recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Flavius Afranius Syagrius** (nescimus, quando natus mortuusve sit) vir publicus Romanus saeculi quarti exeuntis erat.

Cursus honorum
--------------

Officia, quae ei gerebat, non certa sunt, quod Flavius Syagrius, consul anni 381 saepe cum eo permixtus est. An hic propinquus Syagrii fuisset, nescimus. Afranius autem anno 369 notarius ignominia dimissus est, quod bellum contra Alamannos male gessisset et cladem accepisset. Deinde privatus vixit. Annis 379 - 381 *magister officiorum*, 381 praefectus urbi Romae fuit. Anno 382 consul una cum Flavio Claudio Antonio consul erat. Litterae Symmachi ad eum exstant.

Bibliographia
-------------

* A.H.M. Jones, J.R. Martindale, J. Morris *Prosopography of the Later Roman Empire*, t .I, pp. 260-395, Cambridge, 1971-1992

Notae
-----

1. ↑  Alexander Demandt, Die Consuln der Jahre 381 und 382 namens Syagrius, Byzantinische Zeitschrift, T. 64,1, 1971, pp. 38 - 45
2. ↑  Ammianus Marcellinus, Res gestae, XXVIII 2
3. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 11, c. 1123

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Syagrius et Flavius Eucherius**  |  **Consul** 382cumFlavio Claudio Antonio | Successores: **Flavius Merobaudes II et Flavius Saturninus**  |
Wikidata Elisabethopolis (Ucraina)
Res apud Vicidata repertae:Elisabethopolis (Ucraina): insigneElisabethopolis (Ucraina): insigne
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 48°30′37″N 32°16′0″E  
*Numerus incolarum*: 227 413  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Кропивницький
**Gestio**

*Procuratio superior*: Regio Kirovogradensis  

**Geographia**

*Superficies*: 103 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Dobrich, Davenport  

**Tabula aut despectus**

Elisabethopolis (Ucraina): situsElisabethopolis (Ucraina): situs

*Vide etiam paginam discretivam:* Elisabethopolis (discretiva)

**Elisabethopolis** vel nunc **Kropyvnyc'kyj** (Ucrainice *Кропивницький*) urbs est Ucrainae, regionis Kirovogradensis caput. Incolas 227 413 anno 2019 habet. In ripis *Inguli* fluminis, Hypanis tributarii, sita est.

*Domus Barskij*, museum Elisabethopolitanum

Historia
--------

Anno 1754 arx condita est, quae nomen sanctae Elisabethae, Ioannis Baptistae matris, cepit. Anno 1775 in numero urbium nomine *Elisabethopolis* (*Елизаветград*) inclusa est. Ab anno 1924 ad annum 1934 *Zinov'evsk* (a Gregorio Zinoviev) appellabatur, ab anno 1934 ad 2016 *Kirovo* et *Kirovograd* (a Sergio Kirov); anno 2016 *decoenonisationis* causa nomen Marci Kropyvnyc'kyj(uk) actoris et scriptoris dramatici Ucrainici cepit.

Nota
----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 493. De nomine priore.
2. ↑  Ucrainice *декомуніза́ція*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°30′37″N 32°16′0″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Treccani • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Elisabethopolim** spectant. |

Metropoles regionum Ucrainae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Charcovia • Chersonium • Chmielnicius • Circassium • Czernihovia • Czernovicum • Danapris • Donetsk • Eractum • Ivano-Frankivsk • **Kiovia** • Kropyvnyc'kyj • Leopolis • Luceoria • Nicolaopolis • Odessa • Poltava • Pratalia • Sebastopolis • Sumae • Sympheropolis • Tarnopolis • Uzhorodum • Vinnicia • Zaporizhia • Zitomiria |
|  |
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Systema (tabula Anglice partim signata) hetaeria devianti (Anglice hic 'Cult') et NRM (Motus novi religionis) et religio et aliis.
**Hetaeria** inter genera sociologica motuum religiosorum est societas cuius mores a consuetudinibus moribusve civicis generalioribus deviant. Utrum autem, cuidam societatis doctrinae et consuetudines an satis deviae an novae sunt, saepe est ambiguum et definitionem accuratam constituendum igitur est aerumnosum.  Vox Anglice 'cult' saepe indignas significat. et dilectu adhibetur proponentibus rationis coertionis persuasionis.

Hetaeria sensu hodierno (variis linguis variatim nuncupata, Anglice *cult* vel *sect*, Hispanice *culto* vel *secta*, Italice *secte*, Germanice *sekta*, Gallice *secte*, Iaponice *karuto*) ad novum motum religiosum spectat, saepe cum controversia coniunctum, cuius praecepta, dogma, et mores tam monstrosa, aliena, periculosa, vel atrocissima quidem habentur, quod causa tromocratiae esse potest. Nimirium dissimilitudine, non est cultus sensu vetere. Mota religiosa, decennio 194, cultús facti materia inquisitionibus fuit. Decennio 198, surrexerunt varia mota contra cultum in Civitatibus Foederatis ob scelera gregum maxime Manson Family et Peoples Temple. Medio aevo, praecipue ab 1610 ad 1620, vox cultus vulgata est sensu divergente quia facta est vox eiusdem paucis mutationibus in variis linguis. Similiter vulgata est vox secta praecipue in linguis romanicis et aliis.

Notae
-----

1. ↑  Traianus imperator apud Plinium minorem 10.43.1
2. ↑  Stark, Rodney, William Brainbridge (1996). *A Theory of Religion*. Rutgers University Press. p. 124. ISBN 0813523303 .
3. ↑  OED, *American Journal of Sociology* 85 (1980), p. 1377: "Cults[...], like other deviant social movements, tend to recruit people with a grievance, people who suffer from some variety of deprivation."
4. ↑  Chuck Shaw, Sects and Cults – Greenville Technical College – Retrieved 21 March 2013.
5. ↑  T. L. Brink (2008), *Psychology: A Student Friendly Approach,* "Unit 13: Social Psychology" .
6. ↑  Olson, Paul J. 2006. "The Public Perception of "Cults" and "New Religious Movements," *Journal for the Scientific Study of Religion* 45 (1): 97–106.
7. ↑  Quoddam dictionarium.

Nexus interni
-------------

* Fundamentalismus
Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius
**Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius** (natus saeculo 5, mortuus post annum 517) vir publicus Imperii Romani Orientalis fuit.

Familia
-------

Pater eius Flavius Sabinianus, consul anno 505, mater neptis Anastasii I, filia filiam Flavii Probi fratris Anastasii fuit. Ipse Theodoram in matrimonium duxit, filiam Theodorae uxoris Iustiniani I imperatoris, in matrimonium duxit. Filii eorum Anastasius, Ioannes atque Athanasius nominabantur.

Cursus honorum
--------------

Anastasius anno 517 una cum Flavio Agapito consulatum gessit. Dyptichon consulare iam hodie exstat, cuius inscriptio legitur: *"Fl(avius) Anastasius Paulus Probus / Sabinian(us) Pompeius Anastasius // vir inl(ustris) com(es) domestic(orum) equit(um) / et cons(ul) ordin(arius)"*.

Bibliographia
-------------

* Martindale, John R. "Fl. Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius 17", The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. II, Cambridge University Press, 1992, pp. 82–83.

Notae
-----

1. ↑  CIL XIII 10032

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Petrus *(sine collega)***  |  **Consul** 517cumFlavio Agapito | Successores: **Flavius Anastasius Paulus Probus Moschianus Probus Magnus *sine collega***  |
Carolus Steinhoff anno 1951
**Carolus** (vulgo *Karl*) **Steinhoff** (natus 24 Novembris 1892 Herfordiae, mortuus 19 Iulii 1981 oppido Wilhelmshorst apud Berolinum) vir publicus Rei publicae Democraticae Germanicae (RDG) et sodalis SPD et postea SED fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Steinhoff annis 1910 - 1921 Friburgi Brisgoviae, Monachii, Regiomontii, Berolini Monasteriique iurisprudentiae studebat. Tum dcotor iurisprudentiae promotus est. Ad annum 1923 administeriis imperii iustitiae et internarum rerum, ad 1924 legatione Saxoniae in Berolino laborabat. Ad annum 1928 administer publicus Saxoniae, tum Borussiae in Borussia orientalis fuit, postremo vicarius praeses provinciae. Anno 1933, cum Nazistae Germaniae rerum potiti sunt, dimissus est et syndicus societatis commerciorum fuit ad annum 1945.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1923 Steinhoff sodalis SPD fuit. Bello Orbis Terrarum II finito Steinhoff primo praeses administrationis provinciae, ab anno 1946 etiam praeses ministrorum Brandenburgi factus est. Unitati KPD et SPD favebat, quod putabat, si ante 1933 accidisset, factio unita opificum Adolphum Hitler a re publica regenda arcuisset. Anno 1949 primus administer rerum internarum RDA nominatus est. Anno 1952 a Gualterio Ulbricht dimissus est. Annis 1949 - 1955 etiam legatus parlamenti RDA fuit et professor iuris administrationis universitatis Berolinensis.

Praesides Ministrorum Brandenburgi

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne BrandenburgiInsigne Brandenburgi |
| annis 1945 - 1952
Carolus Steinhoff | Rudolphus Jahn |
ab anno 1990
Manfredus Stolpe | Matthias Platzeck | Dietmarius Woidke |
|  |
**Flavius Arintheus** (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) vir publicus ac militaris Romanus saeculi quarti erat.

Cursus honorum
--------------

Anno 355 tribunus fuit agens vicem armaturarum rectoris provinciae Raetiae Constantio II imperatore regnante. Anno 363 Iulianum imperatorem in expeditione Persica sequebatur et laevum cornu exercitus rexit. Eadem expeditione postea peditibus imperavit, qui apud Ctesiphontem agros popularent. Cum Iulianus die 26 Iunii proelio necatus esset, Arintheus una cum Flavio Victore, qui ut ipse Christianus ex oriente ortus erat, et cum Flavio Nevitta et Claudio Mamertino fautoribus religionis Romanae de novo imperatore deliberaverunt: Denique Iovianus Christianus nominatus est. Qui eum legatum fecit bis: primo ad regem Persarum una cum Saturninio Secundo Salutio, ut post cladem acceptam de pace agerent. Quae quidem iniqua fuit, sed exercitus Romanus in patriam reducere potuerunt. Deinde cum litteris ad Flavium Valerium Iovinum *magistrum militum per Gallias* missus est, *"ut constanter ageret suum obtinens locum, eique mandatum est ut animadverteretur in concitorem tumultus, auctoresque seditionis ad comitatum vincti transmitterentur"*. Ioviano imperatore mortuo Arintheus inter duces militum fuit, qui Valentianum I imperatorem elegerunt. Deinde Arintheus dux militum in oriente imperii fuit, sub Valente Augusto, fratre Valentiniani. Anno 365 - 366 Arintheus contra Procopium usurpatorem certavit. Procopio victo Arintheus *magister peditum per orientem* promotus anno 366/367 contra Gothos pugnavit et anno 369 de pace cum eis convenit. Anno 371 milites duxit, qui Armenios contra Persas adiuvarent. Anno 372 consul factus est una cum Domitio Modesto.

Notae
-----

1. ↑  Ammianus Marcellinus, Res gestae, XV 4,10
2. ↑  op.cit. XXIV 1,2
3. ↑  op.cit. XXIV 7,2
4. ↑  op.cit. XXV 5
5. ↑  op.cit. XXV 7,7
6. ↑  op.cit. XXV 10,9
7. ↑  op.cit. XXVI 5
8. ↑  op.cit. XXVI 8, 4-5
9. ↑  op.cit. XXVII 5,4
10. ↑  op.cit. XXVII 5,9
11. ↑  op.cit. XXVII 12-13

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Gratianus Augustus II et Sextus Claudius Petronius Probus**  |  **Consul** 372cum Domitio Modesto | Successores: **Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus IV et Imp. Caesar Flavius Valens Augustus IV**  |
Wikidata Brattica
Res apud Vicidata repertae:Brattica: insigneBrattica: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 56°9′7″N 101°37′59″E  
*Numerus incolarum*: 231 602  
*Zona horaria*: UTC+8  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Sergei Vasilievich Serebrennikov  
*Procuratio superior*: Municipal Formation of the City of Bratsk  

**Geographia**

*Superficies*: 428 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Omium, Nanao, Zibo, Saki  

Moles ergasterii hydroelectrici Brattici
**Brattica** (Russ. *Братск, Bratsk*) est urbs in regione Ircutensi Russiae sita. In ripa Angarae fluvii patet. Incolas 231 602 habuit anno 2017.

Historia
--------

Anno 1626 Maximus Perfil'ev(ru), e castello Ieniseensi cum turma cosacorum profectus, primo apud *cataractas Bratticas* Angarae hibernum posuit. Anno 1631 castellum Bratticum positum et munitum est. Saeculis duodevicesimo et undevicesimo rus Brattica erat.

Anno 1954 ergasterium hydroelectricum Bratticum aedificari incipit. Anno 1957 moles ergasterii finita est. Anno 1961 Brattica in locum novum translata est, nam locus vetus a receptaculo aquae Brattico inundatus erat. Anno 1955 in numerum urbium Brattica inclusa est.

Notae
-----

1. ↑  Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 446. De *Brati*, nomine populo Buriatorum obsoleto, derivatum est, quasi *Burjatsk*, non de Russico *брат, frater*, ut nonnunquam putatur.
2. ↑  Russice *Брацкие пороги*, scilicet *cataractae Buriaticae*.
3. ↑  S. Ivaškovskij, *Lexicon Rossico-Latinum*, s.v. *зимовье*.
4. ↑  Cf. *munimentum Buraetense*, — Ioannis Georgii Gmelin, *Flora Sibirica*, tomus I, p. XXXIX,

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 56°9′7″N 101°37′59″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Brattica in *Vicicommuniis*
* Situs proprius **(Russice)**
Gerhardus Gies (ad dextram) anno 1990
**Gerhardus** (Theod. *Gerd*) **Gies** (natus 24 Maii 1943 Stendaliae) vir publicus Germaniae et sodalis CDU est.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam maturitatem adeptus est, Gies annis 1963 - 1969 medicinae veterinariae studebat et anno 1973 doctor promotus est. Deinde ad annum 1990 oppido *Osterburg* et Stendaliae veterinarius laboravit.

Cursus honorum
--------------

Iam anno 1970 Gies sodalis CDU Rei Publicae Democraticae Germanicae fuit, quae factio ante annum 1989 omnino de SED factione dependebat. Ab anno 1987 praeses suae factionis pagi Stendaliae fuit. Mense Martio anni 1990, post eversionem rerum in RDG, legatus Camerae Popularis RDG primo tempore libere electae factus est. Autumno 1990 praeses CDU in Saxonia-Anhaltino et 28 Octobris praeses ministrorum electus est. Gies autem legatus senatus terrae electus non erat. Itaque nonnullos legatos suae factionis ad magistratum dimittendum coegit dicens eos vigiles tecti pristinae dominatus communistae fuisse. Ita Gies legatus suffectus in senatum terrae est. Id cum notum fieret, Gies 3 Iulii 1991 ipse a magistratibus suis se recedere coactus est. Legatus senatus terrae autem ad annum 1998 mansit.

Post magistratus publicos
-------------------------

Gies nunc pro societate energiae laborat.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae Gies in pagina terrae Saxoniae-Anhaltini (lingua Theodisca)[*nexus deficit*]

Praesides Ministrorum Saxoniae-Anhaltini

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Saxoniae-AnhaltiniInsigne Saxoniae-Anhaltini |
| Annis 1945 - 1952: 
Erhardus Hübener |
Wernerus Bruschke
Ab anno 1990:
Gerhardus Gies |
Wernerus Münch |
Christopherus Bergner |
Reinhardus Höppner |
Gualphangus Böhmer |
Reinerus Haseloff |
|  |
Thais, hetaira atheniensis
In Graecia **hetaira** (Graece *ἑταίρα*, ad litteram "comes") erat femina quae alicui et coitu corporum et docta conversatione pretio se commodabat. Ad differentiam ceterarum mulierum, ilis circulos exquisitissimos et cultissimos civitatis adire licebat.

Mos est philologis distinguere hetaeram a "porne" ("ἡ πόρνη"), quo verbo meretrices Graeci significant. Pornae erant merae meretrices et nihil nisi venereum congressum vendebant; hetaerae autem amatoribus paucioribus, et hoc diutius, se coniungebant; quae coniunctio non tantum ad libidinem satiandam, sed etiam ad communicationem intellectualem intendebat. 

De illa tam stricta distinctione, historici quidam nuper dubitare inceperunt. In hoc sensu, nonnullis mos fuisse videtur meras meretrices "hetaeras" appellare per euphemismusm. Utrimque, ut fuerit condicio hetaerum nihil nisi aliud genus meretricii, tamen consociatae sunt cum facultatibus ut cultura animi intelligentiaque.

Ad differentiam ceterarum mulierum, sive eis condicio honestior, sive humilior, sive servilis sit, illae feminae inaudita libertate fruebantur, nam solae non excludebantur a quibusdam circulis socialibus, hoc est a conviviis et symposiis, in quibus de litteris philosophiaque agebatur et illis convenire licebat viros altiore indole, qui vel rei publicae vel scientiae periti fuissent. 

Hetaerae famosae:

* Aspasia, hetaera Periclei.
* Thaïs, hetaera Alexandri Magni et Ptolemaei I
* Phryne, hetaera Praxiteles.
* Leontia, hetaera Epicuri.

Nexus interni
-------------

* Categoria:Scorta
* Meretricium
* Mercatus hominum
* Servitus sexualis

Notae
-----



1. ↑  Kurke, Leslie «Inventing the "Hetaira"». Classical Antiquity, 1, 1997, pag. 107-108.
2. 1 2   Hornblower, Simon; Spawforth, Antony (editors). The Oxford Classical Dictionary. vol. II. Oxford University Press, 2012, p. 679.
Lanx refertissima cauliculis Bruxellanis.
Cauliculi Bruxellani in agro crescunt.
***Brassica oleracea* Grex Gemmifera,** vel vulgo in variis linguis **cauliculus Bruxellanus** appellata, est grex plantarum florentium speciei *Brassicae oleraceae* edulis, quae in Pago Bruxellano, praecipue in vico Sancti-Aegidii, saeculo sexto decimo creata est.

Grex Gemmifera inter greges speciei *Brassicae oleraceae* in taxinomia Linnaeana digeritur. Aliae notissimae eiusdem speciei greges sunt Acephala, Alboglabra, Botrytis, Capitata, Gongylodes, Italica, et Sabauda, qui una vulgo appellantur vegetabilia crucifera.

Descriptio
----------

Bis dat fructus in anno. Folia rotunda minimeque dentata sunt, inter quae apparent flores coloris leviter caerulei.

Cauliculi tempore hiberno carpuntur, non omnes eodem momento, sed primum qui in parte inferiore scapi creverunt, quippe qui sint ante alios maturi propterea quod magis sucos terrae valuerunt haurire. Postea ut fit etiam pro uvis pretiosis fructus superiores cum fiunt maturi percipiuntur.

Origo
-----

Species cauliculi Bruxellani creata est sensim pedetentim atque gradatim ab agricolis Bruxellanis post multas copulationes brassicarum variarum seligendo eas quibus fructus erant minimi frequentioresque. Saeculo enim quattuordecimo numerus incolarum urbis Bruxellarum magis magisque crescebat, ita ut agricolae qui in suburbio colerent olera, debuerent multo plus producere. Facilius fuit parvulos cauliculos in minimo spatio terrae quam magnas brassicas colere. Haec cultura praecipue in vico Bruxellano Opbruxellarum sive Sancti-Aegidii efficiebatur ita ut nunc semper incolae vici Sancti-Aegidii vocarentur *kuulkappers*, quod est *κραμβοτόμοι* sive *caulium sectores*.

In coquina
----------

Cauliculi Bruxellani calidi eduntur sive simpliciter in aqua cocti, sive assi, sive crustulati, possuntque etiam post coctionem frigefacti inter acetaria proponi. Non crudi eduntur. Eduntur cum sunt recentes tempore hiberno, sed nunc propter technicas modernas refrigerationis etiam aestate comeduntur sed tunc eorum sapor atque virtus nutritiva minime post defrigerationem valent.

Ordo Crambotomorum
------------------

Nunc ad gloriam et historiam cauliculorum Bruxellanorum celebrandas, constitutus est in communi Bruxellano Sancti-Aegidii sive Opbruxellarum, *Ordo sive Nobile Sodalitium Crambotomorum (vulgo Kuulkappers)* qui concilia in palatio communali Sancti Aegidii habet.

Notae
-----

1. ↑  Botanistae sermone suo Latino eam nominant *Brassicam oleraceam Gregem Gemmiferam,* etenim brassicae parvulae crescunt ut gemmae secundum longum scapum saepe uno metro longum.
2. ↑  Vulgo *petit chou de Bruxelles* aut *spruitkool* apud Belgas, sive *Ysgewyll Brwsel* apud Britannos, sive *Brussels sprout* apud Anglos, sive *Rosenkohl* apud Germanos, sive *Брюссельская капуста* apud Russos, sive *brysselinkaali* vel *ruusukaali* apud Finnos.
3. ↑  "Cabbage, Broccoli, Cauliflower, and Other Brassica Crops". Center for Agriculture, Food and the Environment, College of Natural Sciences, University of Massachusetts at Amherst, USA. 14 Ianuarii 2013 .

Nexus externi
-------------

* Ordo Crambotomorum sive Kuulkappers.
**Gerhardus Augustus** (Theod. *Gerhard August*) **Marquordt** (natus 7 Iunii 1881 vico *Wierde* apud Brunsvicum, mortuus 18 Novembris 1950 Brunsvici) vir publicus Germaniae et sodalis DVP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Marquordt anno 1900 Brunsvici maturitatem adeptus est et deinde Tubinga et Berolini iurisprudentiae studebat. Anno 1907 secundam probationem accepit ac deinde minister publicus Rei Publicae Brunsvici factus est. Annis 1930 - 1945, post cursum honorum finitum iterum minister publicus erat.

Cursus honorum
--------------

Marquordt, qui sodalis DVP fuit, annis 1924 - 1927 praeses ministrorum Rei Publicae Brunsvici fuit et annis 1929 - 1933 legatus senatus terrae huius regionis fuit. Cum milites Britannici 12 Aprilis 1945 Brunsvicum urbem expugnavissent, Marquordt primo ab eis praeses ministrorum nominatus est, sed paucis diebus post dimissus et incarceratus est. Anno 1946 liberatus est.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae breve in pagina tabularii foderalis Germaniae (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Chronicon urbis Brunsvici (lingua Theodisca)[*nexus deficit*]

Praesides Ministrorum Rei Publicae Brunsvici

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Brunsvici Rei PublicaeInsigne Brunsvici Rei Publicae |
| Augustus Merges |
Iosephus Oerter |
Henricus Jasper |
Iosephus Oerter |
Augustus Junke |
Otto Antrick |
Henricus Jasper |
Gerhardus Marquordt |
Henricus Jasper |
Wernerus Küchenthal |
Theodericus Klagges |
Hubertus Schlebusch |
Alfredus Kubel |
|  |
**Galfridus *Geoffrey* Sutton** (natus anno 1947) Britannicus philologus est de linguis Finno-Ugricis necnon de Linguis Germanicis septentrionalibus. Est editor, moderator, interpres, expertus studiosus in omnibus quae attinent ad linguam Esperanticam.

Vita
----

Idioma Zamenhofianum Galfridus edidicit anno 1962. Annis a 1972 ad 1973 litteris Scandinaviae studuit ad Universitatem Angliae Orientalis, annis autem a 1973 ad 1980 Upsaliae fuit ubi diploma philosophicum in litteris Scandinavicis adeptus est. Stipendio ab Instituto Suecico recepto thesim doctoratus nanciscendi caussa terminavit. A mense Octobri 1981 annum consulebat dispositoribus periodici Siniensis "El Popola Ĉinio" Pechini. Insuper curavit editionem florilegii *Ĉina Antologio (1949-1959)*.
Annis a 1984 ad 1986 in grapheo centrali UEA Roterodami moderator fuit periodici "Esperanto". Postea libros de portibus Britannicis et rebus periegeticis in Britannia aspectabilioribus edi iussit.

Opera selecta
-------------

### Lingua Esperantica

* **1969**: *Konciza Historio pri la Kornvala Lingvo kaj ĝia Literaturo*.
* **2002**: Editio aucta et modernizata opusculi Ockey, Edward; Sutton, Geoffrey, Bibliografio de vortaroj kaj terminaroj en Esperanto 1887-2002. Rotterdam: UEA 1992-2002.

### Idiomatibus aliis (selectio modo)

* **1976**: *Nordisk vetenskaplig litteratur om det internationella sprakproblemet*, Upsaliae 1976.
* **2008**: *Concise Encyclopedia of the Original Literature of Esperanto 1887-2007*, Novi Eboraci: Mondial 2008

Nexus externi
-------------

* Recenza komparo de la literaturenciklopedio de Sutton kun alia simila verko, fare de Paul Gubbins
* Critica libri de litteris Esperanticis anni 2008 editi
* Critica altera Reinardi Haupenthal benevolentis
**Asteroides reperti: 24**| Thetis | 17 Aprilis 1852 |
| Proserpina | 5 Maii 1853 |
| Bellona | 1 Martii 1854 |
| Leukothea | 19 Aprilis 1855 |
| Fides | 5 Octobris 1855 |
| Aglaia | 15 Septembris 1857 |
| Kalypso | 4 Aprilis 1858 |
| Mnemosyne | 22 Septembris 1859 |
| Concordia | 24 Martii 1860 |
| Leto | 29 Aprilis 1861 |
| Niobe | 13 Augusti 1861 |
| Diana | 15 Martii 1863 |
| Alcmene | 27 Novembris 1864 |
| Clio | 25 Augusti 1865 |
| Antiope | 1 Octobris 1866 |
| Arethusa | 23 Novembris 1867 |
| Hecuba | 2 Aprilis 1869 |
| Amalthea | 12 Martii 1871 |
| Peitho | 15 Martii 1872 |
| Sophrosyne | 27 Septembris 1873 |
| Germania | 12 Septembris 1884 |
| Eucrate | 14 Martii 1885 |
| Tyche | 4 Maii 1886 |
| Glauce | 20 Februarii 1890 |

**Carolus Theodorus Robertus Luther** (1822–1900) fuit astronomus Theodiscus, qui praesertim asteroidibus repertis innotuit.

De vita
-------

Carolus Theodorus Robertus Luther, vulgo Robert Luther, Svidnicae in urbe Silesiae natus est die 16 Aprilis 1822. 

Ab anno 1841 philosophiae, mathematicae ac astronomiae studia Vratislaviae et Berolini navavit simul in Observatorio Berolini laborans. Anno 1851 Dusseldorpi se conlocavit, ubi praefectus Observatorio praepositus per totum officii cursum munere functus est. Triginta octo fere annis (id est 1852-1890) contigit ei, ut 24 asteroides reperiret. 

Cum astronomicam quae *Hora O* appellatur tabulam dissignaret, in Piscium sidere repperit stellam variabilem, cui nomen datum est τ Piscium sive Tau Piscium.

Quinquies (id est annis 1852, 1854, 1855, 1860 (solus), 1861) Praemium Lalande (Prix Lalande) nomine Scientiarum Academiae Parisiensis tributum accepit. Anno 1855 Doctor Philosophiae honoris causa apud Universitatem Bonnensem nominatus est.

Anno 1868, in honorem centesimi asteroidis reperti, iussu Neapolionis III, nomisma excusum est, in quo vultus Roberti Luther, Hermanni Goldschmidt et Iohannis Russel Hind, repertorum multorum asteroidum, expressi sunt.

Dusseldorpi mortuus est 15 Februarii 1900.

Posterius
---------

Anno 1928, 1303 Luthera asteroides e Roberto Luther nominatus est.

Bibliographia
-------------

Neugebauer, P. (1901) Über Robert Luther und die Erforschung der kleinen Planeten. *Beiträge zur Kenntnis der Verbreitung der Gefässpflanzen in Schlesien.* Breslau: C.T.Wiskott.
Wikidata Carolus Theodorus (elector Palatinus)
Res apud Vicidata repertae:Carolus Theodorus (elector Palatinus): imagoCarolus Theodorus (elector Palatinus): imago
*Nativitas*: 11 Decembris 1724; Drogenbos  
*Obitus*: 16 Februarii 1799; Nymphenburg Palace  
*Patria*: Electorate of Bavaria  

**Officium**

*Officium*: Princeps Elector Imperii, Dux, Princeps Elector Imperii, Marchio, Dux, Dux, Dux  
*Munus*: dignitary, art collector  

**Familia**

*Genitores*: John Christian, Count Palatine of Sulzbach; Maria Henriette de La Tour d'Auvergne  
*Coniunx*: Countess Palatine Elisabeth Auguste of Sulzbach, Archduchess Maria Leopoldine of Austria-Este  
*Proles*: Karoline Franziska Dorothea von Parkstein, Eleonore von Bretzenheim, Karoline von Bretzenheim, Karl August Friedrich Joseph von Bretzenheim, Friederike von Bretzenheim  
*Familia*: Domus Wittelsbacensis
**Memoria**

*Laurae*: Ordinis Velleris Aurei eques, Ordo Sancti Huberti, Societatis Regalis Londiniensis socius  
*Sepultura*: Theatine Church  

**Insignia heraldica**

Carolus Theodorus (elector Palatinus): insigneCarolus Theodorus (elector Palatinus): insigne
**Carolus Philippus Theodorus** usque ab 1742 nomine *Carolus IV* elector Palatinatus et usque ab 1777 nomine *Carolus II* etiam elector ducatus electoralis Bavariae fuit. In secunda dimidia parte saeculi undevicensimi in Germania australi cultum, res oeconomicas et infrastructuram valde ampliavit.

Carolum Theodorum Palatina veste electorali indutum Felix Anton Besold 1744 pinxit.
Anno 1763, Academiam Theodoro-Palatinam condidit.
Anno 1780, Societatem Meteorologicam Palatinam condidit.
Anno 1766, foedus hereditatis cum electore Bavariae Maximiliano III Iosepho fecit, qui tunc orbus liberis erat. Palatinatus et Bavaria hoc foedere post mortem Maximiliani unam in civitatem conciliatae sunt. Itaque anno 1777 Carolus etiam elector Bavariae factus est et ab hoc tempore Monachii vivebat.
Post mortem, successor eius fuit Maximilianus IV, elector princeps Bavariae et Palatinatus.

Inscriptio in milliario Rhenano
-------------------------------

Effigies Caroli Theodori Palatina veste electorali induti, ab Ioanne Georgio Zisenis 1744 picta, nunc in museo electorali Heidelbergensi vulgo *Kurpfälzisches Museum der Stadt Heidelberg* conservata.
Milliarium nunc est in museo Manhemii.

VIAM
SUBM.[issam]
AURELIO
ET L. VERO
IMPP.
ANNO CHR. CLXII
MUNITAM CAROLUS THEODORUS
elector pal.[atinatus]
dux bav. iul.[iaci], cl.[evis] m.[ontis]
REFECIT ET AMPLIAVIT
AN. MDCCLXVIII
CURANTE
IO. LVD. COMITE
DE GOLDSTEIN
PROPRINCIPE

Nota
----

1. ↑   **(Germanice)**

Vide etiam
----------

* Bellum successionis Bavaricae
* Pax Teschenensis
Wikidata Galfridus Hill
Res apud Vicidata repertae:Galfridus Hill: imagoGalfridus Hill: imago
*Nativitas*: 18 Iunii 1932; Bremesgrave  
*Obitus*: 30 Iunii 2016; Cantabrigia  
*Patria*: Britanniarum Regnum  
*Nomen nativum*: Geoffrey William Hill
**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor, professor  
*Patronus*: Universitas Ledesiensis, Universitas Bostoniae
**Familia**

*Coniunx*: Alicia Goodman  

**Memoria**

*Laurae*: Cholmondeley Award, Geoffrey Faber Memorial Prize, Eric Gregory Award, Fellow of the Royal Society of Literature, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Knight Bachelor, Russell Loines Award for Poetry, Alice Hunt Bartlett Prize, Hawthornden Prize  

**Galfridus Gulielmus Hill,** Eques (natus in Bremesgrave (Anglice *Bromsgrove*) comitatus Vigorniensis die 18 Iunii 1932; mortuus die 30 Iunii 2016), filius vigilis rustici, alumnus collegii Keblensis apud Oxonienses, fuit poëta Anglicus. Eius uxor erat Alicia Goodman, poetria et presbytera. Professor meruit apud universitatem Leodiensem, deinde socius collegii Emmanuelis Cantabrigiensis, atque ab anno 1988 professor litterarum Universitatis Bostoniensis.

Bibliographia
-------------

* Robert Potts, "Sir Geoffrey Hill obituary" in *The Guardian* (1 Iulii 2016)
* Vincent Sherry, *The Uncommon Tongue: the poetry and criticism of Geoffrey Hill*. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1987 (Paginae selectae apud *Google Books*)
Wikidata Petrus Mladenov
Res apud Vicidata repertae:Petrus Mladenov: imagoPetrus Mladenov: imago
*Nativitas*: 22 Augusti 1936; Toshevtsi  
*Obitus*: 31 Maii 2000; Serdica  
*Patria*: Bulgaria  

**Officium**

*Officium*: Minister of Foreign Affairs of Bulgaria, President of Bulgaria  
*Munus*: politicus, legatus  

**Consociatio**

*Factio*: Bulgarian Communist Party, Bulgarian Socialist Party  

**Familia**

*Coniunx*: Galya Mladenova  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Friendship, Grand Cross of the Order of the Sun of Peru‎  

Petrus Mladenov
**Petrus Tošev Mladenov** (Bulgarice *Петър Тошев Младенов*, natus 22 Augusti 1936 in oppido Toshevtsi provinciae Bidini, mortuus Serdicae die 31 Maii 2000) fuit rerum politicarum peritus Bulgaricus.

Iuventus et munus
-----------------

Scholam militarem frequentabat, deinde in Universitate Serdicensi et ad annum 1963 Moscuae relationibus internationalibus studebat apud Institutum Coniunctionum Internationalium.

Cursus honorum
--------------

Paulo post sodalis Factionis Communisticae factus est, dux factionis in provincia Bidinensi et anno 1971 administer rerum exterarum nominatus est. Anno 1989, cum duces aliqui Factionis Communisticae rebus novis contra Theodorum Živkov studerent, inter eos et Mladenov fuit, qui die 17 Novembris 1989 successor Theodori Živkov praeses Bulgariae nominatus est. Die 3 Aprilis 1990 a parlamento praeses novae Rei Publicae Bulgariae electus est, sed iam die 6 Iulii eiusdem anni a magistratu se recedere coactus est propter crimina allata de vi contra populum adhibita in anno 1989. Tum e vita publica se recessit.

Familia
-------

Mladenov uxorem duxit atque filiam unam genuit.

Bibliographia
-------------

* William H. Honan, "Petar Mladenov, Bulgarian Communist Leader, 63" in *New York Times* (12 Iunii 2000)

Praesides Bulgariae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Basilius Kolarov 1946 • Minčo Nejčev 1947 • Georgius Damjanov 1950 • Demetrius Ganev 1958 • Georgius Trajkov 1964 • Theodorus Živkov 1971 • Petrus Mladenov 1989 • Stanislaus Todorov 1990 • Nicolaus Todorov 1990 • Želju Želev 1990 • Petrus Stojanov 1997 • Georgius Părvanov 2002 • Rosen Plevneliev 2012 • Rumen Radev 2017
Васил Коларов • Минчо Нейчев • Георги Дамянов • Димитър Ганев • Георги Трайков • Тодор Живков • Петър Младенов • Станко Тодоров • Николай Тодоров • Желю Желев • Петър Стоянов • Георги Първанов • Росен Плевнелиев • Румен Радев
*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae • Duces civitatum Europaearum hodiernarum • Index regum praesidumque Bulgariae**Capsae cognatae:* Duces civitatum Unionis Europaeae • Primi ministri Bulgariae |
|  |
In mythologia Graeca **centimani** (Graece ἑκατόγχειροι vel ἑκατόγχειρες) sunt tres fratres, Urani et Gaeae filii, qui centum bracchia et quinquaginta capita habere narrabantur. Quorum nomina sunt Briareus (alias Aegeon), Gyas (alias Gyges), Cottos. In Apollodori bibliotheca primi inter Urani filios nominantur.

Apud Hesiodum poetam pater Uranus vim eorum reformidans eos vinctos sub terra reliquit. Cum autem multo postea iam decimum annum frustra adversus Titanes pugnaret, monitu Gaeae Iuppiter eos liberavit et sibi consociavit et ambrosiae nectarisque participes fecit. Simul eos hortabatur ut beneficii memores se in bello acriter pugnando adiuvarent. Centimani Martem inclinarunt et postquam Titanes in Tartarum deiecti sunt eos custodiebant. Quin etiam pretium virtutis Briareus Cymopoleam, Posidonis filiam, uxorem duxit. 

Primo *Iliadis* carmine Briareus/Aegeon solus, a Thetide accersitus, Iovi succurrisse dicitur tum cum Posidon, Hera et Athena eum vincire volebant. Gigantis vi territi dei ab incepto destiterunt.

Diversa traditio quoque vulgata est quae centimanos Iovis adversarios faciebat. Quam secundam traditionem secuti sunt Vergilius et Ovidius. Fortasse potius ad Gigantomachiam quam ad Titanomachiam pertinebat.

Notae
-----

1. ↑  Victionarius. Horatius, *Carmina* II.17.14ː *centimanus Gyas*. Ovidius, *Amores* II.1.12ː *centimanum Gyen*.
2. ↑  *Ilias* I.402.
3. ↑  Apollodori bibliotheca I.1.1.
4. ↑  *Ilias* I.404 (nomen ab hominibus usurpatum; Briareus econtra est nomen a deis usurpatum).
5. ↑  *Ilias* I.393-406
6. ↑  *Aeneis* X.565-8
7. ↑  *Fasti* III.795-808 et IV.593 et *Amores* II.1.12.

Fontes
------

* Apollodori bibliotheca I.1-1.
* Hesiodus, *Theogonia* 147-155, 617-735, 815-8.
* *Ilias* I.393-406

Plura legere si cupis
---------------------

* Alain Ballabriga, "Le Cent-Bras Briarée, fils de Zeus plus fort que son père. Une correction de la Théogonie (886-900) dans l’Iliade (I, 393-406)", *Kernos*, 1996
* Chrétien-Siméon Le Prévost d'Iray, "Mémoire sur la nature allégorique des trois centimanes Briarée, Cottus, Gygès, en général, et de Briarée en particulier", *Mémoires de l'Institut de France*, 1824ː 98-118
* Robert Mondi,"Tradition and Innovation in the Hesiodic Titanomachy", *Transactions of the American Philological Association*, 1986ː 25-48
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Pars textus Constitutionis Iaponiae.
**Constitutio Iaponiae** est constitutio Iaponiae praesens decreta die 3 Novembris 1946 per mutationem legitimam constitutionis anni 1883 aetate Meiji et in potentia iit die 3 Maii 1947. Novae constitutionis ratio est democratia a pupoli, protectio iurum humarum ab regno legibus et pax perpetua. 

Quod constitutionnis manuscriptus a rectione Iaponica non democratia fuit, sedes Civitatis Foderatae (GHQ) manusciriptum constitutionis creavit, quae ius populi et pacem spondet et muliti populi Iaponiae prosunt. Deinde textus constitutionis novae creatus est et quali mutatione a Parlamento Imperiali Iaponiae Hodie die 3 Maii quique anno Feria Nationalis Constitutionis est, tamen disputationes de Constitutione sunt et Factio rectionis *Jiminto* (LDP) per mutationem, limitationem iurum humanorum et pacis voluit.

Epitone Constitutionis
----------------------

Constitutio Iaponiae anno 1946 Praembulo et 11 Sectionibus cum 103 Articulis constat. In Praeambulo, rem civilitatis sub auctoritate maiestatis e pupolo, potentiam exsecutivam a legatu poplui uteri et beneficium pro populo dari fas proclamat et universalitatem moralitatem politica ac conatus ad humanitatem tuta terrae ius vitae in pace utendum postulat. Et Sectione I, *Tenno* "symbolum Iaponiae" esse et non potestem politicam definitur. et Sectio II, abrogationem belli et pacem mundi postualt an Articulo 9. Sectione III, ius et obligationem populi Iaponicae definitur, ubi iura humana ius quod non alienari potest fas esse dixit et iura civilia et politica et iura socialia protegentur. Section IV Parlamenti Iaponiae definit. Sections V systema rectionis et Sectione VI iudicium et trias politica definentur. Et Sectione X, Articulo 98 leges constitutione invalides esse et respectum pactionis quas Iaponia ratas habet fas definitur. Et Articulo 99, Imperator, politici, iudex et omnes servitores civitatis obligationem constitutionem protegere fas esse definitur.

Notae
-----

1. ↑  Post secundum bellum mundanum, Imperator Hirohito ipse respectus democratiae et iurum gentium est origine Iaponiae, non peregrino esse declaravit anno 1946.
2. ↑  Articulum 98, sectio 2 quod pactiones et ius gentium servandae esse postulat, e.g
3. ↑  Per mutatione, inter alia, articuli IX quod bellum et miles ratione belli prohibet.

Nexus externi
-------------

* Textus constitutionis (Iaponice cum imterpetatione Anglice)
**Galfridus Gaimar**, qui medio saeculo XII floruit, fuit poëta historicus qui Anglonormannice scribebat. Annis ab 1136 ad 1137 *L'estoire des Engleis,* opus principale, versibus octosyllabicis composuit, fontibus variis utens, inter quos *Chronica Anglosaxonica*, et Constantia uxore Radulphi Gilberti filii dicavit.

Adseverat Constantiam sibi praebuisse exemplar libri Galfridi Monemutensis, titulo *Historia regum Britanniae*, a Roberto comiti Glocestriensi mutuatum. Illum librum eisdem annis compositum Galfridus Gaimar usus est ad componendum opus de Bruto Troiano et progenie sua Britannica; hoc opus autem hodie deperditum est.

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Christopher Harper-Bill, Elisabeth van Houts, edd. *A Companion to the Anglo-Norman World*. Woodbridge: Boydell, 2007. ISBN 978-1-84383-341-3.
* Mary Dominica Legge, *Anglo-Norman Literature and its Background*. Oxonii: Oxford University Press, 1963.
* Ian Short, ed. et interpr. *Geffrei Gaimar: Estoire des Engleis, History of the English*. Oxonii: Oxford University Press, 2009. ISBN 9780199569427.Introductio[*nexus deficit*]
* Ian Short, "Gaimar, Geffrei" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis.

Nexus externi
-------------

* "Geffrei Gaimar" apud Arlima
Wikidata Constantinus Paustovskij
Res apud Vicidata repertae:Constantinus Paustovskij: imagoConstantinus Paustovskij: imagoConstantinus Paustovskij: subscriptioConstantinus Paustovskij: subscriptio
*Nativitas*: 19 Maii 1892; Moscua  
*Obitus*: 14 Iulii 1968; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: scriptor, diurnarius, scriptor librorum puerilium, scriptor scaenicus, opinion journalist  
*Patronus*: Maxim Gorky Literature Institute
**Memoria**

*Laurae*: Order of Lenin, Order of the Red Banner of Labour, Medal "For Courage", Medal "For the Defence of Odessa", Jubilee Medal "65 Years of Victory in the Great Patriotic War 1941–1945", Order of the Red Banner of Labour  
*Sepultura*: Tarusa  

**Constantinus Georgii filius Paustovskij** (Russice: Константин Георгиевич Паустовский, tr. *Konstantin Georgievič Paustovskij*; natus 31 Maii 1892 Moscuae, mortuus 14 Iulii 1968 ibidem) fuit scriptor Russicus Sovieticus.

Narratio prima, a Paustovskij scripta, in lucem edita est anno 1912. Decennio 193 ille certas narrationes de iaculatoribus, fortunam experiri vellentes, creavit. Factus est notus suae narrationis *Kara-Bugaz* («Кара-Бугаз», de Kara Boghaz Gol), anno 1932 primo publicatae, gratia. Decennio 194 narratiunculas thematorum variorum (e.g. scripsit opusculas biographicas de artificibus: Isaaco Levitan, Oreste Kiprenskoi, Tarasio Ševčenko, etc.). In multis fabulis suis exsistentiam hominis naturaeque lyrice descripsit. Anno 1955 fabulam *Rosa aurea* («Золотая роза») de activitate scriptoris publicabit. Multos annos opus autobiographicum nomine *Narratio de vita* («Повесть о жизни») creabat.

Asteroides 5269 Paustovskij in eius honorem vocatur.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Constantinum Paustovskij** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pagina de Constantino Paustovskij *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
**Flavius Armatus** (natus saeculo 5, mortuus anno 477) dux militum ac vir publicus Imperii Romani Occidentalis fuit.

Familia
-------

Armatus nepos Aeliae Verinae ac Basilisci fuit. Filius Armati Basiliscus nominabatur.

Cursus honorum
--------------

Iussu Leonis I imperatoris circa annum 473 seditionem in Thracia crudeliter suppressit. Anno 475 usurpationem Basilisci contra Zenonem imperatorem adiuvit et magnam auctoritatem habuit, cum hic regnavit. Anno 476 consul una cum imperatore factus est. Basiliscus Armatum contra copias Zenonis misit, sed hic eum pecunia corrupit. Postquam autem Zeno anno 476 imperium iterum vicit, Armatus *magister militum praesentalis*, Basiliscus filius Armati *Caesar* factus est. Sed mox Zeno mentem mutavit et Armatum necari iussit.

Fontes
------

* Evagrius Scholasticus, Historia ecclesiastica, III 24


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Zeno Augustus II (in occidente: *post consulatum Leonis iunioris Augusti*)**  |  **Consul** 476cumFlavio Basilisco II | Successores: ***Post consulatum Basilisci Augusti II et Armati***  |
Missorium Ardaburii Aspari cum familiaribus depictus
**Flavius Ardaburius Asparus** (natus circa annum 400, mortuus anno 471) dux militum ac vir publicus Imperii Romani Occidentalis Persico ex origine erat.

Familia
-------

Ardaburius Asparus filius Flavii Ardaburii, consulis anni 427 erat. Filii eius Flavius Ardaburius Iunior, qui anno 447 consulatum gessit, Flavius Iulius Patricius, (consul 459) et Flavius Herminericus, consul anni 465 fuerunt. Erant Christiani Ariani.

Cursus honorum
--------------

Asparus iusu Theodosio II una cum patre anno 425 primo contra Ioanne usurpatorem, quem ceperunt et necari iusserunt, deinde etiam contra Flavius Aetium magistrum militum certavit. Deinde in Africa contra Geisericum regem Vandalorum bellum gessit atque Foedus anni 435 cum eo composuit. Anno 434 consulatum gessit una cum Flavio Areobindo. Anno 441 infeliciter contra Vandalos in Sicilia pugnavit. Annos sequentes Aspar dux militum contra Regnum Sassanidarum atque Hunnos pugnabat. Cum anno 450 Theodosius II imperator Orientis casu mortuus esset, Ardaburius Asparus, qui propter fidem Arianam ipse imperator fieri non potuit, Marciano favebat, qui Aspari imperio militaverat. Marciano anno 457 mortuo Leo I Ardaburio Asparo suadente imperator proclamatus est. Leo imperator non ut Ardaburius putaverat, facile regebatur, sed paulatim auctoritatem augebat. Quamquam filius Flavius Iulius Patricius anno 470 *Caesar* nominatus est, tamen hic cum patre anno 471 necatus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, T. 1, c. 1037 - 1038

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XIV et Flavius Petronius Maximus**  |  **Consul** 434cumFlavio Areobindo | Successores: **Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XV et Imp. Caesar Flavius Placidus Valentinianus Augustus IV**  |
Duae matellae figlinae
Matella puerilis Graeciae antiquae
**Matella** est vas aquarium, et praecipue dicitur de vase, in quod homines urinam excrementaque reddunt. Etiam appellatur *matula*, *scaphium* et *lasanum*, et linguâ mediaevali *iordanes*, *lasanum*, *minsatorium*, *urinale*, *urinarium*.

Matellae portabantur vel in latrinis ponebantur. Graece matella appellabatur *ἀμίς* vel *λάσανα*. Athenaeus dicit Sybaritas primum matellis usos esse. In symposiis servus praecipuus, *λασανοφόρος*, lasanum portabat. Romani hos servos crepitu digitorum poscebant, ut in hoc epigrammate Martialis:

> Cum peteret seram media iam nocte matellam  
> 
> Arguto madidus pollice Panaretus,  
> 
> Spoletina data est, sed quam siccaverat ipse,  
> 
> Nec fuerat soli tota lagona satis.  
> 
> Ille fide summa testae sua vina remensus  
> 
> Reddidit oenophori pondera plena sui.  
> 
> Miraris, quantum biberat, cepisse lagonam?  
> 
> Desine mirari, Rufe: merum biberat.
> 
> 

In alio epigrammate poëta prosopopoeiam faciens ex parte matellae fictilis loquitur:

> Dum poscor crepitu digitorum et verna moratur,  
> 
> O quotiens paelex culcita facta mea est!
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Marcus Valerius Martialis, *Epigrammata* 6.89.
2. ↑  Martialis, *Epigrammata* 14.119.

Bibliographia
-------------

* Hurschmann, Rolf. "Chamber pot". In *Brill's New Pauly*, editione interretiali (2006).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **matellas** spectant. |
**Flavius Anicius Probus Iunior** (natus saeculo 5, mortuus post annum 525) vir publicus Romanus sub regno Ostrogothorum fuit.

Familia
-------

E gente nobili Anicia natus est. Pater eius Flavius Anicius Olybrius, proavus eius Flavius Anicius Probus pater Olybrii imperatoris erat. Probam, filiam Flavii Olybrii Iunioris consulis anni 491 in matrimonium duxit. Filiam Iulianam habuerunt.

Cursus honorum
--------------

Anicius Probus anno 525 consul fuit una cum Flavio Theodoro Philoxeno Sotericho Philoxeno.

Bibliographia
-------------

* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, The Prosopography of the Later Roman Empire, "Flavius Probus iunior 10", volume 2, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0521201594, p. 913.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Iustinus Augustus II et Flavius Venantius Opilio**  |  **Consul** 525cumFlavio Theodoro Philoxeno Sotericho Philoxeno | Successores: **Flavius Anicius Olybrius Iunior *(sine collega)***  |
**Masutus** sive Graece Μασούτ, nomine pleno ركن الدين مسعود *Rukn al-Dīn Masʿūd*, filius Clitzasthlan I e familia Selgiukidarum, fuit fratre Malik Šāh anno 1116 debellato sultanus Iconiensis usque ad 1156. Anno 1124, Malik Šāh rursus aggrediente, Masut e regno suo profugus Constantinopolim petivit ubi ab imperatore Ioanni Comneno receptus est. Masut milites secundae expeditionis sacrae, ducibus Conrado III imperatori et Ludovico VIII rege, annis 1147 et 1148 devicit. Successor ad sultanatum Iconiensem fuit filius Clitzasthlan II. Territoria alia transmisit generis, scilicet Amaseam, Ancyram et Cappadociam Nizām al-Dīn Yāġībasān; Caesaream et Sebasteam Ḏū al-Nūn. Tertia filia eius Ioanni Comneno tzelepe nupsit.

Notae
-----

1. ↑  Dimitri Korobeinikov, "A sultan in Constantinople: the feasts of Ghiyath al-Din Kay-Khusraw I" in Leslie Brubaker, Kalliroe Linardou, edd. *Eat drink and be merry (Luke 12:19): food and wine in Byzantium* (Aldershot: Ashgate, 2007) pp. 93-108 ad pp. 93-94
2. ↑  Michael Syrus, *Chronica* vol. 3 pp. 223-224, vol. 4 pp. 608-609 Chabot
3. ↑  Nicetas Choniates, *Historia* p. 116 van Dieten

Nexus externi
-------------

* "Masud" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
**Flavius Areobindus** (natus saeculo 4 aut 5, mortuus anno 449) dux militum et rerum politicarum peritus Imperii Romani Orientalis fuit.

Familia
-------

Areobindus Gothus erat. Filius eius Flavius Dagalaifus anno 461 consul fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 422 bello contra Bahram V regem Sassanidarum interfuit et exercitum Persarum vicit. Erat tum *comes foederatorum*. Anno 434 consulatum gessit una cum Flavius Ardaburius Asparus. Eodem anno *magister militum per Orientem* nominatus est. Anno 441 Theodosius II imperator eum cum classe Romana in Africam in Vandalos misit. Quae expeditio male evenit. Anno 443 ab Attila rege Hunnorum victus est. Anno 447 *Patricius* factus est. Anno 449 mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly T. 1, c. 1046

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XIV et Flavius Petronius Maximus**  |  **Consul** 434cumFlavio Ardaburio Asparo | Successores: **Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XV et Imp. Caesar Flavius Placidus Valentinianus Augustus IV**  |