recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Quintus Fabius M.f. Vibulanus** (nescimus, quando natus sit, mortuus est post annum 449 a.C.n.) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater eius Marcus Fabius K.f. Vibulanus consul annorum 483 a.C.n. et 480 erat, qui anno 477 cum ceteris e gente Fabiorum pugna apud flumen Cremeram facta a Veiientibus insidiis necatus est. Filii eius Marcus Fabius Q.f. Vibulanus, consul anno 442, Quintus Fabius Q.f. Vibulanus consul anni 423, et Numerius Fabius Ambustus tribunus militum consulari potestate annis 406 et 390 erant.

Cursus honorum
--------------

Fabius ter consul rei publicae Romanae erat: Primo anno 467 consulatum gessit. Eo anno collega eius Tiberius Aemilius L.f. Mamercinus cum tribunis plebis agrum plebi postulabat. Fabio suadente *tres viri agro dando* Tito Quinctio L.f. Capitolino Barbato duce coloniam Antii deduxerunt in agrum Volscis demptum. Anno 465 consul II, postquam frustra de pace egit, contra Aequos certavit. Anno 462, cum consules bellum gerebant, Fabius praefectus urbi Romae erat. Anno 459 a.C.n. consul III in coloniam Antium missus est, ut defenderet eam contra Volscos, quos vicit. Tum, postquam nuntiatum est Aequos Tusculum oppidum oppugnare, Fabius cum collega Lucio Cornelio Ser.f. Maluginensi Urito et Aequos vicit. Anno 450 a.C.n. Fabius et decemvir legibus scribundis electus est et ad annum 449 mansit et contra Sabinos certavit.

Notae
-----

1. ↑  Diodorus Siculus XI 53,6
2. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, III 1
3. ↑  Titus Livius III 2
4. ↑  loc. cit. cap. 8,7; 9,6
5. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 4, c. 375

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Titus Quinctius L.f. Capitolinus Barbatus II et Quintus Servilius Structus Priscus**  |  **Consul** 467 a.C.n.cumTiberio Aemilio L.f. Mamercino | Successores: **Quintus Servilius Structus Priscus II et Spurius Postumius A.f. Albus Regillensis**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Servilius Structus Priscus II et Spurius Postumius A.f. Albus Regillensis**  |  **Consul** 465 a.C.n.cumTito Quinctio L.f. Capitolino Barbato III | Successores: **Aulus Postumius A.f. Albus Regillensis et Spurius Furius Medullinus Fus(i)us**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Publius Valerius P.f. Poplicola II et Gaius Claudius Ap.f. Inregillensis Sabinus**  |  **Consul** 459 a.C.n.cumLucio Cornelio Ser.f. Maluginensi Urito | Successores: **Gaius Nautius Sp.f. Rutilus II et Lucius Minucius P.f. Esquilinus Augurinus**  |
In arte metrica, **arsis** et **thesis** sunt remissio et auctus digiti vel manūs vocisve ad ictus cuiusdam versūs metiendos. 

Plerumque **arsis** (Graece ἄρσις, a verbo αἴρειν, *áirein*; Latine "tollere, sublevare") est pedis momentum grave atque sine ictu; **thesis** (Graece θέσις, a verbo τιθέναι, *tithénai*; Latine "ponere") autem est momentum acutum in quo ictus cadit. Tamen significationes horum ancipites verborum sunt, propter interpretationem etymologiae ambiguam; sic e secundo saeculo p.C.n. *arsis* interdum momentum acutum indicat, *thesis* contra pedis sine ictu partem. 

G. Marius Victorinus rhetor et Priscianus grammaticus non amplius ad motum digiti manūsve affirmaverunt arsin thesinque spe ctare iam in saeculo quarto p.C.n. sed ad vocis .

Vocum *arsis* et *thesis* legimus apud Fulgentium hasce appellationes Latinas: "[...] ut <vox> habeat arsis et thesis quas nos Latine elationes et deiectiones dicimus."

Notae
-----

1. ↑  G. Marius Victorinus, *Ars grammatica*; Priscianus, *Institutiones grammaticae* II.
2. ↑  Fulgentius, *Mythologiae* 3.9

Nexus interni
-------------

* Ictus (metricus)

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
**Quintus Fulvius M.f. Flaccus** (natus saeculo 3 a.C.n. mortuus circa annum 205 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Familia
-------

Pater eius Marcus Fulvius Q.f. Flaccus erat, qui anno 264 a.C.n. consulatum gesserat. Uxorem Sulpiciam duxit, "mulierem honestissimam". Quinti filii Lucius Manlius L.f. Acidinus Fulvianus et Quintus Fulvius Q.f. Flaccus anno 179 eodem anno consules fuerunt.

Cursus honorum
--------------

Anno 237 primo consul electus est una cum Lucio Cornelio L.f. Lentulo Caudino et anno 224 secundum consulatum gessit, nunc cum Tito Manlio T.f. Torquato (II). His annis contra Gallos Cisalpinos bella gerebat et primus imperator Romanus Padanum flumen transiit. Anno 231 censor erat et annis 215 et 214 praetor urbanus. Tertium consulatum anno 212 inter Secundum Bellum Punicum gessit. Tum Appius Claudius P.f. Pulcher collega fuit. Tum etiam magister equitum Gaii Claudii Ap.f. Centhonis dictatoris erat. Hoc anno Fulvius castra Carthaginiensium apud Beneventum expugnavit, Capuam obsedit, anno 210 imperio prorogato expugnavit atque acerrime in urbem consuluit. Hoc anno etiam dictator ad comitias habendas erat. Deinde in Italia certavit et anno 209 quartum consulatum adeptus est. Anno 205 frustra contra consilium Publii Cornelii Scipionis sententiam tulit, qui bellum in Africam transferre voluit. Eodem anno Fulvius verisimile mortuus est.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Fulvius (59).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band VII, Stuttgart VII, Sp. 243–246.
* Carolus-Ludovicus Elvers, "Fulvius [I 10]" in *Der Neue Pauly* vol. 4 (Stutgardiae: Metzler, 1998. ISBN 3-476-01474-6) col. 704–705.

Notae
-----

1. ↑  Valerius Maximus VIII 15,12; Gaius Plinius Secundus, *Naturalis Historia", VII 120*
2. ↑  Polybius II 31,8
3. ↑  Titus Livius, *Ab urbe condita*, XXIV 4 - 16
4. ↑  Livius XXVIII 45, 2 - 7

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Tiberius Sempronius Ti.f. Gracchus et Publius Valerius Q.f. Falto**  |  **Consul** 237 a.C.n.cumLucio Cornelio L.f. Lentulo Caudino | Successores: **Publius Cornelius L.f. Lentulus Caudinus et Gaius Licinius P.f. Varus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Aemilius Q.f. Papus et Gaius Atilius M.f. Regulus**  |  **Consul** 224 a.C.n.cumTito Manlio T.f. Torquato II | Successores: **Gaius Flaminius C.f. et Publius Furius Sp.f. Philus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Quintus Fabius Q.f. Maximus et Tiberius Sempronius Ti.f. Gracchus II**  |  **Consul** 212 a.C.n.cumAppio Claudio P.f. Pulchre | Successores: **Publius Sulpicius Ser.f. Galba Maximus et Gnaeus Fulvius Cn.f. Centumalus Maximus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Valerius P.f. Laevinus II et Marcus Claudius M.f. Marcellus IV**  |  **Consul** 209 a.C.n.cumQuinto Fabio Q.f. Maximo Verrucoso V | Successores: **Marcus Claudius M.f. Marcellus V et Titus Quinctius L.f. Crispinus**  |
Wikidata Ni Zan
Res apud Vicidata repertae:Ni Zan: imagoNi Zan: imago
*Nativitas*: 1301; Wuxi  
*Obitus*: 1374; Wuxi  
*Patria*: regio Yuan  

**Officium**

*Munus*: pictor, poëta, calligrapher  

**Familia**

*Genitores*: Ni Bing;   
*Coniunx*: Jiang Yuanming  
*Proles*: Ni Mengyu, Ni Jimin  

**Ní Zàn**, litteris Sinicis 倪瓚 (natus anno 1301 Zhituo in oppido prope Wuxi; ibidem anno 1374 mortuus) fuit pictor et calligraphus, inter quattuor artium imperii Yuan magistros enumeratus.

Ni Zan, concubinae filius, familiae satis illustris proles, fratre legitimo anno 1328 mortuo praedium paternum gerere coepit, ubi usque in annum fere 1350 inter libros picturasque reclusus nitide et fastidiose vivebat. Anno 1352, regione Jiangnan Sinisque fere omnibus sub diluvio et fame laborantibus, vectigale valde aucto, praedii maximam partem vendidit. Mox in alveo ad ripas Lacus Tai fluviorumque influentium, deinde ab 1355 usque in 1365 rure prope Sucheum habitavit. His annis vitam eruditi vagantis suscipiebat: amicos per itinera crebra visitare solebat cuius hospitalitatem tabulis ad tempus factis inscriptisque remuneravit. Officia a regnantibus repugnatoribusque oblata sine distinctione recusavit. Oppidum nativum non ante annum 1374 rursus petivit, ubi post aliquot menses mortuus est.

Calligraphiá magistratum coaevum Zhao Mengfu(en) secutus est, qui Wuxing ad ripam lacus Tai habitabat, sed artificem antiquum Zhong You(en) super alios admiravit. Stylo picturae Wang Fu(en) inter sectatores eius numeratur. Libellus praeceptorum culinariorum domesticorumque *Aedis silvarum nebulosarum regimentarium* anno incerto composuit, vitam providissimam iuventutis suae forte commemorans forte refingens.

"Solitudine fruens sub autumnali luco": tabularum Ni Zan antiquissima nobis servata, anno 1339 picta. Sunt qui dicunt pictorem seipsum in tugurio sedentem simulavisse.

Notae
-----

1. ↑  Kathlyn Liscomb, "Wang Fu's Contribution to the Formation of a New Painting Style in the Ming Dynasty" in *Artibus Asiae* vol. 48 (1987) pp. 39-78 ad pp. 43-47 JSTOR
2. ↑  Fong (1992) p. 477

Bibliographia
-------------

De vita et opere
* James Cahill, *Hills Beyond a River: Chinese Painting of the Yuan Dynasty: 1279-1368* (Novi Eboraci: Weatherhill, 1976) pp. 114-120 et alibi
* Chang Kuang-pin, ed. *Yuan si dajia = The Four Great Masters of the Yuan* (Taipeiae, 1975) pp. 25–33 textus Anglici, pp. 20–27 textus Sinici
* Wen C. Fong, *Beyond Representation: Chinese Painting and Calligraphy 8th-14th Century* (Novo Portu: Yale University Press, 1992) pp. 475-497 et alibi
* Ricardo Joppert, *La transparence du matin: essai sur Ni Zan, 1301 – 1374: peintre, poète et calligraphe chinois*. Librairie You-Feng, 2010
* Osvald Siren, *Chinese Painting: Leading masters and principles* vol. 4 (Novi Eboraci: Hacker Art Books, 1973) pp. 79-84
* Nicole Vandier-Nicolas, *Peinture chinoise et tradition lettrée* (Lutetiae: Editions du Seuil, 1983) pp. 173-177
* C. C. Wang, Kathleen Yang, "The Rediscovery of Ni Zan, *Longmen dubu tu*" in *Archives of Asian Art* vol. 47 (1994) pp. 70-76 JSTOR

Aliae encyclopaediae
* Wen C. Fong, "Ni Zan" in *Grove Art Online* (2003/2021)
Wikidata Niall Horan
Res apud Vicidata repertae:Niall Horan: imagoNiall Horan: imago
*Nativitas*: 13 Septembris 1993; Mullingar  
*Patria*: Hibernia  
*Nomen nativum*: Niall James Horan
**Officium**

*Munus*: cantor, Auctor carminum, guitaristus, suorum carminum actor, humanitarian  

**Memoria**

*Laurae*: American Music Award for New Artist of the Year  

**Niall Iacobus Horan** (*Niall James Horan*, natus Mullingar Hiberniae die 13 Septembris 1993) est cantor Hibernicus, olim socius gregis musici One Direction.

Biographia
----------

Maurae Gallagher et Bobby Horan filius, natus est in urbe Mullingar in comitatu Westmeath. Sui parentes se separaverunt cum quinque annos natus erat.

Anno 2010 ivit ad spectaculum musicum televisificum The X-factor et tunc formavit cum Harrio Styles, Ludovico Tomlinson, Gulielmo Payne et Zayn Malik gregem musicum One Direction. Non vicerunt agonem sed ex illo tempore celeberrimi facti sunt et publicaverunt 5 albuma. Anno 2016 coeperunt soli canere, et Niall quoque publicavit ex eo 2 albuma.

Bibliographia
-------------

* Ryan Reed, "Niall Horan Plots Intimate ‘Flicker Sessions 2017’ World Tour" in *Rolling Stone* (10 Iulii 2017)
Scutum Quartodecimanorum in Notitia Dignitatum depicta
**Legio XIV Gemina Martia Victrix** pars exercitus Romani fuit.

Historia
--------

Legio XIV vel iam a Caesare, cum Galliam expugnaret, vel ab Octaviano inter bellum civile condita est. Tempore bellorum Germanicorum Augusti ad Rhenum hiemabat. Anno 9 Lucius Nonius Asprenas legatus eam in Germaniam Inferiorem duxit et ita rem Romanam post cladem a Publio Quinctilio Varo acceptam servavit. Anno 14 in castris Moguntiaci est et cum aliis legionibus rebellavit, sed mox a Germanico sedata est[1]. Annis proximis expeditionibus Germanicis Germanici Caesaris et anno 43 expeditioni in Britanniam Claudii imperatoris interfuit. Cum ibi seditionem Boudiccae pavavit, *Martia Victrix* nominata est. Anno 65 Britanniam reliquit et deinde Moguntiaci castra habuit, ubi anno 70 contra Batavos rebellantes pugnavit. Anno 89 Lucium Antonium Saturninum usurpatorem adiuvit. Anno 92 in Pannoniam venit et bellis Dacicis Traiani interfuit. Castra Legionis nunc Carnunti erant. Deinde variis in bellis certavit et circa annum 430, cum Romani Danubium relinquerent, dissoluta est[2].

Notae
-----

1. ↑  Cornelius Tacitus, Annales I 37
2. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 20

Legati Legionis
---------------

Inter alios et hi legati legioni XIV praefuerunt:

* Quintus Petillius Cerialis Caesius Rufus anno 70
* Marcus Statius Priscus Licinius Italicus circa annum 150
* Gaius Vettius Sabinianus Iulius Hospes circa annum 160
Wikidata Tarsus (urbs)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Turcia  
*Locus*: 36°55′0″N 34°54′0″E  
*Numerus incolarum*: 339 676  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Mersin  

**Geographia**

*Superficies*: 2 240 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Langen  

**Tabula aut despectus**

Tarsus (urbs): situsTarsus (urbs): situs
*Vide etiam paginam discretivam:* Tarsus

**Tarsus** (Graece *Ταρσός*; Turcice *Tarsus*) est urbs Turcica circiter 406 000 incolarum (anno 2000).

Collocatio Tarsi in Turcia.

Praeclari cives
---------------

Tarsi olim vixerunt aut nati sunt tres homines certi momenti.

* Bonifatius Tarsiensis
* Paulus Tarsiensis
* Theodorus Cantuariensis

Mescita Tarsi sita.

Fontes antiqui
--------------

* Strabo, *Geographica* XIV.5.12-15

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 36°55′0″N 34°54′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • 648789 Pleiades • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Söğüt (Bilecik)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Turcia  
*Locus*: 40°1′7″N 30°10′53″E  
*Numerus incolarum*: 19 244  
*Zona horaria*: UTC+3  
http://www.sogut.gov.tr/ Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Bilecik  

**Söğüt** est urbs circiter 20 000 incolarum et districtus Bilecik provinciae in Propontidis regione Turciae.

Museum Ertuğrul Ghazi in *Söğüt*

Historia
--------

Söğüt fuit gens Selgiukida Turcicae nationis in Anatolia occidentali, cuius duces postea Imperium Ottomanicum condiderunt. Söğüt gens a tribus gentibus maioribus circumdata erat: Eskenderum (a septentrionibus), Eskişehir (ab orientali), Konyali (a meridie); ab occidente Imperium Romanum Orientale imminebat. Traditur Söğüt gentis beigum saeculo decimo tertio exeunte nomine Ertuğrul hostes tam fortiter prohibuisse ac bello persecutum esse, ut filius eius Ottomanus (1299-1324) alias gentes vicinas victas dicioni suae subigere potuerit. Cum Ottomani filius nomine Orchanes patre mortuo rerum potitus esset, gentem in patris honorem *Osmanli*, i.e. Ottomanicam, nominavit. 

Vicus Söğüt (antea *Thebasion* appellatus) anno 1231 ab Ertuğrul Imperio Nicaeno ereptus usque ad Prusiam occupatam (anno 1325) caput imperii Ottomanici fuit. Söğüt est locus natalis sultani Ottomani I.

Söğüt hodierna
--------------

Hodie Söğüt urbs est parva in valli humida Bilecik provinciae in Turcia. Res gestae Turcicae et statuae sultanorum Ottomanicorum magnitudine vivis aequatae in museo ethnographico exhibitae sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Söğüt** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 40°1′7″N 30°10′53″E • *GeoNames* • Encyclopædia Britannica |
*Haec pagina Ludo sensu stricto explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Ludus" appellatur, vide Ludus (discretiva).*

Nerdiludium, versio Persicus tabulae Romanae, quae diffusa est per totum mundum.
Tractus funis.
**Ludus** (-i, *m.*), sive **lusus** (-us, *m.*), est acroamatis modus qui solo vel ceteris agitur. Ludi actio dicitur ludere; qui ludum agunt, lusores. Ludus quique habet quendam finem vel destinatum, quem lusores attingere conantur, et regulas ad actiones possibiles lusoribus determinandas. Saepe inter ludendum mores puerorum simplicius se detegunt.

Species ludorum
---------------

Ludi inter se distinguuntur per lusorum numerum, ludi destinatum, et ubi et quomodo luduntur. Multa genera ludorum sunt, e.g.:

* Aleae

Ludi tabulares:

* Damici
* Scacci
* Nerdiludium
* Ludus tudicularis
* Ludus anseris
* Opus vermiculatum

Ludi chartarum

* Ludus Altenburgensis (vulgo *Skat*)

Ludi verborum litterarumque:

* Crucigramma
* Ludus scrabularum
* Contactum
* Wordle

Ludi in papyro

* Homo suspensus
* Cruces et circuli
* Sudoku

Ludi personarum: 

* Ludus Catacumbarum et Catoblebarum
* Cursus exploratorius

Ludi athletici:

* Basipila
* Harpastum
* Pediludium
* Tractus bellum

Ludi computatrales:

* Among Us
* Baldur's Gate
* Blood Omen 2
* Call of Duty 4: Modern Warfare
* Command & Conquer
* Fable
* Diablo II
* Hitman
* OpenTTD
* Sacred Underworld
* Victoria: An Empire Under the Sun
* Warcraft III
* World of Warcraft

Ludi potatorii:

* Pong cervisiale

Ludi electronici

* Super Smash Bros. Brawl
* Resident Evil
* The Legend of Zelda

Nexus interni
-------------

* Artes martiales
* Avocamentum
* Exercitatio corporis
* Ludus zerum
* Saltatio
* Ludibrium

Nexus externi
-------------

* Labyrinthus Latinus: ludus *online* generis MUD lingua Latina
* Roman ball games[*nexus deficit*] (Anglice)
* Tabula cibi dei (Discipuli): Solvere aenigmata reticulata *online* (Anglice)

Societas humana

Calendarium · Ecclesia · Homines clari · Linguae mundi · Ludus · Ludus athleticus · Mythologia · Nationes mundi · Nuntia · Religio · Res militaris · Collegia · Universitates
Signum Tarzanis Ancyrae positum.
**Tarzan** est vir fortissimus ab Edgaro Oriza Burroughs in mythistoria anno 1912 fictus. Narratiuncula primum inductus est illa, quae *Tarzan of the Apes* (h.e. *Tarzan Simiarum* vel *Tarzan Clurinus*) inscripta in ephemeride *Omnium narrationum depromptuarium* nominata in lucem edita est. Quae cum populo tantopere placuisset, mox anno 1914. Primus ex 24 libellis de Tarzane conscriptis editus est. Hi autem libelli et multis pelliculis de Tarzane factis et seriei narrationum pictarum popularissimae exemplo fuerunt.

Quisnam Tarzan sit
------------------

Est autem Tarzan ille filius viri nobilis ex Britannia natus, qui parentibus cum navi demersis infans naufragus inque silvarum Africanarum tenebris abditus a simiarum familia eruditus est. Adulescentulus autem a civibus quibusdam patris inventus in patriam gentis revehitur, ubi mox mores et instituta hominum prae naturali simiarum simplicitate contemnenda esse intellegit.

De linguis, quibus Tarzan locutus est
-------------------------------------

Tarzan cum hominum more loqui disceret, initio tot tantisque soloecismis abusus est, ut eorum exemplar exstiterit omnium, qui linguam alienam non satis docti sermone rudissimo aures indigenarum laedere solent. Cuius rei exemplum illustrissimum est illud *ego Tarzo, tu Iohanna*, quibus verbis puellam Tarzan adamatam allocutus est. Quae cum ita sint, nos quidem optimo iure Latinitatem corruptissimam quasi *Tarzanicam* censeamus et, qui ea abutuntur, eos *tarzanire* dicamus.

Sermo autem patrius Tarzanis simiarum erat lingua. Secundum vitae eius scriptores multis postea studuit aliis; ut qui non ineptus esset ad linguas dialectosque discendos. Nam linguas simiarum et cercopithecorum, Francogallicam, Anglicam, Arabicam, aliquot saltem dialectis, Germanicam, Latinam, Batavam, Lusitanam, Swahilicam (et Bantuenses alias) et linguam Mayarum didicit nec non etiam aliquot linguas gentium in illis libellis fictarum.[1]

Notae
-----

1. ↑  Adams, David Arthurus, *Burroughsian Language Banks*. 1996.
Aper, signum XX Legionis Valeriae Victricis in tegula
**Legio XX Valeria Victrix** pars exercitus Romani fuit. Legio anno 31 a.C.n. ab Octaviano Augusto condita est. Qua re "*Valeria Victrix*" nominata sit, nescimus. Annis 30 a.C.n. ad 20 a.C.n. in Hispania castra ponebat, tum in Illyricum missa est. Anno 9 post cladem Varianam ad Rhenum imperium contra Germanos defendebat. Castra legionis primo Arae Ubiorum fuerunt, tum Tiberio imperatore Novaesium patria legionis erat. Legion expugnationi Britanniae anno 43 interfuit. Primo Glevi, deinde Viroconii hiemabat. Gnaeo Iulio Agricola duce pugnabat et anno 61 Boudiccam reginam vicit[1]. Anno 293 Carausio usurpatori sequebatur. Forsitan post rebellionem suppressam dissoluta est.

Legati legionis
---------------

Hi inter alios hi legioni legati praefuerunt:

* Marcus Roscius Coelius annis 69-71
* Gnaeus Iulius Agricola, annis 71 - 73

Notae
-----

1. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 7, c. 21; confer Tacitus, *Annales*, XIV 34,1

Etiam vide
----------

* Deva Victrix (*Chester*)
Wikidata Lehliu-Gară
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 44°26′19″N 26°51′12″E  
*Numerus incolarum*: 5 991  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Iulian Iacomi  
*Procuratio superior*: Călărași  

**Geographia**

*Superficies*: 86±0.01 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Lehliu-Gară: situsLehliu-Gară: situs
**Lehliu-Gară** oppidum Dacoromanicum et pars circuli Călăraşi est. Ad etiam vici Buzoeni et Răzvani pertinent.

Lehliu-Gară in circulo Călăraşi

Historia
--------

Oppidum fine saeculi XIX statio ferroviaria conditum est (*"Gară"* Dacoromanice stationem significat), cum linea a Bucaresta ad usque Constantiam aedificabatur. Anno 1989 Lehliu-Gară oppidum sublatum est. Hic fabricae Alimentorum sitae sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Lehliu-Gară** spectant (Lehliu-Gară, Lehliu Gară). |

* Pagina officialis oppidi Lehliu-Gară
Wikidata Serenscum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°18′18″N 35°34′10″E  
*Numerus incolarum*: 9  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q4414061  

**Serenscum** (Russice Серенск) fuit urbs antiqua, nunc vicus regionis Calugensis est. Ad flumen Serenam fluvii Žizdrae accolam situm est. Incolas 9 (anno 2010) habuit.

Historia
--------

Sanctus Kukša Cryptensis hic a Viaticis iam paganis anno 1110 occisus est. A saeculo XII arx ducatus Czernihoviensis est. A Iaroslao Vsevolodi filio anno 1232, a Bato anno 1238 , ab Achmato anno 1480 destructum est. Ab anno 1492 Moscoviae pars est. Urbs ad saeculum XVII; expolratio archaeologica anno 1989 incepit.

Nota
----

1. ↑  Alexandri Guagnini *Sarmatiae Europeae descriptio*, 1578, p. 6.
2. ↑  Ioannis Martinov *Annus ecclesiasticus Graeco-Slavicus*, Bruxellis 1863, p. 208. (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°18′18″N 35°34′10″E |

* De Serensco in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
Statua Tosorthri, pharaonis domus tertiae Aegypti, per foramen in eius serdab videtur, ad animam defuncti accipiendam parata, cum donis ei donatis.
Serdab in sepulcro A2 cuiusdam Pepi-anch apud Mair in Aegypto.
**Serdab** (Persice سرداب *sardāb* 'aqua frigida', vocabulum quod Arabice factum est, 'hypogaeum' significans) est structura sepulcri Aegypti antiquae quae pro conclave statuae Ka hominis mortui erat. Quod, per Regnum Vetus adhibitum, fuit conclave occlusum cui parvum foramen erat quod animam defuncti libere moveri sinebat. Quae foramina praeterea odores donorum admittebant quae statuae donata erant.

Vocabulum *serdab* etiam adhibetur ad conclave simplice et sine ornamentis in multis pyramidibus repertum. Inscriptionibus carentibus, archaeologi rituale huius conclavis propositum invenire non possunt, sed multi Aegyptologi id habent promptuarium, cum horreis subterraneis in regiis privatisque domus secundae sepulcris cognatum. Facile agnoscitur per locum ad occidentalem rationis conclavium internorum pyramidis finem et per tria aedicula in pariete exteriori. Primum huius generis serdab reperitur in pyramide Mycerini, sed usitatae descriptionis pyramidum pars Tanchere regnante factum est.

Notae
-----

1. ↑  Bard 1888.
2. ↑  Billing 2009: 236.
3. ↑  Schultz et Seidel 2004: 68.

Bibliographia
-------------

* Bard, K. A. 1999. *Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt.* Novi Eboraci: Routledge. ISBN 0415185890.
* Blackman, Aylward Manley. 1916. The Ka-house and the serdab. *Journal of Egyptian Archaeology* 3: 250–254. ISSN 0307-5133.
* Brovarski, Edward. 1984. Serdab. *Lexikon der Ägyptologie,* ed. Wolfgang Helck at al. 5: 874–879. Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 3447024895.
* Lehmann, Katja. 2000. *Der Serdab in den Privatgräbern des alten Reiches.* 3 vol. Dissertatio, Heidelberg University.
* Monnier, Franck. 2013. *Vocabulaire d'architecture égyptienne.* Bruxellis: Safran, coll. Précisions. ISBN 9782874570537.
* Schultz, Regine, et Matthias Seidel, eds. 2004. *Ägypten: Die Welt der Pharaonen.* Ullmann.
*Eschrichtius robustus* in California Inferiore visa

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Subclassis : Eutheria   
Superordo : Cetartiodactyla   
Ordo : Artiodactyla   
Infraordo : Cetacea   
Parvordo : Mysticeti   
Familia : Eschrichtiidae   
Ellerman & Morrison-Scott, 1951  
Genus : ***Eschrichtius***   
Species : ***E. robustus***   
*Eschrichtius robustus*   
Lilljeborg, 1861  
Territorium

Frequentatio

***Eschrichtius robustus*** (binomen a Gulielmo Lilljeborg anno 1861 statutum) est species magnorum mammalium marinorum quae in oceano Pacifico habitant. Aquas Atlanticas olim frequentabant.

Notae
-----

Bibliographia
-------------

* Ana S. L. Rodrigues et al. "Forgotten Mediterranean calving grounds of grey and North Atlantic right whales: evidence from Roman archaeological records" in *Proceedings of the Royal Society B* (11 Iulii 2018)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eschrichtius robustus** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Eschrichtius robustus"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • 104115 Fossilworks |
Wikidata Chrysostomia
Res apud Vicidata repertae:Chrysostomia: insigneChrysostomia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 55°10′0″N 59°40′0″E  
*Numerus incolarum*: 166 885  
*Zona horaria*: UTC+05:00  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Maxim Borisovich Pekarsky  
*Procuratio superior*: Zlatoust Urban Okrug, Regio Celiabinscensis, Ural Oblast, Zlatoust Okrug, Zlatoustovsky Uyezd  

**Geographia**

*Superficies*: 118 chiliometrum quadratum  

Chrysostomia anno 1909 (Sergii Prokudin-Gorskij photographema).
**Chrysostomia** (Russice Златоуст, *Zlatoust*) est urbs regionis Celiabinscensis Russiae. Incolarum habet 163 919 anno 2020.

Historia
--------

Aurum his locis a multis quaesitum erat, sed ferrum inventum est, annoque 1754 fabrica ferri producendi constructa, nomine Ioannis Chrysostomi nuncupata. Ab anno 1811. urbs gubernii Ufensis erat. Anno 1815, fabrica armaria constructa est, anno 1859 fabrica chalybis producendi addita, ubi primi cannones chalybini factae erant. Statio ferrivialis anno 1890 constructa, quae pars ferriviae Transsibiricae erat.

Notae
-----

1. ↑  De nomine priore *Fabrica Chrysostomia*, *Златоустовский завод*.
2. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chrysostomiam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°10′0″N 59°40′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Wikidata Bolus
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 39°21′40″N 22°56′33″E  
*Numerus incolarum*: 86 046  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Βόλος
**Gestio**

*Procuratio superior*: Volos Municipality  

**Geographia**

*Superficies*: 27.68 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Iolcus  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Antofagasta, Bathys, Cenomanum, Pleven, Rostovia ad Tanaim, Semendria  

**Tabula aut despectus**

Bolus: situsBolus: situs
**Bolus** (Neograece *Βόλος*) est urbs Thessaliae in Graecia et usque ad annum 2010 caput pristinae praefecturae Magnesiae. Urbs incolas fere 200 000 comprehendens intimam oram Sinus Pagasaei adiacet, sub monte Pelio, iuxta ruinas urbium antiquarum Pagasarum et Iolci.

Incolae notabiles
-----------------

Portus Boli
* Georgius de Chirico hic natus est die 10 Iulii 1888
* Christiana Sourvinou-Inwood hic nata die 26 Februarii 1945

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 39°21′40″N 22°56′33″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Encyclopædia Britannica |

* Pagina officialis **( Graece)**
Wikidata Victoria Brielle
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 31 Ianuarii 1815; Saint-Poix  
*Obitus*: 29 Aprilis 1847; Merallum  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: Soror  

**Memoria**

*Sepultura*: Chapelle Saint-Joseph de Méral  

> Decet equidem paululum dolere– Victoria Brielle

**Victoria Brielle** dicta **Sancta Meralli** (nata Saint-Poix, Franciae die 31 Ianuarii 1815; obiit 28 Aprilis 1847) fuit religiosa Franciae, cuius corpus post viginti annos mortis incorruptum post exhumationem apparuit.

Biographia
----------

Cappella in qua Victoria Brielle sepulta est
Nata 31 Ianuarii 1815 in familia divitum agricolarum Meduanae, anno 1833 in conventum benedictinum Sanctissimi Sacramenti urbis Craon intravit et anno 1835 in conventum sororum Evron.

Propter valetudinem in conventu manere non ei licuit, sed vitam piam religiosamque semper egit.

Obiit 28 Aprilis 1847 et in coemeterio Meralli sepulta est. Anno 1866 corpus eius exhumatum est, et patri, fratri et populo civitatis incorruptum apparuit. Deinde, circiter anno 1882-1884, corpus in parvam cappellam Sancti Iosephi translatum est et ut fama fert multorum miraculorum causa fuit,
.

Anno 1997 - 150 annos post mortem - Romae Congregationi de Causis Sanctorum documenta ad petendam beatificationem mandata fuerunt.

Bibliografia
------------

* Abbas Moriceau, *Notice sur Victoire Brielle dite La Sainte de Méral*, Vallis Guidonis, 1884.
* L. Bouttier, *Centenaire de la Mort de Victoire Brielle, dite la "Sainte de Méral", 27 Aprilis 1847 - 4 Maii 1947*, Imprimerie Commerciale, 1947, 26 p.
* Constantius Tonnelier, *La Vie de la Servante de Dieu, Victoire-François Brielle. Meralli 1815-1847*, Lutetiae, Petrus Téqui Editor, 2001.
* *Le patrimoine des communes de la Mayenne*, Editor Flohic Lutetiae 2002.

Notae
-----

1. ↑  **(Francice)**: *Il faut bien souffrir un peu*
2. ↑  *Vie de Victoire Brielle, dite la sainte de Méral*, paginas 64-69
3. ↑  *Vie de Victoire Brielle, dite la sainte de Méral*, paginas 70-72
4. ↑  *Vie de Victoire Brielle, dite la sainte de Méral*, paginas 81-83
Wikidata Victoria Tomegah Dogbé
Res apud Vicidata repertae:Victoria Tomegah Dogbé: imagoVictoria Tomegah Dogbé: imago
*Nativitas*: 23 Decembris 1959; Badougbe  
*Patria*: Togum  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Togo  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Union for the Republic  

**Victoria Tomegah Dogbé**, vulgo plene *Victoire Sidémého Dzidudu Dogbé Tomegah* (Lome in urbe die 23 Decembris 1959 nata) est politica Togi.

Alumna est Universitatis Lomeensis. Apud societatem plasticae conficiendae Togolensem (*ITP*) ab anno 1986 laboravit. Ab 1998 officinas Programmatis promotorii Nationum Unitarum in civitatibus Togo, Congensi Brazzapolitana, Burkina Faso, Benino operam dedit. Quo munere relicto, suadente praeside Togolensi Faure Gnassingbé primoque ministro Gilberto Houngbo (qui apud idem programma versatus est), ministra vicaria ab evolutione basica anno 2008, deinde a die 7 Maii 2010 ministra principalis ab evolutione basica et iuventute creata est: quod officium decem annos implevit sub primis ministris Gilberto Houngbo, Kwesi Ahoomey-Zunu, Komi Sélom Klassou. Huius successor ipsa denuo prima ministra die 28 Septembris 2020 a praeside Faure Gnassingbé facta est.

Bibliographia
-------------

* R. Kédjagni, "Entourage de Faure Gnassingbé" in *Liberté Hebdo Togo* (5 Iulii 2011)

Nexus externi
-------------

* "Togo : Victoire Tomegah-Dogbé nommée Premier ministre et chef du Gouvernement" (29 Septembris 2020) apud *L.frii*

Primi ministri Togi

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Nicolaus Grunitzky • Sylvanus Olympio • Iosephus Kokou Koffigoh • Edem Kodjo • Kwassi Klutse • Eugenius Koffi Adoboli • Agbéyomé Kodjo • Koffi Sama • Edem Kodjo • Yawovi Agboyibo • Komlan Mally • Gilbertus Houngbo • Kwesi Ahoomey-Zunu • Komi Sélom Klassou • Victoria Tomegah Dogbé
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Praesides Togi |
|  |
Wikidata Esche
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 52°31′59″N 6°58′0″E  
*Numerus incolarum*: 577  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus in Comitatu Binethensi, Neuenhaus  

**Geographia**

*Superficies*: 11 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Esche: situsEsche: situs
**Esche** est commune in Saxonia Inferiore situm atque pars Circuli in Comitatu Binethensis. Esche est praeterea pars communis generalis Neuenhaus.

Historia
--------

Circa annum 1000 villa *Aszi* primo in actis descripta est. Regio usque ad annum 1753 ad comitatum Binethensem pertinuit, cum Friedericus Carolus comes eam cum toto comitatu Electori Hannoverae pigno dedit. Ab anno 1806 regio ad Magnum Ducatum Montensem pertinuit. Napoleone imperatore victo Esche pars Regni Hannoverani fuit. Regnum Hannoveranum autem anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1885 Circulus in Comitatu Binethensi conditus est, cuius caput tum Benthemia erat et ad quem Esche ad hunc diem pertinet. Ab anno 1946 Circulus Binethensis pars Saxoniae Inferioris est. Numerus incolarum tum multis hominibus auctus est, qui e Germania Orientali fugati erant. Anno 1974 Esche cum aliis communibus se ad commune generale Neuenhaus coniunxit. Anno 2011 Gerhardus Trüün (CDU) novus magister civium electus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Esche** spectant. |

* www.neuenhaus.de - Pagina communis generalis

Notae
-----
*Vide etiam paginam fere homonymam:* 2101 Adonis

Aphrodite et Adonis: vas Atticum c. 410 a.C.n. pictori Aesoni attributum (Museum Lupariense Lutetiae: MNB 2109)
Mors Adonis. Sepulcrum fictile Etruscum saec. II a.C.n. (Museum Gregorianum Etruscum Romae: no. 14147)
**Adonis** (*-is* sive *-idis*) fuit deus Graecus e mythologia Orientis introductus, Aphroditae vel Veneris amasius, cuius mortem et resurrectionem feriis annuis Adoniis celebrabantur. Mulieres hortos Adonis conficiebant. Urbs Phoenicum Byblos Adonidi sacra dicebatur

Nonnulla fragmenta e Sapphus carminibus veterrima testimonia cultus eius dei in Graecia habentur. In quibus etiam illa invocatio versu Adonio expressa legitur **ὦ τὸν Ἄδωνιν**. Praxilla poëtria hymnum in Adonim composuit e quo tres versus nobis servantur.

Ammianus Marcellinus physicorum interpretationem referens mythum Adonis ad segetes in flore carptas referebat.

Notae
-----

1. ↑  Strabo, *Geographica* XVI.2.18.
2. ↑  Sappho fr. 63 Bergk, fr. 25 Edmonds; a Mario Plotio in *Arte grammatica* (6.516 Keil) citata. Vide etiam Max Treu, *Sappho*. München (Heimeran) 1963, p. 183 [ad frg. 21 D])
3. ↑  *Res gestae* XXII.9.15.

Bibliographia
-------------

Veteriora
* J. G. Frazer, *Adonis Attis Osiris*. 2 voll. 3a ed. Londinii: Macmillan, 1914 (*The Golden Bough*, 3a ed. [1911-1915] pars 4) vol. i, vol. ii apud archive.org

Noviora
* Wahib Atallah, *Adonis dans la littérature et l'art grecs*, Parisiis, Librairie C. Klincksieck, 1966 Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica Quarta recensio critica
* Joseph D. Reed, "The Sexuality of Adonis" in *Classical Antiquity* vol. 14 (1995) pp. 317-347 JSTOR

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Adonim** spectant. |

* Imagines Adonis in Musaeo Iconographico Warburgiano
gryllus de querelis Turicensibus atheismum spectantibus, 1846
**Adolphus Ludovicus Follenius** (natus die 21 Ianuarii 1794 Giessae, mortuus die 26 Decembris 1855 Bernae) philologus, theologus et scriptor Germanicus fuit.

Vita
----

Frater Caroli Follenii studia academica de philologia theologiaque Giessae fecit et anno 1814 expeditione in Francia participatus est. Heidelbergae autem iurisprudentia imbuebatur. Anno 1817 Elberfeld moderator factus est periodicorum »Allgemeine Zeitung«. Demagogiae et insurrectionis accusatus annis inter 1819 et 1821 Berolini in carcere degebat. Postea Araviae in schola pagana litterarum Theodiscarum professor creatus est. Inde Turici privatim docere maluit. Anno 1848 latifundia Liebenfels in Turgovia acquisivit ubi usque annum 1854 agricolabatur. 

Follenius plura carmina exaravit (e.g. »Vaterlandssöhne, traute Genossen«) apud »Freie Stimmen frischer Jugend« (Ienae 1819) et edidit »Bildersaal deutscher Dichtung« (Vituduri 1828). Praeter interpretationes (e.g. »Alte christliche Lieder und Kirchengesänge«, Elberfeld 1819) has res vulgavit: »Harfengrüße aus Deutschland und der Schweiz« (Turici 1822); »Malegys und Vivian« (mythistoria de equitibus et magis; Constantiae 1829); »Ein schön und kurzweilig Gedicht von einem Riesen, genannt Sigenot« (Constantiae 1830); »Das Nibelungenlied im Ton unsrer Volkslieder« (Siegfrieds Tod; Turici 1842).

Carmina sex, quae legebantur sub titulo »An die gottlosen Nichts-Wüteriche. Fliegendes Blatt von einem Verschollenen« (Heidelbergae 1846), nihilismum in Germania vigentem deplorabant itaque rixas cum Arnoldo Ruge eiusque sodalibus excitavit. 

Multa autem merita de Godofredo Keller habuit cuius initiis scriptoriis benevole annuebat. Post mortem editum est epicum carmen quoddam cui titulus »Tristans Eltern« (Giessae 1857).

Nexus externi
-------------

* Vicifons

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Markus Bürgi: "Follen, August", apud: *Historisches Lexikon der Schweiz* (HLS) (hic in interreti)
**Haec pagina nondum stipula est.** Oportet intra sex menses corrigatur. Etiam in minimis apud Vicipaediam paginis necesse est contineantur:  

**Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus  

**Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat  

**Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret  

**Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus absunt}})  

**Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae

Erythraea femina coffeum fervidum in finiali ex iebena infundit.
**Caerimonia coffei** (Amharice ቡና ማፍላት) est modus rite faciendi bibendique coffei, una ex latissime agnitis Arabicae, Erythraeae, Aethiopicaeque culturarum faciebus. Coffeum offertur cum amici visitarentur, per dies festos aut velut quotidianus cibus principalis. Si coffeum urbane repediatur, tunc probabiliter thea apponetur.

Elaboratio
----------

Coffeum primum torrefaciendis viridibus bacis super gugino? in prunis foculi fabricatur. Cum coffeae bacae torrefactae essent, cuique participi opportunitas probandi aromatici fumi datur. Postea, bacae in pilo ligneo usitate conficiuntur.

Coffei faex tunc in speciali seria, iebena nuncupata, conlocatur, ubi decoquitur. Iebena, generatim fictilis, sphaericam pelvem, collum, epistomium, et ansam, ubi collum cum pelvi conectit, habet. Cum coffeum trans collum bullit, intra aliud excipulum effunditur ut frigescat et dein denuo in iebena conlocatur.

Appositio
---------

Ad apponendum iebenae coffeum, equinarum crinium colum in iebenae epistomio conlocatur ut coffeum exire impediat.

Convivator coffeum omnibus participibus apponit, movenda iebena inclinata super disco cum parvis poculis sine ansis (nuncupatis finialibus), continue, dum quodque poculum sive finial plenum sit. Primus coffei circuitus avel (Anglice *awel*), secundus calei (Anglice *kale'i*) et tertius bereca 'benedici' nominatur. Caerimonia coffei etiam traditionalis incensi, talis turis aut gummis arabicae, cremationem includere potest.
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Demarchus (satrapa)

**Demarchus Taronis filius** (Graece Δήμαρχος), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, Antigoni Monophthalmi coaevus, fuit inter annos 323 et 301 a.C.n. huius regis legatus: anno enim 311 a.C.n. in litteris ab Antigono urbi Scepsidi missis (OGIS 5) Aeschylum quendam legatum cum Demarcho ad Cassandrum missum esse fertur. Idem fuit, ut videtur, ac Demarchus Lycius, Taronis filius, qui somatophylacibus reginae Philae, Demetrii Poliorcetae uxoris, anno 305 vel 304 a.C.n. praefectus est; qui Samiis exsulibus (ante annum 322 a.C.n.) adiuverit, posteaque ab eis civem Samium factus est. Talia et de Melesippo Bacchii filio referuntur.

An idem fuit ac Demarchus ab Alexandro Magno Phrygiae Hellespontinae praefectus non liquet.

Fontes
------

* OGIS 5
* W. Dittenberger, *Sylloge inscriptionum Graecarum* (2 partes. Lipsiae: Hirzel, 1883) no. 333

Bibliographia
-------------

* "Prosopography of Antigonos's Friends and Subordinates" in Richard A. Billows, *Antigonos the One-Eyed and the Creation of the Hellenistic State* (Berkeley: University of California Press, 1990) no. 28, p. 379
* J. Kirchner, "Demarchos (3)" in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~)
* E. Olshausen, *Prosopographie der hellenistischen Königsgesandten* (Lovanii, 1974) pars 1 no. 67
* P. Schoch, "Demarchos (6)" in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* edd. G. Wissowa et alii (Stuttgart, 1893-1972 ~ ~) suppl. 4
* C. B. Welles, *Royal Correspondence in the Hellenistic Period* (New Haven: Yale University Press, 1934) p. 9

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Guarinus de Monte Canisio** (vulgo *Warin de Munchensi*; natus saeculo XII exeunte; mortuus 1255) fuit filius alter natu Guillelmi et nepos Agnetis Pagani filiae. Bis uxores duxit, primam inter annos 1219 et 1222. Ex hac muliere Ioanna, Guillelmi Marescalli filia, genuit filium Ioannem (qui mortuus est iuvenis anno 1247) filiamque Ioannam. Ex altera Dionysia qui eo anno 1234 exeunte nupserat, filium Guillelmum genuit.

Gualterus de Bibbesworth carmen suum didacticum *Le tretiz*, Anglonormannice scriptum, Dionysiae de Monte Canisio dicavit ut linguam Francogallicam, et praesertim rerum ruralium vocabula, "filiis" (i.e. filio suo filiamque mariti sui?) doceret.

Nexus externi
-------------

* "Warin de Munchensy" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)

Bibliographia
-------------

* Welbore St. Clair Baddeley, *A Cotteswold Manor: being the history of Painswick* (Glevi: John Bellows, 1907) pp. 70-90 Textus apud archive.org
* C. L. K. "Warine de Munchensy II" sub titulo filii "Munchensy, William de (d. 1289)" in *Dictionary of National Biography* edd. Leslie Stephen, Sidney Lee. 63 voll. 3 voll. suppl. (Londinii, 1885-1901 ~)
* H. W. Ridgeway, "Munchensi, Warin de (c.1195–1255)" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis
Codicis Cumanici folium 58, cum imagine psittaci.
**Codex Cumanicus** est unicum linguae Cumanicae monumentum. Anno 1303, ut in prima pagina codicis dicitur, Crimaeae conscriptus est a missionariis, qui inter populos Ordae Aureae laborarent. Nunc in bibliotheca Basilicae Sancti Marci Venetae servatur. Habet folia 82. Prima pars (folia 1–110) vocabularium Latino-Persico-Cumanicum aliosque textus, secunda autem vocabularium (folia 111–162) Cumanico-Theodiscum habet. Codex aenigmata Cumanica, versiones e Biblia Sacra, ex Augustino aliisque patribus ecclesiae, hymnos Caelii Sedulii et Venantii Fortunati, aliasque preces Catholicas habet.

Exemplum
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Verbum caro factum est
ex Virgine Maria.
In hoc anni circulo
vita datur saeculo
nobis nato parvulo
de Virgine Maria. | Söz etiz bolup turur
arï qïz Mariamdan.
Sövünc bizgä bolup turur,
dünyägä tirilik berilip turur.
Kristus bizgä bolup > toγup turur
arï qïz Mariamdan. |

Nexus externi
-------------

* Codex Cumanicus a Géza Kuun editus anno 1880
* E Codice Cumanico, cum versione Russica
Carolus Norris, vir maxime terrarum timendus, et vir terribilis, anno 1976
**Carolus Ray Norris,** saepissime appellatus **Chuck** (natus in Oclahoma 10 Martii 1940), est perperitus artium martialium pancratista, actor, et scriptor Americanus.

Milites Americae Aeris Exercitus erant locati in Corea ubi Carolus Taequondo Judoque didicit. Longis temporis defensor carate certaminis in America, factus est scaenicus. Decoratus est altissimo Taequondinis gradu noni ordinis.

Multa dicta iocosa de Carolo Norris appellata "Chuck Norris Facts" creata sunt a Caroli Norris fautoribus. Exempli gratia:
"Sclopetum non homines interficit: Carolus Norris homines interficit." "Lacrimae Caroli Norris cancrum curare possunt. Eheu! Carolus Norris numquam flet." "Caroli Norris nomen est indeclinabile quod nemo illum recusare potest atque vivere." 

Nexus interni
-------------

* Chuck Kwon Do

Nexus externi
-------------

* Caroli Norris situs interretialis
* Situs pro Chun Kuk Do (Anglice)
* Chuck Norris Facts.com (Anglice)
* The Way of the Dragon | ‘Colt’ (HD) - Chuck Norris, Jon T. Benn | MIRAMAX
Operarii rete ad saccos e navi in Portu Novo Haikou in urbe Hainaniae Sinarum exonerandos adhibent.
Fragmentum retis piscatorii neolithicii.
**Rete** est instrumentum vel apparatus plerumque in fibris consistens qui, nodosus et in exemplari decussato tortus, transitum magnarum rerum obstruit, cum sinit ut parvae res et fluida per interstitia transeant. Minus materiem quam res lodicis velive similes requirit, et perspicuitatem, facilitatem, levitatemque praebet.
Aperta retium textura facultatem levitatemque praebent quae sinunt ut tam facile portari tractarique possint quam operibus rationalibus magni pretii sint, sicut in venatione, piscatu, dormitione, portando.

Retia ab hominibus sapientibus saltem aevo mesolithico fiebant ad res capiendas vel retinendas, sed homines retibus aevo palaeolithico superiori uti poterant. Retia, quia plerumque materiebus fragilibus fiunt, perpauca indicia in depositis archaeologicis relinquunt; nonnulla autem retia in glacie vel paludibus condita sunt, impressionesque retium in argilla inveniuntur.

Nexus interni
-------------

* Ars unculo texendi
* Conopium
* Acubus textus
* Lectulus pensilis
* Macramé
* Nodus
* Rete papilionum
* Rete (restis)
* Rete (textile)
* Retiarius

Notae
-----

1. ↑  Martin Trachsel, *Ur- und Frühgeschichte: Quellen, Methoden, Ziele* (UTB, 2008), 56; ISBN 3-8252-8369-0.

Bibliographia
-------------

* Blandford, Percy W. 1969. *Netmaking.* Ed. 4a. Glasguae: Brown, Son & Ferguson. ISBN 0851740529.
* Hartzell, Warren M. et Lura LaBarge. 1974. *Net-making & knotting.* Novi Eboraci: Sterling Publishing Companhy. ISBN 0806953101, ISBN 080695311X.
* Jones, June B. 1979. *Net darning and embellishing square-mesh net.* Photographemata David Bourne. Roswell Georgiae: Jones.
* Martin, Trachsel. 2008. *Ur- und Frühgeschichte: Quellen, Methoden, Ziele.* UTB. ISBN 3-8252-8369-0.
* Walker, Louisa. 1971. *Varied occupations in string work: Graded lessons in macramé, knotting and netting.* Novi Eboraci: Dover Publications. ISBN 0486227545.
* Waller, Irene. 1977. *Knots & netting.* Novi Eboraci: Taplinger Publishing. ISBN 080084484X.
* Winch, Quinton. 1987. *Nets and knots.* Ed. 2a. Londinii: Dryden Press. ISBN 0852197217.