recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Titianus Vecellii: Assumptio Mariæ, 1516–1518

*Vide etiam paginam discretivam:* Assumptio (discretiva)

**Assumptio Beatae Mariae Virginis** est sollemnitas Ecclesiae Catholicae Romanae die 15 Augusti. Multae Ecclesiae Orthodoxae et Ecclesia Orthodoxa Antiochena Syrorum eundem festum nomine "Dormitione" (Graece: Κοίμησις τῆς Θεοτόκου) celebrant, Ecclesia Orthodoxa Russica et Ecclesia Orthodoxa Coptorum sollemnitatem *Ascensionem virginis Mariae in caelum* (Russice: Вознесение Девы Марии) nominant. Fere omnes ecclesiæ festum die 15 Augusti calendarii liturgici celebrant (variis autem diebus calendarii civilis, quia pars earum Calendarium Gregorianum, aliæ Calendarium Iulianum sequuntur), Ecclesia Apostolica Armena autem die 29 Augusti nomine "Ascensione Mariae".

Origo
-----

Mariae assumptionis in caelum sollemnitas a festo Mariano repetit, quod Cyrillus Alexandrinus saeculo quinto introduxit. Hunc festum in diem 15 Augusti statuit.

Ecclesia Catholica
------------------

Fides, Mariam corporaliter in caelum assumptam esse, iam saeculo sexto attestata anno 1950 a papa Pio XII Apostolica Constitutione „Munificentissimus Deus" pro Ecclesia Catholica dogma facta est. De assumptione Mariae in caelum in Novo Testamento nullo loco explicite narratur, quosdam locos autem ecclesia hoc sensu interpretatur (ut puta Apc 12,1).).

### Ecclesiae Orthodoxae

In ecclesiis Orthodoxis ante Dormitionis Mariae sollemnitatem per duas hebdomadas ieiunium servatur (*Ieiunium Mariae*), quo fideles carne, piscibus, cibis e lacte factis et (dominicis exceptis) vino oleoque se abstinent. Festo dormitionis diebusque insequentibus annus liturgicus finitur; incipit enim, dispositus secundum vitam Genetricis, 1 Septembris octava praefestiva ante festum in Nativitate Beatae Mariae Virginis.

Feria civilis
-------------

Festum assumptionis Mariae est feria in multis civitatibus Europae: Austria, Lichtenstenum, in partibus Germaniae et Helvetiae, in Belgia, Francia, Italia, Croatia, Lituania, Luxemburgo, Malta, Polonia, Portugallia, Slovenia, Hispania, Graecia et Cypro.

Bibliographia
-------------

* Stephen J. Shoemaker: *Ancient Traditions of the Virgin Mary's Dormition and Assumption*. Oxford University Press, Oxoniae et al. 2002, ISBN 0-19-925075-8 (=Oxford Early Christian Studies).
* Hermann Sasse: Maria und der Papst – Bemerkungen zum Dogma von der Himmelfahrt Mariae. Apud: Hermann Sasse: *In statu Confessionis*. Edidit Friedrich Wilhelm Hopf. Tomus I, Berolini et al. 1966; p. 205–217.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Assumptionem Mariae in caelum** spectant. |

* Icones Dormitionis Mariae
* Maria - Assunta - "Mariä Himmelfahrt" Lexicon Sanctorum Oecumenicum (Theodisce)
Wikidata Hieronymus Powell
Res apud Vicidata repertae:Hieronymus Powell: imagoHieronymus Powell: imagoHieronymus Powell: subscriptioHieronymus Powell: subscriptio
*Nativitas*: 4 Februarii 1953; Vasingtonia  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Officium*: Chair of the Federal Reserve  
*Munus*: Causidicus, investment banker, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Republicana  

**Hieronymus Powell**, vulgo plene *Jerome Hayden Powell* (Vasingtoniae in urbe natus die 4 Februarii 1953) est iuris consultus et argentarius Civitatum Foederatarum.

In urbe nativa educatus et partim eruditus est: ibi enim gradum doctoris in schola iuridica universitatis Georgiopolitanae ascendit, iam apud universitatem Princetoniensem baccalaureatus.

Mense Decembri 2011 inter gubernatores systematis aerarii foederalis a praeside Baraco Obama nominatus est quamquam Powell se cum Factione Republicana consociabat. Mense Novembri 2017 praeses huius systematis a Donaldo Trump propositus est, Ioannae Yellen successor.

Bibliographia
-------------

* Heather Long, "Who is Jerome Powell, Trump’s pick for the nation’s most powerful economic position?" in *Washington Post: Wonkblog,* 31 Octobris 2017.
* Howard Schneider, "Powell faces early test of policy view as tax cuts near approval," *Reuters,* 11 Decembris 2017.

Praesides Systematis aerarii foederalis

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Carolus Hamlin 1914 • Gulielmus Harding 1916 • Daniel Crissinger 1923 • Roy Young 1927 • Eugenius Meyer 1930 • Eugenius Robertus Black 1933 • Marriner Eccles 1934 • Thomas McCabe 1948 • Gulielmus McChesney Martin 1951 • Arthurus Burns 1970 • Gulielmus Miller 1978 • Paulus Volcker 1979 • Alanus Greenspan 1987 • Beniaminus Bernanke 2006 • Ioanna Yellen 2014 • Hieronymus Powell 2018
*Opus geopoliticum* |
|  |
Astacus stilo Thermidori (*lobster thermidor*), ferculum origine Parisiense, in popina urbiculae Cromer Angliae inlatum
**Astacus stilo Thermidori**, Francogallice *homard thermidor*, est ferculum gastronomiae Parisiensis in Francia. Annis 1880 ab Augusto Escoffier, qui eo tempore coquus meruit popinae *La Maison Maire*, primum inventum est. Nomen autem paulo tardius anno 1891 datum est ad honorem ludi theatrici historici *Thermidor* a Victoriano Sardou scripti, eo anno docti sed cito a scaena ablati propter tumultus politicos ortos. Titulus evocat Thermidorum mensem aestivum in calendario republicano Francico.

Astacus vivens per medium abdomen caputque medium scinditur. Ius e taumali cum crustulis panis et mustarda praemiscetur. Caro ex oleo modico leviter coquitur, e munimento demitur, in offas frangitur, in munimentum reponitur. Ius super carnem funditur, crustulis item inspersis. Ferculum excoquitur et infertur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Ita Vicipaedia Francica. Secundum Vicipaediam Anglicam Leopoldus Mourier, illius Escoffier discipulus et successor, ferculum anno 1891 creaverit.

Bibliographia
-------------

Historica
* Michel Gall, *Le Maître des saveurs. La vie d’Auguste Escoffier*. Lutetiae: Fallois, 2001. ISBN 978-2-87706-400-2

Praecepta
* 1934 : Auguste Escoffier, *Ma cuisine: 2.500 recettes* (Lutetiae: Flammarion) p. 194 ("homard Thermidor")
* 1938 : Prosper Montagné, *Larousse gastronomique* (Lutetiae: Larousse, 1938) p. 576 ("homard thermidor")

Nexus externi
-------------

* "Homard Thermidor" apud *Chef Simon*
**Apocrisiarius** (ex Graeco Αποκρισιάριος) fuit diplomaticus superioris gradus vir tempore Antiquitatis posterioris et Medio Aevo ineunte. Verbum Latinitate pura fuit *responsalis* 'qui respondit'. Terminus hodiernus, qui pro eo artissime valet fortasse est *nuntius apostolicus* ; ipse autem titulus ab Ecclesia Anglicana iam adhibetur, etsi aliquando Latine et aliquando verbo Anglico *apocrisiary.*

In locis Orientalibus
---------------------

Apocrisiarius primum fuit clericus, etiam dictus legatus (terminus minus accuratus), qui fuit pro procuratore cuiuslibet Patriarchae. Inclutissimi apocrisiarii missi sunt a circa 452 ad 743, a Papa, tunc Ecclesiae Catholicae capite et occidentalis Romae patriarcha, ad Byzantium, "Novam Romam," caput Imperii Romani Orientalis. Nonnulli clerici notabiles hoc gradu functi sunt; aliqui deinde papa facti sunt, inter eos Gregorius I, Sabinianus, Bonifacius III, et Martinus I. Titulus etiam adhibitus est pro procuratore cuiuslibet archiepiscopi metropolitani apud curiam patriarchae suae provinciae, in Constantinopoli, Alexandria, Antiochia, vel Hierosolyma. Titulus etiam adhibitus est pro profanis viris publicis qui epistulas Imperatoris Byzantini tulerunt.

In locis Occidentalibus post casum Romae
----------------------------------------

Apud curiam Exarchatus Ravennae, apocrisiarii fuerunt perennes Papae Imperatorisque procuratores; vicissim, tantum per pontificatum Papae Gregorii Primi, Archiepiscopus Ravennae habuit proprium "responsalem" apud curiam papalem. Ab regno Caroli Magni, curia regis imperatorisve Francorum clericos habuit dictos *apocrisiarios* ; ei attamen solum fuerunt archicappellani cum titulo antiquorum procuratorum papalium ornati, quia ei officiis diplomaticis non functi sunt.

Communio Anglicana hodierna
---------------------------

In Communione Anglicana hodierna, legati Archiepiscopi Cantuariensis ad ecclesias varias appellantur *apocrisiarioi.*

Notae
-----

1. ↑  Parry 1999:35.
2. ↑  Partners—Apocrisiaroi.

Bibliographia
-------------

* *Nouveau petit Larousse illustré.* 1952.
* Parry, Ken, et David Melling, eds. 1999. *The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity.* Malden Massachusettae: Blackwell Publishing. ISBN 0-631-23203-6.

Nexus externus
--------------

* Apocrisiarius in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
*Apocynum cannabinum*

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Gentianales   
Familia : Apocynaceae   
Genus : ***Apocynum***   
L.  
   
Subdivisiones: SpeciesVide commentarium.

***Apocynum*** est genus plantarum florentium circa septem species habens in familia Apocynacearum, quod in plurimo temperatae Hemisphaerae Septentrionalis habitat, Europa occidentali excepto.

Species *Apocyni* pro cibo adhibentur a larvis nonnullarum specierum Lepidopterorum, praecipue *Amphipyra tragopoginis.*

Species
-------

* *Apocynum androsaemifolium*
* *Apocynum cannabinum* (America Septentrionalis)
* *Apocynum hendersonii* (Asia Septentrionalis)
* *Apocynum medium*
* *Apocynum pictum* (Asia Orientalis)
* *Apocynum sibiricum* (Asia Septentrionalis)
* *Apocynum venetum* (Europa Orientalis, Asia)

Utilitates
----------

Plantae generis *Apocyni* cymarinum continent, venenum cardiogenicum, quod in hominibus arrhythmiam cordis efficit, cum in medicina hodierna sit apparatus pharmaceuticalis,? qui ad tumores curandos praescribitur.

Tenax fibrosusque omnium *Apocyni* specierum cortex interior Indis Californiensibus fuit materies ad vestes, restes, retia piscatoria, chartasque pretiosas faciendas. In Sinis, infusio *Apocyni veneti* (Sinice: 羅布麻) est thea herbalis.

Bibliographia
-------------

* Curatio ex Manuale Jepson.
* Apocynum: UVSC Herbarium.
* Tilford, Gregory L. *Edible and Medicinal plants of the West.* ISBN 0-87842-359-1.

Nexus externus
--------------

* Nonnullae *Apocynorum* Photographiae
**Apollo 12**| Insigne navigationis |
| Socii navales |
|

**Apollo 12** vel Apollo XII fuit secunda navigatio qua astronautae ad lunam portarentur. Fuit simul navigatio sexta Civitatum Foederatarum Americanarum quarum navigationum nomen erat Apollo. 

Navis navigationem coepit 14 Novembris anno 1969 ab portu spatiali cuius nomen est "Kennedy Space Center, Florida". Astronautae autem die 24 Novembris in terram redierunt.

Socii astronatarum ex Carolus Conrad, Alanus L. Bean, et Ricardus F. Gordon constituti sunt. Nomen moduli lunaris erat *Intrepid*, moduli imperandi *Yankee Clipper*.

Contextus
---------

Nomine belli frigidi de anno 1946 usque ad annum 1989 inter CFA et URPSS tensiones maiores procedebant. Cum die 4 Octobris anno 1957 URPSS Sputnik 1 satellitem artificialem in orbitam iaculabatur, Crisis Sputnik ita cursum certamen in universum propellebat. Anno 1962 Ioannes F. Kennedy Civitatum Foederatarum Americae praeses oratione sua proclamavit: "Nosmet in lunam incedere capimus". Annis proximis Administratio nationalis aeronautica et spatialis Americana (NASA) missiones *Mercurius* (1958–1963) et *Gemini* (1961–1966), denique, ab anno 1960 *Apollo* coepit.

Appulsus et exploratio Lunae
----------------------------

Carolus Conrad iuxta speculatrum *Surveyor 3*; in recesso modulum lunare *Intrepid*.
Die 19 Novembris modulum lunare mari Cognito (parti oceani Procellarum) superficie lunae appulit. Conrad et Bean bis superficiem Lunae calcaverunt. Cum Conrad - qui erat exiguus - pedem in Lunam posuit (omnibus verborum Niali Armstrong reminscentibus: "Unus parvus homini passus, maximus humanitati saltus.") dixit: "Hui! Potest parvus fuisse Nialo, certe longus est mihi!" Astronautae etiam ambulaverunt 183 metra usque ad speculatrum *Surveyor 3* (Mensor 3) quod ibi appulerat anno 1967.

Pinacotheca
-----------

* Initium volatus.Initium volatus.
* Modulum lunare super Luna.Modulum lunare super Luna.
* Modulum imperandum Yankee Clipper in museo.Modulum imperandum *Yankee Clipper* in museo.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Apollinem 12** spectant. |

* "Missio Apollo 12" apud NASA

Programma Apollo

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Apollo 7 · Apollo 8 · Apollo 9 · Apollo 10 · Apollo 11 · Apollo 12 · Apollo 13 · Apollo 14 · Apollo 15 · Apollo 16 · Apollo 17 · Apollo-Sojuz |
|  |
*Apus apus*

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Infraclassis : Neognathae   
Ordo : Apodiformes   
Familia : **Apodidae**   
Hartert, 1897  
   
Palaeontologia

Eocaeno ad praesens
Subdivisiones: Subfamiliae\*Cypseloidinae
* Apodinae

Fossile avis generis *Scanicypseli.*
**Apodidae** sunt familia avium valde aerialium ordinis Apodiformium cum Trochilidis digesta. Hirundinidarum solum leviter similes, cum speciebus passerinis non arte cognatae sunt. Hemiprocnidae autem arte cum apodidis cognatae sunt. Familiae sunt duae subfamiliae: Cypseloidinae et Apodinae.

Similitudines apodidarum hirundinidarumque proprietates ab evolutione convergente efficiuntur, quia ambabus avium familiis sunt similes vivendi modi, in insectis volatu captis conditi.

Nomen familiae a Graeco ἄπους 'sine pedibus' deducitur, quod crura parva et infirma attingit. In arte quidem heraldica, apodidae secundum traditionem usque ad medium aevum sine pedibus depingebantur, ut in *martlet* heraldico iam videtur.

### Species

Apodidarum sunt centum fere species, quae in quattuor tribus duarum subfamiliarum usitate digeruntur.

* Subfamilia Cypseloidinae

* Tribus Cypseloidini

* Subfamilia Apodinae

* Tribus Collocaliini
* Tribus Chaeturini
* Tribus Apodini

Notae
-----

1. ↑  Jobling 2010: 50–51.
2. ↑  Kaufman 2001: 329.
3. ↑  Chantler & Driessens 2000: 19–20.

Bibliographis
-------------

* Chantler, Phillip, et Gerald Driessens. 2000. *Swifts: A Guide to the Swifts and Treeswifts of the World.* Londinii: Pica Press. ISBN 1-873403-83-6.
* Jobling, James A. 2010. *The Helm Dictionary of Scientific Bird Names.* Londinii: Christopher Helm. ISBN 978-1-4081-2501-4. Archivum.
* Kaufman, Kenn. 2001. *Lives of North American Birds.* Oxoniae: Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 0-618-15988-6.
* Walker. Mark. 2016. *Swift Summers.* Sheffield: Sicklebrook Publishing. ISBN 1329963091. Editio interretialis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Apodidas** spectant. |

* Soni apodidarum. Xeno-canto.org.
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Fides del Mundo
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 27 Novembris 1900; Intramuros  
*Obitus*: 6 Augusti 2011; Urbs Cesonensis  
*Patria*: Philippinae  

**Officium**

*Munus*: pediatrician, eruditus  

**Memoria**

*Laurae*: Ramon Magsaysay Award, Elizabeth Blackwell Award  
*Sepultura*: Libingan ng mga Bayani  

Valetudinarium quod Fides del Mundo anno 1957 condidit.
**Fides** (vulgo *Fe*) **del Mundo** (nata Manilae 27 Novembris, 1911; mortua 6 Augusti, 2011) fuit paediatria Philippina et prima mulier quae in Schola Medica Harvardiana matriculavit. Primum valetudinarium paediatricum in Philippinis anno 1957 condidit. Eius opus primitus paediatricae Philippinarum perstabat octo annos. Promeruit praemium e Ramon Magsaysay Award for Public Service anno 1977 et titulum National Scientist of the Philippines anno 1980, et anno 2010, ordinem Order? of Lakandula.

Notae
-----

1. ↑  Chua, Philip S. (2003-04-27). "Fe del Mundo, M.D.: At 94, still in the practice of Pediatrics". The Sunday Times Magazine .
2. ↑  Contreras, Volt (2007-11-25). "Fe del Mundo: Her children’s hospital is 50 as she turns 96". Philippine Daily Inquirer .
3. ↑  Lim, Fides (2007-08-09). "Woman of Many Firsts". Philippine Center for Investigative Journalism .
Wikidata Mihăileşti
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 44°19′26″N 25°54′25″E  
*Numerus incolarum*: 7 760  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Mihai Dobre  
*Procuratio superior*: Giurgiu  

**Geographia**

*Superficies*: 68.43 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Mihăileşti: situsMihăileşti: situs
Domus in Mihăileşti
Situs Mihăileşti in circulo Giurgiu
**Mihăileşti** est Romaniae oppidum circiter 7.900 incolarum (anno 2011). Pars est circuli Giurgiu. Ad Bolintin-Vale etiam vici Drăgănescu, Novaci atque Popești pertinent.

Historia
--------

Anno 1892 Mihăileşti e vicis Mihăileștii de Jos, Mihăileștii de Sus, Tufele, Băneasa și Costieni creatus est. Anno 1987 Mihăileşti oppidi titulum accepit.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 7.923 homines habitabant, inter eos 7.179 Dacoromanorum atque 214 Zingari.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Mihăileşti** spectant (Mihăileşti, Mihăilești). |

* Pagina officialis Mihăileşti

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
**Flavius Domitius Modestus** (nescimus, quando natus, mortuus est ante annum 390) vir publicus Romanus saeculi quarti erat.

Origo et Familia
----------------

Domitius verisimile ex Arabia ortus est. Filium nomine Infantium habuit.

Cursus honorum
--------------

Domitius primo iurisconsultus erat, deinde annis 358 - 362 comes orientis erat, anno 362/363 fuit primo Praefectus urbi Constantinopoli, anno 369 secundo tempore. Eodem anno Praefectus praetorio Orientis factus est et ad annum 378 mansit. Anno 372 consul erat una cum Flavio Arintheo. His annis et a religio Romana et ad Christianam (Arianam) fidem transiit.

Notae
-----

1. ↑  Libanius, epistulae 987
2. ↑  Libanius, ep. 389
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 8, c. 316

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Gratianus Augustus II et Sextus Claudius Petronius Probus**  |  **Consul** 372cumFlavio Arintheo | Successores: **Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus IV et Imp. Caesar Flavius Valens Augustus IV**  |
*Arachnothera juliae*

---

**Animalia** — Chordata

Subphylum : Vertebrata   
Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Subordo : Passeri   
Superfamilia : Passeroidea   
Familia : Nectariniidae   
Genus : *Arachnothera*   
Species : ***Arachnothera juliae***   
Sharpe, 1887  
   
Conservationis status

LC  
  
  
Vigens (IUCN 3.1)

***Arachnothera juliae*** est species avium familiae Nectariniidarum ordinis Passeriformium. Endemica est solum in Borneo insula. Suae habitationes naturales sunt umidae silvae montanae subtropicae vel tropicae. *Whitehead's spiderhunter,* nomen Anglicum late vulgatum, ex Ioanne Whitehead (1860–1899), exploratore Britannico, appellatur, qui specimina historiae naturalis in Borneo et alibi in Asia Meridio-Orientali collegit.

Notae
-----

1. ↑  *IUCN* (vide situs scientificos)
2. ↑  Phillipps, Quentin; Phillipps, Karen (2011). *Phillipps’ Field Guide to the Birds of Borneo*. Oxoniae: John Beaufoy Publishing. ISBN 978-1-906780-56-2 .
3. ↑  Beolens, Bo (2003). *Whose Bird? Men and Women commemorated in the common names of birds*. Londinii: Christopher Helm. pp. 364–365. ISBN 0-7136-6647-1 .

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • IUCN Red List |
*Creatio Lucis,* a Gustavo Doré picta.

*Vide etiam paginam discretivam:* Tenebrae (discretiva)

**Tenebrae**, vel **obscuritas,** ipsa res exadverso nitoris, est absentia lucis visibilis vel etiam species nigri in spatio colorato. Homines colores distinguere non possunt cum aut lux aut tenebrae praevaleant. In statibus lucis haud sufficientibus perceptio est achromatica et ad ultimum nigra. Responsum animi motuum tenebris metaphoricos verbi usus in multis culturis generavit.

Intuere imaginem uno minuto et tum limis oculis aspice. Oculus complementa clarum et obscurum imagini suppeditabit.
*Vocatio Sancti Matthaei* Caravaggii tenebris pro effectu chiaroscuro utitur.
Separatio lucis et tenebrarum primo creationis die, in lacunari Cappellae Sixtinae a Michaelangelo picta.

In litteris
-----------

Obscuritas ut verbum poeticum in mundo Occidentali adhibita est ad significandam praesentiam umbrarum, malorum, et portentorum.

Prima creationis narratio in Bibliis Sacris in obscuritate incipit, in quam creatio lucis introducitur, separatioque huius lucis ab obscuritate efficitur (a creatione solis et lunae quarto creationis die distincta). Itaque, quamquam ambo lux et obscuritas in totis operibus Dei omnipotentis comprehenduntur, obscuritas pestilentia considerabatur (Exodus 10:21), et locus ubi "erit fletus et stridor dentium" (Matthaeus 8:12). Alcoranum apud certos eruditos dicit homines qui fines morum iustorum violant "desperationem ardentem et obscuritatem glacialem" accipere (Nab 78.25). In philosophia Sinica, yin est feminea Taijitu pars complementaria, quae per lobum obscurum repraesentantur.

Notio tenebrarum ut artificium rhetoricum fabulis diutissime adhibetur. Gulielmus Shakesperius, saeculis sexto decimo et septimo decimo, personam principem tenebrarum(*prince of darkness*) appellatam fecit (*King Lear* 3.iv), faucesque tenebris dedit per quas amorem comedere possent (*A Midsummer Night's Dream* 1.i). Geoffrey Chaucer, scriptor saeculo quarto decimo lingua Anglica Media scripsit equites opera tenebrarum (*works of darkness*) abicere deberent. Dantes Alagherius inferos descripsit "solidas tenebras maculatas."

Nexus interni
-------------

* Biblia Sacra
* Levitas (color)
* Nox
* Numerus grammaticus
* Orcus
* Tenebrarum metus
* Theoria colorum
* Umbra

Notae
-----

1. ↑  W. Wundt, "Puire Sensations" (1907).
2. ↑  Anglice "burning despair and ice-cold darkness."
3. ↑  Textus conversus interretialis.
4. ↑  Shakesperius, *The Complete Works* (Cantabrigiae Massachusettae: The Tech, MIT.
5. ↑  Geoffrey Chaucer, "The Second Nun's Tale," *The Canterbury Tales, and Other Poems*
6. ↑  Anglice "solid darkness stain’d," Dantes Alagherius, *The Divine Comedy,* conv. Henry Francis.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **obscuritatem** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **obscuritatem** in **Victionario**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicicitatio** habet citationes quae ad **obscuritatem** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Hyginus

 **Hyginus gromaticus** (natus in saeculo primo AD – obiit in initio saeculi secundi) fuit scriptor quidam ceterum nobis plane ignotum.

Origo cognominis
----------------

Hyginus 'gromaticus' nuncupatus est a groma instrumento quodam agrimensorum Romanorum). Nihil certum de illo auctore habemus. Forsitan in tempore et principatu Traiani Caesaris floruit (AD 98–117). Nomen eius tamen falsa traditione textuum nobis datur, quoniam in uno codice Guelferbitano (Arceriano) solum vocabulum *gromaticus* Hygino attributum est. Legitur enim in apparatu Thulini editionis (p. 131) Liber KYGYNI GROMATICI, in omnibus quidem ceteris hoc vocabulum semper cum *libro* coniunctum est: LIBER HYGINI GROMATICVS. Perspicuum est ita ut in futuro hunc scriptorem illo cognomine coniungere minime debeamus.

Opera eius in fragmentis solum extant, quae quidem quoque cum alio quodam Hygino permixta atque confusa sint. Tituli operum duorum ei attributi sunt: primum *De limitium constitutione*, quod opus in editonibus Lachmanni et Thulini invenitur, aliud *Liber gromaticus de divisionibus agrorum* in una sola subscriptio codicis Arceriani parte secunda servatur. Tertium opus *De munitionibus* (aut *metatione*? s.v.l.) *castrorum* quod prius hoc Hygino tributum est, nunc quidem Pseudo-Hygino cuidam a doctis datum.

Opera
-----

* Blume, F. Lachmann, K. Rudorff, K. (edd.), *Gromatici veteres*. Die Schriften der römischen Feldmesser, II tom. Berolinae MDCCCXXXXVIII-MDCCCLII, pp. 166-208.
* Thulin, C. O. (ed.), *Corpus agrimensorum Romanorum*. *Opuscula agrimensorum veterum* I, Lipsiae MCMXIII, pp. 131-171.
* B. Campbell (ed. transl. comm.): *The writings of the Roman land surveyors. Introduction, translation and commentary* (= *Journal of the Roman Studies Monographs.* 9). Londinium 2000.
* M. Clavel-Lévêque, D. Conso, A. Gonzales, J.-Y. Guillaumin et al. (ed. transl. comm.): *Corpus Agrimensorum Romanorum V. Hygin, L'Œuvre gromatique.* Luxemburgum 2000. (online)
* J.-Y. Guillaumin (ed. transl. comm.): *Les arpenteurs romains. Tome 1: Hygin le Gromatique, Frontin.* (= *Les belles Lettres 1, Collection des universités de France Série latine). Lutetia 2005.*
* J-O. Lindermann, E. Knobloch, C. Möller (ed. transl. comm.):  *Hyginus – Das Feldmesserbuch. Ein Meisterwerk der spätantiken Buchkunst. Herausgegeben, übersetzt und mit Kommentaren versehen*, Darmstadium 2018.

Nexus externi
-------------

* De limitibus constituendis (editione Lachmanni, Latine)
* De constitutione limitum (ed. Thulini, Latine)
*Vide etiam paginam discretivam:* Melitussa (discretiva)

*Vide etiam paginam discretivam:* Melita (discretiva)


Wikidata Melitussa (municipium)
Res apud Vicidata repertae:
commune Croatiae  
*Civitas*: Croatia  
*Locus*: 42°44′49″N 17°31′51″E  
*Nomen officiale*: Mljet  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Ragusina - Narentina  

**Forma**

*Area*: 99.3 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Babino Polje  

**Vita**

*Incolae*: 1 062  
*Zona horaria*: UTC+1  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: DU
**Melitussa** (-ae, *f.*) (alia nomina: *Melita*) (Croatice *Mljet*; Italiane *Meleda*) est municipium Croatiae, in Dalmatia, terra historica Regionis Ragusinae-Narentinae, situm. Incolunt municipium 1.081 (anno 2001).

Geographia
----------

Municipium Melitussae in homonyma insula Corcyranaraum Archipelagi iacet.

Oppida et loci
--------------

* *Babino Polje* (Italiane: *Babbinopoglie, Babinopòglie, Pian di Bàbino, Piana della Balia*) - caput municipii,

et cetera.

Notae
-----

1. ↑  Antička Hrvatska
2. ↑  *Il mondo antico, moderno, e novissimo, ovvero Breve trattato ...*, vol. 2, p. 619

Nexus interni
-------------

* Ragusium,
* Municipium Croatiae,
* Corcyranae Insulae.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Melitussam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°44′49″N 17°31′51″E • *OpenStreetMap* |

* Proprius municipii situs interretialis **(Croatice)**
* Turistička zajednica općine Mljet **(Croatice, Anglice, Italiane)**
Aedificium hydroponicae dicatum. Viridarium hibernum CDC South Aquaponics, Brooks in urbe Albertae Canadae, 2010.
**Hydroponicum** est fundus, hortus, vel aedificium, vel paene omne receptaculum hydroponicae dicatum. Exemplum Britannicum notissimum, Hydroponicum quidem appellatum, aedificium fructibus holeribusque per hydroponicam colendis dicatum, in vico Achiltibuie Scotiae annis 1980 constructum est a Roberto Irvine, qui Summer Isles Hotel tum possedit; duobus autem decenniis post, negotio deficiente, aedificium dirutum est.

In arte
-------

*Hydroponicum* est album musicum a Niericka, grege rockico, anno 2003 per societatem Piper Records editum.

Nexus interni
-------------

* Agricultura verticalis
* Aquaponica

Notae
-----

1. ↑  Sholto Douglas 1976.
2. ↑  Praeter receptaculum ex ferro galvanizato factum (Nicholls 1990:42[*nexus deficit*]).
3. ↑  Niericka: *Hydroponicum.*

Bibliographia
-------------

* Nicholls, Richard E. 1990. *Beginning Hydroponics: Soilless Gardening.* Philadelphiae et Londinii: Running Press. ISBN 0894717413.
* Sholto Douglas, James. 1976. *Hydroponics: the Bengal system: with notes on other methods of soilless cultivation.* Dellii: Oxford University Press.

Nexus externi
-------------

* "The Former Hydroponicum and other news, ccdcompany.wordpress.com (Coigach Community Development Company)
* Schlupp, Rolf. "Das Hydroponicum, Schottland 1998," www.youtube.com
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

| Mellinga |
| --- |
| Signum urbis |
| Notatiae elementi |
| vulgo: | Mellingen (dialecto: Melligae) |
| Pago: | Argoviae |
| Provincia: | Aquarum |
| Ambitus: | 4.86km² |
| Incolae: | 4568 *(fine anni 2008)* |
| Pars Helvetiae ab: | circiter 1415 |
| Lingua: | Theodisca |
| Pagina domestica: | www.mellingen.ch |
| Imago Veteris Urbis |
| urbs vetus |

Municipii collocatio
**Mellinga** (Theodisce *Mellingen*) est urbs apud Rusam flumen in Helvetia sita, inter Bremogartum et Aquas Helveticas.

Scripsit dominus Hofmann de Mellinga urbe
-----------------------------------------

*MELLINGA*
oppid. elegans Helvetiae in Argovia, ad Rusam fluv. qui hic ponte insigni iungitur, 1. milliar. German. infra Bremogart.
Olim sub Habespurgiis Comitibus, quibus fidelem operam in proelio Tattvillano A. C. 1351. et Sempacensi A. C. 1386. praestitit. Suburbium eius ab Helvetiis incensum A. C. 1388. ipsumque opp idum cum Bremogarto A. C. 1415. a Tigurinis, quibus et alii Helvetii accessêre, occupatum nomine Imperii, et utrumque postea a Sigismundo Imperatore itidem oppigneratum est, salvis tamen veteribus civium iuribus et privilegiis: a quo tempore octo Helvetiorum pagis subest. Horribili incendio arsit, A. C. 1504. malitia exulis cuiusdam: Missa cum imaginibus A. C. 1529. ibidem abolita, sed A. C. 1531. restituta est. Vide Stumpf. de Argovia l. 7. c. 10. Stettlerum, Simlerum, etc.

Veteris urbis pars apud Rusam flumen

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Mellingam** spectant (Mellingen AG, Mellingen, Switzerland). |
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Mellea
Res apud Vicidata repertae:Mellea: insigneMellea: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°12′11″N 8°20′10″E  
*Numerus incolarum*: 46 732  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Jutta Dettmann  
*Procuratio superior*: Circulus Osnabrugae  

**Geographia**

*Superficies*: 253.95 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bad Essen  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Metullum, Bad Dürrenberg, Rennicidorfium, Jēkabpils, Torsocia, New Melle, Niğde, Sint-Denijs-Westrem, Gandavum  

**Tabula aut despectus**

Mellea: situsMellea: situs
Mellea  
Prospectus ad medium civitatem
**Mellea**, lingua Saxonica vel *lingua antiqua Germania*: **Menele** (mons), Theodisce **Melle)**, est vetustissima urbs Germanica in Saxonia Inferiore et a 46 000 hominibus inhabitatur. Pertinet ad dioecesem Osnabrugensem.

Primam mentionem consignationis anno 1169
Pristinae testimoniae fondationis eae relinquunt ad annum 800, aedificium ecclesiae et curtem.? Prima consignatio ortus est anno 1169. Mellea pristina castellum et Hansa urbs est. Anno 1200 citas? habet mures cum turribus. Anno 1250 habitabant 65 equites in castello Gröneburgensi. Anno 1359 Mellea oppidum nominatus est. Anno 1363 prima lex civitatis scripta est. In Bello Triginta Annorum Suecia urbi imperabat; annis 1649 et 1720 magnum incendium urbem destruxit.

Ecclesiae
---------

* Ecclesia Sancti Matthaei(de) (catholica) fundata circa anno 800 renovata 1200 et 1974
* Ecclesia Sancti Petri(de) (evangelica) fundata anno 1653 renovabit 1721
* Ecclesia Sancti Petri ad Gesmold(de) (catholica) fundata circa anno 1160 renovata 1835

Qui nati sunt Melleae
---------------------

* Albertus Bitter(de) (1848–1926), Archiepiscopus in Holmia
* Carolus Theodericus Möller(de) (\* 1945), Advocatus (ARD)
* Ulricus Schröder(de) (\* 1952), Negotiator (KFW-Bankengruppe)
* Ludgerus Stühlmeyer (\* 1961), Director musices in Curia Variscorum

Notae
-----

1. ↑  NDR.de Ortsnamen
2. ↑  Archetypus in: Domarchiv Osnabrugensis
3. ↑  Edgar Schroeder (Hrsg.), *Melle in acht Jahrhunderten.* Ernst Knoth, Melle 1969.
4. ↑  Homepage Stadt Melle
**Peccatum mortale** vel **peccatum mortiferum**, solum in religione Catholica, est gravissimum peccatorum, quod secat peccatorem ab statu gratiae, vulnerat animum, et producat in exclusionem a Regno Dei. Etiam persona quae ex statu gratiae est, non potest eucharistam accipere. In adhortatione apostolica "Reconciliatio et paenitentia" legimus: «Quando anima deordinatur per peccatum usque ad aversionem ab ultimo fine, scilicet Deo, cui unitur per charitatem, tunc est peccatum mortale; quando vero fit deordinatio citra aversionem a Deo, tunc est peccatum veniale» quod refert ad S. Thomae Aquinatis, Summam Theologiae, IIa-IIae, q. 72, a. 5. 

Legimus in Biblia Vulgata: "filiis autem Levi dedi omnes decimas Israhelis in possessionem pro ministerio quo serviunt mihi in tabernaculo foederis 22 ut non accedant ultra filii Israhel ad tabernaculum nec committant peccatum mortiferum" in numeris 18.

Nexus interni
-------------

* Septem peccata mortalia

Nota
----

1. ↑  ADHORTATIO APOSTOLICA POST SYNODUM EPISCOPORUM RECONCILIATIO ET PAENITENTIA IOANNIS PAULI PP. II EDITA AD SACRORUM ANTISTITES, SACERDOTES ET CHRISTIFIDELES DE RECONCILIATIONE ET PAENITENTIA IN HODIERNO ECCLESIAE MUNERE
2. 1 2  Numeri 18, Biblia Sacra Vulgata
**Publius Suillius Rufus** (nescimus, quando natus sit; mortuus est post annum 58) senator Romanus primo saeculo post Christum natum erat.

Familia
-------

Suillius filius Vistiliae fuit, qua multi fratres ex matre habuit, inter alia: Gnaeum Domitium Corbulonem, Quintum Pomponium Secundum fratremque eius Publium Calvisium Sabinum Pomponium Secundum, Miloniam Caesoniamque, uxorem Caligulae imperatoris. Uxorem duxit privignam Ovidii poetae, Perillam[1]. Filii Rufi Marcus Suillius Nerullinus, consul ordinarius anni 50 et Suillius Caesoninus erant.

Cursus honorum
--------------

Suillius quaestor Germanici Caesari fuit. Anno 24 Tiberio rogante Suillius, qui certe antea praetor fuerat, *"convictus pecuniam ob rem iudicandam cepisse in insulam"* amotus est[2]. Caligula regnante precibus sororis Miloniae revocatus et aut 41 aut 43/45 cum Quinto Ostorio Scapula *consul suffectus* creatus est. Claudio imperatore regnante delator terribilis omnibus invisus erat, sed Claudius eum tuebatur. Cum anno 47 Gaius Silius consul designatus et senatores alii "*flagitant ... ne quis ob causam orandam pecuniam donumque accipiat*"[3], Claudius capiendis pecuniis modum usque ad dena sestertia statuit, quem egressi repetundarum tenerentur"[4]. Anno 53/54 proconsul Asiae factus est. Post mortem Claudi auctoritas Suillii diminuta est.

Exilium
-------

Anno 58 Lucio Annaeo Seneca auctore accusatus est: "*Nec deerant qui haec isdem verbis aut versa in deterius Senecae deferrent. repertique accusatores direptos socios, cum Suillius provinciam Asiam regeret, ac publicae pecuniae peculatum detulerunt. mox, quia inquisitionem annuam impetraverant, brevius visum [sub] urbana crimina incipi, quorum obvii testes erant. ii acerbitate accusationis Q. Pomponium ad necessitatem belli civilis detrusum, Iuliam Drusi filiam Sabinamque Poppaeam ad mortem actas et Valerium Asiaticum, Lusium Saturninum, Cornelium Lupum circumventos, iam equitum Romanorum agmina damnata omnemque Claudii saevitiam Suillio obiectabant*[5]". Suillius idcirco adempta bonorum parte in Baleares insulas pulsus est. Cum accusatores filium aggressi essent, Nero intercessit "*tamquam satis expleta ultione*"[6].

Notae
-----

1. ↑  Ovidius, Epistulae ex Ponto IV 8
2. ↑  Tacitus, *Annales*, IV 31
3. ↑  Tacitus, Annales, XI 5
4. ↑  loco citato cap. 7
5. ↑  Tacitus, *Annales*, XIII 43
6. ↑  loco citato
**Momentum virium**, sive plenius **momentum virium respectu axis** (symbolum usitatum {\displaystyle {\vec {\tau }}} de verbo *torquĕo* derivatum), est velut vis angularis, quae corporis rotationem efficit, auget, vel diminuit, secundum aequationem:

{\displaystyle {\vec {\tau }}=I{\vec {\alpha }}}
ubi 

{\displaystyle I\,} est corporis momentum inertiae, et
{\displaystyle {\vec {\alpha }}} est acceleratio angularis.
{\displaystyle {\vec {\tau }}} quidem ab vi {\displaystyle {\vec {F}}} calculatur per formulam definientem:

{\displaystyle {\vec {\tau }}={\vec {r}}\times {\vec {F}}\,}
ubi

{\displaystyle {\vec {r}}\,} est vector ab axi rotatorio in punctum corporis ubi vis agitur, et
{\displaystyle \times } est productum vectorale.
Cum rotatio solum circum axim fixum producitur, facilius est solum magnitudinem momenti tractare: tunc quidem saepe scribitur tantum:

{\displaystyle \tau =rF\sin \theta \,\!}
ubi 

r est distantia ab axi in punctum ubi vis agitur,
F est magnitudo vis, et
θ est angulus inter {\displaystyle {\vec {r}}\,} et {\displaystyle {\vec {F}}\,}.
Unitas momenti virium a producto distantiae per magnitudinem virium multiplicatae datur: quod in Systemate Internationali unitatum est Newtonium-metrum, Nm.

Nexus interni
-------------

* Momentum
* Rotatum

Notae
-----

1. ↑  Leonhardi Euleri, *Theoria motus corporum solidorum* (1765), passim.
Wikidata Mologa (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Mologa (urbs): insigneMologa (urbs): insigne
*Civitas*: Unio Sovietica, Imperium Russicum, Regnum Russicum, Russia  
*Locus*: 58°11′59″N 38°26′28″E  
*Numerus incolarum*: 7 064  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Regio Iaroslaviensis, Mologskij County, Q14559047  

*Vide etiam paginam discretivam:* Mologa (discretiva)

**Mologa** (Russice *Молога*) fuit urbs Russiae, quae ad Volgam in ostio Mologae fluminis stabat et anno 1941 destructum erat, ut locus anno 1946 aquis receptaculi Piscariani inundatum esset. Incolas circa 6100 anno 1941 ante inundationem et 7604 anno 1896 habuit.

Historia
--------

A saeculo XII vel XIII notum est. Anno 1321 ducatus Mologensis a Iaroslaviensi separatus est. Ioannes Magnus Moscoviae ducatum Mologensem adiunxit. Monasterium Mologense sancti Athanasii a saeculo XV notum est. Copia antiqua imaginis Dei genetricis Tichvinensis in monasterio maxime colebatur. Anno 1682 Mologae 1281 domuum erat. Anno 1864 incendium magnam partem urbis destruxit. Systema aquarium Tichvinense in Mologa incipiebat. Anno 1937 incolae emitti incipiebant et anno 1941 urbs iam vacua erat. Locus Mologae et nunc in receptaculo Piscariano bene perspicitur.

Inundatio monasterii Mologensis sancti Athanasii anno 1941

Notae
-----

1. ↑  Sigismiundi Herberstein *Rerum Moscoviticarvum Commentarii*, Basileae 1571, p. 78 (Textus apud *Google Books*), etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 58°11′59″N 38°26′28″E |

* De Mologa in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
* Mologae historia (Constantini Golovščikov liber anni 1889) **(Russice)**
Iosephus et Maria describuntur, praeside P. Sulpicio Quirinio (Ecclesia Sancti Salvatoris in Chora Constantinopolitana, saec. XIII)
**Publius Sulpicius Quirinius** (in fontibus Graecis Κυρήνιος; natus ignoto anno, mortuus anno 21) senator Romanus tempore Augusti imperatoris fuit. Familia sine maioribus (non enim ad patriciam gentem Sulpiciorum pertinebat), patria Lanuvium fuit. Uxorem primo Appiam Claudiam, deinde Aemiliam Lepidam duxit.

De cursu honorum
----------------

Sulpicius proconsul Cretae et Cyrenes circa annum 15 a.C.n. factus est. Ibi contra Garamantes feliciter pugnavit. Anno 12 a.C.n. consul ordinarius creatus est. Postea fuit legatus Augusti pro praetore Galatiae et Pamphyliae, ubi inter annos 5 et 3 contra Homonadenses certavit et *ornamenta triumphalia* meruit. Deinde proconsul Asiae et anno 2/3 fuit rector Gai Caesaris in orientem missi. Nec ideo Tiberium Rhodi tum exsulantem colere pratermisit, quod ille imperator factus in oratione funebri memorare cordi habuit. 

Paulo post legatus Augusti pro praetore Syriam administravit. Anno 6 censum habuit, quod Iudaea imperio Romano addita pars provinciae Syriae facta est. Hic census in evangelio Lucae commemoratum esse quidam putant. Res huiusmodi in administratione Romana iamdiu fieri solebant, tunc vero Iudaeis nova erat ac paulisper eos turbavit et ad seditiones incitavit ducibus Iuda Gamalensi et Sadocco qui illo tempore 'quartam philosophiam' (nomen a Flavio Iosepho inditum ut usurpemus) docere coeperunt ː libertatis amore moti nullum dominum nisi Deum agnoscere patiebantur et ita antecessores fuere eorum qui postea *zelotae* appellati sunt. Simul Quirinius bona Herodis Archelai ethnarchae ab Augusto abdicati vendebat et summum sacerdotium Ioazaro ademit et Anano contulit ː ita et in religiosis rebus Romani Iudaeorum domini erant.

Anno 20 cum Aemilia Lepida divortium fecit et eam adulterii acerrime accusavit. Anno 21 obiit atque publicis exsequiis Tiberii decreto honoratus est.

Si vis plura legere
-------------------

* Thomas Corbishley, 'Quirinius and the Census: a Re-study of the Evidence', *Klio* 29 (1936) ː 81-93
* L. Ross Taylor, « Quirinius and the Census of Judaea », *The American Journal of Philology*, 54(2), 1933 ː 120-133.

Notae
-----

1. ↑  Tacitus, *Annales* III.48
2. ↑  Florus II.31.
3. ↑  Strabo, *Geographica* XII.6.5
4. ↑  Tacitus, *Annales* III.48
5. ↑  Flavius Iosephus, *Antiquitates Iudaicae* 18.26
6. ↑  Flavius Iosephus, *Antiquitates Iudaicae* 17.355 et 18.1-2
7. ↑  Evangelium secundum Lucam 2.1-7
8. ↑  Flavius Iosephus, *Antiquitates Iudaicae* 18.3-10 et 23-25. *De Bello Iudaico* 2.137-138
9. ↑  Flavius Iosephus, *Antiquitates Iudaicae* 18.26
10. ↑  Tacitus, *Annales* III.22 et 48
11. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 11, c. 1105

Nexus externi
-------------

* "Publius Sulpicius Quirinius" apud livius.org
* De chronologia census (Francogallice, 2005)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Tiberius Claudius Nero et Publius Quinctilius Varus**  |  **Consul** 12 a.C.n.cumMarco Valerio Messalla Barbato Appiano | Successores: **Quintus Aelius Tubero et Paullus Fabius Maximus**  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Arethusa (discretiva)

Tetradrachma Syracusarum: Arethusa delphinibus circumsessa.
**Arethusa** (Graece Ἀρέθουσα) in mythologia Graeca fuit Nereis, filia Nerei deus maritimi e Doride genita, secundum Hyginum in libro *Fabulae* inscripto, qui hoc nomen e textu *Georgicon* Vergilii sine dubio dempsit; Vergilius enim eam inter sectatrices Cyrenes enumeraverat, scilicet Drymo, Xantho, Ligea, Phyllodoce, Cydippe, Lycorias, Clio, Beroe, Ephyre, Opis, Asia, Deiopea, tandemque Arethusa; quae "positis velox Arethusa sagittis" a poëta describitur.

De fabula Ovidiana
------------------

De Arethusa libro quinto *Metamorphoseon* narrabat Ovidius poeta dicens nympham Artemidis comitem fuisse quae in Arcadia aut Elide saltus peragrabat atque venationi operam dabat ; quamquam virago erat tamen cum in frigida puri rivi unda quondam e labore nuda reficeretur cupidine sui deum huius fluminis Alpheum incendisse. Fugiebat quam velocissime et iam nihilominus capiebatur nisi domina Artemis tum ei succurrisset dum primo spissa nube eam occultat, mox in latices vertit atque postremo solo discisso fugam subter mari usque ad insulam Ortygiam ei permittit ubi celeberrimus Syracusanorum fons facta est. Etenim nescio quo modo antiquis persuasum erat undam huius Syracusani fontis ex Alpheo Peloponnesiaco iter subter mari fecisse et ibi resurgere. Ita fabula poeticam illorum erroris rationem praebebat.

Fontes
------

* Ovidius libro quinto *Metamorphoseon* 573-641
* Pausanias libro quinto *Graeciae descriptionis* VII.1-3.

Nexus interni
-------------

* *Arethusana arethusa*
* 95 Arethusa

Notae
-----

1. ↑  Hyginus, *Fabulae* praefatio 8.
2. ↑  Vergilius, *Georgica* 4.344.
3. ↑  Strabo, *Geographica* VI.2.4. Pausanias VII.24.3

Nexus externi
-------------

* Imagines Arethusae in Musaeo Iconographico Warburgiano, warburg.sas.ac.uk
**Pons Kanderae** (germanice *Kandersteg*) est vicus Helveticus qui ad pagum Bernam pertinet. Vicus 1230 incolarum (anno 2010) in regione Frutigen-Niedersimmental in montibus Alpium altitudinis 1174 metrorum situs est.

Tramen cum autocurris apud Pontem Kanderae
Prope stationem ferriviae apud Kandersteg cuniculus vetus *Lötschberg* incipit qui lineam inter Bernam et Brigam aperit. Curat eum societas BLS (Ferriviae Berna-Lötschberg-Sempronius). Ad Pontem Kanderae autocurri qui veniunt ab autovia a septentrione in traminibus specialis ferriviae montem transire ad Vallesiam possunt.

Circa vicum nonnulli montes inveniuntur: *Wildstrubel*, *Balmhorn*,  *Blüemlisalp* et alii. Rivulus Kandera oritur in valle Gastern (germanice *Gasterntal*) ubi transitus per montem Lötschberg (germanice: *Lötschbergpass*) in pagum Vallesiam est super glaciarium lötschbergense. Alter transitus per montem Gemmi ducit ad *Balneas Leucae* et Leucam fortem in valle Rhodani fluminis.

In oriente vici situs est lacus *Oeschinen*.

Viri clari
----------

* Adolphus Ogi (\* 1942) homo politicus

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis
Spectrum Argaliae et Ferracutus in illustratione Eduardi Dalbono anno 1873 circa facta.
**Argalias** (Italiane *Argalìa*) est persona in carmine epico *Orlando innamorato* a scriptore Italico Matthaeo Maria Boiardo scripto.

Biographia
----------

Argalias est filius regis Sinarum Galafronis et frater Angelicae. In Orlando innamorato Argalias cum sorore Angelica in Europa pervenit petiturus auxilium militare a Carolo Magno rege Francorum. Comes palatinus Rolandus Angelicae amore capitur sed etiam alii milites sororem Argaliae amant, igitur pactum fit: victor Argaliae Angelicam capiet. Argalias arma magica habet sed nocte miles Astulphus arma ab illo furantur. Postridie apud silvam Ardennensim Argalias contra militem Ferracutum pugnat sed, sine armis magicis, a Saraceno vicitur. Ante mortem suam Argalias sepulturam cum tota armatura flumen petit et Ferracutus hoc a bellatore Sinico accipit. Tamen Ferracutus fugit cum casside bellatoris mortui: igitur in *Orlando furioso* Ludovici Ariosti spectrum Argaliae Saracenum persequeretur.

Notae
-----

1. ↑  De nomine latino vide versionem latinam operis *Orlando furioso*.

Bibliographia
-------------

* Cavallo, Jo Ann, *The World Beyond Europe in the Romance Epics of Boiardo and Ariosto*, University of Toronto Press, 2013.
* Ponte, Giovanni, *La personalità e l'opera del Boiardo*, Genuae, 1972.
|  |
| --- |
| Aloisius Grillmeier: vexillumAloisius GrillmeierCardinalis Ecclesiae Catholicae Romanae

 |
| **Natus** | 1 Ianuarii 1910 |
| **presbyter ordinatus** | 24 Iunii 1937

 |
| **Cardinalis promulgatus** | 26 Novembris 1994 |
| **a papa** | Ioanne Paulo II |
| **Mortuus** | 13 Septembris 1998 |

**Aloisius Grillmeier** (natus die 1 Ianuarii 1910 in Pechbrunn; mortuus die 13 Septembris 1998 in Unterhaching iuxta Monacum) fuit iesuita, theologus et cardinalis.

Gradum doctoris apud universitatem Friburgensis Brisgaudiae ascendit. Docuit sacram theologiam dogmaticam et historiam dogmatum in Francofurtensi Facultate Philosophica-Theologica Sancti Georgii ubi iam antea discipulus fuerat. Concilio Vaticano Secundo servavit in officio theologi adiuvantis Wilhelmo Kempf episcopo Limburgensi et in commissione theologica eiusdem concilii. Opera magna eius sunt historia Concilii Chalcedonensis (*Das Konzil von Chalkedon*, 3 tomi, 1951–1954, cooperante Henrico Bacht) et historia dogmatum Christologiae (*Jesus der Christus im Glauben der Kirche*, 5 tomi, 1979–2002, cooperante Theresia Hainthaler).

Nexus externi
-------------

* "Curriculum vitae" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
* Theresia Hainthaler, "GRILLMEIER, Alois" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 17 (Herzberg, 2000. ISBN 3-88309-080-8) , columnae 493–505 **(Theodisce)**
* Curriculum vitae et bibliographia (Facultas philosophico-theologica seu collegium Sancti Georgii)