recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Carolus Buonaparte
**Carolus Buonaparte** (natus 29 Martii 1746 Adiacii in Corsica; mortuus 24 Februarii 1785) Monspessulani pater Napoleonis Bonaparte imperatoris Francorum fuit.

Vita
----

Maiores eius nobiles insulae Corsicae fuerunt. Carolus ab anno 1762 Pisis iurisprudentiae studebat. Sed iam anno 1764 studium reliquit, ut Laetitiam Ramolino in matrimonium duceret. Carolus his annis cum aliis pro libertate Corsicae contra Rempublicam Genuensem certavit. Anno 1768 Genua Corsicam Franciae vendidit et tunc patriae amantes contra huius milites pugnaverunt. Anno autem 1769 victi sunt et Carolus studio iurisprudentiae finito Adiacii iurisprudens laboravit. Praeterea legatus ad parlamentum Corsicae electus est et legationi interfuit, quae Lutetiam ad aulam Ludovici XVI venit, ut calamitates insulae referret. Morbo cancri vexatus Monspessulanum venit, ut sanaretur, sed frustra. In eadem urbe mortuus est.

Posteriores
-----------

Carolo et Laetitiae omnino XIII liberi fuerunt, quorum autem quinque infantes mortui sunt. Alii hi erant:

* Iosephus Bonaparte (1768-1844), rex Neapolis et postea Hispaniae
* Napoleo Bonaparte (1769-1821), imperator Francorum
* Lucianus Bonaparte (1775-1840)
* Eliza Bonaparte (1777-1820)
* Ludovicus Bonaparte, rex Hollandiae (1778-1846)
* Paulina Bonaparte (1780-1825)
* Carolina Bonaparte (1782-1839)
* Hieronymus Bonaparte (1784-1860), rex Westphaliae

Nexus externi
-------------

* Biographia apud europeanhistory.com (lingua Anglica)[*nexus deficit*]
* Biographia apud napoleoniden.org (lingua Theodisca)[*nexus deficit*]

Nexus interni
-------------

* Bonaparte (familia)
Arx regia Carlsteinensis
**Arx regia Carlsteinensis**, **Carlsteina** sive **Carlstein** (Bohemice *Karlštejn*, Theodisce *Karlstein*) est arx medii aevi in Bohemia (Cechia) sita, ab imperatore Carolo IV fundata ad conservationem insignium Sacri Romani Imperii.

Historia
--------

Imago imperatoris Caroli IV, fundatoris Carlsteinae, cum uxore eius Anna Svidnicensi in Capella sanctae Catharinae Carlsteinensi
Die 10 Iunii 1348 Arnestus Pragensis archiepiscopus fundamentum sive primarium lapidem arcis Carlsteinensis posuit.

Mense Februario anni 1365 Pragensis archiepiscopus Ioannes Ocellus in magna turri Capellam sanctae Crucis consecravit, cuius parietes imperator Carolus IV auro puro et gemmis circumdedit et picturis pretiosissimis ornavit quamque reliquiis sanctorum amplificavit, quia eodem insignia imperialia et totius regni sui thesaurum condidit.

Descriptio
----------

Arx duas magnas turres habet. Quarum minor *Turris Mariana*, altera simpliciter *Turris Magna* nominatur. In Magna turri capella sanctae Crucis est, in qua multae praeclarae imagines sanctorum sunt a Magistro Theodorico pictae. In Mariana turri ecclesia Beatae Virginis Assumptae et capella sanctae Catharinae sunt. In arce palatium imperiale est. Infimum arcis locum occupat fons, qui ob suam profunditatem circiter 80 metrorum memoratu dignus est.

Notae
-----

1. 1 2  Bohuslaus Balbinus: Miscellanea Historica Regni Bohemiae, Pragae 1681. In: Jiří Fajt: Magister Theodoricus, dvorní malíř císaře Karla IV. Pragae 1997, p. 73.
2. 1 2  Benessius Krabice de Weitmile: Cronica ecclesiae Pragensis. Saeculo 14 scripta.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Arcem Carlsteinensem** spectant. |

* Pagina publica Arcis Carlsteinensis
Wikidata Caesaris Mons
Res apud Vicidata repertae:Caesaris Mons: insigneCaesaris Mons: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 48°8′21″N 7°15′39″E  
*Numerus incolarum*: 2 450  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Kaysersberg, Mont-Libre
**Gestio**

*Procuratio superior*: canton of Kaysersberg, Rhenus Superior, Upper Alsace, Rhenus Superior, arrondissement of Ribeauvillé, arrondissement of Colmar-Ribeauvillé  

**Geographia**

*Superficies*: 24.82 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Ammerschwihr, Labaroche, Lapoutroie, Fréland, Aubure, Riquewihr, Kientzheim, Mittelwihr, Ribeauvillé, Hunawihr  

**Tabula aut despectus**

Caesaris Mons: situsCaesaris Mons: situs
**Caesaris Mons** (vulgo *Kaysersberg* sed Alsatiane *Kaisersbari*) est urbs Franciae. Olim commune fuit ubi 2'705 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris habitabant. Pars est communis coniunctae *Kaysersberg Vignoble* et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae, in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito *Grand Est* vocata. Vinum Kaysersbergense, iam a saeculo XVII celebratum, hic provenit, praecipue e vineis *Schlossberg*.

Historica
---------

Caesaris Mons fuit urbs imperialis Imperii Romani Sacri. Anno 1354 ad res suas tuendas urbs imperialis libera Caesaris Mons in foedus decapolim dictum cum novem aliis Alsatiae urbibus ingressa est. Etiam post Pacem Westphalicam (1648) decapolis Francogallorum regi restitit atque fidem erga imperatores servavit. Sed postquam die 5 ianuarii 1675 Thuringhemiano proelio marescalcus Francicus Turenne exercitum Imperii Germanici ab Electore Magno ductum vicit, Noviomagense pactum (1679) Francorum dicionem in Alsatia confirmavit. Anno 1679 decapolis dissoluta est.

Incolae notabiles
-----------------

Caesaris Mons: castellum *Schlossberg*
* Matthaeus Zell (1477–1548), theologus et Ecclesiae emendator
* Albertus Schweitzer (1875–1965), theologus et medicus

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  "Caesareum castrum" anno 1284 scribitur, fide fr:wiki

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Rheni Superioris

Nexus externi
-------------

Domus patricius oppidi Kaysersberg

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°8′21″N 7°15′39″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • "68162" apud *INSEE* |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Caesaris Montem** spectant. |

* De hoc commune apud Cassini
Wikidata Arvernia Rhodanus Alpes
Res apud Vicidata repertae:Arvernia Rhodanus Alpes: insigneArvernia Rhodanus Alpes: insigneArvernia Rhodanus Alpes: vexillumArvernia Rhodanus Alpes: vexillum
regio  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 45°42′0″N 4°48′0″E  
*Nomen officiale*: Région Auvergne-Rhône-Alpes, Auvergne-Rhône-Alpes  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Francia hexagonalis  
*Territoria finitima*: Provincia Alpes Litus Lazuli, Occitania, Nova Aquitania, Centrum et Vallis Ligeris, Burgundia et Liber Comitatus, Genava, Vallis Augustana, Valesia, Pedemontium, Pagus Valdensis
**Forma**

*Area*: 69 711 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Lugdunum  
*Subdivisiones*: Addua, Elaver, Mons Celtorum, Drona, Liger, Liger Superior, Isara, Podium Dumiatis, Rhodanus, metropolis Lugdunensis, Sabaudia, Sabaudia Superior, Ardesca
**Gestio**

*Praefectus*: Laurent Wauquiez  
*Consilium*: Regional Council of Auvergne-Rhône-Alpes  

**Vita**

*Incolae*: 8 078 652  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  

**Tabula aut despectus**

Arvernia Rhodanus Alpes: situsArvernia Rhodanus Alpes: situs
**Arvernia Rhodanus Alpes** (Francogallice *Auvergne-Rhône-Alpes*) est a die 1 Ianuarii 2016 regio administrativa sive provincia Franciae, regionibus prioribus Rhodano cum Alpibus et Arvernia in unam lege nova(fr) contributis. Caput regionis est Lugdunum urbs.

Arvernia Rhodanus Alpes cum provinciis antiquioribus (colore distinctis) praefecturisque hodiernis
     Arvernia
     Delphinatus
     Sabaudia
     Occitania
     Borboniensis
     Gubernium Lugdunense
     Generalitas Burgundiensis
     Aliae
Huic regioni sunt praefecturae duodecim et metropolis una:

* Indis
* Elaver
* Ardesca
* Cantal
* Drona
* Isara
* Liger
* Liger Superior
* Podium Dumiatis
* Rhodanus
* Sabaudia
* Sabaudia Superior
* Metropolis Lugdunensis

Mense Decembri 2015 Laurentius Wauquiez, candidatus ad praesidium in comitiis primariis huius provinciae novae, primus accessit, aemulis devictis.

Nexus externi
-------------

* De nova regione
* De comitiis regionalibus 2015

Regiones Franciae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| RegionesFranciae hexagonalis1986–2015 | Alsatia • Aquitania • Arvernia • Britannia Minor • Burgundia • Campania et Arduenna • Centrum • Insula Franciae • Lemovicensis • Liber Comitatus • Lotharingia • Meridianum et Pyrenaei • Normannia Inferior • Normannia Superior • Linguadocia et Ruscino • Pagi Ligeris • Picardia • Pictaviensis et Carantoni • Provincia Alpes Litus Lazuli • Rhodanus et Alpes • Septentrio et Fretum |
| RegionesFranciae hexagonalisab anno 2016 | Alta Franciae • Nova Aquitania • Arvernia Rhodanus Alpes • Britannia Minor • Burgundia et Liber Comitatus • Centrum et Vallis Ligeris • Insula Franciae • Magnus Oriens • Normannia • Occitania • Pagi Ligeris • Provincia Alpes Litus Lazuli |
| Regiones transmarinae | Corsica • Guadalupia • Guiana • Martinica • Mayotte • Reunio |

*Opus geopoliticum • Tabula administrativa Franciae**Capsae cognatae:* Praefecturae Franciae • Provinciae Franciae antiquiores |
|  |
Pars Australis Italiae in Tabula Peutingeriana
**Italia Suburbicaria** (*Italia ab urbe recta*) ab initio saeculi quarti Dioecesis Imperii Romani erat.

Historia
--------

Italia, quae per *ius Italicum* diu vectigalibus liberata erat, sub Diocletiano imperatore in provincias redacta est. Pars septentrionalis Dioecesis Italiae Annonariae facta est et vectigalia ad Praefectum Praetorio per Italiam solvebat, pars australis Italia Suburbicaria nominata est et urbi Romae victum parabat. Dioecesis mansit ad tempus Ostrogothorum et sub Iustiniano I imperatore iterum ad Imperium Romanum pertinebat. Sed post impetus Langobardorum in partes singulas divisa et anno 584 Exarchatus Ravennatis conditus est.

Provinciae
----------

Ad Dioecesin Italiae hae provinciae pertinuerunt:

* Picenum Suburbicarium
* Apulia et Calabria
* Lucania et Bruttium
* Samnium
* Sicilia
* Corsica
* Sardinia
* Valeria
* Latium et Campania

Administratio
-------------

Dioecesis ut alii a Vicario administrata est, qui autem vicarius urbis Romae nominatus est. Sedes vicarii Roma erat, quamquam ipsa urbs ad dioecesin non pertinuit.
Vicarii urbis Romae inter alios et hi fuerunt:

* Lucius Aurelius Avianius Symmachus anno 360
* Flavius Hypatius anno 363
* Flavius Maximinus circa annum 368

Nexus interni
-------------

* Index provinciarum Romanarum Diocletianarum

Notae
-----

1. ↑  Alexander Demandt, Geschichte der Spätantike, Monachii 1998, p. 36
Wikidata Flora Kádár
Res apud Vicidata repertae:Flora Kádár: imagoFlora Kádár: imago
*Nativitas*: 4 Augusti 1928; Budapestinum  
*Obitus*: 3 Ianuarii 2003; Budapestinum  
*Patria*: Hungaria  
*Nomen nativum*: Horcsák Flóra Anna
**Officium**

*Munus*: stage actor, actor cinematographicus, dub actor, voice actor  

**Familia**

*Genitores*: Lajos Horcsák;   
*Coniunx*: Péter Fischer  

**Memoria**

*Laurae*: Aase Award  

**Flora Kádár** (nata in Budapest die 4 Augusti 1928; in Budapest die 3 Ianuarii 2003 mortua) fuit actrix Hungarica.

Vita
----

Maritus eius, Péter Fischer
Flóra Kádár nata est die 28 Augusti anno 1928 et fuit filia magistris scholae Lajos Horcsák et Flórae Ohr. Péter Fischer fuit eius maritus. Flóra Kádár obiit die 3 Ianuarii 2003.

Filmographia
------------

* Örökbefogadás (Adoptio) (Erzsi, uxor Jóskae) – 1975
* Redl ezredes (Chiliarchus Redl) (Soror Chiliarchi Alfredi Redl) – 1985
* Szomszédok (Vicini) (Series televisiva) (Vetus matrona) – 1991, 1995
* Maigret (Series televisiva) (Nutrix) – 1993
* Mesmer – 1994
* A napfény íze (Gustus apricitatis) (Mrs Hackl) – 1999

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Flóram Kádár** spectant. |

* Pagina interretialis VIAF
* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* De hoc homine in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
Wikidata Timon Atheniensis
Res apud Vicidata repertae:Timon Atheniensis: imagoTimon Atheniensis: imago
*Nativitas*: 5. saeculum a.C.n.; Historia Athenarum  
*Obitus*: unknown value;   
*Patria*: Athenae antiquae  

**Officium**

*Munus*: philosophus  

**Timon Atheniensis** (Graece Τίμων, floruit quinto saeculo a.C.n. exeunte) erat civis Atheniensis qui ab illustribus poetis comicis Platone et Aristophane irrisus velut archetypum in litteris Graecis antiquis fiebat hominis qui ceteros homines fugit et odit : quocirca cognomen *Misanthropus* ei datum erat. E litteris antiquis in litteras modernas Europaeas transiit, quod inter alia fabula scaenica Gulielmi Shakesperii *Timon of Athens* inscripta testatur.

A Luciano, qui plurima de eo scripsit, dicitur dives quidem fuisse sed nimiis largitionibus et amicis nihil denegando in paupertatem incidisse : tum omnes amicos et adsentatores quos plurimos circa se habuerat eum deseruisse ; postea tamen thesauro invento rursus divitem factum ac tum pristinos amicos certatim ad se redeuntes contumeliose reiecisse et reliquam vitam solum per se degisse, omnes homines exsecratum. Hoc genus vitae aemulari voluisse Marcum Antonium triumvirum narrant cum post cladem Actiacam ab omnibus desertus domum medio mari mole iacta non longe ab insula Pharo aedificari iussit quam *Timoneum* appellabat

Multa dicta et acerba et ridicula mores illustrantia ei tributa sunt : exempli gratia cuidam miranti cur unum omnium Alcibiadem diligeret atque benignis verbis acciperet respondisse dicitur : "Quia pro certo habeo illum adulescentem Atheniensibus exitio quondam fore." Nec spe frustratus est.

Notae
-----

1. ↑  Plutarchus, *Antonius* 70
2. ↑  Strabo, *Geogr*. 17.9. Plutarchus, *Ant*. 69.
3. ↑  Plutarchus, *Alcibiades* 16 et *Antonius* 70.

Fontes
------

* Anthologia Palatina VII 317 et 320
* Aristophanes, *Lysistrata* 809-820.
* Lucianus, *Timon*
* Pausanias, *Descriptio Graeciae* I.30.4
* Plutarchus, *Antonius* 69-70 et *Alcibiades* 16.9

Plura legere si cupis
---------------------

* Armstrong, A. "Timon of Athens - A Legendary Figure?", *Greece & Rome*, 2nd Ser. 1987 : pp. 7–11
Effigies sui ipsius a Tilman Riemenschneider
**Tilman Riemenschneider** (natus circa annum 1460 Hagiopoli in Eichsfeldia, mortuus die 7 Iulii 1531 Norimbergae) fuit Germanus fictor et sculptor lignarius necnon homo politicus. Nominabant eum *Magistrum Till*. Inter artifices in transitu inter epochas Gothicam et Renatam iste homo revera maximi momenti est.

Vita
----

Iuventutem transegit Osterodae ad Harthicos montes. Artem sculptoriam verisimiliter Argentorati et Ulmae edidicit. Anno 1483 certe Herbipoli socius opificis lignarii cuiusdam fuit et 1485 ibidem civis factus est. Pluries eum senatorem in consilium urbanum mittebant, anno 1520 vel burgimagister creatus est. Propterea quod pronus in agricolas seditiosos Belli rustici Germanici fuit, captus et tortus et ab officiis dimissus est.

Opera
-----

Exaravit lapideum sepulchrum Eberhardi de Grumbach (+1487) in fano ad Rimpar (Provinciae Franconiae Inferioris), statuas Adam et Evae (1493) in porta meridiana Ecclesiae Deiparae Herbipolitanae, ibidem statuas Iesu et Ioannis Baptistae ad antas (1500–06), ibidem sepulchrum Conradi de Schaumberg (+1499), sepulchra episcoporum principum de Scherenberg (+1495) et Laurentii de Bibra (+1519) in ecclesia cathedrali Herbipolitana, deplorationem Christi tam in fano ad Herbipolim-Heidingsfeld (1508) quam in caelamine alto in fano ad Maidbrunn (1525). 

Opus eius magnum autem quoad sepulchralia est monumentum in honorem imperatoris Henrici II et eius uxoris Cunigundae quod in ecclesia cathedrali Bambergensi (confectum anno 1513) spectare potueris.

Inter altaria sculpta mentio fiat de ara Sanctae Magdalenae ad Münnerstädt (1490), de ara Deiparae ad Creglingen (post annum 1495), de ara Sanguinis sancti in Ecclesia Sancti Iacobi in Rothenburg ob der Tauber et de ara Crucis sanctae ad Detwang (circa annum 1500); aliae arae famosissimae sunt Hailprunnae, ad Grabfeld-Bibra (Circuli Schmalkalden-Meiningen) et in multis museis (e.g. Norimbergae, Monaci). 

Imago Mariae in rosarum corolla in delubro peregrinatorio ad Volkach quoque maximi momenti est.

Gravitudo
---------

Inspirabant labores Riemenschneider opera Martini Schongauer necnon Georgius Syrlin. Dramatica abhorruit praeferens severitatem clementem cum gratia tenera et decorationem. Berolini anno 1888 Streit opera 93 prelo mandata edidit.

Bibliographia
-------------

* E. Tönnies: *Leben und Werke des Würzburger Bildschnitzers Tilman Riemenschneider*, Argentorati 1900

Nexus interni
-------------

* 6145 Riemenschneider

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tilman Riemenschneider** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Latinus (discretiva)

In mythologia Romana, **Latinus** erat rex eponymus Latinorum qui in Latio habitabant atque ante mutationem nominis Aborigines dicebantur. Ipse filius regis Fauni et nymphae Maricae fuisse plerumque dicitur, pater Laviniae et socer Aeneae. Uxori autem Amata nomini fuisse traditur. Res a rege Latino gestas in Aeneide narrantur : nam generum Aeneam vivus consortem, post mortem vero heredem regni sui fecit.

Quid de genitoribus traditum sit
--------------------------------

Latinus filius regis Fauni et nymphae Maricae a Vergilio dicitur, quod Tito Livio quoque placuit. Nihilominus multi auctores antiqui aliter tradiderunt : exempli gratia Dionysius Halicarnassensis qui eum filium Herculis et hyperboreae cuiusdam puellae, Palantho nomine, facit, quam Herculem iam praegnantem Fauno in matrimonium dedisse vult, unde Latinus filius Fauni vulgo habitus est. Item alii parentes ei fuisse Herculem et filiam Fauni, alii Ulixem et veneficam Circen, alii filium Ulixis Telemachum et eandem Circen volunt...Ita genealogiae Italicae, quae Latinum et per Picum Saturni et per nympham Canentem Iani pronepotem facit, opponitur genealogia Graeca ab iis proposita qui res Romanas nascentes cum heroicis temporibus Graeciae nectere temptant.

Fontes
------

* Appianus, *liber Regius* fragmentum I.
* Dionysius Halicarnassensis, libro primo *Antiquitatum Romanarum*  cap. LVII-LX et XLIII.
* Hyginus mythographus, *Fabulae* 127.
* Iustinus libro XLIII de *Bellis* *Philippicis* capitulo primo.
* Origo gentis Romanae capitulo XIII.
* Strabo, libro quinto *Geographicorum* cap. 3.2
* Titus Livius, libro primo *Ab Urbe condita* capitulis I-II.
* Vergilius, libris VII-XII Aeneidos, passim.

Notae
-----

1. ↑  I,43,1.
2. ↑  Iustinus XLIII,1.
3. ↑  Hesiodus, Theog. 1013
4. ↑  Hyg. *Fabulae*, 127. Plut. *Romulus* cap. II.

Nexus interni
-------------

* Aborigines
* Latini

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Latinum** spectant. |
Molis Nili Latopoli
**Latopolis** (Arabice: إسنا *ˀIsnā*, Coptice: Ⲥⲛⲏ *Sne*, Ⲉⲥⲛⲏ *Esnē*, Aegyptie *Ỉwny.t* et *Zn(ɜ).t*) est urbs Aegypti superioris in ripa dextra Nili sita, 55 km a *Luxor* (sive Thebis antiquis) in meridiem et 135 km a Syene in septentriones vergens.

De urbe
-------

Urbs mole, per quam via fert, cum ripa sinistra Nili coniuncta est. Latopoli plus 70 000 incolarum (anno 2010) sunt. Quod hic Lates Niloticus (Graece: *λάτος*) maxime colebatur, Graeci urbem *Latopolim* nominaverunt. Hoc tempore urbs est locus medius ecclesiae copticae.

Loca, quae Latopolim circumiacent, agricultura, imprimis lino xylino, florent. Plurimi incolae urbis in artificio versantur. Latopolis nota est ob templum dei Chnumidis tempore Romano exstructum, cuius pronaus bene conservatus media in urbe vetere novem metris sub aequo viarum huius temporis situs est.

Nomina urbis
------------

Latopolis antiquitate variis nominibus nota erat: Primo lingua aegyptia *Ỉwny.t*, *Znɜ.t*/*Zn.t* vel *Sḫ.t-H̱nm.w* appellabatur, Ptolemaeis autem regnantibus *Latópolis* (Graece: *Λατόπολις*) vel etiam *Láton Pólis* (*Λάτων Πόλις*). Imperio Romano nomen urbis breviatum est, ut *Lato* vocaretur. Nomen copticum urbis *Snē* seu *Esnē* ab appellatione aegyptia deductum est et in appellatione arabica *ˀIsnā* servatur.


| Latopolis |
| --- |
| Nomen Aegyptium |
| Hieroglyphica |  |
| Translitteratio | *Ỉwny.t* |
| Translatio | Porticus |


| Latopolis |
| --- |
| Nomen Aegyptium |
| Hieroglyphica |  |
| Translitteratio | *Zn.t* |
| Translatio | Transitus(?) |


| Latopolis |
| --- |
| Nomen Aegyptium |
| Hieroglyphica |  |
| Translitteratio | *Sḫ.t-H̱nm.w* |
| Translatio | Agellus Chnumidis |

Templum Chnumidis Latopolitense

Incolae noti
------------

* Pachomius Tabennisiensis (circiter 292/298–346), sanctus, monachus Aegyptius et conditor primorum monasteriorum

Nota
----

1. ↑  World Gazetteer − Ägypten: Die wichtigsten Orte mit Statistiken zu ihrer Bevölkerung

Bibliographia
-------------

* H. Bonnet: Latopolis, in: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Hamburgi 2000, ISBN 3-937872-08-6, p. 416s.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Latopolim** spectant. |
**Latrunculi**[1] fuerunt ludus tabularis Romanis antiquis gratus. Ludus latrunculorum non idem est atque scaccorum ludus, quamquam sunt, qui postea verbo q.e. *latrunculi* usi sint ad significandum scaccorum ludum. Re vera parum de ratione ludendi scimus. Certe ludus bellicus erat, ut scacci, sed omnes latrunculi unius gradus erant. *Latrunculi* deminutive dicti a latronibus, qui initio milites mercenarii erant.[2]

Uterque lusor sedecim calculos vel milites habuit, qui super abacum lineis libratis atque directis distributum movebantur. Lusores quam plurimos calculos adversarii demere aut includere conabantur. Praecepta lusoria incerta sunt.

Tabula lusoria lignea erat aut in lapidem incidebatur (exempli gratia in Basilicae Iuliae gradus).

Calculi albi aut nigri, politi aut caniculati, ex ossibus aut vitro vario fabricati erant. Trimalchio ille homo affectatus pro calculis aureos argenteosque denarios habebat.

Notae
-----

1. ↑  Varro, *Ling.* 10.22.
2. ↑  Paul. ex Fest. p. 118 Müll.: "*latrones* eos antiqui dicebant, qui conducti militabant. [...] at nunc viarum obsessores dicuntur."
| Lingua Itelmenensis Итәнмән’ин крвэӆхатас |
| --- |
| Taxinomia: | Palaeosiberica
 Tschucotico-Camtschatica (?) |
| Locutores: | 82  |
| Sigla: | 1 , 2 , 3 itl |
| Status publicus |
| Officialis |  |
| Privata | Russia |
| Litterae: | Abecedarium Itelmenense |
| Scriptura: |  |
| Procuratio: | — |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictaeFamiliae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |

**Lingua Itelmenensis** est una e linguis Palaeosibericis. Saepe familiae linguarum Tschucotico-Camtschaticarum adiungitur, sed interdum non cognata iis esse putatur, sed lingua isolata. Itelmenes Kamtschatkam incolunt. Saeculis XVIII et XIX tres linguae vel dialectus Itelmenenses fuisse videntur, quae sunt occidentalis, in litore Oceani Pacifici usa, deinde meridionails, in parte meridionali Kamtschatkae usa, et orientalis, in litore maris Ochotensis vulgata. Saeculo XX Itelmenensis occidentalis unica superest. Circa 400 homines anno 2002 lingua Itelmenensi utebantur, et solum 82 anno 2010.
Abecedarium Itelmenense litteris Latinis creatum est anno 1932, sed post aliquot annos latinizatione finita lingua Itelmenensis sine scriptura manebat usque annum 1998, cum abecedarium Itelmenense litteris Cyrillicis creatum est.

Notae
-----

1. ↑  Cf. binomina *Corylus itelmenensis, Crataegus i. Salix i.* (e.g. hic). Olim *Kamtschatica* (Petri Simonis Pallassii *Linguarum totius orbis vocabularia comparativa*, Petropoli 1786, p. 6), *Kamtschadalensis* (*Valmont-Bomare M.* Dictionnaire raisonné universal d'histoire naturelle... T. VIII. Lugduni 1791. P. 204).

Nexus externi
-------------

* Vicipaedia Itelmenensis in *Incubatrice*
| Lingua Izhorica Ižorin kēli |
| --- |
| Taxinomia: | Uralica
 Finno-Ugrica
  Finno-Permica
   **Lingua Izhorica** |
| Locutores: | 123 (anno 2010)  |
| Sigla: | 1 , 2 , 3 izh |
| Status publicus |
| Officialis |  |
| Privata | Russia |
| Litterae: | Abecedarium Izhoricum |
| Scriptura: | Latina |
| Procuratio: | — |
| Districtus Kingiseppianus regionis Leninopolitanae Russiae colore roseo signatus |

**Lingua Izhorica** (ipsorum lingua *Ižorin kēli*) vel **Ingrica** lingua est gentis *Izhora’*, quae in rebus gestis Aevi medii nota in Ingria est. A lingua Votica distinguenda est, cum saepe Votice loquentes inter lingua Izhorica utentes enumerarentur. Lingua est una linguarum familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Paene abolevit, nam non plus centum homines Izhorice loqui possunt, sed in usu lingua etiam apud eos iam non est. In districtu Kingiseppiano regionis Leninopolitanae Russiae habitant. Scriptura Izhorica abecedarium Latinum est cum signis diacriticis non multis. Annis tricesimis saeculi vicesimi elaborata est, sed rarissima erat in usu. Saepe lingua Izhorica regulis Finnicis scribitur. Nova modificatio abecedarii in arte grammatica anni 2014 invenitur.

Notae
-----

1. ↑  Vb. adiect. "Izhorica", cf. nomina biologica e.g. *Chromadorella izhorica*, *Monhystera izhorica*, *Neochromadora izhorica*.
2. ↑  Ante saeculum undevicesimum *Izhera* inveniri potest.
3. ↑  Конькова О.И. Дьячков Н.А. *Пособие по ижорскому языку*. Petropoli, 2014.

Nexus interni
-------------

* Ingria

Nexus externi
-------------

Vicipaedia Izhorica in *Incubator*

Linguae Finno-Ugricae

|  |  |
| --- | --- |
| Finno-Permicae | Samicae • Finnica • Carelica • Vepsica • Izhorica • Votica • Estonica • Voruvica • Livonica • Mari (pratensis • montana) • Morduinicae (Erzia • Moxel) • Komiensis • Udmurtica |
| Ugricae | Hungarica • Chantyensis • Mansiensis |
**Lingua Latina Hibernica** erat formula litteraturae eruditae latine quae facta et disseminata est a monachis hibernicis super tempus inter saeculum 6 ad saeculum 10.

Lingua Latina Hibernica est nota vocabulo erudito. Cum nec Lingua Hebraica nec Lingua Graeca in Europa in hoc saeculo nota sint, neque monachi ipsi eas linguas noscere potuerint, vocabula tamen ex his linguis et ex linguis celticis orta erant praesto Latinam Hibernicam loquentibus. vocabula poematis in lexico a monachis esse reperta satis constat. Dissimile altero populo Europae non loquebantur monchi linguam cuius origo est de Latina.

Exemplum
--------

*Altus \*prosator, \*vetustus*
*dierum et ingenitus*
*erat absque origine*
*primordii et \*crepidine*
*est et erit in sæcula*
*sæculorum infinita;*
*cuï est unigenitus*
*\*Xristus et sanctus spiritus*
*coæternus in gloria*
*deitatis perpetua.*
*Non tres deos \*depropimus*
*sed unum Deum dicimus,*
*salva fide in personis*
*tribus gloriosissimis.*

Nexus interni
-------------

* Litterae Hiberno-Latinae

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Rainerus Cantalamessa
Res apud Vicidata repertae:Rainerus Cantalamessa: imagoRainerus Cantalamessa: imago
*Nativitas*: 22 Iulii 1934; Collia  
*Patria*: Italia  

**Officium**

*Officium*: Cardinalis  
*Munus*: theologus, professor, presbyter catholicus, Rerum gestarum scriptor, Animator programmatis  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Insignia heraldica**

Rainerus Cantalamessa: insigneRainerus Cantalamessa: insigne

**Rainerus Cantalamessa** (natus Castri Fani in Regno Italico die 24 Iulii 1934) est presbyter Ordinis Fratrum Minorum Capuccinorum, theologus, et cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae. Ab anno 1980 frater Rainerus, qui Friburgi theologiae et Mediolani apud Universitatem Catholicam Sacri Cordis Iesu litteris studuit, Pontificalis Domus e sacer orator est.? Frater Rainerus *A sua immagine,* transmissionem religiosam, apud televisionem publicam Italicam *RAI Uno* ducit.

Mense Aprili 2005 inter conclave fuit etiam sacer orator cardinalium.

Oratio eius die 2 Aprilis 2010 inter celebrationem Diei Passionis Domini coram papa Benedicto XVI habita in orbe terrarum controversias concitavit, quia diariorum et canalium televisificorum libellos sermonesque Ecclesiam Catholicam accusantes propter presbyterorum turpitudines contra pueros cum antisemitismo comparavit, vel accuratius quia Rainerus Cantalamessa orator locum quendam epistulae ad se missae ab amico Iudaeo, talem comparationem faciente, protulit et de turpitudinibus ipsis nihil dicere voluit.

Insequenti Dominica Resurrectionis Domini in diario *Corriere della Sera* verborum suorum veniam petivit.

Die 28 mensis Novembris anno 2020, papa Franciscus fratrem Rainerum Cantalamessa cardinalem creavit, quem ad diaconiam Sanctae Apollinaris ad Thermas commisit.

Nexus externi
-------------

* Situs interretialis Raineri Cantalamessa proprius.
* De Rainero Cantalamessa apud orden-online.de. **(Germanice)**
Wikidata Mons Ioviculus
Res apud Vicidata repertae:Mons Ioviculus: insigneMons Ioviculus: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°42′0″N 7°41′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 774  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 18.76 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Calanum ad Sanctum Victorem, Castelium Augustensium Praetorianorum, Vitricium, Campi ad Prata, Cillianum, Emaresium  

**Tabula aut despectus**

Mons Ioviculus: situsMons Ioviculus: situs
Mons Ioviculus
**Mons Ioviculus** (hodie vulgo *Montjovet*; *Mongiove / Mongiovetto*, a 1939 usque ad 1946) est oppidum Italiae ac municipium, circiter 1 850 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Monteioviculani* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Balmet, Barmachande, Barmatà, Berger, Berriat (capoluogo), Bourg, Broccard, Brun, Chambis, Champérioux, Champ-Sitirou, Chenal, Chenoz, Chosaley, Ciseran, Creston, Croux, Devin, Estaod, Fenillettaz, Fiusey, Fornet, Gaspard, Gettaz, Guaz, Grand-Hoël, Janton, Lavà, Laveuché, Lillaz, Lorià, Meran, Montat, Montquert, Muret, Oley, Plangerp, Perral, Petit-Hoël, Petit-Monde, Plout, Provaney, Quignonaz, Reclou, Rodoz, Ross, Ruelle, Saint-Germain, Taverne, Toffo, Traversière, Tron, Vervaz, Vianà, Vignola.

Municipia finitima
------------------

* Calanum ad Sanctum Victorem (hodie vulgo *Challand-Saint-Victor*),
* Campi ad Prata (hodie vulgo: *Champdepraz*),
* Castelium Augustensium Praetorianorum (hodie vulgo *Châtillon*),
* Emaresium (hodie vulgo *Emarèse*),
* Cillianum (deinde Fanum Sancti Vincentii) (hodie vulgo *Saint-Vincent*),
* Vitricium et Utricium (hodie vulgo *Verrès*).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Montem Ioviculum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Suademus, ut haec pagina ad "Lichtenberg" moveatur.**
Sententiam tuam, quaesumus, profer in pagina disputationis.

English languageEnglish language English
It is proposed to move this page to Lichtenberg. Please give your opinion on the talk page.

DeutschDeutsch Deutsch
Es wurde vorgeschlagen, diese Seite nach Lichtenberg zu verschieben. Um Stellungnahme auf der Diskussionsseite wird gebeten.

EsperantoEsperanto Esperanto
Rekomendatas la movo de tiu ĉi paĝo al Lichtenberg. Vi estas petata komenti prie en la diskutejo.
 |

Wikidata Mons Lucis
Res apud Vicidata repertae:Mons Lucis: insigneMons Lucis: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°32′0″N 13°30′0″E  
*Numerus incolarum*: 275 142, 294 201  
http://www.lichtenberg.berlin.de/ Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Michael Grunst  
*Procuratio superior*: Berolinum  

**Geographia**

*Superficies*: 52.11 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Friedrichsfelde, Karlshorst, Lichtenberg, Falkenberg, Malchow, Wartenberg, Neu-Hohenschönhausen, Alt-Hohenschönhausen, Fennpfuhl, Rummelsburg  
*Territoria finitima*: Dens Martis-Hellersdorfium, Treptovia-Copenicum, Lucus Fridericianus-Mons Crucis, Pancovium  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Maputo, Kaliningradum, Białołęka, Hajnówka County, Regio Kaliningradensis, Jurbarkas  

**Tabula aut despectus**

Mons Lucis: situsMons Lucis: situs
**Bezirk Lichtenberg** Latine Regio **Mons Lucis** seu **Lichtenberga** est regio undecima Berolini. Regio anno 2001° facta est coniungendo regiones pristinas regionem pristinum Montem Lucis atque Vicum altum amoenum, quae tempore RPDG partes Berolini occidentalis erant.

Nota
----

1. ↑   Nomen Latinum alius loci Germanici seu potius Batavici eiusdem nominis Germanici

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Montem Lucis** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°32′0″N 13°30′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty |

Regiones Berolini

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Berolini |
| I Media · II Lucus Fridericianus-Mons Crucis · III Pancovium · IV Carolaeburgum-Wilmersdorfium · V Spandavia · VI Stegelicium-Zelendorfium · VII Vicus Templi-Mons Amoenus · VIII Nova Colonia · IX Treptovia-Copenicum · X Dens Martis-Hellersdorfium · XI Mons Lucis · XII Rennicidorfium |
|  |
Terminus Viae Appiae, Brundisi
***Egressum magna me accepit Aricia Roma*** incipit satura versibus hexametris composita in quo Horatius iter a Roma usque Brundisium narrat quod cum Maecenate perfecit. Quidam eam peregrinationem factam censent ad Foedus Brundisinum inter Octavianum et Antonium componendum anno 40 a.C.n. ineunte; alii dum Maecenas Athenas properat anno 38; multi ad pacem Tarentinam anno 37 ineunte firmandam. Satura, saepe titulo ***Iter Brundisinum*** rubricata, locum quintum habet libri primi *Satirarum*.

Narratio
--------

Satira iter describit quod Horatius et alii Brundisium anno 37 a.C.n. fecerunt. Inter sodales erant Maecenas et L. Cocceius Nerva, amici Horati non solum sed etiam Octaviani; Vergilius et Varius, poetae, cum eis iter fecerunt. Inimicitia inter Octavium M.que Antonium orta, Maecenas et Cocceius Brundisium iter faciebant ut pacem inter duos imperatores conciliarent. Cum causa prohibendi belli civilis iter factum sit, tamen descriptiones Horatii in satira ad res mundanas pertinent.

Compositio
----------

*Iter Brundisium* similis est satiris C. Lucili, qui etiam satiram de itinere Capuam Messanamque scribit. Sicut omnes Horatii satirae hexametro dactylico utitur.

Propositiones
-------------

Iter Brundisium propositiones quas Horatius in satiris carminibusque praestat habet. Cum causa itineris Horatio permittat de inimicita inter Octavianum et Antonium loqui, res mundanae et imagines naturae pro imaginibus aut propositionibus militariis demonstrantur. De conversationibus auditis et cibis consumptis morbis passisque Horatius loquitur.

Notae
-----

Bibliographia
-------------

 Si plus cognoscere vis, vide etiam Satirae (Horatius)#Bibliographia 
* Emily Gowers, "Horace, Satires I,5: an inconsequential journey" in *Proceedings of the Cambridge Philological Society* vol. 39 (1993) pp. 48-66
* Herbert A. Musurillo, "Horace's Journey to Brundisium: Fact or Fiction?" in *Classical Weekly* vol. 48 (1955) pp. 159-162
* K. Reckford, "Only a Wet Dream? Hope and skepticism in Horace, Satire I,5" in *American Journal of Philology* vol. 120 (1999) pp. 525-554

Nexus externi
-------------

* Textus apud Vicifontem
* Opera Horatii apud *The Latin Library*

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Miles Britannicus iter facit; frontispicium huius cantus.
"**It's a Long Way to Tipperary**" ('Longa est via ad Tipperariam') est cantus Anglicus ab Iacobo Judge compositus, anno 1912 ut videtur. Narrator carminis, Hibernus quidam Londinii habitans, de desiderio amiculae Tipperariae relictae canit. Cantus clarissimus factus est tempore belli mundani primi, cum milites Britannici in Francia eum cantaverunt.

Conversiones Latinae
--------------------

Verba carminis variis conversionibus Latinis subiecta sunt. Exemplum conversionis falsae in *The Camp Fire Girls Go Motoring,* libro puerili Hildegardis Frey, reperitur: "Long [sic] est via ad Tipperarium". Iterum in periodico *Musical News and Herald* reperitur versio "Longa via ad Tipperarium." Usitatum autem oppidi nomen est *Tipperaria,* non *Tipperarium.*

Nexus interni
-------------

* "Waltzing Matilda"
* "Myfanwy"

Notae
-----

1. ↑  *"Long est via ad Tipperarium," replied Sahwah, and then bit her tongue as we struck a hole in the road."* Hildegard G. Frey, *The Camp Fire Girls Go Motoring* (1916), cap. 4 **(Anglice)**.
2. ↑  *Musical News and Herald,* 50 (1916), p. 245.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |


Wikidata Federicus Morellus (filius)
Res apud Vicidata repertae:Federicus Morellus (filius): imagoFedericus Morellus (filius): imago
*Nativitas*: 1552, 1552; Durocatalaunum  
*Obitus*: 27 Iunii 1630;   
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: printer, Professor, philologus  
*Patronus*: Collegium Franciae
**Familia**

*Genitores*: Fédéric Morel;   

**Federicus Morellus filius** (natus 1552 Durocatalauni; mortuus die 27 Iunii 1630) fuit unus e maximis litterarum Graecarum patrologiaeque peritis sui temporis. Praeclarae sunt eius editiones et versiones apologetarum, patrum Ecclesiae, necnon antiquorum philosophorum scriptorumque.

Vita
----

Federicus Morellus fuit filius Federici Morelli Patris dicti (nati 1523 in Campania francica – mortui 1583). Circa 1550 filiam Michaelis Vascosani praeclari typographi uxorem duxerat, anno 1557, in via S. Ioannis Bellovacensis nuncupata suum negotium aperuit, anno 1571 regius typographus factus est et (inter alia) Declamationes Quintiliani, necnon scripta Philiberti Delorme de architectura edidit. Sic Federicus Morellus filius patria incepta persecutus est. Magister artis oratoriae factus est apud Collegium Franciae.

Opera
-----

Morellus edidit, vertit et explanavit inter alia opera Aristotelis, Dionis Chrysostomi, Strabonis, Plutarchi, Maximi Tyrii, Libanii, Hieroclei, Theodoretique. Etiam commentarium Psalmorum composuit. Praeclara autem editio eius est christianorum Apologetarum secundi saeculi, quam intitulatam *Corpus Apologetarum* primum edidit Lutetiae anno 1615, deinde annis 1636 et 1686 Wittenbergae.

Notae
-----

1. ↑  "Federic' Morellus Federici nobilis genere Campani filius": vide imaginem nostram
2. ↑  cf. Encyclopedia Britannica 1911
3. ↑  cf. Encyclopedia Britannica 1911

Nexus externi
-------------

* Opera Federici Morelli vel de illo auctore apud Bibliothecam digitalem germanicam
Tabula Insularum Sundanarum minorum.
**Insulae Sundanae minores** (Indonesice *Kepalauan Nusa Tenggara*) sunt insulae Indonesiae (praeter partem Timoriae, ubi Timoria Orientalis sita est). Insulae Sundanae minores sunt pars insularum Sundanarum. Area insularum tota est 87 000 chiliometrorum quadratorum; incolarum circa 14 000 milia habent.

Insulae Sundanae minores catenam format, ab occidente ad orientem extensam; maiores huius catenae insulae sunt Balya, Lombok, Sumbava, Komodo et Flores, quas permultae insulae minores circumiacent (quarum Palu'e ad Sumbavam septentrionem versus sita nominanda est). Alia minorum insularum Sundanarum pars arcum sui generis componunt. Insulae huius arcus, meridiem versus ab catena principali iacentis, sunt Sumba, Savu et Timoria. 

Maria Iavanicum, Floresianum, et Bandanum litora septentrionalia, Oceanus Indicus, et maria Savuense et Timorense meridiana insularum Sundanarum minorum litora alluunt.

Notae
-----

1. ↑  *Verhandelingen der Koninklijke Nederlandsche Akademie van Wetenschappen te Amsterdam, Afdeeling Natuurkunde*: Tweede sectie, 1954, pp. 80, 82. Confer et fontes de Sundanis insulis totis.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 10°9′49″S 123°35′25″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Raivavae (Polynesiae Francicae physica)  
RaivavaeRaivavaeSitus in Polynesia Francica
**Raivavae** est una illarum insularum quae Australes appellantur, Polynesiae Francicae tributarum. In Oceano Pacifico iacet, a Tahitia fere 630 chiliometris distans. Ibi eminet mons Hiro olim ignifer. Ad quam insulam post annum 1200 Polynesii, primi hominum, coloniam duxerunt frugesque sibi familiares, inter quas *Colocasiam esculentam*, colere inceperunt. Simulacra lapidea (*tiki*) et pomeria sacra (*marae*) ibi construxerunt.

Bibliographia
-------------

Simulacrum lapideum cui adsidet Gulielmus Scoresby Routledge archaeologus, c. 1922 (Museum Britannicum)
* Matthew Prebble et al. "Early tropical crop production in marginal subtropical and temperate Polynesia[*nexus deficit*]" in Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America (8 Aprilis 2019)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Raivavae** spectant (Raivavae, Raivavae (island)). |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 23°52′0″S 147°40′0″W • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Itea (Phocis)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°25′58″N 22°25′34″E  
*Numerus incolarum*: 4 362, 4 303, 4 666, 4 438  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Delphi  

**Geographia**

*Territoria finitima*: Amphissa  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Bialoquerca  

**Tabula aut despectus**

Itea (Phocis): situsItea (Phocis): situs
**Itea** (Neograece: Ιτέα, "salix") est urbicula et pristinus demus Phocidis in Graecia 5943 incolarum (status: 2010) ad Sinum Corinthium situs. Ab administratione reformata anno 2011 (vide: Libellus Callicratis) pars est Delphorum demi, cuius est "unitas popularis" (δημοτική ενότητα).

Lage
----

Itea in septentrionali Sinus Corinthii litore et 15 chiliometris a Delphis in meridiem versus sita est.
Ab oriente iacet Cirra, portus Delphorum antiquus, quae hodie est pars Iteae.
Itea in fertilem planitiem Crisaeam diffunditur, cui est Graeciae olivetum maximum fere 500 000 olearum.

Historia
--------

Itea anno 1830 condita mox portus mediae Graeciae maximi momenti facta est.

Die 17 Septembris anni 1827 Franciscus Abney Hastings, amicus Graecorum ("Philhellen") et praefectus classis Graecae, in propinquo sinu Salonae (i.e. Amphissae) navem ducis Turcarum oppressit atque classem eorum maxime minuit. Quae pugna fuit cardo Belli rerum novarum Graeci.

Cirra
-----

Cirra, quae hodie ad Iteam pertinet, iam 3000 annos a.C.n. inhabitata erat. Sanctae Delphorum urbis portus et solus aditus fuit. Cirrae erant munitiones fortes et - secundum Pausaniam - templa atque statuae immenses. Cirra, ut putatur, terrae motu anni 740 deleta est.

Notae
-----

1. ↑  Numerus incolarum secundum Libellum Callicratis (2010), a ministerio rerum domesticarum Graeciae editum.
2. ↑  Lex Callicratis Ministerium rerum domesticarum Graeciae

Nexus externi
-------------

* Situs ad peregrinorum usum confectus
* Situs publicus
Exanthema typica febris dengue.
**Febris dengue** est morbus tropicus ab viro dengue effectus, a culicibus vectus. Symptomata sunt febris, capitis dolor, myalgia, arthralgia, et exanthema peculiare, morbilli simile. Rarius accidit ut morbus in periculosissimam **febrim dengue haemorrhagicam** crescat, ex qua haemorrhagia et thrombocytopenia et profusio sanguinis plasmatis evadant, aut in **syndroma ictus dengue** vertatur, ex quo hypotonia evadat.

Dengue per nonnullas species culicidarum generis *Aëdis*, praecipue *A. aegypti*, transmittitur. Virus quattuor typos habet; infectio uno typo plerumque immunitatem perpetuam huic typo dat, sed solum immunitatem ad tempus ceterorum. Infectio subsequens alio typo probabilitatem severorum morborum secundariorum auget. Vaccino in mercatu absente, morbus per habitationem aëdium minuendam et se contra aculeos defendendum prohibetur.

Loci eruptionum febris dengue anno 2006.
In casis lenibus aut modicis, aeger per oralem aut intravenosam rehydrationem curatur. In casis severis, cura intravenosa robustior aut transfusio sanguinis necesse est.
Casus febris dengue ab anno 1960 acriter creverunt: circiter 50–100 milliones hominum quotannis inficiuntur. Descriptiones morbi anno 1779 apparere coeperunt; causa viralis et transmissio in principio saeculi vicensimi cognitae sunt. Febris dengue facta est molestia globalis inde a secundo bello mundano. Qui morbus in pluribus 110 terris endemicus est. Praeter exstirpationem aëdium, homines studiosi vaccino et medicinis creandis operam dant. Etiam pandemia esse calefactionis globalis causa potest.

Nexus interni
-------------

* Virus Zikanum

Notae
-----

1. ↑  League of Nations, *Bulletin of the Health Organization* 10 (1943), p. 357.

Bibliographia
-------------

* Gubler, D. J. 2010. Dengue viruses. In *Desk Encyclopedia of Human and Medical Virology,* ed. B. W. J. Mahy et M. H. V, 372–382. Van Regenmortel. Bostoniae: Academic Press. ISBN 0123751470.
* World Health Organization. 2009. *Dengue Guidelines for Diagnosis, Treatment, Prevention and Control.* Genavae: World Health Organization. ISBN 9241547871. PDF.
*Oncorhynchus kisutch* masculus

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Salmoniformes   
Familia : Salmonidae   
Genus : *Oncorhynchus*   
Species : ***O. kisutch***   
*Oncorhynchus kisutch*   
(Walbaum, 1836)  

***Oncorhynchus kisutch*** est species piscium anadromosa familiae Salmonidarum, indigena fluviorum aquae frigidae Siberiae et Insulae Beringii et orae Pacificae Americae septentrionalis. In ripis Asiae habitant ab Anadyre flumen usque ad flumina in Maris Ochotensis, in Amure et in fluminibus Sachalinae et Esoniae rari sunt. In ripis Americae ab Alasca usque ad Californiam gignuntur. Pisces Americanae maiores quam Asiaticae sunt. Americani longitudinem usque ad metrum habent, Asiatici usque ad 88 centimetra. 

*Oncorhynchi kisutch* ova gignunt in fluviis parvis vel modicis, bene oxygenatis, vadosis, fundis glareosis praeditis, sed nunquam in lacibus. Ab Iunio ad Decembrem in fluvia ovorum parendorum causa eunt. Hoc tempore colorem purpureum *Oncorhyhchi kisutch* accipiant. Ovis positis parentes omnes moriuntur. Nati post duodeviginti menses in mare descendunt et ibi hiemant. Anno vitae tertio aut quarto ipsi prolem dare possunt.

*Oncorhynchus kisutch* piscis est esu optimus, sed rarus.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • WoRMS: Marine Species • FishBase • INPN France |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Oncorhynchum kisutch"** apud **Vicispecies**. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Oncorhynchum kisutch** spectant. |

* *Oncorhynchus kisutch* in ITIS
* *Oncorhynchi kisutch* photographemata bona
**"On the Religion and Literature of the Burmas"** (scil. "*De religione et litteris Birmanorum*") est opus a Francisco Buchanan ab anno 1795 confectum, quo tempore ad regnum Birmaniam profectus est cum legatione Britannica a Michaele Symes conducta; ibi enim et ipse de religione Buddhistica quaesivit et opus de hac re nondum editum a Vincentio Sangermano Italiane scriptum (qui eodem tempore iuxta Yangon habitabat legatosque Britannicos recepit) perlegit.

Symbola Francisci Buchanan, prima fere omnium Anglice scripta quae de Buddhismo disserit, anno 1799 edita est in volumine sexto libellorum quorum titulus est *Asiatick Researches*; opus patris Sangermano tandem anno 1833 sub titulo *Relazione del Regno Barmano* e prelo venit.

Editio
------

* Francis Buchanan, "On the Religion and Literature of the Burmas" in *Asiatick Researches* vol. 6 (1799) pp. 163-308

Bibliographia
-------------

* "Francis Buchanan, *On the Religion and Literature of the Burmas*": opus recensum in *Edinburgh Review* vol. 1 (Oct. 1802) pp. 30-37 Textus
* William Pruitt, "The Study of Burmese by Westerners with Special Reference to Burmese Nissayas" in *International Journal of Lexicography* vol. 5 (1992) pp. 278-304 Epitome

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.