recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Pößneck
Res apud Vicidata repertae:Pößneck: insignePößneck: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 50°42′0″N 11°36′0″E  
*Numerus incolarum*: 11 654  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Saale-Orla  

**Geographia**

*Superficies*: 24.43 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bodelwitz, Döbritz, Krölpa, Langenorla, Oppurg, Ranis, Wernburg  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Mosbacum, Forchheim, Castrum Theodorici, Bytom Odrzański  

**Tabula aut despectus**

Pößneck: situsPößneck: situs
**Pößneck** est urbs Germaniae fere duodecim milium incolarum, in circulo Saale-Orla Thuringiae, viginti sex chiliometra ad meridiem Ienae sita.

Olim Carmelitae in oppido Pößneck viventes egressi sunt, ut conventum Ienae conderent.

Spatiatoribus consilia
----------------------

Oppidum Pößneck inter flumina Salam et Alestram in valle quadam situm est. Cuius prima mentio facta est anno 1324; anno 1351 autem ius Salfeldensium receptum est. Saeculo XIV ineunte comites Schwartzburgenses istam regionem possidebant, quorum feudum anno 1418 exstinctum in manus Wettinensium Saxonicorum transiit.

Moenia circa nucleare quadrum ducta olim turres quattuor habuit, quarum Turris alba (quae dicitur) oppidanis signo mansit. Altera telis igniferis servandis erecta etiam superest. Curia affabre annis inter 1478 et 1531 constructa revera inter Thuringiae pulcherrima aedificia numerari potest cum scalis tectis atque formis temporis Renatorum. Silanus ad nundinas, Ecclesia Sancti Bartholomaei (saeculi XIV), domi burgensium amoenae in saeculorum cursu confectae oppido imaginem iucundam atque pacificam dant. Museum historicum *642* recenter renovatum et conspectus generales dat et emolumentum quaestuum permultorum ad amussim illuminat.

Ioannes Volfgangus Goethius anno 1795 civium industriam atque sollertiam laudaturus oppidum pingue et bene nutrix nuncupavit. Praeter lintea, cerevisiam, textilia socolata et libri fabricabantur. Saeculo XX ineunte et rursus tempore communismi Pößneck inter totius orbis terrarum maxime egregios locos librorum et imprimendorum conficiendorum erat.

Natura oppidum ambiens hominem ad excursiones invitat atque impellit.

Pinacotheca
-----------

* Hotel Posthirsch, deversoriumHotel Posthirsch, deversorium
* Breite Straße (via lata)Breite Straße (via lata)
* CampanileCampanile

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pößneck** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°42′0″N 11°36′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • "16075085" apud *Statistik-Portal* |

* Situs publicus
Wikidata Plessa
Res apud Vicidata repertae:Plessa: insignePlessa: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°27′0″N 41°30′0″E  
*Numerus incolarum*: 1 766, 1 732  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q19836178  

*Vide etiam paginam discretivam:* Plessa (discretiva)

**Plessa** (Russice *Плёс, Pljos*) est urbs in regione Analeptriana Russiae. In ripa dextra Volgae fluminis (cuius aquae hic receptaculo Gorkipolitano elevatae sunt) sita est. Incolarum 1732 habet anno 2021.

Ecclesia Dormitionis Plessae, anno 1699 constructa

Historia
--------

Fortasse anno 1141 (Georgio Longimano regnante) primo memorata est. A Bato destructa est anno 1238. Arx nova anno 1410 iussu Basilii Demetrii filii ducis Moscuae constructa est. Athanasius Nicetae filius Plessam anno 1471 visitavit. Piscatu famosa erat. Theodorus Šaljapin villam sibi Plessae anno 1914 aedifcavit.

Notae
-----

1. ↑  Augustini Meyerberg *Iter in Moschoviam*, in: *Historia Ruthenicae scriptores exteris saeculi XVI. vol. II, p. 385*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°27′0″N 41°30′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Plessam** spectant. |

* Situs proprius
Wikidata Colluthus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 5. saeculum; Lycopolis  
*Obitus*: 6. saeculum;   
*Patria*: Imperium Romanum Orientale  

**Officium**

*Munus*: poëta  

**Colluthus** vel **Coluthus** (Graece Κόλλουθος, Κόλουθος) poeta Graecus fuit, qui sub Anastasio imperatore floruisse in *Suda* dicitur. In Lycopoli natus est. Poemata eius, quae *Suda* memorat, i.e. «Calydoniaca» in sex libris (ubi sine dubio de venatu Calydonio agebatur) et «Persica», nobis ignota sunt, sed unum poema, *Raptus Helenae* (Ἁρπαγὴ Ἑλένης) in 392 versibus, a Bessarione inventum est et ab Aldo editum.

Editiones
---------

* *Tryphiodori et Colluthi carmina.* Hrsg. von Wilhelm Weinberger. Teubner, Leipzig 1896.
* *Oppian, Colluthus, Tryphiodorus.* Übersetzung von Alexander W. Mair. Loeb classical library Bd. 219. Heinemann, London 1928.
* Kolluthos: *Raub der Helena.* Griechisch-deutsch. Einleitung, Text, Übersetzung und Anmerkungen von Otto Schönberger. Königshausen & Neumann, Würzburg 1993, ISBN 3-88479-819-7
* *Il Ratto di Elena*, Edizione con traduzione e commento di E. Livrea, Bologna 1968.

Nexus externi
-------------

* *Raptus Helenae* cum versione Anglica A.W. Mair
* Colluthi versio Latina hexametrica a Carolo Wetstenio facta
**Vectigal ecclesiasticum** est contributio fidelium ad ecclesiam vel aliam communitatem religiosam eorum civitate adiuvante exacta. Hoc vectigal de Germania notum est (Kirchensteuer), sed etiam in aliis civitatibus (Austria, Helvetia, civitatibus Scandinaviis) exstat.

Charta fiscalis hominis protestantis ("Kirchensteuerabzug EV" sub I) usque ad Maium 2011 et sine religione ("Kirchensteuerabzug –" sub II) ex Iunio 2011.
In Germania, ecclesiae et aliae communitates religiosae et cosmotheoreticae quae statum publicum obtinuerunt hoc vectigal exigere possunt (sed ei obligatae non sunt). Iudaei *vectigal cultuale (Kultussteuer)* dicunt. Homines sodales fiunt in ecclesiis Christianis baptismo vel actu conversionis vel actu redintegrationis post decessionem, in communitatibus Iudaeis cosmotheoreticisque generaliter actu inscriptionis. Decessio declaratione apud magistratum publicum fit (in nonnullis terris foederalibus officium scriptorium tribunalis, in aliis magistratum communis, modo Bremae apud magistratum ecclesiasticum).

Magistratus communis statum sodalis hominum sciunt et officio fiscali nuntiant. Officium fiscale deinde vectigal una cum tributis ad civitatem exigit. Homines qui sodales communitatis status publici non sunt vectigal ecclesiasticum cultualeve non solvunt.

Notae
-----

1. ↑  De nomine vide *Latein-Deutsch und Deutsch-Latein: Handlexicon* (p. 424 apud *Google Books*)
2. ↑  Hodie chartae fiscales non iam scriptae sed data in collectione datorum informatica conservata sunt.

Nexus interni
-------------

* Decima
* Religio publica
Wikidata Collis Corbinus
Res apud Vicidata repertae:Collis Corbinus: insigneCollis Corbinus: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 42°28′0″N 14°1′0″E  
*Numerus incolarum*: 6 060  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Aternensis  

**Geographia**

*Superficies*: 31.99 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Villa Cappellarum, Civitas Sancti Angeli, Ilex, Lauretum (Aprutium), Moscufus, Piscianum  

**Tabula aut despectus**

Collis Corbinus: situsCollis Corbinus: situs
**Collis Corbinus** (Italiane: *Collecorvino*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aternensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Aprutium,
* Provincia Aternensis / Piscariensis,
* Aternum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Collem Corbinum** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
"Hic incipit Chambertinum": vineae Nuxiacae in Burgundia
**Vinum Chambertinum**, in agris oppidi Gevrei natum, inter vina Burgundica et Nuxiaca super omnia celebratur. Napoleo imperator vinum Chambertinum cottidie bibere solebat. A quo aevo scriptores ganeones Chambertinum tantum, vel Chambertinum melioris anni, nominare coeperunt ut vinum omnium optimum lectoribus suggerant. Ita anno 1825 Brillat-Savarin, Napoleone nuper mortuo, degustationem vinorum his verbis descripsit:

*Pareillement, quand on boit, tant que le vin est dans la bouche, on est agréablement mais non parfaitement impressionné; ce n'est qu'au moment où l'on cesse d'avaler qu'on peut véritablement goûter, apprécier, et découvrir le parfum particulier à chaque espèce; et il faut un petit intervalle de temps pour que le gourmet puisse dire: «Il est bon, passable ou mauvais. Peste! c'est du Chambertin! oh mon dieu, c'est du Surène!»* ("Ita etiam bibentes, dum vinum in ore est, suaviter sed leviter pungimur, sed non ante eum momentum, quo haustus peractus sit, re vera gustare et aestimare odoremque singularem cuiusque speciei reperire possumus. Post parvum temporis intervallum gastronomus "Mehercle! Chambertinum'st" dixerit seu "Medius fidius! Suresnense!").
Ita anno 1937 M. F. K. Fisher verbis insequentibus selectionem convivarum praecepit:

*Dining partners, regardless of gender, social standing, or the years they’ve lived, should be chosen for their ability to eat—and drink!—with the right mixture of abandon and restraint. They should enjoy food, and look upon its preparation and its degustation as one of the human arts. They should relish the accompanying drinks, whether they be ale from a bottle on a hillside or the ripe bouquet of a Chambertin 1919 in a great crystal globe on finest damask* ("Convivae cuiusque sexus ordinisve aetatisve seligi oportet ingenuitate et rubore idonee commixtis. Victu fruantur; coquinam gustationemque inter artes humanas aestiment; potiones simul oblatas appetant, aut cervesiam e lagena in saltu herboso haustam, aut maturum odorem vini Chambertini, anno 1919 nati, magno orbe crystallino propositi, mappa Damascena substrata".

Notae
-----

1. ↑  "Vinum gallicum Chambertinum" hic in indice ciborum a geologis Suecicis anno 1917 sumptorum enumeratum vides
2. ↑  Wairy (1830)
3. ↑  Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin, *Physiologie du goût* (Lutetiae, 1826) meditatio 2 vol. 1 p. 78)
4. ↑  "Meals For Me" in M. F. K. Fisher, *Serve It Forth* (1937)

Bibliographia
-------------

* Fabrizio Bucella, "Napoléon buvait-il vraiment du chambertin ?" in *Le Point* (5 Maii 2021)
* Isabelle Spaak, "Le chambertin de l’Empereur Napoléon" in *Le Figaro* (24 Aprilis 2021)
* Constant Wairy, *Mémoires* (1830) vol. 6 p. 167
Wikidata Georgius Ioachimus Göschen
Res apud Vicidata repertae:Georgius Ioachimus Göschen: imagoGeorgius Ioachimus Göschen: imago
*Nativitas*: 22 Aprilis 1752; Brema  
*Obitus*: 5 Aprilis 1828; Grimma  
*Patria*: Germania  

**Officium**

*Munus*: editor, printer, bookseller  

**Familia**

*Coniunx*: Henriette Heun  
*Proles*: Georg Joachim Göschen  

**Georgius Ioachimus** vulgo *Georg Joachim* **Göschen** (natus die 22 Aprilis 1752 Bremae, mortuus die 5 Aprilis 1828 in latifundiis Hohenstädt apud Grimma in Saxonia-Anhaltio) bibliopola atque editor Germanus fuit.

Vita
----

Grammatica Theodisci veteris e serie academica populari *Sammlung Göschen*
Librariam artem edidicit Bremae antequam annos XIII Lipsiae apud Segfridum L. Crusius institorem laboraret. Tunc Dessaviae librariam tabernam doctorum, quae dicebatur, tenebat et denique anno 1785 Lipsiae propriam officinam erexit. Quod institutum mox inter notissima totius Germaniae de libris edendis atque vendendis numerabatur.

Opera omnia ibi prelo mandari iusserunt e.g. Goethius (usque annum 1790; tomos octo), Christophorus Martinus Wieland, Fridericus Amadeus Klopstock, Mauritius Augustus de Thümmel et Augustus Gulielmus Iffland. Insuper opera nonnulla confici sinebant Schillerus, Stolberg, Ioannes Godofredus Seume (amicus eius, qui in taberna Seume laboravit velut inspector corripiens), Carolus Ludovicus de Woltmann, Apel, Fredericus Augustus Schulze, Böttiger, Carolus Ludovicus Knebel, Fredericus Kind, Müllner, Ernestus de Houwald, Hufeland, Godofredus Schütz, Fridericus Augustus Wolfius, Ioannes Iacobus Griesbach.

Novum Testamentum a Griesbach curatum in editione pretiosissima Lipsiensi omnibus notum erat; scriptorum multorum opera saepe modum in pulcherrimum in lucem prolata sunt. Typographica ars Germanica istorum temporum in Seume regem suum digum habuit. Gotthold Ephraim Lessing, cuius opera antea Berolini apud "Voßischen Buchhandlung" edita erant Lipsiam quoque commigraverunt.

#### Göschen velut auctor

Göschen ipse multa concinnavit, historiunculas quae anonymae in diariis variis editae sunt, e.g. »Johanns Reise« (1793) (contra *Xenion Schillericum* nr. 291) et comoedia »Zweimal sterben macht Unfug« (1800). Insuper moderabatur periodicum septimanale »Die Sonntagsstunde« (1813) et »Amerika, dargestellt durch sich selbst« (1818–20, tomos tres). Vitam eius descripsit nepos eius Georgius Goschen lingua Anglica »George Joachim Göschen, printer and publisher of Leipzig« (Londinii 1903).

Post mortem Arminius Iulius filius iunior (1803-1845) institor novus erat, ex 11 Novembris 1838 Georgius de Cotta (usque 1868). F. Weibert postea tabernam Stuttgardiam collocavit; anno 1896 Gulielmus Crayen res Lipsiam reveniendas curavit. Saeculo XX ineunte series »Sammlung Göschen« scientiam totius mundi modo populari pro omnibus expandebat.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Georgium Ioachimum Göschen** spectant. |

* situs proprius musei *Göschenhaus*
* biographia brevis in lexico typographorum
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Ricardus Schmidt-Cabanis
**Ricardus** vulgo *Richard* **Schmidt-Cabanis** (natus die 22 Iunii 1838 Berolini, mortuus ibidem die 11 Novembris 1903) bibliopola, histrio est scriptor satiricus Germanicus fuit.

Vita et opera
-------------

Schmidt-Canabis in principio librorum commercio se dedicavit antequam anno 1860 ad theatra iret. Inde anno 1867 sanitate deficiente non iam in scaenis se produxit et libros pangere coepit. Berolini pro periodico femineo »Victoria« operam dabat. Annis inter 1869 et 1884 moderator princeps apud folia »Berliner Montagszeitung« factus est, quorum annexum iucundum »Ulk« diu curavit.

Inter saturas liberales-politicas mentionis dignae sint hae: »Verstimmte Akkorde« (Berolini 1868); »Allerlei Humore«, komische Novellen (Berolini 1872); »Was die Spottdrossel pfiff« (poemata politica ad tempus congesta, Berolini 1874); »Zoolyrische Ergüsse« (Berolini 1876); »Der große Struwwelpeter« (Berolini 1877); »Allerlei nette Pflanzen« (cum imaginibus Lotharii Meggendorfer, Monaci 1882); »Auf der Bazillenschau« (Lipsiae 1885); »Die Jungfernrede« (hilaria, Berolini 1883); »Brummstimmen der Zeit« (Berolini 1886); »Südwestafrikanische Reisebriefe Aug. Kulickes« (Dresdae 1887); »Pessimistbeetblüten jüngstdeutscher Lyrik« (Berolini 1887); »Von einem, der auszog, nervös zu werden« (Berolini 1888); »Nervöse Humoresken« (Berolini 1889); »Der lustige Bädeker« (humoristisch-poetischer Führer durch Berlin, Berolini 1890); »Lachende Lieder« (Berolini 1892); »Geheimrats-Jettes Poesiealbum« (Berolini 1896); »Stechpalmenzweige. Bewaffnete Friedensdichtungen« (Berolini 1899).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ricardum Schmidt-Cabanis** spectant. |

* nexus apud DDB
*Imago duorum amicorum.* Pictura ab Iacobo de Pontormo, artifice Italo, circa annum 1522 facta.
**Amicitia** est mutuus benevolentiae amor, et utrinque? manifestus, qui bonorum communicatione omnimoda fundatur. Ita fere Aristoteles et Thomas Aquinas. Hoc amoris genus, quod non in naturae familiaeve vinculo, sed in libera hominum electione et animorum affinitate, non in passione, sed in benevolentia tantum caritateque innititur, summum a Cicerone—ut alios mittamus viros doctos qui de hac re disputarunt—habetur:

> Est enim amicitia nihil aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate consensio; qua quidem haud scio an, excepta sapientia, nihil melius homini sit a dis immortalibus datum. Divitias alii praeponunt, bonam alii valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates. Beluarum hoc quidem extremum, illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris quam in fortunae temeritate. Qui autem in virtute summum bonum ponunt, praeclare illi quidem, sed haec ipsa virtus amicitiam et gignit et continet, nec sine virtute amicitia esse ullo pacto potest.
> 
>

Nexus interni
-------------

* Altruismus
* Amplexus
* Fraternitas
* Philia (vox)

Notae
-----

1. ↑  Cic. *Laelius de amicitia*, 20.

Bibliographia
-------------

* Hruschka, Daniel. 2010. *Friendship: Development, Ecology and Evolution of a Relationship.* Berkeleiae Californiae: University of California Press.
* Wilson, Amy. 2012. *Put the End in Friend: Ridding Your Life of People that Suck.* Novi Eboraci: Kingery & Bailiff Enterprises, Chariton Press.
* Yager, Jan. 2002. 'When Friendship Hurts: How to Deal With Friends Who Betray, Abandon, or Wound You. *Novi Eboraci: Simon & Schuster, Inc. Fireside Books.*
Logotypus spectaculi.
***American Masters*** ('Magistri Americani') est spectaculum televisificum a Ministerio Emittendi Publico emissum quod biographias artificum, histrionum, et scriptorum Americanorum qui popularem civitatis culturam maxime moverunt parit. A statione WNET Novi Eboraci producitur. Series primum in Ratione Emittendi Publica emissum est anno 1986.

Inter greges et organizationes monstratas sunt Actors Studio, Algonquin Round Table, Group Theatre, Sweet Honey in the Rock, mulieres Tin Pan Alley, Negro Ensemble Company, Schola Juilliardiana, Aetas Prostrata, cantores et compositores carminum annis 1970, Sun Records, vaudeville, et Fratres Warner.

Series, "maximis Americae artificibus indigenis et advenis dicata," ut Septembri 1985 emitteretur olim destinata, primum aestate anni 1986 ordine emitti coepit, quamquam die 16 Octobris 1985 *Aaron Copland: A Self-Portrait* ('Aaron Copland: Imago Sui'), spectaculum praecipuum, emissum erat.

Notae
-----

1. ↑  "Descriptio programmatis". Public Broadcasting Service. 9 Iulii 2004 .
2. ↑  Anglice: "devoted to America's 'greatest native-born and adopted' artists."
3. ↑  O'Connor 1985.

Bibliographia
-------------

* O'Connor, John J. 1985. A Self-Portrait Marks Copland's 85th Birthday. *The New York Times,* 16 Octobris. Textus.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius, www.pbs.org (PBS: American Masters)
Georgius Herbertus
**Georgius Herbertus** (natus die 3 Aprilis 1593; mortuus die 1 Martius 1633) fuit poeta mataphysicus, orator, clericusque Cambricus. Familia natus divite artificeque, cum bene doctus sit officiis celsis apud Universitatem Cantabrigiensem Parlamentumque functus est. Discipulus Collegii Trinitatis, Herbertus linguis arteque musica praecellavit atque etsi clericus esse adpetiverit, Rex Iacobus I eum eius scientiae causa fovit. Itaque Herbertus duos annos parlamenti officio functus, rege Iacobo mortuo necnon amico quodam suadente, denuo sacerdotium adsecutus est. Anno 1630, triginta ultra annos natus vitam saecularem abdicavit, sacrosque ordines Anglicanos cepit, vitam suam rector ecclesiae Sancti Andreae, parochiae parvae prope Sarisberiam oppidum, degens. Hic aegris adferens sacramenta et egentibus praestans cibum vestesque, sua cura parochianorum indeficiente Herbertus notus est.

Die 27 Februarii abs Communione Anglicana, 1 Martii Calendarii Sanctorum ab Ecclesia Evangelica Lutherana Americanae commemoratur.

Opera
-----

Totam per vitam poemata religiosa numero metroque perita necnon iconismo callida scripsit, cui scribendi modo poetae metaphysici (e.g. Ioannes Donne) valde faverunt. Hodie nobis Herbertus in mentem plerumque venit scriptor poematum et hymni "Come, My Way, My Truth, My Life" ("Veni, Via Mea, Veritas Mea, Vita Mea"). Herbertii liber poematum clarissimus *The Temple* (Templum) nominatur.

Herbertus nonnulla poemata Latine et Graece composuit. Ecce versus ex libro nomine *Parentalia*: 

Parvam piamque dum lubenter semitam
Grandi reaeque praefero.
Carpsit malignum sidus hanc modestiam
Vinumque felle miscuit.
Hinc fremere totus et minari gestio
Ipsis severus orbibus,
Tandem prehensa comiter lacernula
Susurrat aure quispiam,
Haec fuerat olim potio Domini tui.
Gusto proboque Dolium.
De vita operibusque Herberti Isaacus Waltonus scripsit. Ecce experta:

IN VITAM GEORGII HERBERTI AB ISAACO WALTONO SCRIPTAM
O quam erubesco cum tuam vitam lego,
Herberte sancte, quamque me pudet meae!
Ego talpa caecus hic humi fodiens miser,
Aquila volatu tu petens nubes tuo;
.. .
Urge ergo pensum; et interim scias velim,
Plutarchus alter sis licet Biographus,
Herberto, amice, vix Parallelum dabis.
Liceat libro addere hanc coronidem tuo;
Vir, an Poeta, Orator an melior fuit,
Meliorne amicus, sponsus, an pastor gregis,
Herbertus, incertum, et quis hoc facile sciat,
Melior ubi ille, qui fuit ubique optimus?

Nexus externi
-------------

* *Luminarium*: De vita operibusque Herbertii. Hic poemata Anglica ex libro "The Temple" inveniri possunt.

Notae
-----

1. ↑  Google Books.
2. ↑  Google Books.
memoria Georgii Henrici Macheleid apud speculam Trippstein
schola Sitzendorf cui olim nomen erat *Georg-Macheleid-Regelschule*
**Georgius Henricus** vulgo *Georg Heinrich* **Macheleid** (natus die 16 Octobris 1723 Cursdorf in Circulo Saalfeld-Rudolstadt, mortuus die 7 Martii 1801 Schwarzburg) theologus atque institor Germanicus fuit. Inventor posterior porcellani habetur qui fabricam *Älteste Volkstedter Porzellanmanufaktur* Rudolphopoli condidit.

Vita
----

Filius fabri lignarii iuventutem ad Silvam Thuringiensem peregit. Theologiae ad Universitatem Ienensem studens scientias naturales magis magisque suas fecit. Studiis finitis nonnullos annos praedicatoris munere fungebatur. Anno 1755 autem se ex animarum cura recepit ut omnino (re)inventioni porcellani vacaret una cum Ioanne Friderico Böttger et Gualterus de Tschirnhaus. Triennio post methodum novam invenit ad fictilia ista conficienda. Locus experimentorum ei praelatus molendinum *Mankenbachsmühle* in meridie vici Sitzendorf erat. 

Dux Schwartzburgensis-Rudolphopolitanus Ioannes Fridericus privilegium cessit de porcellanis faciendis; inde anno 1760 pote erat manufacturam aperire. Mox autem (1762) a Sitzendorf itum est Volkstedt apud Rudolphopolim ubi facultates meliores esse videbantur. Anno 1764 Macheleid ipse officinae rectionem tradidit et dux emeritorium ei reservavit. 

Macheleid sibi casulam modicam ad collem Trippstein erigi iussit in altitudine 504 metrorum. Qui locus nunc ad excursiones invitat et despectus bellos in vallem praebet. Schola in Sitzendorf anno 2012 clausa nomine Macheleid honorata est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Georgium Henricum Macheleid** spectant. |

* Huschke, Wolfgang, "Macheleid, Heinrich" apud: *Neue Deutsche Biographie* 15 (1987), p. 612-613 (hic in interreto)
* societas amicorum "G.H. Macheleid"

Notae
-----

1. ↑  pagina periegetica pro excurrentibus ad Trippstein
2. ↑  Michael Graf: "Georg-Heinrich-Macheleid-Schule in Sitzendorf schließt", OTZ, 21.7.2012
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

***Spaceballs*** ('Globi Caelestes') est pellicula comica (anni 1987) a Mel Brooks facta. Est cavillatio pellicularum utopicarum aliarum ut Star Wars, ut pellicula maximi momenti cavillationis istius proferatur.

Argumentum
----------

Mundus *Globi Caelestes* deficit aere. Consilio imperatoris eius *Scroob*is, *Druidia*, qui mundus alius est, cogatur - filia regis *Vespa* et roboto *Dotti* femineo eius raptis - pati aera Druidicum machina ingenti sugi, ut in *Globos Caelestes* transferatur. Rex Druidiae munus filiae servandae nautae caelesti ebrioso, *Lone Starr*, eiusque amico *Valdi*, qui est "honis" (Anglice *mawg*; Theodisce *Möter* - id est nomen fictum generis, quod speciem et **ho**minis et ca**nis** habet) mandat. Is munus accipit, quod feneravit magnam copiam pecuniae apud mafiosum *Pizzam illum Hutt* (Anglice *Pizza the Hutt*; Theodisce *Pizza-Mampf*), qui eam nunc reposcit. Filia regis absurdo modo servata tamen Loni Starro fuga non contingit, ut ei mundo vasto appellendum sit. Auxiliantibus homunculis vix servati Lone Starr, Vespa, Dotti, Valdique *Yoghurt*em, virum parvum viridemque, obviam fiunt, qui sapiens esse dicitur et Lone Starr potestatem "Suci" docet, ut iste hostem *Principem Galeaculam* (Anglice *Lord Dark Helmet*; Theodisce *Lord Helmchen*) vincere possit.

Nexus externi
-------------

* De hac pellicula in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
Wikidata Maria Andegavensis
Res apud Vicidata repertae:Maria Andegavensis: imagoMaria Andegavensis: imago
*Nativitas*: 14 Octobris 1404; Andecavis  
*Obitus*: 29 Novembris 1463; Les Châtelliers  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: regent  
*Munus*: regent  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Christiana
**Familia**

*Genitores*: Ludovicus II Andegavensis; Yolanda Aragoniae  
*Coniunx*: Carolus VII  
*Proles*: Ludovicus XI, Catherine of France, Countess of Charolais, Yolande of Valois, Joan of Valois, Duchess of Bourbon, Magdalena of Valois, Carolus dux Biturigum, Radegonde de France, Marie de France, Jean de France, Jacques de France, Marguerite de France, Jeanne de France  
*Familia*: House of Valois-Anjou
**Memoria**

*Sepultura*: Basilica cathedralis Sancti Dionysii  

**Insignia heraldica**

Maria Andegavensis: insigneMaria Andegavensis: insigne
**Maria Andegavensis** (in castello Andegavensi die 14 Octobris 1404 nata; mortua die 29 Novembris 1463 in abbatia de Castellariis), filia Ludovici II ducis Andecavensis et Yolandae Aragonensis, fuit regina Franciae, uxor regis Caroli VII, mater Ludovici XI.

Sponsalia Mariae et Caroli anno 1413 compacta sunt inter matres Yolandam Isabellamque, primum Marcociis in dominio Ludovici Bavariensis reginae Isabellae fratris, deinde in hospitio Barbette Isabellae secessu Parisiensi, sed celebrata sunt adstante Mariae patre in palatio Lupariensi die 18 Octobris illius anni. Tali modo inter matres decretum est Carolum cum Maria et fratribus sub tutela Yolandae moraturum. Maria denuo Carolo die 22 Aprilis 1422 in ecclesia cathedrali Biturigensi nupsit.

Notae
-----

1. ↑  Fons nominis: s.v. "Châtelliers (Les)"
2. ↑  Albert Lecoy de La Marche, *Le roi René, sa vie, son administration, ses travaux artistiques et littéraires, d'après les documents inédits des archives de France et d'Italie* (Lutetiae: Firmin-Didot, 1875) vol. 1 pp. 226-227 vol. 1 p. 30]

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Dizionario biografico degli Italiani |
Wikidata Sparanisium
Res apud Vicidata repertae:Sparanisium: insigneSparanisium: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°11′0″N 14°6′0″E  
*Numerus incolarum*: 7 376  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Casertana  

**Geographia**

*Superficies*: 18.77 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cales Novae, Francolisium, Pignatarium  

**Tabula aut despectus**

Sparanisium: situsSparanisium: situs
**Sparanisium** (-ii, *n.*) (Italiane *Sparanise*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica regione situm.

Insignia
--------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*
* Municipium nomisma aurea civilis virtutis causa tributum*Municipium nomisma aurea civilis virtutis causa tributum*

### Sententia

Sententia municipalis est: "VETUSTISSIMA CALIUM CIVITAS".

Nexus interni
-------------

* Campania
* Caserta
* Liburia

* Provincia Casertana

Notae
-----

1. ↑  Dizionario geografico-istorico-fisico del regno di Napoli, composto dall'Abate Francesco sacco - Di Francesco Sacco

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sparanisium** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**
**Amicia de Monteforti**, deinde **de Ioviniaco** (nata circa annum 1205; mortua die 20 Februarii 1253) fuit filia natu altera (liberorum natu quarta) comitis Simonis de Monteforti uxorisque eius Aliciae de Montemorenciaco. Etiam infans in matrimonium Raimundo filio comitis Tolosani promissa est. Mox aliis filiis inimicorum patris desponsata est ad foedera concludenda, videlicet Iacobo filio regis Petri II regis Aragoniae (antequam hic in pugna Muretana mortuus est) et deinde Guillelmo, filio Ademari de Pictavia comitis Valentinensis. Sed Galchero de Ioviniaco, olim Cruce signato, annis fere 1223/1225 nupsit, cui filiam et filium peperit:

* Petronilla, quae Petro de Cortiniaco nupsit, imperatori Latino eiusdem nominis nepoti, filio Roberti de Cortiniaco
* Galcherus

Amicia de Monteforti cum filio suo condidit virginum Dominicanarum abbatiam iuxta Montem Argii: constitutionem die 8 Aprilis 1245 confirmavit papa Innocentius IV. Ipsa fuit abbatissa huius monasterii; ibi mortua et in sacella sepulta est.

Fontes
------

* Petrus Vallis Cernaii, *Historia Albigensis* 139, 211, 599

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Raymond Creytens, "Les constitutions primitives des soeurs dominicaines de Montargis (1250)" in *Archivum Fratrum Praedicatorum* vol. 17 (1947)
* Micheline de Fontettè, *Les religieuses à l'âge classique du droit canon* (Lutetiae: Vrin, 1967) p. 120 (Paginae selectae apud *Google Books*)
* Edeltraud Klueting, *Fromme Frauen – unbequeme Frauen? Weibliches Religiosentum im Mittelalter*. Hildeshemiae: Olms, Hildesheim 2006. ISBN 3-487-13073-4

Nexus externi
-------------

* "Amicie de Montfort" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)
Historia Andronici Comneni: infra Maria Comnena maritusque Rainerius trucidantur; supra ad sinistram partem Alexii (Mariae fratris) cadaver in mare iacitur; ad dextram partem Andronicus ipse a populo necatur. Ioannes Boccacius, *De casibus virorum illustrium* (Bibliotheca Nationalis Francica MS Français 226 f. 257r)
**Maria Comnena** titulis *Porphyrogenita* et *Caesarissa* (Graece Μαρία Κομνηνὴ ἡ Καισάρισσα; nata 1152; mortua 1182) fuit femina nobilis Byzantina e familia Comnenorum. Fuit filia imperatoris Manuelis I quam ex uxore prima Bertha de Sulzbach genuit. Nupsit anno 1180 Rainerium Montisferrati. Iussu Andronici imperatoris anno 1182 pharmacis interfecta est.

Bibliographia
-------------

* K. Varzos, *Η γενεαλογία των Κομνηνών* (2 voll. Thessalonicae, 1984 1A 1B 2) no. 153, vol. 2 pp. 439-452

Nexus externi
-------------

* "Maria Komnene" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG); "Ranieri di Monferrato" ibidem
* Lynda Garland, Andrew Stone, "Maria Porphyrogenita, daughter of Manuel I Comnenus" apud *De Imperatoribus Romanis*
Wikidata Municipium Dravoburgi
Res apud Vicidata repertae:Municipium Dravoburgi: insigneMunicipium Dravoburgi: insigne
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 46°35′24″N 15°1′22″E  
*Numerus incolarum*: 8 891  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Slovenia  

**Geographia**

*Superficies*: 105.0 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Neuhaus  

**Tabula aut despectus**

Municipium Dravoburgi: situsMunicipium Dravoburgi: situs
**Municipium Dravoburgi** (alia nomina: *Municipium Dravi Urbis*) (Slovenice: *Občina Dravograd*; Theodisce: *Unterdrauburg*) est municipium Sloveniae cui caput est Dravoburgum. Municipium in regione statistica Carinthia situm sed fines municipales inter provinciam historicam Carinthiam et provinciam historicam Styriam subdīvĭduntur. Incolunt municipium 8.884 (anno 2020).

Vici et loci in municipio
-------------------------

* Dravoburgum (alia nomina: *Dravi Urbs*) - Urbs caput municipii (Slovenice: *Dravograd*, Theodisce: *Unterdrauburg*)

et cetera.

Notae
-----

1. ↑  Vide: Dravoburgum
2. ↑  Vide: Dravoburgum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Municipium Dravoburgi** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°35′24″N 15°1′22″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* |

* Proprius municipii situs interretialis
Wikidata Municipium Nauportūs
Res apud Vicidata repertae:Municipium Nauportūs: insigneMunicipium Nauportūs: insigne
*Civitas*: Slovenia  
*Locus*: 45°58′0″N 14°18′0″E  
*Numerus incolarum*: 17 655  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Slovenia  

**Geographia**

*Superficies*: 126.3 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Longaticum, Municipium Circovii, Municipium urbanum Labaci  

**Tabula aut despectus**

Municipium Nauportūs: situsMunicipium Nauportūs: situs
**Municipium Nauportūs** (Slovenice: *Občina Vrhnika*) est municipium Sloveniae, in historica provincia Carniola Interiore et in regione statistica Slovenia Media situm. Incolunt municipium 16.477 (anno 2012). Nauportus est urbs caput loci municipii.

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

Nauportus - Urbs caput loci municipii (Slovenice: *Vrhnika*) et cetera.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Municipium Nauportum** spectant. |

* Proprius municipii situs interretialis **(Slovenice)**
**Fundatio Pierre du Bois de Dunilac** ad historiam temporis hodierni addiscendam, est fundatio, quam Irina du Bois de Dunilac, vidua famosi humanistae et politologi Helvetii Petri du Bois de Dunilac condidit in perpetuam memoriam mariti et secundum eius voluntatem.

Haec fundatio dat bursam satis amplam studentibus qui cupiunt historiam temporis hodierni addiscere et doctoratum in Helvetia de hac re defendere.

Die 8 mensis decembris anno 2008 Dominus Paschalis Couchepin, praeses Confoederationis Helveticae solemniter inauguravit hanc Fundationem.

Praticae res
------------

Inscriptio cursualis Fundationis Petri du Bois de Dunilac:

Fondation Pierre du Bois
Ch. Jean-Pavillard 22
CH-1009 Pully
Tél. +41 (0)21 728 54 07
info@fondation-pierredubois.ch

Aliae fundationes culturales
----------------------------

* Pegasus Ltd
* Humanitas Europae

Nexus interni
-------------

* Petrus du Bois de Dunilac

nexus externi
-------------

* Situs Fundationis Petri du Bois de Dunilac (Anglico sermone)
* Situs Fundationis Petri du Bois de Dunilac (Francogallico sermone)

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
*Vide etiam paginam discretivam:* Verruca (discretiva)

**Verruca castellum** fuit castellum regis Theodorici tempore cuius locus quo accurate in Alpibus iuxta Athesim flumen situs fuit adhuc ignotus est. Theodoricus rex inter annum 507 et 511 „universis Gothis et Romanis circa Verrucas castellum consistentibus" epistulam scripsit. Magnus Aurelius Cassiodorus historicus in „Variis III, 48" locum ita descripsit: „Et ideo Leofrido saioni nostro praesenti delegavimus iussione, ut eius instantia in Verruca castello vobis domicilia construatis, quod a positione sui congruum nomen accepit. Est enim in mediis campis tumulus saxeus in rotunditate consurgens, qui proceris lateribus, silvis erasus, totus mons quasi una turris efficitur, cuius ima graciliora sunt quam cacumina et in mollissimi fungi modo supernus extenditur, cum in inferiori parte tenuetur." 

Eiusmodi castellis fines regni Gothorum regis Theodorici vel etiam ante imperii Romani defendebantur adversum barbaros qui a septentrione incurrerent. 

Tridentini putant Verrucam castellum locum prope Tridentum esse qui nunc vulgo *Doss Trento* seu „Dens Tridentinus" vocatur. Aldo A. Settia autem putat locum vulgo *Fragsburg* vocatum prope Meronam situm castellum limitaneum regni Gothorum fuisse. 

Anno 590 „in territorio Tridentino" „castrum Ferruge" Franci expugnant, destruunt et cives capiunt. Episcopi Tridenti et Sabionae cives captivos a Francis redimunt. Quod episcopi et Tridentinus et Sabionensis cives redemerunt Aldo Settia putat castellum Verruca seu castrum Ferruge prope et Tridentum et Sabionam situm fuisse. Castrum nostra aetate vulgo *Fragsburg* vocatum et prope Meronam situm ita prope et Tridentum et Sabionam situm est.

Scriptum
--------

* Aldo A. Settia: Die Befestigungen der Goten in Italien. In: Übergänge – Transiti, Geschichte und Region/Storia e regione. 15 Jahrgang, 2006, Heft 2 – anno XIV, 2006, n. 2. Herausgeber/Curatori Anselmo Baroni et Elvira Migliario. StudienVerlag Innsbruck, Wien, Bozen/Bolzano. ISSN 1121-0303.

Nexus interni
-------------

* Tridentinum-Alta Athesia/Tirolis Meridionalis (*regio*),
* Provincia Libera Bauzanensis seu Alta Athesia/Tirolis Meridionalis (*provincia* ac *terra*),
* Praefectura Burgravia (*communitas comprehensorialis*),
* Meranum.
Praecipuae portae Fundi Papilionum Stratfordiensi.
Aditus ad officinam et viridaria hiberna.
Viridaria hiberna.
**Fundus Papilionum Stratfordiensus** est illecebra salutatorum Stratfordiae super Avonem in Comitatu Warwicensi Angliae sita. Foliacea circumiecta tropica intra magna viridaria hiberna simulantur. Sunt multi papiliones libere volitantes, paucae aves volantes, lacuna pisces tenens, et aqua fluens; etiam sunt insecta et araneae in capsis vitreis habitantes.

Designatio
----------

Fundus in tribus regionibus praecipuis consistit.

1. Camera erucarum erucas, pupas, ova, et plantas in feturam papilionum aptas tenet. Quae longam per domum vitreum ambulationem praebet.

2. Urbs Insectorum inusitatiora insecta tenet, sicut coleoptera, mantidae, phasmatodea, et diplopoda ingentia. Insecta pone vitrum vivunt, et supra capita hominum pone vitrum sunt formicae folia secantes (generum *Attae* et *Acromyrmicis*). Pars Urbis Insectorum, Anglice *minibeast* appellata, gastropoda et brachyura tenet.

3. Arachnolandia plus quam quindecim species aranearum tenet, inter quas sunt *Latrodectus,* tarantulae, et *Theraphosa blondi,* maxima telluris species aranearum. Arachnolandia congeriem scorpionum habet, inter quos sunt *Pandinus imperator,* qui luce radiationis ultraviolaceae ardet. Omnes araneae pone vitrum manent.

Historia
--------

Fundus Papilionum Stratfordianus a Davide Bellamy anno 1985 publicatus est, et eius festum diem anniversarum vicensimum quintum rite celebratus est die 24 Iulii 2010.

Notae
-----

1. ↑  "Tropical treats on the Butterfly Farm," *Where I Live Coventry & Warwickshire,*BBC, Maio 2004.
2. ↑  "Caterpillar Room" (Stratford-Upon-Avon Butterfly Farm).
3. ↑  "Insect City". Stratford-Upon-Avon Butterfly Farm .
4. ↑  "Tropical treats on the Butterfly Farm," *Where I Live Coventry & Warwickshire,*BBC, Maio 2004.
5. 1 2 3  "Arachnoland". Stratford-Upon-Avon Butterfly Farm .
6. ↑  Simcox, David; Calvert, John. *Stratford-upon-Avon Butterfly Farm and Jungle Safari: Official Guide*. Inside back cover .
7. ↑  "Stratford Butterfly Farm to celebrate 25th anniversary". *CoventryTelegraph.net*. Trinity Mirror Midlands Limited. 14 Iulii 2010 .

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fundum Papilionum Stratfordense** spectant. |

* Situs proprius, www.butterflyfarm.co.uk (Stratford Butterfly Farm)
Wikidata Holtland
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 53°16′0″N 7°34′0″E  
*Numerus incolarum*: 2 195  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Hesel, Circulus Lerensis  

**Geographia**

*Superficies*: 14.7 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Holtland: situsHoltland: situs
Molina Nederlandica in vico Holtland
**Holtland** est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lerensis est. Ab anno 1972 Holtland cum aliis communibus ad commune generale Hesel pertinet. Pars communis Holtland etiam vici Nücke et Siebestock sunt.

Historia
--------

Annis (1744 - 1806) haec regio ad Borussiam pertinuit. Holtland ab anno 1806 deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Holtland Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Ab anno 1885 Holtland ad circulum Lerensem pertinet et ab anno 1946 Saxoniam Inferiorem. Post Bellum Mundanum Secundum multi homines ex oriente Germaniae fugati in hac regione novam patriam invenerunt. Anno 1972 Holtland cum communibus Brinkum, Hesel, Firrel, Neukamperfehn atque Schwerinsdorf ad commune generale Hesel se coniunxit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Holtland** spectant. |

* Pagina officialis communis generalis Hesel

Notae
-----

1. ↑  de Holtland communis historia apud ostfriesischelandschaft.de
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Fundus Virgarum Viridium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 33°45′30″N 118°21′51″W  
*Numerus incolarum*: 42 287  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Angelopolis Comitatus  

**Geographia**

*Superficies*: 34.878449 chiliometrum quadratum, 34.875195 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Palos Verdes Estates, Rolling Hills Estates, Rolling Hills, San Pedro  

**Tabula aut despectus**

Fundus Virgarum Viridium: situsFundus Virgarum Viridium: situs
**Fundus Virgarum Viridium** (Anglice *Rancho Palos Verdes*) est oppidum in Angelopoli comitatu in California situm et maximum oppidum Paeninsulae Virgarum Viridium. Anno 2010, numerus incolarum erat 41 643.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  "Rancho Palos Verdes (city) QuickFacts". United States Census Bureau.

Nexus externi
-------------

Situs interretialis officialis oppidi
Regiones trium ordinum privilegiatorum Transsilvaniae - **caeruleum** *Siculi*, **canum** *Saxones* - fundus regius secundum ius Andreani, **flavum** - terra comitatuum (nobilibus Hungaricis cleroque obnoxia)
**Fundus regius** (Theodisce: *Königsboden*, Ungarice: *Királyföld*) est nomen pristinum regionis in Transsilvania meridiana sitae. A saeculo duodecimo a Saxonibus, qui dicuntur – re vera coloni e regione Rheni inferioris oriundi, quos rex Hungariae Geza II colonos invitavisset -, colebatur et habitabatur. Quibus Andreas II. anno 1224 diplomate (quod Andreanum vocatur) magna privilegia dedit. Fundus regius ex octo pristinis sedibus Saxonum (Theodisce: *Sachsenstühle*) nominibus *Broos* (Latine: Saxopolis), *Groß-Schenk*, *Hermannstadt* ((Latine: Cibinium), *Leschkirch*, *Mühlbach* (Latine: Saxo-Sabesum[1]), *Reps*, *Reußmarkt* et *Schäßburg* (Latine: *Castrum Sex* sive Saxoburgum[2]) constabat, cui regioni postea etiam sedes *Mediasch* (Latine: *Mediesus* sive *Media*[3]) et *Schelken* accesserunt. Fundo regio, cuius primaria civitas erat urbs Cibinium, comes Saxonicus praestabat. Mox ea iura etiam ad regiones circa Coronam ("Burzenland") et Bystriciam ("Nösnerland") sitas extensa sunt. 
Anno 1876 Fundus regius Regno Hungariae iunctus privilegiis amissis in comitatus *Klein-Kokelburg* (Latine: *Villa Cuculiensis Castri* sive Castrum Kukuleu[4]) et Cibinium divisum est. Post bellum mundanum I. Transsilvania cum fundo regio Romaniae adiuncta est. Hoc tempore, cum incolae linguae Theodiscae magna ex parte emigravissent, regio imprimis a Valachis incolitur.

Conspectus nominum locorum
--------------------------

| Latine[5] | Theodisce | Hungarice | Dacoromanice |
| --- | --- | --- | --- |
| Fundus regius | Königsboden | Királyföld | Pământul crăiesc, Pământul saşilor |
| Transsilvania | Siebenbürgen | Erdély | Ardeal |
| Sedes Saxonum | Sachsenstühle | Szász Székek | Scaunele Săseşti |
| Saxopolis | Broos | Szászváros | Orăştie |
|  | Groß-Schenk | Nagysink | Cincu |
| Cibinium | Hermannstadt | Nagyszeben | Sibiu |
|  | Leschkirch | Újegyház | Nocrich |
| Saxo-Sebesum | Mühlbach | Szászsebes | Sebeş |
|  | Reps | Kőhalom | Rupea |
|  | Reußmarkt | Szerdahely | Miercurea Sibiului |
| Castrum Sex, Saxoburgum | Schäßburg | Segesvár | Sighişoara |
| Mediesus, Media | Mediasch | Medgyes | Mediaş |
|  | Schelken | Nagyselyk | Şeica Mare |
| Corona | Kronstadt | Brassó | Braşov |
| Bystricia (Bistricia), Bistricium | Bistritz | Beszterce | Bistriţa |
|  | Burzenland | Barcaság | Ţara Bârsei |
|  | Nösnerland | Naszód vidéke | Ţara Năsăudului |

1. ↑  Wolfgangi de Bethlen Historiarum de rebus Transsilvanicis liber undecimus (ed. a Josepho Benkö), Cibinii 1789, p. 222
2. ↑  de:Schäßburg
3. ↑  (confer Graesse)
4. ↑  de:Cetatea de Baltă
5. ↑  Quibusdam locis sunt plura nomina latina, quorum tantum unum vel duo ponuntur.

Lege etiam
----------

* Myß, Walter (Ed.): *Die Siebenbürger Sachsen LEXIKON*, Herbipoli 1993. ISBN 3-8083-2018-4
* Kroner, Michael: *Geschichte der Siebenbürger Sachsen*. Norimbergae, 2007, ISBN 978-3-00-021583-4
**Marsyas** (Marsyas aut Marsya, ae, m. Graece : Μαρσύας), **Oeagri** (-us, i, m.Graece : Οἴαγρος) aut **Hyagnis** (-gnis, is, m. Graece : Ὑάγνις) aut **Olympi** (-us,i,m. Graece : Ὄλυμπος) filius (auctores enim de patre discrepant), in mythologia Graeca Phrygius satyrus fuit.

Fabula
------

*Apollo et Marsyas*, tabula a Van Loo anno 1735 picta  
Phryx quidem egregie tibias inflabat, quarum nonnumquam inventor habetur, plerumque Minerva (Minerva, ae, f.). Dea autem aliquando prope fontem in Ida eas abiecerat quod buccae deformissime tumescerent dum inflat et imprecata est ut quisquis instrumentum sustulisset poenam impudentia dignam susciperet. 

Marsyas vero tibias forte inventas sustulit et cum primum eas miraretur ignorans quomodo uteretur se tam assidue exercebat ut in dies suaviores sonos faceret. Iam tamen palam gloriabatur se longe optimum musicum esse. Itaque Apollinem (Apollo, inis,m. Graece : Ἀπόλλων) provocavit qui certamen accepit dummodo victus victoris voluntati obsequeretur. Iudicibus autem Musis Midaque (Midas,ae, m. Graece : Μίδας) sumptis dubium erat uter melior musicus esset. Tandem Apollo lyram versavit et iterum modulatissime cecinit. Marsyas vero non potuit idem tibiis facere ut deus victor declararetur. 

Sarcophagus de musico certamine inter Apollinem et Marsyan  p.Chr.n. , in Museo Lupariensi Lutetiae servatus
Satyrum autem Apollo quippe qui superbior fuisset horribili supplicio damnavit. Victus enim tibicen in arbore alta suspensus est et cutis, membratim a deo ipso direpta, in spelunca defixa. Quem Nymphae, Fauni Satyrique fletum venerunt et lacrimae , sanguini mixtae, effusae sunt in flumen quod Marsyas appellatum est.

Fontes antiqui
--------------

* Apollodorus, *Atheniensis Bibliothecae libr*i : I, 4, 2

* Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* , III, 59 ; V, 75, 3

* Herodotus, *Historiae*,VII, 26

* Hyginus, *Fabulae* , CLXV

* Ovidius, *Fasti*, VI, 695–709

* Ovidius, *Metamorphoses, VI*, 382–400

* Pausanias, *Descriptio Graeciae*, I.24.1 ; II, 7 ; X, 30, 9

* Plato, *Convivium*, 215a

* Xenophon , *Anabasis* I,2,8

Fontes posteriores
------------------

* Dantes Alagherius, *Divina Comoedia*, « Paradisus » 1, 13-21

* Iosephus Maria de Heredia, *Les Trophées,* « Marsyas » (1893)

* Sbigneus Herbert, « Apollo i Marsjasz» (1957)

* Antonius Harrison,*The Trackers of Oxyrhynchus* (1990)

* Yves Bonnefoy , *Les Planches courbes*, La pluie d'été :  « Les chemins I » (2001)