recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Fori Romani ruinae
**Ruinae** (-arum, *f*.) sunt aedificia quae vel vi bellorum vel aliis causis corrupta sunt aut per se muris et tectis fractis et contusis ruerunt. Et viribus caeli et calamitatibus naturalibus sicut et cursu temporis ruinae fiunt, cum aedificia per annos nec reparantur nec conservabantur nec renovantur.

Ruinas celebres toto orbe reperire possumus: Romae — ut exemplar detur — atque aliis locis antiquis multae sunt. Quae saepe magni momenti scientiae et archaeologiae sunt, quoniam e structura illarum et rebus multis, quae circum illas aut in illis inveniuntur et effodiuntur (e.g. nummi, arma, ossa et cetera) et multum de temporibus, quibus ruinae iam florebant et incolebantur, et de cultibus priscorum populorum discimus.

De ruinis vi bellorum factis
----------------------------

Temporibus nostris, cum potestate bellorum modernorum multa delentur, bombis et magnae partes oppidorum aut urbes totae brevi in ruinas commutari possunt. Etsi annis, quibus bellum mundanum secundum committebatur, multis milibus bombarum urbes maiores et capita nonnulla Europae ruinis sunt affectae.

De urbibus totis in ruinas commutatis
-------------------------------------

Ruinae tempore consumptae
Cum oppida nonnulla, inter quae imprimis Pompeios et Herculaneum memoranda habemus, igne et cinere Vesuvii montis concremata et tota obruta sint, reliquias illorum antiquitatis investigatores effodiunt. Sic nobis sunt conservata, quae aliter cursu milium duorum fere annorum peritura fuisse intellegimus. Quamquam non negemus eam calamitatem, de qua praeter auctores alios iam Plinius Secundus (*ep.* VI,16 et VI,20) nobis narravit, detrimentum et damnum maximum fuisse, antiquitatis investigatoribus ea est fautum, nam ruina eius modi prohibitum est, ne multa aedificia et muri et aliae res ruerent et solo aequarentur. Cinere et pulvere remoto nunc ruinas restauratas conspectare possumus.

De Roma antiqua
---------------

Ruinae industriae
Multae magnaeque structurae antiquae ruinarum similes totam per Romam stratae sunt, quarum paucae hodie videri possunt. Maxima pars reliquiarum adhuc sub urbe moderna non efossa iacet ibique veri similiter manebit. Aedificia nonnulla partim integra (Pantheon hic est commemorandum) partim deleta et in ruinas maximae magnitudinis commutata (quis ignoret Colosseum illud amphitheatrum Flavium praeclarissimum) Romae spectari possunt. Quae ad spectanda quotannis milia hominum Romam veniunt.

Bibliographia
-------------

* Tim Edensor, *Industrial Ruins: Space, Aesthetics and Materiality*. Londinii: Berg, 2005
* Robert Ginsberg, *The Aesthetics of Ruins*. Amstelodami: Rodopi, 2004
* Simon O'Corra, *France in Ruins, Buildings in Decay*. Londinii, 2011. ISBN 978-1-906137-23-6
* Núria Perpinyà, *Ruins, Nostalgia and Ugliness. Five Romantic perceptions of the Middle Ages and a spoonful of Game of Thrones and Avant-garde oddity*. Berolini: Logos, 2014. ISBN 978-3-8325-3794-4
* Christopher Woodward, *In Ruins*. Londinii: Vintage, 2002
**Ceolfridus** (\* anno 630 sive 642; † die 29 Septembris 716 Andematuni, in Burgundia) fuit sanctus Francogallus et abbas in Wearmouth et Jarrow. Festum suum die 29 Septembris celebratur.

Ceolfridus 18 annos natus in coetum monachorum Benedictorum monasterii Inhrypensis receptus est et secundum studium decem annorum a Wilfrido Eboracensi sacerdos consecratus est. Benedictus Episcopus eum primo priorem monasterii Wearmouth, et postea abbatem monasterii Jarrow fecit. Post mortem Benedicti anno 690 Ceolfridus successor eius missionarius factus est. Bibliothecas monasteriorum suorum auxit. Ita codex pretiosus Vulgatae, Codex Amiatinus, ab eo Romam fertur. Senex officia sua deposuit et Romam iter fecit, sed in media via obiit. 

Ceolfridus Andematuni sepultus est. Reliquiae suae primo in Jarrow et tempore occupationis Danorum in Glestingaburgem translatae sunt.

Nexus externi
-------------

* Friedrich Wilhelm Bautz, "CEOLFRID, Abt von Jarrow und Wearmouth" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1)  col. 969 **(Theodisce)**

Notae
-----

1. 1 2   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
Carolus Churchill, irrisor
**Carolus** vulgo *Charles* **Churchill** (natus mense Februario 1731 Westmonasterii, mortuus die 4 Novembris 1765 Gesoriaci) poeta Anglicus fuit.

Vita
----

Filius theologi post ludos Westmonasterienses ad universitatem Oxoniensem inmatriculatus est. Revera propter matrimonia praecocia studere ibi non licuit. Patre mortuo successor in evangelio praedicando factus est. 

Postquam insipienter agens aes alienum fecit, ad victus comparandos saturas pangere coepit. Primae autem (»The bard«) editor inveniri non potuit, cum altera praetitulata »Rosciad« (1761) in lucem proferretur. Ibi omnes histriones, Davido Garrick salvo, ludibrio habentur. Facile Alexandri Pope opus »Dunciad« aequavit. Et Pope et Druydenium imitari in animo fuit. Itaque crevit fama Caroli multam pecuniam litteris facturi. Insolentia corruptus divortium fecit et effrenate immodiceque vixit. De crimine politico suspectus in Franciam se confugit ubi mox naturae concessit.

Ecce saturae porro observandae: »Apology to the critical reviewers« (in recensentes nimis criticos), »The ghost«, »The farewell«, »The conference«, »The author« et »The prophecy of famine« (quomodo administer Ioannes Stuart regem Georgium III moverit).

Opuscula bona esse dicuntur, si ad personam pertinent. Si quid generatim cum sale tractetur, languida sunt. Prima omnium operum collectio edita est anno 1763 sub titulo »Works«, vita eius Londinii anno 1804 in aedibus Aldine edita describebatur.

Nexus externi
-------------

* vita in Encylopaedia Britannica (1911)
* Vicifons
* opera apud Gutenberg.org
Wikidata Galicia (urbs)
Res apud Vicidata repertae:Galicia (urbs): insigneGalicia (urbs): insigne
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 49°6′46″N 24°43′18″E  
*Numerus incolarum*: 6 196  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Галич
**Gestio**

*Procuratio superior*: Ivano-Frankivsk Raion  

**Geographia**

*Superficies*: 24.67 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Krylos  

*Vide etiam paginam discretivam:* Galicia (discretiva)

**Galicia**, saepius **Halicia** (Ucrainice *Галич*, *Halych*/*Halyč*, Polonice *Halicz*) est urbs in Ucraina ad ripam Tyrae fluminis sita, nunc in regione Ivano-Frankivskensi, medio aevo ducatus Galiciensis caput; ab eo et Galicia regio nomen habet. Incolas 6155 habuit (anno 2021). Est in urbe statio ferriviae a Leopoli ad Czernovicum ducentis.

Historia
--------

Anno 1138 Galicia in Chronica Hypatii primum memorata est. Saeculis XII–XIV caput ducatus sui iuris. Daniel Romani filius dux Galiciensis etiam regis ("rex Russiae Galiciae et Ladimiriae") titulum ab Innocentio V pontifice Romano anno 1254 accepit. Ab anno 1392 Galicia Polonica facta est. Saeculo quinto decimo sedes archiepiscopalis ritus Latini Halicia Leopolim translata est. Ab anno 1772 in regno Galiciae et Lodomeriae Austriaco. 

Castelli Galiciensis saeculi XIV reliquiae

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. II, p. 122. Necnon *Galecia, Galicz, Galitia, Galitz, Galitza*.
2. 1 2  "**Halicia** paucis post annis metropolitana sede, Leopolim delata" *Officia propria dioecesium Poloniae, Pars prior* (Marietti 1965): d. 21 Apr. In Dedicatione basilicae metropolitanae Leopoliensis, ad mat. le. iv, circa medium; p. 25.
3. ↑  "Cui ad **Haliciam** Ungarorum turmae specie gratulandi occurrentes" Pastorius, J. (1642) *Flori Polonici Seu Polonicæ Historiæ Epitome Nova.* Apud F. Hegerum lege hic
4. ↑  "**Halicia**, Halicz oppidum et castrum" Żebrowski, T. (1887) *Index nominum personarum, locorum etc, quae in quinque tomis Historiae Polonicae Joannis Dlugossii occurrunt.* Cracoviae: Czas lege hic, p. XL
5. ↑  "**Halicia** urbs, a qua deinde dictum fuit Haliciae Regnum" Praetorius, M. (1689) *Orbis Gothici Liber II.* Typis Monasterii Olivensis lege hic p. 224

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Galiciam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 49°6′46″N 24°43′18″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Amici amicaeque ex cupa balnearia voluptatem capiunt.
**Cupa balnearia** est dolium vel amplum vas ligneum, quod ad balneum subdiale confectum est. Cupae balneariae coniungi solet caminus lignis calefactus, quo calor aquae idoneus sustineatur.

Simplicissimae cupae balneariae ex tabulis iuxta alias conligatis, quae chalybaeorum vinculorum amplexu continentur, fabricatae sunt. Tabulae diversarum materiarum adhiberi possunt. In Finnia saepissime tabulae pineae aut abiegnae caloris aestu pertractatae adhibentur.

Usus cupae balneariae artem hygienicam poscit, nam optima temperatura aquae 37 Celsii graduum etiam quam aptissima ad incrementum bacteriorum est. At cupa balnearia ad otiandum, non ad lavandum, designata est. Itaque balneatoribus respiciendum est, ut cutem a squalore purgent, antequam in cupam conscendant. Post usum expedit aquam balneariam mutare, aut aquam bacteriocidis chemicis purgare.

Cupa balnearia translaticia — dissimilis balneo quod in nonnullis linguis *jacuzzi* appellatur — bullis caret. Sola utensilia additicia sunt scamna inaedificata, nec non caminus ad calefaciendam aquam instructus.

Bibliographia
-------------

* Hyvärinen, Hanna (2009) Puhtaana paljuun ja takaisin. ('Purus ito in labrum et retro'). *Aamulehti*, die 18 Iunii.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

| Res novae velutinae |
| --- |
| Annus: | 17 Novembris anno 1989 - 29 Decembris eodem anno |
| Locus: | Res publica Bohemoslovaca socialistica |
| Fortuna: | - Casus regiminis communistici in Bohemoslovacia |

**Res novae velutinae** (Bohemice *Samotová revoluce*, Slovace *nežná revolúcia*) fuit aetas mutationum politicarum in terra Bohemoslovaca anno 1989 exeunte, quae ad extremum casum regiminis communistici atque transitionem civitatis ad democratiam adduxerunt. Hae mutationes etiam dissolutione regiminum orientalium ab Unione Sovietica rectarum et indignatione crescenti plurrimorum civium situationis? politicae oeconomicaeque causa valde acceleratae sunt.

Exceptis eventibus 17 Novembris, cum a militibus securitatis publicae demonstrantes oppugnati fuissent, res novae vi non utebantur neque unica vita amissa est. Propter indolem non violentam "res novae velutinae" nominantur. Quamquam assumptio potestatis sine usu violentiae facta est, mutationes sociales magnae consecuti sunt.

Quis primus nomine "rerum novarum velutinarum" usus sit, non liquet. Sententia Petri Pithart, terminus primum a relatoribus peregrinis adhibitus est. Deinde huius vocabuli significatio et aliis rebus novis, cum potestas sine violentia assumpta essst, attributa est. Etiam adhibetur, verbi gratia, pro rebys novis Georgiae, quae inter res novas coloratas saepius numerantur.

Notae
-----

1. ↑  De adiectivo: Ioannis Lindley *An Introduction to Botany*, vol. II, Londinii 1848, pp. 364; M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *бархатистый*.
2. ↑   - Pithart: Nebyla to revoluce, ale předání moci.
Prospectus variorum paradigmatum programmandi secundum Petrum Van Roy. Tabula Anglice signata.
**Paradigma programmandi** est primus programaturae computatralis modus, qui est pro ratione structurae et elementorum programmatum computatralium aedificandorum. Facultates et modi variarum linguarum programmandi secundum sua sustenta programmandi paradigmata definiuntur; nonnullae autem linguae programmandi designantur ut solum unum paradigma sequantur, cum aliae pluria paradigmata sequuntur.

Inter paradigmata programmandi quae saepe distinguuntur sunt programmata imperativa, declarativa, functionalia, ad res directa, operandi, logica, et symbolica. Programmatura in variis paradigmatibus modis variis videri exstruique potest; exempli gratia, programma in programmatura ad res directa est congeries rerum quae modis aperte definitis inter se agunt, sed computatrum in programmatura declarativa solum quod quaestio sit, non rationem solvendi, docetur.

Nexus interni
-------------

* Dominium programmandi
* C++
* Lingua descriptionis architecturae
* Lisp
* Perl
* Programmatura ordinata
* Python

Notae
-----

1. ↑  Van Roy 2009.
2. ↑  Nørmark 2011.
3. ↑  Coenen 1999.
4. ↑  Covington 2010.

Bibliographia
-------------

* Coenen, frans. 1999. *Characteristics of declarative programming languages.* cgi.csc.liv.ac.uk, 1 Octobris.
* Covington, Michael A. 2010. *CSCI/ARTI 4540/6540: First Lecture on Symbolic Programming and LISP.* University of Georgia, 23 Augusti. PDF.
* Nørmark, Kurt. 2011. *Overview of the four main programming paradigms.* Aalborg University, 9 Maii.
* Van Roy, Peter. 2009. *Programming Paradigms for Dummies: What Every Programmer Should Know.* info.ucl.ac.be, 12 Maii. PDF.

Nexus externi
-------------

* "Classification of the principal programming paradigms," www.info.ucl.ac.be
* "How programming paradigms evolve and get adopted?" www.janeve.me
Statua Hemiunu in Museo Pelizaeo, Hildeshiae in Germania. Pedes in columnis notarum hieroglyphicarum requiescunt, flavo, rubro, fusco, nigro picti.
**Hemiunu** (fl. 2570 a.C.n.) fuit architectus Magnae Pyramidis Gizensis in Aegypto sitae.

Vita
----

|  |
| --- |
| Scriptura hieroglyphicanominis *Hemiunu.* |

Hemiunu fuit filius Principis Nefermaat et Itet uxoris, nepos Sneferu, et cognatus Cheopis, pharaonis Regni Veteris. Hemiunui erant tres sorores et multi fratres. 

Ille in sepulcro describitur princeps hereditarius, comes, *sealer*? regis Aegypti Inferioris (*jrj-pat HAtj-a xtmw-bjtj*); in statua praeterea in eius serdab inventa (et nunc Hildesiae visa), ei sunt tituli "filius corporis regis, iudex principalis et vezirus, maximus ex Domu Thoth" (*sA nswt n XT=f tAjtj sAb TAtj wr djw pr-DHwtj*). Vezirus successit Kanefer, patruum et patrem Nefermaat.

Sepulcrum
---------

Hemiunu sepulcrum, prope pyramidem Cheopis iacens, caelaturas suae effigiei continet. Nonnulli lapides suae mastabae diebus notantur, quae ad imperium Cheopis spectant. Sua statua in Museo Pelizaeo Hildesiae in Germania videri potest.

Notae
-----

1. ↑  De Camp, p. 35.
2. ↑  Shaw, p. 89.
3. 1 2  Arnold, p. 107.
4. ↑  Pagina de G 4000, sepulcro Hemiunu, apud gizapyramids.org.
5. ↑  Cambridge, p. 166
6. ↑  Strudwick, p. 157.
7. ↑  Tiradritti, p. 13.

Bibliographia
-------------

* Arnold, Dieter. 2002. *The Encyclopaedia of Ancient Egyptian Architecture.* I. B. Tauris.
* *Cambridge Ancient History.* 2000. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
* De Camp, Lyon Sprague, et Catherine Crook De Camp. 1964. *Ancient Ruins and Archaeology.* Novi Eboraci: Doubleday.
* Shaw, Ian. 2003. *The Oxford History of Ancient Egypt.* Oxoniae: Oxford University Press.
* Strudwick, Nigel C. 2005. *Texts from the Pyramid.* SBL.
* Tiradritti, Francesco. 2002. *Arte egizia.* Giunti.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hemiunu** spectant. |
Sceleti vertebratorum: 1, *Homo sapiens*; 2, calva hominis; 3, *Australopithecus*; 4, *Homo neanderthalensis*; 5, *Pan troglodytes*; 6, *Papio hamadryas*; 7, *Rhinopithecus roxellanae*; 8, *Gorilla*; 9, *Sus scrofa*; 10, *Bos taurus*; 11, *Leo*; 12, *Lupus*; 13, *Equus*; 14, *Elephas*; 15, *Capra*; 16, *Hippotamus*; 17, *Camelus*; 18, *Macropus giganteus*; 19, *Damaliscus korrigum*; 20, *Odobenus rosmarus*; 21, Chiroptera; 22, *Cetus*; 23, *Accipiter*; 24, *Psittacus*; 25, *Gallus*; 26, calva galli; 27, *Ramphastus sulfuratus*; 28, *Casuarius casuarius*; 29, Sphenisciformes; 30, *Grus*; 31, *Sharivopteryx*; 32, *Natrix*; 33, Viperidae; 34, *Boa constrictor*; 35, *Crocodylus*; 36, Lacertilia; 37, *Testudo*; 38, *Rana*; 39, *Salamandra*; 40, *Perca* fluviatilis; 41, *Acipenser*; 42, *Balistoides viridescens*; 43, Rajiformes; 44, *Polypterus.***Sceletus** (ab adiectivo Graeco σκελετός 'siccatus'), vel in vocabulario anatomico **sceletum,** est in lingua communi durum systema in corpore vertebratorum, super quod musculi, ligamenta, et cutis tenduntur. In biologia et palaeontologia alia systemata functionem similem habentia etiam sceleta nominantur.

Sceletus (endosceletus) Vertebratorum
-------------------------------------

Sceletus in vertebratis aut ossibus, aut in chondrichtyibus cartilagine fit. In sceleto *Hominis sapientis,* adultis 206 ossa esse solent, multo minora quam infantulis. Talis sceletus internus etiam endosceletus vocatur. 

In arte, sceletus, vel adeo calva sola, mortem saepe significat.

Exosceleta invertebratorum
--------------------------

In vocabulario biologico nomine sceletorum comprehenduntur etiam exosceleta et sceleta hydraulica. Exosceletum est tegumen rigidum nonnullorum invertebratorum (ut puta Arthropodorum, Molluscorum vel Brachiopodorum), nullum os continens, sed e chitino vel calcii carbonate consitutum, quod omnia viscera continet. Sceleta hydraulica (Anglice *fluid skeletons*) sunt partes corporis quae cum liquido aliquo repleantur, comprimi nequeunt.

Nexus interni
-------------

* Systema skeletale hominis
* Cranium
* Exosceletus

Notae
-----

1. ↑  Apul. *Apol.* 61 (semel); 63 (quater).
2. ↑  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok,* editio secunda (2009).
3. ↑  Kraus, L. A. (1844), *Kritisch-etymologisches medicinisches Lexikon,* editio 3 (Gottingae: Verlag der Deuerlich- und Dieterichschen Buchhandlung). Ibidem etiam scriptione graecissanti *sceleton.*
4. ↑  Valentine, J.W. (2004) *On the origin of phyla.* Chicago University Press. ISBN 0-226-84548-6

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **sceletum** spectant. |
**Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

Wikidata Guido Ritchie
Res apud Vicidata repertae:Guido Ritchie: imagoGuido Ritchie: imago
*Nativitas*: 10 Septembris 1968; Hatfeldia  
*Patria*: Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: Dispositor cinematographicus, film producer, scriptor scaenicus, conductor, judoka, director  

**Familia**

*Genitores*: John Vivian Ritchie; Amber Mary Parkinson  
*Coniunx*: Jacqui Ainsley  
*Proles*: David Banda, Rochus Ritchie, unknown son Ritchie  

**Memoria**

*Laurae*: Edgar Awards, Golden Raspberry Award for Worst Picture, Golden Raspberry Award for Worst Director  

**Guido Ritchie** (Anglice plene *Guy Stuart Ritchie,* natus Hatfeldiae in oppido Hertfordiensi die 10 Septembris 1968) est dispositor cinematographicus Anglicus.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Guidonem Ritchie** spectant. |
Wikidata Sluca
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Ruthenia Alba  
*Locus*: 53°1′0″N 27°33′0″E  
*Numerus incolarum*: 60 376  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Слуцк
**Gestio**

*Procuratio superior*: Sluck District  

**Geographia**

*Superficies*: 24.6 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Serpuchovia, Smolyan  

**Sluca** (Albaruthenice *Слуцк*) est urbs regionis Minscensis Rutheniae Albae. Incolas 61 396 habuit anno 2021.

Historia
--------

Sluca ad annum 1116 primum in chronica Nestoris memoratur. Ducatus Turoviensis pars erat et saeculo XII caput ducatus Slucensis sui iuris. A saeculo XIV in iure Magni ducatus Lituaniae. Evangelium Slucense a duce Slucensi Georgio hic anno 1582 scriptum est. A Tatarus Tauricis aliquoties obsidebatur. Radivillorum possessio ab anno 1612 Sluca erat, qui arcem novam construxerunt. Ab anno 1795 in Imperio Russico; oppidulum Iudaeorum erat; anno 1897 e 14 milibus incolarum 10 milia Iudaei fuerunt.

Mercatus Slucensis annis vicesimis saeculi XX

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Iacobi Hofmanni *Lexicon universale*, vol. II, p. 834.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 53°1′0″N 27°33′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Rudolphus Schwanitz
Res apud Vicidata repertae:Rudolphus Schwanitz: imagoRudolphus Schwanitz: imago
*Nativitas*: 2 Aprilis 1959; Gerapolis  
*Patria*: Germania, Res publica Democratica Germanica  

**Officium**

*Officium*: legatus Dietae Foederalis Germaniae, member of the Volkskammer, Parliamentary Secretary in Germany, Federal Government Commissioner for the New Federal States of Germany, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae, legatus Dietae Foederalis Germaniae  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Factio socialis democratica Germaniae, New Forum  

Rudolphus Schwanitz anno 1990
**Rudolphus** (Theod. *Rolf*) **Schwanitz** (natus die 2 Aprilis 1959 Gerae/Thuringia) vir publicus Theodiscus ac sodalis factionis SPD est.

Iuventus et munus
-----------------

Schwanitz Gothae et Erfordiae (tum ad RPDG pertinentium) scholas frequentavit ac testimonium maturitatis accepit. Deinde Ienae oeconomiae et Berolini iurisprudentiae studebat. Deinde Cygneae assistens scientificus operam dedit.

Cursus honorum
--------------

Schwanitz anno 1989 ad societatem "Neues Forum" (Forum Novum) accessit, quod contra dictaturam communisticam factionis SED certavit. Eodem anno ad factionem socialem democraticam RPDG transiit et anno 1990 legatus ad Cameram Popularem RDG electus est. Die 3 Octobris eiusdem anni, post consociationem duarum civitatum Germaniae factam, legatus Dietae Foederalis Germaniae nominatus est et ad hunc diem iterum atque iterum electus est. Annis 1993 - 2010 praeses vicarius suae factionis in Saxonia erat et 1998 - 2003 administer statalis apud Cancellarium Foederalem Gerhardum Schröder fuit. Angela Merkel cancellaria facta Schwanitz secretarius statalis in Administerio Foederali Salutis Publicae erat. Anno 2009 consilium ministrorum reliquit. Anno 2013 non iam candidatus Dietae Foederalis erat.

Consilia
--------

Schwanitz fautor acer Atheismi est et pro iuribus aequalibus Atheistum certat.

Nexus externi
-------------

* Pagina personalis (lingua Theodisca)
* Pagina Laicistorum in factione SPD (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis (lingua Theodisca)
2. ↑  FAZ.net 25 Ianuarii 2013
3. ↑  Colloqium cum Schwanitz in statione radiophonica Deutschlandradio Kultur (lingua Theodisca)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Statio Kiotoensis anno 2013.
**Statio Kiotoensis** (Iaponice 京都駅, *Kyōto-eki*) est statio ferriviaria in regione Shimogyo provinciae Kyoti in Iaponia. Qua commercia ferriviaria? JR West, JR Central, et Kintetsu operantur. Cereos electricos in latere exteriori habet quae nocte illuminantur.

Historia stationis
------------------

Statio Kiotoensis, primum anno 1877 in populari sui temporis architectura aedificata, die 20 Decembris eiusdem anni aperta est. Anno autem 1997, novum stationis aedificium aedificatum est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stationem Kiotoensem** spectant (Kyoto\_Station, Kyoto Station). |

* De Statione Kiotoensi in JR Central, situ interretiali **(Iaponice)**
* De Statione Kiotoensi in Kyoto Travel, situ interretiali **(Iaponice)**
Sinus Thermaicus a satellite artificiali visus.
Sinus Thermaicus prope Neam Mudaniam.
**Sinus Thermaicus** vel **Sinus Thermaeus** (Graece Θερμαϊκὸς Κόλπος) pars est Aegaei septentrionalis. Inter Chalcidicem paeninsulam et orientale Graeciae continentis litus (id est praefecturas Pieriam, Emathiam, et Larissam cum Olympo) situs est. Nomen a *Therma* urbe antica derivatur, quae ad sinus litus olim iacebat. In Sinum Thermaicum effunduntur quattuor flumina: Haliacmon, Lydias, Axius, Echedorus.

Sinus Thermaicus vadosus est. Multis sedimentis a fluminibus in mare translatis non locus altissimus quidem inter Pallene (hodie *Cassandra*) et Pieriam situs plus quam 200 metra depressus est. Mare prope Thessalonicam et ante ostium Haliacmonis ac Lydias fluminum maxime 30 metra altum est.

Ab antiquitate, litus valde mutabatur. Pella urbs anno 500 a.C.n. Sinui Thermaico adiacebat. Sedimentis fluminum boreo-occidentalis sinus pars primo lacuna, postea terra continens facta est. Inde litus inter annum 500 a.C.n. usque ad annum 1960 80 chiliometra praecessit.

Tempore recentiore mare reverti videtur: ab anno 1960 usque ad annum 1999, litus singulis annis usque ad 10 centimetra redibat. Postquam anno 1969 venti impetu mare intumuit litusque multis cum domibus fluctibus obrutum est, moles aedificata est. Tamen hieme 1979–1980 locus *Calochorium* inundatus est.

Notae
-----

1. ↑  Plinius, naturalis historia 4,36 et Mela 2,3,1.
2. ↑  Tacitus, Annales 5,10.
3. ↑  Graece Ἐχείδωρος; Neograece Γαλλικός.
4. ↑  S. Poulos et alii (1994), "Deltaic Progradation in Thermaikos Bay, Northern Greece and Its Socio-Economic Implications," *Ocean and Coastal Management* 22: 229–47.
5. ↑  Herodotus VII, 123–24.
6. ↑  Stathis C. Stiros (2001), "Subsidence of the Thessaloniki (Northern Greece) Coastal Plain, 1960–1999," *Engineering Geology* 61: 243–56.
7. ↑  Ibidem.

Bibliographia
-------------

* Eumorphopulos, Leonidas (1963). *Veränderungen des Golfes von Thessaloniki*, in: Geographica Helvetica, 18 (1963), 269 ss. ([in interrete])

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sinum Thermaicum** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 40°25′18″N 22°44′59″E • *GeoNames* • Pleiades |
Crater Patomensis
**Planities montana Patomensis** (Russice Патомское нагорье) est planities montana in Siberia Orientali; maior planitiei montanae Patomensis pars in regione Ircutensi, minor in territorio Transbaicalico sita est. Divortium aquarum Lenae, Vitimi et Tscharae (Olecmae accolae) est; a Lena de planitie elata Lenensi (*Lenskoie plato*) separatur; a Vitimo de planitiebus montanis Baicalensi Boreali et Palmaria, a Tschara de planitie elevata Olecmae et Tscharae. Patoma Maior et Patoma Minor in planitiei Patomensi oriuntur.

Altitudo media a 1200 ad 1300 m est. Punctum altissimum sine nomine 1924 m altum, coordinata 58°25′14″N 116°46′12″E﻿ / ﻿58.42056°N 116.77°E﻿ / 58.42056; 116.77 habet; mons notus Longdor 1771 m altus ad 58°25′14″N 116°46′12″E﻿ / ﻿58.42056°N 116.77°E﻿ / 58.42056; 116.77 situs est. Crater Patomensis, formatio originis non satis clarae, in planitiei situs est.

Taiga laricina planitiem operit; locis altioribus tundra montana patet.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Патомское нагорье*..

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°0′0″N 115°0′0″E, 59°20′0″N 116°20′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Wikidata Anscharius Aguad
Res apud Vicidata repertae:Anscharius Aguad: imagoAnscharius Aguad: imago
*Nativitas*: 7 Maii 1950; Corduba  
*Patria*: Argentina  

**Officium**

*Officium*: member of the Argentine Chamber of Deputies, Minister of Defence, Minister of Communication of Argentina  
*Munus*: politicus, Causidicus  

**Consociatio**

*Factio*: Radical Civic Union  

**Anscharius Aguad**, vulgo plene *Oscar Raúl Aguad Beily* (Cordubae in Argentina natus die 7 Maii 1950) est iuris consultus et politicus.

Filius tabernarii qui instrumenta musica tabulasque pictas venditabat, Anscharius Aguad alumnus est universitatis nationalis Cordubensis ubi iuribus studuit. Adiutor operam dedit iuxta Iosephum Severo Caballero Cordubensem qui princeps erat curiae supremae ab anno 1983 usque in 1990 iussu praesidis Radulphus Alfonsín. Aguad postea Cordubae et in urbe Corrientes apud regimina urbana et provincialia meruit, sed a die 10 Decembris 2005 annos decem legatus est camerae deputatorum nationalium pro provincia Cordubensi. Die 10 Decembris 2015 minister a communicationibus, deinde a die 17 Iulii 2017 minister a munitione factus est, praeside Mauritio Macri.

Bibliographia
-------------

* "Un fiel servidor" in *Página 12* (11 Iulii 2017)
* "El milico" in *Página 12* (7 Augusti 2011)

Ministri munitionis Argentinenses (1983–)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Radulphus Borrás 1983 • Rochus Carranza 1985 • Germanus López 1986 • Horatius Jaunarena 1986 • Italus Luder 1989 • Humbertus Romero 1990 • Guido Di Tella 1991 • Antonius Erman González 1991 • Anscharius Camilión 1993 • Georgius Domínguez 1996 • Ricardus López Murphy 1999 • Horatius Jaunarena 2001 • Iosephus Pampuro 2003 • Nilda Garré 2005 • Arthurus Puricelli 2010 • Augustinus Rossi 2013 • Iulius Martínez 2015 • Anscharius Aguad 2017 • Augustinus Rossi 2019 • Georgius Taiana 2021 • Ludovicus Petri 2023
*Opus geopoliticum**Capsae cognatae:* Praesides Argentinae |
|  |
**Decasyllabus** (de Graecis δέκα, 'decem' + συλλαβή, 'syllaba') est versus decem syllabis compositus.

In versificatione classica syllabometrica vel Aeolica, ubi syllabae numerabantur, sed unaquaeque quantitatem definitam habebat, aliquot versus "decasyllabi" nominantur, ut decasyllabus Alcaicus.

In versificatione syllabica decasyllabus saepe invenitur. Notior est decasyllabus Francogallicus, qui poeseos epicae popularis versus principalis fuit; et *Cantilena de Rolando* decasyllabo composita est, et alia permulta carmina epica usque ad saeculum XVI; saeculo XVII versum Alexandrinum poetae praetulerunt. Sed interdum et postea decasyllabus in usu erat, ut in *Cimetière marin* (*Sepulchretum maritimum*), Pauli Valéry carmine laudato.

Caesuram post syllabam quartam decasyllabus Francogallicus habet, ut in partes impares versus dividitur:

Carles li reis, | nostre emperere magnes
Set anz tuz pleins | ad estet en Espaigne...
(*Cantilena de Rolando*)
Etiam in poesi Serbica populari decasyllabus versus carminum epicorum principalis est. Decasyllabus Serbicus caesuram post syllabam quartam habens "asymmetricus" nominatur, sed saepius caesura post quintam syllabam ponitur ("decasyllabus symmetricus, *симетрични десетерац*").

Decasyllabus poesis epicae Lusitanae versus solitus est, saepe sine rimis; sed *Lusiadae* Camonii octavis decasyllabicis compositae sunt.

In poesi Italiana, Hispanica, Polonica, Dacoromanica decasyllabus in usu est.

Cum in versificationem syllabotonicam decasyllabus transponitur, saepius quinarius iambicus (iambus quinque pedum) fit. ut in *Fabulis Cantuariensibus* Galfridi Chaucer, versum epicum Francοngallicum imitantis.

Fontes
------

* Jacques Charpentreau, *Dictionnaire de la poésie française*, Lutetiae, Fayard, 2006.
* *Treccani*
* *Enciclopedia Italiana*
**Comparatio** in arte grammatica est gradatio adiectivorum vel adverbiorum, qua vis eorum augetur.

Comparationis gradus sunt tres:

* positivus, ut *doctus*,
* comparativus, ut *doctior*,
* superlativus, ut *doctissimus*.

E nominibus comparantur appellativa dumtaxat qualitatem aut quantitatem significantia, id est adiectiva. Praeterea nulla pars orationis comparatur nisi adverbium.

Comparativus gradus ablativo sine praepositione servit (velut *doctior illo*) aut adhibent particulam *quam* (velut *doctior quam ille*). Absente aliqua re comparanda comparativus adiectivi vel adverbii vim aliquantulum supra modum auctam aut etiam nimiam vim exprimere potest.

Superlativus genetivo tantum plurali servit (velut *doctissimus poetarum*). Absente aliqua re comparanda superlativus vim adiectivi vel adverbii effert, unde et *elativus* dicitur.

Fontes
------

* Aelius Donatus, *Ars minor*, sub nominibus et adverbiis.

Nexus externus
--------------

* Donatus de nomine

| Partes orationis |
| --- |
| (Nomen) substantivum | (Nomen) adiectivum | Nomen numerale | Pronomen | Articulus | Verbum (temporale) | Adverbium | Participium | Coniunctio | Praepositio | Interiectio | (Particula) |
| Nomen adiectivum |
| Declinationes adiectivorum |
| **Numerus:** Singularis | Pluralis | Dualis |
| **Casus:** Nominativus | Genetivus | Dativus | Accusativus | Vocativus | Ablativus | Locativus |
| **Gradus comparationis:** Positivus | Comparativus | Superlativus |
Sepulcrum Alfredi Andersch et uxoris.
**Alfredus Andersch** (natus Monaci die 4 Februarii 1914; mortuus in Berzona/Locarni districtus Helvetiae die 21 Februarii 1980) fuit scriptor Germanicus. Magnam auctoritatem in litteris Theodiscis post secundum bellum mundanum confectis habuit.

Vita
----

Filius praefecti cuiusdam, duodeviginti annos natus praeses factus est Unionis Communisticae Bavariae Meridionalis, quam ob rem anno 1933 in castris carceralibus Dachani menses tres degere debuit. Inde ab anno 1940 stipendia merebatur. Anno 1944, contubernalibus desertis, ab Americanis captus est. Annis inter 1945 et 1946 operam assistens in diario "Münchener Neueste Zeitung" conscribendo dabat. Annis inter 1946 et 1947 una cum Ioanne Varnerio Richter periodicum *Der Ruf* edidit. Inter prima membra associationis litterariae "Gruppe 47" fuit et tamquam homo radiophonicus (anno 1948 excogitavit et moderabatur emissiones vespertinas "Abendstudio" stationis radiophonicae Francofurti) praeconium efficax de litteris Germanicis postbellicis fovendis faciebat. Dramatibus radiophonicis commentariisque scientificis praesertim excellebat, primo Francofurti postea Stutgardiae. Anno 1958, Germaniam relinquens Helvetiam petivit.

Opera
-----

Magni momenti apud Andersch est libertas homini sine condicionibus concedenda. Quae autem haud raro solum cum fuga attingi potest. Personas eius operum in margine societatis vivere accidit. Narratio autobiographica praetitulata *Die Kirschen der Freiheit* (1952) de Andersch communista et desertore agitur. In mythistoria cum titulo *Sansibar oder der letzte Grund* (1957) transfugae varii praesentantur: relicturi fuerunt aut Germaniam Nazisticam aut dogmata Communismi aut urbis Rerik angustias. De ista fabula Milesia pelliculam fecit anno 1987 Bernardus Wicki. Nova variatio thematum in mythistoria praetitulata *Die Rote* (1960) invenitur. Anno 1967 scripsit mythistoriam *Ephraim*, in qua Iudaei vagantes solitudinem patrioticam politicamque Alfredi Andersch produnt.

Sed opus maximi momenti *Winterspelt* vocatur (1974), conventus ducum militarium ante Arduennae expeditionem. Praefecti ante pugnam argumentis diversis politice pensatis de pugna facienda certant.

Fabulas multas scripsit praeter mythistorias, quae his voluminibus insunt:

* Geister und Leute (1958)
* Ein Liebhaber des Halbschattens (1963)
* Tochter (1970)
* Mein Verschwinden in Providence (1971)
* Der Vater eines Mörders (1980; de patre Henrici Himmler)
* Flucht in Etrurien (1981)

Insuper mentio facienda est de lyricis quibusdam (*Empört Euch, der Himmel ist blau*, 1977), fabulis docentibus (*Die Blindheit des Kunstwerks*, 1965, *Öffentlicher Brief an einen sowjetischen Schriftsteller, das Überholte betreffend*, 1977) et de itinerariis (*Wanderungen im Norden*, 1962, *Hohe Breitengrade*, 1969, *Norden, Süden, rechts und links*, 1972, *Einmal wirklich leben. Tagebuch in Briefen*, 1985).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Alfredum Andersch** spectant. |

* De vita.
* Nexus apud DDB.
* De notis Winfridi Georgio Sebald in scriptorem Andersch consideratio.
**Carmen Limericum** (Anglice: *limerick*) est genus artis poeticae, quo de rebus venereis saepius lascivitur cum satura, pupulum factum est a Eduardo Lear.

Omnia limerica quinque versus habent, rimae systematis a-a-b-b-a. 

Versus I, II et V tres, III et IV duos pedes habent. In plurimis limericis, pedes sunt anapaesti; videlicet, componuntur omnia duabus syllabis lenibus, tum una syllaba forti.

Magna copia limericorum scribendorum:

* Dictionario Oxoniensis Linguae Anglicae in Forma Limericorum

Explanatio numerorum altera
---------------------------

Constat limericum, siquod Latinis versibus componatur, in carminibus generis lyrici esse numerandum. Cuius quasi fundamentum versus esse Pherecrateus videtur. Stropha limerica ex duobus versibus Pherecrateis dactylo singulo post basin Aeolicam interposito acephalis, duobus versibus Pherecrateis acephalis catalecticis, uno versu Pherecrateo dactylo singulo post basin Aeolicam interposito acephalo constat (2 ^pherda, 2 ^pher^, ^pherda). Versuum autem tam primi, alterius, extremi quam tertii quartique syllabas extremas consonare oportet.

Exempla
-------

### Limericum Thomae Aquinatis

Thomas Aquinas primus inventor limerici fuisse, sed rudioris, videtur:

Sit vitiorum meorum evacuatio
Concupiscentiae et libidinis exterminatio
Caritatis et patientiae
Humilitatis et obedientiae
Omniumque virtutum augmentatio.
### Limerica philosophica numeris nondum excultis conscripta

Eadem mente Peter Gerloff hos versus confecit:

O permaledicta pigritia,
quae generat omnia vitia!
Legentes hoc ter
habebitis per
exemplum absurda delicia.
et resignans:

Industrius quidam poeta
desiderans carmina laeta
exhaustus est sic,
ut facie hic
aequaverit sua deleta.
### Limerica lasciviora

Ad Macrobii saturnalium l.2. c.4. § 6.:

Miles pueros futuisse
iussus reus est abiisse:
patris puduit.
Caesar monuit:
"Dic me tibi displicuisse!"
De Iolanthae deliciis:

"Cur me, mea cura, Iolantha,
spernis miserum?"—"Tibi quanta
et quam sapiens
est, Postume, mens!
Sed non tua mentula tanta est."

Notae
-----

1. ↑  A. N. Wilkins: "Prelimerick", **(Anglice)**.
*Aphroditeola olida* Westrobothniae Sueciae inventa

---

**Fungi** — Basidiomycota

Classis : Agaricomycetes   
Ordo : Agaricales   
Familia : Hygrophoraceae   
Genus : ***Aphroditeola***   
Redhead & Manfr.Binder (2013)  
   
Synonyma
*Cantharellus olidus* Quél. in Cooke & Quélet, (1878)  

*Merulius olidus* (Quél.) Kuntze (1891)  

*Clitocybe olida* (Quél.) Konrad (1929)  

*Hygrophoropsis olida* (Quél.) Métrod (1949)
Species typica

***Aphroditeola olida*** (Quél.) Redhead & Manfr.Binder (2013)

***Aphroditeola*** est monotypicum genus fungorum ordinis Agaricalium quod rosea basidiocarpia cantharelloidea in solis silvarum coniferarum gignit.

Lamellae furcatae sunt, et basidiocarpiis plerumque est odor suaveolens, cuppediarum similis, sicut cinnamomum vel gummis rosea pictus. Saeculo vicensimo in *Hygrophoropsi* usitate describebatur, genere in Boletalibus posito. *Hygrophoropsis* autem basidiosporas dextrinoideas habet, quibus *Aphroditeola* caret. Per phylogeniam, *Aphroditeola* in Agaricalibus describitur. Haud multum eius biologiae scitur, sed typus generis ex basidiosporis in cultura pura coli potest, qui mycelium a roseo ad colorem aurantiacum rubentem producit. Varii auctores typum generis *Hygrophoropsem morganii* vel *Hygrophoropsem olidam* appellant, vel male *Hygrophoropsem rufescentem,* binomen falsum.

Nomen *Aphroditeola* Aphroditen, deam Graecam, attingit propter mixturam colorum pulchorum et odorem sicut unguentum iucundum.

Notae
-----

1. ↑  Binder et Hibbett 2006.
2. ↑  Moncalvo et al. 2002.
3. ↑  Lodge et al. 2014.
4. ↑  Fries 1979.
5. ↑  Redhead 2013.

Bibliographia
-------------

* Binder, M. et D. S. Hibbett. 2006. Molecular systematics and biological diversification of Boletales. *Mycologia* 98(6):971–981. PMID 17486973. doi:10.3852/mycologia.98.6.971
* Fries, N. 1979. Germination of spores of *Cantharellus cibarius.* *Mycologia* 71(1):216–219. Textus. doi:10.2307/3759237.
* Lodge, D. J. M. Padamsee, P. B. Matheny, M. C. Aime, S. A. Cantrell, D. Boertmann, et al. 2014. Molecular phylogeny, morphology, pigment chemistry and ecology in Hygrophoraceae (Agaricales). *Fungal Diversity* 64(1):1–99. doi:10.1007/s13225-013-0259-0.
* Moncalvo, J. M. R. Vilgalys, S. A. Redhead, J. E. Johnson, T. Y. James, M. Catherine Aime, V. Hofstetter, S. J. Verduin, E. Larsson, T. J. Baroni, Greg R. Thorn, S. Jacobsson, H. Clémençon, et O. K. Miller. 2002. One hundred and seventeen clades of euagarics. *Molecular Phylogenetics and Evolution* 23(3):357–400. PMID 12099793. doi:10.1016/S1055-7903(02)00027-1. PDF.

Nexus externi
-------------

* *Hygrophoropsis olida,* www.species.be
* *Hygrophoropsis morganii,* linnet.geog.ubc.ca
* Sept-Iles mushrooms - *Hygrophoropsis rufescens,*[*nexus deficit*] www.cegep-sept-iles.qc.ca:8080
* Lamoureux 2241 *Aphroditeola olida,* www.flickr.com
* *Aphroditeola olida,* www.mycoquebec.org
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Judas Priest Tammerforsiae anno 2011.
**Iudas Priest** (scilicet *Iudas Sacerdos*) est grex metallicus gravis Anglicus anno 1969 Birminghamiae in urbe Britannica conditus. Componitur primus Roberto Halford (cantore), Glenno Tipton (citharista), Ricardo Faulkner (citharista), et Ioanne Hill (bassacitharista); tympanista nunc Scott Travis est. Agnoscitur a pluribus esse unus e gregibus metallicis gravibus maximis per tempus totum.

Historia
--------

### Origo

Iudas Priest primum congressus est a K. K. Downing et Ioanne Hill, amici de tenero ungui. Al Atkins cantor primus eorum erat, sed relictus ad supponendum a Roberto Halford est ante ordinandum ullum. Halford e grege priore eius, "Hiroshima," tympanistam John Hinch duxit. Sic grex iter trans Europa fecit, saepe introducens Budgie, Poopus.

### Rocka Rolla

Ante ordinandum albi primi, "Rocka Rolla," circulus discophonographicus gregis rogavit ut musicum alium grege ductus esse. K. K. Downing itaque citharistam secundum, Glennum Tipton, in grege adduxit. Post musica mutata est enim citharistis duobus, album emissum est Septembri 1974.

Bibliographia
-------------

* Brian J. Bowe, *Judas Priest: Metal Gods*. Enslow Publishers, 2009. ISBN 978-0-7660-3029-9
Wikidata Olavus Rømer
Res apud Vicidata repertae:Olavus Rømer: imagoOlavus Rømer: imagoOlavus Rømer: subscriptioOlavus Rømer: subscriptio
*Nativitas*: 25 Septembris 1644; Aarhusium  
*Obitus*: 19 Septembris 1710; Hafnia  
*Patria*: Dania  

**Officium**

*Munus*: astronomus, physicus, mathematicus, professor, Iudex, patent inventor, police officer  
*Patronus*: Universitas Hafniensis
**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Familia**

*Coniunx*: Anne Marie Bartholin  

**Olavus** vulgo *Ole* **Rømer** (Aarhusii die 25 Septembris secundum calendarium Iulianum - die 5 Octobris secundum Gregorianum 1644 natus; Hafniae die 19 Septembris 1710 mortuus) fuit astronomus Danicus. Asteroides *2897 Ole Römer* nomen eius fert. Alma mater eius fuit Universitas Hafniensis. Rømer etiam lucis velocitatis mensurae studuit.

Vita
----

Rømer anno 1671 Lutetiam iit et postea magister pro delphino et academiae membum factus est. Anno 1681 professor in mathematica arte et rector observatorii stellaris Hafniensis factus est, inde burgimagister et consiliarius publicus.

Primo Iovis satellite obscurato deduxit anno 1676 velocitatem lucis. Primus fuit, qui sic dictum instrumento transitus excogitavit atque adhibuit. Observationes eius astronomicae in incendio Hafniensi anno 1728 saeviente perditae sunt nisi triduum (dierum inter 21 et 23 Septembris 1706) quod dicitur: id enim Petrus Horrebow discipulus in opere suo publicaverat.

Bibliographia
-------------

* Carl B. Boyer: *Early estimates of the velocity of light.* In: *Isis.* 33, 1941, p. 24–40.
* Ralf Krähling: *Die astronomische Methode nach Olaf Roemer anno 1676 zur Bestimmung der endlichen Ausbreitungsgeschwindigkeit des Lichtes.* Monaci 1978.
* Albert van Helden: *Roemer and the speed of light.* In: *Journal for the History of Astronomy.* 14, 1983, p. 137–141 articles.adsabs.harvard.edu.
* René Taton: *Roemer et la vitesse de la lumière.* Vrin, Lutetiae 1978.
* Andrzej K. Wroblewski: *De Mora Luminis.* In: *American Journal of Physics.* 53, 1985, p. 620–630.
* August Ziggelaar: *Ole Roemer. Short life story of a Danish astronomer.* In: Jim Hunt (ed.): *Cosmos, an educational challenge. Proceedings of the GIREP-conference 1986.* European Space Agency, Lutetiae 1986, p. 121–128.
* Roemer-Sonderheft (folium specialiter Rømer dicatum), *Centaurus.* 54, nr. 1, 2012, p. 1–102.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Olavum Rømer** spectant. |

* Demonstratio mensurae secundum Rømer
* Biographia **(Danice)**
Wikidata Adrianus Hasler
Res apud Vicidata repertae:Adrianus Hasler: imagoAdrianus Hasler: imago
*Nativitas*: 11 Februarii 1964; Dulcis Vallis  
*Patria*: Lichtenstenum  

**Officium**

*Officium*: Head of Government of Liechtenstein, member of the Landtag of Liechtenstein, chief of police  
*Munus*: politicus, Negotiator, oeconomus, international forum participant  
*Patronus*: Verwaltungs- und Privat-Bank
**Consociatio**

*Factio*: Progressive Citizens' Party  

**Adrianus**, vulgo *Adrian* **Hasler** (in Valle Dulci natus die 11 Februarii 1964) est argentarius et politicus Lichtensteni.

In urbe natali educatus, Adrianus Hasler est alumnus universitatis Sangallensis in Helvetia ubi administrationi commerciali studuit. Unde absolutus apud *Balzers AG* argentariamque Lichtenstenensem *Verwaltungs- und Privat-Bank* operam dedit. Ab anno 2001 legatus est apud parlamentum Lichtenstenense pro factione civium progressivorum. Ab anno 2004 usque in 2013, e parlamento recedens, princeps vigilium Lichtenstenensium meruit. Anno 2012 candidatus ad officium primi ministri a factione sua selectus, comitiis anno 2013 victor, die 27 Martii eiusdem anni primus minister creatus est.

Nexus externi
-------------

Ministri regiminis Lichtenstenensis anno 2013 picti. Adstant (a sinistra parte) Marlies Amann-Marxer, Thomas Zwiefelhofer, Adrianus Hasler, Aurelia Frick, Maurus Pedrazzini

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Adrianum Hasler** spectant. |

* Vita apud regimen Lichtenstenense

Primi ministri Lichtensteni

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iosephus Ospelt • Gustavus Schädler • Iosephus Hoop • Alexander Frick • Gerardus Batliner • Alfredus Hilbe • Gualterus Kieber • Iohannes Brunhart • Marcus Büchel • Marius Frick • Otmar Hasler • Nicolaus Tschütscher • Adrianus Hasler • Daniel Risch
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Europaearum hodiernarum**Capsae cognatae:* Formula:Principes Lichtensteni |
|  |