recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Lucius Hortensius** (vel *Quintus*, natus saeculo 2 a.C.n.; obiit post annum 108 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Gens
----

Hortensius verisimile avunculus Quinti Hortensii Hortali clari oratoris erat.

Cursus honorum
--------------

Hortensius anno 120 a.C.n. legatus Quinti Mucii Scaevolae proconsulis Asiae provinciae erat et anno 119 a.C.n. testis fuit, cum Scaevola accusaretur. Anno 111 praetor Siciliam bene administravit, ut Cicero rettulit. Anno 109 a.C.n. consul electus est, sed, quod electores corupisset, magistratum inire non potuit. Marcus Aurelius Scaurus in eius locum consul suffectus est.

Bibliographia
-------------

* Carolus-Ludovicus Elvers, "[3] H. L. oder Q." in *Der Neue Pauly* vol. 5 (Stutgardiae: Metzler, 1998. ISBN 3-476-01475-4) col. 733.

Notae
-----

1. ↑  Marcus Tullius Cicero, *In Verrem* II 3,42

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Caecilius Metellus Numidicus et Marcus Iunius Silanus**  |  **Consul** 108 a.C.n.cumServio Sulpicio Galba | Successores: **Lucius Cassius Longinus et Gaius Marius**  |
Turris Mexicana, olim praesidium societatis.
Mexicana aëroplanum Airbus A330 ex Aëroportu Heathrow Londiniensi, in Britanniarum Regno ascendit.
**Mexicana** (nomine pleno Hispanico *Compañía Mexicana de Aviación*) fuit veterrima societas aeronautica Mexicana et unus ex veterrimis societatibus aeronauticis nomen suum ab origine ferentibus (post KLM, Avianca et QANTAS).

Historia
--------

Turris Mexicana praesidium societatis Mexicopoli in aëroportu fuit (Aeropuerto Internacional Benito Juárez). Effectionem die 12 Iulii 1921 nomine *Compañía Mexicana de Transportación Aérea, S.A.* coepit. Primus volatus Mexicana in itinere Mexicopolis - Tampicum fuit. Anno 1929 Carolo Lindbergh gubernatore primus volatus officialis versus Civitates Foederates Americae pro Mexicana ductus est.

Finis effectionis societatis die 28 Augusti 2010 fuit.

Nexus internus
--------------

* Index societatum aeronauticarum

Notae
-----

1. ↑  
(Agence France-Presse. Le Devoir, 28 Aprilis 2010.)

Nexus externus
--------------

* De societate Mexicana.
**Lucius Licinius Sura** (natus anno 40, mortuus circa annum 108) fuit senator Romanus. De eius cursu honorum non multum scimus, sed circa annum 93 vel 97 consul I suffectus creatus est. Anno 98 vel legatus provinciae Germaniae Superioris vel legatus legionis fuit. Adiutor Traiani imperatoris eius adoptionem per Nervam et imperium promovit. Bellis Dacicis interfuit, feliciter pugnavit et cum Decebalo rege Dacorum de pace egit. In columna Traiani saepe cum imperatore pictus est. Annis 102 et 107 consulatu ordinario ornatus est. Circa annum 108 mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, T. 7, c. 178-179

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Nerva Traianus Augustus IV et Quintus Articuleius Paetus**  |  **Consul** 102cumLucio Iulio Urso Serviano II | Successores: **Imp. Caesar Nerva Traianus Augustus V et Manius Laberius Maximus II**  |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Ceionius Commodus et Sextus Vettulenus Civica Cerialis**  |  **Consul** 107cumQuinto Sosio Senecione II | Successores: **Publius Annius Trebonius Gallus et Marcus Atilius Metilius Bradua**  |
Wikidata Wilsum
Res apud Vicidata repertae:Wilsum: insigneWilsum: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°31′0″N 6°50′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 615  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus in Comitatu Binethensi, Uelsen  

**Geographia**

*Superficies*: 47.26 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Hardenberg, Emlichheim, Hoogstede, Gölenkamp, Uelsen, Itterbeck, Wielen, Laar  

**Tabula aut despectus**

Wilsum: situsWilsum: situs
**Wilsum** est commune in Saxonia Inferiore situm atque pars Circuli in Comitatu Binethensis. Wilsum est praeterea pars communis generalis Uelsen.

Historia
--------

Wilsum anno 851 nomine *Wilshem* primo in actis descriptum est et ut regio tota usque ad annum 1753 ad comitatum Binethensem pertinuit, cum Friedericus Carolus comes eam cum toto comitatu Electori Hannoverae pigno dedit. Ab anno 1806 regio ad Magnum Ducatum Montensem pertinuit. Napoleone imperatore victo pars Regni Hannoverani fuit. Regnum Hannoveranum autem anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1885 Circulus in Comitatu Binethensi conditus est, cuius caput tum Benthemia erat et ad quem Wilsum ad hunc diem pertinet. Ab anno 1946 Circulus Binethensis pars Saxoniae Inferioris est. Numerus incolarum tum multis hominibus auctus est, qui e Germania Orientali fugati erant. Anno 1974 Wilsum cum aliis communibus se ad commune generale Uelsen coniunxit. Magister civium Wilsum annis 1986 - 2006 Ludovicus Tyman fuit, tum ei Henricus Mardink successit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Wilsum** spectant (Wilsum, Wilsum (Grafschaft Bentheim)). |

* Pagina communis generalis Uelsen
* uelsen-und-umgebung.de
* wilsum.de

Notae
-----

1. ↑  Meginhardus Fuldensis, "De miraculis sancti Alexandri"
2. ↑  uelsen.de
Wikidata Paulus Obnorensis
Res apud Vicidata repertae:Paulus Obnorensis: imagoPaulus Obnorensis: imago
*Nativitas*: 1317; Moscua  
*Obitus*: 10 Ianuarii 1429; Monasterium Sanctae Trinitatis Sanctique Pauli Obnorense  
*Patria*: Moscovia  

**Officium**

*Munus*: monachus  

**Consociatio**

*Religio*: Christianitas Orthodoxa
**Memoria**

venerabilis (*feriae die* 10 Ianuarii)
**Paulus Obnorensis**, anno 1317 Moscuae natus et die 10 Ianuarii anno 1429 mortuus, est sanctus Ecclesiae Orthodoxae Russicae, Sergii Rhadoneziani discipulus, Monasterii Sanctae Trinitatis Obnorensis conditor. Die 10 Ianuarii memoria sancti Pauli colitur.

Vita
----

Paulus familia nobili Moscuae natus, cum annum vigesimum secundum attigisset, ne matrimonium contrahere a parentibus cogeretur, paternam domum reliquit vitamque
monasticam variis in locis esse amplexum. Postquam a Sergio Rhadoneziano institutus esset, in solitudine non procul ab eius monasterio annos quindecim degit; tum in silva Komeliensi tiliam concavam per triennium summa in abstinentia inhabitavit. Non nisi sabbato et die dominica cibum sumeret, tum etiam parcissimo; ceteris vero diebus omnino ab eo abstineret. Demum in monte Obnorensi, ad Nurmam flumen sito, commoratus est. Interea discipuli ad eum convenerunt, et Paulus, 97 annos natus, ipse Moscuam profectus est anno 1414, ut permissionem monasterii condendi rogaret, quod et cepit, ut sancti Sergii discipulus. Ecclesiam Sanctae Trinitatis et coenobium ibidem sub montem Obnorensem in valle extruxit. Hegumeni munus suscipere noluit, sed illud discipulo suo Alexio commisit. Ipse vero, solitudinis amans, seorsum ab aliis vivebat nec nisi sabbato et die dominica fratribus miscebatur. Ad ultimam senectutem pervenisset et annos duodecim et centum natus mortuus est.

Notae
-----

1. ↑  Russice *Павел Обнорский*, videas de eo: Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 36. (Textus apud *Google Books*)
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 23 Ianuarii Gregoriano..
3. ↑  '*Комельский лес*.

Nexus externi
-------------

* Vita Pauli Obnorensis in *Encyclopaedia Orthodoxa* **(Russice)**
* Monasterii Sanctae Trinitatis et sancti Pauli Obnorensis situs
Wikidata Vladislaus III Dracula
Res apud Vicidata repertae:Vladislaus III Dracula: imagoVladislaus III Dracula: imagoVladislaus III Dracula: subscriptioVladislaus III Dracula: subscriptio
*Nativitas*: 1431, December 1431; Schaesburgum  
*Obitus*: 14 Decembris 1476; Bucaresta  
*Patria*: Principatus Valachiae  

**Officium**

*Officium*: Monarcha, Vaivoda, lord of Wallachia  
*Munus*: regens  

**Consociatio**

*Religio*: Christianitas Orthodoxa, Catholicismus
**Familia**

*Genitores*: Vlad II Dracul; Vasilissa  
*Coniunx*: Ilona Szilágyi  
*Proles*: Mihnea cel Rău  
*Familia*: House of Drăculești
**Memoria**

*Sepultura*: Comana Monastery  

**Insignia heraldica**

Vladislaus III Dracula: insigneVladislaus III Dracula: insigne
"Dracula Waida Princeps et Waiuoda Walachiæ Transalpinæ, hostis Turcarum infensissimus 1.4.66"
**Vladislaus III Dracula** (natus in Transylvania anno 1431, vitae defunctus 1476) fuit princeps, vaivoda, et waida Valachiae annis 1448, 1456–1462 et 1476. Eius imperii causa, cum Ottomani minarentur, Valachia autonomiam suam retinuit, quam ob rem, usque ad hodiernam diem, Dracula est heros populi Romaniani. Saevissime autem rexit, hostes inimicosque palis infigens; idcirco Romaniani eum *Vlad Ţepeş*, hoc est "Vladislaus Perfictor", et Turcae *Kaziglu Bey*, "Beigus Perfigens", agnominant.

"Vladislavs Dracvla, Wallachiæ Weywoden." (imago ex saeculo 17)
Dracula Comes, vampyrus monstruosus et persona principalis libri Stoker *Dracula* videtur a nonnullis nomen suum habere a Vladislao, sed nec patet utrum huic similitudini sit aliquid praeter nomen, nam Stoker non videtur multa de Principe Wallachiae novisse.

Nexus interni
-------------

* Bran
* Count Dracula
* *Dracula*
Wikidata Vladimirus Tatlin
Res apud Vicidata repertae:Vladimirus Tatlin: imagoVladimirus Tatlin: imago
*Nativitas*: 16 Decembris 1885; Charcovia  
*Obitus*: 31 Maii 1953; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: pictor, architectus, Sculptor, professor, Pictor librorum, scenographer, designer, printmaker, assemblage artist, collagist, graphic artist, architectural draftsperson  

**Familia**

*Proles*: Anatoly Romov  

**Memoria**

*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Vladimirus Eugraphii filius Tatlin** (Russice Владимир Евграфович Татлин, tr. *Vladimir Evgrafovič Tatlin*; Moscuae natus die 16 [28] Decembris 1885, ibidem mortuus die 31 Maii 1953) fuit pictor ac architectus Russicus et Sovieticus artis avant-garde, unus e conditoribus constructivismi.

Exemplar Monumenti Internationali Tertio Communistico a Vladimiro Tatlin, anno 1919

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vladimirum Tatlin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Grove Art • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pagina de Vladimiro Tatlin in *Encyclopaedia artis avant-garde Russicae* **(Russice)**
Wikidata Decimum (Croatia)
Res apud Vicidata repertae:Decimum (Croatia): insigneDecimum (Croatia): insigne
commune Croatiae  
*Civitas*: Croatia  
*Locus*: 43°30′0″N 16°57′0″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Spalatensis - Dalmatica  

**Forma**

*Area*: 69 chiliometrum quadratum  

**Vita**

*Incolae*: 2 805  

**Decimum** (-i, *n.*) (*Ad Decimum Lapidem ab Salona*, *Ad decima milia passuum*, *Decimus ab Urbe Lapis,* ) (Croatice *Dicmo*; Italiane *Dizmo / Dismo*) est oppidum et municipium Croatiae, in Dalmatia, terra historica Regionis Spalatensis-Dalmaticae, situm. Incolunt municipium 2.820 (anno 2011).

Notae
-----

1. ↑  Skok, Petar, Etimologijski rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika, str. 400
2. ↑  Dario Alberi, Dalmazia. Storia, arte, cultura, Lint Editoriale, Trebaseleghe (PD) 2008, p. 1117.

Nexus interni
-------------

* Spalatum
* Municipium Croatiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Decimum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 43°30′0″N 16°57′0″E • *GeoNames* |

* Proprius municipii situs interretialis **(Croatice)**
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Vocaloid** (Iaponice ボーカロイド, *Bōkaroido*), typis **VOCALOID** perscriptum, saepe **Bōkaro** (ボカロ) tantum appellatum, est corpus programmatum quod vocem humanam arte facit? a societate Yamaha fabricatum. Licet usori melodia versibusque imponendis cantus componere. Programma technologia synthesis utitur, multa segmenta vocalia a cantoribus aut actoribus vocalibus relata componens.

Voces collectae in horreis vocalibus eduntur et veneunt?. Singula horrea vocalia singulos cantores virtuales? significant. Qui cantores, personae horreorum visi, saepe item vocaloid, sive vocaloid cantores vocantur. Opera musica per Vocaloid effecta Vocaloid cantus (Iaponice ボカロ曲) appellantur; auctores qui Vocaloid usi? opera musica faciunt, Vocaloid P appellantur (Iaponice ボカロP, ubi *P* Anglice significat 'producer').

Primi Vocaloid cantores sunt horrea vocalia Anglice Leon, Lola, et Miriam ab Zero-G facti, Iaponice Meiko et Kaito ab Yamaha facti, et ab Crypton Future Media venditi. Deinde in editione secunda **Vocaloid 2**, cantores Hatsune Miku, Kagamine Rin & Len, Megurine Luka, et multi alii celebres facti sunt. In **Vocaloid 3**, Hispanice, Sinice, et Coreane sustantae sunt, cum cantoribus Hispanicis Bruno, Clara, et Maika; Sinicis Luo Tianyi, Yanhe, Yuezheng Ling, et Xin Hua; atque Coreane SeeU.

Notae
-----

1. ↑  剣持秀紀 & 大下隼人 2008, p. 51
2. ↑  "Voice Bank product list". Yamaha Corporation .

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis Vocaloid proprius,
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Declaratio de iuribus indigenarum** est declaratio Consociationis Nationum decreta die 13 Septembris 2007 a resolutione Communis Conventus (A/RES/61/295) ad iura humana hominum indigenorum protegenda apud ius internationale de iuribus humanis etiam sui iuris. In comitiis Communis Conventus, 143 civitates admisserunt, 11 civitates abstinentes sunt et quattuor civitates: Australia, Canada, Civitates Foederatae Americae et Nova Zelandia opposuerunt. Tamen Baracus Obama, qui praeses Civitatum Foederatarum hoc tempore fuit, leges mutavit ut haec declaratio admitteretur.

Declaratio et propositum Vindobonae iam formatio hae Declarationis dixit.

Notae
-----

1. ↑  Nunctio a Consociatio Nationum
2. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae, sectione II, paragraphus 29.

Nexus interni
-------------

* Dies mundi indigenis
* Iura minoritatum
* Gens
* Aetas Surrepta
* Rigoberta Menchú Tum

Nexus externi
-------------

* Situs Pulbicus Consociationis Nationum
Wikidata Paulus Magnette
Res apud Vicidata repertae:Paulus Magnette: imagoPaulus Magnette: imago
*Nativitas*: 28 Iunii 1971; Lovanium  
*Patria*: Belgica  

**Officium**

*Officium*: Senator of Belgium, Minister-President of Wallonia, Mayor of Charleroi, Member of the Parliament of Wallonia, Member of the Parliament of the French Community, Senator of Belgium, Member of the Parliament of Wallonia, Minister of Development Cooperation  
*Munus*: professor, politicus, researcher, political scientist  
*Patronus*: Université Libre de Bruxelles
**Consociatio**

*Factio*: Factio socialistica  

**Memoria**

*Laurae*: Francqui Prize, Commander of the Order of Leopold, Grand Officer of the Order of Leopold  

**Paulus**, vulgo *Paul* **Magnette** (Lovanii natus die 28 Iunii 1971) est politicus Valloniae et Belgicae. Alumnus est universitatis liberae Bruxellensis ubi scientiae politicae studuit. Gradum doctoratus anno 1999 ascendit. Professor apud almam matrem Bruxellensem directorque instituti studiorum Europaeorum ab anno 2001 meruit.

Minister a valetudine fuit iuxta regimen Vallonense a die 20 Iulii 2007 brevi temporis spatio, sed minister foederalis a climate et energia a die 21 Decembris eius anni ad 6 Decembris 2011, deinde minister ab operibus publicis usque in diem 17 Ianuarii 2013. Praefectus urbi Caroloregio die 3 Decembris 2012 electus est, quo officio usque adhuc fungitur. A die 23 Iulii 2014 minister praeses regionis Valloniae meret.

Nexus externi
-------------

* Situs privatus
* Situs publicus ministri praesidis Valloniae

Ministri rectionis Belgicae Aelii Di Rupo 2011–2014

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Oliverius Chastel • Margarita De Block (2014) • Monica De Coninck • Petrus De Crem • Alexander De Croo (2012–2014) • Aelius Di Rupo • Conradus Geens (2013–2014) • Ioannes Paschalis Labille (2011–2014) • Sabina Laruelle • Paulus Magnette (2011–2012) • Ioëlla Milquet (2011–2014) • Lauretta Onkelinx • Desiderius Reynders • Annemie Turtelboom (2011–2014) • Stephanus Vanackere (2011–2013) • Ioannes vande Lanotte • Vincentius van Quickenborne (2011–2013) • Melchior Wathelet iunior (2014)
*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae • Consilia ministrorum civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* Consilia Di Rupo 2011–2014 • Michel 2014–2019 • Wilmès 2019–2020 • De Croo 2020– |
|  |


Ministri praesides Valloniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioannes Mauricius Dehousse 1981 • Andreas Damseaux 1982 • Ioannes Mauricius Dehousse 1982 • Melchior Wathelet 1985 • Guido Coëme 1988 • Bernardus Anselme 1988 • Guido Spitaels 1992 • Robertus Collignon 1994 • Aelius Di Rupo 1999 • Ioannes Claudius Van Cauwenberghe 2000 • Aelius Di Rupo 2005 • Rudolphus Demotte 2007 • Paulus Magnette 2014 • Gulielmus Borsus 2017 • Aelius Di Rupo 2019
*Opus geopoliticum • Porta Unionis Europaeae**Capsae cognatae:* Primi ministri Belgicae • Ministri praesides regionis Bruxellanae • Flandriae |
|  |
Larva *Actiatis selenae* et aliquot spiracula aspectabilia.
Valva spiraculi grylloidei, per microscopium electronicum visa.
Spiraculum *Pediculi* subordinis Anoplurorum, per microscopium electronicum visum.
**Spiraculum** sive **stigma** est apertura in exosceletis insectorum et nonnullarum aranearum per quam aer tracheam intrat.

In respiratorio insectorum systemate, tubi tracheales oxygenium recte in textum praecipue reddunt. Spiracula efficaciter aperiri claudique possunt ad aquam amissam imminuendam, musculis circa spiraculum contractis et remissis. Qui musculi a systemate nervoso centrali continentur, sed chemicis locorum stimulis libere respondent. Aliquot insecta aquatica rationibus similibus aut alternis utuntur ne aqua tracheam intret. Tempora et temporis spatia conclusionum spiraculorum respiratorias organismi proportiones afficere possunt. Spiracula a setis circumdata aeris motum circa aperturam et ergo aquae amissionem imminuunt vel prohibent.

Inveniuntur spiracula in omnibus insectis, sed solum in certis araneis, sicut araneidis et lycosidis. Omnibus araneis olim erant pulmones foliacei, non tracheae; aliquot autem araneae systema tracheale evolverunt praeter tracheale insectorum systema, quod etiam exemplum evolutionis convergentis est. Quae autem araneae eorum pulmones foliaceos retinent, ut ambobus rationibus spirandi utantur.

Bibliographia
-------------

* Bailey, L. 1954. "The respiratory currents in the tracheal system of the adult honey-bee." *Journal of Experimental Biology* 31 (4), 589–93. PDF.
* Beckel, W. E. et H. A. Schneiderman. 1957. "Insect spiracle as an independent effector." *Science* 126 (3269): 352–53.
* Chapman, Reginald F. 1998. *The Insects.* Cantabrigiae: Cambridge University Press.
* Lehmann, F. O. 2001. "Matching spiracle opening to metabolic need during flight in Drosophila.Science *294 (5548): 1926–29. Editio interretialis.*
* Schmitz, Anke. 2016. "Respiration in spiders (Araneae)." *Journal of Comparative Physiology B: Biochemical, Systemic, and Environmental Physiology* 186, no. 4 (Maius): 403–415. doi:10.1007/s00360-016-0962-8. ISSN 1432-136X. PMID 26820263. S2cid 16863495.
* Solomon, Eldra, Linda Berg, et Diana Martin. 2002. *Biology.* Brooks/Cole.
* Swales, L. S. I. Cournil, et P. D. Evans. 1992. "The innervation of the closer muscle of the mesothoracic spiracle of the locust." *Tissue and Cell* 24 (4): 547–58. Editio interretialis.
* Wilmer, Pat, Graham Stone, et Ian Johnston. 2005. *Environmental Physiology of Animals.* Oxoniae: Blackwell. ISBN 9781405107242. Editio interretialis.

Notae
-----

1. ↑  Solomon, Berg, et Martin 2002.
2. ↑  Wilmer, Stone, et Jhnston 2005: 
171–72.
3. ↑  *How Do Spiders Breathe?*.. *Sciencing*
4. ↑  Schmitz 2016.
Paulus Nevermann cum praeside ministrorum Pakistaniae
**Paulus** (vulgo: *Paul*) **Nevermann** (natus 5 Februarii 1902 apud Hamburgum, mortuus 22 Martii 1979 in Insula Nivaria) vir publicus Theodiscus et sodalis Socialis Democraticae Factionis Germaniae (SPD) erat.

Iuventus et Munus
-----------------

Parentes Pauli Nevermann opifices pauperes erant, pater et opficii collegio interfuit et factioni SPD. Magistri propter scripta eius eum diurnarium futurum esse putabant. Anno 1917 tirocinium facricationis coepit, sodalis factus est collegii aerariorum. Quam ob rem anno 1921 a conductore dimissus est. Annis sequentibus aerarius laboravit atque difficultatibus multis maturitatem adeptus est. Tum iurisprudentiae Hamburgi et Pontis Aeni studebat et abbo 1930 doctor iurisprudentiae promotus est. Ab anno 1932 in officio operario laborabat.

Cursus honorum
--------------

Nevermann iam ab anno 1918 sodalis SPD fuit. Postquam nazistae in Germania rerum potiti sunt, Nevermann magistratum reliquit atque iurisconsultus laboravit. Saepe reos communistas et sodales SPD defendebat. Post Coniurationem 20 Iulii 1944 aliquamdiu in carcerem missus est. Bello Orbis Terrarum II finito senator rerum socialium a Britannis, qui tum Hamburgum occupaverant, nominatus est. Postea praeses suae factionis Hamburgi contra Helimutum Schmidt creatus est. Annis 1946 - 1974 legatus parlamenti Hamburgi fuit. Anno 1946 senator aedificiorum factus est. Praeterea fuit vicarius magister civium suae urbis. Anno 1953 SPD electionem perdidit atque Nevermann dux legatorum SPD creatus est. Anno 1957, postquam SPD novam electionem vicit, iterum senator aedificiorum factus est. 23 Decembris 1960 successor Maximiliani Brauer novus magister civium superior Hamburgi creatus est. Anno 1962 maximus fluctus urbem Hamburgum delevit et Nevermann una cum Helimuto Schmidt incolas natura vexatos adiuvabat. Anno 1965 Nevermann a magistratu recedere coactus est, quod, cum Elizabeth II regina Britanniae Hamburgum visitaret, non cum uxore sua hospitem salutavisset, quacum eo tempore iurgavit et quae maritum suum comitari negaverat. A diurnis valde vituperatus magistratum abdicavit. Annis 1965 ad usque mortem praeses societatis Theodiscae conductorum fuit.

Familia
-------

Ex uxore Greta duos filios et filiam unam habuit: Filia Anca Fuchs brevi tempore administer foederalis iuventutis familiaeque fuit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina diurnarii Hamburgi

Magistri Civium Primi Hamburgi

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne HamburgiInsigne Hamburgi |
| ab anno 1919
Wernherus von Melle |Fridericus Sthamer |Arnoldus Diestel |Carolus Gulielmus Petersen |Rudolphus Ross |Carolus Gulielmus Petersen |Carolus Vincentius Krogmann |Rudolphus Petersen |Maximilianus Brauer |Curtius Sieveking |Maximilianus Brauer |Paulus Nevermann |Herbertus Weichmann |Petrus Schulz |Ioannes-Ulricus Klose |Nicolaus de Dohnanyi |Henning Voscherau |Ortvinus Runde |Ole de Beust |Christopherus Ahlhaus |Olaus Scholz |Petrus Tschentscher |
|  |
Wikidata Vladimirus Šuchov
Res apud Vicidata repertae:Vladimirus Šuchov: imagoVladimirus Šuchov: imago
*Nativitas*: 28 Augusti 1853; Grayvoron  
*Obitus*: 2 Februarii 1939; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: inventor, architectus, photographus, ingeniarius, military engineer, physicus, eruditus  
*Patronus*: Warsaw–Vienna railway, Branobel
**Memoria**

*Laurae*: Lenin Prize, Hero of Labour, Q4255205  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Vladimirus Gregorii filius Šuchov** (Russice Владимир Григорьевич Шухов, tr. *Vladimir Grigor'evič Šuchov*, [vɫɐˈdimʲɪr ɡrʲɪˈгorʲɪ̯ɪvʲɪt͡ɕ ˈʂuxəf]; 28 Augusti 1853 – 2 Februarii 1939) fuit ingeniarius, architectus ac inventor Russicus et Sovieticus, ab anno 1928 correspondens et ab anno 1929 honorarius Academiae Scientiarum URSS socius, Praemio Leniniano (anno 1929) atque titulo Herois Laboris (anno 1932) dignatus. 

Photographema primae turris hyperboloidalis Vladimiri Šuchov, anno 1896 in Exhibitione Omnirussica Novogardiae Inferiori factum
Ad technologiam industriae naphtinae et transportationis naphtae per fistulis multo contribuit. Integumenta reticularia chalybeia pro constructione aedificiorum introduxit et structiones hyperboloidales in mundo primae creavit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vladimirum Šuchov** spectant. |

* Biographia Vladimiri Šuchov **(Russice)**
* Pagina de Vladimiro Šuchov *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
Episcopus Vladimirus Juszczak
Insigne episcopale S.E. Vladimiri Juszczak
**Vladimirus Romanus Juszczak**, O.S.B.M. (Ucrainice: *Володимир Роман Ющак, ЧСВВ*; Polonice: *Włodzimierz Roman Juszczak, OSBM*; natus in Lignitio Poloniae, die 19 Iulii 1957) est episcopus eparchialis eparchiae Vratislaviensis-Gedanensis ritus Byzantini-Ucraini.

Vita
----

Romanus Juszczak natus est Lignitio in urbe Poloniae die 19 Iulii 1957 in familia Basilii et Ioannae de Telesnycki Juszczak. Anno 1972, studiis in schola primaria in Rosochata expletis, in lyceo Ucrainico Lignitiensi studium incoepit.

Die 31 Augusti 1976 is Ordinem Basilianum Sancti Iosaphat ingressus est, Vladimiri nomen religiosum assumens. Novitiato expleto in monasterio Patrum Basilianorum Varsoviae, die 18 Iunii 1978 vota simplicia nuncupavit, sollemnem autem professionem votorum perpetuorum in Ordine Basiliano emissit die 1 Maii 1983.

Annibus 1978–1983 philosophiae et theologiae studebat in seminario Varsaviensi.

Die 28 Maii 1983 in Lignitio Vladimirus Juszczak ordinationem presbyteralem accepit a Henrico S.R.E. Cardinali Gulbinowicz, metropolita Vratislaviensi Latinorum.

Post ordinationem sacerdotalem varia munera exercebat: parochus, vicarius foraneus (decanus), magister novitiorum, praefectus studiorum, superior provincialis Provinciae Basilianorum Patrocinii Beati Virginis Mariae in Polonia.

Anno 1990 ipse licentiam in iure canonico in Academia Theologiae Catholicae (hodie Universitas Cardinalis Stephani Wyszyński Varsoviae) obtinuit.

Die 24 Aprilis 1999 Ioannes Paulus Papa II eum nominavit episcopum eparchialem eparchiae Vratislaviensis-Gedanensis ritus byzantini-ucraini. Consecratus et inthronizatus est Vratislaviae die 19 Iunii 1999 ab Ioanne Martyniak, archiepiscopo et metropolita Premisliensi-Varsaviensi ritus byzantini-ucraini, Michael Hrynchyshyn, C.Ss.R. exarcha apostolico Franciae Ucrainorum, et Basilio Medwit, O.S.B.M. exarcha Kioviensi-Vyshhorodensi.

Annibus 2002-2007 episcopus Juszczak membrum Synodi permanentis Ecclesiae Graeco-Catholicae Ucrainae, annibus autem 2006-2011 membrum tribunalis synodalis erat.

Sententia apostolica eius est: *Sursum levemus corda!* (Ucrainice: *Вгору піднесім серця!*), verba ex anaphora Sancti Ioannis Chrysostomi.

Nexus externi
-------------

* "Curriculum vitae" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**
* Insigne eius et curriculum vitae apud situm eparchiae Vratislaviensis-Gedanensis **(Polonice)**
„Spinarius Capitolinus" in Palatio Conservatorum Romae collocatus.
**Spinarius** est argumentum artis oculorum, imprimis sculpturae. Adulescens nudus est, qui spinam pede sinistra educit.

Exempla
-------

„Spinarius Castellani" in Museo Britannico Londinii.
„Spinarius" a Gustavo Eberlein factus
Imago Spinarii in Hieronymi Franzini *Icones Statuarum Antiquarum Urbis Romae*, Romae 1589.
The Real Spinario
Sic dictus "Spinarius Capitolinus", exemplar notissimum, in Palatio Conservatorum Romae collocatus est. Ex aere factus sine plintho 73 cm altus est. Inter paucas statuas antiquas numeratur, quae semper videbantur. Illud *simulacrum valde ridiculosum, quod priapum dicunt* in manuscripto libri *De Mirabilibus Urbis Romae* Magistri Gregorii saeculi XII. ad Spinarium referre putatur. Anno 1471 Spinarius a Sixto IV papa urbi Romae datus et inter alia simulacra aenea antiqua in Capitolio publice exhibitus est. Diu „Spinarius Capitolinus" a saeculo V. a.C.n. repetere putabatur, interdum etiam Lysippo attributus est. Quod autem caput Spinarii a statua erecta susceptum est, ut positus cirri mutato capitis habitui non respondeat, hodie conicitur "Spinarium Capitolinum" modo Classicismi tempore ignoto, ut exemplis hellenisticis aequet, retractatum esse. Etiam bracchium dextrum separatim fusum atque appositum est.

Figura marmorea anno 1874 in monte Esquilino effossa, quae „Spinarius Castellani" vocatur, in Museo Britannico Londinii est. Altitudo eius est 73 cm; exemplar Romanum primi saeculi modo staturarum Hellenismi exeuntis factum est. Duo foramina terebra facta indicant „Spinarium Castellani" olim puteum ornavisse. Crus dextrum abruptum est.

Renascentia litterarum ineunte Spinarius a Philippo Brunelleschi rursus occupatus est, qui hoc argumentum circa annum 1402 in Baptisterio Sancti Ioannis Florentiae restituendo exemplo figurae in foribus aeneis usus est. Anno 1886 argumentum a Gustavo Eberlein in statua marmorea repetitum est, quae hodie in Pinacotheca nationali antiqua Berolini collocata est.

Interpretatio
-------------

Sunt, qui Spinarium Locrum, filium Maerae et Iovis, esse putent. In Mythologia Graeca Locrus est eponymus Locrorum, qui pede laeso oraculum in effectum datum esse cognovit et urbem condidit.

Bibliographia
-------------

* Werner Fuchs: *Der Dornauszieher.* Opus Nobile 8, Dorn Verlag, Bremae 1958

Notae
-----

1. ↑  Reinhard Lullies: *Griechische Plastik.* Hirmer, Monaci 1979

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Spinarium** spectant. |
**Vocalis anterior artata non rotundata** est vocalium anteriorum maxime artata, quae in systemate abecedarii phonetici internationalis [i] notatur. Anteriore enim parte linguae ad palatum adpropinquante, aer ex pulmonibus efflatus per meatum quam angustissimum procedere cogitur.

De *i* Latina
-------------

In lingua Latina *i*, sive brevis sive longa est, eadem littera scribi solet. Constat quidem hos sonos adeo inter se differre, ut descriptio supra exposita potius *ī* longae quam *i* brevi respondeat. Testimonio enim grammaticorum confirmatur [i] et [e:] (sive [ē]) pertenui discrimine acustico separari. Itaque Pompeius grammaticus huic consilio Terentiani Mauri, "quotienscumque *e* longam volumus proferri, vicina sit ad *i* litteram", ipse addit: "ipse sonus sic debet sonare,[] quo modo sonat *i* littera. quando dicis *ēvitat*, vicina debet esse, sic pressa, sic angusta, ut vicina sit ad *i* litteram." Quae vicinitas acustica etiam ex eo patet, quod in inscriptionibus interdum *e* pro *i* brevi (sicut TR**E**BIBOS *tr**i**bibus*; M**E**NVS *m**i**nus*) et *i* pro [ē] longa (sicut M**I**NSIS *m**ē**nsis*) scripta est. Ut ex grammaticorum adnotationibus apparet, pronuntiandi ratio per totam Latinitatem mansit. 

Constat igitur solam [ī] longam linguae Latinae definitioni q.e. vocalis anterior artata non rotundata respondere, cum *i* brevis re vera paene artata sive [ɪ] sit.

Notae
-----

1. ↑  Notatio [e:] in abecedario IPA praefertur, quae quidem apud philologos [ē] notari solet.
2. ↑  *GL* V 112.10-13.
3. ↑  Allen 1978: 48-49.

Bibliographia
-------------

* Allen, W. Sidney. 1978. *Vox Latina*. Editio secunda. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
* Coleman, R. G. G. 1962. "Some allophones of Latin /i/." *Transactions of the Philological Society* 80–104.
* *GL* = *Grammatici Latini* ex recensione Henrici Keilii, vol. V: Pompeii *Commenum artis Donati*. Teubner, 1868, p. 95-312.
Conspectus experimenti
**Experimentum Hershey-Chase** est series experimentorum ab Alfredo Hershey et Martha Chase anno 1952 peractorum, quibus demonstraverunt geneticam materiam non e proteino sed ex acido desoxyribonucleico sive DNA constare.

Profectio experimenti
---------------------

Anno 1917 prima reperta sunt vira bacteriorum. Felix d'Herelle enim, cum bacteria investigabat, organismum repperit qui bacteria valet necare. Quos organismos bacteriophagos appellavit, quippe qui bacteria comederent. Etsi intellexerit investigationem suam morborum opprimendorum auxilio fore, nequibat providere, quantum fecerit progressum in studiis geneticis: probavit enim (vel potius ad probandum profuit) acidum desoxyribonucleicum (DNA) geneticam omnium viventium esse materiam.

Experimentum Hershey-Chase
--------------------------

Schema bacteriophagi T2
Anno 1952 Alfredus Hershey et Martha Chase ab exitu investigationis d'Herelle profecti, qua esset materia genetica bacteriophagus, diiudicare volebant. Experimentati sunt bacteriophago T2, viro cuius compages microscopio electronico nuper erat detecta. Sciebant enim phagos bacteriorum e proteino et acido desoxyribonucleico tantum esse compositos: exteriorem partem sive involucrum e proteino, interiorem autem ex DNA constare. Simulac phago infectum est bacterium, interior pars huius incipit a phago domitari, qui adhibet bacterium ad vira multiplicanda. Itaque Hershey et Chase, utrum DNA an proteinum imperio bacterii potitum sit, cognoscere volebant. Constat sulphur proteino contineri, cum DNA non contineat sulphur. Etiam constat paululum modo phosphori proteino contineri, cum DNA multum contineat phosphori. Compositione igitur inter se differunt proteinum et DNA. Qua compositionum differentia usi suum aggressi sunt experimentum. Duobus radioisotopiis usi sunt investigatris.

Primo experimento radioactivum bacteriophagis addiderunt phosphorum, nempe phosphorum-32 (sive 32P). Escherichia coli phagis infecta Hershey et Chase involucrum proteini e cellulis infectis machina mixtoria removerunt. Quo facto viderunt investigatrum radioactivum non in proteini involucris sed in bacteriorum cellulis tantum conspici posse. 

Altero experimento radioactivum bacteriophagis addiderunt sulphur, nempe sulphur-35 (sive 35S) investigatrum. Separatione facta perspexerunt investigatrum radioactivum in proteini involucris conspici sed bacteriis contagione phagorum infectis abesse. Quo demonstraverunt acidum desoxyribonucleicum (DNA) geneticam esse materiam bacteria inficientem.

Notae
-----

1. ↑  Imago phagi T2 hic videnda est.
2. ↑  *Investigatrum*, Anglice *tracer*.
3. ↑  Phosphorus in DNA reses abest acidis aminicis viginti, e quibus constant proteina.

Bibliographia
-------------

* Hershey, A.D. & Chase, M. (1952) Independent functions of viral protein and nucleic acid in growth of bacteriophage. *Journal of Genetic Physiology* 36,39-56.
*Vide etiam paginam discretivam:* Fanum Sancti Nicolai (discretiva)


Wikidata Fanum Sancti Nicolai Augustensium
Res apud Vicidata repertae:Fanum Sancti Nicolai Augustensium: insigneFanum Sancti Nicolai Augustensium: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°43′0″N 7°10′0″E  
*Numerus incolarum*: 307  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 15.46 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arvarium, Avisium, Fanum Sancti Petri Augustensium, Villa Nova Augustensis  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sancti Nicolai Augustensium: situsFanum Sancti Nicolai Augustensium: situs
Fanum Sancti Nicolai Augustensium
**Fanum Sancti Nicolai Augustensium** (hodie vulgo *Saint-Nicolas*) est Vicus Italiae ac municipium, circiter 350 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Nicolaipolitani* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Vens, Cerlogne, Chez Louitoz, Clavel, Fossaz Dessous, Fossaz Dessus, La Cure, Chaillod, Ravoise, Persod, Petit Sarriod, Grand Sarriod, Gerbore, Ferrère, Gratillon, Lyveroulaz, Évian

Municipia finitima
------------------

* Arvarium (seu Arverium) (hodie vulgo *Arvier*),
* Avisium (hodie vulgo *Avise*),
* Fanum Sancti Petri Augustensium (hodie vulgo *Saint-Pierre*),
* Villa Nova Augustensis (seu Villa Nova Bautica) (hodie vulgo *Villeneuve*).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sancti Nicolai Augustensium** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Fani Sancti Nicolai Augustensium in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii Fani Sancti Nicolai Augustensium in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Vol XVIII, Torino 1849
Navigatio Atheniensium in Siciliam.
**Expeditio in Siciliam** est magnum inceptum bellicum medio Peloponnesiaco bello initum quam populus Atheniensium Alcibiade suadente, Nicia dissuadente anno 415 a.C.n. decrevit. Causa speciosa fuit auxilium a Segestanis petitum quos Selinuntes adiuvantibus Syracusanis bello opprimebant. Re vera demagogi Atheniensibus spem totius Siciliae subigendae proponebant atque inde etiam Italiam et Carthaginem in animo habebant. Itaque vis huius belli omnis in Syracusas, potentissimam Doricam civitatem Siciliae, incubuit. Clades in Sicilia anno 413 a.C.n. ab Atheniensibus accepta in exitu belli adversus Peloponnesios et dissolutione Foederis Delii magnum momentum habuit. Narratio huius expeditionis a rerum gestarum scriptore Thucydide hodieque magnam famam habet.

Syracusae ab Atheniensibus obsessae.
Primi duces expeditionis fuerunt Alcibiades, Nicias, Lamachus. Mox Alcibiades qui maximam operam in expeditione praeparanda navarat parodiae sacrorum Cereris mysteriorum ab inimicis absens insimulatus ab imperio remotus est et Athenas ad iudices convocatus. Ad Spartanos transfugere quam periculum mortis in patria adire maluit. Tum res longe aliter atque Athenienses speraverant vertere coepitː nam dux Lacedaemonius Gylippus cum hoplitis Corinthiis subsidio missus eos a circumvallatione Syracusarum prohibuit et bello in Graecia continentali renato rex Agis et Peloponnesii Deceliam in Attica muniverunt unde hostes ab agris colendis arcebant. Quin etiam civitates Graecae Siciliae societatem Atheniensium aspernabantur, eorum imperialismum reformidantes, et paulatim praeter Agrigentinos circa Syracusanos coalescebant. Postquam angustias rerum compertas habuerunt Athenienses alterum exercitum ducentibus Demosthene et Eurymedonte subsidio miserunt. Qui exercitus una cum priore periitː nam Athenienses in angusto portu pugnare coacti sollertia navali qua maxime pollebant hostes superare non potuerunt. Haec infausta expeditio finem imperialismo Atheniensi imposuit.

Fontes
------

* Diodorus Siculus, libro tertio decimo *Bibliothecae historicae*
* Plutarchus, *Vitae Parallelae*ː Nicias et *Alcibiades*
* Thucydides, *De bello Peloponnesiaco* libri VI-VII

Iter Atheniensium post cladem navalem.

Plura legere si cupis
---------------------

* Sebastiano Amato, *Dall'Olympieion al fiume Assinaro. La seconda campagna ateniese contro Siracusa (415-413 a. C.)*, 2005-2008. Quattuor volumina.
* Frédéric Bertocchini, *Athènes et le désastre de l'expédition de Sicile de 415 à 413 av. J.-C.*, Éditions Clémentine, 2017
* Donald Kagan, *The Peace of Nicias and the Sicilian Expedition*. Cornell University Press, 1981. Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica
* Francis Larran, *L’Histoire labyrinthe : l’expédition de Sicile chez Thucydide*, Cadomi, 2020
* Riccardo Vattuone, *Logoi e storia in Tucidide : contributo allo studio della spedizione ateniese in Sicilia del 415 a.C.*, Bononiae, 1978

Nexus externi
-------------

* Expeditio Siciliae apud Livius.org
Wikidata Vladimirus Zvorykin
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 17 Iulii 1888; Muromia  
*Obitus*: 29 Iulii 1982; Princetonia  
*Patria*: Imperium Russicum, Res publica Russica, Siberian Republic, Russian state 1918-1920, Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: ingeniarius, physicus, inventor  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesiae Orthodoxae
**Memoria**

*Laurae*: Edison Medal, IEEE Medal of Honor, Howard N. Potts Medal, Faraday Medal, National Medal of Science, Rumford Prize, National Inventors Hall of Fame, IEEE Morris N. Liebmann Memorial Award, IEEE Lamme Medal, Progress Medal, Maxwell Lecture, National Academy of Engineering Founders Award, Fellow of the American Physical Society, Eduard Rhein Ring of Honor  

**Vladimirus Cosmae filius Zvorykin** (Russice Владимир Козьмич Зворыкин, tr. *Vladimir Koz'mič Zvorykin*) vel **Zworykin** (Anglice *Vladimir K. Zworykin*), Muromi natus die 29 Iulii 1888, Princetoniae mortuus die 29 Iulii 1982, fuit artis ingeniariae peritus et inventor Russico-Americanus, qui ad creationem televisionis contribuit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vladimirum Zvorykin** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* De Vladimiro Zvorykin **(Russice)**
* Pagina de Vladimiro Zvorykin *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
Wikidata Vladimirus Naumov
Res apud Vicidata repertae:Vladimirus Naumov: imagoVladimirus Naumov: imago
*Nativitas*: 6 Decembris 1927; Petropolis  
*Obitus*: 29 Novembris 2021; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  

**Officium**

*Munus*: Dispositor cinematographicus, scriptor, actor, scriptor scaenicus, drama teacher, manufacturer, director, Praeceptor, film producer  
*Patronus*: Universitas Publica Cinematographiae Omnirussica Gerasimoviana
**Familia**

*Coniunx*: Natalya Belokhvostikova  

**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, Order of Honour, People's Artist of the USSR, Order "For Merit to the Fatherland" II class, Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Order of the Red Banner of Labour, Order of Friendship of Peoples, Ordo ''Signum honoris'', People's Artist of the RSFSR, Honored art worker of the Russian Soviet Federative Socialist Republic, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Golden Eagle Awards  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Vladimirus Nahum filius Naumov** (Russice Владимир Наумович Наумов, tr. *Vladimir Vladimirovič Naumov*; Leninopoli natus die 6 Decembris 1927, Moscuae mortuus die 29 Novembris 2021) fuit moderator, scriptor ac histrio cinematographicus Sovieticus et Russicus, titulo Artificis Popularis URSS (anno 1983), Praemio Publico URSS (anno 1985), certisque aliis signis laudis ornatus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Vladimirum Naumov** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
**Lucius Licinius Lucullus** (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n. mortuus post annum 150 a.C.n.) senator Romanus fuit qui consulatum anno 151 a.C.n. gessit..

De Gente
--------

Licinii erant gens plebeia sed nobilis quae primum consulem plebeium quarto saeculo a.C.n. reip. Romanae praebuit. In multos ramos per cognomina dividebatur ː erant Licinii Murenae, Licinii Crassi, Licinii Nervae etc E Liciniis Lucullis primus hic Lucius Licinius Lucullus ad consulatum pervenit. Filius eiusdem nominis anno 104 a.C.n. praetor urbanus erat, nepos Lucius Licinius Lucullus anno 74 a.C.n. consulatum administravit et postea bello Mithridatico praefuit.

De Cursu honorum
----------------

Anno 151 a.C.n. una cum Aulo Postumio Albino consul electus tam acriter copias ad Bellum Hispanicum conscripsit, ut tribuni plebis consules aliquamdiu in custodia haberent, atque deinde Hispaniam Citeriorem provinciam suscepit. Quamquam pax iam facta erat, gloriam appetens bellum iterum coepit contra Vaccaeos. Anno sequente proconsul Baeticae Lusitanos necopinantes oppressit. Ita bellum renovatum est, sed Licinius hostes vincere non potuit. Romae, victorias Hispanicas ut celebraret, templum Felicitati et porticum in Velabro exstruxit. Quod ad dedicationem ut ornaret statuas a Lucio Mummio mutuatus est qui multa praestantium artificum opera e direpta Corintho Romam advexerat promittens redditurum. At deae eas consecravit atque postea Mummio respondit si reciperare vellet ipse tolleret. Ne sacrilegium committeret Mummius qui verus artium amator non erat eas in templo aequo animo reliquit .

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, *Periochae* XLVIII
2. ↑  Appianus Alexandrinus, *Iberica* 215; 226
3. ↑  Appianus, op.cit. 247-259
4. ↑  Velleius Paterculus I.13.4
5. ↑  Strabo, *Geographica* VIII.6.23. Cassius Dio, fragmentum LXXVI 2. Cf Cicero, *In Verrem* IV.4

Plura legere si cupis
---------------------

* Fridericus Münzer: *Licinius 102).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band XIII,1, Stuttgart 1926, Sp. 373–375.
* Petrus C. Nadig, "[I 24] L. Lucullus, L." in *Der Neue Pauly* vol. 7 (Stutgardiae: Metzler, 1999. ISBN 3-476-01477-0) col. 166.
* H. Simon, *Roms Kriege in Spanien*, 1962 ː 46-58

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Valerius Flaccus et Marcus Claudius Marcellus III**  |  **Consul** 151 a.C.n.cumAulo Postumio Albino | Successores: **Titus Quinctius Flamininus et Manius Acilius Balbus**  |
**Societas inter civitates Tusciae** (seu *Societas Tuscie*, tarde *Societas Sancti Genesii*, *Prima societas guelphorum*) fuit foedus, ut limites inter civitates Tusciae definirentur, istae maiorem libertatem haberent et potestas imperialis in Tuscia diminueretur. Societas orta est post mortem Henrici VI imperatoris cum aemulatione societatis lombardorum. Die 11 Novembris 1197 in ecclesia Sancti Christophori in vico Uualari, duobus cardinalibus praesentibus, obsignaverunt:

* legatus episcopi Volaterrarum
* consules civitatis Lucae
* consules civitatis Florentiae
* consules civitatis Senae
* legati castelli Fani Sancti Miniati Teutonis

Pistorium ac Pisae consortionem aspernabantur.

Die 4 Decembris in Castro Timiniani Hildebrandus episcopus Volaterrarum delectus? est capitaneum societatis et Acerbus civis Florentiae mandatus est eiusdem rector. Conscitus est, nullum imperiali decretum *sine assensu et speciali mandato Romane ecclesie* accipere. Innocentius III papa primo noluit societatem agnoscere, quia Tusciam totam iudicavit solum sibi subiectam esse, quoniam Ecclesia putabatur heres Mathildis comitissae esse. Per menses sequentes subscriptores arma tulerunt contra omne municipium vel dominum qui socii non erant, et multa castella ceperunt. Omnibus, qui bellum evitare volebant, necesse erat se societati adiungere, primis subscriptoribus subiectos esse eosque agnoscere feudatarios maximos Tusciae. Tum Innocentius III papa societatem agnovit seque declaravit eius patronum.

Adiunxerunt se:

* Rainerius episcopus Faesularum (1197)
* Petrus episcopus Florentiae (1197)
* civitas Perusiae (1197)
* municipium Arretii (1197)
* municipium Prati (1197)
* oppidum Fighinarum (10 Aprilis 1198, Florentiae subiectum)
* castellum Certaldi (11 Maius 1198, Florentiae subiectum)
* Albertus Albertorum comes (1198, Florentiae subiectus)
* Manens comes Sarteani (Florentiae subiectus)
* comes Corvarentium (1200, Lucae subiecti)
* comes Montis Magni (1200, Lucae subiecti)
* municipium Podii Boniti (utrique Florentiae Senaeque subiectum)
* municipium Collis Vallis Elsae (1201, Senae subiectum)

Bibliographia
-------------

* Robert Davidsohn, *Storia di Firenze*, Firenze, Sansoni
* Federico Cantini ac Francesco Salvestrini, *Vico Wallari - San Genesio. Ricerca storica e indagini archeologiche su una comunità del medio valdarno inferiore fra alto e pieno medioevo*, Firenze, Firenze University Press, 2010