recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Milites Graeci cum Persis contendentes ... tamquam apud inferos cenaturi
***Prandete tamquam apud inferos cenaturi*** est dictum saepe citatum, Leonidae Spartanorum regi adscriptum: ita enim milites sescentos iusserit qui contra Persas iuxta Thermopylas se pugnare parabant.

Loci
----

Iam Cicero in *Tusculanas disputationes* verba haud dissimilia Leonidae attribuit: "Pergite animo forti, Lacedaemonii, hodie apud inferos fortasse cenabimus." Exacta solitae citationis verba primus praebet Valerius Maximus in libris *Factorum et dictorum memorabilium*: "... adeoque alacri animo suos ad id proelium, quo perituri erant, cohortatus est, ut diceret 'sic prandete, conmilitones, tamquam apud inferos cenaturi'". Verba similia Graece sed oratione indirecta exprimit Plutarchus in *Apophthegmatibus Laconicis*: "Τοῖς δὲ στρατιώταις παρήγγειλεν ἀριστοποιεῖσθαι ὡς ἐν Ἅιδου δειπνοποιησομένους." Post Valerium Maximum Latine repetivit Seneca in *Epistulis moralibus*:

"Sic," inquit, "conmilitones, prandete tamquam apud inferos cenaturi." Non in ore crevit cibus, non haesit in faucibus, non elapsus est manibus: alacres et ad prandium illi promiserunt et ad cenam.
Mox etiam Orosius in *Historiis adversum paganos*:

Leonida ille clarissimus Lacedaemoniorum in bello isto aduersus Xerxen, quod supremum ipsi atque hostibus fuit, cum sescentis suis famosissima illa incitamenta dixisset: "Prandete tamquam apud inferos cenaturi", auxiliaribus tamen, quos excedere bello iubebat, misericorditer suasit, ut se ad meliora tempora reseruarent.
Rex Alfredus, seu scriptor quidam qui eo adiuverit, in versione Orosii Anglosaxonica Leonidae verba sic transtulit: "Uton nu brucan þisses undernmetes swa þa sculon þe hiora æfengifl on helle gefeccean sculon."

Notae
-----

1. ↑  Cicero, *Tusculanae disputationes* 1.42.101
2. ↑  Valerius Maximus, *Facta et dicta memorabilia* 3.2.ext.3
3. ↑  Plutarchus, *Apophthegmata Laconica* 225D
4. ↑  Seneca minor, *Epistulae morales ad Lucilium* 10.82.21
5. ↑  Orosius, *Historiae adversum paganos* 2.11.9
6. ↑  Janet Bately, ed. *The Old English Orosius* (Londinii, 1980) p. 48

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
*Vide etiam paginam discretivam:* Prata (discretiva)


Wikidata Prata Leonis
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°21′10″N 7°35′46″E  
*Numerus incolarum*: 511  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Taurinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 7.88 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cannicium, Corium, Furnus ad Ripariam, Pratum Cursanum, Riparia, Valpergia, Sparo  

**Tabula aut despectus**

Prata Leonis: situsPrata Leonis: situs
**Prata Leonis** (Italiane: *Pratiglione*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Taurinensi situm. Incolae *Prataleonenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Canapisium (seu Canavisium ac Ager Canapicensium)

Nexus interni
-------------

* Pedemontium (*regio*),
* Provincia Taurinensis,
* Canapisium (*terra*),
* Augusta Taurinorum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Prata Leonis** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Taurinensi.Collocatio finium municipii in Provincia Taurinensi.
| Proelium Carrharum |
| --- |
| Annus: | 6 Maius 53 a.C.n. |
| Locus: | Carrhae |
| Fortuna: | Victoria Parthica |
| Exercitus |
| Res Publica Romana | Regnum Parthorum |
| Duces |
| Marcus Licinius CrassusPublius Licinius CrassusGaius Cassius Longinus | Surena |
| Copiae |
| 7 legiones (40 000–50 000) | 10 000 equites |
| Mortui sauciique |
| 20 000 mortui |  |

**Proelium Carrharum** est pugna consulibus Marco Valerio Messala et Gnaeo Domitio Calvino, - i.e. anno 53 a.C.n. -, inter proconsulem Syriae Marcum Licinium Crassum et Surenam, ducem Parthorum commissa. Crassus Parthiam invadere iniussu populi constituerat quia divitiarum avidissimus erat et insuper gloriam Pompei et Caesaris aemulari cupiebat. Crasso septem legiones id est circiter 35,000 militum erant quibus addendi 4.000 equitum et 4.000 velitum. Surena 10,000 equitibus sagittariis pollebat quorum mille cataphracti erant ; sed Surena Crassum calliditate et imperatoria arte multo superabat. Postquam ab Euphrate flumine, neglectis amicorum consiliis, discessit et in harenosam planitiem progressus est, ab equitibus Parthicis circumventus Crassus exercitum in cavum quadratum disposuit. Sed milites Romani sagittis expositi cum hostibus manum conserere non poterant et inulti sauciabantur. Tum Marcus Crassus imperat filio Publio ut impetum faceret cum equitatu in aciem *cataphractorum*. Publius dum hostes fugam simulantes longius sequitur in insidias incidit et una cum comitibus periit. Cum de morte Publii audisset, exercitus Crassi coepit fugere. In totum 20,000 Romanorum, -inter quos et Marcus Crassus ipse-, necati, 10.000 capti fuisse existimantur. Parthi tres aquilas ceperunt. Romani praeter tam foedae cladis pudorem nunc de provincia Syria retinenda, non de novis provinciis parandis cogitare cogebantur.

Fontes
------

Denarius anno 55 a.C.n. signatus cum titulo :P.CRASSVS M.F.
* Dio Cassius libro XL *Historiae Romanae* cap. 20-30
* Ovidius, libro quinto Fastorum, versibus 580-594 necnon libro sexto 465-468.
* Plutarchus, *Crassus* 16-33.
* Titus Livius, *Periocha* 106.

Notae
-----

1. ↑  Die 9 Iunii in vetusto Romanorum Kalendario (Ovidius, *Fasti* VI,465-466), qui die 6. Maii in hodierno Kalendario fuisse putatur.
2. ↑  Plutarchus, *Crassus*, 20.
3. ↑  Plutarchus, *Crassus*, 31.

  

Nexus interni
-------------

* Carrhae
Hastati Flandrici in proelio Curtracensi
**Proelium Curtracense** (Flandrice *Guldensporenslag*, Francogallice *Bataille des éperons d'or*) die 11 Iulii 1302 factum est in campo Groeninghe apud Cortoriacum a copiis comitatús Flandrici et exercitibus Francicis. Hastati et sagittarii Flandrici equites Francicos eo proelio devicerunt.

Saeculo 19 est descriptum in libro Hendrici Conscience *De leeuw van Vlaanderen* (Latine *Leo Flandriae*).
Refert imaginem nationis Flandricae, quam ob rem anno 1973 dies proelii dies festus regionis Flandriae factus est. Notandum autem est Flandria hodierna non tantum vetus comitatum Flandricum sed etiam partes ducati Brabantensis aliaeque veteris regionis continet.

Historia
--------

Exeunte saeculo 13 comitatus Flandricus fuit feudum Franciae, sed nomine tantum. Urbes enim velut Brugae Gandavumque maiorem auctoritatem habebant. 

Praecipue mercabatur cum Anglia, eo tempore hostis Franciae, et anno 1297 foedus ictum est cum rege Eduardo I. Quamobrem exercitus Francicus Flandriam invasit exercitumque Flandricum devicit. 6 Ianuarii 1300 indutias fecerunt. Comi Guidone de Dampetra capto, Jacobus de Chatillon praefectus factus est. 

Anno 1301 rex Franciae partem vectigalium Gandavensium abolevit. Maiores urbis Brugarum autem eadem abolitionem prohibuerunt. Textor Brugensis Petrus dictus Rex (Flandrice **Pieter de Coninck**) eam iniustitiam impugnare temptavit, sed a ballivo Brugarum in carcerem conictus est, postea pulsus ex urbe. Mense Martius plebs Gandavensis vectigalibus denuo auctis, insurgit et patricios, qui Francorum rebus favebant et propter hoc Liliardi vocabantur, ex urbe eiecerunt. Praefectus Francicus exercitum apud Cortriacum paravit ut Brugas Gandavumque denuo potitus sit. Cum autem Brugas intravisset, nocte 18 Maii 1302, devictum est a plebe, ducibus Petro Rege Iohannique Breydel. Hic eventus *Brugse Metten* (Latine *matutinum Brugense*) vocatur.

Mors Roberti comis Atrebatensis
Mense junii 1302 Francia alterum exercitum in Flandriam misit, cuius numerus erat circiter 2700 equitum et 4000 peditum. Flandria quoque exercitum paravit, inter 8500 et 11000 hominum, quorum 350 erant equites. Aciem in campo Groeninghe extruxerunt. Cum locus esset rivis circumdatus, haud aptus erat ad impetum equis faciendum. Igitur hastati Flandrenses equites Francicos devicerunt. Pauci capti sunt, multi trucidati, sive in pugna sive in fuga. 
Proelio facto, multa calcaria aurea in campo inventa sunt, unde nomen hodiernum proelii.

Fontes
------

* Proelium describitur in libro Ludovici de Velthem et Jacobi de Maerlant *Spiegel Historiael* (latine *Speculum Historiale*).
* Annales Gandenses ab incerto fratre minore scripto eventus narrat ab anno 1297 usque ad annum 1310.
* Johannes Villani scripsit de proelio in libro *Historie Fiorentine*

Bibliographia
-------------

J.F. Verbruggen et Rolf Falter, *1302 Opstand in Vlaanderen*, Uitgeverij Lannoo nv, Tielt, 2001, ISBN 90 209 4412 6
"Vae vobis Pharisaeis": imprecationes contra Pharisaeos quas Iesus in prandio pronuntiavit (*The Life of Our Lord Jesus Christ*: Museum Brooklyn)
**Prandium apud Pharisaeum quendam celebratum** est, secundum evangelium Lucae, ibique Iesus convocatus est. Textus sic sonat:

Et cum loqueretur, rogavit illum quidam pharisaeus, ut pranderet apud se; et ingressus recubuit. Pharisaeus autem videns miratus est quod non baptizatus esset ante prandium. Et ait Dominus ad illum: "Nunc vos pharisaei, quod de foris est calicis et catini, mundatis; quod autem intus est vestrum, plenum est rapina et iniquitate. Stulti! Nonne, qui fecit, quod de foris est, etiam id, quod de intus est, fecit? Verumtamen, quae insunt, date eleemosynam; et ecce omnia munda sunt vobis. Sed vae vobis pharisaeis, quia decimatis mentam et rutam et omne holus et praeteritis iudicium et caritatem Dei! Haec autem oportuit facere et illa non omittere. Vae vobis pharisaeis, quia diligitis primam cathedram in synagogis et salutationes in foro! Vae vobis, quia estis ut monumenta, quae non parent, et homines ambulantes supra nesciunt!"
Respondens autem quidam ex legis peritis ait illi: "Magister, haec dicens etiam nobis contumeliam facis."
At ille ait: "Et vobis legis peritis: Vae, quia oneratis homines oneribus, quae portari non possunt, et ipsi uno digito vestro non tangitis sarcinas! Vae vobis, quia aedificatis monumenta prophetarum, patres autem vestri occiderunt illos! Profecto testificamini et consentitis operibus patrum vestrorum, quoniam ipsi quidem eos occiderunt, vos autem aedificatis. Propterea et sapientia Dei dixit: Mittam ad illos prophetas et apostolos, et ex illis occident et persequentur, ut requiratur sanguis omnium prophetarum, qui effusus est a constitutione mundi, a generatione ista, a sanguine Abel usque ad sanguinem Zachariae, qui periit inter altare et aedem. Ita dico vobis: Requiretur ab hac generatione. Vae vobis legis peritis, quia tulistis clavem scientiae! Ipsi non introistis et eos, qui introibant, prohibuistis" (Evangelium secundum Lucam 11.37-52).

Bibliographia
-------------

* E. Springs Steele, "Luke 11:37-54: a modified Hellenistic symposium?" in *Journal of Biblical literature* vol. 103 (1984) pp. 379-394

Nexus interni
-------------

* "Imprecationes contra Pharisaeos", imago Iacobi Tissot

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
*Vide etiam paginam discretivam:* Prata


Wikidata Prata (Abellinum)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 40°59′0″N 14°50′0″E  
*Numerus incolarum*: 3 040  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Abellinas  

**Geographia**

*Superficies*: 10.99 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Crypta Castanearia, Mons Fredanus, Mons Militum, Fanum Sanctae Paulinae, Tufus, Alta Villa, Pratula Serra  

**Tabula aut despectus**

Prata (Abellinum): situsPrata (Abellinum): situs
Prata (Abellinum)
**Prata,** (-ae, *f.*) plenius **Prata de Principatu Ultra** (Italiane *Prata di Principato Ultra*), est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Campania
* Provincia Abellinas / Abellinensis
* Hirpinia
* Abellinum (*urbs*)
* Municipium Italiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pratam** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Abellinati.Collocatio finium Municipii in Provincia Abellinati.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco
Wikidata Albertus Neuhaus
Res apud Vicidata repertae:Albertus Neuhaus: imagoAlbertus Neuhaus: imago
*Nativitas*: 9 Iulii 1873; Glasgovia  
*Obitus*: 29 Aprilis 1948; Vallis Vipperae  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: politicus, iuris peritus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Theodisca Nationalis Popularis  

**Albertus** (Theod. *Albert*) **Neuhaus** (natus 9 Iunii 1873 Glasgoviae, mortuus 29 Aprilis 1948 Wuppertal) vir publicus Germaniae Factionis Theodiscae Nationalis Popularis (DNVP) fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Pater eius possessor fabricae fuit. Ipse post maturitatem acceptam Heidelberga, Bonnae atque Erlangae iurisprudentiae studebat. Anno 1896 primam probationem adeptus et doctor promotus deinde syndicus societatis cuiusdam Antverpia fuit. Anno 1901 secundam probationem accepit. Deinde assessor administrationis regionis Dusseldorpii fuit. Anno 1903 in administerium Borussiae commercii mutavit et ibi celeriter promutus est. Anno 1920 ministerium reliquit et pro societatibus privatis laboravit.

Cursus honorum
--------------

Neuhaus, qui sodalis DNVP fuit, 15 Ianuarii 1925 in consilio ministrorum Luther I Administer Imperii Oeconomiae factus est. 26 Octobris eiusdem anni propter foedera Locarni signata se cum aliis administris DNVP e consilio ministrorum recessit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae breve in pagina Tabularii Foederalis Germaniae (lingua Theodisca)

Administri Oeconomiae Imperii Germanici

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Rudolphus Wissell (SPD) |
Robertus Schmidt (SPD) |
Ernestus Scholz (DVP) |
Robertus Schmidt (SPD) |
Ioannes Becker (DVP) |
Ioannes de Raumer (DVP) |
Iosephus Koeth (nullius factionis) |
Eduardus Hamm (DDP) |
Albertus Neuhaus (DNVP) |
Rudolphus Krohne (DVP) |
Iulius Curtius (DVP) |
Paulus Moldenhauer (DVP) |
Robertus Schmidt (SPD) |
Hermannus Dietrich (DDP) |
Ernestus Trendelenburg (DDP) |
Hermannus Warmbold (nullius factionis) |
Ernestus Trendelenburg (DDP) |
Hermannus Warmbold (nullius factionis) |
Alfredus Hugenberg (DNVP) |
Curtius Schmitt (NSDAP) |
Hjalmar Schacht (NSDAP) |
Hermannus Göring (NSDAP) |
Gualterius Funk (NSDAP) |
Albertus Speer (NSDAP) |
|  |



Consilium Ministrorum Luther I (15 Ianuarii 1925 - 5 Decembris 1925)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioannes Luther (nullius factionis) |
Gustavus Stresemann (DVP) |
Martinus Schiele (BVP) |
Otto Geßler (DDP) |
Iosephus Frenken (Centrum) |
Otto de Schlieben (DNVP) |
Albertus Neuhaus (DNVP) |
Rudolphus Krohne (DVP) |
Gerhardus Comes de Kanitz (nullius factionis) |
Henricus Brauns (Centrum) |
Carolus Stingl (BVP) |
|  |
Wikidata Ricardus Benson
Res apud Vicidata repertae:Ricardus Benson: imagoRicardus Benson: imago
*Nativitas*: 10 Martii 1955; Woking  
*Obitus*: 10 Maii 2022; Roma  
*Patria*: Italia  
*Nomen nativum*: Richard Philip Henry John Benson
**Officium**

*Munus*: Animator programmatis, radio personality, scriptor scaenicus, cantor, actor, guitaristus, musicus  

Ricardus Benson
**Ricardus Philippus Henricus Ioannes Benson**, Anglice *Richard Philip Henry John Benson*, (10 Martii 1955 Woking natus; die 9 Maii 2022 mortuus) fuit cantor Italicus et Anglicus, ac musicus et moderator televisionis et radiophonii, in Interrete ob insolitos mores suos notus. Saepe cum alicubi in publico canit multi ei varias res iactant.

De nomine et originibus
-----------------------

Nonulla de Benson olim non certe nota erant: a multis genus suum Italicum putaveratur et nomen suum Italice *Riccardo Bensoni* seu *Riccardo Benzoni*, sed die nuptiarum celebrante verum nomen *Richard Philip Henry John Benson* expressus est; adhuc Anglicus syngraphus a *Ricardo Benson* ipso ostensus est.

Nexus Externi
-------------

* Imago de syngrapho
* Diarium *la Repubblica* de cantore
* De vita
* De vita
* Ricardus Benson de origine sua
* Nuptiae
**Ricardus**, interdum "de Toclivo" dictus, interdum "de Ilchester" (mortuus die 22 Decembris 1188) fuit episcopus et vir publicus Anglicus. Anno 1162/1163 archidiaconus Pictaviensis electus est et mox thesaurarius eiusdem dioecesis. Pro rege Henrico II ad aulas Alexandri III papae et Friderici I imperatoris profectus est. Die 1 Maii 1173 episcopus Wintoniensis electus est. Ab anno 1176 iusticiarius et senescalcus Normanniae meruit. Ibi die 28 Iunii 1180 in congressu iuxta Gisortium participavit cum regibus Henrico II et Philippo II.

Bibliographia
-------------

* Diana E. Greenway, *Fasti Ecclesiae Anglicanae 1066-1300: volume 2: Monastic cathedrals (northern and southern provinces)* (1971) pp. 85-87
* David Knowles, Anne J. Duggan, C. N. L. Brooke, "Henry II's Supplement to the Constitutions of Clarendon" in *English Historical Review* vol. 87 (1972) pp. 757–771
* Ralph V. Turner, "Religious Patronage of Angevin Royal Administrators, c. 1170–1239" in *Albion* vol. 18 (1986) pp. 1–21
Wikidata Albertus VI
Res apud Vicidata repertae:Albertus VI: imagoAlbertus VI: imago
*Nativitas*: 18 Decembris 1418; Vindobona  
*Obitus*: 2 Decembris 1463; Vindobona  
*Patria*: Sacrum Romanum Imperium  

**Officium**

*Munus*: monarcha  

**Familia**

*Genitores*: Ernest, Duke of Austria; Cymburgis of Masovia  
*Coniunx*: Mechthild of the Palatinate  
*Familia*: Domus Habsburgensis
**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia Cathedralis Sancti Stephani Vindobonensis  

Conditor universitatis studiorum Friburgensis Brisgaudiae
**Albertus VI,** cognomine **prodigus** (natus Vindobonae die 18 Decembris 1418; ibidem mortuus die 2 Decembris 1463), fuit dux (ab anno 1453 archidux) Austriae ex Domo Habsburgensi.

Notae
-----

1. ↑  Geschichte des Interregni nach Absterben Kayser Carls des VI. .. , Band 3 Von Johann Daniel von Olenschlager **(Germanice)**.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Albertum VI** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Commentatio Theodisce, Francogallice, Italice apud *Lexicon historicum Helveticum* • Deutsche Biographie |
| Tabula geographica |
| --- |
| Lage des Ortsteils Neukölln im gleichnamigen BezirkSitus Ricardiani in regione Nova Colonia |
| Indicia fundamentalia |
| Terra Foederalis Germaniae: | Berolinum |
| Regio: | Nova Colonia
 |
| Numerus incolarum: | 147 660 *(30.06.2005)* 
 |
| Coordinata geographica: | 52° 29′ 0″ Sept. 13° 27′ 0″ Ort. |
| Numerus cursualis: | 12043 - 12059 |
| Praefixum telephonicum: | 030 |
| Nota autocineti: | B

 |

**Ricardianum** (Germanice *Rixdorf*) nomen oppidi ad fines agri Berolinensis siti fuit usque ad annum 1912um. Cui nostra aetate nomen est Novae Coloniae (vulgo *Neukölln*), quod idem inde ab anno 1920o nomen regionis est urbis Berolini. Nomen mutatum est ex Ricardiano in Novam Coloniam, quia saeculo vicesimo ineunte cantus popularis fuit nomine *In Rixdorf ist Musike* (velut "Ricardiani musica est"), qui cantus magistratus ita offendit, ut nomen oppidi ipsum mutarent.

Ex oppido *Cölln* appellato (quo nomine oppidum in colle situm significatur) anno 1307o una cum Berolino antiquo civitas nostra aetate Berolini nomine illustris condita est. *Neukölln* a prisco illo *Cölln* oppido nomen accepit.

Magna area publica Ricardiani est Forum Arminianum.

Alii vici Novae Coloniae
------------------------

* Brictium
* Gropianum
* Bucovium
* Rudovium

Pinacotheca
-----------

* Sedes praefecturae iudiciariaeSedes praefecturae iudiciariae
* CuriaCuria

* Statio ferriviaria subterraneaStatio ferriviaria subterranea
* LIBERTAS HOMINUM NOBIS SEMPER DEFENDENDA ESTLIBERTAS HOMINUM NOBIS SEMPER DEFENDENDA EST


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ricardianum** spectant. |
Wikidata Archidioecesis Paderbornensis
Res apud Vicidata repertae:Archidioecesis Paderbornensis: insigneArchidioecesis Paderbornensis: insigne
Archidioecesis metropolitana Catholica  
*Civitas*: Germania  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Rhenania Septentrionalis et Vestfalia  
*Territoria finitima*: Archidioecesis Coloniensis, Dioecesis Essendiensis, Dioecesis Monasteriensis, Dioecesis Osnabrugensis, Dioecesis Hildesiensis, Dioecesis Fuldensis, Dioecesis Limburgensis
**Forma**

*Area*: 14 745 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 4 828 545  

**Tabula aut despectus**

Archidioecesis Paderbornensis: situsArchidioecesis Paderbornensis: situs
**Archidioecesis Paderbornensis** (Germanice *Erzbistum Paderborn*) dioecesis est in terra foederali Rhenania Septentrionali-Vestfalia, partes etiam in terris Hassia et Saxonia Inferiore sunt.

Dioeceses et *archidioeceses* catholicae Germaniae

Aquisgranensis · Augustana Vindelicorum · *Bambergensis* · *Berolinensis* · *Coloniensis* · Dresdensis-Misnensis · Eystettensis · Erfordiensis · Essendiensis · *Friburgensis* · Fuldensis · Gorlicensis · *Hamburgensis* · Herbipolitana · Hildesiensis · Limburgensis · Magdeburgensis · Moguntina · *Monacensis et Frisingensis* · Monasteriensis · Osnabrugensis · *Paderbornensis* · Passaviensis · Ratisbonensis · Rottenburgensis-Stutgardiensis · Spirensis · Trevirensis
*Ginkgo biloba*

---

**Plantae** — Ginkgophyta

Classis : Ginkgoopsida   
Ordo : Ginkgoales   
Familia : Ginkgoaceae   
Genus : ***Ginkgo***   
L.  
   
Subdivisiones: Species\* †*Ginkgo adiantoides*
* *Ginkgo biloba*
* †*Ginkgo digitata*
* †*Ginkgo dissecta*
* †*Ginkgo huttonii*
* †*Ginkgo yimaensis*

Synonyma
*Salisburia* Sm.

***Ginkgo***) est genus monotypum cuius ultima species adhuc virens est *Ginkgo biloba*. Origo Sina meridiana est, sed a paucis saeculis libenter quasi toto in orbe terrarum ornanda serta est. Nomen arboris in principio e Sinice *yín xìng* 銀杏 trans Iaponice *ginkyō* venit et deinde errore typographico in *ginkgo* mutatum est. Epitheton *biloba* quidem ad formam foliorum spectat: ea media in parte plus vel minus profunde insecta sunt.

Notae
-----

1. ↑  "Genus: *Ginkgo* L."

Nexus externi
-------------

*Ginkgo biloba*
*Ginkgo biloba*
Lignum *Ginkgo bilobae*

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Fossilworks • Flora of China • Flora of North America • USDA Plants Database |


Formula:Biologia-Stipula
*Ribes nigrum*, e libro C.A.M. Lindemann anni 1926

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Eudicotyledones nucleares   
Ordo : Saxifragales   
Familia : Grossulariaceae   
Genus : Ribes   
Species : ***Ribes nigrum***   
   
L. 1753  

***Ribes nigrum*** est frutex hortensis baccas edules ferens. Ad familiam Grossulariacearum pertinet. Binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum est. Duos varietates habet: *Ribes nigrum* var. *europaeum* et *Ribes nigrum* var. *sibiricum*.

Area
----

*Ribes nigrum* spontaneum per silvas Europae, Sibiriae (usque ad Bailcalem lacum), Kazachstaniae, Mongoliae septentrionalis gignitur; ad margines silvarum, in ripis rivorum et fluviorum fruticeta formans crescit. In hortis passim colitur.

Descriptio
----------

Frutex metrum vel duo metra altitudinis est. Caules recentes ribis nigri pallidi sunt, maturi fusci. Folia triloba vel quinqueloba sunt, cum marginibus crenulatis et paginis superioribus atrioribus et opacis, inferioribus secundum nervos pubescentibus. Flores inconspicui, subviolascentes vel roseoli, in racemos nutantes collecti sunt. Maio mense vel Iunio ribes floret, Iulio fructus etiam maturi sunt. Fructus baccae sunt lividae et paene nigrae, ad 10 mm diametrum habentes, succosae et ribe rubro multo dulciores, sed rariores.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Flora of China • INPN France • Flora of North America • USDA Plants Database |
Regio archidioecesis in Ucraina
**Archidioecesis Leopolitana Latinorum** (Ucrainice *Львівська архідієцезія*) est archidioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Leopoli habet. Regiones Leopolitana, Ivano-Frankivskensis, Tarnopolitana et Czernovicensis terrae archidioecesis sunt. 

Ecclesia cathedralis Dormitionis Leopolitana

Historia
--------

Anno 1375 archidioecesis Galiciensis creata erat; ab anno 1412 caput eius Leopolis facta est. Annis ab 1945 ad 1991 in Lubachewia urbe Polonica sedes archiepiscopi Leooplitani erat.

Ecclesia cathedralis
--------------------

Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis Dormitionis beatae virginis Mariae Leopolitana.

Miecisłaus Mokrzycki archiepiscopus Leopolitanus

Episcopi
--------

Primus archiepiscopus Leopolitanus Ioannes Rzeszowski fuit (ab anno 1412 ad 1436). Nunc, ab anno 2008, Miecisłaus Mokrzycki archiepiscopus est.

Dioeceseis suffraganeae
-----------------------

Dioeceseis ceterae Ucrianae, Leopoli suffraganeae, sunt:

* Dioecesis Camenecensis Latinorum
* Dioecesis Kharkiviensis-Zaporizhiensis
* Dioecesis Kioviensis-Zytomeriensis
* Dioecesis Luceoriensis
* Dioecesis Munkacsiensis Latinorum
* Dioecesis Odesensis-Sympheropolitana

Nexus externi
-------------

* "Archidioecesis Leopolitana Latinorum" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
* Situs proprius
Regio archidioecesis in Ruthenia Alba
**ArchidioecesisMinscensis-Mohiloviensis Latinorum** (Albaruthenice *Мінска-Магілёўская архідыяцэзія*) est archidioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Minsci habet. Regiones Minscensis et Mohiloviensis terrae archidioecesis sunt. 

Ecclesia cathedralis Beatae Mariae Virginis Minscensis

Historia
--------

Anno 1783 archidioecesis Mohiloviae a Pio VI creata est, cuius sedes Petropoli sita erat et omnes Imperii Russici regiones ad eam pertinebant. Dioecesis Minscensis anno 1798 instituta erat, anno 1869 deleta et anno 1917 restituta. Anno 1991 Ioannes Paulus II dioeceses Minsci et Mohiloviae coniunxit terrarumque archidioecesis Mohiloviensis partem maiorem Archidioecesi Moscoviensi Matris Dei transtulit.

Ecclesia cathedralis Dormitionis Beatae Mariae Virginis et sancti Stanislai Romani Mohiloviensis

Ecclesiae cathedrales
---------------------

Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis beatae Mariae virginis Minscensis et ecclesia concathedralis est ecclesia Dormitionis et sancti Stanislai Mohiloviensis. 

Thaddaeus Kondrusiewicz archiepiscopus Minscensis et Mohiloviensis anno 2011

Archiepiscopi
-------------

Archiepiscopus Minscensis et Mohiloviensis ab anno 2007 Thaddaeus Kondrusiewicz est. Primus archiepiscopus anno 1991 cardinalis Casimirus Świątek fuit.

Dioeceseis suffraganeae
-----------------------

Dioeceseis ceterae Rutheniae Albae, Minsco et Mohiloviae suffraganeae, sunt:

* Dioecesis Grodnensis
* Dioecesis Pinskensis Latinorum
* Dioecesis Vitebscensis

Nexus externi
-------------

* "Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis Latinorum" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
* Situs proprius
Wikidata Wystanus Hugo Auden
Res apud Vicidata repertae:Wystanus Hugo Auden: imagoWystanus Hugo Auden: imago
*Nativitas*: 21 Februarii 1907; Eboracum  
*Obitus*: 29 Septembris 1973; Vindobona  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Civitates Foederatae Americae  
*Nomen nativum*: Wystan Hugh Auden
**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor scaenicus, historicus litterarum, scriptor scaenicus, scriptor, librettist, professor, criticus litterarum, essayist, musicographus, Interpres  
*Patronus*: Universitas Michiganensis, Nova Schola
**Consociatio**

*Religio*: Anglicanismus
**Familia**

*Genitores*: George Augustus Auden; Constance Rosalie Bicknell  
*Coniunx*: Erica Mann, Chester Kallman  

**Memoria**

*Laurae*: Guggenheim Fellowship, Bollingen Prize, Queen's Gold Medal for Poetry, Feltrinelli Prize, Pulitzer Prize for Poetry, National Book Award for Poetry, St. Louis Literary Award, United Nations Peace Medal, Austrian State Prize for European Literature, Golden Wreath  
*Sepultura*: Kirchstetten  

**Wystanus Hugo Auden,** vel **W. H. Auden** (Eboraci, 21 Februarii 1907—Vindobonae, 29 Septembris 1973), fuit poeta Anglicus, lingua Anglica fere poeta egregissimus medii saeculi vicensimi, discipulus quondam Scholae Greshamensis et Universitatis Oxoniensis. Anno 1946, civis Civitatum Foederatarum Americae admissus est. Anno 1946 Praemium Pulitzeranum de poemate *The Age of Anxieity* (Aetas anxietatis) et anno 1956 Praemium Nationale Librorum de poesi *The Shield of Achilles* (Scutum Achilles) accepit.

Auden (dextra) cum amico Christophoro Isherwood. Photographia a Carolus van Vechten capta (1939), ex collectione *Van Vechten Collection* in Bibliotheca Congressus Civitatum Foederatarum conservata.
Inter sociis fuit Beniaminus Britten, qui aliquae opera Audeniana in musica ornavit. Et Ericae Mann refigium axuliavit per coniugium falcum.

Carmina selecta
---------------

* "Musée des Beaux Arts"

Dicta Audeniana
---------------

"Poeta praecipue est amator linguae."
"Mors est sonus tonitri longinqui inter cenulam in agre."

Nexus interni
-------------

* M. F. K. Fisher

Bibliographia
-------------

* Bucknell, Katherine, ed. 2003. *W. H. Auden: Juvenilia: poems 1922-1928*. Editio aucta. Princetoniae: Princeton University Press.
* Mendelson, Edward, ed. 1996. *W. H. Auden: Prose and travel books in prose and verse.* Vol. 1: 1926-1938. Londinii: Faber. ISBN 0-571-17899-5.
* Mendelson, Edward, ed. 2002. *W. H. Auden: Prose. Vol. 2: 1939-1948.* Londinii: Faber.
* Smith, Stan, ed. 2004. *The Cambridge Companion to W. H. Auden.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. (Paginae selectae apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Classical Archives • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Societas W. H. Auden **(Anglice)**
* Sepulchrum Wystani Hugonis Auden
* Vita W. H. Auden **(Anglice)**
Anomodon viticulosus (gametophytum)

---

**Plantae**

   
Subdivisiones: Classes\* Takakiopsida
* Sphagnopsida
* Andreaeopsida
* Andreaeobryopsida
* Polytrichopsida
* Bryopsida

**Bryophyta**, vulgo **musci,** sunt phylum parvarum plantarum sine floribus.

Cryptogamia sunt: floribus carent, et per sporas propagant. Vasculosa non sunt (lignum non habent), neque radices adsunt. In plerisque speciebus, aqua nutrimentaque extra caulem portantur, seu a foliis ex aere adsumuntur. Nonnullae autem texturas in caule phloemati xylematique similes habent.

In variis locis habitant: in solo, inter saxis, vel in ligno mortuo, seu tamquam epiphyta in arboribus. Cum gregatim vivunt, quasi pulvina vel, si in substrato repent, teges, videntur.

Generationes biformes alternantur. Haploideum gametophytum praevalet. Ex caulibus et foliis constat, et cum rhizoidis substrato affixum est. In antheridia et archegonia gametas gignit, ex quarum copulatione diploideum sporophytum gignitur. Hoc ex seta et sporangio constat, et gametophyto connectitur, ex quo nutrimenta recipit. In sporangio sporas producit, ex quibus denuo gametophytum oritur.

Vita bryophytorum.

Nexus interni
-------------

* Embryophyta
* Lichen
* Sphagnum
* *Polytrichum commune*

Bibliographia
-------------

* Brands, S.J. (comp.). 1989-praesens. *The Taxonomicon.* Universal Taxonomic Services, Zwaag Nederlandiae.. Die 20 Novembris 2015 accessum.
* Shofield, W. B. 1985. *Introduction to Bryology,* The Blackburn Press. ISBN 1-930665-26-1.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bryophyta** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Bryophyta"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |

* Bryophyte ecology (De oecologia bryophytorum)
* British bryological society (Societas bryologica Britanica)
Insigne archidioecesis Pragensis.
Situs archidioecesis Pragensis inter dioeceses in Republica Bohemica.
**Archidioecesis Pragensis** est archidioecesis Ecclesiae Catholicae Romanae in Bohemia (Res publica Bohemica sive Cechia) sita, suffraganeae sunt dioeceses Litomericensis, Reginae Gradecensis, Budovicensis et Pilsnensis. Sedes archidioecesis Praga est et ecclesia cathedralis Ecclesia sancti Viti in Arce Pragensi. Praesens archiepiscopus Pragensis Dominicus Duka est.

Historia
--------

Archidioecesis Pragensis vetustissima dioecesis Bohemiae est. Primus episcopus Pragensis Dietmar fuit, secundus sanctus Adalbertus, qui patronus archidioecesis Pragensis est. Primus archiepiscopus Pragensis anno 1344 Ernestus de Pardubice factus est. Successor eius ac secundus Pragensis archiepiscopus Ioannes Ocellus primus episcopus Bohemiae Moraviaeque erat, qui cardinalis factus est (anno 1378).

Hodie
-----

Archiepiscopus Pragensis Dominicus cardinalis Duka duo auxiliarios habet – episcopum Carolum Herbst et episcopum Venceslaum Malý. Archiepiscopus Pragensis emeritus cardinalis Miloslaus Vlk est.

Nexus interni
-------------

* Index episcoporum et archiepiscoporum Pragensium

Nexus externi
-------------

* Pagina domestica archidioecesis Pragensis (Bohemice)
*Cyperus esculentus* (imago a Stanley Kays lucis ope facta)

---

**Plantae**

Ordo : Poales   
Familia : Cyperaceae   
Genus : *Cyperus*   
Species : *C. esculentus*   
L.  
   

***Cyperus esculentus*** (binomen a Linnaeo anno 1753 statutum) est planta familiae Cyperacearum tuberibus comestibilibus munita, in Aegypto abhinc annis fere 6 000 collecta (cuius folia ibi ad zythum temperandum adhibita sunt), hodie latissime ad cibum humanum pabulumque animalium culta. Tubera in Hispania ad potum nomine *horchata* conficiendum, in Sinis ad oleum exprimendum adhibentur.

Notae
-----

1. ↑  #Theophrastus

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* ante 310 a.C.n. : Theophrastus, *Historia plantarum* 4.8.12

Recentiora
* "Cyperus esculentus Linnaeus var. sativus Boeckeler" in *Flora of China* vol. 23 pp. 232-233

Nexus interni
-------------

* Enumeratio frugum per locos diversitatis digestorum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cyperum esculentum** spectant. |

* "Cyperus esculentus L." apud *Tropicos*
Simulacrum cuiusdam philosophi Cynici in Museo Capitolino Romano
Herma Antisthenis philosophi (Graece Ἀντισθένης), natus anno 445 a.C.n. mortuus anno 365 a.C.n.
*Diogenes scribens* in dolio suo in quo philosophus vixisse traditur; imago a Iohanne Gulielmo Waterhouse picta anno 1882
**Cynismus** (a verbo Graeco κύων 'canis', cognomen auctori Diogeni Sinopensi datum) est schola philosophica ab Antisthene constituta quarto saeculo a.C.n. et huius institutionis sectatores "*Cynici*" nominantur. Cynici mores atque omnes rationes usu receptas recusabant, ut religio, verecundia, decorum, modus induendi, putantes modum solum ad virtutem consequendam vitam sine vitiis vel commodis esse.

Historia Cynismi
----------------

Cynici Graeci Romanique sustinebant tantum virtutem ad vitam prosperam ac idoneam admovere, dein omnia reiciebant quae ad virtutem perfectam non afferebant. Tum a negotiis publicis familiaque cedebant, a moribus maiorum discedebant, praeceptis de valetudine tuenda vel modestiae non consulebant, nonnumquam vivebant "more canum" (nam hoc interpretatur Graecum verbum κυνικός, id est "similis cani").

Antisthenes, constitutor scholae Cynicae saeculo 4 a.C.n. et discipulus Socratis, esse videtur, cuius sententia in duas partes exprimitur: in primis suadebat Antisthenes discipulis suis ut maxime contenderent ad optimam virtutem exercendam; dein admonebat ut omnia commoda atque inutilia relinquerent. 

Antisthenes praeceptor Diogenis Sinopensis fuit, qui habitus est auctor maximus philosophiae Cynicae. Traditur Diogenes vixisse in dolio sine ullis commodis vel voluptatibusque et dixisse (de Diogenis Laertii scriptis) se "civem omnis mundi" esse. Volebat Diogenes aliis hominibus ostendere sapientiam esse in homine a societate atque a negotiis remoto et verisimile est eum ipsum nominavisse Cynicum ob suum modum vivendi.

A saeculis undevicesimo et vicesimo p.C.n. usque ad haec tempora, verbum *Cynismi* interpretatum est sensu lato habitum dimissionis animi, diffidentiae societatis, spei deceptae.

Sententiae de Cynismo
---------------------

* "*Cynismus est facultas videndi res sicut sunt, nec sicut esse debeant.*" (Anscharius Wilde)
* "*Nolite Cynismum maxime deplorare! Nam Cynismus non in verbis veritatem describentibus est sed in ipsa veritate.*" (Vladimirus Lenin)
* "*Cynismus est gravis modus dicendae veritatis*" (Lilliana Hellman)

Bibliographia
-------------

* Desmond, William D. 2006. *The Greek Praise of Poverty: Origins of Ancient Cynicism.* University of Notre Dame Press. ISBN 0268025819/
* Dudley, Donald R. 1937. *A History Of Cynicism - From Diogenes To The 6th Century A.D.* Londinii: Methuen & Co. Ltd.
* Mazella, David. 2007. *The Making of Modern Cynicism.* University of Virginia Press. ISBN 0813926157.
* Sloterdijk, Peter. 1988. *Critique of Cynical Reason.* University of Minnesota Press. ISBN 0816615861.
* Carbone, A. L. 2010. *Diogene di Sinope - La filosofia del cane.* Panormi.

Nexus interni
-------------

* Ascesis
* Cogitatio libera
* Misanthropia
* Melancholia
* Simplicitas voluntaria
* Scepticismus
* Socrates
* *Cynici Verborum Liber*
* *Dialogi mortuorum*
**Superfluidum** est fluidum quod sine ulla resistentia fluit sub zero absoluto, h.e. sine viscositate, quod accidit ob effectus quanticos cum energia cinetica. Aliae superfluidorum proprietates sunt perfecta conductivitas caloris, fluxus persistens, circulatio quantizata, et unda entropica (secundus sonus et tertius sonus).

Superfluiditas primum reperta est anno 1937 a Petro Kapitsa, Ioanne F. Allen, et Donaldo Misener in liquido Helio-4 vel Helio-3 (isotopi Helii) cum temperatura eius sub punctum Lambda reducta est. Inter alia superfluidorum exempla hodie numerantur: Helium-3 (e.g. in phasibus A, B et A1), stellas neutronicas, et superconductra (in gasio electronum eorum). Theoria superfluiditatis evoluta est a Leone Laudau.

Principium superfluiditatis
---------------------------

Principium superfluiditatis dicit fluidi commotum, energiam {\displaystyle \epsilon } motumque {\displaystyle p} habens, prohibitum esse, nisi efficientis rei celeritas {\displaystyle v} quotientem {\displaystyle \epsilon /p} excedat. Hoc principium sequitur ab definitionibus energiae motusque et principium energiae conservandi et principium motus conservandi.

### Demonstratio principii superfluiditatis

Putamus corpus massivum, massa {\displaystyle M}, motu {\displaystyle P} et energia{\displaystyle E={\frac {P^{2}}{2M}}}, quod, post cum fluido interagit, habet motum P' et energiam {\displaystyle E'={\frac {P'^{2}}{2M}}}. Et putamus fluidi commotum motu {\displaystyle p} energiaque {\displaystyle \epsilon ={\frac {p^{2}}{2m}}}. 

Secundum principium energiae conservandi, tunc habemus

{\displaystyle E'=E-\epsilon }
et secundum principium motus conservandi

{\displaystyle {\vec {P}}'={\vec {P}}-{\vec {p}}}.
Quae aequationis latera quadrando, dividendoque per 2M, obtinemus

{\displaystyle {\frac {P'^{2}}{2M}}-{\frac {P^{2}}{2M}}=-{\frac {{\vec {P}}\cdot {\vec {p}}}{M}}+{\frac {p^{2}}{2M}}}
Quo obtinemus

{\displaystyle \epsilon ={\frac {Pp\cos \theta }{M}}-{\frac {p^{2}}{2M}}},
Identificando corporis velocitatem {\displaystyle v={\frac {P}{M}}}, {\displaystyle M\gg 1} inserendo, et solvendo, tunc 

{\displaystyle v\cos \theta ={\frac {\epsilon }{p}}+{\frac {p}{2M}}\approx {\frac {\epsilon }{p}}},
Quamobrem, cum {\displaystyle \cos \theta \leq 1},

{\displaystyle v\geq {\frac {\epsilon }{p}}}
Hoc est, principium superfluidatis dicit necesse esse ad minimum corpus efficiens movere celeritate *v* supra {\displaystyle {\frac {\epsilon }{p}}} antequam energiam suam amissurum sit ad fluidum per excitatus.

Status materiae

Fluidum · Gas · Plasma · Condensatum Bose-Einstein · Aerosol

Liquidum · Colloide · Emulsio · Microemulsio · Spuma · Sol · Superfluidum

Crystallum liquidum · Status isotropicus · Status nematicus · Status smecticus · Status chiralis · Status columnaris

Solidum · Crystallum · Supersolidum · Vitrum · Plasticum · Gelatum · Spuma solida

Magnes · Ferromagnes · Paramagnes · Diamagnes · Vitrum turbinum

Gellium · Insulatrum · Conductrum · Semiconductrum · Superconductrum
**Cyniscae amor** (sed titulo Graeco Αἰσχίνας καὶ Θυώνιχος, "Aeschinas et Thyonichus") est carmen in versibus hexametris a Theocrito poëta Graeco inter annos fere 278 et 270 a.C.n. scriptum.

In hoc idyllio inducitur Aeschinas quidam, qui a puella quam amabat relictus causas dissidii Thyonicho exponit. Paratur haec narratio aegritudinis qua ille laborat significatione (9), cumque ille causam tristitiae in universum indicasset, compotationis unde dissidium cum puella originem ceperat historiam enarrat (47). Narratione finita Aeschinas amico consilium aperit, tristitiae leniendae causa, trans mare navigandi (56), quod Thyonichus probans, illi ut in Ptolemaei copiis stipendium faciat persuadere conatur (59). Sequitur elegans regis praedicatio (65) unde verisimile fit hoc idyllium aut Alexandriae esse scriptum aut certe eo consilio esse compositum ut regis oculis subiiceretur. Nihil habet hoc carmen ex vita rustica admixtum, sed totum est mimicum, et quidem factum ad imitationem mimorum Sophronis virilium.

Laudatio Ptolemaei II sic sonat (59-64):

ΘΥ. ... μισθοδότας Πτολεμαῖος ἐλευθέρῳ οἷος ἄριστος.  

ΑΙ. Τἆλλα δ᾽ ἀνὴρ ποῖός τις; ΘΥ. Ἐλευθέρῳ οἷος ἄριστος.  

εὐγνώμων, φιλόμουσος, ἐρωτικός, εἰς ἄκρον ἁδύς,  

εἰδὼς τὸν φιλέοντα, τὸν οὐ φιλέοντ᾽ ἔτι μᾶλλον,  

πολλοῖς πολλὰ διδούς, αἰτεύμενος οὐκ ἀνανεύων,  

οἷα χρὴ βασιλῆ᾽ ...
"Stipendia praebet Ptolemaeus homini libero ut vir optimus. -- Cetera autem qualis est? -- Homini libero quicunque optimus, Benignus, Musarum amicus, amabilis, ad summum suavis: qui novit amantem, non amantem etiam magis: multis multa largiens: rogatus non abnuens, ut decet regem"

Notae
-----

1. ↑  Gow (1952) vol. 2 pp. 246-247
2. ↑  Argumentum ex opere Kiessling (1819) sumitur
3. ↑  Versio Kiessling (1819)

Nexus externi
-------------

* Textus **(Graece)**
* Textus iuxta versionem **(Graece, Neograece)**

Bibliographia
-------------

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Theocritus#Bibliographia 
* A. S. F. Gow, ed. *Theocritus*. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1952. 2a ed. 2 voll. **(Graece, Anglice)**
* Theophilus Kiessling, ed. *Theocriti reliquiae*. Berolini: Libraria Weidmannia, 1819 **(Graece, Latine)** Textus apud archive.org

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Epitaphus Iohannis in Ecclesia Dominicanorum, Erfordiae
**Johannes Aurifaber Vimariensis** (natus *Johann Goldschmied* anno 1519 Vimariae, mortuus die 18 Novembris 1575 Erfordiae) theologus atque reformator Germanicus fuit.

Vita
----

Aurifaber studiis annis inter 1547 et 1540 Wittenbergae vacabat antequam principum adulescentium Mansfeldensium educator fieret. Annis 1544 et 1545 et denuo tempore Belli Smalcaldici (1546/47) cappellani militaris munere fungebatur. Haud ante annos 1540 consuetudines cum Luthero contraxit, cuius famulus factus est. Id servitium usque ad mortem Lutheri duravit. Anno 1551 praedicator aulicus Vimariensis nominatus est, unde rursus fugiendum erat: Aurifaber enim sese immiscebat in querelis politicis ubi agebatur de sic dicta orthodoxia Lutherana conservanda necne. Aurifaber inter strictiores fidei Lutheranae fautores (quibus nomen *Gnesiolutheranorum* datum est) inveniebatur. Refugium autem Islebiae habuit; anno 1566 parochus Ecclesiae Dominicanorum Erfordiae installatus est. Erfordiae autem rixae cum Andrea Poach natae sunt, ubi adiaphora eorumque momentum pro societate et fide theologice pensabantur atque examinabantur.

Aurifaber editor egregius
-------------------------

Ienae editionem magnam operum omnium Luthero scriptorum in lucem protulit. Epistulas Theodisce scriptas hactenus nondum prelo mandatas edidit necnon *Tischreden*, i.e. colloquia familiaria Lutheri. Quae colloquia ipse arbitratu composuit atque mutavit: tamen ea usque saeculum XX magni momenti in ideis reformatoriis transportantis manebant.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iohannem Aurifabrum** spectant. |

* Nexus apud DDB
* Julius August Wagenmann: "Aurifaber, Johann", apud: Allgemeine Deutsche Biographie. p. 690-691 (hic in interreti)

Notae
-----

1. ↑  Aurifaber in elenchis Universitatis Leucoreae
*Vide etiam paginam discretivam:* Heraclitus (nomen)


Wikidata Heraclitus Grammaticus
Res apud Vicidata repertae:

**Officium**

*Munus*: philosophus  

*Mars et Venus a Vulcano Cupidine et Apolline deprehensi.* Pictura Henrici de Clerck, 1615.
**Heraclitus Grammaticus** (Graece Ἡράκλειτος), vel *Heraclitus Homericus*, fuit rhetor Graecus qui primo saeculo floruit et *Quaestiones Homericas* scripsit.

Tempus vitae Heracliti solum e phrasi eius et sententiis apparet. In *Quaestionibus Homericis* allegorias, quibus Homerus in deos utitur, tractat et eos, qui poetam impietatis accusant, refutat. Docet Heraclitus Homerum non solum poetam perfectum fuisse, sed etiam omni doctrina imbutum esse et multis sententiis philosophicis initium dedisse. Exempli gratia Mars et Venus a Vulcano capti significant amorem et discordiam in rerum natura a providentia coniunctas, id est principia philosophiae Empedoclis. Iuno a Iove suspensa inter caelum et terram dissociatio prima elementorum est. Stoicos Heraclitus veneratur, Platonem autem et Epicurum vehementer iurgat.

Editiones recentiores
---------------------

* Heracliti Allegoriae Homericae. Ed. E. Mehler. Leiden, 1851.
* Heracliti Quaestiones Homericae. Ed. F. Oehlmann. Leipzig, 1910.
* Héraclite: Allégories d'Homère. Ed. F. Buffière. Paris, 1962.
* Heraclitus: Homeric problems. Ed. D.A. Russell, D. Konstan. Atlanta, 2005.
* Eraclito: Questioni omeriche. Ed. F. Pontani. Pisa, 2005.

Notae
-----

1. ↑  Donald Russell, "The Rhetoric of the Homeric Problems", in *Metaphor, allegory, and the classical tradition: ancient thought and modern*, ed. G. R. Boys-Stones (Oxoniae: Oxford University Press, 2003), 217.
2. ↑  Robert Lamberton, "Homer in Antiquity," in *A new companion to Homer,* ed. Ian Morris et Barry B. Powell (Brill, 1996), 52.

Bibliographia
-------------

* Mertens, Paul. 1964. "Félix Buffière, *Héraclite: Allégories d'Homère.* *L'Antiquité Classique* 33 (1): 150–53.
* Russell, Donald Andrew, et David Konstan, eds. 2005. *Heraclitus: Homeric problems.* Atlantae: Society of Biblical Literature. ISBN 1-58983-122-5, ISBN 9781589831223.