recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam:* Insula (discretiva)


Wikidata Insulae (Slovenia)
Res apud Vicidata repertae:Insulae (Slovenia): insigneInsulae (Slovenia): insigne
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 45°32′22″N 13°39′37″E  
*Numerus incolarum*: 11 682  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Izola
**Gestio**

*Procuratio superior*: Municipium Insularum (Slovenia)  

**Geographia**

*Superficies*: 28.6 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Gibutum, Tholentinum, Treptovia-Copenicum, Szentgotthárd  

**Tabula aut despectus**

Insulae (Slovenia): situsInsulae (Slovenia): situs
Despectus in urbem
**Insulae** (-arum, *f.*) seu **Insula** (alia nomina: *Insula Histriae*; olim: **Haliaetum**, *Alietum*) (Slovenice *Izola*, Italiane *Isola d'Istria*) est urbs Sloveniae, caput loci Municipii Insulani, in historica provincia Litorali, in Histria (regione geographica) et in regione statistica Carstica-Litoranea sita. Incolae *Insulani* vel *Haliaetenses* appellantur.

Historia
--------

Ab anno 1920 ad annum 1947, Insulae fueruntt oppidum et municipium Italiae in Regione Venetia Iulia Provinciae Polensis situm.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

Oppidum ad Dioecesin Iustinopolitanam pertinet.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Insulas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°32′22″N 13°39′37″E • 3199017 *GeoNames* |

* Proprius municipii situs interretialis **(Slovenice)** **(Italiane)**

Pinacotheca
-----------

* Despectus in Insulam.Despectus in Insulam.
* Insularum Insigne.Insularum Insigne.
* Insularum Vexillum.Insularum Vexillum.

Notae
-----

1. ↑  www.janezluca.eu
2. ↑  it:Isola d'Istria
3. ↑  Verbum novatum
4. ↑  it:Isola d'Istria
5. ↑  Marko Kažotić, *Le coste e isole della Istria e della Dalmazia* (Battara, 1840).
Cornelia Schmalz-Jacobsen anno 1999
**Cornelia Schmalz-Iacobsen** (nata 11 Novembris 1934 Berolini nomine Cornelia Helmrich) rerum politicarum perita Theodisca factionis FDP est.

Familia
-------

Cornelia Schmalz-Jacobsen nupsit et tres liberos habet.

Iuventus et munus
-----------------

Post maturitatem anno 1954 acceptam Berolini litteris et cantui studebat atque ab anno 1962 diurnaria laborabat.

Cursus honorum
--------------

Schmalz-Jacobsen ab anno 1968 sodalis FDP est et annis 1972 - 1985 decurio urbis Monachii erat. Annis 1985 - 1989 Eberhardo Diepgen Berolini senator iuventutis et familiarum fuit. Anno 1988 secretaria generalis suae factionis fuit. Anno 1990 primo legata Dietae Foederalis Germaniae electa est et ad usque annum 1998 mansit. Anno 1991 magistratum secretariae generalis reliquit et legatus consilii ministrorum rerum peregrinorum facta est, quo officio ad usque 1998 fungebatur.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis Germaniae(lingua Theodisca)
* Biographia in pagina instituti Fridericus Naumann (lingua Theodisca)

Secretarii generales Factionis Democraticae Liberalis Germaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Carolus-Hermannus Flach · Martinus Bangemann · Gunterus Verheugen · Irmgarda Adam-Schwaetzer · Helimutus Haussmann · Cornelia Schmalz-Jacobsen · Uwe Lühr · Wernerus Hoyer · Guido Westerwelle · Cornelia Pieper · Theodericus Niebel · Christianus Lindner · Patricius Döring · Nicola Beer · Linda Teuteberg |
|  |
Spiritus sanctus descendit super Mariam, matrem Iesu, Apostolosque die Pentecoste: imago minio? picta ex *Les Très Riches Heures du duc de Berry*
Hymnus cantatur (30 secundas)
**Veni Creator Spiritus** nomen est hymnus et prex, quae auxilium spiritus sancti rogat et Pentecostem celebrat. Hic hymnus a cardinalibus, qui in conclave intrant, cantatur. 

Oratio Rabano Mauro attribuitur.

In musica
---------

* Gustavus Mahler in sua Symphonia VIII (Parte I) hoc hymno utitur cum choro magna et orchestra, etiam cum organo.
* Ludgerus Stühlmeyer, *Veni Creator Spiritus* pro chorus (SATB). Editoria: *Cantica nova. Zeitgenössische Chormusik für den Gottesdienst. Chorbuch des Allgemeiner Cäcilien-Verband für Deutschland*, Ratisbona 2012, ISBN 978-3-00-039887-2, no. 59.

Nexus externus
--------------

* Cantus Gregorianus - Archivum


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Veni Creator Spiritus** apud **Vicifontem**. |

Hymni et preces Christianae

Adeste Fideles · Adoro te devote · Ad regias Agni dapes · Aeterne Rex Altissime · Agnus Dei · Alma nox · Alma Redemptoris Mater · Alto ex Olympi vertice · Amazing Grace · Angele Dei · Angelus Domini · Anima christi · A solis ortus cardine · Audi benigne Conditor · Aurora, solis nuntia · Ave Maria · Ave maris stella · Ave Regina Coelorum · Ave verum corpus · Beata nobis gaudia · Beate Pastor Petre · Benedictus · Benedictus es Domine Deus · Caelestis agni · Caelestis aulae nuntius · Caelestis urbs Jerusalem · Caelitum Joseph decus · Christe sanctorum · Confiteor · Cor arca · Conditor alme siderum · Credo · Crudeles Herodes Deum · Custodes · Decora lux aeternitatis · Deus tuorum militum · Domare cordis impetus · Genuit puerpera regem · Gloria in excelsis · Gloria Patri · Kyrie · Lauda Sion · Litaniae Lauretanae · Litaniae Sanctorum · Litaniae Iesu Christi Sacerdotis et Victimae · Magnificat · Memorare · Nunc dimittis · Nunc Sancte nobis Spiritus · O Sanctissima · Pange Lingua · Pater noster · Quem pastores laudavere · Regina Caeli · Requiem · Salve Regina · Sanctus · Signore delle cime · Signum Crucis · Stabat Mater · Sub tuum praesidium · Symbolum Apostolorum · Symbolum Nicaenum Constantinopolitanum · Symbolum Quicumque · Tantum ergo · Te Deum · Tota Pulchra Es · Veni Creator Spiritus · Veni Redemptor Gentium · Veni Sancte Spiritus · Vexilla Regis  

**Ordines orationum**  

Rosarium
---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Rosidae   
Ordo : Malvales   
Familia : Malvaceae   
Subfamilia : Helicteroideae   
Tribus : Durioneae   
Genus : ***Durio***   
Adans.  
   
Subdivisiones: Species30 species agnotae
Synonyma
*Lahia* Hassk.
Species typica

*Durio zibethinus* Rumph. ex Murray
Territorium

     Habitatio nativa *D. zibethini*     Habitatio exotica *D. zibethini*

***Durio***, sive **durianum** (a Malaico *duri* 'spina') est genus arborum familiae Malvacearum, cui triginta sunt species, quarum saltem novem fructus esculentos ferunt. Hi in locis suis venduntur; *Durio zibethinus* est sola species quae in mercatu emi potest.

Ipsum pomum, "rex fructuum" in Asia austro-orientali appellatum, magnitudine, odore gravi, folliculoque spinis cooperto distinguitur. Ad magnitudinem 30 cm et diametron 15 cm crescere potest, et plerumque pondo inter 1 et 3 kg pendit. Secundum speciem forma est rotunda vel oblonga, color folliculi viridis vel fulvus, color carnis gilvus vel ruber.

Caro proprium odorem emittit, gravem et penetralem, etiam cum folliculus intactus est, quem alii dulcem ducent, alii taetrum, et cum odore ceparum putridarum, resina terebinthina, caenoque cloacarum comparant. Propter odorem cunctantem fructus saepe in deversoriis et in vectura publica Asiae austro-orientalis prohibetur.

Durio, indigena Asiae austro-orientalis, Europaeis fere sescentos annos notus est. Alfredus Russel Wallace, biologus Britannicus, carnem "pingui placentae ex ovis factae, amygdalis conditae" comparavit. Caro, quae variis maturitatis gradis edi potest, in variis epulis salsis et dulcibus adhibetur. Semina cocta quoque edi possunt.

Sunt plures centum durionis varietatum cultivatarum, ex quibus in foro aliae magni pretii, aliae minoris sunt.

Historia
--------

Europaei primum saeculo XV fructum cognoverunt. Nicolaus de Comitibus mercator Venetus, in relatione a Poggio Bracciolino scripta, haec dixit: "Fructum viridem habent nomine durianum, magnitudine cucumeris, in quo sunt quinque veluti malarancia oblonga, varii saporis, instar butyri coagulati."

Notae
-----

1. ↑  *GRIN*
2. ↑  *Durio zibethinus* apud *World Agroforestry*
3. ↑  *A traveler´s guide to Durian Season* apud *Year of the Durian*
4. 1 2  Henry Yule et A. C. Burnell. *Hobson-Jobson: The Definitive Glossary of British India*, ed. Kate Teltscher (Oxoniae: 2013), p. 216.

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* Poggius Bracciolinus, *De varietate fortunae* p. 131 editionis 1723
* Garcias ab Orta, *Colóquios dos simples e drogas da Índia* (1563) colloquium 20; versio Latina 1567 p. 224 "De doriones"

Eruditio recentior
* Brown, Michael J. 1997. *Durio: A Bibliographic Review*. International Plant Genetic Resources Institute (IPGRI). ISBN 92-9043-318-3.
* Davidson, Alan. 1999. *The Oxford Companion to Food*. Oxoniae: Oxford University Press. p. 263. ISBN 0-19-211579-0.
* Morton, J. F. 1987. *Fruits of Warm Climates*. Florida Flair Books. ISBN 0-9610184-1-0.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • USDA Plants Database |
Florus et Laurus, icon Novogardiensis fine saeculi XV

*Vide etiam paginam discretivam:* Florus (discretiva)

*Vide etiam paginam discretivam:* Laurus (discretiva)

Sancti **Florus et Laurus** martyres Christiani in Illyrico saeculo II p.C.n. passi sunt. Memoria eorum die 18 Augusti Calendario Gregoriano ab Ecclesia Catholica colitur, 18 Augusti Calendario Iuliano (i.e. 31 Augusti Gregoriano) ab Ecclesia Orthodoxa.

Vita
----

Erant fratres gemini, artem lapicidiam a Proculo et Maximo didicerunt. Postquam vero eorum magistri martyrio essent perfuncti pro Christo, Byzantium reliquerunt et in Illyricum pervenerunt, ubi exercebant artem suam. A Licinio magistratu pecuniam accipiebant, ut idolis templum erigerent. Pecuniam dederunt pauperibus, templum autem elaboraverunt; quod cum confectum esset, idolis confregerunt et templum in honorem Christi consecraverunt. Licinius re comperta eos iniecit in profundum puteum, ubi terra obruti mortui sunt.

Cultus
------

Corpora Lauri et Flori detecta sunt sub Constantini Magni imperio et in Constantinopolim abducta sunt, ubi deposita in monasterio Salvatoris Omnipotentis. 
Reliquiis eorum inventis statim morbus finivit, qui pecudes omnes tum vexabat, et in Russia Florus et Laurus equorum patrones habebantur et semper cum equis in iconibus pinguntur. Cyrillus patriarcha anno 2011 diem memoriae Flori et Lauri pro die festo veterinariorum haberi benedixit.

Fontes
------

* Illyrici sacri tomus VIII. Auctore Iacobo Coleto SJ. Venetiis 1819. P. 2—4
**Chemia Organometallica**, disciplina quae partes chemiae organicae  inorganicaeque complectitur; moleculas noscit quae vincula  covalentes inter carbonium et metallum aut semimetallum continent.

Exempla
-------

Vitaminum B12 in corpore humano est chemica organometallica, sed non omnes moleculae metallum habentes sunt organometallicae, solum eae in quo vinculum inter carbonium et metallum est covalentum. Ergo, quamquam natriumacetatum (H3C-COONa, sal natrii acoris aceti) partem metallicum et partem organicam CH3 habet, molecula ipsa non est metallorganica, quia vinculum natrii est ionicum et non est inter natrium et carbonium. Similiter chlorophyll et haemoglobinum non sunt chemicae metallorganicae.

Etiam hodie, chemica Grignardi qui magnesium continent sunt potior pro synthesis moleculae organicae. Pro harum chemicarum inventa Victori Grignard Donatium Nobel anno 1912 datum est.

Valde utiles sunt catalysatores organometallici, ut per examplum catalysatores Ziegler-Natta pro quo Carolo Ziegler et Iulio Nattae Donatium Nobel datum est.

Chemica organometallica ferrocen (C5H5-Fe-C5H5) anno 1951 inventus hodie nonnumquam in benzolum additur. In saeculo vicesimo traethylum plumbi (PbEt4) saepissimum in benzolum additur, sed ab anno 1980 iam non additur postquam id venenatum esse inveniunt.

Proprietas chemicarum organometallicarum
----------------------------------------

Saepe chemiae organometallicae ardere possunt. Nonnulla statim in aere ardent (*pyrophora*). Multae chemiae organometallicae, in primis illa metallicae alkalae, valde forta basa sunt. Haec saepe cum aqua explosive reagent.

Ramae chemiae organometallicae
------------------------------

Fons
----

Translatio de de:Organometallchemie, I Febris 2006. Aliquae partes non traductae sunt.
Wikidata Cornelius de Dalen I
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1602; Amstelodamum  
*Obitus*: 7 Aprilis 1665; Amstelodamum  
*Patria*: Regnum Nederlandense  

**Officium**

*Munus*: copperplate engraver, delineator, pictor, printmaker  

**Familia**

*Proles*: Cornelius de Dalen II  

Allegoria natalium reguli Gulielmi Henrici Brandenburgensis
**Cornelius de Dalen I** (*vulgo*: **Cornelis van Dalen**; anno 1602 fere natus; Amstelodami 7 Aprilis anno 1665 mortuus) fuit saeculi aurei chalcographus, pictor et adumbrationis peritissimus artifex Nederlandicus,

Biographia
----------

qui a Cornelio de Visscher II artem pingendi et sculpendi didicit. Primum Amstelodami laboravit de 1622 usque ad 1632, postea Britanniam, probabiliter Ledesiam, petiit anno 1633 ibique mansit usque ad 1638. Eodem anno Amstelodamum rediit, ibique uxor Catharina Jans Boekels filium Cornelium peperit, qui in Vetusta Ecclesia Amstelodamense (Nieuwe Kerk) baptizatus est et postea artem pingendi ab ipso patre didicit. Circumactis duobus annis, filia Sara nata est. Die 15 Maii anno 1646 Amstelodami tabulas obsignavit. Artifex in ipsa urbem mansit ibique laboravit usque ad annum 1665. Die 15 Septembris anno 1664 testamentum novum conscriptum est, quo Cornelius de Dalen bona sua discipulo Abrahamo Bloteling reliquit, qui apud ipsum habitabat.  

Opera Cornelii de Dalen topia, res morales, nec non historicas, sed etiam effigies personarum complectuntur.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie
2. ↑  Union List of Artist names

Bibliographia
-------------

* "Dalen, Cornelis van, I (Dutch printmaker, draftsman, and editor, ca. 1602-1665)". *Union List of Artist Names Online*. 2020
* "Cornelis van Dalen I". *Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie*. 2020

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cornelium de Dalen I** spectant. |

* Cornelis de Dalen I in Amstelodami Rijksmuseum **(Nederlandice)**
* Cornelis de Dalen I in Artnet **(Anglice)**
* Cornelis de Dalen I in The National Portrait Gallery **(Anglice)**
* Cornelis de Dalen I - Base Joconde **(Francice)**
**Compagnia Cerrulii**, Italice *Compagnia del Ceruglio*, fuit cohors militium mercenariorum saeculo 14, quae operavit in Tuscia sine conductio. Ea forsit fuit prima a civitatibus libera cohors mercenariorum.

Historia
--------

Octingenti Teutonici mercenarii equites, qui in Italia sub Ludovico IV Bavarico descenderant, quia eorum stipendia non recipiebant, a Pisis die 29 Octobris 1328 discesserunt, suburbium Lucae compilaverunt et supra Cerrulium collem castra posuerunt.

Ne civitas Florentiae mercenarios conduceret, Ludovicus vendidit contra florinos 25 milia Actio Vicecomitibus titulum vicarii imperialis Mediolanensis et, florinis attendendo, Marcum Vicecomites obsidem misit Cerrulium. Quia Florentia non videbatur propensa mercenarios conducere et per via florines a Porcaro legato spoliati sunt, Ludovicus Marcum relinquit ac a Pisis discessit. Rursus Pinus Tosae, Episcopus Florentiae ac quipiam cives florentini tractaverunt de stipulatione et die 25 Aprilis 1329 equites capitaneum eorum creaverunt Marcum, qui nunc inimicus Ludovici erat. Sine stipulatione Compagnia Cerrulii descendit Lucam, cum auxilio presidii cepit urbem et liberavit filii Castrucii antecedentis ducis Lucae. Deinde Compagnia territoria civitatis Lucensis spoliabat, incolas necabat ac rebelles delebat.

Civitas Pisarum iunio convocavit Compagniae ut Tarlatinus vicarius Ludovici expulsus sit et ei premium persolvit ob hanc operam. Deinde Compagnia venditavit civitatem Lucensem Florentia contra florinos 80 milia, sed cives florentini non convenerunt de pretium. Pisae obtulit florinos 60 milia ac 13 milia persolvit, sed renuntiavit emptionem quia Florentia adoriebatur, Postremo Gherardinus Spinolae emit civitas Lucensem contra florinos 30 milia die 2 Septembris 1329.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Bibliographia
-------------

* Michael Mallett, *Signori e mercenari - La guerra nell'Italia del Rinascimento*. Bononiae: Il Mulino, 2006. ISBN 88-15-11407-6
Autocurrus armatus *C1 Ariete*.
Autocurrus armatus *M1 Abrams* iaculatur.
**Autocurrus armatus**, **currus armatus**, **covinus** (**ignivomus**), **covinus** (**automatarius**), **essedum loricatum**, vel **currus loricatus** est vehiculum militare quod catenis vehitur, cannonibus compluribus provisum. Consistit in alveo et turri. Turris, in qua canno principalis est, torquetur. 

Tres vel quattuor homines in autocurru armato vehuntur: gubernator, qui in alveo sedet, commandarius, iaculator, et onerator, si autocurrui armato nullum systema onerandi automaticum est.

Autocurribus armatis hodiernis sunt mobilitas optima, vis maxima, et computatra navigandi, quae etiam satellitum adiuvantur.

Historia
--------

Inter Primum Bellum Mundanum autocurrus armatus inventus est. Die 8 Augusti 1918 autocurrus armati Francorum apud Samarobrivam acies Germanorum perrumperunt. Hoc factum postea initium cladis Germaniae videbatur.

Nexus interni
-------------

* Tormentum bellicum

Notae
-----

1. ↑  Traupman, Iohannes. [2003]. *Colloquia Latine Exercito Orali, editio tertia (Anglice: Conversational Latin for Oral Proficiency, Third Edition.).* pp {{{1}}}. Vauconda, IL: Editores Bolchazy-Carducci. ISBN 086516438X.
2. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*.
3. 1 2 3  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*, editio secunda, 2009.
4. ↑  Carolus Egger, *Lexicon Recentis Latinitatis*

Nexus externi
-------------

Unam legis e paginis de
vehiculis
disserentibus

---


Vehicula terrestria

*Vide etiam*: Via et astarium

* Autocinetum
* Autocurrus armatus
* Autocurrus sarcinarius
* Birota
* Birota automataria
* Carrus
* Chamulcus automatarius
* Cisium
* Ferrivia
	+ Currus electricus
	+ Currus tractorius
	+ Ferrivia elevata
	+ Ferrivia magnetica
	+ Ferrivia metropolitana
	+ Ferrivia subterranea
	+ Ferrivia suspensa
	+ Ferrivia vaporica
	+ Tramen
		- Tramen onerarium
		- Tramen vectorium
* Laophorium
* Nartae
* Taxiraeda
* Tractorium
* Trahea

Vehicula aquatica

*Vide etiam*: Portus

* Linter
* Navis
* Navis submarina

Vehicula aërialia

*Vide etiam*: Aëroportus, helicopterarium et heliportus
**Aërostates**

* Navis aeria/Zeppelinus

**Aërodynes**

* Aëroplanum
* Helicopterum
* Autogyrus

Vehicula spatialia

* Astronavis
* Navicula sideralis
* Rocheta
* Satelles artificialis
* Speculatrum spatiale

 Vide etiam  
Ars ingeniaria · Vectura


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **autocurrus armatos** spectant. |
Wikidata Neuschoo
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°34′0″N 7°30′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 191  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Widmundensis, Holtriem  

**Geographia**

*Superficies*: 14.47 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Neuschoo: situsNeuschoo: situs
**Neuschoo** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Widmundensis. Cum aliis parvis communibus se ad Holtriem commune generale coniunxit.

Historia
--------

Lateraria in Neuschoo sita
Neuschoo olim pars Frisiae Orientalis fuit, tum annis 1744 ad 1806 ad Borussiam pertinuit. Deinde ab anno 1806 regio ad Nederlandiam et annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Neuschoo Regno Hannoverano traditum est, quod post annum 1866 iterum pars Borussiae fuit. Ab anno 1885 Neuschoo pars novi Circuli Widmundensis factum est, qui circulus autem annis 1977 ad usque 1980 dissolutus erat. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet. Tum multi perfugae e regionibus a Polonia et Russia occupatis hanc in hanc regionem venerunt. Anno 1972 Neuschoo pars Holtriem communis generalis factum est. Hodie multi perigrinatores refectionis causa in commune veniunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Neuschoo** spectant. |

* Neuschoo apud paginam interretialem communis generalis Holtriem
**Communitates ecclesiales de basi** in Ecclesia Catholica sunt parvi christianorum greges minus formaliter constituti intra alicuius paroeciae dicionem. Ex vicinis plerumque tales parvi coetus constant, qui statis temporibus (exempli gratia octavo quoque die —eodem scilicet semper hebdomadis die— eademque diei hora) in privatis plerumque aedibus ad Deum orandum, ad Bibliorum lectioni vacandum, ad catechesim tradendam nec non ad meditationes de religione atque de sua cuiusque vita in lumine fidei cum aliis communicandas congregantur.

Communitates ecclesiales de basi, ut in America Latina appellantur, saepe "parvae communitates christianae" et aliis titulis in Africa nuncupari solent.

Altera saeculi XX dimidia parte, paulo ante Concilium Vaticanum Secundum coactum, ut putatur, communitates ecclesiales de basi in Brasilia ortae sunt atque post concilium conclusum valde increbruerunt. In Americae Meridianae praesertim et Mediae terris, sed etiam alibi, tales exigui catholicorum manipuli influxu culturali theologiae liberationis informantur, quod efficit ut pauperum et eorum qui iniustitiam patiuntur sublevatio ac defensio maximi in eis sit momenti et ponderis; nonnusquam autem, velut in ipsa America Latina, in plagis Africanis, in Asia, et notabiliter in Insulis Philippinis, ab episcoporum conferentiis saepe foventur.

Notae
-----

1. ↑  Litterae Encyclicae *Redemptoris Missio*, 51
2. ↑   Etiam extra eam similes communitates exstant, quae hic non tractantur.
Aquae cadentes insulae Possesionis
**Insulae Crozet** sunt archipelagus Oceano Indico medio situs. Pars Terrarum australium antarcticarumque Francicarum est (ab anno 1955). 

*Aptenodyti patagonici* in insulis Crozet

Archipelagus
------------

Lacus *des Skuas* in insula Orientali
Sex insulae maiores in archipelgo sunt, multis insulis minoribus er saxis circumcinctae. Quattuor insulae gregem occidentalem componunt:

* Insulae Apostolorum (Francogallice *Îlots des Apôtres*) duae, Maior et Minor, freto tenui separatae;
* Insula Porcorum (*Île aux Cochons*; porci a nautis saeculo XVIII in insulam emissi ita multiplicabantur, ut insulam laedent; saeculo XX exstincti sunt);
* Insula Eudyptorum (*Île des Pingouins*).

Ad orientem duae magnae insulae iacent: 

* Insula Possessionis (*Île de la Possession*), archipelagi maxima;
* Insula Orientalis (*Île de l’Est*).

Saxa litoralia insulae Possessionis

Natura et incolae
-----------------

Insulae sunt saxosae et montanae; imber circa 300 dies per annum cadit et venti perpetui fortissimi flant. Glaciaria absunt, sed humus in saxis insularum Croset exiguus et minime fertilis est'; arbores et fritices absunt, solum herba et musci crescunt, vel saxa nuda totum annum manent. *Eudyptes chrysolophus*, *Aptenodytes patagonicus*, phocae, procellariae, diomedeae abundant. 

Incolae absunt; sola statio exploratoria *Alfredus Faure* (nomine primi directoris appelata) in insula Possessionis laborat. 

*Diomedea exulans* in insula Possessionis

Historia
--------

A Marco Iosepho Marion Dufresne nauta Francogallico insulae anno 1772 primum inventae sunt; Dufresne eis nomen administri sui Iulii Crozet dedit. Iacobus Cook in circumnavigatione sua tertia ad insulas visitavit. Piscatores, qui phocas et balaenas capiebant, saeculo XIX et XX naves appellabant.

Notae
-----

1. ↑  Petrus Andreas Saccardo, *Sylloge fungorum omnium hucusque cognitorum*, vol. 22, 1913, p. 176. Cf. adiectivum in binomine *Careproctus crozetensis*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°22′48″S 51°40′12″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • "98413" apud *INSEE* • Store norske Lexikon • Encyclopædia Britannica |
Ancus
**Neuma**, antea *iubilus* figura notarum est quibus ornamenta melismatica Cantus Gregoriani designantur.

Usus
----

Ita utilissime describitur ascensus et descensus melodiae necnon congruentia toni cum syllaba. Medio sic dicto Aevo rituum liturgicorum musicam tradere coeperunt. Forma vetus ab saeculo octavo lineolas, hamos ancos curbatosque, puncta habet quae primo visu stenographiae similant. In cursu temporis figurae vestigiis equis simulata sunt et magis crassa facta sunt, praesertim quando tonorum altitudo linea F fixata est.

Guido Aretinus in figuris ponendis regulas statuerat, quas regulas usque nunc servamus. Ita incertitudo de sonorum altitudine valde minuta est. Praeter figuras crassas (quae etiam *notae Germanica* sive *notae Gothicae* nuncupantur) ex saeculo XII *nota quadrata/quadriquarta* cum capitibus quadratis (e.g. Romana nota choralis) apparuit, quae scripturam mensuralem sibi adoptaverat. Sed sine linea neumarum interpretatio fieri non potest quippe quae ipsae intervallorum magnitudinem sileant et directionem modorum forte tantummodo prodant.

Termini technici
----------------

* virga/virgula et punctum: pro nota una separata
* pes/podatus: pro intervallo uno in altum
* clinis/flexa: pro intervallo in bassum
* tremula, quilisma, plica etc.: signa de recto modo recitandi

Alii velut gnomo, epiphonus, cephalicus, oriscus, ancus, tramea, sinuosa, strophicus, bivirgis, trivirgis, distropha, semivocalis aut synonyma aut combinatio sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **neumas** spectant. |

* de neumis recte scribendis monstratio
* introductio in mundum neumarum captantem

Notae
-----

1. ↑  Cod. Lat. Palat. 235. Cf. etiam Peter Wagner: *Neumenkunde*. Editio altera, Leipzig 1912, p. 355
2. ↑  "Jubilus" apud: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, tomus 10. Lipsiae 1907, p. 325
3. ↑  Sic in occidente cantus planus redditur; in aliis traditionibus christianis variationes sunt.
Tabula eburnea imperatoris Constantini VII Porphyrogeniti a Christo coronati. Inscribitur: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΝ ΘΕΩ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΩΜΑΙΩΝ / ΙΣ ΧΣ "Constantinus in Deo autocrator rex Romanorum / Iesus Christus."
***Autocrator*** (Graece αὐτοκράτωρ 'imperator sui iuris') est titulus dignitatis iis qui omnibus legibus solutis regnent attributus. Volventibus temporibus, adiudicatum est ducibus exercituum, imperatoribus Romanis itemque Byzantinis et Russicis, qui eo titulo in loco veteris *imperatoris* utebantur. Verbum hodiernum *autocratiae* exinde nomen traxit. Forma feminina Graeca est αὐτοκράτειρα (*autocratira*), Graeca recentior αὐτοκρατόρισσα ("autocratorissa"), Latina **autocratrix.**

Notae
-----

1. ↑  E.g. "christianissimus autocrator Manuel": (vide p. 163 apud *Google Books*)
2. ↑  Francisci Iosephi Dumbeckii *Historiae Universae Tabulae Ethnographico-Periodico-Synchronistiae*, Berolini 1820, p. 49; Philippus Fridericus Pfaehler(ru) *De electricitatis in medicina dignitate oratio*, Mosquae, 1791; in "Slavica Gottingensia"; epistola reginae Hungariae, in "Recueil historique d'actes...", ab Ioanne Rousset de Missy, vol. XVI, 1743, p. 456.

Bibliographia
-------------

* Carolus Du Cange, *Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis* (Lugduni: apud Anissonios, 1688); versio interretialis coll. 156-157
*Vide etiam paginam discretivam:* Autonoë (discretiva)


Wikidata Autonoe (satelles)
Res apud Vicidata repertae:Autonoe (satelles): imagoAutonoe (satelles): imago
*Primarius*: Iuppiter
**Repertus**

*Primus repertor*: Scott S. Sheppard, David Clifford Jewitt, Jan Kleynadie 10 Decembris 2001
**Res orbitales**

*Periodus orbitalis*: −719.01 dies  
*Axis semimaior*: 24 046 000 chiliometrum  
*Excentricitas orbitalis*: 0.334  
*Inclinatio orbitalis*: 152.9 gradus anguli  

**Res physicae**

*Albedo*: 0.04  
*Magnitudo apparens*: 22  
*Diametrum*: 4 chiliometrum  
*Massa*: 90 petagram  

**Autonoe**, nomine pleno **Jupiter XXVIII (Autonoe)**, est satelles Iovis, olim designatione **S/2001 J 1** agnitus, quae anno 2001 ab S. S. Sheppard reperta est. In mythologia Graeca Autonoë fuit filia Cadmi, soror Semeles, mater Actaeonis; sed ei qui nomen satelliti attribuerunt Autonoën matrem Charitum vel Gratiarum fuisse adseverant.

Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 33 a die 10 Decembris 2001 usque ad 25 Decembris 2003 constant.

Nexus interni
-------------

* Tabula satellitum naturalium Systematis Solaris

Notae
-----

1. ↑  Vide e.g. *Gazetteer of Planetary Nomenclature*: *Mother of the Graces by Jupiter according to some authors*.

Nexus externi
-------------

* Res orbitales satellitum naturalium apud NASA et JPL
	+ Res physicae satellitum planetarum apud NASA et JPL
* Satellites secundum planetis digestae apud NASA
* Ephemerides satellitum naturalium Unionis Astronomicae Internationalis apud universitatem Harvardianam
* *Gazetteer of Planetary Nomenclature* apud USGS
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Autovia iuxta Coloniam Agrippinam (regio *Köln-Lindweiler*) in Germania.
**Autovia**, sive **via autocinetica**, sive **strata autocinetica**, est genus viarum quae hoc modo munitae sunt ut vehicula velociter currere possint, in intersectionibus non sistendo.

Autovia appellatur *freeway* aut *motorway* Anglice, *Autobahn* Germanice, *autopista* aut *autovia* Hispanice, *autoroute* Francice, et *autostrada* Italiane. Nomina *Autobahn* et *autostrada* etiam in usu sunt in linguis aliis.

Historia
--------

Temporibus cum homines equo aut curru veherentur, magni momenti non erant viae optimae, quibus facile transiri posset, quod equi et carri in viis asperis incalcatisque, vel non bitumine tectis, ire poterant. Utcumque non est casus cum automobile. Saeculi vicensimo incipiente, viae in urbibus magnis bitumine tegebantur, ne pulvis tam cumularet ut in paucis inter proximas urbes stratis iter velocius factum esset, atqui plurimae viae bitumine non tegebantur. Automobile etiam effecit multum populum peregrinare in viis et divenit? maioris momenti munire vias meliores. In Civitatibus Foederatis, fuerunt movimenta? fortia petisse? viis melioribus.

Pinacotheca
-----------

* Autopista Mediterraneum Mediterranei? (Autovia A-7 Iuliae Traductae in Hispania).Autopista Mediterraneum Mediterranei? (Autovia A-7 Iuliae Traductae in Hispania).
* Autovia solis apud in Italia.Autovia solis apud in Italia.
* Autovia A-26 apud Alexandriam in Italia.Autovia A-26 apud Alexandriam in Italia.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).
3. ↑  Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **autovias** spectant (Motorways, Controlled-access highways). |
**Autotranslatio** est translatio textus originalis in alium versus ab auctore textus originalis. Autotranslatio reperitur in variis contextibus scribendi et est maxime aspectabilis in litterarum.

Usus autotranslationis bene meret curam eruditorum praesertim ab ineunte saeculo, amplas saeculo XX investigationes in campo translationis persequens.
Autotranslatio cognoscitur ut ramus particularis de translatione studiorum saltem cum 1998, publicationis tempus primae editionis libri *Routledge Encyclopedia of Translation Studies*.

Autotranslationes satis frequenter in Medii Aevi et primi Novi Aevi tempore iam invenitur, praesertim velut genus quoddam pontis inter eruditorum Latinam linguam et Europae linguas vernaculares.

### Genera autotranslationis

- Autotranslatio ex consueta actione auctoris oriri potest, vel ex experientia omnino fortuita, ob causae varietatem. Sic accidit in casu James Joyce, qui autoconvertit in Italicam linguam duos locos eius operis "Work in Progress" (postea "Finnegans Wake" inscriptum). Etiam ad rem pertinentes sunt autotranslationes a Stefan George et Rainer Maria Rilke.

- Autotranslatio aliquo tempore post expletionem originalis evenire potest vel per processus creationis, ita quod duos textus fere simul crescunt et se invicem afficiunt.

- Autotranslatio plures quam unam adveniendi linguam, patriam aut acquisita, habere potest. Sic accidit in casu Fausto Cercignani, Alejandro Saravia et Luigi Donato Ventura.

Notae
-----

1. ↑  Vide Leonard Forster, *The Poet's Tongues. Multilingualism in Literature*, Cambridge, 1970, p. 30 ff.
2. ↑  Vide Jacqueline Risset, "Joyce Translates Joyce", in *Comparative Criticism*, 6 (1984), pp. 3-21.
3. ↑  Vide Dieter Lamping, "Die literarische Übersetzung als de-zentrale Struktur: Das Paradigma der Selbstübersetzung", in Harald Kittel (cur.), *Geschichte, System, Literarische Übersetzung / Histories, Systems, Literary Translations*, Berlino, 1992, p. 212-227.
4. ↑  Ut de autotranslatione ex Italica lingua in Theodiscam, Anglicam et Francogallicam legas vide
5. ↑  Alejandro Saravia est scriptor Bolivianus-Canadicus. Eius collectio carminum *Lettres de Nootka* anglice, francogallice et hispanice scriptum est.
6. ↑  Vide Alide Cagidemetrio, "Trilinguismo letterario: il caso americano di Luigi Donato Ventura", in Furio Brugnolo et Vincenzo Orioles (edd.), *Eteroglossia e plurilinguismo letterario. II. Plurilinguismo e letteratura*, Roma, 2002, pp. 377-388.
**Factio Theodisca Popularis** (Theod. *Deutsche Volkspartei* (DVP)) inter annos 1918 et 1933 fuit atque paene continenter in consiliis ministrorum Rei Publicae Vimariana interfuit.

Historia
--------

Certamen suffragiorum DVP mense Decembri anni 1924
DVP post casum monarchiae e factionibus progressionis (*Fortschrittspartei*) et Liberalibus Nationalibus (*Nationalliberale*) formata est. Sed ii, qui ad sinistram contenderunt, aliam factionem, Factionem Theodiscam Democraticam (DDP) condiderunt. Dux factionis ab initio ad mortem anno 1929 Gustavus Stresemann erat. DVP, quamquam rem publicam primo negavit atque monarchiam restituendam in animo habebat, paene omnibus consiliis ministrorum ad annum 1931 interfuit, plerumque cum SPD et Centrum vel DNVP. Suffragiis ad annum 1928 habitis semper 8 vel 10 per centum suffragiorum adepta est. Post mortem Stresemann Eduardus Dingeldey novus praeses electus est. Sed cum Depressio oeconomica magna in Germania multos munere deponeret, DVP electione anni 1930 victa est. Anno 1932 et 1933 non plus quam 1 per centum suffragiorum accepit. 4 Iulii 1933 Nazistis urgentibus DVP ut ceterae factiones democraticae dissoluta est.

Sodales DVP clari
-----------------

* Iulius Curtius, Administer Rerum exterarum
* Gerhardus Comes de Kanitz, Administer victus et agriculturae
* Gustavus Stresemann, Administer Rerum exterarum

Nexus externi
-------------

* Historia factionis in pagina Musei Historici Germanici (lingua Theodisca)
Wikidata Vervium
Res apud Vicidata repertae:Vervium: insigneVervium: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 46°15′0″N 10°14′0″E  
*Numerus incolarum*: 209  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Sundriensis  

**Geographia**

*Superficies*: 12.41 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Grossubtum, Luerum, Matium, Sernium, Tiranum, Tovum, Brusium  

**Tabula aut despectus**

Vervium: situsVervium: situs
Oratorium Matri Gratiarum dicatum
**Vervium** seu **Tervium** (alia nomina: *Vevra*, *Vepres*) (Italiane *Vervio*) est oppidum et municipium Italicum, circiter 200 incolarum, in provincia Sundriensi regionis Langobardiae situm. Incolae *Vervienses* et *Tervates* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

Hoc municipium in valle Telina situm est.

Nexus interni
-------------

* Vallis Telina
* Sundrium
* Municipium Italiae

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vervium** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Chronicum Rhaetiae: seu Historia in Alpinae confoederatae Rhaetiae: vbi eius verus situs, politia, bella, & alia memorabilia accuratissimè ad annum 1617. usque describuntur. Authore Fortunato Sprechero à Berneck.. .. Fortunat Sprecher von Bernegg, Ascanio Rivaldi, typis Johan. Jacobi Genathii, 1622
2. ↑  Dissertazioni critico-storiche intorno alla Rezia di qua dalle Alpi, oggi. .. Di Francesco Saverio Quadrio
3. ↑  www.italiapedia.it
Wikidata Wytegra
Res apud Vicidata repertae:Wytegra: insigneWytegra: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 61°0′0″N 36°27′0″E  
*Numerus incolarum*: 10 324  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q27554194  

**Geographia**

*Superficies*: 16 chiliometrum quadratum  

*Vide etiam paginam discretivam:* Wytegra (discretiva)

**Wytegra** (Russice *Вытегра*) est urbs regionis Vologdensis Russiae et districtus Wytegrani caput. In ripis fluminis eiusdem nominis sita est; 15 chm ab ostio fluminis, in Onegam lacum influentis, distat. Incolarum circa 10 milia habet (anno 2020).

Historia
--------

Factoria quaedam Novogardiensium loco Wytegrae iam anno 1496 memoratur. Via e Novogardia in Scheksnam per Wytegram agebat, et postea e Petropoli in Archangelopolim. Anno 1776 Wytegra caput circuli gubernii Olonecensis facta est. Systemate aquario Mariano constructo mercatores Wytegram celebrabant.

Wytegra media in ripa Wytegrae fluminis

Notae
-----

1. ↑  Ieremiae Iacobi Oberlini *Iungendorum marium fluviorumque omnis aevi molimina... Argentorati 1775, p. 103*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 61°0′0″N 36°27′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Wytegram** spectant. |
*Facta et dicta memorabilia*
**Factorum er dictorum memorabilium libri IX** vel *De factis dictisque memorabilibus* vel *Facta et dicta memorabilia* est collectio mille fere exemplorum a scriptore Latino Valerio Maximo (natus ca. 20 a.C. mortuus 50 p.C.n.) Tiberio imperatore composita, quibus imprimis virtutes priscorum Romanorum aetate rei publicae Romanae illustrentur.

In praefatio operis auctor haec exempla et docendi causa instituisse et ut aemulentur explicavit. Usque ad initium aevi illuminationis hoc opus ubique in Europa magni momenti fuit. Multi exempla eius consulebant num quid ex iis sumptum etiam vitae cottidianae eorum prosit. Valerius decem fere annos in componendo libro versabatur scripta Ciceronis, Livii, Sallustii, Pompei Trogi, Marci Terentii Varro aliorumque scriptorum historiae perscrutans. Valerius, cum unumquemque novem librorum in partes affines dividisset, primus hac dispositione usus est. 

Valerius Maximus variis de rebus exempla composuit aut redigit, praecipue has tractavit:

* Fortitudo
* Crudelitas
* Somnia
* Fides
* Amicitia
* Qualitates imo celatae
* Moderatio
* Verecundia
* Omina
* Amor parentum
* Similitudines speciei
* Auctoritas
* Ultio
* Superstitio

Fontes
------

* Valerius Maximus: Textus Latinus
**Factiones politicae Brasilienses** sunt factiones politicae Brasiliae. Ab saeculi 19 medio primero in civitatem se fundabant. Historiae earum in phases tres dividuuntur: Phases Brasiliae coloniae (ante annum 1822), Imperii Brasiliensis (1822–1889), et rerumpublicarum Brasiliae ab anno 1889. Intra phasem reipublicae historia factionum historiam Brasiliensem sequuntur: tempora Reipublicae vetae (1889-1930), Gaetulii Dornelles Vargas (1930-1945), Reipublicae democratizadae (1945-1964), Gubernationis militaris (1964-1985), Reipublicae novae (1985-hodie).

Hodie factiones politicae Brasilienses maiores sunt (2023): 

* Factio democratica socialis (*Partido Social Democrático*, ***PSD***): senatorum 16, legatorum 42,
* Factio liber (*Partido Liberal*, ***PL***): senatorum 12, legatorum 99,
* Motus democraticus Brasiliensis (*Movimento Democrático Brasileiro*, ***MDB***): senatorum 10, legatorum 42,
* Unio Brasiliensis (*União Brasil*, ***União***): senatorum 9, legatorum 59,
* Factio operariorum (*Partido dos Trabalhadores*, ***PT***): senatorum 8, legatorum 68.

Nexus interni
-------------

* Congressus Nationalis Brasiliae

Nexus externi
-------------

* Historia factionum politicarum Brasiliensium **(Lusitanice)**
Wikidata Vertua
Res apud Vicidata repertae:Vertua: insigneVertua: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°49′0″N 9°51′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 642  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Bergomas  

**Geographia**

*Superficies*: 15.69 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Casnicum, Colligiatum, Cornalba, Costa (Vallis Serina), Fluranum, Gazaniga, Oneta  

**Tabula aut despectus**

Vertua: situsVertua: situs
Vertua
**Vertua** (-ae, *f.*) (Italiane *Vertova*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 900 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Vertuenses appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Vallis Sariana (*terra*)

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*),
* Provincia Bergomas,
* Vallis Sariana (*terra*),
* Bergomum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Diocese of Bergamo, Italy: Parish
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vertuam** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Bergomati.Collocatio finium municipii in Provincia Bergomati.
* Municipia Communitatis montaneae Vallis Sarianae.Municipia *Communitatis montaneae Vallis Sarianae*.
**Facultas laborandi**, Germanice *Arbeitskraft*, Francogallice *force de travail*, Anglice *labour power*, est notio in doctrina Caroli Marx maioris momenti in critica sua oeconomiae capitalisticae. Marxius sibi vindicat se invenisse operarios non simpliciter pro laboribus suis mercem accipere sed suam laborandi facultatem instar mercis venum dare. 

In oeconomia capitalistica facultas laborandi est merx quam in mercatura operarii venum dant et capitalistae seu conductores emunt. Operarius vel proletariati pro merce sua quae est facultas laborandi mercedem accipit quae e parte capitalistae est capitale variabile. 

Capitalista facultatem laborandi operarii usurpat ut fabricet bona vel servitia. Secundum Placitam Marxianam valoris theoriam valor facultatis laborandi est minor valore bonorum perfectorum quia merces operario necessariae breviore temporis spatio fabricantur quam quae operarius in fabrica ex pacto cum conductore concluso fabricare debet.

Nota
----

1. ↑  Theodorus Meyer: *Ius naturae speciale,* pars 2. Friburgi Brisgoviae: Herder; Vindobonae Argentorati, Monachii, S. Ludovi Americae. 1900. P. 152.

Nexus interni
-------------

* Facultates productionis
Wikidata Sanctus Aventinus (Garumna superior)
Res apud Vicidata repertae:Sanctus Aventinus (Garumna superior): insigneSanctus Aventinus (Garumna superior): insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 42°48′23″N 0°32′46″E  
*Numerus incolarum*: 62  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Saint-Aventin
**Gestio**

*Procuratio superior*: Garunna Superior, arrondissement of Saint-Gaudens  

**Geographia**

*Superficies*: 17.4 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Benque-Dessous-et-Dessus, Balneum Lixonense, Castillon-de-Larboust, Cazaril-Laspènes, Trébons-de-Luchon  

**Tabula aut despectus**

Sanctus Aventinus (Garumna superior): situsSanctus Aventinus (Garumna superior): situs
**Sanctus Aventinus** est commune Francicum 96 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis). Supra oppidum in montibus constructa est statio nartatoribus hibernalibus idonea, nomine *Luchon-Superbagnères*.

Notae
-----

1. ↑  "Castrum de Sancto-Aventino et Albespino ... in valle de Luyshone" (p. 1125, cf. indicem p. 1664 apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

Oppidum S. Aventini
* Kim Willsher, "French ski resort moves snow with helicopter in order to stay open" in *The Guardian* (16 Februarii 2020)

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Garumnae Superioris

Nexus externi
-------------

Statio *Luchon-Superbagnères*

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Saint-Aventin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°48′23″N 0°32′46″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • "31470" apud *INSEE* |

* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
Wikidata Theophilus van Rysselberghe
Res apud Vicidata repertae:Theophilus van Rysselberghe: imagoTheophilus van Rysselberghe: imago
*Nativitas*: 23 Novembris 1862; Gandavum  
*Obitus*: 14 Decembris 1926; Le Lavandou  
*Patria*: Belgica  

**Officium**

*Munus*: pictor, delineator, graphic artist, Sculptor, visual artist, designer  

**Familia**

*Coniunx*: Maria Van Rysselberghe  
*Proles*: Élisabeth Van Rysselberghe  

**Memoria**

*Laurae*: Commander of the Order of Leopold  

**Theophilus van Rysselberghe** (natus Gandavi die 23 Novembris 1862; mortuus Vari die 13 Decembris 1926) fuit pictor Belgicus.

Vita
----

Natus est Theophilus van Rysselberghe die 30 Novembris anno 1862 apud Gandavum, in Belgica. Filius fuit Ioannis van Rysselberghe uxorisque eius Melaniae Rommens. Familia Lingua Francogallica utebatur. Loci natalis, Bruxellae ab 1881 usque ad 1882, Maroci ab 1882 usque ad 1883, Buxellae? ab 1883 usque ad 1897, Lutetiae ab 1897, et Provinciae laborabat.

Van Rysselberghe Neoimpressionismum amplectebatur. Unus ex pictoribus praestantissimis Neoimpressionismi in Belgica fuit.

Pinacotheca
-----------

* Ambulatio (1901)*Ambulatio* (1901)
* Margaritae van Mons effiges (1886)*Margaritae van Mons effiges* (1886)
* Irmae Sèthe effiges (1894)*Irmae Sèthe effiges* (1894)
* Constantini Meunier effiges (1900)*Constantini Meunier effiges* (1900)

Notae
-----

1. ↑  Ronald Feltkamp, Théo van Rysselberghe (2003). *Théo van Rysselberghe, catalogue raisonné*. Éditions de l'amateur. p. 228. ISBN 9782859173890
2. ↑  Russell T. Clement, Annick Houzé (1999). *Neo-impressionist Painters A Sourcebook on Georges Seurat, Camille Pissarro, Paul Signac, Théo Van Rysselberghe, Henri Edmond Cross, Charles Angrand, Maximilien Luce, and Albert Dubois-Pillet*. Greenwood Press. ISBN 9780313303821
3. ↑   *The Studio Volume 26*. National Magazine Company. 2003. p. 296
4. ↑  "Théo Van Rysselberghe Belgian artist". Britannica

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Theophilum van Rysselberghe** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
Wikidata Wustrow (Saxonia Inferior)
Res apud Vicidata repertae:Wustrow (Saxonia Inferior): insigneWustrow (Saxonia Inferior): insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°55′19″N 11°7′18″E  
*Numerus incolarum*: 2 772  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Lüchow-Dannenberg, Lüchow (terra Wenedorum)  

**Geographia**

*Superficies*: 30.19 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Wustrow (Saxonia Inferior): situsWustrow (Saxonia Inferior): situs
Turris telecommunicationis in vico Thurau ad Woltersdorf pertinente
**Wustrow** est oppidum Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lüchow-Dannenberg. Ad Wustrow oppdum et vici Blütlingen, Dolgow, Ganse, Güstriz, Klennow, Königshorst, Lensian, Neritz, Schreyahn atque Teplingen pertinent. Wustrow pars communis generalis Lüchow est.

Historia
--------

Wustrow castellum anno 1217 ab equite Tiderico de Wustrow conditum est. Anno 1371 primo oppidum in actis descriptum est. Postea pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Wustrow ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 2006 pars Lüchow communis generalis est. Anno 1972 vici supra dicti ad Wustrow adiuncti sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Wustrow** spectant. |

* Pagina communis generalis Lüchow de Wustrow scripta