recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Macrophagocytus.
**Macrophagocytus** (TH: H2.00.03.0.01007, abbreviatura: **MΦ**) est cellula sanguinis leucocytorum. Anno 1882 Elias Mečnikov primus has cellulas *phagocytos* descripsit. 

Funguntur macrophagocyti officiis variis. 1. macrophagocyti ut amoebae movere possunt et partes systematis immunitatis materiam alienam in iis ipsis includunt et conficiunt; is eventus *phagocytosis* dicitur. 2. Praeter phagocytosem macrophagocytis aliud munum est, lymphocytis T *praesentatio antigenorum*. 3. Non solum macrophagocyti *inflammationem incitare* possunt, sed etiam *inhibere*. Ad ea conficienda macrophagocyti inter M1 (incitare) et M2 (inhibere) distinguuntur.

In corpore variis formis reperiuntur.

Etymologia
----------

*Macrophagcytus* a verbis Graecis *μακρός* 'magnus' et *φαγείν* 'edere' et *κύτος* 'cellula' derivatur.

Structura macrophagocyti
------------------------

Macrophagocyti e monocytis conversi sunt.
Diameter macrophagocyti est 21 µm (erythrocyti: 7.5µm).

Physiologia
-----------

Macrophagocyti cellulae immunitatis de origine ossium medullae sunt. Iam praenatale procreantur ponunturque in loco eius terminali ponitur. Postea eorum procreatio recreatioque non systemati haematopoietico pendet. Macrophagocyto status duo noti sunt, *polarisatio macrophagocytorum* inter M1 et M2.

### Polarisatio macrophagocytorum

Anno 1992 STEIN et al. macrophagocytos ope interleukini 4 (IL 4) in statum alternativum impelli demonstravit. Postea modis instigandi diversis duo status contrarii definiti sunt: instinctus classicus M1 et alternativus M2. Diversitas haec *polarisatio* dicta est. Polarisatio haec corporis aut salubris aut affecti functionum momentum gravissimum habet, quia macrophagocyti M1 simul inflammationem impellunt et tumoris incrementum inhibent; macrophagocyti M2 autem adversus inflammationem at pro tumoris incremento progressuque agunt.

Typi macrophagocytorum et genera
--------------------------------

* Macrophagocyti sessiles (TH: H2.00.03.0.01008)
* Macrophagocyti mobiles (TH: H2.00.03.0.01009) sanguinem discedere et in textum infectum invadere possunt.
* In cerebro et medulla spinali *cellulae microgliales* nominantur.
* In pulmonibus *macrophagocyti alveolares* nominantur.
* In iecore *macrophagocyti stellati* (TH: H3.04.05.0.00016) sunt.
* In ossibus *osteoclastus* nominantur.

Nexus interni
-------------

* Cellula glialis
* Monocytus
* Significans iter NF-κB (actiones intentionis animi incitare)
* Systema nervosum autonomicum

Notae
-----

1. ↑  *Nobelprize.org* de operibus Eliatis Mečnikov
2. ↑  Varol C. Mildner A. Jung S. (2015). "Macrophages: development and tissue specialization". *Annual review of immunology* **33**: 643-75
3. ↑  Funes S. C. Rios M. et al. (Iun 2018). "Implications of macrophage polarization in autoimmunity". *immunology* **154** (2): 186-95
4. ↑  Stein M. Keshav S. et al. (Iul 1992). "Interleukin 4 potently enhances murine macrophage mannose receptor activity: a marker of alternative immunologic macrophage activation". *The journal of experimental medicine* **176** (1): 287-92
5. ↑  Definitio macrophagocyti mobilis.
Aedes Consilii Rei Publicae Democraticae Germanicae
**Consilium Rei Publicae Democraticae Germanicae** annis 1949 - 1990 caput Rei publicae Democraticae Germanicae e compluribus sodalibus compositum fuit.

Consilium conditum
------------------

Postquam praeses primus RDG Gulielmus Pieck 7 Septembris 1960 mortuus est, duces Germaniae orientalis constituerunt, ut postea conplures homines caput rei publicae essent. 12 Septembris 1960 lex de constitutione anni 1949 reformanda promulgata est, quo Consilium Rei Publicae in loco praesidis officio capits fungeretur.

Sodales et praeses Consilii
---------------------------

Consilii sodales fuerunt

* Praeses Consilii
* 6 praesides vicarii
* 16 sodales
* secretarius Consilii

Officia Consilii rei publicae
-----------------------------

Conventum Consilii Rei Publicae Democraticae Germanicae anno 1981
Consilium Rei publicae de his rebus constituere debuit:

* de Suffragiis Camerae Popularis RDG habendis
* de Sodalibus Consilii Nationalis Defensionis nominandis
* de iure veniae
* de legatis extraneis accipiendis
* de phaleris tribuendis
* Praeterea habuit patronatum de familiis multorum liberorum.

Quamquam sodales omnes de iure aequi fuerunt, tamen re vera praeses consilii omnia decrevit. In Consilio non saepe consulebatur.

Praesides Consilii Rei Publicae
-------------------------------

* Gualterius Ulbricht (SED) 12 Septembris 1960 - 1 Augusti 1973
* Gulielmus Stoph (SED) 3 Octobris 1973 - 29 Octobris 1976
* Ericus Honecker (SED) 29 Octobris 1976 - 24 Octobris 1989
* Manfredus Gerlach (LDPD) 24 Octobris 1989 - 5 Aprilis 1990

Finis Consilii Rei Publicae
---------------------------

Postquam homines RDG anno 1989 dictaturam communistam aboleverunt, ultimus consilium rei pulicae a Manfredo Gerlach, sodali LDPD rectum est. Mense Martio 1990 autem, cum primo suffragium liberum in Germania orientali habita esset, factiones conveniunt de RDG celeriter cum Germania Occidentali consocianda. Itaque consilium novum non iam electum est et Sabina Bergmann-Pohl, praeses camaerae popularis, ultimum caput RDG pro tempore nominata est.

Nexus externi
-------------

* Lex de Consilio Rei Publicae Democraticae Germanicae (anni 1960 lingua Theodisca)
| Consociatio Humanistica Germaniae Humanistischer Verband Deutschlands |
| --- |
|  |
| Informatio fundamentalis |
| Finis: | Adiutorium effectioque humanismi cottidiani |
| Condita: | 1993 |
| Societates sodales: | 12 |
| Homines sodales: | ca. 21.000 (2014) |
| Sedes Berolini |
| Inscriptio cursualis: | Wallstr. 61–6510179 Berlin |
| Situs interretialis: | www.hvd-bundesverband.de |

**Consociatio Humanistica Germaniae** (Theodisce *Humanistischer Verband Deutschlands*, acronymo *HVD*) est societas cosmotheoretica humanistica, anno 1993 condita, et quidem socia Unionis internationalis humanistae et ethicae.

Ideologiam atheisticam vel agnosticam profitetur.

Historia
--------

Consociatio foederalis anno 1993 condita est, sed nonnullae societates sodales vetustiores sunt.

Societas Rhenaniae septentrionalis-Vestfaliae ex anno 1956 statum publicum habet, sicut ecclesiae Germaniae.

Societas Berolinensis perseverat in traditione "societatis cremationis" (*Verein für Feuerbestattung*) conditae Berolini anno 1905.

Structura
---------

Societates statu publico sociae sunt in Badenia-Virtembergia, Berolino Brandenburgoque, Hassia, Rhenania septentrionali-Vestfalia ac Saxonia Inferiore et statu privato in Brema, Hamburgo, Megapoli-Pomerania Citeriori, Rhenania-Palatinato, Saxonia ac Thuringia.

Actus et acta
-------------

Societates sodales ca. 50 brephotrophea habent.

Consociatio etiam caerimonias conficit per occasionem partus, maturationis, nuptiarum ac funeris.

Associatio Humanistica
----------------------

Schola primaria humanistica Furthae
Anno 2019 societas sodalis Bavarica, secunda magnitudine societatum sodalium consociationem reliquit; nunc nomen "Associatio Humanistica" (*Humanistische Vereinigung*) habet ac etiam extra Bavariam laborat.

Societas Bavarica saeculo XIX "communi religione libera" (*freireligiöse Gemeinde*) condita est et anno 1927 nomen "unio libertati animi fovendae" (*Bund für Geistesfreheit*) adoptavit. Unio libertati animi fovendae Norimbergae anno 1997 "consociatio humanistica" transnominata est. Statum publicum habet.

Furthae (vulgo *Fürth*) schola primaria humanistica exstat.

Notae
-----

1. ↑  REMID: *Mitgliederzahlen: Organisierte Konfessionsfreie*
2. ↑  Statutum societatis.
3. ↑  Der Tagesspiegel: Wer sind die Humanisten?
4. ↑  E.g. Berolini: Humanistische Kitas in Berlin
5. ↑  Humanistische Lebensfeiern; JugendFEIER im Humanistischen Verband Berlin-Brandenburg.
6. ↑  Brightsblog: HVD Bayern trennt sich vom Bundesverband.
7. ↑  Humanistische Vereinigung: Über uns: Unsere Geschichte.
8. ↑  Situs scholae primariae humanisticae Furthae.

Communitates cultus cosomotheoriaeque agnitae corporatione publica in Germania

Catholici Romani · Evangelici · Iudaei · Humanistae

*(plurimae aliae parvae exstant)*
Iason redux vellus aureum Peliae porrigit. Crater in Apulia circa 340–330 a.C.n. pictus. Ex Musaeo Lupariensi, Lutetiae Parisiorum.
**Pelias** (Graece Πελίας) in mythologia Graeca est filius Neptuni et Tyrus, rex Iolci in Thessalia, frater Aesonis, et patruus Iasonis. Ex Anaxabia uxore unum filium genuit, Acastum, et quinque filias: Alcestem, Pelopiam, Medusam, Pisidicen, Hippothoen.

Pelias fratrem regno avito spoliavit: nam Aeson, filius regis Crethei et Tyrus uxoris, patri rite successerat. Postquam regnum fratris iniuria usurpavit, timere coepit filium Aesonis, Iasonem. Itaque eum in Colchidem apud regem Aeetam misit, ad vellus aureum quaerendum; sperabat enim adulescentem ex tam periculosa expeditione numquam rediturum. At Iason, vellere aureo potitus, rediit cum Medea, filia Aeetis magicarum artium perita, quam auxilii praebiti gratia uxorem duxerat. Tum nova uxor crudelem ultionem parat: nam, dum coram eis annosum arietem in tenerum agnum convertit, filiabus Peliae Medea persuasit herbis validis et magicis carminibus se iuventutem Peliae reddere posse. Tum omnes filiae praeter Alcestem quae noluit patrem suum cultris confodere, ut veterem sanguinem exhaurirent, et corpus exsangue in aquam ferventem et magnum aeneum caccabum coniecere. Qui miserabiliter ita periit: nam Medea dolo herbas sine vi delegerat.

Haec fabula argumentum erat Peliadum Euripidis, hodie deperditarum.

Notae
-----

1. ↑  *Odyssea* XI.235-259.
2. ↑  Sic Hyginus 24: sed nec de numero nec de nominibus filiarum inter omnes auctores constat.
3. ↑  *Odyssea* XI.259.

Fontes.
-------

* Apollodori bibliotheca I.9.27
* Euripides, *Medea* 9-10, 486-7; 504-5.
* Hyginus mythographus *Fabulae* 24, 50, 51 et 157.
* Nicolaus Damascenus, *Historiarum* fragmentum 54.
* Ovidius libro septimo Metamorphoseon versus 297-349.
* Pausanias libro octavo *Graeciae descriptionis* 11.1-3.
* Valerius Flaccus libro primo Argonauticorum 22-65 ac 700-729.
**Consociatio internationalis ad naturam conservandam** (Anglice *International Union for Conservation of Nature*, *IUCN*; Francogallice *Union internationale pour la conservation de la nature*, *UICN*) est organizatio protectionis naturae inter civitates operans, dedicata "ad solutiones pragmaticas inveniendas gravissimarum nostrarum naturae progressúsque quaestionum". Consociatio edidit Indicem rubrum, quae conservationis status specierum plantarum animaliumque aestimat. Organzatio enim usum opes naturae more progressu durabili et allevationem paupertatis promovet.

Historia
--------

Consociatio die 5 Octobris 1948 Fontis Bleaudi in Francia constituta est. Die 3 Martii 1973, Consociatio Foedum Vasingtoniensem (CITES) decreavit.

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  "IUCN, International Union for Conservation of Nature, helps the world find pragmatic solutions to our most pressing environment and development challenges". "International Union for Conservation of Nature".
Manneken Pis.
**Manneken Pis** (latine : **Virulus Mingens**) est statua aenea quinquaginta prope centimetra alta et in mediis Bruxellis historicis sita, quae puerulum in fonte mingentem repraesentat.

Erat statua lapidea similis medio saeculo quinto decimo, fortasse iam e 1388 (prima mentio in libris templi Sanctae Gudulae inventa), quae plurimas vices subtracta est. Anno 1619 eam reposuit nova statua aenea ab Hieronymo Duquesnoy Maiore, sculptore Baroco facta. Anno 1695, per urbis oppugnationem a copiis Francicis Bruxellenses parvum signum protexerunt. Post oppugnationem Francicam sententia sub statua Latine scripta est: "In petra exaltavit me, et nunc exaltavi caput meum super inimicos meos." Hodiernum signum simulatio est, quia decennio 1960 verum simulacrum subreptum est. Posterius hoc reciperatum est et in museo urbano situm est.

Carmen Latinum in honorem Manneken Pis
--------------------------------------

Henricus Basilius Wijngaert carmen scripsit, inter quod hi versus:

Limpida Neptunus saturat tua viscera lymphis:
si te fruge Ceres pasceret, anne caces?

Notae
-----

1. ↑  Theodoricus Sacré, "Carmina Henrici Basilii Wijngaert (alias De Wijngaerde O.S.A. (?1596–1664) [I], (inter quae 'Epigramma in fontem Mannekepis'): in *Melissa*, n° 86, anno 1998, pp. 7-9.

Nexus interni
-------------

* Vesica urinaria
*Megacopta cribraria*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Hemiptera   
Subordo : Heteroptera   
Infraordo : Pentatomomorpha   
Superfamilia : Pentatomoidea   
Familia : **Plataspidae**   
Dallas, 1851  
   
Subdivisiones: Genera> 60 genera

*Coptosoma scutellatum* in *Onobrychi.*
**Plataspidae** (a nonnullis auctoribus recentioribus, contra ICZN Code Article 29.5, Plataspididae falso appellatae) sunt familia superfamiliae Pentatomoideorum, quae in Mundo Vetere endemicae sunt. *Megacopta cribraria,* una ex speciebus, in Civitates Foederatas nuper introducta est, ubi pestis *Glycinis max* viget.

Genera
------

Inter genera sunt:

* *Arefbea*
* *Brachyplatys*
* *Ceratocoris*
* *Coptosoma*
* *Libyaspis*
* *Megacopta*
* *Severiniella*

Notae
-----

1. ↑  Dallas, W.S. (1851). Gray, J.E.. ed. *List of the specimens of hemipterous insects in the collection of the British Museum.*. London: British Museum. p. 61
2. ↑  Dowdy, Sharon (10 Novembris 2009). "Bug found in Georgia a threat to soybeans?" .
**Gerardus** (vulgo *Gerhard*) **Fritsch** (natus Vindobonae die 28 Martii 1924; mortuus ibidem die 22 Martii 1969) fuit scriptor Austriacus. Inter traditiones et moderna? intercessor fuit et factus est memoratu sat dignus auctor litterarum Austriacarum post secundum bellum mundanum.

Vita
----

Bello universali maturitatis examen scholasticum superavit, stipendia merebat, et anno 1945 captivus factus est. Vindobonam reversus, linguae Theodiscae et historiae studuit, et operam dabat primo tamquam magister postea tamquam periodici moderator, lector casae cuiuspiam editricis, bibliothecarius. Collaborans apud periodicum litterarium *Wort in der Zeit* et edens (cum aliis) folia *Literatur und Kritik* et *Protokolle,* Fritsch, antequam sibi mortem consciveret, inter personas litterarias maximi momenti numerandus erat.

Diversis in tractationibus criticis de litteris Austriacis disseruit, velut in florilegio quodam praetitulato *Aufforderung zum Mißtrauen*, quod anno 1967 una cum Ottone Breicha edidit. Eius priora lyrica opera multum doctrinae existentialisticae debentia de bello agunt (*Zwischen Kirkenes und Bari*, 1952; *Lehm und Gestalt*, 1954; *Der Geisterkrug*, 1958). Mythistoria critica *Moos auf den Steinen* (1956) etiam mythos Austriae gloriosae praeteritae terminat; fabula milesia *Fasching* (1967) satura in homines publicos nimis conservativos secundae reipublicae Austriacae est.

Opera cetera
------------

* lyrica et prosae *Geographie der Nacht* (1962)
* fabula radiophonica *Der Kastellan* (1963)
* *Katzenmusik: Prosa* (1974, nova editio anno 1997)
* *Mondphasen: Fragment eines Romans* (1977)
* *Gesammelte Gedichte* (1978, edidit Reinhardus Urbach)

Fons
----

Fischer, Cornelia: "Fritsch, Gerhard", apud: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

Bibliographia
-------------

* Stefan Alker: *Das Andere nicht zu kurz kommen lassen. Werk und Wirken von Gerhard Fritsch*, eldonis Wendelin Schmidt-Dengler. Braumüller, Wien 2007 ISBN 978-3-7003-1622-0
* *Gerhard Fritsch. Schriftsteller in Österreich*, eldonis Stefan Alker. Sonderzahl, Wien 2005 ISBN 3-85449-245-6
* Karl Schimpl: *Weiterführung und Problematisierung. Untersuchungen zur künstlerischen Entwicklung von Gerhard Fritsch.* Heinz, Stuttgart 1982 (= Stuttgarter Arbeiten zur Germanistik; 118) ISBN 3-88099-122-7

Nexus externi
-------------

* Biographia minor
* De expositione "Man darf nicht leben, wie man will." Gerhard Fritsch - Schriftsteller in Österreich (1924-1969).
*Vide etiam paginam discretivam:* Mimas


Wikidata Mimas (satelles)
Res apud Vicidata repertae:Mimas (satelles): imagoMimas (satelles): imago
*Primarius*: Saturnus
**Repertus**

*Primus repertor*: Gulielmus Herscheldie 17 Septembris 1789
**Res orbitales**

*Axis semimaior*: 185 520 chiliometrum  
*Excentricitas orbitalis*: 0.0196  

**Res physicae**

*Magnitudo apparens*: 12.9  
*Massa*: 37.496±0.01 zettagram  

Satellitum maiorum Saturni planetae **Mimas** intimus est et duodevigesima luna quod attinet ad magnitudinem a maximo in systemate solare. Qui iam die 17 Septembris anno p. Chr. n. 1789 ab astronomo Wilhelm (Gulielmo) Herschel inventus est.

Mimas in mythologia antiqua filius Gaiae et unus e gigantibus erat.

De pelliculis
-------------

Facies Mimantis exemplum dedit formae stationis interstellaris *stella mortifera* nominatae in pelliculis *de bello stellari* torsis.

Bibliographia
-------------

* Marc Neveu, Alyssa R. Rhoden, "Evolution of Saturn’s mid-sized moons" in *Nature Astronomy* (1 Aprilis 2019)
* Radwan Tajeddine, Philip D. Nicholson, Pierre-Yves Longaretti, Maryame El Moutamid, Joseph A. Burns, "What confines the rings of Saturn?" (23 Octobris 2017) apud *arXiv.org* pro *Astrophysical Journal Supplements*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Mimantem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Data astronomica**: "7031570" apud *Getty Thesaurus*. |

* De Mimas apud Nasa

  

  


Systema Solare nostrum| 

 |
| **Sol** 
**Planetae:** Mercurius | Venus | Tellus (Terra) | Mars | Iuppiter | Saturnus | Uranus | Neptunus  |
| **Planetulae:** Ceres | Pluto | Haumea | Makemake | Eris
**Corpora alia:** Satellites | Luna | Asteroides (+ indices) | Corpora transneptuniana |
| Vide etiam indices corporum Systematis Solaris redactos secundum radium et massam. |
Wikidata Nicolinum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°59′44″N 7°38′48″E  
*Numerus incolarum*: 47 721  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Taurinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 20.56 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Benacum, Candiolum, Mons Calerius, Augusta Taurinorum, Orbatianum, Vicus Novus  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Caluire-et-Cuire, Victoria  

**Tabula aut despectus**

Nicolinum: situsNicolinum: situs
Nicolinum
**Nicolinum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Nichelinum*) (Italiane: *Nichelino*) est Urbs Italiae et municipium, circiter 48 950 incolarum, in Regione Pedemontio et in Provincia Taurinensi situm. Urbani *Nicolinenses* appellantur.

Insigne
-------

* Urbs Italiae*Urbs Italiae*

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Fractiones

* Suppunicum (Italiane: *Stupinigi*)

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus interni
-------------

* Augusta Taurinorum (*urbs*)
* Pedemontium (*regio*)
* Provincia Taurinensis
* Urbes Italiae

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Nicolinum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Taurinensi.Collocatio finium municipii in Provincia Taurinensi.
* Domus Venatica Suppunici.Domus Venatica Suppunici.
Puncta in systemate polari coordinatarum, ubi *O* est polus et *L* est axis polaris. In linea viridi est punctum coordinatae radialis 3 et coordinatae angularis 60 graduum, sive (3,60°). In linea caeruleo est punctum (4,210°).
In mathematica, **systema polare coordinatarum**, sive **systema coordinatarum polarium**, est systema coordinatarum duarum dimensionum in qua omne punctum in plano situm distantiâ a puncto relationis et angulo a directione relationis definitur. Punctum relationis, *originis* systematis coordinatarum Cartesiani similis, *polus* appellatur, et linea a polo in directionem relationis iens *axis polaris* appellatur. Distantia a polo *radius* vel *coordinata radialis* appellatur, et angulus *coordinata angularis*, *angulus polaris*, vel *azimuth*.

Notae
-----

1. ↑  Carolus Guilelmus Burghardt, *De legibus caloris in terris polaribus et de isothermarum situ* (Halae, 1842), p. 16.
2. ↑  David Bierens de Haan, *Dissertatio mathematica inauguralis, De lemniscata Bernouillana* (Amstelodami: 1847), p. 14.
| *Sanctus Nicolaus de Flüe* |
| --- |
|  |
| Eremita |
| Natus | 1417 |
| Mortuus | 21 Martii 1487 |
| Attributa | Rosarium |
| Patronus | Helvetiae, pagi Subsilvaniae superioris |
|  Index Sanctorum |

**Sanctus Nicolaus de Flüe** aut Latine *Nicolaus de Rupe* est Helvetiae sanctus notissimus et patronus, Theodisce *Niklaus von der Flüe* aut, Alemannice, *Brueder Chlaus,* quod significat *Frater Nicolaus,* nominatur.

Agricola
--------

Anno 1417 ad *Flüeli* apud *Sachseln,* pagi Subsilvaniae superioris, Helvetia, natus est. Parentes, Heinrich et Hemma von Flüe, haec nata nomine Hemma Ruobert, erant agricolae. Dorothee Wyss duxit Nicolaus, quae quinque filii et quinque puellae partura est. Postea erat iudex vici et consiliarius pagi.

Eremita
-------

Anno 1467, consensione uxoris familiam relinquit ut eremita sit.

Primo septemtrionem iit, postea autem iterum patriam suam petivit.

Ab illo tempore in saltu *Ranft* habitabat.

Ibi pie vivebat; multos visiones habuit.

Communionem tantum accepit, haud aliam rem edit.

Quem cum tempore consiliatore claro factum esse constat.

*Tagsatzung* in *Stans*
-----------------------

Illo tempore autem erat controversia magna inter pagos Confoederationis, qua de causa *Tagsatzung,* quae erat consilium Confoederationis, in *Stans* conventa est. Erat enim disputatio, si urbes *Friburgum* et *Solodurum* etiam Confoederationis pagi esse possint. Quia pagi consiententes non erant, Heimo Amgrund, parochus, Nicolaum adiit, ut consilium det.

Per hunc consilium, Sanctus Nicolaus Confoederatiam a bello civile servavit—in conventione, *Stanser Verkommnis* scriptum est.

Patronus II Bello Orbis Terrarum
--------------------------------

Helvetia bello orbis terrarum ille non occupata Nicolaus Sanctus de Flüe protexisse dicitur. Qua de causa patronus Helvetiae hodie notus est, et anno 1947 canonizatus est.
Wikidata Sântana
Res apud Vicidata repertae:Sântana: insigneSântana: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 46°21′0″N 21°30′0″E  
*Numerus incolarum*: 12 460  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Daniel-Sorin Tomuța  
*Procuratio superior*: Aradinum  

**Geographia**

*Superficies*: 107.14 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Sântana: situsSântana: situs
Situs Sântanae in circulo Aradino
Ecclesia Iesu Sântana
**Sântana** (Hungarice: *Újszentanna*, Germanice *Sanktanna*) oppidum Dacoromanicum in circulo Aradino est. Ad oppidum etiam vicus *Caporal Alexa* pertinet.

Historia
--------

Oppidum Sântana anno 1742 nomine "Sanktanna" colonis Germanicis conditum est, tum ad Regnum Hungaricum pertinuit. Anno 1918 Sântana cum tota regione pars Romaniae factum est. Post Secundum bellum mundanum finitum multi incolae Germanici patriam partin sua sponte partim coacti reliquerunt. Anno 2003 Sântana oppidum sublatum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 11.428 homines vixerunt, inter eos 9.119 Dacoromani, 958 Zingari, 222 Hungarici atque 333 Germani vixerunt..

Incolae noti
------------

* Stephanus Hell (\*1962), chemicus Germanicus origine e Romania, qui anno 2014 etiam Praemium Nobelianum chemiae accepit, hic infans et iuvenis vixit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sântana** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Sântanae (Dacoromanice)

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
Unam legis e paginis de
lingua Graeca
disserentibus

---


Proto-Graeca (ca. 2000 a.C.n.)

Mycenaea (1600–1100 a.C.n.)

Graeca antiqua (800–300 a.C.n.)

*Dialecti*: Aeolica, Arcado-Cypria,  
Attica, Dorica, Ionica

Koine (300 a.C.n.–600 p.C.n.)

Graeca Media (600–1500)

Neograeca (ab anno 1500)

Demotica, Catharevusa  
*Dialecti*: Graeco-Calabra, Ievanica, Cappadociana, Pontica, Tsaconica, Cypria
 Vide etiam  
Alphabetum Graecum

**Lingua Pontica**, vel **dialectus Pontica** linguae Neograecae, ipsa lingua saepe Ρωμαίικον γλώσσαν (i.e. **lingua Romana**) est forma linguae Neograecae quae in litoribus Ponti Euxini pervulgata est. In Turcia, in Caucaso, in Russia (circum Taganrogium et *Gelendžik*), in Ucraina (circa Mariopolim Graecorum) Graeci lingua Pontica utuntur. Numerus locutorum disputatur: non minus, quam 300 milia est, sd interdum et numerus maior, quam millio cum dimidia parte, indicatur. Aevo Medio a lingua Graeca Cappadociana orta est.

Notae
-----

1. ↑  Nam Graeci Byzantini se Ῥωμαίους, Romanos nuncupabant.

Nexus externi
-------------

WikipediaWikipedia
***Vicipaedia in Lingua Pontica***

* Mark Janse, "Aspects of Pontic grammar", (1997)
* Lexicon Pontico-Anglicum
Wikidata Gerardus de Zijl
Res apud Vicidata repertae:Gerardus de Zijl: imagoGerardus de Zijl: imago
*Nativitas*: 1607; Lugdunum Batavorum  
*Obitus*: 19 Decembris 1665; Amstelodamum  
*Patria*: Nederlandia  

**Officium**

*Munus*: pictor  

Godefridi Flinck effigies ab Abrahamo Bloteling scalpta, secundum Gerardi de Zijl picturam
**Gerardus de Zijl** (*vulgo*: **Gerard Pieterz van Zijl** seu **Gerard Pieterz van Zyl**, cognominatus *Iuvenis De Dyck*; Lugduni Batavorum 1607 fere natus; Amstelodami 19 Decembris 1655 mortuus) fuit saeculi aurei pictor et adumbrationis peritissimus artifex Nederlandicus.

Biographia
----------

Filius erat Petri Gerritz. Lugdunensis, qui coronas faciebat. Ab Antonio de Dyck seu Ioanne Pynas artem pingendi didicit. Primum de anno 1629 Amstelodami laboravit. Anno 1639 Londinium migravit, ibique mansit adusque annum 1641, et Antonio de Dyck comitatus est. Anno 1652 Academia Lugduno-Batava se vertit. Deinde adusque annum 1665 Amstelodami laboravit.

Huius artificis opera complectuntur effigies personarum et scaenas atque eventa in cotidiano vitae, ut *Lusores ad tesseras chartaceas* (apud Museum Brestiae), *Symphoniam* (Mauritshuis) et *Filium prodigum*. Primum Antonium de Dyck imitabatur, adeo ut cognomem *Iuvenem De Dyck* meruerit, postea Petrum de Hooch. Gerardus sodalitates hilares solite pingebat atque ex hominum ac mulierum exemplis veritatem transferebat. In his operibus, artifex valenter mulierum manus delineabat, quomodo eius magister solebat.

Probabiliter pater Antonius Geeraards, eventorum in cotidiano vitae pictor, et Gerardus de Zijl artifex idem sunt.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Biografisch Woordenboek der Nederlanden
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie
3. 1 2 3  Enciclopedia online Larousse

Bibliographia
-------------

* "Gerard Pietersz. van Zijl". *Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie*. 2017
* "les Van Zyl". Encyclopédie Larousse. 2017
* Abraham Jacob van der Aa; Karel Johan Reinier van Harderwijk;Gilles Dionysius Jacobus Schotel (1878). J.J. van Brederode. ed. *Biografisch Woordenboek der Nederlanden*. **vol.XX°**. Harlemi. pp. 88

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Gerardum de Zijl** spectant. |

* Gerardus de Zijl in Artnet **(Anglice)**
Heribertus Schmalstieg
**Heribertus** (Theod. *Herbert*) **Schmalstieg** (natus die 8 Iunii 1943 Hannoverae) vir publicus Theodiscus est sodalis factionis SPD est.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam scholam finivit, Schmalstieg tirocinium argentarii apud aerarium comparsorum Hannoverae fecit et deinde ibi operam dedit.

Familia
-------

Schmalstieg uxorem duxit atque duos liberos habet.

Cursus honorum
--------------

Anno 1960 Schmalstieg ad factionem SPD accessit et ab anno 1968 consiliarius urbis Hannoverae fuit. Die 26 Ianuarii 1972 magister civium superior patriae urbis electus est - tum minimus natus urbis magister superior Germaniae. Quem magistratum ad usque 1 Novembris 2006 administravit - diutissime omnium urbis magistrorum. Tum Stephanus Weil eius successor electus est. Annis 1986 - 1989 praeses Dietae Urbium Germaniae erat.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Heribertus Schmalstieg** spectant. |

* Series imaginum Heriberti Schmalstieg apud n-tv
Pueri Novi Eboraci anno 1908 diarium *Morning Telegraph* venditant.
Diaria venumdantur in via in Argentina.
**Diarium** est scriptum nuntiorum quod temporibus statis, saepe cotidie, promulgatum est. De multis rebus in diariis scribitur, exempli gratia: de administratione reipublicae, de scientia, de ludicra corporis exercitatione, et cetera. Originem diariorum reperiunt alii in *actis diurnis* et *jing bao* civitatum antiquorum Romae et Sinarum; alii in ephemeridibus privatis mercatorum mediaevalium.

Nonnulla diaria antiquiora
--------------------------

* *Corriere della Sera* ('Nuntius Vespertinus')
* *Frankfurter Allgemeine Zeitung* ('Diarium Generale Francofurtense')
* *L'Osservatore Romano* ('Observator Romanus')
* *La Tribune de Genève* ('Rostra Genevae')
* *Le Monde* ('Mundus')
* *Neue Zürcher Zeitung* ('Novum Diarium Turicense')
* *Pravda* ('Veritas')
* *The New York Times* ('Tempora Neo-Eboracensia')
* *The Wall Street Journal* ('Diurnale Murivicense')

Nexus interni
-------------

* Diurnariorum ars

Notae
-----

1. ↑  Vide Latinitas Vaticana, s.v. *giornale.*
2. ↑  Vide pro tempore en:Peking Gazette.
**Lars (aut Sp.) Herminius Coritinesanus (Aquilinus)** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus patricio ex ordine ac vir publicus quinti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater vel avus eius Titus Herminius Aquilinus, consul anni 506 a.C.n. erat neque alios nomine Herminii nobis noti sunt.

Cursus honorum
--------------

Herminius anno 448 a.C.n. una cum Tito Verginio Tricosto Caeliomontano consul Romanus electus est. Consules "nihil magnopere ad patrum aut plebis causam inclinati, otium domi ac foris habuere".

Notae
-----

1. ↑  Cum Titus Livius, ab urbe condita, III 65 eum Spurium vocat, apud Dionysium Halycarnessensem (XI 51) *Lar* et apud Diodorum Siculum (XII 11) *Lars* - nomen Etruscum - legimus.
2. ↑  Livius, loc. cit.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Valerius P.f. Poplicola Potitus et Marcus Horatius Barbatus**  |  **Consul** 448 a.C.n.cumTito Verginio Tricosto Caeliomontano | Successores: **Marcus Geganius M.f. Macerinus et Gaius Iulius (Iullus?)**  |
Wikidata Nicolaus de Condorcet
Res apud Vicidata repertae:Nicolaus de Condorcet: imagoNicolaus de Condorcet: imago
*Nativitas*: 17 Septembris 1743; Ribemont  
*Obitus*: 29 Martii 1794; Bourg-la-Reine  
*Patria*: Francia  
*Nomen nativum*: Marie Jean Antoine Nicolas de Caritat
**Officium**

*Officium*: member of the French National Assembly, Perpetual Secretary, seat 39 of the Académie française  
*Munus*: philosophus, mathematicus, oeconomus, politicus, political scientist, biographus, sociologus, scriptor  

**Consociatio**

*Factio*: Girumnenses  
*Religio*: atheismus
**Familia**

*Coniunx*: Sophie de Condorcet  
*Proles*: Elisa de Caritat de Condorcet  

**Memoria**

*Laurae*: Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences  
*Sepultura*: Pantheon Parisiense  

**Maria Ioannes Antonius Nicolaus de Caritat**, **marchio de Condorcet** fuit philosophus, mathematicus et vir publicus Francicus aevo illuminismi et eversionis rerum Francicarum. 

Opus postumum Condorcetii (1795) quod finem illuminismi significare putatur.

De vita
-------

Condorcet Ercuriaci in Axona praefectura natus est die 17 Septembris anno 1743. 

Ab anno 1782 erat socius Academiae Francicae et Academiae Scientiarum Lutetiae. Studia probabilitatis, statisticae, theoriae mathematicae comitiorum, reformationis systematis educationis er iuris criminalis et politicae exercuit, ut aequalitatem et iura humana proveheret. Etiam suffragium universale proposuit, quippe cum ei iura mulierum et minoritatum cordi essent.

In custodia regiminis terroris Burgi Reginae mortem sibi conscivit die 28 Martii 1794. 

Hodie sepulcretum suum in Pantheo Lutetiensi sedet.

Notae
-----

1. ↑  Commentationes Analyticae Ad Theoriam Serierum Infinitarum Pertinentes 2nd Part von Leonhard Euler

Bibliographia
-------------

* Elisabeth Badinter et Robert Badinter, *Condorcet : un intellectuel en politique*, Fayard, 1988.
* Baker, Keith Michael (1975) *Condorcet : from Natural Philosophy to Social Mathematics*, University of Chicago Press, trad. fr. *Condorcet : raison et politique*, Hermann, 1988.
* *Condorcet : mathématicien, économiste, philosophe, homme politique*, sous la dir. de C. Gilain et P. Crépel, Lutetiae, Minerve, 1989.
* *Condorcet, homme des Lumières et de la Révolution*, Fontenay-aux-Roses, ENS éditions Fontenay / Saint-Cloud, 1997.
* Coutel, Charles (1996) *Condorcet: instituer le citoyen*, Le Bien commun.
* Granger, Gilles-Gaston (1989) *La Mathématique sociale du marquis de Condorcet*, Hermann (2e édition).
* Kintzler, Catherine (1987) *Condorcet, l'instruction publique et la naissance du citoyen*, Folio-Essais.
* Maddaloni, Domenico (2011) Visioni in movimento. Teorie dell'evoluzione e scienze sociali dall'Illuminismo a oggi. FrancoAngeli.

Nexus interni
-------------

* 7960 Condorcet

Nexus externi
-------------

* Biographia **(Anglice)**
Wikidata Las Piñas
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Philippinae  
*Locus*: 14°27′0″N 120°59′0″E  
*Numerus incolarum*: 606 293  
*Zona horaria*: UTC+8  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: City of Las Piñas
**Gestio**

*Procuratio superior*: Metro Manila  

**Geographia**

*Superficies*: 32.69 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Parañaque, Bacoor, Muntinlupa  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Soteriopolis  

**Tabula aut despectus**

Las Piñas: situsLas Piñas: situs
**Las Piñas** (phil. *Lungsod ng Las Piñas*) est urbs in Regione Capitali Nationali in Philippinis. Urbi plus quam 500,000 incolae sunt (anno 2010: 552,573 incolae). Sedes est societatis Sarao Motors Inc. fabricator Jeepney.

Pinacotheca
-----------

* Industria saliniarum viget.Industria saliniarum viget.
* Urbs Las PiñasUrbs Las Piñas

Notae
-----

Industria saliniarum viget.
1. ↑  "Province: NCR, FOURTH DISTRICT". *PSGC Interactive*. Makati City, Philippines: National Statistical Coordination Board
2. ↑  "2010 Census of Population and Housing: National Capital Region". National Statistics Office of the Republic of the Philippines
Wikidata Dianium Arentinum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°56′55″N 8°2′32″E  
*Numerus incolarum*: 719  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.33 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Dianium Castrum, Dianium ad Sancti Petri, Imperia, Stellanellum, Pons Attii, Clusanicum  

**Tabula aut despectus**

Dianium Arentinum: situsDianium Arentinum: situs
Dianium Arentinum
**Dianium Arentinum** (Italiane: *Diano Arentino*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

Nexus interni
-------------

* Liguria,
* Provincia Imperiensis,
* Imperia (urbs),

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Dianium Arentinum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
Wikidata Nevelia
Res apud Vicidata repertae:Nevelia: insigneNevelia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 56°1′0″N 29°56′0″E  
*Numerus incolarum*: 14 819  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Nevelsky District  

**Geographia**

*Superficies*: 23 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Ludza, Ludza Municipality  

**Nevelia** (Russice Невель) est urbs in regione Pscoviensi Russiae sita. Incolas 14 481 anno 2020 habuit.

Historia
--------

Anno 1504 primo memorata, Nevelia multoties a Lituanis occupabatur; ab anno 1772 Russiae pars est. Iudaeorum oppidulum haud postremus intra lineam sedium stabilium erat. Michael Bachtin annis a 1918 ad 1920 Neveliae docebat.

Conspectus Neveliae initio saeculi XX.

Notae
-----

1. ↑  *Supplementum ad historica Russiae monimenta* (Petropoli, 1848), 85. (Textus apud *Google Books*).
2. ↑  Polonice *miasteczko*.
3. ↑  Russice *черта оседлости*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 56°1′0″N 29°56′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |
Regio Antarctica et suus finis, Coitus Antarcticus (linea subviridis).
**Subantarctica** est regio in Hemisphaerio Australi sub septentriones regionis Antarcticae sita. Hic locus fere latitudinem habet inter 46° et 60° australes aequatoris. Regioni subantarcticae sunt multae insulae in australibus oceanorum Indici, Atlantici, Pacifici partibus, praecipue eae ad septentriones Coitus Antarctici versus iacentes. **Glaciaria subantarctica,** secundum definitionem, in insulis intra regionem subantarcticam patent; omnia autem glaciaria quae in ipso continente Antarctica iacent, secundum definitionem, glaciaria antarctica putantur.

Diagramma maiorum fluminum oceanicorum Flumen Circumpolare Antarcticum monstrat. Cum circulatione thermohalina orbis terrarum, FCA clima regionis et telluris vehementer movet.
Circulatio thermohalina? Telluris clima regionis et orbis terrarum vehementer adficit. Viae caeruleae flumina oceanica alta, viae rubrae flumina superficiales imitant.
Diagramma variarum massarum aquaticarum in Oceano Australi.
Antarctica et insulae circumiacentes.
Arbores secundum septentrionalem Freti Beagle oram, prope 55° australis crescunt.
Despectus ex satellite mediae Georgiae Australis: Glaciarium Harker, Sunus Cumberland, Paeninsula Thatcher, Montes Perpetui Allardyce, Mons Paget.
Glaciarium Neumayer, Sinus Cumberland Occidentalis, Georgiae Australis, circa 1882.
Glaciarium Neumayer, Sinus Cumberland Occidentalis, Georgiae Australis, circa 1882.
Glaciarium Nordenskjold, Sinus Cumberland, Georgiae Australis.
Permutatio dioxidum carbonii inter aerem et mare.

Reditus Glaciarium Sancti Raphaelli ab 1990 ad 2000. Glaciarium Sancti Quintini in scaena videtur.

Nexus interni
-------------

* Extremi Antarcticae loci
* Index glaciariorum
* Categoria: Flora insularum subantarcticarum

Bibliographia
-------------

* Radok, U. et D. Watts (1975). "A synoptic background to glacier variations of Heard Island". *Snow and Ice (Proceedings of the Moscow Symposium, Augusto 1971)* (104 ed.). Wallingford, Oxfordshire, UK: International Association of Hydrological Sciences. pp. 42–56
* Truffer, M. D. Thost, et A. Ruddell (2001). "The Brown Glacier, Heard Island: its morphology, dynamics, mass balance and climate setting". *Antarctic CRC Research Report No. 24*. Hobart, Tasmania: Cooperative Research Centre for the Antarctic and Southern Ocean Environment, University of Tasmania. pp. 1–27
* Kiernan, Kevin, et Anne McConnell (2002). "Glacier retreat and melt-lake expansion at Stephenson Glacier, Heard Island World Heritage Area". *Polar Record* **38** (207): 297–308
* Carroll, Paul (1 Martii 2004). "The South Atlantic and Subantarctic Islands". Derby, Britanniarum Regnum: Paul Carroll

Nexus externi
-------------

* "U.S. Geological Survey, Atlas of Antarctic Research," apud gisdata.usgs.gov
*Haec pagina de provincia Austriaca explicat. Si urbem in Austria Superiore sitam quaeris, vide Styra (Austria Superior).*

*Vide etiam paginam discretivam:* Styria (discretiva)


|  |
| --- |
| **Styria** |
| Vexillum | Insigne |
| Vexillum | Insigne |
| Situs Styriae in Austria |
| Situs Styriae in Austria |
| **Res geographicae** |
| Caput | Graecia |
| Area | 16 392 km² |
| Numerus incolarum (2019) | 1 243 052 |
| Spissitudo incolarum | 76 / km² |
| Numerus circulorum | 12 |
| Numerus municipiorum | 1 |
| Numerus communium | 286 |
| Zona Horae | UTC +1, +2 |
| Pagina interretialis |  |
| **Res politicae** |
| Gubernator | Hermann Schützenhöfer (ÖVP) |
| Numerus consiliariorum | 48 |
| Electi sunt anno | 2019 |
| Membra consilii | 18 ÖVP, 12 SPÖ, 8 FPÖ, 6 BL, 2 KPÖ, 2 NEOS |
| Erzberg |
| Erzberg, ubi iam per plus quam duo milia annorum ferrum effoditur. |

**Styria** vel **Stiria** (Theodisce: *Steiermark*) est civitas Austriae, cuius caput est Graecium.

Historia
--------

Tempore Imperii Romani regiones Styriae hodiernae ad provincias Noricum et Pannoniam pertinebant. Per saecula Galli, Romani, Slavi, Germani et multae aliae nationes ibi habitabant. Flavia Solva, locus archaeologicus cum museo a Graecia in meridiem versus, tempus Romanum remonet. 

Foedere anno 1186 per colloquium icto (quod in sic dicto Georgenberger Handfeste etiam in litteris exstat) duces Austriae domus Babenbergensis anno 1192 etiam duces Styriae factae sunt (usque ad annum 1246).

Babenbergensibus exstinctis ducatus Styriae ambitu pluries mutato anno 1282 denique una cum ducatu Austriae domui Habsburgensi obtigit.

Anno 1918 meridionalis ducatus pars, Styria inferior, secundum definitiones Pacti Separensis separata et regno Iugoslaviae adiuncta est. Iugoslavia dilapsa olim Styria inferior magnam hodiernae Sloveniae partem efficit.

Circuli Styriae

Homines illustres
-----------------

* Andrea Sailer, scriptrix

Notae
-----

1. ↑ . Hungarice *Stájerország*; Slovenice *Štajerska*

Vide etiam
----------

Mariae Cella, sanctuarium Austriae et civitatum ex Imperio Austro-Hungarico ortarum maximi momenti

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Styriam** spectant. |

* Situs publicus **(Theodisce, Anglice)**

Provinciae Austriae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
|  Cisarulana •  Tirolis • Carinthia •  Styria •  Salisburgum•  Austria Superior •  Austria Inferior •  Vindobona •  Burgenlandia
*Opus geopoliticum**Capsae cognatae:* Quadrantes Austriae inferioris • Quadrantes Austriae superioris |
|  |
**Ioannes Augustinus Capperonnier** (natus apud Montdidier die 2 Martii 1745; mortuus die 16 Novembris 1820), filius Ioannes Capperonnier, fuit conservatorius librorum Bibliothecae Nationalis Francicae impressorum ab anno 1795 usque ad 1820. Fuit praeses Conservatorii eiusdem bibliothecae ab anno 1796 (scilicet die 2 Vendemiarii anni V) usque ad 1798, rursusque administer bibliothecae ab anno 1800 (scilicet die 7 Vendemiarii anni IX) 1803 usque. Fuit sodalis Societatis Antiquariorum Francicae et recensor textuum Latinorum. Sed iudice abbatis Grégoire "*il n'a point profité de sa longue résidence dans le plus vaste dépôt des connaissances pour acquérir des idées étendues d'histoire littéraire et de bibliographie*".

Opera
-----

* *Jacobi Vanierii Praedium rusticum; nova editio, aucta eclogae R. P. Badon*. Lutetiae: J. Barbou, 1774
* *Virgilii opera pristino nitori restituta*, Lutetiae, 1790. 2 voll.
* *Eutropii, Sext. Aurelii Victoris nec non Sexti Rufi historiae Romanae breviarium, ad codices manuscriptos et optimas editiones recognitum et correctum; Eutropii fragmenta ad calcem*. 1793

Nexus externi
-------------

* De administris Bibliothecae Nationalis **(Francogallice)**

Bibliographia
-------------

* Simone Balayé, *La Bibliothèque nationale des origines à 1800*. Genavae: Droz, 1988 (*Histoire des idées et critique littéraire*, 262)
Wikidata Mindaugas
Res apud Vicidata repertae:Mindaugas: imagoMindaugas: imago
*Nativitas*: 1203; Lituania  
*Obitus*: 12 Septembris 1263; Lituania  

**Officium**

*Officium*: king of Lithuania  

**Consociatio**

*Religio*: Paganismus, Catholicismus
**Familia**

*Genitores*: Ryngold;   
*Coniunx*: Morta  
*Proles*: Vaišvilkas, Ne, Rupeikis, Rūklys  

**Mindaugas** vel **Mindogus** vel **Mendolphus**  (Lituanice nunc *Mindaugas*), circa annum 1195 natus et 5 Augusti 1263 mortuus, fuit primus magnus dux Lituaniae (annis ab 1236 ad 1363). Novogardiae Lituanicae primum dux fuit. Fidem Catholicam accepit et anni 1254 rex a papa coronatus fuit, sed postquam equites Livonicos apud Durbe vicisset, a Catholicismo destitit et Lituania usque ad Iagaelonem et sanctam Hedvigem pagana manebat.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis Pauli II *Litterae apostolicae ad episcopos Lithuaniae sescentesimo anno expleto ex accepto a Lithuania baptismo*.
2. ↑  *Historiarum Poloniae et magni ducatus Lithuaniae scriptorum quotquot supersunt...*, vol. II, Varsaviae 1769, p. 201-204 (Textus apud *Google Books*). Et **Mendogus**, — ibid.; Christophori Hartknoch *De Republica Polonica...*, Francofurti et Lipsiae 1687, p. 206 (Textus apud *Google Books*) etc.
3. ↑  Alexandri Guagnini *Sarmatiae Europeae descriptio..* Cracoviae 1578, p. 6 (Textus apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |
Hydria Lucana quarti s. a.C.n. : Pollux, strigilem manu tenens, ad iusiurandum Amycum adigit, qui saxo prope fontem adligatus est.
In mythologia Graeca **Amycus** (Graece Ἄμυκος) erat gigas, filius Posidonis et nymphae Meliae, et rex Bebrycum in litore Asiatico Propontidis. Advenas persequebatur et patri suo immolabat ex alta rupe in mare praecipitando, nisi si qui valido corpore ac fortes erant, eos ad pugilatum provocabat ac sic necabat. Silva erat prope mare ubi capita sic caesorum hominum ordine collocata videre posses.

Tandem Argonautis in eius regnum perventis, dum advenas ab aqua prohibere conatur, a filio Iovis, Polluce, pugilatu victus et interfectus est. Poeta Syracusanus Theocritus diversam traditionem sequitur : victus apud eum sed non occisus est Amycus. Tantum per patrem iurare coactus est se numquam in posterum talia facinora perpetraturum. Eandem traditionem secutus est artifex Romanus qui cistam Ficoroni caelavit, ubi victor Pollux Amycum ad arborem adligans conspicitur. Etiam in vasibus Lucanis fabula hoc modo picta est : unde illa traditio fortasse Italica dici potest.

Haec fabula plurimas similitudines cum Antaeo et Busiride praebet. Argumentum fuisse videtur fabulae Sophocleae hodie deperditae, cui titulus "Amycus".

De aliis Amycis.
----------------

Hoc eodem nomine poeta Ovidius utitur ad centaurum quendam designandum. Item in Aeneide pluribus locis Vergilius Troianos quosdam sic nominat.

Notae
-----

Cista Ficoroni : Amycus et Pollux.
1. ↑  Valerius Flaccus IV,200. Ibid. IV,149 : "vasto qui vertice nubila pulset".
2. ↑  Metam. XII,245.
3. ↑  I,221. IX,771. X,704. XII,509.

Fontes.
-------

* Apollonius Rhodius, libro secundo *Argonauticon*
* Hyginus, *Fabulae* 17.
* Theocritus, Idyllium XXII.
* Valerius Flaccus, libro quarto *Argonauticon* 99-343.