitzy* vicum ad Villam Augusti ducebat. A Friderico Gulielmo Bauer ingeniario annis 1772—1787 Catharina II regnante constructum est; longitudinem 15 chm habebat. Annis 1795—1799 partes ligneae lapideis submutatae sunt. Fontium et lacuum hortorum Villae Augusti suppeditandorum causa aquae ductus constructi sunt, sed re vera Villa Augusti et *Pawlowsk* urbes totae aquis Taitzensibus utebantur. Anno 1905 aquaeductu Orloviano constructo systema relictum est et destrui incepit; nunc fragmenta eius locis diversis inveniri possunt.

Notae
-----

1. ↑  F.J. Ruprecht, *Flora Ingrica*, vol. I, Petropoli 1860; p. 39 (Textus apud *Google Books*).
2. ↑  Russice *Ганнибальские ключи*.

Nexus externi
-------------

* Aquae ductus Taitzenses in *Encyclopaedia Petropolitana*
* Aquae ductus Taitzenses in *Lexico Encyclopaedico* anni 1858
**Mimnermus** (*-i, m.*; Graece Μίμνερμος) poeta Smyrnaeus elegorum VII saeculo a.C.n. 

Mimnermus natus esse Smyrnae ex stirpe Colophoniorum hodie saepe putatur. Secundum et Strabonem (*Geographica* 14.643) et Photium (*Bibl.* 319b.11), ille erat Colophonius, sed apud Sudam, ex Colophone vel Smyrna vel insula Dorica Astypalaea (?) venisse dicitur. Aliqui Colophonii autem ante annum 800 in Smyrna se locaverunt (cf. Herodotus 1.149f.).

Apud fragmentum 13 laudat Mimnermus militem qui in campo Hermio cum Lydiis pugnavit. Probabile est pugnatum esse cum Alyattes novissimo decennio septimi saeculi Smyrnae oppugnaverit.

Mimnermus notior est propter elegos qui ad amores, voluptatem iuventutis, turpitudinem senectutis pertinent. Propertius 1.9.9-10 dixit: "plus in amore valet Mimnermi versus Homero; / carmina mansuetus lenia quaerit Amor."

Ecce primum fragmentum:

τίς δὲ βίος, τί δὲ τέρπνον ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;  

     τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,   

κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,   

     οἷ' ἥβης ἄνθεα γίγνεται ἁρπαλέα   

ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ' ὀδυνηρὸν ἐπελθῇ   

     γῆρας, ὅ τ' αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,   

αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,   

     οὐδ' αὐγὰς προσορῶν τέρπεται ἠελίου,   

ἀλλ' ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·   

     οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός.

Quis est vita, quis est voluptas sine aurea Venere? Utinam moriar cum haec non iam curem, occultum amorem et mitia dona et torum, quicumque flores iunventutis viris et feminis valeant; cum molesta senectus adveniat, quae virum turpem et foedum facit, curae malae animum semper terunt, nec iucundum est lucem solis spectare, sed (ille senex) inimicus est liberis, turpis feminis; sic deus senectutem difficilem fecit.

Nexus interni
-------------

* G. Tanzolini, *Mimnermo* (1883), studium poetae cum notis et versione metrica fragmentorum.

* D. Campbell, *Greek Lyric Poetry* (Bristoliae, reimpr. 1998)

Nexus externi
-------------

* Zweisprachige Textauswahl zu den griechischen Lyrikern mit zusätzlichen Hilfen
* Mimnermus Graece apud www.greek-language.gr

Bibliographia
-------------

### Editiones

* M. L. West, *Iambi et elegi Graeci ante Alexandrum cantati* (Oxonii: Clarendon Press 1971-1972; editio nova 1989-1992; in uno volumine impressa 1998. ISBN 0-19-815266-3)
Wikidata Corax (rhetor)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1. millennium BCE; Syracusae antiquae  
*Obitus*: 5. saeculum a.C.n.;   

**Corax** (Graece Κόραξ), rhetor Syracusanus, Empedocli philosophi discipulus, quinto saeculo a.C.n floruisse tractatusque de arte sua primus scripsisse fertur, quorum operum exemplar iam exstat nullum.

Sic in dictionario historico quodam:

> Corax, antiquissimus rhetor Siculus, primus artem dicendi et praecepta conscripsit. Cicero in *Bruto*. Primus etiam extitit, qui artem dicendi mercede professus est, Tisiamque ea lege instituendum suscepit, ut mercedis partem praesentem numeraret, reliquam tum demum persolveret, cum in iuducio causa perorata, victoriam reportasset. Cum itaque non parum in arte profecisset, causam tamen nullam reciperet, idque fraude facere videretur, ne reliquum mercedis praeceptori persolveret, Corax hominem in ius vocat, causamque omnem in hoc dilemma confert. "Disce", inquit, "stultissime adolescens,utroque modo futurum quod postulo, sive viceris, sive condemnatus fueris. Nam a victore merces mihi ex pacto debebitur: cum ita inter nos convenerit, ut cum primam ex iudicio victoriam reportasses, reliquum mihi mercedis persolvertur. Sin ego vicero nihilominus iudicis laqueis teneberis, utpote sententiis iudicum condemnatus". Ad haec Tisias: "Imo" inquit, "tu potius disce, praeceptor sapientissime, neutro modo fore quod postulas. Nam si tu viceris, ex pacto nulla tibi debitur merces: quandoquidem ita convenit, ut eam tum demum persolverem, cum causa perorata victor discessissem. Sin ego vicero, quid, quaeso, expectes a victore iudicum calculis absoluto?" Quibus auditis iudices adulescentis ingenium admirati, feruntur acclamasse "κακοῦ κόρακας κακὸν ᾠόν" (latine "I, mali corvi malum ovum") alludentes nimirum ad Coracis nomen, quod Latinis corvum significat.– Carolus Stephanus, *Dictionarium Historicum* (1603)

Nexus interni
-------------

* Ars rhetorica
* Sicilia

Nexus externi
-------------

* De Arte rhetorica condita

Notae
-----

1. ↑  "Artium [sc. rhetoricum] autem scriptores antiquissimi Corax et Tisias Siculi" (Quintilianus, III, 1,8).
2. ↑   "Itaque, ait Aristoteles, cum sublatis in Sicilia tyrannis res privatae longo intervallo iudiciis repeterentur, tum primum, quod esset acuta illa gens et controversiae nata, artem et praecepta Siculos Coracem et Tisiam conscripsisse"
*Haec pagina de terra antiqua in Caucaso explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Alania" appellatur, vide Alania (discretiva).*

**Alania** fuit terra Alanorum, iuxta montes Caucasi Septentrionalis sita. 

In opere Constantini Porphyrogeniti *De administrando imperio* "supra montem Caucasum Alania regio" sic commemoratur: 
"Chazaris bellum inferre Uzi possunt utpote contermini. sic etiam princeps Alaniae, quia novem Chazariae regiones Alaniae adiacent; possuntque Alani, si velint, illos depraedari magnumque inde Chazaris damnum importare, atque eos rerum penuria premere. ex illis quippe novem regionibus Chazaris omnia ad victum necessaria suppeditantur", et "Alaniae principe cum Chazaris pacem non habente, sed imperatoris Romani amicitiam potiorem ducente, si illi in amicitia et pace perseverare nolint, potest ille ingenti Chazaros damno afficere, in viis excubando et ex improviso illos aggrediendo dum ad Sarcel et ad regiones Chersonemque profiscuntur. quodsi princeps ille operam ponat ut illis aditum prohibeat, alta sane pax erit in Chersone et in regionibus. Chazari quippe Alanorum irruptionem reformidantes, neque facultate data Chersonem et regiones cum exercitu invadendi, quia simul utrisque bellum inferre nequeunt, in pace degere cogentur."

Haec civitas Alanorum sui iuris, saeculis nono decimoque formata, initio saeculi tredecimi invasionis Mongolo-Tataricae causa dissoluta est.

Nunc Ossetia Septentrionalis, res publica autonoma Russiae, in parte territorii Alaniae antiquae sita, plene "res publica Ossetia Septentrionalis – Alania" appellatur.

Notae
-----

1. ↑  I.G. Stritteri *Memoriae populorum, olim ad Danubium, Pontum Euxinum, Paludem Maeotidem, Mare Caspium, et inde magis a Septemtriones incolentium...*
2. ↑  *Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae*, p. 80
3. ↑  Pagina de Alania *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae
4. ↑  Haec nomina rerum publicarum Caucasi Septentrionalis proponuntur in versione Georgii Capellani (*Loquerisne Latine?* Verterunt Elias Gimadeievius et Ioannes Silvanυs, οperi edendo praefuit Alexiυs Scatebranυs = *Капеллан Г.* Говорите ли Вы на латыни? / Пер. И. Р. Гимадеева, И. С. Селиванова; под ред. А. И. Солопова. — Moscuae 2021, p. 152-153):

	* Karaczaevo-Circassia — *Alania Prima*,
	* Cabardino-Balcaria — *Alania Secunda*,
	* Ossetia Septentrionalis — *Alania Tertia*,
	* Ingussetia — *Alania Quarta*,
	* Tsetsenia — *Alania Quinta*,
	* Daghestania — *Albania Superior*.

Nexus interni
-------------

* Ossetia
* Ossetia Meridiana
* Ossetia Septentrionalis

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alaniam** spectant. |
Pittaci simulacrum aetatis posterioris
**Pittacus Mytilenaeus** (Graece: Πιττακὸς ὁ Μυτιληναῖος vel Πιττακὸς ὁ Λέσβιος) (circa 650 a.C.n.–570) Hyrradii filius erat, unus ex septem sapientibus Graecis, strategus Mytilenaeus patriam amans, qui, Atheniensibus suam urbem Mytilenen petituris, eorum strategum Phrynonem provocavit ad monomachiam, ut victor illius certaminis bellum statuerit. Phryno consentit, quem Pittacus dein lato gladio occidit, ut omnes multam caedem vitent. Pittacus rector urbis (Graece αἰσυμνήτης, hoc est genus tyranni)) a civibus electus est, et decennium gubernabat, quo tempore legem versibus fecit, sicut fere "condemnandum est scelus factum ab ebrio cum supplicio duplice quam si ille esset sanus." Alia vox magna eius est: "Quicquid facis, fac bene." Poetae Alcaeo exsuli adversabatur.

Alii scriptores dicunt filium ei fuisse Tyrrhaeum. Fabula quaedam narrat quo interfecto, cum homocida ad Pittacum latus esset, Pittacum illum dimisisse, dicens "melius venia quam paenitentia." De qua re Heraclitus dicit in Pittaci potestate habitum homocidam, dein eum solutum esse Pittaco dicente "melius venia quam supplicium."

Pittacus a F. Ursino tempore recentiore visus

Notae
-----

1. ↑  Strabo, *Geographica* XIII.1.38
2. ↑  Strabo, *Geographica* XIII.2.3. Aristoteles, *Politica* III.14.9-10.
3. ↑  Aristoteles, *Politica* II,12.13 et *Ars Rhetorica* II.25(1402b).

Nexus interni
-------------

* Alcaeus
* Septem sapientes

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pittacum** spectant. |
Tabulae pictae in triumpho ostentae, in serie "Triumphorum Caesaris" ab Andrea Mantegna depictae
**Triumphus** P. Cornelii Scipionis Africani de Carthagine anno 201 a.C.n. Romae actus est et ab Appiano in libro *De bellis Punicis* descriptus:

Iam vero Scipio, foedere icto, ex Africa totum exercitum deportavit in Italiam, urbemque triumphans ingressus est, illustriore pompa quam ante eam diem usus fuerat quisquam. Fuit autem forma triumphi qua etiamnunc utuntur Romani huiuscemodi. Coronati incedunt omnes. Praecedunt tubicines et plaustra onusta spoliis: traducuntur turres, captarum urbium simulacra; tabulaeque pictae quibus res gestae ad vivum exprimuntur; deinde aurum argentumque, tam rude quam signatum, et si quid est aliud generis eiusdem: tum coronae, imperatori ob virtutem datae a civitatibus aut a sociis aut ab ipso exercitu. Sequebantur deinceps boves candidi; post eos elephanti; mox Poenorum Numidarumque duces captivi. Ipsum imperatorem praecedunt lictores paludati et chorus citharistarum ac satyrorum, Etrusco modo cinctorum, coronisque aureis ornatorum; qui, similiter atque in Etruscorum pompis, incedunt ordine, cum cantu et tripudio: luditiones ipsi vocant: ideo, puto, quia Etrusci Lydorum coloni sunt. Horum in medio quidam, stolatus et purpuratus, ornatusque monilibus et torquibus aureis, varie atque varie gesticulatur ad movendum risum, tanquam insultans hostibus. Sequuntur deinceps qui suffitum faciunt. Mox ipse imperator invehitur curru picturis variegato, redimitus gemmata corona aurea: amictus autem more patrio toga purpurea aureis asteriscis intexta: manu gestat sceptrum eburneum et virgam lauream, quae apud Romanos semper symbolum est victoriae. Vehuntur eodem curru cognati, pueri virginesque, et funalibus equis insident adulescentes. Iuxta currum incedunt quicunque toto bello imperatori praesto fuerant scribae, apparitores, armigerique. Sequuntur milites, distincti per turmas ac cohortes, coronati omnes, laureasque manibus tenentes, et fortissimi quique praemia gestantes militaria. Hi alios es praefectis suis laudant, in alios cavillantur, quosdam vituperant. Locus est enim in triumpho oris libertati; et militibus quidlibet dicendi potestas. Ubi vero in Capitolium ascendit Scipio, finita pompa, amicos ex more ad convivium vocavit in templum. (Appianus, *De rebus Punicis* 65-66)
Andrea Mantegna hoc textu usus est ad triumphum Romanum recreandum in serie tabularum "Triumphi Caesaris" appellatarum.

in fictióne
-----------

triumphus áfricání énárrátus est in libró *próditió rómae* sanctiágí postículí.

Nexus interni
-------------

* Index triumphorum Romanorum

Nexus externi
-------------

* (Textus Appiani apud *Google Books*) **(Graece, Latine)**

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Hacon I Bonus
Res apud Vicidata repertae:Hacon I Bonus: imagoHacon I Bonus: imago
*Nativitas*: 918, 920; Hordalandia  
*Obitus*: 961; Battle of Fitjar  
*Patria*: Norvegia  

**Officium**

*Officium*: monarcha Norvegiae  
*Munus*: Monarcha  

**Consociatio**

*Religio*: paganismus Nordicus antiquus
**Familia**

*Genitores*: Haraldus Pulchricomus; Tora Mosterstong  
*Familia*: Harfageri
**Memoria**

*Sepultura*: Seim  

**Hacon** **I Bonus** (Nordice antique *Hákon góði*), etiam **Adalsteinsfostre** (Latine *Athelstani alumnus*) dictus, anno 920 natus et anno 961 mortuus, fuit rex Norvegiae ab anno 935 usque ad mortem. 

E domo Harfagerorum, Haraldi Pulchricomi filius, ab Athelstano rege Anglorum ut Christianus educatus est; Erico I fratre suo crudeli pulso rex factus est. Ecclesias aedificare temptaverat, sed nobilibus Norvegiae hoc minime placuit. Diu regnaverat et a filiis Erici occisus est.

Notae
-----

1. ↑  Vel **Haquinus, Haquino**.
2. ↑  E.g. *Monumenta Germaniae historica*, vol. XXIX, Hannoverae 1892, p. 623.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Store norske leksikon |
Limes Atheniensis antiquus ubi eta = /h/
**Eta** (indecl. *n.*; Graece: Ἦτα) est littera Graeca, quae nota maiuscula **Η** et nota minuscula **η** scribitur. In lingua Graeca antiqua denotabat pronuntiationem [ɛː], hodie [i]. Eta in ordine litterarum Graecarum littera septima est. In systemate numerali Graeco nota numeri octo est. Systema Unicode litteram cognatam separatim recognovit (nomine *heta*), originem spiritus asperi scripturae Graecae.

Historia
--------

Eta derivatum est a littera Phoenicia Ḥet (Ḥet) quae pronuntiationem [ħ] (q.e. fricativa pharyngalis surda) denotabat. In antiquissimis alphabetis Graecis *eta* vel potius *heta* pronuntiationem [h] notabat. In Ionia tamen eta, quod non iam [h] appallabatur, coeptum est adhiberi ad [ɛː] phonum notandum. Alphabetum Ionicum renovatum anno fere 400 a.C.n. ab omnibus Graecis acceptum est.

Notae
-----

1. ↑  De heta; De heta in Unicode addenda

Nexus externi
-------------

* De littera heta apud situm Thesaurus linguae Graecae"
Wikidata Fanum Sancti Ioannis in Floro
Res apud Vicidata repertae:Fanum Sancti Ioannis in Floro: insigneFanum Sancti Ioannis in Floro: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 39°15′51″N 16°42′1″E  
*Numerus incolarum*: 15 906  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Consentina  

**Geographia**

*Superficies*: 279.45 chiliometrum quadratum, 282.53 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Aprilianum, Buchilerium, Caccurium, Geruntia, Cotroneum, Sabelli, Casales Manci, Taberna, Castrum Casinum, Longobuccum  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sancti Ioannis in Floro: situsFanum Sancti Ioannis in Floro: situs
Fanum Sancti Ioannis in Floro.
**Fanum Sancti Ioannis in Floro** (Italiane *San Giovanni in Fiore*) est oppidum et commune Italiae, circiter 15 906 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Ioannopolitani appellantur.

Fanum Sancti Ioannis in Floro conditum in saeculo XII a abbate, theologo philosophoque Ioachimo Florensis, qui Abbatiam Florensis aedificavit. Magnissimum oppidum Silvae Brutiae, in urbe vetere multae ecclesiae, palatia nobilitatis atque monumenta sunt, inter quae Arcus Normannus clarissimus est.

Geographia
----------

Fanum Sancti Ioannis in Floro in Silva Brutia iacet, apud confluentia fluminum Neaethi Albique situm. 

In finibus municipii tres lacus sunt: Album, Apollinum et Solisrex.

Clari cives
-----------

### Hic vixerunt

* Ioachim Florensis

Aedificia egregia
-----------------

Abbatia Florensis
In hoc oppido multae ecclesiae sunt. Abbatia Florensis, a Ioachimo Florensis aedificata, maxima ac antiquissima ecclesia est: nam in saeculo XII structa fuit.

Aliae ecclesiae sunt:

* Ecclesia Sanctae Mariae Gratiarum
* Ecclesia Sanctae Mariae Sanitatis
* Ecclesia Sanctae Mariae Carmeli
* Ecclesia Annuntiatae
* Ecclesia Sancti Francisci de Paula
* Ecclesia Sanctae Luciae
* Conventus Capuccinorum

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Archidioecesis Cosentina-Bisinianensis

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

Phantinum
Multae sunt fractiones: Phantinum, Carellum et Aquafrigida antiquissimae sunt, tamen sunt quasi desertae et hic pauci incolae vivunt.

In finibus municipii aliae fractiones sunt: Lorica (inter hae magnissima est), Cagnium, Cerasus, Rovalium.

Municipia finitima
------------------

* Aprilianum
* Buchilerium
* Cacurium
* Casales Manci
* Casinum
* Cerentium
* Cotroneum
* Longobuccum
* Sabelli
* Taberna

Nexus interni
-------------

* Consentia

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sancti Ioannis in Floro** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**

Pinacotheca
-----------

* Signum municipii Italiae.Signum municipii Italiae.
* Collocatio finium Municipii in Provincia Consentina.Collocatio finium Municipii in Provincia Consentina.
* Collocatio finium oppidi in Municipio.Collocatio finium oppidi in Municipio.

Notae
-----

1. ↑  Franciscus Sacco, *Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco Sacco.*