recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gilbertus (Gil(l)ebertus, Gislebertus) Foliot** (circa annum 1110 natus, die 18 Februarii 1187 mortuus), Anglo-Normannus baronica stirpe, adulescens iuri canonico Bononiae fortasse studuit, certe monachus Cluniacensis prioris vices Cluniaco postea Abatis villae Pontici tenuit. Glocestriae Comitis Milonis avunculi impetu circa viginti annos natus Scti Petri Glocestriae anno 1139 abbas factus est. Anno 1148, episcopus Herefordiensis consecratus, in sedem Lundoniensem anno 1163 translatus quam post vicissitudines multas, excommunicatus et ab excommunicatione relevatus, caecus etiam factus, usque ad mortem tenuit.

Conciliis multis multifariisque interfuit inter quos Remense (convocatum anno 1154), Lateranum Secundum (1159), Londiniense (1166), Westmonasteriense (1175) nominari possunt. Conciliis maxime rebus Angliae pertinentibus, Clarendonae (ubi ecclesiae libertates tractabantur) anno 1154, Northamptoniae (ubi inter regem archiepiscopumque iam Woodstockiae manifesta palam erupit discordia) anno 1164 ab Henrico Secundo convocatis magnam partem habuit.

Regi Stephano fidem semel professus Gilbertus reginae seu imperatrici Mathildae vinculis fortioribus adstrictus filio eius Henrico Plantagenistae adhaesit. Animositate crescente contra Becket permotus oboedientiae iuramentum post eius ad sedem Lundoniensem (cuius iura primaticia etiam vindicavit!) Herefordiensi translationem illi archiepiscopo prestare noluit. A papa Alexandro Tertio anno 1169 excommunicatus tribus post annis per Rotomagensium archiepiscopum Radulfum ab eo relevatus est.

Epistolae et chartae e scriptorio eius emissae multa de Angliae regionibus Walliae contiguis docent. Epistolae clericis, privatis, episcopis, baronibus, papae destinatae plurimas ad regem Henricum Secundum missas continent. Epistola (no. 108) Bernardi Claraevallensis abbatis elogium mortis eius nuntio accepto constituit. Epistola Multiplicem (no. 170) ad Thomam archiepiscopum missa crimina pluria ei infert.

Gilbertus scriptor abundans, mellifluus, disciplina monastica paucum de se locutus stilum fecundum exercuit. Scripturarum sanctarum ex infantia textu imbutus patres ecclesiasticos minime citavit; patres Graeci Augustinusve vix reperiuntur. Exegeseos opera diversa composuit, quorum *In Canticum* et *In Orationem Dominicam* supersunt. Homeliarum quarumdam tituli exsistunt.

Bibliographia
-------------

* Adrian Morey, C. N. L. Brooke, edd. *Gilbert Foliot and His Letters*. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1965

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Gilbertum Foliot** apud **Vicifontem**. |
Machaon Menelaum curat.
Bello Troiano **Machaon** est unus e ducibus Thessalicis et medicus Achaeorum. Filius Aesculapii et Epionae, artem medicam per patrem a Chirone centauro didicit. Frater ei fuit Podalirius, et ipse medicus et expeditionis Troianae particeps; sorores fuerunt Hygia et Panacea. Inter alios Philocteten sanasse dicebatur.

Una cum fratre Podalirio triginta naves Ilium ducebat quae Achaeos e civitatibus Thessalicis Oechalia et Tricca et Ithome profectos vehebant. Ibi Menelaum Pandari sagitta vulneratum curavit. Et ipse postea vulnus a Paride humero dextro accepit et in curru Nestoris ad castra Achaeorum revectus est. A poeta Latino Vergilio numeratur inter Graecos qui equo ligneo latuerunt et Ilium ceperunt. Tum ab Eurypylo necatus plerumque diciturː sunt tamen qui Machaonem per Penthesileam Amazonum reginam perisse tradiderint. Ante bellum Troianum Helenae matrimonium unus inter multos procas frustra petisse dicitur

Secundum fabulas a Pausania collectas Machaon filios genuit Sphyrum, Alexanorem, Polemocraten, Nicomachum, Gorgason. Messenii heroem sibi vindicabant et tumulum herois vestigiaque urbis Triccae non in Thessalia sed in suis finibus ostendebant. Simul Machaonem et filios cultu heroico honorabant.

Notae
-----

1. ↑  Sic Aristarchus. Revera sedes trium civitatum hic a poeta memoratarum incerta est.
2. ↑  Coronidis appellatae apud Hyginum, *Fabulae* 97
3. ↑  *Ilias* IV.219.
4. ↑  Propertius, *Elegiae* II.1.59.
5. ↑  *Ilias* II.729-732.
6. ↑  *Ilias* IV.189-219.
7. ↑  *Ilias* XI.504-520.
8. ↑  Hyginus, *Fabulae* 113
9. ↑  *Epitome Apollodori* 5.1
10. ↑  *Apollodori Bibliotheca* III.10.8.

Fontes
------

* Apollodori Bibliotheca III.10.8
* Diodorus Siculus, libro quarto *Bibliothecae Historicae* 71.4
* Hyginus mythographus *Fabulae* 87, 91, 97, 108, 113
* *Ilias* II.729-733 ; IV.193-219 ; XI.504-520 et 618-642 et 833-837 ; XIV.4.
* Ovidius, *Pontica* III.4.7
* Pausanias libro secundo *Descriptionis Graeciae* 11.5 et 23 et 26 et 38 necnon libero quarto 3.2 et 9, 30.3, 31.12.
* Vergilius, *Aeneis* II.263

Plura legere si cupis
---------------------

* Neil Adkin, "Exiting Vergil’s Trojan Horse: Primusque Machaon", *L'Antiquité Classique*, 2009ː 195-196
* Jocelyne Peigney, "La blessure de Ménélas et la bossette de mors (Iliade 141-147) : quelques remarques", *Collection de l'Institut des Sciences et Techniques de l'Antiquité*, 2007ː 101-110
**Machina Darwiniana** (Anglice *Darwin machine,* locutio a Gulielmo H. Calvin per analogiam machinae Turingianae anno 1987 facta) est machina quae, sicut machina Turingiana, rationem implicat iterationis quae exitum qualitatis bonae reddit, sed, quoniam machina Turingiana logicá, machina Darwiniana iterationibus variationis, selectionis, et hereditatis utitur.

Machina Darwiniana, per significationem primam, est ulla ratio quae qualitatem omnibus sex rationis Darwinianae proprietatibus utendo modo *bootstrap* adhibet: (1) *exemplar* cum (2) *variationibus* (3) *exprimitur* ubi grex unius exemplaris variantis cum alio grege (4) *contendit,* sua prosperitate relativa a (5) *circumiectis multiplicibus* (a selectione naturali) inclinato, ut victores pro productione aliarum proximae aetatis variationum praepollent—(6) *principium hereditatis* Darwinianum.

Machina Darwiniana sensu latiore est ratio quae certa subcopia essentialium Darwinianorum utitur, inter quas usitate selectio naturalis, ad creandum exemplar quod se, ut in Darwinismo neurali, non regignit. Multae formae evolutionis neuralis nimium incrementorum et putatione ad exemplar utuntur, sed exemplar effectum exempla addita per se non gignit.

Locutio *machina Darwiniana* ad appellanda programmata computatralia ex Carolo Darwin saepe adhibetur.

Nexus interni
-------------

* Algorithmus evolutionarius
* Algorithmus geneticus
* Computatio evolutionaria
* "Darwin among the Machines" ('Darwin inter machinas')
* Darwinismus universalis
* Intellegentia artificialis
* Vita artificialis

Bibliographia
-------------

* Calvin, William H. 198. The Brain as a Darwin Machine. *Nature* 330:33–34.
* Calvin, William H. 1997. The Six Essentials? Minimal Requirements for the Darwinian Bootstrapping of Quality." *Journal of Memetics* 1:1.
* Dyson, George B. 1998. *Darwin Among the Machines: The Evolution of Global Intelligence.* Perseus. ISBN 0-7382-0030-1.
* Manier, J. M. Manier. 1996. Reason and Instinct (Robert Wright's The Moral Animal and Henry Plotkin's Darwin, Machines and the Nature of Knowledge). *Theory and Psychology* 6(2):347–348. ISSN 0959–3543.
* Plotkin, Henry. 1994. *Darwin Machines and the Nature of Knowledge* (Harvard University Press. ISBN 0-674-19280-X.
* Plotkin, Henry, et Nicholas S. Thompson. 1995. Darwin Machines and the Nature of Knowledge. *Contemporary Psychology* 40(12):1179.
* Smith, E. A. 1995. Darwin Machines and the Nature of Knowledge (Henry C. Plotkin). *Politics and the Life Sciences: The Journal of the Association for Politics and the Life Sciences* 14(2):296. ISSN 0730–9384.
Ludovicus III (rex Francorum occidentalium)
**Ludovicus III** natus die 1 Novembris 864, 
obiit die 10 Aprilis 882,
rex Francorum occidentalium fuit.

Vita
----

Post obitum patris mense Aprili 879 filius Ludovici II ex Ansgarde uxore in mense Septembri eiusdem anni Senonis in regem regni occidentalium Francorum coronatus est. Anno 880 regnum occidentalium inter se et fratrem Carlomannum divisum est. Ludovicus septemtrionalem partem obtinuit.
In pugna contra Northmannos apud Sathulcurtem mense Augusto 881 regnum prospere defensum est.Sed mense Augusto sequente anno sine filiis relictis rex iuvenis iam obiit.

Fontes
------

* Poema in lingua Theodisca (rithmus theutonicus) canit res gestas Ludovici III regis in pugna contra Nortmannos anno 881 :textus (Bibliotheca Augustana)

* *Annales Xantenses* Textus
* *Annales Vedastini* Textus
* *Annales Bertiniani* (ed. Georg Waitz. Hannoverae, 1883 Textus)
* *Annales Fuldenses* (edd. Friedrich Kurze, Georg Heinrich Pertzius: *Annales Fuldenses sive Annales regni Francorum Orientalis*, ab Einhardo, Ruodolfo, Meginhardo Fuldensibus Seligenstadi, Fuldae, Mogontiaci conscripti, cum continuationibus Ratisbonensi et Altahensibus. Hannoverae, 1891 Textus)
*Vide etiam paginam discretivam:* Macedonia

**Macedonia** (Graece Μακεδονία) fuit monarchia antiqua in boreali Graeciae Archaicae et Classicae perimetro sita, et deinde praevalens Graeciae Hellenisticae civitas. In confinis regionibus Epiro ad occidentem, Paeoniae ad septentrionem, Thraciae ad orientem, et Thessaliae et Chalcidicae ad meridiem patuit. Saeculo quarto a.C.n. breviter facta est potentissima civitas mundi Occidentalis, cum Alexander Magnus rex et Macedones omni imperio Persarum et ultra potiti essent. Quod Aetatem Hellenisticam instituit.

Historia
--------

Graecia et ergo etiam Macedonia inter Bellum Peloponnesiacum circa annum 431 a.C.n.
Historia Macedonica antiqua nota est imprimis Philippo et Alexandro regnante, sed veterrimae famae de Macedonica historia ex scripto Herodoti (*Historiae*) oriuntur. Graeci Macedoniam partem Helladis non putabant atque regionem ipsam pastores incolebant, qui sublimem gradum Graecae artis assecuti non sunt. Macedoniae rex cum hereditario regimine regnabat, et putatur primus dux Perdiccam I fuisse. Temporibus Persico bello rex Macedoniae Mardonio, qui cum classe Athenas properabat, paruit et socius Imperii Persarum fuit. Proximo saeculo (IV ante Christum), Macedonia ob emendationem rerum publicarum et militarium amplificabatur, sed potestatem, quae regnum Darii III fregit, Philippus II aedificavit. Philippus II totam Graeciam superavit, et certamini Olympico ut primus incola Macedonicus interfuit. Sedem Macedoniae, Pellam philosophi, ut Aristoteles, tragici, ut Euripides adsequebantur. Philippo II necato (336 a.C.n.), regnum recepit Alexander Magnus, qui Imperium Persarum pugnavit aevumque Hellenisticum initiavit. Romanis autem regnantibus, Macedonia provincia Romana fuit.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Βασιλεία τῶν Μακεδόνων ("Macedonia antiqua") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |

Notae
-----

1. ↑  Hornblower 2008: 55–58.
2. ↑  Austin 2006: 1–4.

Bibliographia
-------------

* Austin, M. M. 2006. *The Hellenistic World from Alexander to the Roman Conquest: a selection of ancient sources in translation.* Ed. 2a. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-7414-2300-6.
* Carney, Elizabeth Donnelly. 2000. *Women and monarchy in Macedonia*. Norman: University of Oklahoma Press
* Hornblower, Simon. (1983) 2002. *The Greek World, 479–323 BC.* Londinii: Routledge. ISBN 0-415-16326-9.
* Hornblower, Simon. 2008. Greek Identity in the Archaic and Classical Periods. In *Hellenisms: Culture, Identity, and Ethnicity from Antiquity to Modernity,* ed. Katerina Zacharia, 37–58. Aldershot: Ashgate Publishing. ISBN 978-0-7546-6525-0.
-5 (maxcorrigenda) *Latinitas huius paginae magnopere corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Via Beale** (Anglice, *Beale Street*) est historica via in Memphe, Tennesia quae erat gratiosissima ad condendos dolores.

Via Beale
In anno 1841, Robertson Topp designavit Viam Beale in honore militaris ducis. Circa annum 1870, Robert Church emit aliquas terras circum Viam Beale et paulatim fiebat primus nigrus homo praedives in meridie. Postea, in anno 1899, Church aedificavit Hortos Church (Anglice, *Church Park*) ubi musici dolorum et praeclari hospites convenerunt. In anno 1890, Orpheum, praeclarum theatrum in Memphe, aedificatum est prope Viam Beale.

V. C. Handy, praeclarus musicus dolorum, incepit curriculum in Via Beale et inspiravit multos futuros musicos perficientes in Via Beale.

Quotannis, inceptione Maii, Via Beale Musicum Festum incipit urbanam celebrationem, nomine Memphem in Maio.

Nexus Externi
-------------

* Via Beale Musicum Festum
* Via Beale
Wikidata Marcellus Rouff
Res apud Vicidata repertae:Marcellus Rouff: imagoMarcellus Rouff: imago
*Nativitas*: 4 Maii 1877; Quadruvium  
*Obitus*: 3 Februarii 1936; Lutetia  
*Patria*: Francia, Helvetia  

**Officium**

*Munus*: poëta, mythistoricus, Rerum gestarum scriptor, biographus, non-fiction writer  

**Familia**

*Genitores*: Jules Rouff;   

**Marcellus Rouff** (Quadruvii prope Genavam natus die 4 Maii 1877; mortuus Lutetiae die 3 Februarii 1936) fuit diurnarus et mythistoricus. Saepe de re cibaria scribebat. Editionem seriei *La France gastronomique* cum Curnonsky anno 1921 incepit; anno 1929 cum aliis Academiam gastronomorum constituit.

Lutetiae educatus est ubi pater Iulius domum editorialem Rouff(fr) dirigebat. Marcellus apud scholam Monge et Sorbonam eruditus est. Annis insequentibus artifices, scriptores, editores, ganeones frequentabat; vitas et mythistorias plures composuit: inter has *L'Homme et la montagne* (1925) de alpinista ficto (sibi haud dissimili), *La Vie et la passion de Dodin-Bouffant* (1920) et *Guinoiseau* (1926) de ganeonibus (Camillo Cerf et Curnonsky persimilibus).

Scripta selecta
---------------

Marcellus Rouff anno c. 1935 lucis ope pictus
* 1920 : *La Vie et la passion de Dodin-Bouffant gourmet*. Lutetiae: Société littéraire de France (editio lacunosa); editio perfecta, 1924 Textus
* 1921-1928 (cum Curnonsky) : *La France gastronomique: guides des merveilles culinaires et des bonnes auberges françaises*. 28 voll.
* 1924 : *L'Homme et la montagne*. Lutetiae: Émile-Paul frères
* 1926 : *Guinoiseau, ou le Moyen de ne pas parvenir*. Lutetiae: Stock, 1926

Bibliographia
-------------

* Françoise Colin, *Et Marcel Rouff créa Dodin-Bouffant*. Divione: Françoise Colin, 1988
Wikidata Ludovicus III (dux Andegavensis)
Res apud Vicidata repertae:Ludovicus III (dux Andegavensis): imagoLudovicus III (dux Andegavensis): imago
*Nativitas*: 25 Septembris 1403; Andecavis  
*Obitus*: 12 Novembris 1434; Consentia  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: Duke of Anjou, pretender to the Aragonese throne  
*Munus*: Monarcha  

**Familia**

*Genitores*: Ludovicus II Andegavensis; Yolanda Aragoniae  
*Coniunx*: Margaret of Savoy, Duchess of Anjou  
*Familia*: House of Valois-Anjou
**Insignia heraldica**

Ludovicus III (dux Andegavensis): insigneLudovicus III (dux Andegavensis): insigne
**Ludovicus III** (natus die 25 Septembris 1403 in castello Andegavensi; Consentiae die 12 Novembris 1434 mortuus) fuit dux Andecavensis et comes Provinciae. Filius fuit Ludovici II ducis Andegavensis et Yolandae Aragonensis frater natu maximus Renati Andegavensis.

In ecclesia cathedrali Andegavensi sepultus est.

Bibliographia
-------------

* Marcelle-Renée Reynaud, *Le Temps des Princes: Louis II & Louis III d'Anjou-Provence 1384-1434*. Lugduni: Presses universitaires de Lyon, 2000. ISBN 978-2-7297-0657-9
* Marcelle-Renée Reynaud, "Noblesse et pouvoir dans la principauté d'Anjou-Provence sous Louis II et Louis III (1384-1434)" in Jean-Michel Matz, Noël Coulet, edd. *La noblesse dans les territoires angevins à la fin du Moyen Âge : actes du Colloque international organisé par l'Université d'Angers : Angers-Saumur, 3-6 juin 1998* (Romae, 2000)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie |

Duces Andegavenses 1370–1481, comites Provinciae 1382–1481

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ludovicus I comes Andegavensis 1356, dux 1370, comes Provinciae 1382 • Ludovicus II 1384 • Ludovicus III 1417 • Renatus 1434 • Carolus 1480
*Andecavensis • Provincia**Capsae cognatae:* Reges Francorum • Duces Burgundiae Valesii |
|  |
**Ludovicus Ferdinandus de Wunsch-Rolshoven** (natus die 29 Martii 1956 Assindiae) mathematicus et esperantista Germanus est. Praeest associationi cuidam quae appellatur *Terra Esperantica* ex anno 2003. In res Esperanticas ardere coepit anno 1977.

Actiones in Esperanticis
------------------------

Iam annis 1980 sectioni iuvenili Associationis Esperanticae Germanicae/GEA sese adiunxerat, cui annis inter 1980 et 1985 praefuit. Semper responsalis fuit in rebus ad instrumenta communicationis socialis spectantibus, quo munere usque annum 1990 diligenter explebat. Inde tractationes diversae bonaeque in ephemeridibus, emissionibus radiophonicis, televisione apparebant (e.g. de sic dictis Seminariis internationalibus). Post annum 1980 in praesidio Associationis iuventutis Esperanticae internationalis fuit. Annis a 1989 ad 1992 commissarius apud Universalem Societatem Esperanticam fuit, quo eum dispensatorem ad res pecuniarias disponendas acciverant. 

Annis inter 1984 et 1992 actiones Esperanticas in Villa Kreuzberg Berolinensi habuit, ubi gregibus docendorum consulebat et seriem praelectionariam praetitulatam *Esperanto en la praktiko* (Esperantica in praxi) moderabatur. Et illo tempore res omnes istas hominibus extra motione Esperantica explicabat. Idioma Zamenhofianum in permultis cursibus docuit praesertim in septimanarum finibus homines omnium graduum, tam tirones quam lingua progressos. Instituto Esperantico Germanico examinatorem officialem sese praebuit. Annos multos Conventum silvaticum Berolinensem (Berlina Arbara Renkontiĝo/BARo) moderatus est Aquis Munimeris.

Anno autem 2001 condidit gregem laboratorium *EsperantoLand*, qui anno 2003 unitus est cum Centro Esperantico Paderbronnensi ab Arminio Behrmann fundato. Tunc Ludovicus Ferdinandus de Wunsch-Rolshoven praeses amborum circulorum sub novo nomine coadunatorum creatus est. Inter cenacula alia a Wunsch-Rolshoven disposita numerantur *Novjara Renkontiĝo* (NR; inde ab anno 2002), *Someran Mezeŭropan Renkontiĝon* (SOMERE; aestiva cenacula in Europa centrali, 2003-2013), 'PRINTEMPE' (conventiculi veribus annorum inter 2010 et 2014).

Unionem Esperanticam Berolinensem quoque (Esperanto-Ligo Berlin/ELB) aliquando gubernavit. Annis 1990 fuit in praesidio Associationis Domus Esperanticae in Michendorf (Brandenburgi), cuius lucra praesertim ad laborem praeconialem Berolini efficiendum adhibebantur. Anno autem 2014 in servitia GEA intravit in munere propagatoris relationum publicarum.

Nexus externi
-------------

* Wunsch-Rolshoven in paginis pipiatricibus
* Paginae in Libro facierum
* De viro isto in paginis GEA
Wikidata Ludovicus IV (rex Francorum orientalium)
Res apud Vicidata repertae:Ludovicus IV (rex Francorum orientalium): imagoLudovicus IV (rex Francorum orientalium): imago
*Nativitas*: Iulius 893, 893; Vetero-Oettinga  
*Obitus*: 29 Septembris 911, 911; Francofurtum ad Moenum  

**Officium**

*Officium*: rex Francorum  
*Munus*: Monarcha  

**Familia**

*Genitores*: Arnulphus; Ota  
*Coniunx*: unknown value  
*Familia*: Carolingorum stirps
**Memoria**

*Sepultura*: St. Emmeram  

**Ludovicus IV**, cognomento **Infans** (natus Vetero-Oettingae anno 893; mortuus Francofurti die 20 vel 24 Septembris 911) fuit rex Francorum orientalium.

Arnulphi imperatoris filius, anno 900 sex annos natus rex electus est. Anno 911 morbo mortuus est, Carolingorum Germaniae ultimus.

Notae
-----

1. ↑  E.g. *Bibliotheca Rerum Germanicarum*, vol. V (Monumenta Bambergensia), Berolini 1869, pp. 8, 23.

Nexus externi
-------------

* Ludovicus Infans in *Allgemeine Deutsche Biographie* **(Theodisce)**
* Ludovicus Infans in *Encyclopaedia Danica* **(Danice)**
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Chaldene


Wikidata Chaldene (satelles)
Res apud Vicidata repertae:Chaldene (satelles): imagoChaldene (satelles): imago
*Primarius*: Iuppiter
**Repertus**

*Primus repertor*: Scott S. Sheppard, David Clifford Jewitt, Yanga R. Fernándezdie 26 Novembris 2000
**Res orbitales**

*Periodus orbitalis*: 723.7 dies  
*Axis semimaior*: 22 713 464 chiliometrum  
*Excentricitas orbitalis*: 0.2916  
*Inclinatio orbitalis*: 165.191 gradus anguli  

**Res physicae**

*Albedo*: 0.04  
*Magnitudo apparens*: 22.5  
*Diametrum*: 4 chiliometrum  
*Massa*: 75 petagram  

**Chaldene**, nomine pleno **Jupiter XXI (Chaldene)**, est satelles Iovis, olim designatione **S/2000 J 10** agnitus, quae anno 2000 ab S. S. Sheppard reperta est. Secundum grammaticos Graecos Herodianum et Stephanum Chaldene, e qua haec satelles appellata est, fuit amata Iovis cui peperit Solymum, Solymorum progenitorem qui olim Pisidiam habitabant.

Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 50 a die 26 Novembris 2000 usque ad 25 Decembris 2003 constant.

Nexus interni
-------------

* Tabula satellitum naturalium Systematis Solaris

Nexus externi
-------------

* Res orbitales satellitum naturalium apud NASA et JPL
	+ Res physicae satellitum planetarum apud NASA et JPL
* Satellites secundum planetis digestae apud NASA
* Ephemerides satellitum naturalium Unionis Astronomicae Internationalis apud universitatem Harvardianam
* *Gazetteer of Planetary Nomenclature* apud USGS
Wikidata Abategius
Res apud Vicidata repertae:Abategius: insigneAbategius: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 42°14′0″N 14°1′0″E  
*Numerus incolarum*: 371  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Aternensis  

**Geographia**

*Superficies*: 15.4 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Lectum prope Manupellum, Fanum Sancti Valentini, Scapha (Aprutium), Caramanicum, Rocca Morica  

**Tabula aut despectus**

Abategius: situsAbategius: situs
**Abategius** (-i, *n.*) (alia nomina: *Castrum* *Abbatigii*, *Bateium*, *Abateium*, *Batium*) (Italiane: *Abbateggio*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aternensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Aprutium
* Provincia Aternensis / Piscariensis
* Aternum (*urbs*)
* Municipium Italiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Abategium** spectant. |

* Situs publicus **(Italiane)**

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Aternensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Aternensi.

Notae
-----

1. ↑  F. Sacco, *Dizionario geografico-istorico-fisico del Regno di Napoli* (Neapolis: Vincenzo Flauto, 1796) (I) (II) (III) (IV)
2. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
3. 1 2  L. Giustiniani, *Dizionario geografico-ragionato del Regno di Napoli* (Neapolis: Vincenzo Manfredi, 1797)
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

*Vide etiam paginam discretivam:* Cellae (discretiva)


| CELLAE PRAEFECTURA/ Kelleramt |
| --- |
| Vexillum Kelleramtis |
| Notatiae elementi |
| Pago: | Argoviae |
| Provincia: | Bremogarti |
| Ambitus: |  |
| Populatio: | curciter X milia |
| Pars Helvetiae ab: | circiter 1415 |
| Lingua: | Allemannice |

**Cellae praefectura** (Germanice: *Kelleramt, Alemannice: Chälleramt*) est regio Bremogarti disctrictus.

Kelleramtis vici sunt:

* Arni
* (Rottenschwil)
* Werd/Verdae
* Oberlunkhofen
* Unterlunkhofen
* Islisberg
* Jonen
* (Oberwil)

De geographia
-------------

Cellae praefectura in Rusae vallis orientale parte, praeter Werd ac Rottenschwil vicos, qui in occenntale parte siti sunt, sita est.

Altissimus vicus Islisberg in circa 700m altitudine s. mare est. Quod in colle nomine *coelum*, vel, facilior, *islisberg* situm est.

Cellae praefecturam fluminula Arnibach, quod parvum est, ac Ionenbach, quod major est, ac flumen magna Rusa transfluunt.

De historia
-----------

Anno 694, primum scriptum est in charta quadam nomen locis *Kelnhof* 'fundus cellerarii'. Anno 1291, Rudolphus I *Kelnhof* empsit. Primo erat pars praefecturae liberae Affoltrensis, postea ipsa praefectura facta est: CELLAE PRAEFECTURA. Ab XV saec. ab urbe Bremogarto Habsupurgiense regnata postea Turicenses in praefectura summum ius habebeat, tamen autem in Bremogarti civitatis imperio manebat. In anno 1797 a Bremogarto imperium atque iura omnia vicis ipsis Cellae praefecturae vendita est. Breve tempore post, Francogalli terram occupaverunt; Cellae Praefectura non iam constabat, facti sunt municipia: Arni, Jonen, Oberlunkhofen, Unterlunkhofen et erat vicus Islisberg, de quo nemo vero sciebat quo municipio appartinebat, in capite Aravia dicitur tantum esse pars municipii Arni (1981 tandem de jure separata sunt municipia Arni ac Islisberg). 

### De aliis vicis in Kelleramt

Et vici Oberwil,quod nunc pars municipii Oberwil-Lieliest, et Werd/Verdae, quod nunc pars municipii Rottenschwil-Werd est, et una ex duobus partibus vici Zufikon suo tempore Cellae praefecturae partes erant.

### De nomine Kelleramt temporibus hodiernis

Quamquam de iure non ijam praefectura est, nomen regionis CELLAE PRAEFECTURA, germanice: KELLERAMT,in sermone hominum manebat.

Nexus interni
-------------

* Helvetia

Notae
-----

1. ↑   →  *Keller ampt, in agro Bremogartensi, Cellae praefectura*
Wikidata David Dacko
Res apud Vicidata repertae:David Dacko: imagoDavid Dacko: imago
*Nativitas*: 24 Martii 1930; Ubangi-Shari  
*Obitus*: 20 Novembris 2003; Yaunde  
*Patria*: Respublica Africae Mediae  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of the Central African Republic, President of the Central African Republic, President of the Central African Republic  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Movement for the Social Evolution of Black Africa  
*Religio*: Catholicismus
**Memoria**

*Laurae*: Order of Merit, Order of recognition  

David Dacko et Isaac Ben Zvi (sedentes) anno 1962 colloquuntur
**David Dacko** (natus die 24 Martii 1930 in oppido Bouchia Africae Aequinoctialis Francicae, hodie rei publicae Africae Mediae; mortuus in Yaoundé Cameroniae die 20 Novembris 2003), alumnus scholae normalis praeceptorum Brazzapolitanae, olim magister ludorum meruit. Bis Africae Mediae praeses fuit, ab anno 1960 usque ad diem 1 Ianuarii 1965 cum propter seditionem a consobrino eius Ioanne Bédel Bokassa ducta depositus est, et a die 20 Septembris 1979, postquam ipse Bokassa removerat, usque ad diem 20 Septembris 1981.

Bibliographia
-------------

* "David Dacko" in *Daily Telegraph* (22 Novembris 2003)
* "David Dacko, 73, Central African Leader" in *New York Times* (22 Novembris 2003)
* Andrew Meldrum, "David Dacko" in *The Guardian* (25 Novembris 2003)
* Jacques Serre, "Six ans de gouvernement Dacko (1960–1966)" in *Revue française d'études politiques africaines* vol. 117 (1975) pp. 73–104

Principes rei publicae Africae Mediae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| David Dacko 1960 • Ioannes Bédel Bokassa 1966 • David Dacko 1979 • Andreas Kolingba 1981 • Angelus Felix Patassé 1993 • Franciscus Bozizé 2003 • Michael Djotodia 2013 • Alexander Ferdinandus N'Guendet 2014 • Catharina Samba-Panza 2014 • Faustinus Archangelus Touadéra 2016
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri rei publicae Africae Mediae |
|  |
**David Abram Antin** (Novi Eboraci 1 Februarii 1932—11 Octobris 2016) fuit poeta, criticus, et artifex actionis Americanus. Gradus A.B. in Collegio Urbis Novi Eboraci anno 1955 et A.M. in Universitate Novi Eboraci anno 1966 meruit. Decem annos (1955–1964) interpres operum scientificorum et fictionis fuit. Eius commentarii de Andrea Warhol et Roberto Morris (anno 1965) inter prima scripta vere analytica de ambobus artificibus fuisse dicuntur. Munus professoris in Universitate Californiensis apud Didacopolim sustinuit.

Nexus interni
-------------

* Avant-garde

Notae
-----

1. ↑  *Inventory of the David Antin Papers, 1954-2006.* The Getty Research Institute, Los Angeles, Accession No. 2008.M.56.

Bibliographia
-------------

* Antin, David. 1967. *Autobiography.* Novi Eboraci: Something Else Press, A Great Bear Pamphlet.
* Antin, David. 1993. *What it means to be avant-garde.* Novi Eboraci: New Directions. ISBN 0-8112-1238-6.
* Hornick, Lita. 1979. *David Antin/Debunker of the "Real."* Putnam Valley Novi Eboraci: Swollen Magpie Press.
**Logica modalis classica** **L** in logica modali est ulla logica quae, ut axioma vel theorema, continet dualitatem operatorum modalium

{\displaystyle \Diamond A\equiv \lnot \Box \lnot A}

quod etiam est clausura deductiva sub regula

{\displaystyle A\equiv B\vdash \Box A\equiv \Box B.}

Invicem definitio dualis huius **L** dari potest per quam **L** est classicum si, et solum si, continet, ut axioma vel theorema,

{\displaystyle \Box A\equiv \lnot \Diamond \lnot A}

et clauditur sub regula

{\displaystyle A\equiv B\vdash \Diamond A\equiv \Diamond B.}

Tenuissima ratio classica aliquando appellatur **E** et non normalis est. Semanticae ambae algebraica et vicina notas describunt rationes modales classicas quae tenuiores quam tenuissima logica modalis normalis, **K.**

Omnis logica modalis regularis est classica, et omnis logica modalis normalis est regularis et ergo classica.

Bibliographia
-------------

* Arló-Costa, Horacio, et Eric Pacuit. 2005. First-order classical modal logic: applications in logics of knowledge and probability. *TARK '05 Proceedings of the 10th conference on Theoretical aspects of rationality and knowledge.* Singapurae: National University of Singapore, 262-278. ISBN 9810534124.
* Chellas, Brian. 1980. *Modal Logic: An Introduction.* Cantabrigiae: Cambridge University Press.
* Segerberg, Krister. 1971. An Essay in Classical Modal Logic. Dissertatio PhD, Universitas Stanfordiensis.
Cellae telephonicae rubrae in Conventus Gardenio.
Grex Cellarum telephonicarum rubrarum, quae mox mactabuntur, internecionem expectantium.
**Cella telephonica rubra**, britannice **Coch delephone blwch** et anglice **Red telephone box**, est aediculum urbanum quod in toto orbe terrarum notissimum est et quod ad instar Horologii Reginae Elisabethae (olim *Big Ben* vocati) aut aedes Parliamenti Londinensis, quasi signum characteristicum ingenuumque Britanniae habetur.

Creata est anno 1925 a famoso architecto Aegidio Gilberto Scott.

Exemplar cellae rubrae primum Londinii structae est moxque in usu fuit in omni Regno Unito et sese propagavit in toto Imperio Britannico, ita ut praesentia cellae telephonicae rubrae indicabat palam hanc regionem sub ditione Britannica esse. Etenim color ruber erat color vestimenti militum Britannicorum et quasi milites rubro colore vestiti custodiam perpetuam faciebant.

Res memorantes historiam
------------------------

Nunc non iam in usu propter abusum telephonorum gestabilium, ingentem stragem passus est grex cellarum telephonicarum rubrarum e quibus tantum 11.000 supervixerunt a caede.

Tamen magnus honor eis tribuendus est quae multa heroica momenta historica vixerunt quasi fideles comites Britannorum. Cellae telephonicae rubrae cognoverunt bombardamenta Londinii et saepe, res mira, cum tota vicinitas nihil aliud erat quam ruinae fumantes stabant intactae et gloriosae ut signum Victoriae et animae invictae Britannorum.

Disparuerunt e viis.

Supervixere bellum et bombardamenta sed non supervixerunt barbariem hominum modernorum qui nesciunt res habere animas : "*Objets inanimés avez-vous donc une âme ?*" (Alphonsus de Lamartine : "Res sine vita, estne vobis anima ?*").*

Bibliographia
-------------

* Gavin Stamp, *Telephone Boxes*, Londinii, Chatto & Windus, 1989.
* Neil Johannessen, *Telephone Boxes* — editio princeps : 1999 — 2da. ed.; reimpressio 2010, Shire, 1994.
Wikidata Eduardus Augustus Regel
Res apud Vicidata repertae:Eduardus Augustus Regel: imagoEduardus Augustus Regel: imago
*Nativitas*: 13 Augusti 1815; Gota  
*Obitus*: 27 Aprilis 1892; Petropolis  
*Patria*: Saxonia-Coburgi et Gotahae, Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: botanista, gardener  
*Patronus*: Academia Scientiarum Petropolitana, Hortus botanicus Petri Magni
**Familia**

*Genitores*: Friedrich Ludwig Andreas Regel;   
*Proles*: Albert von Regel, Robert Regel  

**Memoria**

*Laurae*: Ordinis Sanctae Annae classis prima, Ordinis Sancti Stanislai classis prima, Order of Saint Stanislaus, 2nd class, Order of St. Vladimir, 3rd class  
*Sepultura*: Smolensky Lutheran Cemetery  

**Eduardus Augustus (Eduardus Ludovici filius) de Regel** (Theodisce *Eduard August von Regel*, Russice *Эдуард Людвигович Регель*), 13 Augusti 1815 Gotae natus et 27 Aprilis 1892 Petropoli mortuus, fuit botanista Germanicus et Russicus.

Vita et opera
-------------

In hortis botanicis Gottingae, Bonnae, Berolini officio fungebatur; ab anno 1842 horto botanico Turicensi operam dabat et in Universitate Turicensi docebat. Ab anno 1855 in horto botanico Imperiali Petropolitano labores ferebat; ab anno 1875 huius horti director.

Opera Latina nonnulla
---------------------

* *Monographia Betulacearum…* 1861
* *Tentamen florae Ussuriensis...*, 1861
* *Animandversiones de plantis vivis nonnullis Horti Botanici Imperialis Petropolitani*, 1871—1872
* *Revisio specierum Crataegorum, Dracaenarum, Horkeliarum, Laricum et Azalearum* 1871—1872
* *Plantae a Burmeistero prope Uralsk collectae* 1872
* *Alliorum adhuc cognitorum monographia* 1875

Nexus externi
-------------

* De Eduardo Regel in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**
* Vita Eduardi Eversmann in *Allgemeine Deutsche Biographie* **(Theodisce)**
* Eduardus Regel in situ Academiae scientiarum Russiae **(Russice)**

  

Siglum eius nominibus botanicis subscriptum est "**Regel**" (apud IPNI reperiendum)
Henricus Morgan
Pictura proelii apud Maracaibum anno 1678 facta
**Henricus**, vulgo *Henry* **Morgan** (natus in oppido Rhymney Glamorganensis comitatus anno 1635; obiit iuxta Lawrencefield insulae Iamaicae anno 1688) fuit miles ac cursarius Cambricus. Morgan iuvenis in exercitu Anglico conscriptus navigavit contra Hispaniam pugnans, postea profectus ad Iamaicam illo tempore coloniam Britannicam dux militum honoris ac virtutis causa creatus est. Regina Britannica et praefectus Iamaicae eum iusserunt destruere aliquantos vicos portusque Americae Hispanicae eosque praedari, cum Angli erga Hispanos bellum gererent. Morgan victorias compluras collegit et a regina titulum *eques* (anglice: *Sir*) accepit. Postea, insimulatus crimine pirateriae a legato Hispanico apud Angliam, Londinium vectus est, ubi aliquot annos vixit. Dein autem, cum nondum reus putaretur, Iamaicam revertit et vicarius praefecti fuit, sed nulla altera facinora incepit. Obiit aegrotus domi anno 1688.

De Morganis victoriis
---------------------

Propter eius vim capacitatemque militarem, Morgan praeclarus factus est et conscribere potuit frequentem exercitum cursariorum piratarumque. Cum quo nonnullas res gestas explevit contra Hispanicas colonias, accipiens onera ingentia quorum partem unam Regnum, alteram ipse habuit. Tres fuerunt Morganis maximae victoriae: inceptum Portobelli (1668), inceptum Maracaibi (1669) atque proelium Panamense (1671).

Proelium Panamense
------------------

Fortasse maxima ex Morganis victoriis fuit apud Urbem Panamensem annis 1670-1671. Duobus milibus militum collectis Iamaica, Morgan iter per silvam tropicalem Panamae fecit et ad planitiem urbis capitis pervenit. Ei praefectus Hispanicus Ioannes Pèrez de Guzman obviam iit ducens peditatum mille et ducentorum militum ac equitatum quadringentorum. Equitatus impetum fecit, sed repulsa est sclopetis a Morganis militibus, qui post primam defensionem gladiis et pistoliis congressi sunt cum Hispanis. Urbs Panamensis capta, vastata et combusta est, atque etiam insulares vici qui eam circumdabant rapti sunt. Morgan cum aere ingenti quod obtinuerat Iamaicam revertit anno 1671, perpaucis vero militibus perditis.

Nexus interni
-------------

* Technologia navalis

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Henricum Morgan** spectant. |
Wikidata Eduardus Barbosa
Res apud Vicidata repertae:Eduardus Barbosa: subscriptioEduardus Barbosa: subscriptio
*Nativitas*: 1480; Olisīpō  
*Obitus*: 1 Maii 1521; Caebua  
*Patria*: Regnum Portugalliae  

**Officium**

*Munus*: explorator, scriptor  

**Eduardus**, vulgo *Duarte* **Barbosa** (Olisipone anno circiter 1480 natus; proelio mortuus in insula Mactan Philippinarum die 1 Maii 1521) fuit explorator Lusitanus. Cananori(en) in India, ubi eo tempore emporium Portugallense constitutum est, rationarius et interpres operam dedit. Primus Lusitanorum civitatem Baharinam visitavit. Particeps fuit circumnavigationis a germano Ferdinando Magellano conductae et eodem proelio interfectus est quo Magellanus ipse. Liber quem de itineribus suis anterioribus scripsit, mox ab Ioanne Baptista Ramusio Italiane conversus, non ante annum 1813 Lusitane divulgatus est.

Notae
-----

1. ↑  "Cananorum": fontes nominis Latini (p. 156 apud *Google Books*) (p. 597 apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

Editiones operis
* 1813 : *Livro de Duarte Barbosa* in *Collecção de noticias para a historia e geografia das nações ultramarinas* vol. 2 no. 7 (Olisipone, 1813) Textus alius reimpressum 1867
* 1866 : Henry E. J. Stanley, interpr. *A description of the coasts of East Africa and Malabar, in the beginning of the sixteenth century, by Duarte Barbosa*. Londinii: Hakluyt Society Textus
* 1918-1921 : Mansel Longworth Dames, interpr. *The Book of Duarte Barbosa*. 2 voll. Londinii: Hakluyt Society 1 2
* 1946 : Augusto Reis Machado, ed. *Duarte Barbosa: Livro em que dá relação do que viu e ouviu no Oriente*. Olisipone Textus et forte hic

Eruditio
* Cristina Osswald, "On Otherness and India: *O livro de Duarte Barbosa* (C. 1516) seen in context" in *CEM: Cultura, Espaço & Memória* no. 6 (2018)
**Pro Cantione Antiqua** est coetus cantorum professionalium, Londinii anno 1968 fundatus.

Historia
--------

Primi socii fuerunt tenor Jacobus Griffett, contratenor Paulus Esswood, director musices Marcus Brown. Paulo post coeperunt cum musicologo Bruno Turner cooperari. More antiquo, nulla mulier partem capit in concentibus huius gregis cantorum, sed omnes viri sunt: contratenores, tenores, barytoni et bassi.
Interdum tantum, ad discos faciendos, mulieres adgregatae sunt, e.g. anno 1978 in disco "The Oxford Book of English Madrigals".

Circiter anno decimo a grege condito, cantus polyphonici in opere discographico domo Archiv edito 'The Flowering of Renaissance Polyphony' (Geistliche Musik der Renaissance') (i.e. "Dum floruit polyphonia aetatis litterarum renovatarum") optime evaserunt, nomen et voces huius gregis in orbe pervulgantes. Ecce quae in hoc opere inveniuntur.

* CD I: Joannes Dunstable, Gulielmus Dufay, Gilles Binchois: Moteti
* CD II: Anthonius Busnois, Iosquinus Pratensis: Missae
* CD III: Ockeghem Missa "Pro defunctis" - Desprez Duo moteti - Jacobus Obrecht
* CD IV: Petrus de la Rue, Enricus Isaac, Anthonius Brumel, Joannes Mouton, Aloysius Compère: Moteti
* CD V: Nicola Gombert, Jacobus Arcadelt, Adrianus Willaert, Jacobus Clemens non Papa, Cyprianus de Rore, Jacobus Gallus, Philippus de Monte, Jeronimus Vinders: Moteti.
* CD VI: Orlandus Lassus: Duo Psalmi Poenitentiales; Ioannes Petrus Aloysius Praenestinus Moteti.
* CD VII: Cristophorus de Morales: Moteti; Praenestinus: Missa "Aeterna Christi munera"-

XXI saeculo ineunte Pro Cantione Antiqua adhuc exstat. Cantores seniores saepe operam dant in cursibus et scholis de musica polyphonica.

Nexus interni
-------------

* polyphonia
* motetus
*Vide etiam paginam discretivam:* Pristis


*Pristis pristis* in aquario Georgiae

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Chondrichthyes   
Subclassis : Elasmobranchii   
Ordo : Rhinopristiformes   
Familia : Pristidae   
Bonaparte, 1838  
   
Palaeontologia

99.7–0 m.a.: Cretaceum inferius > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

Subdivisiones: Genera*Anoxypristis* White & Moy-Thomas, 1941  

*Pristis* Linck, 1790

**Pristidae** sunt familia piscium ordinis Rhinopristiformium, quibus sunt rostrum longum, angustum, planum, dentibus sicut in pila armatum, propter quod in variis linguis "pisces-pilae" (Anglice *sawfish*, Francogallice *poisson-scies*) appellantur. Aquas litorales, aestuaria, ac lacûs fluviaque aquae dulcis in regionibus tropicis et subtropicis habitant.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • WoRMS: Marine Species • Fossilworks |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pristidas** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Pristidas"** apud **Vicispecies**. |
Nummus argenteus viginti librorum Scoticorum rege Iacobo VI puero anno 1576 incusus. Obv: IACOBVS•6•DEI•GRA•REX•SCOTOR'; rev. PARCERE•SVBIECTIS•&•DEBELLARE•SVPERBOS. Burns no. 947; vol. 3 tabula 69
**Eduardus**, vulgo *Edward* **Burns** (natus anno fere 1822; mortuus die 30 Martii 1886) fuit mercator pannarius et numismatista Scotus.

Collectus nummorum quem ipse congesserat anno 1867 vendidit. Anno 1875 e collectu locupletiore amici et patroni Thomae Coats (qui nummos plures e collectione numismatistae Ioannis Lindsay emerat) catalogum totius monetae Scoticae componere incepit: qui catalogus, auctore anno 1886 mortuo iam perfectus, per munificentiam Thomae Coats impressus, anno insequenti tribus voluminibus digestus e prelo Edinburgensi prodit.

Scripta
-------

* 1887 : *The Coinage of Scotland*. 3 voll. Edinburgi: Adam and Charles Black, 1887 vol. 1 2 3 apud *Internet Archive*

Notae
-----

1. ↑  "of heart disease, in March 1886, in his sixty-fourth year": #Stewart (1987) p. 97
2. ↑  *Numismatic Chronicle* 3a ser. vol. 6 (1886) p. 27

Bibliographia
-------------

* George Sim, "Postscript" in Edward Burns, *The Coinage of Scotland* vol. 1 (1887) pp. xiii-xiv
* Ian Stewart, "Edward Burns" in *British Numismatic Journal* vol. 57 (1987) pp. 89-98
* Lord Stewartby, "Scottish Coin Collectors" in *British Numismatic Journal* vol. 66 (1996) pp. 87-112

Nexus interni
-------------

* Moneta Scotiae
**Hanc paginam intra 3 menses augere oportet.** Cuique paginae opus est: lemmate paginae nomine congruente; textu, qui rem definit notabilitatemque eius exprimit; fonte externo certo; nexibus internis ex hac pagina et ad hanc paginam ducentibus.  
Plura ... DEENFR

**Priscillianismus** est dogma Christianum quod in Hispania Romana saeculo quarto sub Priscilliano ortum est, ex dogmatibus Gnosticis et Manichaeis a Marco quodam Aegyptico Memphide docenti edoctis; postea haeresis ab ecclesia fere communi Christiana habitum est.

Historia
--------

Sulpicius Severus mentionem Priscillianismi facit. Primi qui dogmatibus istius Marci adhaerebant fuerunt mulier quaedam, Agape vocata, et Helpidius rhetor. Ab eis Priscillianus ipse introductus est, qui a Sulpicio vocatur "familia nobilis, praedives opibus, acer, inquies, facundus, multa lectione eruditus, disserendi ac disputandi promptissimus" (*Chronica* 2.46).

Ingeniis suis et statu dux gregis factus est, ardens apostolus novorum dogmatum. Expertus orationis faciendae et firme asceticus magnam multitudinem ad se attraxit. Inter eos qui ad eum venerunt duo episcopi, Instantius et Salvianus, numerabantur. Omnes qui huic fidei novae credebant, in societatem cum foederibus se instruxerunt, tam velociter ut Hyginus, episcopus Cordubiensis, rem cognosceret, qui deinde metum expressit dicens Hydatio, episcopo Meridano; quo illo et Ithacio Ossanobano urgentibus synodus convenit Caesaraugustam anno 380. Et Hispianienses et Aquitani episcopi adfuerunt, sed Priscilliani, quamquam invocati sunt, recusaverunt, quominus accederent. Itaque synodum sententiam excommunicationis in quattuor duces—Instantium, Salvianum, Helpidium, Priscillianum—pronuntiavit.

Damnatio
--------

Discidia ac dissensiones in Christianitate ob hanc doctrinam factae sunt, dum anno 404 ab Innocentio Papa I "regula fidei contra omnes hereses, maxime contra Priscillianistas" edicta est. Haec haeresis a Concilio Toletano Primo (400) et a Concilio Bracaraugustano (563) damnata est.

Nexus interni
-------------

* Arianismus
* Gallaecia
* Haeresis
---

**Plantae** — Angiospermae

Monocotyledones   
Commelinidae   
Familia : Arecaceae   
Subfamilia : Coryphoideae   
Tribus : Corypheae   
Subtribus : Livistoninae   
Genus : *Pritchardia*   
Species : ***P. hardyi***   
*Pritchardia hardyi*   
Rock  
Conservationis status

CR  
  
  
In summum discrimen adducta (IUCN 2.3)

***Pritchardia hardyi,*** vel ***Makaleha pritchardia,*** est species Arecacearum solum in insula Kauais Havaiorum endemica. Sua habitatio naturalis est tropicae silvae pluviales humidae in editis sub 610 m locis.

Descriptio
----------

Truncus huius palmae ad 24 m altus crescit, diametro 0.3 m. Folia sunt 0.91 m longa.

Notae
-----

1. ↑  Riffle, Robert Lee; Paul Craft (2003). *An Encyclopedia of Cultivated Palms*. Timber Press. p. 420. ISBN 9780881925586 .

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • USDA Plants Database |

* Gemmill, C. 1998. Pritchardia hardyi. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.
Mola pneumatica electricitati gignendae 5 MW turbones vento acti in praedio venti 28 km ante litus Belgii.
**Progressus durabilis** est generis humani profectus et progressio, quae omnes populos poscit praesentibus  naturae opibus ita uti, ut et ipsis posterisque modicae vitae condiciones praestentur. 

Quae notio ex coniunctione oecologiae, oeconomiae, sociologiaeque effecta est, in Conferentia? Mundi de Oecologia et Progressu anno 1987 a Consociatione Nationum disceptata. Deinde "Conferentia Terrae" a Nationibus Unitis "Agenda 21" anno 1992 decreta est, quae de protectione diversitatem biologiam, recte usu biotechnologiae, abrogatione rerum radioactivitatis etiam de educatione et agricultura pro progressu durabili protectioneque contra paupertatem, tractat. UNESCO etiam educatione pro progressu durabili adfirmat.

Declaratio et propositum Vindobonae, Proposita millennalia progressionis, et Conventio Consociationis Nationum contra Corruptionem progressum durabilem adfirmant, iurum humanorum iustitiaeque socialis causa.

Notae
-----

1. ↑  Tuomo Pekkanen & Reijo Pitkäranta, *Lexicon hodiernae Latinitatis Finno-Latino-Finnicum*. Societas Litterarum Finnicarum, Helsinki, 2006 (s.v. Kestävä kehitys).
2. ↑  Reppoer on the World Conference on Environment and Development.
3. ↑  Agenda 21.
4. ↑  Education for sustainable DevelopmentToolkit.
5. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae: Sectio I, 27.
6. ↑  Finis Millennii Progressus Finis VII
7. ↑  Conventio Consociationis Nationum contra Corruptionem: Praefatio.

Nexus interni
-------------

* Anacyclismus
* Civilizatio
* Energia renovabilis
* Expositio Internationalis Caesaraugustana (2008)
* Globalizatio
* Innovatio disruptiva
* Iura humana tertiae generationis
* Oecologia
* Naturae protectio
* Gulielmus Nordhaus
* Periegesis oecologica
* Proposita progressus durabilis
*Vide etiam paginam discretivam:* Privilegium Unionis

Burgi Pompaelonis
**Privilegium Unionis** (Hispanice: *Privilegio de la Unión*; Vasconice: *Batasuneko Pribilegioa*) est foedus atque forum Pompaelonis, 8 Septembris anni 1423 factum. Hoc privilegium burgos tres Pampilonenses iunxit in singula urbe.

Vetus urbs Romana Pompaelo vastata est post anno 711, et sine magistratibus Visigothicis incolae ruinas discesserunt. Cum regno Navarrae, Pompaelo fuit caput regni, et cum plurimis incolis aedificata est sed in partes tres divisa:

Burgi Pompaelonis
-----------------

Prima fuit **urbs Navarreriae** (H: *Navarrería*; V: *Nabarreria*), supra ruinas Pompaelonis Romanae, ubi Sanctius III Magnus cathedralem ecclesiam aedificavit; erat urbs quam Vascones atque Castellani incolebant. 

Secunda erat **burgus Sancti Saturnini** (H: *San Cernín*; V: *San Zernin*), qui anno 1129 forum obtiniut et fuit burgus novus, ubi coloni Franciae incolabant. 

Ultima pars Pompaelonis erat **viculus Sancti Nicolai** (H: *población de San Nicolás*; V: *San Nikolas hiria*), ab agricolis Francis atque Navarris incolatus.

Tumulta atque Unio
------------------

Burgi tres Pampilonenses ob privilegia et fora sub potestatem regiam non erant, sed tres partes episcopos Pompaelonis parebant. Tumulta atque secessiones aderant inter burgos et rex saepe inter partes mediabat. Anno 1276 Sanctus Nicolaus et Sanctus Saturninus in bello civile reginam iuverunt, dum Navarreria contra reginam pugnavit, fora defendendi causa.

Tunc, anno 1423 Carolus III rex iusit burgos singulam urbem creavisse, cum singula curia et singulis legibus.