recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Natrii Chloridum (NaCl) in aqua solutum
**Solutio** sive **dilutum** in chemia est mistura homogenea duarum et plurium materiarum. Usitate solutiones sunt liquida, e.g. conglobationes ex solvente et soluto compositae. Etiam autem possunt esse solida, sicut ligationes metallicae.

Solutiones liquidae
-------------------

Cum de solutionibus liquidis tractetur, liquidum solvens, maior solutionis pars, dissolvit solutum, minorem partem quae solida, liquida aut gasea esse potest. Solutio *satura* dicitur esse cum omnis solventis molecula cum soluto mixta sit, neque plus solutum addi possit. Quod si contra fiat, soluti ob nimium pondus particulae solidae in infimo strato solutionis sub liquido conglomerantur. *Capacitas solvendi* igitur generaliter appellatur quantitas soluti in 100g solventis dissoluta ubi solutio satura sit. 

Tria exstant solutionum genera, cum solvens id est saepissime aqua tantum vincula inter moleculas apolares, vincula intra singulas moleculas polares aut vincula intra singulas moleculas solidorum ionicorum dissolvat. Primo genere moleculae forma integrae tantum altera ab altera separantur, secundo autem ac tertio moleculae soluti intime divisae gignunt ionta (anionta aut cathionta), quae in solutione libere versant. Ubi solutum acidum aut hydroxidum sit, ionta H+ (protones) aut OH- (hydroxida ionta) evolvuntur, et solutio acida aut basica appellatur.

Pondus solutionis ex computatione quantitatum solventis solutique nascitur, et in massa aut volumine exprimi potest:

* m/m: massa soluti/massa solventis x100
* m/v: massa soluti/volumen solventis x100
* v/v: volumen soluti/volumen solventis x100

Exempla solutionum liquidarum
-----------------------------

* NaCl (aqua) → Na+(aq) + Cl-(aq)
* KI (aqua) → K+(aq) + I-(aq)
* HNO3 (aqua) → H+(aq) + NO3-(aq) (solutio acida)
* KOH (aqua) → K+(aq) + OH-(aq) (solutio basica)

Nexus interni
-------------

* Sal
* Basis (chemia)
* Alkali
* Solutio solida
* Gel
* Osmosis
* Quantitas constans dissociationis acidi
**Timor technologiae,** vel **technophobia** (Graece τέχνη 'ars, artificium, sollertia' + φόβος 'timor'), est timor vel odium technologiae provectae vel machinarum inductionis, praecipue computatrorum. Interpretationes technophobiae, quamquam permultae sunt, multipliciores fieri solent cum technologia se evolvere pergit. Vocabulum plerumque adhibetur sensu timoris irrationalis, sed nonnulli eruditi contendunt timores iustos esse. Cum cyberphobia coniungitur, et antonymum technophiliae est. Laurentius Rosen, professor in Universitate Civica Californiae tres cognoscit primarias hominum technophobicorum categorias: utentes incommodi, computatrophobi cognitivi, et computatrophobi anxii. Technophobia, quae primum per Industriae Conversionem late observata est, varias societates et communitates per orbem terrarum tangit. Quam ob rem quidam greges nonnullas technologias recentiores reprehenderunt ut suas ideologias conservent. Nonnullae technologiae novae fides constitutas provocant, sicut personales simplicitatis et mediocrium modorum vivendi valores.

Exempla notionum technophobicarum in variis artis generibus inveni possunt, quae opera litteraria sicut *Frankenstein* pelliculasque sicut *Metropolis* comprehendunt. Multa ex his operibus tenebricosas technologiae proprietates pingunt, ut technophobi eas percipiunt. Quoniam technologiae magis atque magis multiplices et difficiliores intellegendi fiunt, veri simile est homines anxietates excipere quae eorum usum technologiarum hodiernarum attigunt.

Nexus interni
-------------

* Antiscientia
* Determinismus technologicus
* Dystopia
* *Erewhon*
* Technophilia

Notae
-----

1. ↑  τέχνη, Henry George Liddell, Robert Scott, *A Greek-English Lexicon,* apud Perseum.
2. ↑  φόβος, Henry George Liddell, Robert Scott, *A Greek-English Lexicon,* apud Perseum.
3. ↑  Gilbert, Lee-Kelley, et Barton 2003.

Bibliographia
-------------

* Brosnan, M. 998. *Technophobia: The psychological impact of information technology.* Routledge.
* Dinello, Dan. 2005. *Technophobia! Science Fiction Visions of Posthuman Technology.* Austin: University of Texas Press. ISBN 0-292-70954-4, ISBN 0-292-70986-2.
* Gilbert, David, Liz Lee-Kelley, et Maya Barton. 2003. Technophobia, gender influences and consumer decision-making for technology-related products. *European Journal of Innovation Management* 6(4):253-263.
* Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons. State Department, United States Government.
Wikidata Iaroslaus (dux Tueriae)
Res apud Vicidata repertae:Iaroslaus (dux Tueriae): imagoIaroslaus (dux Tueriae): imago
*Nativitas*: 1230;   
*Obitus*: 16 Septembris 1272;   
*Patria*: Ducatus Volodimiriensis  

**Officium**

*Munus*: politicus  

**Familia**

*Genitores*: Iaroslaus Vsevolodi filius; Feodossiya Mstislavna  
*Coniunx*: Xenia of Tarusa  
*Proles*: Michael Iaroslai filius, Svyatoslav, Grand Duke of Tver  
*Familia*: Rurici domus
**Iaroslaus Iaroslai filius**, anno 1230 natus et anno 1272 mortuus, fuit primus dux Tueriensis sui iuris (ab anno 1247 usque ad mortem) et magnus dux Volodimiriae ab anno 1263. Iaroslai Vsevolodi filii filius fuit (qui primus filium suo nomine nominavit; nam hic mos Ruricidarum alienus fuerat). Etiam Novogardiae annis 1255 — 1256 et 1266 — 1267 dux erat. Sancti Michaelis Tueriensis pater.

Nexus externi
-------------

* De Iaroslao in *Encyclopaedia Russica magna*
* [[:s:ru:ЭСБЕ/Ярослав III Ярославич|De Iaroslao] in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
**Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

 -2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Aquila biceps(en) et insigne imperiale Byzantini imperii est.
**"Moscua, Tertia Roma"** (Москва - третий Рим) est dictum quod primum in litteris Philothei (Филофей), senis monasterii Eleasari Pscoviae sito, Basilio III, scriptori Misiur Munechino et Ioanni IV missis invenimus. Eo ex tempore hac *doctrina imperiali* iterum atque iterum imperialismi Imperii Russici corroborandi adhibita est, postea verum Unionis Socialisticae firmandi causa.

Secundum hoc doctrinam, prima Roma fuit Roma, urbs et caput Imperii Romani, cuius occasus schisma anni 1054 atque adoptio? religionis Catholicae existimatur. Itaque nova Roma Constantinopolis fuisse opinantur, quam anno 1428 iniendo unitatem? ecclesiarum Florentiae decreta funditus corruptam fuisse censuerunt.

Significatio nominis *Tertia Roma* initio minime propagatio imperii sed tamquam apocalyptica percipiebatur, quod ducatus Moscoviae unus inter corruptio? omnium mundi Christiani nationum fidem veram praeservaret, quae notio inter fideles Orthodoxi, cum et Catholicismum et Islam sectas Christiani fundamenti putabant, latissime disseminatum erat. Quapropter Moscuam illis Israelitis comparaverunt, qui tempore prophetae Eliae simulacrum Beli adorare recusavissent. Volventibus annis, haec doctrina denique causa propagationis imperii Russi facta est.

Nam Vladimirus I dux Kioviae anno 989 Annam, uxorem imperatoris Basilii II, in matrimonium duxit religionemque orthodoxam una cum universo populo suo accepit. Ex fere tempore expugnationis Constantinopolis Ecclesia Orthodoxa Russica se heridem utriusque Romae putat omniumque caput fidelium Orthodoxorum. Quod Sophia Palaeologa, necessaria ultimi imperatoris Byzantini, Constantini XI Palaeologus, Ioanni III nupsit hanc doctrinam firmavit.
Wikidata Costroma
Res apud Vicidata repertae:Costroma: insigneCostroma: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°46′5″N 40°55′37″E  
*Numerus incolarum*: 277 393  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Yuri Zhurin  
*Procuratio superior*: Kostroma Urban Okrug  

**Geographia**

*Superficies*: 144.5 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Aquisgranum, Dunelmum, Durham, Hyvinkää, Berane, Cetinje, Samokov, Ochamchire, Dola, Piotrków Trybunalski  

*Vide etiam paginam discretivam:* Costroma (discretiva)

**Costroma**  (Russice Кострома), etiam dicta **Castromowgorod** seu **Castromogardia**, est urbs Russiae, portus ad Rha fluvium metropolis regionis Costromensis. Circa 270 milia incolarum habet (anno 2010). In ostio fluminis eiusdem nominis stat.

In hac urbe nonnullae officinae sunt. Costroma etiam est sedes culturae (2 universitates, 2 academias aliaque instituta educationis, 3 theatra, musea, et pinacothecas habens). Certa monumenta historica ibi sita sunt.

Historia urbis
--------------

Monasterium Sancti Hypatii prope Costromam
Costroma condita est saeculo XII, annus primae mentionis urbis in chronica est 1213. Ab anno 1246 Costroma erat metropolis ducatus, anno 1364 facta est pars ducatus Moscoviae. 

Saeculo septindecimo ineunti, aetate turbida in Russia, incolae urbis in bello contra Polonos aliosque interventes participaverunt. Michael Romanov in monasterio Sancti Hypatii prope Costromam latens, ibi ad thronum invitus est et dein factus est primus *tzar* novae domus monarcharum Russiae. 

Annis 1778–1929 Costroma fuit administrativa gubernii sedes. Anno 1943 facta est metropolis regionis.

Notae
-----

1. ↑  A. Guagnini, *Sarmatiae Europaeae descriptio*; *Atlas Russicus*, p. 4
2. ↑  S. de Herberstein, *Rerum Moscoviticarum commentarii*, p. 93
3. ↑  G. Kolb, *Compendium totius orbis'*, p. 407

Nexus externus
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 57°46′5″N 40°55′37″E • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Costromam** spectant. |
**Res classicae** (locutio Neolatina) sunt corpus litterarum aliorumque operum antiquitatis Graecae et Romanae. Iam in Imperio Romano litterae et ars Graeciae colebantur. Medio Aevo studium certorum auctorum extentum est, operibus in monasteriis Europaeis, inter fines Constantinopolitanae Romanitatis et a sapientibus quisque? in terris Islamicis transcriptis et conversis. In Renascentia litterarum in Europa res classicae in maiorem eminentiam venerunt, et studium eorum pars essentialis fuit educationis generalis. Hodie studium rerum classicarum, quamquam aliquantum deminutum, adhuc locum in scholis et universitatibus tenet.

Contra locutiones *Graecia classica* (saeculorum V et IV a.C.n.) et *lingua Latina antiqua* (inter saecula I a.C.n. et III p.C.n.), *res classicae* sensu lato adhibentur, totum tempus antiquitatis (saecula VIII a.C.n. et V p.C.n.) describentes.

In certis traditionibus scholasticis, e.g. in Europa continentali contra Britanniam, anteponitur locutio *philologia classica*, quae emphasim in litteris et linguis et exclusionem historiae indicat.

Nexus interni
-------------

* Artes humaniores
* Litterae antiquae
* Litterae Graecae
* Litterae Latinae
* Philologia

Notae
-----

1. ↑  Vide commentarium polemicum Ioannis K. Newman in curriculo vitae eius.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec pagina nondum stipula est.**

Oportet intra sex menses paginam corrigere. Etiam minimis paginis Vicipaedianis habendus est:
* **Titulus** in primo exordio typis crassioribus repetitus
* **Comprehensio** (200 vel plurium litterarum) quae rem apte describat
* **Nexus extra-Vicipaedianus** (sive et fons bibliographicus) qui et titulum et rem ipsam satis corroboret
* **Nexus interni** caerulei ex hac pagina et in hanc paginam ducentes; **categoriae** caeruleae (quibus absentibus formula {{Dubcat}} ponatur); **pagina annexa apud Wikidata** (aut formula {{Nexus interviciales absunt}})
* **Cetera hac encyclopaedia digna**, velut descriptio (explicationes, historica, exempla); imago necnon titulus suffixus; ceteri nexus externi siqui utiles sint; bibliographia.

→ Interpretationes vernaculae |

**Labor** in scientia physica, chemica, et mechanica dicitur effectus mechanicus quo vis physica motum rei commutat. 

Laboris quantitas *L*, secundum theoriam Newtonianam, datur per productum interius omnium virium {\displaystyle {\vec {F}}} in rem impressarum et translationis {\displaystyle d{\vec {x}}} differentialis ipsarum rerum

{\displaystyle L=\int \_{super\;motione}{\vec {F}}\cdot d{\vec {x}}}
Laboris energiaeque theorema quomodo hic labor motum efficit tunc demonstrat: laboris quantitas aequat commutatio {\displaystyle \Delta K} energiae cineticae. Habemus igitur modo Newtoniano energiam cineticam {\displaystyle K} computando

{\displaystyle L=\Delta K={\frac {1}{2}}m\;\left(v\_{f}^{2}-v\_{i}^{2}\right)}
ubi

{\displaystyle v\_{f}=||{\vec {v}}\_{f}||} est finalis rei celeritas,
{\displaystyle v\_{f}=||{\vec {v}}\_{i}||} initialis rei celeritas cum vires {\displaystyle {\vec {F}}} primum in rem agerent, et
{\displaystyle m} rei massa.
|  |
| --- |
| **Guaiana Essequiba***Zona Vindicata* |
| **Guianense territorium ab Venetiola vindicatum** |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   |
| Locus Guaianae EssequibaeLocus Guaianae Essequibae |
| Area | 159 500 km² |
| Incolae • Tota • Spissitudo  | 283 000 (2010)0,75 inc./km² |
| 1 Suverenitas de hoc Guianensi territorio ab Venetiola disputatur. Ambae nationes pactiones e 1982 ad solvendum conflictoum per Consociationem Nationum faciunt, vide Foedus Genavense |

 |

Magnae Columbiae tabula anni 1819 Essequibum limitem includens.
**Guiana Essequibensis** (vulgo *Guayana Esequiba*), Oropedii Guianensis (Hispanice; *Escudo Guayanés*, Anglice; *Guiana Shield*, Batave; *Hoogland van Guyana*, Francice; *Plateau des Guyanes* et Lusice; *Planalto das Guianas*) territorium, inter flumina Cuiunium et Essequibonem situm et 159 500 km² latum, est, quod Respublica Cooperativa Guianae velut proprium administrat, fortasse excepta Orientali Insulae Anacocensis parte, quae, secundum Guianam, ab Venetiola anno 1966 annexa est, dum Venetiolanum iudicium eam extra litis aream esse asserit, et cuius suverenitas ab Venetiola se in Foedere Genavensi diei 17 Februarii 1966 fundante vindicatur.

Venetiola territorium velut proprium, nationalis reclamationis regionem, vindicat. Eius tabulis area oblique lineata aut cum titulo "ZONA RECLAMATIONIS" apparere solet. Obnoxium Foederi Genavensi diei 17 Februarii 1966, territorium velut Civitatis Bolivarensis (Hispanice; *Estado Bolívar*) iurisdictionem integrans pars reclamatur.

Die 3 Decembris 2023 Venetiola redefendum nationale fecit quod Guiana Essquibensis terriotoriam legalem Venetiolae decernat, contra Iudicium inter Civitates. Et Guiana hoc opponit.

Notae
-----

1. ↑  efemeridesvenezolanas - Problemata limitropha Venetiolana
2. ↑  Ministerium Statisticae - Guiana, CAPITULUM III: INCOLARUM REDISTRIBUTIO ET INTESTINA MIGRATIO
3. 1 2  Guiana - Agentura Gubernativa Informationis, Descriptio Nationalis
4. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Aurimontium
Res apud Vicidata repertae:Aurimontium: insigneAurimontium: insigne
*Civitas*: Polonia  
*Locus*: 51°7′35″N 15°55′11″E  
*Numerus incolarum*: 14 656  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Złotoryja, Злоторыя
**Gestio**

*Procuratio superior*: Złotoryja County, Landkreis Goldberg  

**Geographia**

*Superficies*: 11.5 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Salingiacum, Pulsnitz, Buchach  

**Tabula aut despectus**

Aurimontium: situsAurimontium: situs
**Aurimontium,** vel **Aureus Mons** vel **Auri Mons** (Polonice: *Złotoryja*, Germanice: *Goldberg*) urbs in meridiana-occidente Polonia, in Silesia Inferiori, apud flumen Kaczawa sita est, sedes districtae Aurimontii. Annis 1975–1998 urbs administrative ad Vaivodatum Urbis Legnicensis pertinuit.

Iuxta indicia diei 30 Iunii 2014, urbs 16 120 incolas habuit.

Medio aevo, situs exfossionis auri, postea (usque dimidium saeculum 20) cupri, hodie basaltis. Etiam sedes industriae textilis et chartariae.

Structura areae
---------------

Iuxta indicia de anno 2002, Aurimontium aream 11,5 km² habuit:

* spatia ad agriculturam attinentia: 60%
* silvae: 6%

Urbs 2% areae districti est.?

Demographia
-----------

Indicia de 30 Iunii 2004:

| Descriptio | Summa | Mulieres | Viri |
| --- | --- | --- | --- |
| mensura | incolae |  % | incolae |  % | incolae |  % |
| numerus incolarum | **16 578** | 100 | 8751 | 52,8 | 7827 | 47,2 |
| densitas incolarum(incolae/km²) | 1441,6 | 761 | 680,6 |

Iuxta indicia de anno 2002, medium lucrum per caput 1360,59 zł (PLN) erat.

Historia
--------

Cives Aurimontii fama noti
--------------------------

* pl:Valentin Trozendorf, rector Scholae Media Latinae in Aurimontio (Polonice) (saeculum XVI)
* pl:Mariusz Szczygieł, diurnarius

Loca digna visitae
------------------

* *Baszta Kowalska*
* Quarti decimi saeculi moenia
* Ecclesia (*Kościół Najświętszej Maryi Panny*)
* Ecclesia (*Kościół św. Jadwigi*)
* Ecclesia (*Kościół św. Krzyża*) (quondam et cotidiane: *Kościół św. Mikołaja*)
* Fons surgens delphini (*Fontanna Delfina*)
* Fons surgens metallicolarum (*Fontanna Górników*)
* Metallum auri "Aurelia"
* Museum auri (*Muzeum Złota*)
* Rezerwat przyrody Wilcza Góra (Polonice)

Sport
-----

Commercia gravissima
--------------------

* Metalla Repositorum Saxeorum S.C.P.S.C (Kopalnie Surowców Skalnych SA)
* Metallum basaltis *HeidelbergCement Wilcza Góra* (Kopalnia bazaltu HeidelbergCement Wilcza Góra)
* Vitbis SA - producens globulorum arboris nataliciae

Nexus interni
-------------

* Historiae Silesiae (Polonice)

Nexus externi (Polonice)
------------------------

* Baszta Złotoryja - klub kolarski
* Złotoryjski Portal Internetowy
* Starostwo Powiatowe w Złotoryi
* Polskie Bractwo Kopaczy Złota
* Gazeta Złotoryjska
* Złotoryja w katalogu DMOZ
* Oficjalna strona złotoryjskich kibiców
Ampulla amari Peychaud a pharmacista Antonio Amedeo Peychaud primum inventi
**Amarum Peychaud**, Anglice *Peychaud's bitters*, est elixir amarum in potionibus mixtis adhibitum. Ab Antonio Amedeo Peychaud medio saeculo XIX inventum est, qui ad viam *rue Royale* prope *Sazerac Coffee House* pharmacista merebat. Ibi a principio amarum Peychaud cum spiritu Cognacensi societatis *Sazerac de Forge & Fils* in potionibus mixtis propositum est: cui potioni nomen *Sazerac cocktail* ("gallicauda Sazerac") datum est.

Impensa principalia gallicaudae Sazerac apud *Sazerac House* Novae Aureliae monstrata
Antonius Amedeus Peychaud Dominicopoli (eo aevo colonia Francica, hodie rei publicae Dominicianae caput) anno 1803 natus est, proles Francici e Burgo supra mare prope Burdigalam emigrati. Ipse etiam puer in Ludovicianam advenerat. Novae Aureliae anno 1883 mortuus est.

Amarum Peychaud e radice gentianae cum aliis aromatibus componitur. Recenter a societati *Sazerac Company* venundatur.

Bibliographia
-------------

* Stanley Clisby Arthur, *Famous New Orleans drinks and how to mix 'em*. Novae Aureliae: Harmanson, 1937 Textus; editio 1939
* Philip Greene, "Peychaud's bitters" in David Wondrich, Noah Rothbaum, edd. *The Oxford Companion to Spirits and Cocktails* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2021. ISBN 978-0-19-931113-2) pp. 535-536
* Brad Thomas Parsons, *Bitters: a spirited history of a classic cure-all*. Berkeleiae: Ten Speed Press, 2011
* David Wondrich, *Imbibe! From Absinthe Cocktail to Whiskey Smash, a Salute in Stories and Drinks to "Professor" Jerry Thomas, Pioneer of the American Bar* (2a ed. Novi Eboraci: Perigee, 2015. ISBN 978-0-399-53287-0) pp. 181-183 (editio 1a: 2007)

Nexus interni
-------------

* Amarum ex aurantiis

Nexus externi
-------------

* "Peychaud's bitters: the history, flavor, and cocktails" apud *All the Bitter*
* "Our story" (*Sazerac Company*)
Masculinus *Drosophila melanogaster*

---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Diptera   
Familia : Drosophilidae   
Subfamilia : Drosophilinae   
Genus : *Drosophila*   
Subgenus : *Sophophora*   
Complexus : *melanogaster* complex   
Species : ***D. melanogaster***   
Subspecies : *Drosophila melanogaster* subspecies   
*Drosophila melanogaster*   
Ioannes Gulielmus Meigen, 1830  

***Drosophila melanogaster*** (Graece, nostro autem sermone 'roris amator atro ventre') est insectum duarum alarum familiae Drosophilidarum et ordinis Dipterorum. Ad Diptera muscae etiam pertinent.

Hoc insectum experimentis geneticis et hereditariis prodest.

Notae
-----

1. ↑  J. W. Meigen (1830), *Systematische Beschreibung der bekannten europäischen zweiflügeligen Insekten: 6. Theil* (Germanice). *Schulze.* Systematica Europaeorum insectorum dipterorum notorum descriptio.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Drosophilam melanogasterem*** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • WoRMS: Marine Species • INPN France |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"*Drosophilam melanogasterem*"** apud **Vicispecies**. |
Ruth Lichterman (subsidens) et Marlyn Wescott (stans) programmatores novum programma dextro ENIAC lateri filis ferreis addunt.
**Ruth Lichterman Teitelbaum** (nata anno 1924; mortua Dallasii anno 1986) fuit una e sex principalibus programmatoribus ENIAC, primi generalis computatri digitalis electronici, quorum alii fuerunt Kathleen McNulty Mauchly Antonelli, Ioanna Jennings Bartik, Francisca Snyder Holberton, Marilyn Wescott Meltzer, Francisca Spence.

Teitelbaum gradum B.Sc. in mathematica apud Collegium Hunteranum accepit. Cum Marilyn Wescott Meltzer, technologiam analogicam in praecipio ENAIC proposito adhibens, aequationes traiectoriarum ballisticarum computavit.

Notae
-----

1. ↑  "Featured Profile." *WITI Hall of Fame.*
2. ↑  IEEE Global Network "Ruth Teitelbaum"  Ret. March 2014

Bibliographia
-------------

* Ceruzzi, Paul E. 2003. *A History of Modern Computing.* Cantabrigiae Massachusettae: MIT Press. ISBN 0262532034.
* Norberg, Arthur. 2002. *History of Computing: Software Issues.* Springer. ISBN 3540426647.
* Stanley, Autumn. 1995. *Mothers and Daughters of Invention: Notes for a Revised History of Technology.* New Brunswick Novae Caesareae: Rutgers University Press. ISBN 0813521971.

Nexus externi
-------------

* ENIAC.[*nexus deficit*] Ieeecomputersociety.org.
* Programmatores ENIAC. Witi.com.
Folles aërii variis coloribus volitantes
**Follis aërius** est folliculus gase inflatus, ex levi materia factus, qui plerumque ad loca decoranda aut ad liberorum oblectationem adhibetur. Involucrum plerumque e gummi aliave materia elastica est. Itaque follis aërius facile in optatam magnitudinem inflari potest. Involucro est orificium, per quod gas inflatur. Folles saepissime spirando aut parva antlia manuali implentur. Follis, si helio aliove gase leviore aëre impletus erit, levoris causa in aëra surget. Follis gase impletus conligatur. Folles aëre leviores, ne effugiant, resticula aptari solent. Olim, pisces hydrogenii repleti sunt, sed belium tutius est, sed belium carum est, itaque pisces aut os aut sentinam inflati sunt. Per altum anhelitum, pulmones percolantur et endorphins emittuntur, haec causa est, quod voluptas tollit infantibus et etiam adultis et inflandi valetudini prodesse potest.

Notae
-----

1. ↑  Reijo Pitkäranta, *Lexicon Finnico-Latino-Finnicum*. WSOY, 2001. Davidis Morgan et Patricii Oeni *Neo-Latin Lexicon* (2018). In lexico Vilborgiano (Holmiae, 2009) *follis* et *folliculus* praebentur, quorum quidem vocabulorum sensus nimis generales sunt; itaque additum est "aere/gase inflatus", sed operae pretium non est hanc explanationem in ipsum lemma (explanandum) farcire, namque expeditius ad explanans pertinet.

Nexus interni
-------------

* Aeronavis
* Blimp
* Globus aerostaticus
* Zeppelinus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **folles aërios** spectant (Balloons, Toy balloons). |
Wikidata Lucius Tarquinius Priscus
Res apud Vicidata repertae:Lucius Tarquinius Priscus: imagoLucius Tarquinius Priscus: imago
*Nativitas*: 7. saeculum a.C.n.; Tarquinia  
*Obitus*: 578 a.C.n.; Roma  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: rex romanus  
*Munus*: politicus Romanus  

**Familia**

*Genitores*: Damaratus Corinthius; unknown value  
*Coniunx*: Tanaquil  
*Proles*: Gnaeus Tarquinius, Tarquinia the Elder, Tarquinia the Younger  
*Familia*: Tarquin dynasty
**Lucius Tarquinius Priscus** fuit quintus ex fabulosis regibus Romanis, qui ab 616 a.C.n. usque ad 579 a.C.n. regnavisse dicitur. 

Tarquinius Priscus in urbe Etrusca Tarquiniis nomine Lucumone natus est. Pater eius Damaratus Corinthius. Locuples erat et Romae cum uxore sua Tanaquil consedit. Ex urbe enim sua emigraverat, quia sibi magistratum rogare non licuit patre suo Graeco Corinthi (?). Cum Romam iniisset, ut fama est, aquila pilleum eius ex capite raptum in Ianiculo posuit. Quem eventum Tarquinius, rex postea factus, interpretatus est omen esse. 

Romae magnum honorem per liberalitatem artemque consecutus est. Ancus Marcius ipse eum animadvertit et eum adoptavit. Anco Marcio mortuo, Tarquinius Concilio Plebis persuadere potuit, ut eum regem pro filiis Marcii naturalibus elegeret.

Potestas Tarquinii statim ab Sabinis periclitata est. Sabinis victis Tarquinius oppida Corniculum, Firuleam, Cameriam, Crustumerium, Americolam, Medulliam, Nomentum, Collatiam subegit. Tarquinius multam praedam Romam post quodque bellum felix attulit. Praedae? aedificare Circum Maximum, Forum Romanum, et cloacas novas usus est. Etiam templum Iovis in colle Capitolino aedificavit. Mensuram Comitiorum Centuriatorum duplicavit et centum viri ex plebibus Senatui addidit. Primus triumphum ritu Etruscorum celebravit. 

Interea filii adulti Anci Marcii, petentes regnum sibi futurum esse, Tarquinium necandum post duodequadraginta annos regni curaverunt. Per providentiam sapientem Tanaquilis stetit quominus unum ex percussoribus, sed immo generum Tarquinii Servium Tullium, successorem electus sit.

Fontes
------

* Dionysius Halicarnassensis, libro tertio *Antiquitatum Romanarum* cap. 45-73.
* Strabo, *Geographica* V.2.2 necnon VIII.6.20
* Titus Livius, libro primo *Ab Urbe condita* capitibus 35-41.

Reges Romani

Romulus · Numa Pompilius · Tullus Hostilius · Ancus Marcius · Lucius Tarquinius Priscus · Servius Tullius · Lucius Tarquinius Superbus
|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec est pagina de **Cthulhui Mythis**.
Si vis, collabora nobiscum apud **Porta:Lovecraft**. |

**Universitas Miskatonicensis** (Anglice: *Miskatonic University*) est ficticia universitas creata in scriptis H.P. Lovecraft de Mythis Cthulhui, in urbe Arkham Massachusettae locata. Condita est universitas anno 1690. 

Universitas nominata est in nonnullis narrationibus Lovecraftianis, praecipue in *The Dunwich Horror*, *The Shadow Out of Time*, *At the Mountains of Madness*, *The Dreams in the Witch House* et *Herbert West–Reanimator*. In ludis personarum, universitas est institutio praeclara lusoribus.

Bibliotheca Universitatis est nota ob permultos libros arcanos velde rebus magicis, inter quos sunt *Necronomicon*, *Unaussprechlichen Kulten* et *Liber Ivonis*. Universitati sunt etiam cathedrae variae, notae sunt, cathedrae Historiae Antiquae, Physicae, Zoologiae, Biologiae, Geologiae, Chemia, Anthropologiae, Medicinae, Civilis Ingeniariae, Psychologiae, Linguarum, Mathematicae, et Archaeologiae.

Apocryphae duae sententiae sunt Universitati: *Ex Ignorantia Ad Sapientiam; E Luce Ad Tenebras* et *Timendi Causa est Nescire*.

Nexus interni
-------------

* Porta:Lovecraft
* Arkham

Notae
-----

1. ↑  Secundum vicipaediam Polonicam

Bibliographia
-------------

* Pearsall, Antonius B. (2005). The Lovecraft Lexicon (1st ed.). Tempe, AZ: New Falcon Pub. ISBN 1-56184-129-3
* Stanley, I. *Ex Libris Miskatonici: A Catalogue of Selected Items from the Special Collections in the Miskatonic University Library*.
Terrae Etruscorum cum maioribus urbibus eorum
**Etrusci** vel **Tusci** (Etrusce: antīquitus *Ràsenna* (𐌀𐌍𐌍𐌄𐌔𐌀𐌓), quae deinceps facta est *Raśna* (𐌀𐌍𐌑𐌀𐌓) vel *Rasna* (𐌀𐌍𐌔𐌀𐌓); Graece: Τυρσηνοί, *Tursenoi*) populus antiquus Italicus, incolens eam regionem, cui nomen suum Etrurias dederunt, quae Tuscia quoque appellata est vel hodie Tuscania, attingens Umbriam, et terras usque ad Tiberim flumen et ad septentrionalem Latium continens. Quaedam oppida porro inventa sunt in Campania et in valle Padana a saeculo 8 a.C.n.

Historia
--------

Origo gentis Etruscae est in dubio. Romani eorum oppida subiecerunt; olim multi credebant Etruscos ab Europa non emanavisse. Itaque Herodotus (ca. 400 a.C.n.) tradidit eos a Lydia venisse; ceterum Dionysius Halicarnasseus (ca. 100 a.C.n.) tradidit Italiae esse aborigines, ex populo antiquo ortos, qui lingua institutisque omnino unoquoque discrepavit.

Nonnulli investigatores crediderunt illas inscriptiones Lemnias, quae Graecae non sint sed linguae Etruscae similes esse videantur, quae porro sexto saeculo factas esse putantur, hypothesem Herodoti confirmare. Aliae investigationes autem rituum funereorum nuper monstraverunt Etruscos indigenas probabiliter fuisse. Caeremoniae funereae non mutatae sunt a tempore hominum priorum Villanovae usque ad tempus Etruscorum ipsorum.

Saeculo septimo a.C.n. Etrusci multas civitates condiderunt, ex quibus sunt Arretium (𐌌𐌉𐌕𐌉𐌓𐌀), Caere (𐌓𐌔𐌉𐌀𐌂), Clusium (𐌉𐌔𐌅𐌄𐌋𐌂), Curtun (𐌍𐌖𐌕𐌓𐌖𐌂), Perusia (𐌀𐌍𐌔𐌖𐌓𐌄𐌐), Popluna (𐌀𐌍𐌖𐌋𐌚𐌖𐌚 vel 𐌀𐌍𐌖𐌋𐌐𐌖𐌐), Veii (𐌉𐌄𐌅 aut fortasse 𐌀𐌉𐌄𐌅), Tarquinii (𐌀𐌍𐌙𐌓𐌀𐌕), Vetulonia (𐌉𐌖𐌋𐌕𐌀𐌅), Volaterrae (𐌉𐌓𐌈𐌀𐌋𐌄𐌅), Volsinii (𐌖𐌔𐌋𐌄𐌅), Vulci (-𐌙𐌋𐌄𐌅). In valle Padana, antequam Celtae advenissent vestigiaque incolentium Etruscorum delevissent, fuerant Etruscae urbes Mantua (𐌀𐌖𐌈𐌍𐌀𐌌) atque Bononia (𐌀𐌍𐌔𐌋𐌄𐌚 vel 𐌀𐌍𐌆𐌋𐌄𐌚), urbesque perditae Atria Spinaque. Mos Etruscus longe ad septentrionem atque ad meridiem pandit.

Notae
-----

1. ↑  *Clio* 94

Bibliographia
-------------

* Dominique Briquel, *Les Etrusques*. Lutetiae: Presses Universitaires de France, 2012. ISBN 9782130607397 Textus apud Cairn (situs venalis)

Nexus interni
-------------

* Archaeologia Europaea
* Lingua Etrusca
* Lucumo
* Grand Ribaud F (naufragium)

Nexus externi
-------------

* Pagina studiis Etruscis dicata (Etruscan News Online) **( Anglice)**
* Radio Bremen mense Martio 2007: "Herodotus Confirmatus"
* Philipp Ammon: *Ruma Rasna – Die etruskischen Wurzeln Roms*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessor: **Cultura Villanovana**  |  **Cultura Italica aetatis Ferri** Saec. IX a.C.n.-Saec. II a.C.n. | Successor: **Romani**  |
*Ultimum iudicium,* pictura olearia ab Ioanne Memling circa annum 1470 facta
Prima stropha "Dies irae"
Audi cantum Gregorianum (7 minutas durans)
"**Dies irae**" est sequentia Christianitatis occidentalis, quae in Ecclesia Catholica Romana usque ad annum 1970 intra missam defunctorum canebatur vel dicebatur. Aut Thomae de Celano Franciscano (1200 – ca. 1265) aut Latino Malabrancae Orsini (m. 1294), lectori in studio conventuali Dominicano ad basilicam Sanctae Sabinae in monte Aventino (praecursorem Pontificiae Universitatis Studiorum a Sancto Thoma Aquinate) Romae sito tribuitur.

Textus carminis
---------------

Dies irae dies illa,
Solvet saeclum in favilla:
Teste David cum Sibylla.
Quantus tremor est futurus,
Quando iudex est venturus,
Cuncta stricte discussurus!
Tuba mirum spargens sonum
Per sepulcra regionum
Coget omnes ante thronum.
Mors stupebit et natura,
Cum resurget creatura,
Iudicanti responsura.
Liber scriptus proferetur,
In quo totum continetur,
Unde mundus iudicetur.
Iudex ergo cum sedebit,
Quidquid latet apparebit:
Nil inultum remanebit.
Quid sum miser tunc dicturus?
Quem patronum rogaturus,
Cum vix iustus sit securus?
Rex tremendae maiestatis,
Qui salvandos salvas gratis:
Salva me, fons pietatis.
Recordare Iesu pie,
Quod sum causa tuae viae:
Ne me perdas illa die.
Quaerens me, sedisti lassus:
Redemisti crucem passus:
Tantus labor non sit cassus.
Iuste iudex ultionis,
Donum fac remissionis,
Ante diem rationis.
Ingemisco, tamquam reus:
Culpa rubet vultus meus:
Supplicanti parce Deus.
Qui Mariam absolvisti,
Et latronem exaudisti,
Mihi quoque spem dedisti.
Preces meae non sunt dignae:
Sed tu bonus fac benigne,
Ne perenni cremer igne.
Inter oves locum praesta,
Et ab haedis me sequestra,
Statuens in parte dextra.
Confutatis maledictis,
Flammis acribus addictis,
Voca me cum benedictis.
Oro supplex et acclinis,
Cor contritum quasi cinis:
Gere curam mei finis.
Lacrimosa dies illa,
Qua resurget ex favilla
Iudicandus homo reus:
Huic ergo parce Deus.
Pie Iesu Domine,
dona eis requiem. Amen.
Verba Sophoniae prophetae Thomas mutavit: 

*Dies irae, dies illa, dies tribulationis et angustiae, dies calamitatis et miseriae, dies tenebrarum et caliginis, dies nebulae et turbinis, dies tubae et clangoris super civitates munitas et super angulos excelsos.* (So. 1:15-16)

Notae
-----

1. ↑  *The Liber Usualis* (Tornaci: Desclee, 1963), p. 1810.
2. ↑  Commentatio in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
3. ↑  "Scritti vari di Filologia", *The Catholic Encyclopædia*, Romae: New Advent, 1901, p. 488 .

Bibliographia
-------------

* Crocker, Richard L. 1977. *The Early Medieval Sequence.* Berkeleiae et Angelopoli: University of California Press. ISBN 0-520-02847-3.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Dies irae** apud **Vicifontem**. |

* *Dies irae*, cantus Gregorianus cum textu et notis
Wikidata Iosephus Maria Mir
Res apud Vicidata repertae:Iosephus Maria Mir: imagoIosephus Maria Mir: imago
*Nativitas*: 12 Novembris 1912;   
*Obitus*: 29 Aprilis 2000;   

**Officium**

*Munus*: scriptor, Latinista, lexicographus  

**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus

*Vide etiam paginam discretivam:* Mir (discretiva)

**Iosephus Maria Mir** vel **Mirius** (Hispanice: *José María Mir*), anno 1912 in *Bellvís* natus et die 29 Aprilis anno 2000 Barcinone mortuus, fuit clericus Catholicus Claretianus et Latinista Hispanicus, necnon *Palaestrae Latinae* scriptor et editor. Ab anno 1965 in Universitate Salesiana et ab anno 1972 in Universitate Lateranensi docuit.

Multas narrationes, ubi verba nova Latina rebus novis eligebat et notis explicabat, in *Palaestra Latina* edebat. Postea librum huiusmodi composuit, qui a multis laudabatur. Lexicon Hispanico-Latinum et Latino-Hispanicum edidit.

Opera
-----

* *Nova et vetera*, Barcinone, in aedibus librariis Claret, 1949.
* *Nova verba Latina*, Barcinone, in aedibus librariis Claret, 1970.
* *Diccionario ilustrado latino-español, español-latino*, bajo la dirección del R. P. José María Mir. Barcelona, 1986.

Bibliographia
-------------

* Diana Licoppe, *Inter eximios Latinitatis vivae fautores: Iosephus Maria Mir*, in: Melissa, 19 (1987), pp. 3-4; 21 (1987), pp. 5-6; 23 (1988), pp. 3-5.
* Caelestis Eichenseer, *Iosephus Maria Mir vita functus*, in: Vox Latina, 36 (2000), pp. 299-301.
* Cletus Pavanetto, *Iosephus Maria Mir de vita decessit desiderium sui apud amicos relinquens*, in: Latinitas, 48 (2000), p. 172.
* In Honorem Iosephi Mariae MIR Barcinonensis

Nexus externi
-------------

* De *Novis et veteribus* (Humanitas. Vol. III. 1950-1951, pp. LXV—LXIX)
* Narrationes selectae cum vocabulis novis exempla aliqua:

Navigii partes – Navis romanae conspectus – Vocabularium navale
Tempus aestivum
De argentaria
In campo athleticae
Canales
Laconicum—calefactio
Surrectio matutina
De tabaco
(et pars secunda)
Dactylographum

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Wikidata Caransebeș
Res apud Vicidata repertae:Caransebeș: insigneCaransebeș: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°25′17″N 22°13′19″E  
*Numerus incolarum*: 21 714  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Felix-Cosmin Borcean  
*Procuratio superior*: Caraș-Severin  

**Geographia**

*Superficies*: 73.58±0.01 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Nădrag  

Caransebeș Cathedrala Sancti Georgii
Caransebeș collocatio in circulo Caraş-Severin
**Caransebeș** (Hungarice *Karánsebes*, Germanice *Karansebesch*) est Romaniae urbs circiter 24.700 incolarum in regione Banatu sita et ad circuli Caraş-Severin circulum pertinet. Ad Caransebeș etiam vicus Jupa pertinet.

Historia
--------

Tempore Imperii Romani hic Castellum militum nomine "Tibiscum" fuit. Circa annum 101 conditum et saeculo 6 vel 7 relictum est. Caransebeș anno 1289 primo in actis descripta est, cum Ladislaus IV rex Hunariae in oppidum advenit. Anno 1658 Turci oppidum expugnaverunt, ab anno 1718 pars Austriae fuit. Ab anno 1918 pars Romaniae est. Anno 1995 *Municipiu*, i.e. urbs maior declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 24.689 homines habitabant, inter eos 20.281 Dacoromani, 527 Hungari, 158 Zingari, 345 Ucraini atque 265 Germani.

Cives clari
-----------

* Myron Cristea (1868 - 1939), vir publicus hic annis 1910 - 1925 episcopus ecclesiae orthodoxae fuit.
* Sorin Grindeanu (\*1973), vir publicus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Caransebeș** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Caransebeș

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
Respublica Ragusae| Tabula rei publicae Ragusae anno 1678 |
| Sermo officialis | Latine usque ad annum 1492, postea Italiane |
| Sermones locutae | Italiane, Dalmatice et Croatice |
| Caput | Ragusa |
| Forma | Respublica |
| Dux Civitatis | Rector |
| Institutio | 27 Iunii 1358 |
| Finis | 31 Ianuarii 1808 (a Francia Napoleonis capta) |

**Respublica Ragusina** (etiam nota *Respublica Ragusea*, *Communitas Ragusina*, aut, secundum nomen patroni, *Respublica Sancti Blasii*) a saeculo XIV usque ad annum 1808 fuit antiqua civitas in terra quae est Croatia hodierna. Caput civitatis fuit urbs Ragusa.

De Ragusa scripsit Beniamin Tudelensis in suo "Massa'ot" libro. Cum Republica Pisarum de consulibus maritimis tractatum saeculo XIII stipularet, multi sui cives in Pisis et, cum Pisarum portum arenae colmaverint, in Liburni civitate habitabant. 

Liber croceus est collectio statutorum et legum Reipublicae Ragusinae quae exinde ab anno 1460 ferebantur. Ante usque ad annum 1358 leges colligebantur in libro viridi.

Nexus interni
-------------

* Croatia
* Italia
* Dalmatia
* Ragusina - Narentina (regio Croatiae)
* Corcyranae Insulae
* Puncta Stagni vel Sabbioncellum paeninsula, olim fortasse Parduensis Paeninsula, (Croatice: *Pelješac*; Italiane: *Sabbioncello*)
* Ragusium
* Mare Hadriaticum

Bibliographia
-------------

* Harris, Robin. 2003. *Dubrovnik: A History.* Londinii. ISBN 0-86356-332-5.

Notae
-----

1. ↑  Facebook.
2. ↑  "Liber croceus" **(Anglice)**.
3. ↑  Chronology of Dubrovnik **(Anglice)**.
Wikidata Issedon Scythica
Res apud Vicidata repertae:

**Issedon Scythica**, vel **Caracoram**, nunc vulgo **Charchorin** (Mongolice Хархорин), est urbs Mongoliae antiqua, Chingis chani sedes et imperii Mongolici urbs capitalis ab anno 1235 ad 1260. Ad Orchonem fluvium sita est. Anno 2016 plus quam duodecim milia incolarum habuit.

Historia
--------

Anno 1220 Chingis chanus sedem suam ad ripam Orchonis statuit. Ugadaio chano filio eius regnante urbs crescebat, aula regia magna constructa est. Guiuk chano et Munke chano regnantibus hic caput manebat; tunc et Iaroslaus magnus dux et Alexander Nevensis aliique knezi Issedonem visitabant. Ano 1235 moenia argillosa aedificata sunt. Cubila chanus in Shandu et postea in Pechinum sedem transtulit.

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~ s.v. *Issedon*, *Tartaria*. *Issedonem Sericam* (quae et *Cambalis*) Hofmannus *Khanbaliq*, i.e. Pechinum hodiernum nominare vivetur.
2. ↑  Hofmannus s.v. *Tartaria*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
*Vide etiam paginam discretivam:* potentia

**Potentia**, in mathematica, multiplicatio est repetita. Exempli gratia quinque ad potentiam tertiam dignatum scriptum est

53 = 125
Quantitates illae "potentiae" appellantur. Numerus qui ad potentiam est elevatus *basis* nominatur et potentia ipsa *exponens* dicitur.

Alium exemplum est:

Decies centena milia seu millio seu 106 id est "decem ad potentiam sextam dignatum" seu "elevatum." 

10-120, id est: decem ad potentiam negativam centesimam vicesimam dignatum.

Omnis numerus, praeter 0, ad potentiam 0 est 1: a0 = 1 nisi a sit 0.

Radicem extrahere
-----------------

Contrarium ad potentiam aliquam dignandi est "radicem extrahere".

Potentia negativa
-----------------

Si exponens est minor quam 0, operatio eadem est atque operatio reciprocalis faciendae:

{\displaystyle a^{-1}={\frac {1}{a}}}
{\displaystyle a^{-b}={\frac {1}{a^{b}}}}

Potentia non integra
--------------------

Functio y = ex
Si exponens est fractio, operatio eadem est atque operatio radicis extrahendae. Exempli gratia, quod 53 = 125, 1251/3 = 5. 

Si exponens est numerus realis non rationalis, difficilius est. Functio f(x) = ex, vel functio exponentialis, haec functio est ut f'(x) = f(x) -- numerus e est numerus specialis qui ab Leonhardo Euler nomen habet. Tunc pro numero quolibet a, similiter definimus functionem f(x) = ax, quae sit continua et differentiabilis, et ut f(0) = 1, f(2) = a2, et caetera.

Exempla
-------

* 103 (decem ad tertiam potentiam dignatum) — 1,000 (mille)
* 106 (decem ad sextam potentiam dignatum) — 1,000,000 (decies centena milia)

Nota
----

1. ↑  e.g. Gauss, Disquisitiones Arithmeticae
2. ↑  Elementorum universae matheseos

Scripta
-------

* Brennus Regan, De prudenti mundi architectatione, in fasciculis quae inscribuntur *Vox Latina: Commentarii periodici favore et subsidio Studiorum Universitatis Saravicae comparati*, 42/2006/166. pp. 474 seqq.

Nexus interni
-------------

* Googol
* Logarithmus

Nexus externi
-------------

* Tractatus praeliminaris: Mathematicarum disciplinarum elementa in usm ... Von Francisco de Villalpando
* Cursus mathematicus: P. GASPARIS SCHOTTI REGIS-CURIANI, E SOCIETATE IESU. Olim in Panormitano Siciliae, nunc in Herbipolitano Franconiae eiusdem SOCIETATIS IESU Gymnasio Matheseos Professoris CURSUS MATHEMATICUS, Sive ABSOLUTA OMNIUM MATHEMATICARUM DISCIPLINARUM. ENCYCLOPAEDIA, In LIBROS XXVIII. digesta, Eoque Ordine disposita, ut quivis, vel mediocri praeditus ingenio, totam Mathesin a primis fundamentis proprio Marte addiscere possit. Opus desideratum diu, promissum a multis, a non paucis tentatum, a nullo numeris omnibus absolutum. Accesserunt in fine THEORESES MECHANICAE NOVAE Additis INDICIBUS locupletissimis - Cum Privilegio Sacrae Caesareae Maiestatis. BAMBERGAE, Sumpt. IOH. MARTINI SCHÖNWETTERI, Bibliopolae Francofurtensis. M. DC. LXXVII.
*Victoria* mons.

*Vide etiam paginam discretivam:* Victoria

**Victoria** (Russice *Pobeda*; Iacutice *Kyajy*) est mons Iacutiae, in iugo Buordach, quod pars est iugi Czerskii. Eius maxima altitudo est 3003 m. Mons est altissimus Iacutiae et omnis Russiae boreorientalis, 180 chm ad Ostium Nerae vicum Indigircensem et 130 ad Circulum Arcticum eminens.

Primo a Gabriele Saryċev saeculo XVIII exeunte inventa est, sed tunc nomen Russicum non accepit (nomen Iacuticum vetus est *Chonocootas*, 'Hostis saxosus'). Iterum anno 1945 inventus et dimensus nomen pro victoria in bello orbis terrarum altero accepit.

Glaciarium Obručevii maximum sub cacumine Victoriae patet.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 65°10′38″N 146°0′31″E • *GeoNames* • *Peakbagger* |

* *Peakbagger*
* *Peakware*
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Michael Fokin
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 11 Aprilis 1880, 26 Aprilis 1880, 23 Aprilis 1880; Petropolis  
*Obitus*: 23 Augusti 1942, 22 Augusti 1942; Novum Eboracum  
*Patria*: Francia, Imperium Russicum, Unio Sovietica, Civitates Foederatae Americae  

**Officium**

*Munus*: Ballator, choreographer, ballet master, scriptor, librettist  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesiae Orthodoxae
**Familia**

*Coniunx*: Vera Fokina  

**Memoria**

*Laurae*: Ordo palmarum academicarum  
*Sepultura*: Ferncliff Cemetery  

**Michael Fokin** (Russice: Михаил Михайлович Фокин) fuit saltator et choreographus Russicus, Petropoli 23 Aprilis 1880 natus (11 Aprilis secundum calendarium Iulianum), et Novi Eboraci 22 Augusti 1942 mortuus.

Biographia
----------

Postquam cum Platone Karsavin (Tamarae Karsavina patre), Pavel Gerdt et Nicolao Legat in natali urbe saltationi studuit, Michael Fokin ad Theatrum Mariinski anno 1898 conducitur, dein primus saltator et magister ballationis anno 1904 creatur. Anno 1905, saltatricem Veram Antonova ducit, quae pracipua eius comes per totum curriculum erit.

Ab anno 1909 ad 1923, choreographus est Ballets russes a Sergio Diaghilev constitutorum. Russiam anno 1918 postremo relinquens, Fokin in Francogallia, in Britannia Maiore, et in Scandinavia laborat, ubi discipulum Ioannem Börlin in Ballatione Regali Danico docet.

Postquam saltationis scholam Novi Eboraci anno 1921 condit, saepe in Civitates Foederatas Americas redit ibique anno 1923 sibi domicilium collocat. In Europam munerum gratia interdum redit. Ubi cum Ida Rubinstein laborat. In Ballets de Monte-Carlo et in Ballets russes de Monte-Carlo du? Basilii Voskresenski de Basil etiam laborat. Una cum Mauritio Ravel argumentum scribit ballationis *Daphnis et Chloë* titulo, anno 1912 creatae.

Inter 1905 et mortem, circiter sexaginta ballationes creavit.

* Michael Fokin Arlequini partem agens, 1914Michael Fokin Arlequini partem agens, 1914
* Effigies, 1909Effigies, 1909
* Petropolis circa annum 1900Petropolis circa annum 1900
* Fokin et Vera Fokina in Scheherazade, 1914Fokin et Vera Fokina in *Scheherazade*, 1914

Bibliographia
-------------

* Lincoln Kirstein, *Fokine*, Londres, British-continental press ltd. 1934.
* Michel Fokine, *Memoirs of a ballet master*, Boston, Little, Brown, 1961.
* Dawn Lille Horwitz, *Michel Fokine*, Boston, MA : Twayne Publishers, 1985.
* Cyril W Beaumont, *Michel Fokine & his ballets*, New York, Dance Horizons ; Londres : Distributed by Dance Books, 1981.

Notae
-----

1. ↑  Articulus encyclopaediae Larousse **(****Francogallice)**
2. ↑  Articulus encyclopaediae *Universalis* nomine **(****Francogallice)**
3. ↑  Pagina ex *Soirée Fokine* - Dansomanie **(****Francogallice)**

Nexus interni
-------------

* Isadora Duncan

Nexus externi
-------------

* Fokin Estate Archive
* Internet Dance Database[*nexus deficit*]
*Bolsevicus* anno 1920 a Boris Kustodiev pictus.
**Res novae Octobres** (Russice Октябрьский переворот, tr. *Oktjabr'skij perevorot*) seu **revolutio Octobris** (Russice Октябрьская революция, tr. *Oktjabr'skaja revoljucija*, in URSS officiale Великая Октябрьская социалистическая революция, tr. *Velikaja Oktjabr'skaja socialističeskaja revoljucija*, 'Magnae Octobres socialisticae res novae', nominabatur), illa eversio rerum Russicarum vocatur quae anno 1917 ductu partium bolsevicorum fiebat. Maximus dux Vladimirus Lenin fuit.

Ante fuit revolutio Februaria Russica quam regnum Alexandri Kerenskij sequebatur.

Post Octobrem eversionem rerum Russicarum Bellum civile Russicum incepit.

Palatium Hiemale Petropoli a bolsevicis captum, die 26 Octobris (8 Novembris) 1917

Chronologia
-----------

Nocte inter 25 Octobris et 26 more vetere seu inter 7 Novembris et 8 more novo Palatium Hiemale (illo tempore sedes regiminis Russiae, nunc autem aedificium principale Musei Solitarii) Petropoli expugnatum est. Ante Aurora navis, quae revolutionem sustentabat, per iactum suum pertulerat bellicum ad oppugnationem Palatii Hiemalis. Post interceptionem regiminis, rectio nova a Vladimiro Lenin primium muni civitatem dominationem proletariati abrogatio proprietatem proclamavit.

Notae
-----

1. ↑  M.P. Poliachev, *Vocabularium Russico-Latinum*: 'октябрьский переворот res novae Octobres (socialisticae)'

Nexus interni
-------------

* Res Novae Russiae (1917)
* Res nova communistica

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Res novas Octobres** spectant. |

* Pagina de Magnis Octobribus socialisticis rebus novis *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina de rebus Octobribus anni 1917 *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**