recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Iosephus Reinhart** (natus die 1 Septembris 1875 Rüttenen SO, mortuus die 14 Aprilis 1957 Soloduri) fuit scriptor Helveticus germanophonus fabularum mythistoriarumque. In historiis faciendis dialecto Alemannica utebatur.

Vita
----

Filius agricolae annis inter 1890 et 1894 seminarium paedagogorum erudiendorum frequentavit, antquuam magister Niedererlinsbach (anno 1894) et Schönenwerd in schola districtus fieret. Ex anno 1911 litteris Theodiscis historiaeque Berolini, Novicastri et Bernae studuit. Tunc annis inter 1912 et 1945 Soloduri in seminario paedagogico in Theodiscis operam dabat.

Reinhart scriptor
-----------------

Anno 1897 primum opusculum *Liedli ab em Land* exaravit cui anno 1901 *Gschichtli ab em Land* sequebatur. Iodoco Winteler dialectologo et Sophia Hämmerli poeta populari instigantibus multa opera in dialecto Soloduro pago propria pepigit. Neque auxilium Othonis de Greyerz continuatum taceatur. Narrationes autobiographicae [velut *Der Galmisbub* (1922) et *Dr Schuelheer vo Gummental* (1925)] pueritiam, *Doktor us der Sunnegass* (1931) et *Solothurnerlüt* autem tensiones inter traditionem et epocham recentiorem ostendebant. 

In lyrica Helvetica dialectali poemata eius *Mis Müeti het mer brichtet*, *D'Zyt isch do* et *S het deheim e Vogel gsunge* cantilenae sat populares factae sunt Casimiro Meister musicographo. 

Reinhart etiam periodicum iuventuti dicatum *Jugendborn* condidit libros pueriles et vitas Helvetorum illustriorum scripsit.

Bibliographia
-------------

* *Solothurnerland - Heimatland. Festschrift zum 70. Geburtstag von Josef Reinhart*, Araviae 1945
* Fritz Wartenweiler: *Freu di! Aus dem Leben u. Schaffen von Josef Reinhart*, Turici 1955
* Paul Zinsli et Otto Basler: *Josef Reinhart*, Araviae 1958.
* Peter Schönborn: *Josef Reinhart. Leben und Werk*, Vituduri 1964
* Werner Günther: "Josef Reinhart", in: *Dichter der neuen Schweiz*, editio altera, Bernae 1968
* Fred Reinhardt: *Josef Reinhart. Motive und Persönlichkeit*, Bernae 1976

Honores
-------

Anno 1936 doctor honoris causa ab Alma Matre Bernensi declaratus est et anno 1952 Opus fundatum Helveticum pro Schillero nominatum ei praemium magnum adiudicavit.

Nexus externus
--------------

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* De Iosepho Reinhart pagina a Carolo Linsmayer scripta
*Vide etiam paginam discretivam:* Pavo

Pavo: pictura muralis saeculi I p.C.n. Romana (Villa Getty)
**Pavo**, scilicet avis speciei "*Pavo cristatus*", est res picturarum aliquarum muralium saeculi I p.C.n. Romanarum. Hae picturae in villarum ruinis, ab ignibus Vesuvii montis anno 79 oblitarum, repertae sunt. Temporibus Romanis pavones rarius et a divitibus aliti sunt sive ut carnes vel ova praebuerint seu praecipue ut fundum ruralem ornaverint.

Una tabula, loco incerto reperta, hodie apud villam Getty iuxta Angelopolim ostenditur. Ab eruditis artium Romanarum stilo quarto tribuitur eorum qui e picturis praesertim Pompeiianis recognoscuntur; igitur annis fere 70-80 p.C.n. confecta est. Pavonem monstrat qui ad fenestram in pariete horti stat.

Altera, in ruinis Villae Poppaeae iuxta Oplontim reperta, ibi etiam hodie videnda est: pavonem monstrat in cratere stans. Tertia e ruinis urbis Bilbilis Hispaniae Tarraconensis hodie in Museo Calatayud ostentatur.

Bibliographia
-------------

Pavo: pictura muralis saeculi I p.C.n. Romana in ruinis Villae Poppaeae iuxta Oplontim reperta
Pavo saeculo 1 p.C.n. pictus in pariete Bilbilis, urbis Martialis nativae (Museum Calatayud)
Pavo: pictura inter ruinas Pompeiorum reperta (Antiquarium Boscoregalense)
Exergon picturae muralis: pavo cum fructibus (Villa Getty 83.AG.222.4.2)
* Andrew Dalby, Sally Grainger, *The Classical Cookbook* (Londinii: British Museum Press, 1995) p. 107

Nexus externi
-------------

* Catalogus Musei Getty
* Elena Mottola, "Pompei - filiera enogastronomica ed agroalimentare[*nexus deficit*]" apud *VesuvioWeb*

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Alexander Ulybyšev
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 13 Aprilis 1794; Dresda  
*Obitus*: 5 Februarii 1858; Lukino, Bogorodsky District‎  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: diurnarius, music critic, musicologus  

**Memoria**

*Laurae*: Order of Saint Anna, 2nd class, Ordinis Sancti Vladimiri classis quarta  
*Sepultura*: Bogorodsky District  

**Alexander Demetrii filius Ulybyšev** (Russice *Александр Дмитриевич Улыбышев*; natus die 2 Ianuarii 1794, mortuus die 24 Ianuarii 1858) fuit scriptor musicusque Russicus, unus ex primis Russiae criticis musicis. In iuventute erat particeps societatis politicae "Lucernae Viridis", ubi anno 1819 utopicam suam fabulam *Somnium* (*Un rêve*) legit. Postea vitam Wolfgangi Amadei Mozart scripsit et patronus fuit Milis Balakirev.

Notae
-----

1. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 13 Ianuarii Gregoriano.
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 5 Februarii Gregoriano.

Bibliographia
-------------

* Niqueux, Michel. "L’utopie décembriste de A. Ulybyšev « Un rêve » (1819). Publication de l’original en français". *Cahiers du monde russe* 50, no. 50/4 (15 Decembris 2009): 737–55.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alexander Ulybyšev** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Prima pagina Herbarii Carrarensis, malum Medicam (*Citrus medica*) depingens. Bibliotheca Britannica MS. Egerton 2020 f. 4r
***Herbarium Carrarense***, Italiane *Erbario Carrarese* ab eruditis appellatum, est liber manuscriptus ante annum 1404 confectus hodieque in Bibliotheca Britannica siglo **Egerton 2020** servatus. Textum continet operis "Serapionis iunioris" (ita dicti) *De simplici medicina* Italiane ab Iacobo Philippo de Padua conversum, cum imaginibus novis summa arte pictis. Liber Francisco II de Carraria(it) domino Patavii artificumque patrono dicatus est. Ulysses Aldrovandus Bononiensis saeculo XVI librum possedit.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia
-------------

*Asparagus officinalis*. Bibliotheca Britannica MS. Egerton 2020 f. 5v
* G. Ineichen, ed. *El libro agregà de Serapiom, volgarizzamento di frater Jacobus Philippus de Padua*. 2 voll. Venetiis: Istituto per la collaborazione culturale, 1962–1966
* Sarah Kyle, *Medicine and Humanism in Late Medieval Italy. The Carrara Herbal in Padua*. Londinii: Routledge, 2017

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Herbarium Carrarense** spectant. |

* Catalogus Bibliothecae Britannicae
* Series imaginum[*nexus deficit*] apud Bibliothecam Britannicam
|  |
| --- |
| Os Iusti |
| 
compositum a Antonius Bruckner |
|  |
| Catalogus | WAB 30 |
| Forma | Graduale |
| Lingua | Latine |
| Compositum | 
18 Iuli 1879: Vindobonae |
| Motus | Modus Lydicus |
| Vocalis | 
chorus SSAATTBB |
| Instrumentalia | 
Organum (versus *Inveni David*) |

**Os Justi** (WAB 30) est carmen moteti ab Antonio Bruckner anno 1879 compositum, in quo conficiendo cantu Gregoriano ex Communi Doctorum sumpto more gradualis, per introitum autem alteroque graduali Communi Confessoris non Pontificis est usus.

Quomodo carmen sit confectum
----------------------------

Bruckner hoc carmen graduale die 18 Iulii 1879 confectum amico Ignatio Traumihler, magistro musico monasterii Sancti Floriani dicavit.

Ille cum carmen inspexisset mirari fertur num integrus sit eius versuum numerus. Itaque Bruckner die 28 Iulii 1879 etiam versum *Inveni David* cantui addidisse atque Alleluiae partem duplicavisse dicitur.

Primum est editum ad aurium dilectamentum die 28 Augusti 1879 Traumihler praecipiente, Bruckner quidem organum modulante.

Anno deinde 1886 a Theodoro Raettig Vindobonae una cum carminibus *Locus iste*, *Christus factus est* atque Virga I*esse* editum est. Tamen videntur haec editioni partes posteriores haud additae sed potius separatum ut carmen editae esse: ***Inveni David*, WAB 20**.?

Codices manu scriptae nunc in *Bibliotheca Nationali Austriaca* exhibentur.

Versus
------

Huius carminis verba sumpta sunt e psalmo 37 vel 36 secundum ordinem Vulgatae. His accidit versus infra additus psalmi 89.

|  |
| --- |
| Os iusti meditabitur sapientiam:
et lingua eius loquetur iudicium.
Lex Dei eius in corde ipsius:
et non supplantabuntur gressus eius.
Alleluia.
Inveni David servum meum,
oleo sancto meo unxi eum.
Alleluia.[8] |

Notae
-----

1. ↑  *Commune Doctorum*
2. ↑  *Commune Confessoris non Pontificis* (I)
3. ↑  *Commune Confessoris non Pontificis* (II)
4. ↑  van Zwol, pp. 706-707
5. ↑  van Zwol, pp. 237-238
6. ↑  U. Harten, pp. 221 & 326

Fontes
------

* Max Auer, *Anton Bruckner als Kirchenmusiker*, G. Bosse, Ratisbonae, 1927
* *Anton Bruckner – Sämtliche Werke, Band XXI: Kleine Kirchenmusikwerke*, Musikwissenschaftlicher Verlag der Internationalen Bruckner-Gesellschaft, Hans Bauernfeind and Leopold Nowak (Editor), Vindobonae, 1984/2001
* Uwe Harten, *Anton Bruckner. Ein Handbuch*, Residenz Verlag, Salisburgi, 1996
* Cornelis van Zwol, *Anton Bruckner 1824–1896 – Leven en werken*, uitg. Thoth, in Bussum, Batavia, 2012
Wikidata Coselskum
Res apud Vicidata repertae:Coselskum: insigneCoselskum: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°2′7″N 35°46′36″E  
*Numerus incolarum*: 16 443  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q27566058  

**Geographia**

*Superficies*: 10 chiliometrum quadratum  

**Coselskum** (Russice Козельск, tr. *Kozel'sk*) est urbs Russica antiqua, in regione Calugensi sita. Ad flumen Žizdram, Occae tributarium, situm est. Incolas 16 427 (anno 2020) habuit.

Domus lignea Coselski

Historia
--------

Ab anno 1146 notum est, cum dux Chernihoviae eam possidet. Anno 1238 a Bato septem hebdomades obsessum et incensum est. In ducatum Karatscheviensem, postea in Magnum Ducatum Lituaniae inclusum est; ab annо 1708 in gubernio Moscuensi, postea in Calugensi. Eremiterium Optae (*Optina pustyn'*) prope Coselskum situm est.

Nota
----

1. ↑  Iacobi Reutenfels *De rebus Muschoviticis ad serenissimum Magnum Hetruriae Ducem Cosmum tertium*, 1672, p. 272; **Kozelscium**, — Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 39. (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°2′7″N 35°46′36″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |

* De Coselsko in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
**Triginta Tyranni** (Graece: οἱ τριάκοντα τύραννοι) fuerunt oligarchi Lacedaemoniis faventes, qui post cladem Atheniensem Bello Peloponnesiaco anno 404 a.C.n. urbem rexerunt; quorum principes fuerunt Theramenes et Critias, discipulus Socratis. Nomina omnium eorum apud Xenophontem cognoscere potes. Bene notus est etiam Eratosthenes, Theramenis amicus, ob Lysianam orationem qui eum de fratris caede accusavit.

Triginta et capitibus et iuribus Atheniensium imminuerunt. Non iam omnes cives Athenienses institutis publicis interfuerunt, sed solum quingenti electi. Atque solum tribus milibus civium legibus arma ferre aut iudicium iuratorum habere licuit. Porro Triginta plurimos interfici aut urbe expelli iusserunt. Secundum Aristotelem non minus quam 1500 hominum eorum iussu perierunt.

Thrasybulus anno 403 a.C.n. auxilio Thebarum Triginta Tyrannos evertit.

Notae
-----

1. ↑  Nomen Latinum inter alia in Nepotis vita Alcibiadis (*Liber de excellentibus ducibus exterarum gentium*) invenitur; in interrete cum commentario:
2. ↑  Hellenica II.3.2
3. ↑  *Respublica Atheniensium* 35.4. Eundem numerum dabat Isocrates, *Areopagiticus* 67.

Praecipui fontes
----------------

* Aristoteles, *De republica Atheniensium* 34-39 et *Politica* V.6.6
* Isocrates, *Areopagiticus* 64-69
* Lysias, *Contra Eratosthenem* et *Contra Agoratum* et *De democratia eversa*
* Xenophon, secundo libro Hellenicorum

Plura legere si cupis
---------------------

* Pierre Salmon, "L'établissement des Trente à Athènes", *L'Antiquité Classique*, 1969ː 497-500
Wikidata Ibraimus ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-ʾAsāf
Res apud Vicidata repertae:Ibraimus ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-ʾAsāf: imagoIbraimus ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-ʾAsāf: imago
*Nativitas*: 28 Ianuarii 1949; Uyun AlJiwa governorate  
*Patria*: Arabia Saudita  

**Officium**

*Officium*: Minister of Foreign Affairs of Saudi Arabia, Minister of Finance, Minister of State  
*Munus*: oeconomus, politicus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Politicus nullius factionis  

**Ibraimus ibn ʿAbd al-ʿAzīz ibn ʿAbd Allāh al-ʾAsāf** seu litteris Arabicis إبراهيم بن عبد العزيز بن عبد الله العساف (in praefectura ʿUyūn al-Ǧiwāʿ(en) natus die 28 Ianuarii 1949) est politicus Arabiae Sauditae.

Alumnus est universitatum Riadensis, Denveriensis et Coloratensis Civicae ubi scientiae oeconomicae studuit. Minister a vectigalium viginti annos a die 30 Ianuarii 1996 usque ad 31 Octobris 2016 meruit. Die 27 Decembris 2018 minister a rebus externis factus est, antecessore ʿĀdil ibn Aḥmad al-Jubair.

Notae
-----

1. ↑  *Rulers.org*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ibrahim Abdulaziz Al-Assaf** spectant. |

* Vita

Ministri rerum externarum Arabiae Sauditae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Fayṣal ibn ʿAbd al-ʿAzīz 1930 • Ibrāhīm ibn ʿAbd Allāh al-Suwaiyīl 1960 • Fayṣal ibn ʿAbd al-ʿAzīz 1962 • Saʿūd ibn Fayṣal ibn ʿAbd al-ʿAzīz 1975 • ʿĀdil ibn Aḥmad al-Jubair 2015 • Ibrāhīm ibn ʿAbd al-ʿAzīz ibn ʿAbd Allāh al-ʾAsāf 2018
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Reges Arabiae Sauditae |
|  |
Wikidata Vorotinia
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°25′47″N 36°2′44″E  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q16696423  

**Vorotinia** (Russice Воротынск, tr. *Vorotynsk*) fuit urbs Russica antiqua et ab anno 19191 vicus, in regione Calugensi situs. Ad flumen Vyssa, Occae tributarium situm est. Incolas 168 (anno 2010) habuit.

Ecclesia sancti Nicolai Vorotinensis

Historia
--------

Ab anno 1155 nota est, cum dux Chernihoviae eam possidet. Anno 1372 a Vitoldo oppugnata est. Caput ducatus Vorotinensis ab anno 1455 ad 1573 erat. Ducum *Vorotynskij* familia a ducibus Vorotiniae originem cepit. Saeculis XVIII et XIX urbs gubernii Smolenscensis et provinciae Calugensis erat. Statione ferriviaria non in urbe, sed tris chiliometra ad septentrionem aedificata paene relictus est; nunc ad stationem nova colonia eiusdem nominis crescit.

Nota
----

1. ↑  Alexandri Guagnini *Sarmatiae Europeae descriptio*, 1578, p. 6; Iacobi Reutenfels *De rebus Muschoviticis ad serenissimum Magnum Hetruriae Ducem Cosmum tertium*, 1672, p. 272. Etiam *Vorotinum, Vorotin*.
2. ↑  Guagnini, ibidem.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°25′47″N 36°2′44″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |

* De Vorotinia in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
Tabula Bostoniae die 24 Aprilis 1851 homines coloratos monet de vigilibus qui partes captorum servorum agunt.
**Lex Servorum Fugitivorum anni 1850,** a Congressu Civitatum Foederatarum die 18 Septembris 1850 lata, pars Compromissi anni 1850 inter homines Civitatum Foederatarum Meridionalium qui servituti favebant et homines Civitatum Foederatarum Septentrionalium qui servituti repugnabant, fuit una ex agitatissimis compromissi legibus. Haec enim Septentrionalibus coniurationis "potestatis servitutis" metum fecit, quia mandavit ut omnes fugitivi in dominorum dicionem redigerentur si capti essent, et si in civitates Septentrionales pervenissent.

Historia
--------

Lex Servorum Fugitivorum anni 1793 scripta erat ut caput alterum articuli quarti Constitutionis firmarent, quippe quae effecit ut qui in Septentriones elapsi essent servi Meridiei redderentur.

Nonnullae civitates Septentrionales itaque "leges libertatis hominis" sanxerunt, necnon decreverunt ut qui effugissent servi prius causam dicerent quam semoverentur. Interdum quoque vetuerunt quin fugitivi in carcerem coicerentur, ac nonnulli praeterea iudices negabant eos quicquam peccavisse.

Iudicium Summum Civitatum Foederatarum in diiudicatione *Prigg v. Pennsylvania* anno 1842 decrevit, legem anni 1793 maxime debilitans, non debere civitates auxilium ferre ut fugitivi expeterentur.

Nexus interni
-------------

* Leges servorum fugitivorum
	+ *Prigg v. Pennsylvania*
	+ *Ableman v. Booth*
* Ferrivia Subterranea
* Manumissionis Edictum

*Eventus servorum fugitivorum:*

* Antonius Burns
* Iosue Glover
* "Liberatio Jerry"
* Tumultus Christianae anni 1851 Lancastri Comitatus Pennsilvaniae

Bibliographia
-------------

* Campbell, Stanley W. 1970. *The Slave Catchers: Enforcement of the Fugitive Slave Law, 1850-1860.*[*nexus deficit*]
* Fehrenbacher, Don E. 2002. *The Slaveholding Republic: An Account of the United States Government's Relations to Slavery.*
* Franklin, John Hope, et Loren Schweninger. 1999. *Runaway Slaves: Rebels on the Plantation.*[*nexus deficit*]
* "Lex Servorum Fugitivorum" (2008)

Nexus externi
-------------

* Verba Legis Servorum Fugitivorum
* Compromissum anni 1850 et coniuncti fontes apud Bibliothecam Congress
* "Servitus in Massachusetta," ab Henrico Davide Thoreau scriptum
* Servi Fugitivi
Wikidata Histiaea
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°57′0″N 23°9′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 339  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Histiaea-Aedepsos  

**Tabula aut despectus**

Histiaea: situsHistiaea: situs
Despectus in Histiaeam
**Histiaea** (Neograece Ιστιαία) est urbs et pristinus demus Euboeae (Δήμος Ιστιαίας) in Graecia 7329 incolarum (status: 2010). Ab administratione reformata anno 2011 (vide Libellus Callicratis) pars est Histiaeae-Aedepsi demi, cuius est "unitas popularis" (δημοτική ενότητα). In parte Euboeae septentrionali sita a mare quinque chiliometris abest. a saeculo decimo quinto usque ad saeculum undevicesimum Xerochorium (Neograece Ξηροχώρι) appellata est.

Nomen
-----

Urbs hodierna nomen ab antiqua trahit, quae tamen Plinio maiore teste iam primo saeculo deserta erat.
Apud Homerum, qui urbem "uvis divitem" vocat Ἱσττίαια appellata est, dialecto Ionica Ἱστιαίη, dialecto Attica Ἑστίαια. Unde pars Euboeae septentrionalis Ἱστιαιῶτις sive Ionice Ἱστιαιῆτις vocata erat. Postea a colonia quam Athenienses, qui anno 446 a.C.n. Histiaeos subegerunt, huc deduxerunt, *Oreos* sive *Orei* (hodie: Ωρεοί) appellata est Loca hodierna Orei (in litore) et Histiaea (in interioribus) circiter quinque chiliometris distant.

Notae
-----

1. ↑  Lex Callicratis Ministerium rerum domesticarum Graeciae
2. ↑  Naturalis historia 4,64
3. ↑  Ilias 2,537: *τε πολυστάφυλόν θ' Ἱσττίαιαν*
4. ↑  Herodotus 8,23
5. ↑  Thucydides 1,114
6. ↑  Herodotus 7,23: *γῆς δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος*
7. ↑  Plutarchus, *Pericles* 23.3
8. ↑  Thucydides 8,95 et Pausanias 7,26,4. Cf Aristoteles, *Politica* V.4.4.
Wikidata Petrus Baláž
Res apud Vicidata repertae:Petrus Baláž: imagoPetrus Baláž: imago
*Nativitas*: 8 Octobris 1979; Partizánske  
*Patria*: Slovacia  

**Officium**

*Munus*: esperantista, editor  

**Memoria**

*Laurae*: Esperantista anni honorarius, OSIEK award  

Peter Baláž in Congressu universali anno 2011 Hagae celebrato cum effigie Zamenhofiana in camisia
**Petrus Baláž** (natus die 8 Octobris 1979 ad Partizánske in regione Trenčín) editor Slovacus et linguae Esperanticae fautor studiosus. Coordinatur multa programma didactica in campo E@I, disposuit Congressum universalem anno 2016 Nitriae celebratum et electus est anno 2012 esperantista anni honorarius.

Vita
----

Praeter res Esperanticas dedicat se ad graphicas artes, pelliculas, interretialia. Callet praeter sermonem patrium linguas Esperanticam, Bohemicam, Theodiscam, Anglicam, Polonicam et Russicam. 

Absolutorio ad Academiam periegeticam in Piešťany recepto annos duos in Germania et in Austria laboravit. Anno 2003 *Iuventutem Esperanticam Slovaciae* cum aliis condidit, cui annis a 2003 ad 2008 praeerat. Anno 2004 praeses vicarius *Foederationis Esperanticae Slovacae* creatus est. Membrum apud *E@I* (Educatio ad interrete) factus est anno 2003, anno 2005 in praesidio *Unionis Esperantici Europaeae* sedet. Apud Vicimediorum sectionem Slovacam quoque operam dabat. Domus eius editoria *Espero* vocatur, quae anno 2003 fundata praesertim Esperantica edit. Summus et valde bonus moderator fuit Congressus universalis ab Universali Societate Esperantica mense Iulio 2016 Nitriae celebrati.

Honores
-------

Pluries inde ab anno 2006 nominatus erat praemio de esperantista anni honorario, antequam 2012 revera laurearetur. Laudabant eius curas in rebus interretialibus et in cooperatione trans totam Europam. Eum scholam aestivam Esperanticam et conventum scientificum KAEST optime disposuisse necnon multos iuvenes ad aestimationem magnam Esperantici duxisse. 

Anno 2005 iam esperantista anni honorarius Slovacus fuerat; Slovaci eum saepius honorarunt titulo "Esperanta ago de la jaro" de maximi momenti actionibus pro Esperantico (e.g. anno 2007 propter seminarium "Slava Esperanta studado"/SES, anno 2008 propter seminarium "Ago-Semajno"/AS).

Opera
-----

Baláž, Peter: *Európsky preukaz pre deti*, Partizánske : Espero, 10 p.
Baláž, Peter: *Internaciaj vortoj en Esperanto / Medzinárodné slová v Esperante*, Partizánske : Espero, 2005, 46 p. ISBN 8096904256

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petrum Baláž** spectant. |

* Domus editoriae situs
* Colloquium percontativum cum Petro Baláž a commentariis *Undae Balticae* factum
Acamas et Demophoon (amphora Execiae)
In Mythologia graeca, **Acamas** (graece Ἀκάμας), fuit heros, filius Thesei et Phaedrae, frater Demophoontis.

Legatus est Troiam cum Diomede ad Helenam repetendam ante initium belli. Ibi vidit Laodicen filiam Priami, quae eum adamavit. Puella ipsa amorem suum confessa est uxori Persei, Philobiae, cui placuit auxilium ferre. Illa autem viro suo, qui erat rex Dardaniae, quae civitas et socia et proxima Ilii erat, suasit ut puellam puerumque separatim invitaret ad convivium, eosque in eodem lecto poneret et iuveni diceret Laodicen unam e concubinis Priami esse. Convivio exeunte, ut vir et uxor erant. Ex illis natus est filius nomine Munitus quem educavit in domo Priami avia Aethra, mater Thesei, quae tunc erat ancilla captiva Helenae. Troia capta, Munitum pater recepit et tulit in Atticam, sed, puer, serpente morsus, mortuus est Olynthi.

Acamas fuit unus e bellatoribus qui intraverunt urbem in Equo troiano. Cum in Graeciam rediret, in Thracia moratus est, ubi adamavit Phyllidem, et sic ibi diu mansit. Postea venit Cyprum ubi condidit coloniam. Traditur occisum esse cum cecidisset ex equo in gladium suum. Quae fabula etiam narratur de fratre Demophoonte.

Eius nomen datum est promontorio Cypraeo, oppido Phrygio et uni e tribubus Atticis (id est tribus Acamantis).

Notae
-----

1. ↑  Grimal, Petrus. Dictionnaire de la mythologie grecque et romaine; Lutetiae, ed. PUF, 1999

Bibliographia
-------------

* Bayle, Petrus, *Dictionnaire historique et critique*, ed 11a (1820), art. *Acamas*
* Parramon i Blasco, Jordi: *Diccionari de la mitologia grega i romana*. Barcinonis: Edicions 62, 1997, p. 6. (El Cangur / Diccionaris, núm. 209). ISBN 8429741461
Wikidata Caluga
Res apud Vicidata repertae:Caluga: insigneCaluga: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°32′0″N 36°16′0″E  
*Numerus incolarum*: 331 842  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Dmitry Denisov  
*Procuratio superior*: Kaluga Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 168.8±0.1 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Q27579219, Q27579220, Q27579221  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Sulaha, Lahti, Binningen, Tiraspolis, Panorama, Minscum, Binzhou, Smolenscum, Orela, Tula, Machaczkala, Leszno, Chemnicium, Xianyang, Clearwater, Ialta, Pinciacum  

**Tabula aut despectus**

Caluga: situsCaluga: situs
In media parte Calugae
**Caluga** vel **Kaluga** (Russice Калуга) est urbs in media Russia, portus ad Occam fluvium, metropolis regionis Calugensis et valens industriae sedes. Circa 341 milia incolarum habuit anno 2018. Stationem ferriviariam et aeroportum habet, atque instituta educationis, theatrum, quaedam musea, et nonnulla monumenta architecturae.

Historia urbis
--------------

Prima mentio de Caluga facta est anno 1371; paulo post, urbs ad Moscoviam adiuncta est. 

Anno 1607, urbs fuit terra rebellionis ab Ioanne Bolotnikov ductae, quae annis ab 1606 usque ad 1607 durabat.

Saeculis a septimo decimo usque ad undevicesimum, Caluga erat valens commerciae sedes. In Imperio Russico, urbs fuit metropolis gubernii (ab anno 1796).

Constantinus Ciołkowski, unus ex antecursoribus cosmonauticae, ab anno 1892 ad mortem suam (anno 1935) Calugae colebat.

Tempore Belli Magni Patrii Caluga a mense Octobri ad 31 Decembris anno 1941 a copiis Germaniae occupabatur. Postea urbs suaque industria restaurata est.

Ab anno 1944, Caluga est administrativa regionis sedes.

Notae
-----

1. ↑  Pauli Oderbornii *Ioannis Basilidis Magni Moscoviae Ducis vita* (in: *Historiae Ruthenicae scriptores exteri saeculi XVI*), p. 190.
2. 1 2  *Atlas Russicus*, p. 4

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Calugam** spectant. |

* Pagina de Caluga *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Montium Suntar Chaiata aerophothographema
**Suntar Chaiata** (Russice *Сунтар-Хаята*, Iacutice *Сунтаар Хайата*, i.e. **Montes Suntaris**) sunt montes in Iacutia et in territorio Fortuniano Russiae. Planities montana Iano-Oimiakonica ab oriente, planities montana Kolymensis ab oriente et septentrio-oriente et iugum Iudomense (ubi Iudoma fluvius incipit) a meridie ad Suntar Chaiata adiacent. *Mus Chaia* mοns iugi altissimus (2959 m) est. Beryllium mons secunda ab altissima iugi et altissima territorii Fortuniani est (2933 m). 

In montibus Suntar Chaiata (districtus Tomponensis Iacutiae)
Granitis et saxis effusivis montium plures compositi sunt. Taiga laricina rara et tundra montana glaciraiaque permulta montes operiunt. Sunt in Suntar Haiata glaciaria genere *taryn*: cum aqua fluviorum vel tellurica et desuper glacie superna et subter congelatione aeterna simul crescentibus premitur, in superficiem enititur et super glacie prima diffundens iterum congelatur et glaciarium secundarium format, quod *taryn* Iacutice nominatur.

Suntar Chaiata est divortium aquarum trinum vel quaternum; nam accolae Aldani ibi oriuntur, et Kolymae fontes in his montibus sunt, et Indigircae, et in mare Ochotense aliquot flumina vertunt, sicut Ochota.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Сунтар Хаята*.
2. ↑  Ubi "Suntar" est nomen proprium feminae samanae fabulosae.
3. ↑  M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *грунтовые воды*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 62°36′0″N 140°53′0″E, 62°1′5″N 143°23′43″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Mazarunum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 37°5′0″N 14°34′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 083  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Catinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 34.78 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Calata Hieronis, Gulfis, Achates, Euboea  

**Tabula aut despectus**

Mazarunum: situsMazarunum: situs
Ecclesia Sancti Iosephi
**Mazarunum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Mazzaronum*) (Italiane: *Mazzarrone*; Sicule: *Mazzarruni*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 100 incolarum, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm. Incolae *Mazarunenses* appellantur.

Municipium in Agro Calatino situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Geographia
----------

* Calatinus ager (Italiane: *Calatino*),

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

* Grassura
* Leva

Municipia finitima
------------------

* Achates (vel Acates, olim Viscarium / Biscarium)
* Calata Hieronis
* Euboea
* Gulfis (deinde Claromons Gulfis seu Acrillae Novae) (RG)

Fluvii
------

* Achates deinde Mazarunus

Nexus interni
-------------

* Sicilia (*regio*)
* Provincia Regionalis Catinensis
* Calatinus ager (*terra*)
* Catina (*urbs*)
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑
2. ↑

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Mazarunum** spectant. |

* Situs Publicus **(Italiane)**
Oceanus Britannicus (imago ex satellite). Videntur insulae Vecta, Caesarea Insula, et Lisia (*Guernsey*)
*Vide etiam paginam discretivam:* Manica (discretiva)

**Oceanus Britannicus** sive **mare Britannicum** sive et **Manica** est pars Oceani Atlantici quod Angliam meridianam a Franciam septentrionalem separat, et Atlanticum cum Mari Germanico coniungit. Hoc fretum est circa 560 longum, et latitudine inter 240 km et 34 in Freto Gallico variatur. Minimum ex maribus humilibus circa dorsum continentis Europaei aream circa 75 000 km² comprehendit.

Eremitagium Sancti Helerii in sinu ante Oppidum Sancti Helerii(en) eminet. Pede aestu recesso attingi potest.
Francogallice *la Manche* nuncupatur (scilicet "manica") unde nomen Latinum "Manica";  Anglice saepius *the Channel* ("fretum") appellatur, plenius *English Channel*, unde semel Latine "Canalites Angliae"; Bretonice *Mor Breizh*, scilicet "mare Britonum" vel "Britannicum".

Italus Ioannes Maria Salati natatione primus Oceanum Britannicum transivit, a Britannia ad Francogalliam, anno Domini 1817.

Insulae
-------

* Insulae Normannorum
* Vectis insula

Notae
-----

1. ↑  Ptolemaeus, *Geographia*
2. 1 2  "Britanicus oceanus nunc canalites Anglie": Carta Italica ca. 1450
3. 1 2  Philibert Monet, *Inventaire des deus langues, Françoise et Latine assorti des plus utiles curiosités de l'une et l'autre idiome*] (Lugduni: Veuve Claude Rigaud, 1635) p. 547
4. ↑  Pomponius Mela, *De situ orbis* (Parisiis: Librairie Brissot-Thivart et Cie, 1827), t. tertio, lib. III, cap. VI, p. 93.
5. ↑  "Mare Britannicum" (vide p. 345 apud *Google Books*)
6. ↑  *Dictionnaire universel françois et latin,* 1721, Parisis, T.5. liber apud google
7. ↑  BAUDRAND Michaelis Antonii, *Geographia ordine litterarum disposita*, 1681, Parisiis, apud Stephanum Michallet, T. I, pp.613-614. liber apud google
8. ↑  "English Channel". *The Columbia Encyclopedia*, 2004.
9. ↑  "English Channel," *Encyclopædia Britannica,* 2007.

Bibliographia
-------------

* Patrice Marquand, *Mare britannicum: une dénomination de l’espace maritime atlantique des côtes ibériques aux îles britanniques, depuis l’Antiquité jusqu’au milieu du Moyen Âge* ,  **(Francogallice)**

Oceani Orbis Terrarum

Oceanus Atlanticus • Oceanus Australis • Oceanus Arcticus • Oceanus Indicus • Oceanus Pacificus

*Mare Verginium • Mare Britannicum • Mare Hibernicum • Mare Germanicum*
Napoleo imperator Francorum inter pugnam apud Eylau
**Pugna apud Eylau**, diebus 7 et 8 Februarii 1807 commissa, fuit proelium incerto quidem eventu, sed multarum victimarum et apud Francicos Napoleone I imperatore et apud Russos et Borussicos consociatos. Fuit una e pugnis Belli Quartae Coalitionis.

Historia
--------

Postquam Proelio Ienensi Borussia victa est, milites eius in Borussiam Orientalem se receperunt. Alligati Borussici et Russici legato militum Russicorum Levino Augusto de Bennigsen duce urbem Eylau defendebant, ne Franci caput Borussiae Orentalis Regiomontium expugnarent. Napoleo urbem aggressus est militum 70 milibus, quae ab eodem numero Russicorum Borussicorumque defendebatur. Neutri victoriam rettulerunt, sed 19.000 Francorum et 26.000 sociorum caesi sunt. Non prius quam 14 Iunii Proelio Friedlandiensi Napoleo alligatos vicit et ad Pacem Tilsae coegit.

Nexus interni
-------------

* Bella Coalitionum

Nexus externi
-------------

* Fontes de pugna apud Eylau in pagina napoleon.org (lingua Francica)
* Agmen Francorum in pugna apud Eylau in pagina histoire-empire.org (lingua Francica)
* Agmen Russicorum in pugna apud Eylau in pagina histoire-empire.org (lingua Francica)
Chiliometrum 0 ferriviae in Statione principali Iaroslaviensi Moscuae
**Ferrivia Transsibirica** est ferrivia per Siberia et Eurasiam, cuius iter nunc a Moscua ad Eocrateam calculatur, sed tempore constructionis a Petropoli ad Eocrateam ducere habebatur. Longitudo ferriviae a Moscua ad Eocrateam 9288 chm est, sed ad Inventum urbem longius). Cuniculos plurimos habet. Locus altissimus (1019 m) est transitus Iablonovyi in iugo eiusdem nominis.

*Ferrivia Transsibirica*, pictura Friderici de Haenen anni 1913

Historia
--------

Anno 1891 aedificari incepit a statione Miassi (nunc in regione Celiabinscensi). 21 Octobris 1901, cum Ferrivia Sinensis Orientalis(ru) finita erat, prima tramina per ferriviam Transsibiricam ierunt. A Petropoli ad Eocrateam linea parata est anno 1903, quamvis per Baicalem tramina navibus traiectoriis transportabantur. Anno 1905 Ferrivia Circumbaicalensis(ru) finita est et tramen ferriviarium primo a litore Oceani Atlantici usque ad litus Oceani Pacifici vehere poterat.

Anno 1913 a Blasio Cendrars(fr) et Sonia Delaunay(fr) descripta est in *Oratione soluta de tramine Transsibirico et de Ioannicula Francogallica*(fr).

Itinera
-------

### Historica

Tabula ferriviae a Moscua ad Ultimam, 1903
#### Prius (trans Mandshuriam)

Moscua — *Paveleč* — *Riažsk* — Pensa — Syzranum — Samara — Ufa — Chrysostomia — Miassus — Celiabinsca — Tumulus — Petropaulopolis — Omium — Neosibiria — Taiga — Crasnoiarium — Ircutia — Tschita — *Zabaikal'sk* — Harbinia — Nicolaopolis (Ussuriensis) — Eocratea; etiam a Harbinia ad Portum Arturi iter.

#### Posterius (trans Fortuniam)

Ferrivia Transsibirica:  
 iter historicum per Pensam et Mandschuriam rubro signatum;  
iter hodiernum septentrionale caeruleo;  
Ferrivia a Baicale ad Amurem viridi
Moscua — Resania — *Ryzaievka* — Samara — Ufa — Chrysostomia — Miassus — Celiabinsca — Tumulus — Petropaulopolis — Omium — Neosibiria — Taiga — Crasnoiarium — Ircutia — Tschita — Fortunia — Eocratea.

### Hodierna

#### Iter septentrionale

Moscua — Iaroslavia — Kirov — Permia — Tumenum — Crasnoiarium — *Taišet* (hic transitus in Ferriviam a Baicale ad Amurem(ru)) — *Severobaikal'sk* — *Tynda* — Permicum — Portus Augustus.

#### Iter novum (Novogardiense inferius)

Moscua — Novogardia Inferior — Kirov — Permia — Catharinopolis — Tumenum — Omium — Neosibiria — Taiga — Crasnoiarium — *Taišet* — Ircutia — Udinium — Tschita — Fortunia — Eocratea.

#### Iter meridionale (Casanense)

Moscua — Muromum — Arsamassium — *Kanaš* — Casanum — Catharinopolis — Tumenum — Omium — Barnaulia — Novocusnecum — Abacanus — *Taišet* — Ircutia — Udinium — Tschita — Fortunia — Eocratea.

Notae
-----

1. ↑  Cf. *Astacolus transsibiricus, Xysticus transsibiricus, Myrmica transsibirica, Entephria transsibirica, Lathrobium transsibiricum* etc. Cf. et hoc colloquium.
2. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Яблоновый*.
3. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 3 Novembris Gregoriano.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:**  • *OpenStreetMap* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Clavis memorialis USB cum memoriae fulgureae assula ad laevam
**Memoria fulgurea** est apparatus computatralis ubi data asserventur. Haec memoria est species memoriae volatilis quae evolvit ex memoria EEPROM, sed in memoria fulgurea multa data in multos memoriae locos simul leguntur scribunturque, dum in EEPROM in multos locos simul legi scribique non potest. 

Memoria fulgurea creata est anno 1984 a Fudio Masuoka, magistro scientiae in Toshiba laboranti. Quia instrumentum, cum data scribantur, tali modo, velut fulmine camerae, fungitur,ita Masuoka nomen *flash memory* Anglice finxit, latine memoriam fulguream plene significans. In apparatu Conventu IEEE anno 1984 primo exhibitu hoc apparatu, societas Intel magnas spes habuit, et conficere coepit. Sic primam assulam venum dedit ut machina memoria NOR anno 1988. Hodie memoria fulgurea ubique in usu est in PDA, camera digitali, carta memoriali, clave memoriali USB, telephono gestabile.

Fontes
------

* Flash memory types, comparisons, specs, and general information
* The website of the Open NAND Flash Interface (ONFI) consortium.
* New Pulse Measurement System For Semiconductor Device Characterization[*nexus deficit*]
* Semiconductor Characterization System has diverse functions
* NAND Flash Applications Design Guide

Notae
-----

1. ↑  Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018).
Wikidata Bystricia (Romania)
Res apud Vicidata repertae:Bystricia (Romania): insigneBystricia (Romania): insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 47°8′0″N 24°29′0″E  
*Numerus incolarum*: 78 877  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Ioan Turc  
*Procuratio superior*: Bistrița-Năsăud  

**Geographia**

*Superficies*: 145.47±0.01 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Monsterolium, L'Aquila, Vesuntio, Prasia Elysiorum, Columbus, Roda Ducis, Rehovot  

**Tabula aut despectus**

Bystricia (Romania): situsBystricia (Romania): situs

  

Bystriciae situs in circulo Bistriţa-Năsăud
**Bystricia** vel **Bistricia, Bistricium** (Dacoromanice *Bistriţa*, Theodisce *Bistritz*) est urbs Romaniae circiter 75.000 incolarum et caput Comitatus Bistriciensis in regione Transsilvania. Ad Bystriciam etiam vici Ghinda, Sărata, Sigmir, Slătinița, Unirea, Viișoara pertinent.

Historia
--------

Bistriţa saeculo XVIII
Bistriţa anno 1911 
Bystricia a colonis Germanicis saeculo duodecimo condita est. Bystricia ad annum 1918 ad Regnum Hungaricum pertinuit. Post Primum bellum mundanum Bystricia cum tota regione Romaniae tradita est. Annis 1940 - 1944 autem iterum ad Hungariam pertinuit.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 75.076 hominum habitabant, inter eos 63.852 Dacoromani, 15 Zingari atque 3.857 Hungari, 1.633 Zingari atque 243 Germani

Coniunctiones communium
-----------------------

Urbs Bystricia cum his communibus coniunctionesw habet:

* Aquila Vexillum Italiae Italia
* Montreuil vexillum Franciae Francia 1993
* Vesuntio vexillum Franciae Francia 1997
* Prasia Elysiorum Vexillum Poloniae Polonia 2001
* Columbus vexillum CFA Civitates Foederatae Americae 2003
* Herzogenrath Vexillum Germaniae Germania 2005
* Ovilava Vexillum Austriae Austria 2014
* Wiehl Vexillum Germaniae Germania 2015

Praeclari cives
---------------

* Ioanna Bradea (\* 1975), scriptrix
* Arnold Graffi (\* 1910, † 2006), medicus
* Viorel Moldovan (\* 1972), pedilusor

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bystriciam** spectant. |

* Urbis pagina interretialis

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
3. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011.
*Haec pagina de Calor in physica tractat. Si quid quaeris quod et "Calor" appellatur, vide* Calor (discretiva).

**Calor** in physica est quantitas energiae in transitu, quae simpliciter ob differentiam temperaturae fluit et quae, neque labori nec materiae motu correspondet. Saepe symbolum *Q* adhibetur ad hanc quantitatem in formulis exprimendam. 

Calor saepe adhibetur ad cibos coquendos: temperaturae elevatae, quas calor producit, efficiunt ut, proteinae mutentur, bacteriae periculosae consumantur, omnesque cibi esu tuti faciantur.

Calor et temperatura
--------------------

Secundum leges thermodynamicas, duo corpora temperaturis *T1 < T2* cum habeamus, capacitate *C1* calorifica corpori 1 propria, a corpore 2 deinde in corpus 1 fluet calor 

{\displaystyle Q\_{1}=C\_{1}(T\_{2}-T\_{1}).}
Aequilibrio si thermodynamico habeamus, deinde *Q1 = Q2 =0*, ut *T1 = T2*. Hoc, quo aequilibrium thermodynamicum temperaturam ubique aequam implicat, saepe dicitur illum *Axioma Thermodynamicum Zerum*.

Aliae methodus calorem creandi
------------------------------

Ut supra videtur, differentia in temperaturis creat calorem. Calor autem etiam creari potest per reactionem chemicam, per fluxionem electricam, et per undas electromagneticas.

Calor ob fluxionem {\displaystyle I} electricam in elemento restitivo quodam datur 

{\displaystyle Q=I^{2}R}
ubi *R* est resistentia.

Calor ob reactionem chemicam saepe producitur per materias incendendas in focis et in motris combustionis internae.

De natura inexacta et entropia
------------------------------

Caloris differentiale *dQ* dicitur *inexactum*, quia, sicut labor, plane a limite per spatium themodynamicum transito dependet. Ob naturam eorum insolitam, differentiale inexactum saepe scribitur linea per *d* addita signum differentialis inexacti aut littera δ loco *d* adhibita {\displaystyle \delta Q\;}.

Entropiae autem differentiale {\displaystyle dS={\frac {\delta Q}{T}}}, caloris differentiali *δQ* et temperatura *T* absoluta datum, *exactum* est, quod a limite quodam per spatium transitu non dependet.

Nexus interni
-------------

* Antlia calorica
* Frigus
* Joulium
* Machinatio caloris

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **calorem** spectant. |
***Protevangelium Iacobi*** sive ***Liber Iacobi de nativitate Mariae*** est liber mythistoricus de origine Mariae virginis et de infantia Iesu Christi, Graece compositus post annum 150 ab auctore quodam nec Iudaeo nec Palaestinam cognoscenti, sed Iacobo Iesu fratri tributus.

Huius libri recensiones Graecae nonnullae servantur in libris manu scriptis antiquis et mediaevalibus fere triginta. Etiam extant versiones in linguis Syriaca, Armeniaca, Georgica, Aethiopica, Coptica, Slavonica. Olim exstiterat sine dubio versio Latina quae vel causa heterodoxiae expuncta est vel potius e favore eiecta a *Libro de infantia* mediaevali. Versionem novam Latinam protevangelii edidit G. Postel Basiliae anno 1552.

Nexus interni
-------------

* Novi Testamenti apocrypha

Bibliographia
-------------

* Edgar Hennecke, Wilhelm Schneemelcher, R. McL. Wilson, *New Testament Apocrypha* (Londinii: Lutterworth Press, 1963) vol. 1 pp. 370-388. **(Anglice)**
* M. R. James, *The Apocryphal New Testament* (Oxonii: Clarendon Press, 1924) pp. 38-49. **(Anglice)**
* M. Testuz, *Papyrus Bodmer V: Nativité de Marie* (1958). **(Graece, Francogallice)**
* Constantinus de Tischendorf, *Evangelia apocrypha*. 2a ed. (Lipsiae: H. Mendelssohn, 1876) pp. 1-50 **(Graece)**
****Grand Theft Auto**** *("Vehiculorum Furtus Maximo**",*** saepe brevius ***GTA**)* est ludorum computatralium series a Davy Jones et Mike Dailly excogitata, postea a Dan et Sam Houser, Leslie Benzies et Aaron Garbut. Anno 1997 nata, praecipue apud Scoticum negotium Rockstar North (priore nomine DMA Design) programmata, et a Rockstar Games vulgata est. Seriei titulus evenit a **grand theft auto**, quod e vigilum ore autocineti furtum significat.

Plerumque seriei ludorum fabulae aguntur in fictis ab Americanis regionibus inspiratis urbibus, ut Liberty City, Vice City vel San Andreas, fictis e Novo Eboraco, Miamia, et California meridionali. Primi ludi, duabus mensuris praediti, tribus in urbibus aguntur; alteri autem tribus mensuris praediti in diversis unius urbis locis. 

Series propter violentiam et erotismum controversiam suscitavit.

Series anno 1997 a DMA Design coepta est. Anno 2015 denumerantur sedecim ludi, quorum quattuor extensiones atque pluribus lusoribus episodium. Inter histriones et musicos qui vocem seriei personis praebent sunt Ray Liotta, Burt Reynolds, Dionysius Hopper, Samuel L. Jackson, Debbie Harry, Phil Collins, Axl Rose, et Petrus Fonda. Anno 2012 iam 150 millionum unitatum per orbem terrarum vendita sunt.

Notae
-----

1. ↑  « *GTA*: "Max Clifford made it all happen" GamesIndustry International » in *Gamesindustry.biz* (inspectus 19 Iunii 2013) **(Anglice)**
2. ↑   Orland, Kyle, « *Grand Theft Auto IV* Passes 22M Shipped, Franchise Above 114M », in *Gamasutra*, 14 Septembris 2011 (inspectus 19 Iunii 2013) **(Anglice)**.
3. ↑  « *GTA*: une franchise à 125 millions », in *jeuxvideo.fr*, 28 Novembris 2012 (inspectus 1 Ianuarii 2013) **(Francogallice)**
4. ↑  « Résultats Take Two : 29 millions de *GTA 5* », in *Gamekult*, 30 Octobris 2013.  **(Francogallice)**

Nexus externi
-------------

* Situs officialis **(Anglice)**
* Grand Theft Auto Wiki **(Anglice)**
* Grand Theft Auto Wiki **(Francogallice)**

Nexus interni
-------------

* Grand Theft Auto I
* Grand Theft Auto II
* Grand Theft Auto III
* Grand Theft Auto: San Andreas
* Grand Theft Auto IV
* Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony
* Grand Theft Auto: The Lost and Damned
* Grand Theft Auto V
Evangelium secundum Matthaeum e codice Sinaitico
**Codex Sinaiticus** est veterrima Biblia Sacra codicis in orbe terrarum, in qua Novum Testamentum omne continetur. Medio quarto saeculo exaratus est. Totum manuscriptum lingua palaeograeca manu scriptum est. Novum Testamentum in dialecto Graeca communi scriptum est.

Fragmenta Codicis Sinaitici in quattuor bibliothecis hodie iacent, scilicet: in monasterio Sanctae Catharinae in Sinai (hinc etiam nomen codicis provenit); in Bibliotheca Britannica Londinii; in Bibliotheca Nationali Russica Petropoli; et in Bibliotheca Universitatis Lipsiensis.

Historia
--------

Codex Sinaiticus a pluribus amanuensibus scriptus est. Dicunt scriptores tres vel quattuor fuisse. Propterea quod cuique scriptori suus stilus erat, cognosci potest nonnullos homines opus scripsisse. Quid ad phoneticam textus pertinet, differentiae quoque distinctae diversorum partium manuscripti recognosci possunt.

Nominatus est secundum montem Sinai, ubi monasterium Sanctae Catharinae est. Illud est abbatia, in qua manuscriptum longe iacebat. Saeculo undevicensimo, Constantinus Tischendorf folia fragmentaque ex manuscripto cepit ac publicavit. Manuscripti partem capitalem, quae 347 foliis constituebatur, gubernatio Russica emerat. Anno 1933, Bibliotheca Nationalis Britannica ea emit. Alia quadraginta tria folia in Bibliotheca Universitaria in Lipsia servantur. Sex fragmenta Petroburgi et reliqua in monasterio Sanctae Catharinae sunt.

Die 9 Martii 2005 quattuor institutiones convenerunt et subscripserunt foedus, in quo decretum est e Biblia et toto textu, qui relictus est, pelliculas photographicas ac publicationes facere. Praeterea transcriptio manuscripti completi facienda est.

Inceptum *Codex Sinaiticus*
---------------------------

Quattuor institutionum, quae fragmenta Codicis Sinaitici habebant, volunt facsimile ex codice facere et totum manuscriptum in Interreti publicare. Ut versio virtualis documenti creetur, e paginis pelliculae photographicae factae sunt. Propter sensibilitatem paginarum e pergamento, quae plus quam mille annos natae sunt, methodos specialis applicata est ita ut paginae non laedi possent. Hoc difficillimum erat, quia textus legi posse debebat, et simul species naturalis manuscripti conservanda erat. Supra non licet manuscripta ex uno in altero loco mittere. Tum in quattuor locis diversis e manuscriptis pelliculae photographicae fieri debent.
Ita ex omni pagina imago digitalis magnae qualitatis facta est ita ut omnes paginas cum omnibus particularitatibus spectare possint.

Evangelium Ioannis cum adnotatione marginali

Nexus interni
-------------

* Codex Alexandrinus
* Codex Vaticanus

Nexus externus
--------------

Codex Sinaiticus petropolitanus
* pagina interretialis Proiectus «Codex Sinaiticus»
* Constantin von Tischendorf, *Fragmentum Codicis Friderico-Augustani ex Iesaia et Ieremia* in: *Monumenta sacra inedita* (Leipzig 1855), vol. I, pp. 211 ff.