recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Normannia e *Carte gastronomique de la France* ab Andrea Bourguignon anno 1929 delineata
**Gastronomia Normannica** vel ars culinaria regionis Normanniae a saeculo XV in fontibus relata est. Lacticinia saeculi XV Normannorum pagique Pertici(fr) Panthaleo de Conflentia descripsit:

Tantam copiam butirri faciunt [Bretones] quod usque ad partes satis distantes defertur, videlicet ad Pitaviam, ad patriam Andagavensem, Turonensem, etiam ad Normandiam ... Rep[p]eri etiam [caseos] satis bonos in patria Argentonis, sed non sunt ita pingues. Bonos etiam reperi ala Freta Bernard et delicatos ... Sed eundo a patria andegavensi versus Normandiam ... domina illius loci ... mihi dixit quod fiunt in ducatu Lanzoni in quadam villa sua et quod meliores fiunt in quodam loco dicto Bolon ... assimilantur fere in omnibus caseis de Bria, sed sunt aliqualiter spissiores, et fiunt versus patriam Normandiae per quam fluit riparia Sene veniens ex Parisius, super qua riparia etiam sunt pascua bona et lactifera.
Inter cibos speciales urbium Normannorum medio saeculo XIX enumeravit Gustavus Le Vavasseur poëta Normannus:

*Nos villes du terroir normand*
*Ont chacune, aux yeux du gourmand,*
*Leurs types:*
*Rouen va son sucre croquant,*
*Vire a ses andouilles*
*Et Caen ses tripes*
("Urbs quaeque nostra terrae Normannae oculis ganeonum insigne suum habet: Rotomagus saccharum suum ruminat; Vira andullias, Cadomum trippas habet").

Notae
-----

1. ↑  Panthaleo de Conflentia (1477)
2. ↑  Gustavus Le Vavasseur in *Revue normande et percheronne illustrée* (vol. 2 [1893 p. 95] apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* 1477 : Panthaleo de Conflentia, *Summa lacticiniorum completa* 2.11 (f. 18r editionis 1508)
* 1828 : "Repas normand" in Amand Claude Masson de Saint Amand, *Lettres d'un voyageur à l'embouchure de la Seine* (1828) (pp. 226-236 apud *Google Books*)
* 1840 : Louis Duval, *Gargantua en Normandie : étude archéologique et philologique*. Alenconiae: Marchand-Saillant, 1880 Textus
* 1921 : Curnonsky, Marcel Rouff, *La France gastronomique: La Normandie*. Lutetiae: Rouff
* 1928 : "Normandie" in Austin de Croze, *Les Plats régionaux de France. 1400 succulentes recettes traditionnelles de toutes les provinces françaises* (Lutetiae: Editions Montaigne, 1928) pp. 72-83
* 1938 : "Normandie" in Prosper Montagné, *Larousse gastronomique* (Lutetiae: Larousse, 1938) pp. 722-724
Casa hortensia, retro videtur Turris Ienensis
**Casa hortensia Schilleriana** (Theodisce: *Schillers Gartenhaus*) invenitur media in urbe Iena in Germania (in via Schillergäßchen nr 2). Agitur de signum grave Schilleri in urbe, ubi olim professoris historiae munere fungebatur.

Historia
--------

Pinnae *(Gartenzinne)* reconstructae
Schillerus domunculam anno 1797 emit, quae medio in saeculo XVII constructa erat. Esset ei habitatio altera atque casella hortensia. Aeris salubrioris caussa aestate annorum inter 1797 et 1799 una cum uxore et duabus filiolis in ista domuscula mansit. Septem annis ante ductitaverat Carlottam cum nuptiarum caeremoniis in oratorio Ienae-Weningenjena sito quod fanum nunc *Schillerkirche* nuncupatur. Area comparata mutationes cito factae sunt et anno 1798 domus novum in modum constructa est ita ut odores vicinitatis nasum Schilleri offendere non possent: quae res vel Goethiumad risum movit. Namque papilio novus pinnis in soli fundamento insitis similis erat. In turricula balneum erat et scalae exteriores aditum rectum ad laboratorium Schilleri permiserunt. Hic carmina epicolyrica plura, tragoedia *Wallenstein* et actus primus dramatis *Maria Stuart* scripta sunt. 

Postquam Schillerus cum familiaribus Vimariam commigravit area locata est. Aetate ultima anni 1801 qua Schillerus ibi mansit versus dramatis *Die Jungfrau von Orleans* exarati sunt. Anno insequenti res venum datae sunt.

Possessores novi
----------------

Anno 1811 ducatus Vimariensis rem emit ad observatorium instituendum ut dux Carolus Augustus (Saxonia-Vimarii-Eisenach) iusserat. Annis inter 1878 et 1886 Ernestus Abbe physicus illustris domum incoluit, quando partes duorum tabulatorum additae sunt. Abbe observatorio praefuit et anno 1881 in situ conventum cum Othone Schott chemico habuit unde cooperationes fecundissimae natae sunt. Nostris temporibus grapheum quoddam inest operis fundati de pace internationali concilianda atque hominum iuribus servandis *Ulrich Zwiener-Stiftung für internationale Verständigung und Menschenrechte*. Pinnae saeculo XIX remotae interdum reconstructae sunt. Usus musei ex anno 1924 fit: expositio decennium frugiferum, quod Schillerus Ienae degebat, illuminat. Iam Goethius eum locum memoria Schilleriana dignissimum censuerat.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Casam hortensiam Schillerianam** spectant. |

* De domo in paginis universitariis
* Mystagogia interretialis
Antonius Čechov cum perspicillo nasicipi.
**Perspicillum nasiceps**, sive **pince-nez**, est genus perspicilli, cuius bina vitra lamellis ponticuli comprimuntur in dorsum nasi, nec virgulis vel temunculis sustinentur. Qua de causa Francogallice *pince-nez* (fere 'compressor nasi') appellatur. Quod perspicilli genus "nasum capere" videtur, unde *nasiceps*. 

Perspicilla nasicipia apud Europaeis in usu esse coeperunt ex saeculo XV, sed in morem verterunt medio saeculo XIX. Item viri et mulieres nasicipibus utebantur. Sed incommodum erat iis longinque uti, maxime si lamellae ponticuli parum aptae erant. Moris erat vacans perspicillum nasiceps lineà ex collo suspendere. Deinde ex annis 1930 obsolevit usus perspicillorum nasicipium, nam "senum vitra" esse putabantur, iuncta diciplinae optimatium et existimationibus praeteriti temporis. Hodie a paucissimis quaeruntur. Sine dubio ex huius generis perspicillis utentibus notissimus esse videtur Scrugulus Anas, nec minus notus Hercules Poirot.

Notae
-----

1. ↑  *Epistula Leonina* CXIX (2016).
Wikidata Casale Attici
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°37′18″N 13°43′30″E  
*Numerus incolarum*: 549  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Frusinas  

**Geographia**

*Superficies*: 28.38 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Arpinum, Atina, Castrum Caselverii, Collis Sancti Magni, Castrum Foroli, Tyrella  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Naas  

**Tabula aut despectus**

Casale Attici: situsCasale Attici: situs
Casale Attici
**Casale Attici** (seu *Casale Atticum*) (Italiane: *Casalattico*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 650 incolarum, in Latio regione, in Provincia Frusinati et in media Italia situm. Incolae *Casalatticenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

San Nazario, Montattico, Sant'Andrea,Macchia, Monforte,Lesche,Matassa,Fusco,Verticchio,Celluccio, Serra, Santa Caterina.

Municipia finitima
------------------

* Arpinum (Italiane: *Arpino*),
* Atina (Italiane: *Atina*),
* Castrum Caselverii (Italiane: *Casalvieri*),
* Castrum Foroli (Italiane: *Santopadre*),
* Collis Sancti Magni (Italiane: *Colle San Magno*),
* Tyrella (Italiane: *Terelle*).

Nexus interni
-------------

* Latium,
* Provincia Frusinas,
* Frusino.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Casale Attici**  spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Casalis Attici in Provincia Frusinati.Collocatio finium Municipii Casalis Attici in Provincia Frusinati.

Notae
-----
---

**Animalia** — Chordata

Classis : Aves   
Ordo : Passeriformes   
Familia : Fringillidae   
Subfamilia : Drepanidinae   
Tribus : Drepanidini   
Genus : ***Melamprosops***   
Casey & Jacobi, 1974  
Species : ***M. phaeosoma***   
*Melamprosops phaeosoma*   
Casey & Jacobi, 1974  
Conservationis status

CR  
  
  
In summum discrimen adducta (IUCN 3.1)

**Melamprosops** (-opis, *f.*) (a Graeco μέλας 'ater' + πρόσωπο 'facies') (Havaiane recentiore: *poʻouli* ; Anglice: *black-faced honeycreeper*) est exstinctum vel paene exstinctum genus avium familiae Drepanididarum, cuius unica species est *M. phaeosoma* (e Graeco φαιός 'fulvus' + σώμα 'corpus').

Melamprosopem discipuli Universitatis Havaianae anno 1973 in Haleakala comperierunt. Melamprosops cocleis, insectis, et araneis vescitur.

Melamprosopes fortasse duo nunc vivunt, nam porci, mures, et feles paene omnes devoraverunt.

Femina melamprosops anno 2002 capta, et in tractum maris mota est, sed ad nidum suum noctu revolavit. Mas melamprosops 9 Septembris 2004 captus, et ad Maui Bird Conservation Center in Olinda portatus est, sed malaria aviaria antequam fetare potuerit mortuus est .

Notae
-----

1. ↑  Formula:IUCN2009.2
2. ↑  Nomen vernaculare (saepe falso scriptum *poʻo-uli, poouli, poʻoʻuli, pouli,* vel *poo-uli*) dates from the bird's discovery anno 1973 et significat 'caput obscurum', referring to the bird's characteristic feature, a black 'bandit' mask. This is not an original Hawaiian name. Nomen vernaculare est aliquantulum falsum: it should technically be *alouli* or *alo-uli* 'facies obscura', quia *poʻo* ad summum caput, non ad latus, refert (Pukui & Elbert 1986).

Nexus externi
-------------

* BirdLife Species Factsheet
* Commentarium apud BBC
* *Honolulu Star-Bulletin* commentarius de *Melamprosope*
Wikidata Sancta Nympha
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 37°46′0″N 12°53′0″E  
*Numerus incolarum*: 4 953  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Consortium Liberum municipale Drepanitanum, Provincia Regionalis Drepanitana  

**Geographia**

*Superficies*: 60.94 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Castrum Veteranorum, Gibellina, Helicyae, Castrum Salae Parutae, Partanna, Calataphim Segesta  

**Tabula aut despectus**

Sancta Nympha: situsSancta Nympha: situs
Prospectus in Sanctam Nympham
**Sancta Nympha** (Italiane *Santa Ninfa*; Sicule: *Santa Ninfa*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 5250 incolarum, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Drepanitana situm.

Municipia finitima
------------------

* Calatafinum,
* Castrum Veteranum,
* Castrum Salae Parutae,
* Gibellina,
* Helicyae,
* Partanna.

Nexus interni
-------------

* Sicilia (*regio*),
* Consortium Liberum Municipale Drepanitanum
* Provincia Drepanitana (*provincia abrogata*),
* Drepanum (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Sanctam Nympham** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*
* Fines municipii in Consortio Libero Municipali Drepanitano.Fines municipii in Consortio Libero Municipali Drepanitano.
Wikidata Iacobus Maior (apostolus)
Res apud Vicidata repertae:Iacobus Maior (apostolus): imagoIacobus Maior (apostolus): imago
*Nativitas*: 1. saeculum; Bethsaida  
*Obitus*: 44 CE; Hierosolyma  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: apostolus  
*Munus*: Piscator, Missionarius  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Christiana, Religio Iudaica
**Familia**

*Genitores*: Zebedee; Salome  
*Coniunx*: unknown value  

**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia Cathedralis Compostellae  
Sanctus (*feriae die* 25 Iulii, 30 Aprilis, 30 Decembris)
Sanctus Iacobus in Codice Calixtino pictus
**Iacobus**, qui dicitur **Maior**, fuit apostolus Iesu Christi, frater Sancti Ioannis, filius Zebedaei et testis, cum fratre Sanctoque Petro, praecipuorum Iesu miraculorum. Nomen *Maioris* distinctionem aetatis significat inter eum et fratrem Iesu, filium Alphaei. Comitatus est Iesum in monte Transfigurationis atque in horto Gethsemani. Primus habetur apostolorum martyrium passus esse, cum anno 44 sub Herode rege occisus esset. Celebratur ab ecclesiis Catholica et Anglica die 25 Iulii; maxime autem colitur Compostellae, in Hispania, ubi ecclesia stat, situs peregrinationum Aevo Medio eius nomini dicatus.

Nexus interni
-------------

* Militia Sancti Iacobi

Apostoli Iesu

|  |  |
| --- | --- |
| Duodecim | Andreas • Bartholomaeus (Nathanaël) • Iacobus, filius Alphaei (Minor • Iustus) • Iacobus, filius Zebedaei (Maior) • Ioannes (Amatus • Evangelista • Patmi) • Iudas Iscariotes • Iudas Thaddaeus • Matthaeus • Philippus • Simon Petrus • Simon Zelotes • Thomas |
| Posteriores | Matthias • Paulus |
| Alia | Ultima Cena • Actus Apostolorum • Pentecoste • Successio Apostolica |
Wikidata Xiao Jie
Res apud Vicidata repertae:Xiao Jie: imagoXiao Jie: imago
*Nativitas*: 13 Iunii 1957; Kaiyuan  
*Patria*: Res publica popularis Sinarum  

**Officium**

*Officium*: Minister of Finance of the People's Republic of China, Secretary-General of the State Council, State Councilor of the People's Republic of China  
*Munus*: politicus, international forum participant  

**Consociatio**

*Factio*: Factio Communistae Sinensis  

**Xiao Jie** seu litteris Sinicis 肖捷 (mense Iunio 1957 natus in pago Kaiyuan provinciae Liaoning) est politicus Sinarum. Alumnus est universitatis populi Sinarum, unde anno 1982 absolutus apud ministerium vectigalium operam dare incepit. Ibi usque adhuc meret, sed ab anno 1987 ad 1989 in Germania occidentali, ab anno 1992 iuxta institutum vectigalium ipsius ministerii atque ab 1994 in schola centrali factionis communisticae studia sua persecutus est usque in annum 1995 quo gradum doctoris ascendit. A mense Septembri 2001 minister vicarius vectigalium fuit (ministro principali Xiang Huaicheng) et a mense Iulio 2005 gubernator vicarius provinciae Hunanensis. A mense Augusto 2007 director fuit administrationis vectigalium nationalis. Die 7 Novembris 2016 minister vectigalium creatus est, antecessore Lou Jiwei.

Bibliographia
-------------

* Kevin Yao, Elias Glenn, "China names new finance minister, seen maintaining expansionary policy" (7 Novembris 2016) apud *Reuters*

Nexus externi
-------------

* "Xiao Jie" apud *China Vitae*
Florentes *Coffeae arabicae* rami

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Gentianales   
Familia : Rubiaceae   
Subfamilia : Ixoroideae   
Tribus : Coffeeae   
Genus : *Coffea*   
Species : *Coffea arabica*   
L.  
   

Rami *Coffeae arabicae* fructus virides et immaturos ferunt; Brasilia
***Coffea arabica*** (binomen a Linnaeo anno 1753 statutum) est species plantarum in Aethiopia praecipue sponte gignens, quae propter semina latissime colitur. Quae semina cocta, contusa, aqua bullienti infusa, potionem stimulantem permultis gratam nomine coffeum praebent. Planta olim **bon**, recentius **coffea** Latinitate communi appellatur.

Notae
-----

1. ↑  Indecl. Alpinus (1592) f. 26r
2. ↑  Johann Friedrich Nolte, *Lexicon Latinae Linguae Antibarbarum Quadripartitum* (1744), col. 773.

Bibliographia
-------------

Fontes antiquiores
* 1592 : Prosper Alpinus, *De plantis Aegypti* f. 26

De cultura
* Kauê de Sousa et al. "The future of coffee and cocoa agroforestry in a warmer Mesoamerica" in *Nature Scientific Reports* vol. 9 no. 8828 (20 Iunii 2019)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Coffea arabica** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Coffea arabica"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • Plantes d'Afrique • Flora of China • INPN France • USDA Plants Database |
"**Cogito ergo sum**" (Francogallice *Je pense, donc je suis*; apud philosophos recentiores compendiose "*Cogito*") est principium ontologiae Cartesianae contra scepticismum per dubium rationalem, qui veritatem universam negat. Cartesius hoc principium "primum philosophiae" appellavit, atque in scriptis suis enuntiavit: a principio Francogallice in *Discours de la méthode* (1637); mox Latine in *Meditationibus de prima philosophia* (1641) et *Principiis philosophiae* (1644).

Principium docet omnes dubitare, et quod in dubio sit omnino reicere, etiam de logica mathematica, sed ipsum qui cogitet non dubitare posse: ergo, cogitare sive conscientia fundamentum entis constituere. Hoc logica praepositionem "cogito, ergo sum" facit.

Sed Benedictus de Spinoza in libro suo *Renati Descartes principia philosophiae, more geometrico demonstrata* "cogito ergo sum" ut "ego sum cogitans" aequiperavit.

Nexus interni
-------------

* Dualismus
* Cogitatio
* Metaphysica
* Philosophia mentis

Bibliographia
-------------

* Abraham, William E. (1974) Disentangling the Cogito, *Mind* 83: 75-94.
* Harrison, Jonathan (1984) The incorrigibiity of the cogito, *Mind* 83: 321-335.
* Hintikka, Jaakko (1962) Cogito, ergo sum: Inference or Performative? *Philosophical Review* 71: 3–32.
* Watson, Richard (2002) *Cogito, Ergo Sum. The Life of Réné Des cartes.* Godine.
*Vide etiam paginam discretivam:* Cantabrigia (discretiva)

Wikidata Cantabrigia Massachusettensium
Res apud Vicidata repertae:Cantabrigia Massachusettensium: insigneCantabrigia Massachusettensium: insigne
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 42°22′30″N 71°6′22″W  
*Numerus incolarum*: 118 403  
*Zona horaria*: UTC-5, UTC-4  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Cambridge
**Gestio**

*Praefectus*: Sumbul Siddiqui  
*Procuratio superior*: Middlesex County  

**Geographia**

*Superficies*: 18.418614 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bostonia  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Cantabrigia, Conimbriga, Cienfuegos, Caieta, San José Las Flores, Tsukuba, Erivanum, Cracovia  

**Cantabrigia Massachusettensium** vel **Cantabrigia Novanglorum** est urbs Massachusettae civitatis, quam Flumen Carolanum a Bostonia dividit. Nominata est propter collegium ibi situm, hodie Universitatem Harvardianam, cuius enim socii antea in collegiis Universitatis Cantabrigiensis in Anglia docti fuerant.

Urbs condita est anno 1630 nomine *Newtowne* ('Oppidum Novum'); anno autem 1638, nomen *Cantabrigiae* ei data est. Hodie ea etiam est clara propter *Car Talk,* programma televisificum.

Nexus interni
-------------

* Schola Divinitatis Episcopaliana
* Institutum Technologiae Massachusettense
* Universitas Harvardiana
* Universitas Lesleiana
* 740 Cantabia

Notae
-----

1. ↑  E.g. *Anthologia Latina*, rec. D.R. Schakleton-Bailey, Pars I, Stutgardiae 1982, p. XIII.
2. ↑  Oratio inauguralis, quam in academia Harvardiana, Cantabrigiae Novanglorum, nonis Octobribus, A.D. MDCCLXXXIII, habuit Benjamin Waterhouse, M.D.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°22′30″N 71°6′22″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • "617365, 619396" apud *USGS* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
Seditione contra Romanos anno 52 a.C.n. a Gallis facta **Critognatus** nobilis e gente Arvernorum vixit. In urbe Alesia ab exercitu Romano inclusa et oppugnata se ad populum suum vertit. 
Nam Galli disputaverunt, quid sibi magni periculi causa faciendum esset. Critognatus deditionem ad exercitum Romanum vehementer sprevit. Etiam eruptionem repentinam et rem in aciem committere repudiavit, cum tam pauci essent, ut certissime perirent. Praeterea se milites auxiliarios ad adiuvandum advocavisse, qui deserendi non essent. Itaque proposuit incolas Alesiae fame laborantes se iis, qui vetiores pugnare non possent, alituros esse. Eo modo se milites auxiliarios exspectaturos esse.

Oratio Critognato in *Commentariis de bello Gallico* (VII, 77) a C. Iulio Caesare scriptis attribuitur. Caesar ea oratione, figurarum rhetoricarum plena, crudelitatem Critognati et audaciam Gallorum demonstrare volebat, ut duras actiones suas contra hos purgaret. Cum Critognatus, qui Latine certe locutus non est, hanc orationem sic non habuisset, Caesar eo modo ingenium suum oratoris imprimis demonstrare volebat.

Notae
-----

1. ↑  Commentarii de bello Gallico, Liber VII,77 apud Vicifontem

Bibliographia
-------------

* Riggsby, Andrew M. (2006) *Caesar in Gaul and Rome: War in Words.* Austin: University of Texas Press.
* Schieffer, Rudolf (1972) Die Rede des Critognatus (B.G. VII 77) und Caesars Urteil über den Gallischen Krieg. *Gymnasium* 79, 477-494.
Aloysii Cernuda poetae simulacrum.
**Aloysius Cernuda Bidou** vel **Bidón**, vulgo saepissime *Luís Cernuda* (natus Sevillae die 21 Septembris 1902; mortuus Mexicopoli die 5 Novembris 1963) fuit poeta et criticus litterarius Hispanicus. Cum poesim Hispanicam renovare vellet genus Romanticismi novi proponit, qui melancholice multa opera implet. Quando in Hispania vixit, sodalis coetus *Generación del 27* erat.

Vita
----

Bello civili Hispanico saeviente, Aloysius anno 1938 in Angliam, in Civitates Foederatas, et in Mexicum iit exsul. In America et lectoris et professoris munere fungebatur. Lyrica eius in vestigiis tum recentissimis se tenebat sic dictae purae poeseos *(poésie pure),* quae motio modum in simplicem neque politica neque moralia abhorrebat. Denique Cernuda periodo classica peracta ad Romanticismum hodiernum transiit verbis figurisque inusitatis adhibitis. Alumnus Universitas Hispalensis erat, ubi iurisprudentiae studuit.

Inter opera autem procul dubio excellit florilegium poeticum *Realitas Appetitionis* (*La realidad y el deseo,* 1936), quod somnium tam Andalusiae patriae quam Graeciae antiquae offere vult. Quae visio? in variis tomis consecuis iterata esse videtur. In opere autobiographico, praetitulato *Ocnos* (1942), artifex sententias notiones visiones sibi proprias coram publico devolvit explicatque.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aloysium Cernuda** spectant. |

* Cornelia Jentzsch: "Schönheit als Gegengift", Frankfurter Rundschau, 24.3.2004
* Luis García Montero: "Luis Cernuda: el futuro es hoy", El País, 4.11.2013
* De sodalitate *Generación del 27*
Aloisius Miraglia apud Conventiculum Latinum Lexintoniense, die 8 Iunii 2005.
**Aloisius Miraglia** (Italice *Luigi Miraglia*, API [lu'i:ddʒi mi'raʎʎa]) (natus die 28 Octobris 1965) est praeses academiae cui nomen Vivarium Novum, quam eo consilio condidit ut iuvenes totius orbis terrarum, qui quotannis eo confluunt, litteris et philosophia penitus imbuantur. Qui suis civitatibus, religionibus, et omnibus praeiudicatis opinionibus sepositis Rei Publicae Litterarum unum annum cives fiunt. Cum autem ibi vitam quandam simpliciorem et quodam modo puriorem experiantur, hominum societatem et mores qui sunt in pretio ex alio conspectu conspicere discunt, et, iuxta Humanistarum propositum, *humaniores* inde evadunt.

Aloisius in urbe Neapoli in Italia natus est, nunc autem Romae, quo Academia Vivarii novi anno 2009 translata est, habitat. Sodalis est Academiae Latinitati Fovendae et Litteras Humanisticas atque linguam Latinam in Universitate Salesiana profitetur.

De eo
-----

* 1994: "De Latinitate Neapolitana ab Aloisio Miraglia sustenta", in *Melissa*, n° 62, anno 1994, pp. 3-4

Eius scripta
------------

* *T. Lucretii Cari De rerum natura. Locos selectos ad usum discipulorum ediderunt I. Armella Chávez, G.A. Čepelák, **L. Miraglia**, E.M. Smith*, Romae, Edizioni Accademia Vivarium Novum, 2012, 144 p.
* Luigi Miraglia *Lingua Latina per se illustrata. Vita moresque*, Romae, Edizioni Accademia Vivarium Novum, 2012, 224 p.

Bibliographia
-------------

* Rebecca Mead, "Letter From Italy: Latin Lover: Can a Classicist's plan to revive a dead langage save Europe?[*nexus deficit*]" in *The New Yorker* (17 Sept. 2001) pp. 107—117

Nexus interni
-------------

* Academia Vivarii novi

Nexus externi
-------------

* Symbole commentarii "Novieboracensis" nomine
* Accademia Vivarium Novum - Pagina domestica officialis

Picturae & pelliculae
---------------------

* Imago Aloisii apud Conventum ALF
* Pellicula Aloisii apud ALF orationem habentis
* Pellicula Aloisii apud Conventum Accitanum anni 2006 orationem habentis
* Mirabilis de ratione Graece docendi Latine in Hispania disserit
Isaaci Newtoni *Principia*, 1687.
**Litterae Angliae** sunt litterae in regione quae nunc est Anglia scriptae, una cum litteris a scriptoribus Anglicis alibi scriptis. Plerumque consistit in litteris Anglicis (in litteris Anglice scriptis), sed sunt exempla litterarum magni momenti in Anglia in aliis linguis conscripta.

Litterae Anglo-Latinae
----------------------

Inter litteras Anglo-Latinas plerumque sunt opera ecclesiastica et historica, annos mille tractantia. Bedae *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* est exemplum notabile. Inter recentioria exempla operum primum Latine scriptorum sunt *Utopia* (1516) Thomae Mori Equitis, et *Nova Atlantis,* utopiana narratio a Francisco Bacone Equite scripta, Latine anno 1624 et Anglice (titulo *New Atlantis*) anno 1627 edita. Isaacus Newtonus Eques librum *Principia* et alia opera Latine scripta edidit.

Litterae Anglo-Normannicae
--------------------------

Hae litterae in litteris mediaevales in lingua lingua Anglo-Normannica, et in lingua Francica Vetere consistit. Poesis epica Francica in Anglia mature apparuit. Traditur *La chanson de Roland* in Pugna Hastingensi cantata esse, et nonnulla Anglo-Normannica chansons de geste manuscripta iam exstant. *Pèlerinage de Charlemagne* solum in manuscripto Anglo-Normannico in Museo Britannico conservatum est (nunc perditum), auctore fortasse homine Lutetiensi. Veterrimum manuscriptum exstans operis *La chanson de Roland* est manuscriptum in Anglia exscriptum. Facsimile manuscripti *La Chançun de Willame* Chiswick in districtu Londoniensi Iunio 1903 editum est.

Litterae Hebraicae
------------------

Litterae Anglo-Iudaicae mediis aevis scribebantur, et cum Edictum Expulsionis efficax faceretur, finem cepit. Momentum repetierunt, pars traditionis omnino novae, cum Iudaismus ad Angliam rediret. Saeculo autem tredecimo, solum pauci auctores, inter quos erant Moyses Londindiensis, Berechiah de Nicole, Aaron Cantuariensis, et Elias Londiniensis, nobis noti sunt, una cum Iacobo ben Iudah Londiniensi, auctore operis de ritu *Etz Chaim*, et Meïr Nordovicensi, poeta liturgico.

Nexus interni
-------------

* Beaumont et Fletcher
* Galfridus Chaucer
* *Gulliver's Travels*
* *King Lear*
* Ioannes Miltonus
* Gulielmus Shakesperius

Notae
-----

1. ↑  "Bede, Historia ecclesiastica gentis Anglorum". Lancaster University.
2. ↑  "16th century dreams: Thomas More". Bibliotheca Britannica.
3. ↑  "The New Atlantis - Solomon's house". Bibliotheca Britannica.
4. ↑  "Newton's Principia Mathematica". Bibliotheca Britannica.
5. ↑  "The Middle Ages: Topics". The Norton Anthology of English Literature .
6. ↑  "The poems that men recited on the edge of battle". *The Daily Telegraph.*
7. ↑  "La Chanson de geste". University of Sheffield .
8. ↑  Eduard Koschwitz, *Altfranzösische Bibliothek,* 1883.
9. ↑  "The Song of Roland". Bibliotheca Bodleiana .
10. ↑  Paul Meyer, xxxii. 597–618.
11. ↑  "Guillaume d’Orange: Legendary hero". *Encyclopædia Britannica.*
12. ↑  "Oxford Jewish Personalities". Oxford Chabad Society .
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

*Haec pagina animal explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Leo" appellatur, vide Leo (discretiva).*

Statua leonis Venetiae

Masculus

---

Eukaryota —   
**Animalia** — Chordata

Subphylum : Vertebrata   
Classis : Mammalia   
Subclassis : Eutheria   
Ordo : Carnivora   
Familia : Felidae   
Genus : ***Panthera***   
Gray, 1842  
Species : ***P. leo***   
   
Palaeontologia

1.5–0 m.a.: Pleistocaenum > Recens 
praeЄ







Є
O
S
D
C
P
T
I
K
Pg
N

↓

Conservationis status

VU  
down  
  
Damno obiecta (IUCN 3.1)
Subdivisiones: Nomen speciale**Panthera Leo**
  
Linnaeus, 1758

**Leo** (-onis, *m.*), binomine ***Panthera leo,*** est carnivorum familiae Felidarum.

Vitae societas
--------------

Mas, a flavis notus crinibus qui in annos fuscant, pondus habet quod 225 chiliogrammata contingere potest. Femina autem est multo minor, quae habet pondus 150 kg. In natura, per decem ad quattuordecim annos vivunt, at ad viginti annos captivi. Leones carnem edunt; sunt praedatores qui in parvis familiis vivunt, includentibus? quindecim ferias.? Familia in feminis eiusdem gentis, catulis amborum sexuum, et unus mas alterius gentis qui concubit cum feminis adultis consistit.

Ambo mares feminaeque catervam in insitos? defendunt. Mares mares extraneos reiciunt, extraneas autem feminas accipiunt. Mares maturi a caterva expelluntur. Cum coniurati mares vincunt excluduntque alios mares, victores saepe occidunt pusillos etiamsi eos nutriant.

Leones per maiorem diei partem requiescunt. Contingunt alios leones ut socii sint. Praecipue in media Africa et India endemici sunt.

Cibus
-----

Habitatio *Pantherae leonis*
Cibus leonis varia comprehendit animalia herbivora, parva mediave magnave statura. Praedae praelatae sunt gazellae, quoniam vix possunt deiicere animalia statura uri? negri.? Feminae solent venari, absconditae in finis herbis savannae. Leones ad flumina convivunt. Quamquam feminae in caterva plerumque venari traduntur, nunc autem satis constat mares plus quam opinione venatores esse. Mares primum edunt, postea feminae, tandem catuli.

Nexus interni
-------------

* Animalium soni
* Index leonum commenticiorum

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **leonem** spectant. |

Felidae

|  |  |
| --- | --- |
| Feles maiores | acinonyx · leo · neofeles · onça · pardofeles · pardus · tigris · uncia |
| Feles minores | caracal · catopuma · chaus · colocolo · feles · guigna · Iacobita · leopardus · lynx · manul · margarita · oncifeles · pardalis · prionaelurus · profeles · puma · serval · yaguarondi |
Tiberius Plautius Silvanus Aelianus (natus ignoto anno, mortuus post annum 74) senator Romanus patricius erat.

Familia
-------

Pater eius Lucius Aelius Lamia, consul ordinarius anni 3 fuit. Adoptatus est ab Marco Plautio Silvano, consule ordinario anni 2 a.C.n..

Cursus honorum
--------------

De magistratibus Aeliani inscriptione novimus, cuius verba hic adnotationibus aucta legi potest[1]:

*"pontifici, sodali Augustali, IIIviro aere argento auro flando feriundo, quaestori Tiberi Caesaris legato legionis V in Germania praetori urbano legato et comiti Claudii Caesaris[2] in Britannia, consuli[3], proconsuli Asiae[4] legato pro praetore Moesiae[5], in qua plura quam centum milia ex numero Transdanuvianorum ad praestanda tributa cum coniugibus ac liberis et principibus aut regibus suis transduxit motum orientem Sarmatarum compressit quamvis partem magnam exercitus ad expeditionem in Armeniam misisset ignotos ante aut infensos populo Romano reges signa Romana adoraturos in ripam quam tuebatur perduxit regibus Bastarnarum et Rhoxolanorum filios Dacorum fratrum captos aut hostibus ereptos remisit ab aliquis eorum obsides accepit, per quem pacem provinciae et confirmavit et protulit Scytharum quoque regem a Chersonensi, quae est ultra Borystenen obsidione summoto primus ex ea provincia magno tritici modo annonam populi Romani adlevavit hunc legatum in Hispaniam ad praefecturam urbis remissum[6] senatus in praefectura triumphalibus ornamentis honoravit auctore imperatore Caesare Augusto Vespasiano verbis ex oratione eius, quae infra scripta sunt, Moesiae ita praefuit, ut non debuerit in me diferri honor triumphalium eius ornamentorum nisi quod latior ei contigit mora titulus praefecto urbis hunc in eadem praefectura urbis Imperator Caesar Augustus Vespasianus iterum consulem[7] fecit.*"  
  

Quando mortuus est, nescimus. In sepulto familiae Tiburi sepultus est.

Notae
-----

1. ↑  CIL XVI 3608
2. ↑  anno 43
3. ↑  Anno 45 consul suffectus erat
4. ↑  Anno 55/56
5. ↑  Nerone regnante post annum 60
6. ↑  Anno 70 legatus Hispaniae Citerioris Vespasiano imperatore destinatus erat, deinde praefectus urbi factus est
7. ↑  Anno 74 iterum consul suffectus erat.
Leo Gumiljov (1934)
Nota cursualis.
**Leo Nicolai filius Gumilëv** (Russice Лев Николаевич Гумилёв, tr. *Lev Nikolaevič Gumilëv*; natus Petropoli 1 Octobris 1912; ibidem mortuus 15 Iunii 1992) fuit historicus, ethnologus, archaeologus, anthropologus, orientalista, historiographus, poëta, interpresque Sovieticus.

Filius erat poëtarum clarorum Annae Achmatova et Nicolai Gumilëv. Annis 1930 et 1940, historiae studuit et poëmata orationemque solutam scripsit; annis 1950 et 1960 poësin ex Persico convertit. Ab anno 1931 in expeditionibus geologicis archaeologicisque participavit (in toto ad annum 1967 in 21 expeditionum fuit particeps). Anno 1934 Universitatem Leninopolitanam iniit, in novam facultatem historicam. Quater apprehensus est, quamquam primo tempore, mense Decembri anni 1933, post novem dies solutus est. Anno 1935 denuo comprehensus, multarum defensorum litterariorum gratia in universitatem remissus est. Anno 1938 tertio in custodiam ductus, condemnatus est quinque annis inclusionis in castris, quod tempus in Norilsk agebat. Anno 1944 sua voluntate antes Exercitum Rubrum iniit, ubi in pugna ad Berolinum pugnavit.

Post exercitus dimissionem, discipulus externus studia complevit, et anno 1948 dissertationem pro gradu candidati historiae defendit. Anno 1949 denuo apprehensus est, accusationibus ab inquisitione anni 1935 sumptis; nunc decem annis in castris condemnatus est, quod tempus in Kazachstania, Altai, Siberiaque agebat. Anno 1956 post XX conventum Factionis Communisticae liberatus rehabilitatusque, in Eremitagio aliquot annos laborabat. Ab anno 1962 ad stipendium anno 1987 emeritum in contubernio instituti investigatorii facultatis geographicae Universitatis Leninopolitanae.

Anno 1961 dissertationem pro gradu doctoris historiae defendit; secundamque dissertationem anno 1974 defendit de geographia, sed gradus non confirmatus est a Summa attestationis commissione. Legatum academicum duodecim monographorum et plus ducentas commentationes comprehendit. Annis 1950 et 1960 studebat antiquis Chazariae reliquiis, historiae Xiongnu Turcorum, geographiam historicam, ac fontium criticae. Ab annis 1960 coepit ethnogenesis elaborare propriam theoriam, qua naturales historiae leges explicare conatus est. Maior pars historicorum ethnologorumque eam haud scientificam ducent; ac tamen magnam quidem conlationes habentur theoria periodum umidorum mediae Asiae et historiae nomadum divulgatio. Historicae eius theoriae ad Eurasismum ratione Eurasiae propinquae sunt.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Leonem Gumilëv** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |

* Pagina de Leone Gumilëv *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
**Tiberius Aemilius L.f. Mamercinus** vel **Mamercus** (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. erat.

Familia
-------

Pater eius Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus consul annorum 484 a.C.n. 478 atque 473 fuit.

Cursus honorum
--------------

Mamercinus primo anno 470 consul creatus est. Eo anno tribuni plebis Appium Claudium Crassum Inregillensem Sabinum accusaverunt, quem senatores acriter defendebant. Aemilius ipse aequo marte bellum contra Sabinos gessit. Anno 467 iterum consul electus auctor fuit agrorum plebi dandorum: Tresviri agro dando coloniam Antii deduxerunt.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, II 61
2. ↑  Livius III 1

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Appius Claudius Ap.f. Crassus Inregillensis Sabinus et Titus Quinctius L.f. Capitolinus Barbatus**  |  **Consul** 470 a.C.n.cumLucio Valerio M.f. Potito Poplicola II | Successores: **Titus Numicius Priscus et Aulus Verginius Tricostus Caeliomontanus**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Titus Quinctius L.f. Capitolinus Barbatus II et Quintus Servilius Structus Priscus**  |  **Consul** 467 a.C.n.cumQuinto Fabio M.f. Vibulano | Successores: **Quintus Servilius Structus Priscus II et Spurius Postumius A.f. Albus Regillensis**  |
Wikidata Chandrikapersad Santokhi
Res apud Vicidata repertae:Chandrikapersad Santokhi: imagoChandrikapersad Santokhi: imago
*Nativitas*: 3 Februarii 1959; Lelydorp  
*Patria*: Surinamia  

**Officium**

*Officium*: member of the National Assembly of Suriname, President of Suriname, Minister of Justice and Police of Suriname, President of the Caribbean Community  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Progressive Reform Party  
*Religio*: Hinduismus
**Familia**

*Coniunx*: Mellisa Seenacherry  

**Chandrikapersad** vel brevius **Chan Santokhi** (apud Lelydorp pagi Suriname die 3 Februarii 1959 natus) est vigil et politicus Surinamiae.

Filius operariorum ex India oriundorum, religione Hinduica, Chandrikapersad Santokhi Paramaribo in urbe apud scholam mediam generalem educatus est. Ab 1978 usque ad 1982 Apeldornii Nederlandiae in Academia Vigilium eruditus est. In patriam reditus vigil opeeram dedit in pagis Geyersvlijt et Wanica; mox autem Paramaribo missus rector tabularii criminalis nationalis, deinde ab anno 1991 commissus vigilium principalis meruit. Minister iustitiae fuit a die 1 Septembris 2005 usque in 13 Augusti 2010, praeside Ronaldo Venetiaan.

Commissus iam inquisiverat de caedibus Decembribus anno 1982 sub regimine militari peractis. Minister igitur iudicia tenere coepit, quibus inter primos Desi Bouterse, olim dictator, inculpabatur; qui denuo, praeses merens, anno 2019 damnatus est. Chan Santokhi ipse, Desiderato Bouterse successor, die 16 Iulii 2020 praeses inauguratus est.

Bibliographia
-------------

* "'Misdaadbestrijding Suriname op de tocht'" in *De Telegraaf* (13 Augusti 2010)
* Stieven Ramdharie, "De meest bedreigde man van Suriname" in *De Volkskraant* (2 Octobris 2007)
* Leonoor Wagenaar, "Crimefighter met lef" in *Parbode* (1 Decembris 2006)

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Black Past |

Praesides Surinamiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iohannes Ferrier 1975 • Hendricus Chin A Sen 1980 • Fridericus Ramdat Misier 1982 • Ramsewak Shankar 1988 • Iohannes Kraag 1990 • Ronaldus Venetiaan 1991 • Iulius Wijdenbosch 1996 • Ronaldus Venetiaan 2000 • Desideratus Bouterse 2010 • Chan Santokhi 2020
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Surinamenses |
|  |
**Tiberius Aemilius Mamercinus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus patricius quarti saeculi a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Anno 352 a.C.n. Aemilius cum aliis *quinquevir mensarum* erat, qui inopiam plebeiorum sublevarent et anno 341 praetor. Anno 339 consul electus est una cum Quinto Publilio Q.f. Philone. Consules contra Latinos certaverunt, Publilius eos in campis Fenectantis vicit, Aemilius exercitum in Pedum duxit et oppidum obsessit. Cum autem audicit, collegae triumphus esse decretus, oppugnationem finivit et Romam revertebat. Senatus autem Publilium dictatorem nominavit.

Nexus externus
--------------

* Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca scripta)

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, VII 21,6
2. ↑  op.cit. VIII 12

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Titus Manlius L.f. Imperiosus Torquatus III et Publius Decius Q.f. Mus**  |  **Consul** 339 a.C.n.cumQuinto Publilio Q.f. Philone | Successores: **Lucius Furius Sp.f. Camillus et Gaius Maenius P.f.**  |
Mors Decebali in columna Traiana sculpta.
**Tiberius Claudius Maximus** (natus saeculo I, mortuus saeculo II) fuit miles Romanus qui sub imperatoribus Domitiano et Traiano in equitatu meruit : notus est quia ultimo bello Dacico regem Decebalum cepit atque eius caput recisum imperatori Traiano reportavit. Cuius memorabilis facti ipse meminit in stela inscripta et insculpta Philippis reperta, per quod monumentum etiam cursum honorum eius novimus.

De cursu honorum
----------------

Tiberius Claudius eques gregarius fuit in *legione septima Claudia Pia Fideli*, deinde quaestor equitum, postea singularis legati eiusdem legionis et vexillarius equitum. Sub Traiano factus est duplicarius alae secundae Pannoniorum et explorator, postremo decurio in eadem ala. Post bella Dacica etiam bello Parthico in Mesopotamia interfuit. Ob insignem virtutem tam a Domitiano quam a Traiano donis militaribus (torques et armillae in stela insculptae sunt) donatus est.
Post militiam veteranus Philippos sese recepit, ubi stelam insculptam vivus de se erexit.

Fontes
------

* AE 1969/70, 583 Textus :Stela Tiberii Claudii Maximi... (ad verbum "Beleg" imprime "EDCS-09701197").
* M. Speidel, *The Captor of Decebalus*, Journal of Roman Studies 1970, pp142-153.

### Si vis plura legere...

Officia militaria quae Tiberius Claudius gradatim percucurrit animum et sagacitatem studiosorum in sese adverterunt. De quibus si commentarios desideras invenire poteris in huiuscemodi libris :

* Peter Connolly: *Tiberius Claudius Maximus. Teil 1: Ein römischer Legionär. Teil 2: Ein römischer Reiter.* Tessloff-Verlag, Nürnberg 1990, ISBN 3-7886-0186-8, ISBN 3-7886-0185-X.
* Yann Le Bohec: *L'armée romaine sous le Haut-Empire*, Picard, 2005. ISBN 2-7084-0744-9
* J. B. Campell: *The Roman Army, 31 BC-AD 337: A Sourcebook*. Routledge, London 1994, 32–33, ISBN 0-415-07173-9

Nexus externi
-------------

* Philippoi.de (stelae imagines photographicae)
Wikidata Eugenius Evtušenko
Res apud Vicidata repertae:Eugenius Evtušenko: imagoEugenius Evtušenko: imagoEugenius Evtušenko: subscriptioEugenius Evtušenko: subscriptio
*Nativitas*: 18 Iulii 1932; Zima  
*Obitus*: 1 Aprilis 2017; Tulsa  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  
*Nomen nativum*: Евгений Александрович Гангнус
**Officium**

*Munus*: poëta, mythistoricus, scriptor scaenicus, director, actor, magister, Dispositor cinematographicus, scriptor, orationis solutae peritus, opinion journalist, photographus  
*Patronus*: University of Pittsburgh
**Familia**

*Coniunx*: Bella Achmadulina  
*Proles*: Sasha Yevtushenko  

**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, Ordo ''Signum honoris'', Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order of the Red Banner of Labour, Order of Friendship of Peoples, Medal "Defender of a Free Russia", Order "Polar Star" (Yakutia), Order of Bernardo O'Higgins, honorary citizen of Karelia  
*Sepultura*: Peredelkino Cemetery  

**Eugenius Alexandri filius Evtušenko** (Russice: Евгений Александрович Евтушенко, tr. *Evgenij Aleksandrovič Evtušenko*; natus *Gangnus* die 18 Iulii 1932 in urbe Zima nunc regionis Ircutensis Russiae; mortuus die 1 Aprilis 2017 Tulsae) fuit poeta Sovieticus et Russicus (ab anno 1991 in CFA habitans), etiam ut actor, scriptor et moderator cinematographicus notus. 

Dum Russia in regime Unionis Sovieticae, poema ad rectionem iura humana violantem accusarendum scripsit. Inter ea, celeberes sunt *Babij Jar*, quod origo symphoniae (Opus 113) Demetrii Šostakovič facta est, et *Supplicium Stephani Razin*, quod origo cantatae (Opus.119) Demetrii Šostakovič facta est.

Praemiis Publicis Unionis Sovieticae (anno 1984) et Foederationis Russicae (anno 2009) nonnullisque aliis signis laudis ornatus est.

Nexus interni
-------------

* 4234 Evtushenko

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eugenium Evtušenko** spectant. |

* Situs interretialis de Eugenio Evtušenko creaturaque eius **(Russice)**
* Pagina de Eugenio Evtušenko *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
Wikidata Eugenius Kibrik
Res apud Vicidata repertae:Eugenius Kibrik: subscriptioEugenius Kibrik: subscriptio
*Nativitas*: 21 Februarii 1906; Voznesensk  
*Obitus*: 18 Iulii 1978; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Unio Sovietica  
*Nomen nativum*: Герц Адольфович Кибрик
**Officium**

*Munus*: pictor, graphic artist, Pictor librorum, Praeceptor, professor  

**Familia**

*Proles*: Alexander Kibrik  

**Memoria**

*Laurae*: Stalin Prize, Order of Lenin, People's Painter of the USSR, Order of the Red Banner of Labour, Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945"  
*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Eugenius Adolphi filius Kibrik** (Russice Евгений Адольфович Кибрик, tr. *Evgenij Adol'fovič Kibrik*; natus in familia Iudaica die 21 Februarii 1906 in urbe *Voznesensk* tunc gubernii Chersonensis Imperii Russici, nunc regionis Mykolaivensis Ucrainae, mortuus 18 Iulii 1978 Moscuae) fuit pictor graphicae Sovieticus, socius correspondens (ab anno 1949), dein (ab anno 1949) academicus Academiae Artium URSS). Picturas graphicas pro nonnullis libris atque de Stalingrado (post pugnam) et Vladimiro Lenin creavit. Titulo Artificis Popularis URSS (anno 1967) nonnullisque aliis signis laudis Sovieticis ornatus est.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Grove Art • Deutsche Biographie |

* Pagina de Eugenio Kibrik *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina in situ interretiali Musei Russici Petropolitani cum una e picturis Eugenii Kibrik de Stalingrado et textu de pictore **(Russice)**
Wikidata Eugenius Nicolicea
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 6 Iunii 1956; Traian  
*Patria*: Romania  

**Officium**

*Officium*: Minister-delegate for the relation with Parliament, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania, member of the Chamber of Deputies of Romania  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Factio*: Socialis Democratica Factio  

**Eugenius** (Dacoromanice *Eugen*) **Nicolicea** (natus die 6 Iunii 1956 in vico *Traian* in Olt circulo) machinator ac vir publicus Dacoromanicus est.

Munus
-----

Nicolicea et electrotechnicae et iurisprudentiae studebat atque ab anno 1982 in navaliis Drobetae atque ab anno 1983 Bucarestae in firma operam dedit, quae fiscos producit. Anno 1990/91 praefectus urbis vicarius Drobetae erat et deinde pro societate chemica *INTERSTAR SRL* laboravit.

Cursus honorum
--------------

Anno 1992 primo legatus ad Cameram Legatorum Romaniae electus est et ad hunc diem manet. Ad annum 2009 sodalis factionis PSD fuit, anno 2010 ad factionem novam UNPR accessit. Die 15 Decembris 2014 Victor Ponta praeses ministrorum eum administrum pro relationibus cum parlamento fecit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in situ interretiali Camerae Legatorum Romaniae[*nexus deficit*]

Notae
-----

1. ↑  mediafax.ro die 15 Decembris 2014

Ministri relationum cum parlamento Romanici

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Hadrianus Severin 1990 · Ioannnes Aurel Stoica 1991 · Valerius Dorneanu 1992 · Petrus Ninosu 1995 · Bogdan Niculescu-Duvăz 1996 · Ioannes Abraham Mureșan 1998 · Alexander Sassu 1998 · Mircea Ciumara 1999 · Acsinte Gaspar 2000 · Șerban Nicolae 2004 · Bogdan Olteanu 2004 · Michael Alexander Voicu 2006 · Victor Ponta 2008 · Sorina-Luminița Plăcintă 2009 · Valentin Adrian Iliescu 2009 · Mircea Dușa 2012 · Daniel Șova 2012 · Michael Alexander Voicu 2014 · Eugenius Nicolicea 2014 · Cyprianus Bucur 2015 · Gratiela Gavrilescu 2017 · Viorel Ilie 2017 |
|  |


Ministri principales rectionis Romanicae Victoris Ponta IV 2014 - 2015

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bogdan Aurescu • Nicolaus Bănicioiu • Mariana Câmpeanu • Robertus Cazanciuc • Sorin Cîmpeanu • Daniel Constantin • Livius Dragnea • Mircea Dușa • Gratiela Gavrilescu • Andreas Gerea • Sorin Grindeanu • Iulianus Matache • Marius Nica • Eugenius Nicolicea • Gabriel Oprea • Rovana Plumb • Victor Ponta • Livius Pop • Ioannes Rus • Sevil Shhaideh • Gabriela Szabo • Eugenius Teodorovici • Angelus Tîlvăr • Michael Tudose • Darius Bogdan Vâlcov • Ionuţ Vulpescu |
|  |
"Thusnelda in Germanici triumpho ostensa" a Carolo de Piloty anno 1873 picta (Pinacotheca Nova Monaci)
"Thusnelda in Germanici triumpho ostensa" a Carolo de Piloty anno c. 1875 picta (Museum Artium Metropolitanum Novi Eboraci)
**Thusnelda in Germanici triumpho ostensa** (vulgo *Thusnelda im Triumphzug des Germanicus*) est tabula a Carolo de Piloty anno 1873 picta, hodie in Pinacotheca Nova Monaci ostentata. Eiusdem imaginis tabulam minorem anno fere 1875 confecit quae hodie in Museum Artium Metropolitanum Novi Eboraci servatur. Res monstratur illius triumphi quem e Germania iussu principis Tiberii die 26 Maii 17 p.C.n. celebravit Ti. Claudius Nero Germanicus; ibi Thusnelda, Arminii uxor, captiva cum filio Thumelico monstrata est.

Nexus externi
-------------

* Catalogus Pinacothecae Novae
* Catalogus Musei Artium Metropolitani
* De Thusnelda in hoc triumpho ostensa apud LacusCurtius

Bibliographia
-------------

* Claudia Härtl-Kasulke, *Karl Theodor Piloty (1826-1886)* (1991) pp. 169-173

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.