recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Monarchia Hispanica
Res apud Vicidata repertae:Monarchia Hispanica: insigneMonarchia Hispanica: insigneMonarchia Hispanica: vexillumMonarchia Hispanica: vexillum
*Terra continens*: Europa, Asia, Africa, America Septentrionalis, America Australis  

**Gestio**

polysynodal regime  
*Princeps*: Carolus V, Philippus II, Philippus III, Philippus IV, Carolus II  

**Monarchia Hispanica** fuit regnum Europaeum ex terris Castellae, Aragoniae, Burgundiaeque sub domu Habsburgensi constitutum. Exstabat inter annos 1476 et 1714, cum Philippus V Borboniensis fora Aragoniae deleret et Regnum Hispanicum proprium crearet.

Historia
--------

Regnum anno 1476 surrexit, cum Reges Catholici Isabella I Castellae et Ferdinandus II Aragoniae matrimonio iuncti essent. Ita regnum a coniunctione personae regis constituta accurate Monarchia Hispanica appellabatur. Tunc anno 1512, Regnum Navarrae pro regno Castellae captum est. Tandem magna Paeninsulae Ibericae pars in regno a regibus Habsburgis recto fuit.

Tunc, Carolus I regem Castellae est coronatus anno 1516, ita Monarchia Hispanica terras Burgundiae Flandriam, Bataviam, Liberumque Comitatum accepit. Carolus I, tandem anno 1519 Romanorum Imperator electus, ducatum Mediolani pro Burgundia cepit. Philippus II filius regnum Portugalliae anno 1580 accepit. Hoc aevo, Conquisitatores Hispani novas terras Americae et Asiae explorabant et pro Imperio Hispanico vindicabant.

De regnis
---------

Regna omnia monarchiae (Lusitania, Castella, Aragonia, Flandria, Duae Siciliae, etc) sui iuris erant, sed a rege singulo commune recta sunt. Ergo, Philippus II Castellae Aragoniaeque erat Philippus I Lusitaniae et quintus eius nominis Burgundiae. Castella, Aragonia, Navarra et Lusitania concilia (vulgo *Cortes*) et leges habebant quae potestatem regiam minuebant.

De titulis regiis
-----------------

Reges **Hispaniarum (et Indiarum) rex** vocati erant, quos titulos ab 1556 ferebant:

*Por la gracia de Dios, Rey de Castilla, de León, de Aragón, de las dos Sicilias, de Jerusalén, de Navarra, de Granada, de Toledo, de Valencia, de Galicia, de Mallorca, de Menorca, de Sevilla, de Cerdeña, de Córdoba, de Córcega, de Murcia, de Jaén, del Algarve, de Algeciras, de Gibraltar, de las Islas Canarias, de las Indias Orientales y Occidentales, de las Islas y Terrafirme del Continente Oceánico, Archiduque de Austria, Duque de Borgoña, de Brabante, de Atenas y Neopatria y de Milán, Conde de Absburg, de Flandes, del Tirol y de Barcelona, Señor de Vizcaya y de Molina, etc.*
Dei Gratia, rex Castellae, Legionis, Aragoniae, utriusque Siciliarum, Hierosolymarum, Navarrae, Granatae, Toleti, Valentiae, Gallaeciae, Maioricae, Minoricae, Hispalis, Sardiniae, Cordubae, Murciae, Iahennae, Algarbae, Algexirae et Gibraltaris, Canariarum Insularum, Indiarum Orientalium et Occidentalium, Insularum et terrarum firmium Oceani, Archidux Austriae, Dux Burgundiae, Brabantiae, Athenarum et Neopatriae, Mediolani, Comes Habsburgi, Flandriae, Tyroliae, Barchinoniae, Dominus Biscaiae et Molinae.

Nexus interni
-------------

* Conquisitatores Hispani
* Historia Hispanica
* Saeculum Aureum Hispanicum
* Tertius (exercitus)
Wikidata Aegidius de Bridport
Res apud Vicidata repertae:Aegidius de Bridport: imagoAegidius de Bridport: imago
*Nativitas*: 13. saeculum;   
*Obitus*: December 1262;   

**Officium**

*Officium*: Anglican Bishop of Salisbury, Episcopus Catholicus, Episcopus dioecesanus  
*Munus*: presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
Aegidius de Bridport: statua frontis occidentalis ecclesiae cathedralis Sarisberiensis a Ricardo Avery lucis ope pictus
**Aegidius de Bridport** (anno 1262 mortuus) fuit clericus Anglicus ex oppido Bridport ortus. Archidiaconus Berceriensis, deinde decanus Wellarum fuit. Anno 1256 episcopus Sarisberiensis electus, die 11 Martii 1257 consecratus est. Collegium De Vaux condidit. Mortuus est fortasse die 13 Decembris 1262. Sepulcrum eius in ecclesia cathedrali Sarisberiensi positum est; statua eius loco 168 ad frontem occcidentalem eiusdem ecclesiae videtur.

Ille fortasse primus de decima proventus pomacii statuit: "Percipiet etiam persona vel vicarius [decimam] de molendino ad ventum, et aquaticis, et de columbariis, de pomagio, et omnibus aliis de quibus Ecclesia consueverit percipere."

Sepulcrum Aegidii de Bridport in ecclesia cathedrali Sarisberiensi

Fontes
------

* *Annales de Wintonia* annis 1256-1262

Notae
-----

1. ↑  "Pomagium" in Carolus Du Cange et al. (1883-1887). *Glossarium mediæ et infimæ Latinitatis*. Niortii: Favre

Bibliographia
-------------

* "Bishops" in Diana E. Greenway, ed. *Fasti Ecclesiae Anglicanae 1066-1300: Volume 4, Salisbury* (Londinii: Institute of Historical Research, 1991) pp. 1-7
* Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). *Handbook of British Chronology*. 3a ed. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Unam legis e paginis de
civilitate
disserentibus

---

Formae administrationis

* Anarchia
* Democratia
	+ Democratia socialis
* Foederatio
* Dictatura
* Autocratia
* Monarchia/Regnum
	+ Monarchia constitutionalis
	+ Monarchia hereditaria
	+ Monarchia electiva
	+ Monarchia absoluta
* Ducatus
* Res publica
	+ Respublica parlamentaria
	+ Respublica praesidentialis
* Oligarchia

Tituli ductorum

* Dux civitatis
	+ Praeses
	+ Imperator
	+ Sultanus
	+ Rex
	+ Tzar
* Dux rectionis
	+ Primus minister
	+ Praeses consilii ministrorum
* Caesar (titulus)
* Dictator
* Amiralis
* Princeps
* Senator
* Sachus
* Tyrannis
* Bassa
* Beigus
* Calipha
* Chanus
* Comes
* Consul
* Grafio
* Knezus
* Lictor
* Nomarcha
* Pharao
* Sachus
* Thainus
* Tribunus plebis
* Vaivoda
* Vezirus

Ideologiae

* Anarchismus
* Capitalismus
* Conservatismus
* Cosmopolitanismus
* Fascismus
* Imperialismus
* Liberalismus
* Nationalismus
* Socialismus
	+ Democratia socialis
	+ Socialismus saeculi 21
	+ Communismus
* Ideologia viridis
* Statismus

Trias politica

* Potestas legifera
	+ Parlamentum
	+ Senatus
* Potestas exsecutiva
* Potestas iudicialis

Factiones

* Index
	+ per civitates digestae
	+ per ideologias digestae

Comitia

* Suffragium
	+ Suffragium universale

 Vide etiam  
Civitas sui iuris · Rectio · Maiestas · Titulus

**Trias politica** est conceptus quis potestates maiestatis civitatis inter tres ramos alius alii non obnoxios dividendas esse statuit ad finem homines sive politicum circulum nimium potestatem habere impediri.

Notio dissimilia munera in separata instituta dividenda esse statuens ab Aristoteles proposita est, sed solum saeculis 17 18que hic conceptus ab Iacobo Harrington et Ioanne Lockio tergeretur. Maximi ponderis opus, nihilominus, Caroli Montesquieu fuit, cuius scripta et reprehensiones contra illius temporis Francicam monarchiam eum in faciendum triadis politicae conceptum induxerunt, qui a plerarumque constitutionum scriptoribus usque ad praesens invocatus est. Cuius theoriae in studio de Lockii scriptis et imperfecta Anglicae saeculi 18 constitutionis notione fundarentur. Montesquieu ad antevertendum potestatis abusum et servandam politicam libertatem opus esse munera rei publicae dissimilibus potestatibus inter se observantibus directa putabat.

Montesquieu in suo opere *De Spiritu Legum* (Francice: *De l'esprit des lois*) anni 1748 potestatum divisiones in ramos tres conceptum creavit:

* Potestas legifera, cui officium leges ferendi et mutandi aut rescindendi leges exsistentes mandandum est
* Potestas exsecutiva, cui officium leges ac politicum programma perficiandi mandandum est
* Potestas iudicialis, cui officium leges in specificos casus interpretandi et applicandi mandandum est

Notae
-----

1. ↑  Significatio Latina *trias politica* saltem a libro Immanuelis Kantii *Fundamentum metaphysicae moralitatis* invenitur; vide hic.
**Placita Cassinensia** sunt quattuor testimonia inter 960 et 963 annos scripta quae confirmant aliquas terras pertinuisse ad monasteria benedectina Capuae, Sessae et Teani. Una e primis exemplis linguae italianae sunt.

Haec scripta sunt post formulam latinam:

*Sao ko kelle terre per kelle fini que ki contene trenta anni le possette parte sancti Benedicti. Capua, marzo 960.*
"Scio quod has terras, per fines quos continet (haec charta), triginta annos possedit pars sancti Benedicti. Capuae, martio, anno 960."

*Sao cco kelle terre, per kelle fini que tebe monstrai, Pergoaldi foro, que ki contene, et trenta anni le possette. sessa, marzo 963.*
"Scio quod has terras, per fines quos tibi monstravi, Pergoaldi fuerunt, quos [fines] continent [haec charta], et triginta annos eas ea possedit. Sessae, martio, anno 963."

*Kella terra, per kelle fini que bobe mostrai, sancte Marie è, et trenta anni la posset parte sancte Marie. teano, iuglio 963.*
"Haec terra, per fines quos vobis monstravi, sanctae Mariae est, et triginta annos eam possidit pars sanctae Mariae. Teani, iulio, anno 963."

*Sao cco kelle terre, per kelle fini que tebe mostrai, trenta anni le possette parte sancte Marie. Teano, ottobre 963.*
"Scio quod has terras, per fines quos tibi monstravi, triginta annos possedit pars sanctae Mariae. Teani, octobri, anno 963."

Nexus interni
-------------

* Enigma Veronense

Nexus externi
-------------

* Textus apud *Bibliotheca Augustana*
Wikidata Giurtelecu Şimleului
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 47°17′40″N 22°47′30″E  
*Numerus incolarum*: 795  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Măeriște  

**Geographia**

*Superficies*: 20±0.01 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Giurtelecu Şimleului: situsGiurtelecu Şimleului: situs
Situs Giurtelecu in Europa
Statio ferriviae
Statio ferriviae
Census, anno 1715
alia pagina
alia pagina
alia pagina
**Giurtelecu Şimleului** (sic Dacoromanice; Hungarice *Somlyógyőrtelek*; Germanice: *Wüst Görgen*) est oppidum civitatis Romaniae, in Saliensi comitatu (*Sălaj*) Transsilvaniae situm.

Urbicula ipsa 1,055 incolas habet (secundum censum 2002) et prope finem Hungaricam iacet ad ripas fluminis Crasna.

Historia
--------

Giurtelecu Şimleului historiam inivit anno 1259. Usque ad annum 1919 Giurtelecu Şimleului ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit.

Populus
-------

| Annus | Incolae |
| --- | --- |
| 2002 | 1,055 |
| 1992 | 1,149 |
| 1920 | 1,395 |
| 1910 | 1,322 |
| 1900 | 1,216 |
| 1890 | 1,059 |
| 1880 | 996 |
| 1869 | 1,190 |
| 1847 | 684 |
| 1750 | 231 |
| 1720 | 90 |
| 1715 | 72 |

Incolae noti
------------

* Ioannes Lobonţiu
* Alexander Ratiu

Notae
-----

1. ↑  Petri Mór, *Szilágy vármegye monographiája* (I-VI, Budapest, 1901-1904).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Giurtelecu Şimleului** spectant. |

* De Giurtelecu apud www.donau-archaeologie.de **(Theodisce)**
* De historia oppidi **(Hungarice)**
* Forma oppidi
Statua Rogerii Baconis, Universitas Oxoniensis: Historiae Naturalis Museum.
**Rogerius Baco**; qui doctoris mirabilis cognomen meruit (Ilchester, in Somersetensi Anglica provincia, natus anno 1214; mortuus Oxoniae anno 1294), fuit Franciscanus monachus et philosophus Anglicus.

De vita
-------

Oxonii primum atque deinde in Athenaeo Parisiensi, ubi theologicae doctrinae laurea insignitus est, studiis vacavit, post quae in Angliam rediit atque Francisci Asisiensis Fratrum Minorum regulam est amplexatus. In solitudinem sic digressus, scientiae illi magis magisque sibi acquirendae totus incubuit, ad quam naturali spiritu tractus iam a teneris unguiculis videbatur: dicitur enim vel a pueris excedens, Latinam, Graecam, Hebraicam Arabicamque linguam optime calluisse.

Atqui reapse sapientiae omnis partes per eum provectae sunt. Grammaticen ac philologiam ad sacrarum rerum studium expediendum ipse vocavit; mathesim necessarium instrumentum edixit ad ceteras disciplinas adeundas; ac re confirmavit, quando, inter alia, Iuliani kalendarii reformationem primus proposuit, quae, Copernico etiam sollicitante, a Gregorio PP. XIII post saecula tandem inducta est. Cum autem diutinos in libris labores exercuisset cognitionesque suas etiam tum indigentiae plenas sentiret, intimius naturae secreta penetrandi cupidus, praetermisso—ut ipse ait—Aristotele, in rerum comprehensionem intendit propriis experimentis usus. Procul dubio rerum illa aetate condicio erat, ut errores vitare impossibile foret: in eosque et noster incidit, qui alchimiam quoque impense coluit. Quamquam satis rationabiliter, neque superstitione nimia, ut mos tum erat, apprime invasus; lapidis enim illius philosophalis inquisitio, ei fuit praecipue investigatio, qua ratione metallum quoddam per ignem edolaret, ad instar naturalis actionis in fodinis. Nihilo minus peritiam eius magices arguerent, cuius poenas effugere non valuit, nisi cum Clemens Papa IV, Baconis sapientiae rectus aestimator, in Petri solio sedit.

Opera
-----

* *Opus maius*
* *Opus minus*
* *Opus tertium*
* *De multiplicatione specierum*
* *Epistola de secretis operibus artis et naturae* sive *De mirabili potestate artis et naturae* (auctore incerto)

Notae
-----

1. ↑  Ex multis: *Compendium philosophia ad usum seminariorum*, III (Parisiis, 1854), 407.

Nexus interni
-------------

* *Speculum alchemiae* (opus Baconi attributum, ab alio quodam scriptum)
* *The Famous History of Friar Bacon*, mythistoria de rebus mirabilibus a Bacone effectis
* *Friar Bacon and Friar Bungay* (1594), ludus scaenicus Roberti Greene eodem fere argumento
* Codex Voynich, liber manu scriptus originis incerti, interdum Baconi attributus

Nexus externi
-------------

* "In honorem Rogerii Baconis", *Alma Roma*, 4, 1914, p. 61
* Friedrich Wilhelm Bautz, "BACON, Roger" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1) , columnae 331–332 **(Theodisce)**
* Bacon.html Biographia apud Mc Tutor **(Anglice)**
* De Rogerio Bacone apud universitatem Stanfordiensem a Ieremia Hackett scripta
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Energia pneumatica molis in electicitatem mutatur.
**Opes naturae** sunt bonum corporeum aut diaconia? quod natura sine hominis alteratione praebet et quod societatibus humanis pretiosum est quia earum prosperitati evolutionique, directo modo (velut materiae rudes, fomes fossilis, mineralia, alimenta) aut indirecto modo (sicut oecologicae diaconiae necessariae continuitati vitae in Tellure), contribuit. Grosso modo in opibus renovabilibus et irrenovabilibus classificari possunt.

Notae
-----

1. ↑  Tuomo Pekkanen & Reijo Pitkäranta, *Lexicon hodiernae Latinitatis Finno-Latino-Finnicum*, sub voce *luonnonvarat*. Societas Litterarum Finnicarum, 2006; Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok*. Andra upplagan. Norstedts akademiska förlag, 2009.

Nexus interni
-------------

* Anacyclismus
* Circumiecta naturalia
* Energia renovabilis
* Hyperalieusis
* Iura humana tertiae generationis
* Progressus durabilis
* Tutela circumiectalis
Aedificium magistratus consignationum status civilis Astrachani.Aedificium tabulariae Enniskillen(en) in oppido.**Systema consignationum status civilis** est via et ratio, qua civitas vel auctoritas inferior sicut commune partus, natus, nuptias, obitus et nonnusquam alios eventus in libros, vel hodie saepe in datorum repositoria, refert, quae diligenter secureque asserventur.

Quia systema consignationum statu civili hominum in litteris attestatur, etiam alia indicia, sicut nomina vel parentes hominis in tabulas referuntur vel serius adnotantur.

Historia
--------

Cum matrimonium civile iam antea in Batavia concessum esset, consignationes civiles partuum, nuptiarum ac obituum systematice primum in Francia tempore Rerum novarum Francicarum efficiebantur (quod ante in libris parochialibus fieri solebat). Multae civitates sequebantur, et hodie plurimae civitates tale systema habent.

Appellationes
-------------

Homines cui hoc munus est in variis linguis valde variis vocibus designantur. Francogallice *officier de l'état civil* (id est *magistratus statūs civilis*) appellatur quod etiam in aliis linguis Romanicis in usu est, sicut et Batave (*ambtenaar van de burgerlijke stand*) et Theodisce in Helvetia (*Zivilstandsbeamter*), cum alibi Theodisce simpliciter *Standesbeamter* (*magistratus statūs*) sit. Graeci huic magistratui nomen magistratus Athenarum antiquarum dederunt qui olim cives cum iure suffragii in tabulas rettulerat: ληξίαρχος (Latine *lexiarchus*). Anglice saepe *registrar* ('tabularius') appellatur.

Hi magistratus non solum eventus in tabulas referunt, sed in multis civitatibus etiam matrimonia civilia celebrant.

Pinacotheca testimoniorum status civilis
----------------------------------------

* Testimonium partus AustralianumTestimonium partus Australianum
* Testimonium matrimonii SinenseTestimonium matrimonii Sinense
* Testimonium obitus ItalicumTestimonium obitus Italicum

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus interni
-------------

* Separatio ecclesiae et civitatis
* Tessera identitatis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **systema consignationum status civilis** spectant. |

* Commissio internationalis status civilis
Ecclesia cathedralis Tegucigalpensis
**Archidioecesis Tegucigalpensis**, est sedes archiepiscopalis Honduriana Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Honduriae sita, cuius caput est urbs Tegucigalpa.

Archidioecesis condita anno 1527 et hodie ei 55 paroeciae sunt.

Suffraganeae dioeceses
----------------------

Archidioecesis unica metroploitana Honduriae est, et haec suffraganeae sunt: Cholutecensis, Comayaguensis, Danliensis, Gratiensis, Iuticalpensis, Ceibensis, De Sancto Petro Sula, Sanctae Rosae de Copán, Truxillensis in Honduria, Yorensis

Archiepiscopi saeculi XX et XXI
-------------------------------

* Manuel Franciscus Vélez † (1887 - 1901)
* Iacobus-Maria Martínez y Cabanas † (30 gennaio 1902 - 11 agosto 1921)
* Agustinus Hombach, C.M. † (1923 - 1933)
	+ *Sedes vacans (1933-1947)*
* Iosephus a Cruce Turcios y Barahona, S.D.B. † (1947 - 1962)
* Hector Enricus Santos Hernández, S.D.B. † (1962 - 1993)
* Anscharius Andreas Rodríguez Maradiaga, S.D.B. ab 8 Ianuarii 1993

Nexus externi
-------------

* Pagina domestica
***Vita Gildae*** a quodam monacho abbatiae Ruiensis  Britanniae Armoricanae saeculo IX scripta est fons antiquissima de rebus gestis Gildae. Exstat et alia vita recentior a Caradocus Lancarbanensis saeculo XII confecta. Nonnullae res a scriptoribus ambobus traduntur, et praecipue de nativitate Gildae in Caledoniae regione quae trans Clutam flumen iacet, sed de senectute et morte Gildae omnino differunt: monachus Ruiensis enim Gildam coenobium Ruiense condidisse ibique mortuum esse asseverat, Caradocus autem eum Glastoniae mortuum esse praetendit.

Bibliographia
-------------

* Hugh Williams, ed. *Gildas: De Excidio Britanniae, Fragmenta, Liber de Paenitentia, "Lorica Gildae", etc.* (una cum vitis mediaevalibus) ed. (*Cymmrodorion Record Series*, 3). Londinii: David Nutt, 1901; Textus **(Latine, Anglice)**
* Ferdinand Lot, ed. "Mélanges d'histoire bretonne, ii: Gildae vita et translatio" in *Annales de Bretagne et des pays de l'Ouest* vol. 25 no. 2 (1909) pp. 346-365 Textus **(Latine)**

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Sedes Iudicii internationalis Criminalis Hagae.
Status ratificationis Foedus Romani ad Tribunal ciriminale internationale
**Tribunal criminale internationale** est iudicium internationale secundum "Statum Romanum ad Iudicium Internationale Criminale"? decretum die 17 Iulii 1998. A Nationibus Unitis Hagae die 1 Iulii 2002 decretum est ad sanctiones contra crimina contra humanitarianismum. Eius linguae publicae sunt Anglica et Francica.

Nationes Unitae etiam Iudicium inter Civitates habent, sed qualitate alius est quia tribunal criminale internationale iudicat de criminibus personarum, non a Civitatibus.

Potestas tribunalis criminalis internationalis ad scelera contra humanitatem commissa pertinet:

* Res contra humanitarium belli ius
* Actus sexuales per vim
* Belli scelus
* Disparatio coacticia
* Generis occidio
* Incursio magna
* Mercatus hominum
* Servitus sexualis
* Sterilizatio coacticia
* Stuprum factus in systema
* Tortura in omnibus formis

Nexus interni
-------------

* Crimina contra humanitatem
* Conventio de Prohibitione Cohercitioneque Criminum Genocidii
* Conventio contra Torturam, alteram Atrocem, Inhumanam seu Humiliantem Tractationem seu Poenam
* Declaratio et Propositum ad agendum Vindobonae
* Humanitarium belli ius

Nexus externi
-------------

* Iudicium Internationale Criminale
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

Psaltria cum convivis
De **Musica Graeca antiqua** vocali

Fuerunt in Graecia tria genera cantuum.
1) Diatonicum: idem ac gamma nostra hodierna si albas claves tantum organi conspicimus; id est, semitonus invenitur tantum inter mi-fa et si-ut.
2) Chromaticum: plures semitoni inveniuntur, idem ac in gamma nostra si claves et albas et nigras organi conspicimus.
3) Enarmonium: habet semitonos et quartas partes toni (a nobis vix audiuntur et sunt voce nostra difficiles imitatu).

Duobus rationibus musica scribebatur: in musica vocali aliter ac in musica intrumentorum, quoquo modo semper litterae alphabeti Graecae vel Punicae adhibebantur.
Exstant exempla ad 50, quorum 20 plus minusve integra. Inveniuntur e.g. in West, "Ancient Greek Music", Oxonii.

2) Temporibus quibus Christiani in ritibus sacris canere incipiunt, toto orbe Romano musica quae in theatris, in circis, in cerimoniis, in templis auditur ars omnino Graeca est et musici servi Graeca origine sunt. Cives Romani numquam ipsi musici fiebant!
Post Edictum Mediolanense a. D. 313 Christiani qui non iam in catacumbis occulte sed in propriis ecclesiis tandem canere possunt omnino modos musicos Graecos recusant, cum pagani et mundani videantur. Quam ob rem in primis saeculis Medii Aevi traditio antiquae musicae Graecae paganae periit.

Nexus interni
-------------

* Musica Romana antiqua
* Cithara
* Lyra
* Syrinx

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Musica Graeca antiqua** spectant. |

Bibliographia
-------------

* M. L. West, *Ancient Greek Music*, Oxford
*Vide etiam paginam discretivam:* Lorica

**Lorica** vel **Lorica sancti Patricii** precatio est mediaevalis, a sancto Patricio, ut saepe dicitur, compositum, vel tempore posteriore.

Versio Latina.
--------------

Sancti Patricii Hymnus ad Temoriam.

Ad Temoriam hodie potentiam praepollentem invoco Trinitatis,
Credo in Trinitatem sub unitate numinis elementorum.

Apud Temoriam hodie virtutem nativitatis Christi cum ea ejus baptismi,
Virtutem crucifixionis cum ea ejus sepulturae,
Virtutem resurrectionis cum ea ascensionis,
Virtutem adventus ad judicium aeternum.

Apud Temoriam hodie virtutem amoris Seraphim in obsequio angelorum,
In spe resurrectionis ad adipiscendum praemium.
In orationibus nobilium Patrum,
In praedictionibus prophetarum,
In praedicationibus apostolorum,
In fide confessorum,
In castitate sanctarum virginum,
In actis justorum virorum.

Apud Temoriam hodie potentiam coeli,
Lucem solis,
Candorem nivis, 
Vim ignis,
Rapiditatem fulguris,
Velocitatem venti,
Profunditatem maris,
Stabilitatem terrae,
Duritiam petrarum.

Ad Temoriam hodie potentia Dei me dirigat,
Potestas Dei me conservet,
Sapientia Dei me edoceat,
Oculus Dei mihi provideat,
Auris Dei me exaudiat,
Verbum Dei me disertum faciat,
Manus Dei me protegat,
Via Dei mihi patefiat,
Scutum Dei me protegat,
Exercitus Dei me defendat,
Contra insidias daemonum,
Contra illecebras vitiorum,
Contra inclinationes animi,
Contra omnem hominem qui meditetur injuriam mihi,
Procul et prope,
Cum paucis et cum multis.

Posui circa me sane omnes potentias has
Contra omnem potentiam hostilem saevam
Excogitatam meo corpori et meae animae;
Contra incantamenta pseudo-vatum,
Contra nigras leges gentilitatis,
Contra pseudo-leges haereseos,
Contra dolum idololatriae,
Contra incantamenta mulierum,
Et fabrorum ferrariorum et druidum,
Contra omnem scientiam quae occaecat animum hominis.

Christus me protegat hodie
Contra venenum,
Contra combustionem,
Contra demersionem,
Contra vulnera,
Donec meritus essem multum praemii.

Christus mecum,
Christus ante me,
Christus me pone,
Christus in me,
Christus infra me,
Christus supra me,
Christus ad dextram meam,
Christus ad laevam meam,
Christus hinc,
Christus illinc,
Christus a tergo.

Christus in corde omnis hominis quem alloquar,
Christus in ore cujusvis qui me alloquatur,
Christus in omni oculo qui me videat,
Christus in omni aure quae me audiat.

Ad Temoriam hodie potentiam praepollentem invoco Trinitatis.
Credo in Trinitatem sub Unitate numinis elementorum. 

Domini est salus,
Domini est salus,
Christi est salus,
Salus tua, Domine, sit semper nobiscum.

Notae
-----

1. ↑  Textum Hibernicum hic videre possis
Biblia Latina, calligraphiae exemplum, anno 1407 manu scripta, in abbatia *Malmesbury* (Britannia) exposita
**Calligraphia** (Graece καλός *pulcher* + γράφειν *scribere*) est ars pulchre scribendi. Artifices sunt in orbe omni terrarum, e.g. monachi aetatis mediae Europaei scripturas sacras scribentes et artifices in Asia.

Calligraphia adhibetur in inscriptionibus lapidibus vel metallo insculptis, cuius examinatio et interpretatio et studium epigraphia vocantur.

Calligraphia adhibetur in textibus super chartam pergamenam aut papyrum aut chartam bombycinam scriptis; cuius examinatio et interpretatio et studium palaeographia vocantur.

Calligraphia Iaponica
---------------------

Calligraphiam vel chirographum speciosum nitente gestibus continuis liberi Iaponici per annos multos discunt et hic partes institutionis vulgaris sunt, nam notae distinguendi Iaponorum notiones significant, imaginibus se gerunt et liberi partes motus manualis notae primae in memoria et musculis suis quoque constituunt.

Calligraphia Persica
--------------------

Calligraphia Persica est calligraphia rationis scripturae Persicae cuius origo abecedarium Arabicum est. Historia calligraphiae Persicae ex aetate, quae ante Islamismum erat, initium ducit. In aetate Zoroastrianismi litteris speciosis scribebant.

Nexus interni
-------------

* Ars oculorum
* Calligraphia Arabica
* Calligraphia Georgiana
* Litterae fractae
* Manuscriptum
* *Mira calligraphiae monumenta*

Notae
-----

1. ↑  Pott, G. (2006). *Kalligrafie: Intensiv Training [Calligraphy: Intensive Training]*. Verlag Hermann Schmidt. ISBN 9783874397001 .
2. ↑  Pott, G. (2005). *Kalligrafie: Erste Hilfe und Schrift-Training mit Muster-Alphabeten*. Verlag Hermann Schmidt. ISBN 9783874396752 .
3. ↑  Zapf, H. (2007). *Alphabet Stories: A Chronicle of technical developments*. Rochester, New York: Cary Graphic Arts Press. ISBN 9781933360225
4. ↑  Zapf, H. (2006). *The world of Alphabets: A kaleidoscope of drawings and letterforms*  CD-ROM.

Bibliographia
-------------

* Mediavilla, Claude (2006). *Histoire de la calligraphie française*. Paris: Michel. ISBN 978-2226172839

Nexus Externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **calligraphiam** spectant. |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Wikidata Andreas Libavius
Res apud Vicidata repertae:Andreas Libavius: imagoAndreas Libavius: imago
*Nativitas*: 1555; Salinae Saxonicae  
*Obitus*: 25 Iulii 1616; Coburgum  
*Patria*: Sacrum Romanum Imperium  
 -3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Andreas Libavius** (natus *Libau*, 1550 - 1616), qui et *Basilius de Varna*, fuit medicus et chemicus et alchemista Germanicus. In Universitate Ienensi educatus, ludi litterarum magister Ilmenaviae et Coburgi fuit, et ab anno 1588 Universitatis Ienensis professor. Poematum Latinorum collectionem anno 1602 edidit. De Iaurino a Turcis liberato carmen epicum composuit aliaque.

Inventiones
-----------

Labor eius reperta chemica confecit. *Alchymia* opus eius notum est ut "primus commentariolus modernus de rebus chemicis". Hoc opus summatim inventiones ab alchemistis factas usque ad tempus Libavii colligit. Rationem analyticam pro chemia reperit, quae differt a secreta ratione aliorum alchemistarum. Credidit metalla in aurum transformari posse. Hoc in libro etiam alios sciscitatores alchemiae accusavit.

Opera
-----

* *Neoparacelsica*, 1594
* *Tractatus duo physici*, 1594
* *Gegenbericht von der Panacea Amwaldina, auff Georg vom Waldt davon aussgegangenen Bericht*. 1595
* *Alchemia*, 1597
* *Singularium pars prima … pars secunda*, 1595
* *Analysis dialéctica colloquii Ratisbonensis*, 1602
* *Poemata epica, lyrica, et elegica*, 1602
* *Alchymistische Practic*, 1603
* *Analysis dialectica colloqui Ratisbonensis*,1603
* *Gretserus triumphatus*, 1604
* *Alchymia triumphans*, 1607
* *Tractatus Medicus Physicus*, 1610
* *Syntagmata alchamiae arcanorum*, 1615

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie |
Wikidata Eldar Rjazanov
Res apud Vicidata repertae:Eldar Rjazanov: imagoEldar Rjazanov: imagoEldar Rjazanov: subscriptioEldar Rjazanov: subscriptio
*Nativitas*: 18 Novembris 1927; Samara  
*Obitus*: 30 Novembris 2015; Moscua  
*Patria*: Unio Sovietica, Russia  

**Memoria**

*Sepultura*: Sepulcretum Novodevicense  

**Eldar Alexandri filius Rjazanov** (Russice Эльдар Александрович Рязанов, tr. *Ėl'dar Aleksandrovič Rjazanov*; 18 Novembris 1927 – 30 Novembris 2015) fuit moderator, scriptor et actor cinematographicus Sovieticus et Russicus, ut creator pellicularum comoedicarum notus. Praemio Publico URSS (anno 1977), titulo Artificis Popularis URSS (anno 1984) nonnullisque aliis signis laudis ornatus est.

Notae
-----

1. ↑  *Eldar* est nomen Turcicum, ut 'possessor mundi' traducitur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Deutsche Biographie |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eldar Rjazanov** spectant. |

* Situs interretialis officialis Eldar Rjazanov **(Russice)**
Imago personificatae Virtutis (Graece *ἀρετή*) Ephesi in Turcia posita.
**Virtus** (-utis, *f.*) (Graece *ἀρετή*) est quaedam morum dispositio, qua ad recte vivendum homines commoventur.

Hanc virtutis definitionem invenies in Lucilii poetae editione a Vernerio Krenkel curata, fragmentis 1342, ad 1354:

**Virtus**, Albine, est pretium persolvere verum
quis in versamur, quis vivimus rebus potesse,
virtus est homini scire id quod quaeque habeat res,
virtus scire homini rectum, utile quid sit, honestum,
quae bona, quae mala item, quid inutile, turpe, inhonestum,
virtus, quaerendae finem rei scire modumque,
virtus divitiis pretium persolvere posse,
virtus, id dare quod re ipsa debetur honori,
hostem esse atque inimicum hominum morumque malorum,
contra, defensorem hominum morumque bonorum,
hos magni facere, his bene velle, his vivere amicum,
commoda praeterea patriai prima putare,
deinde parentum, tertia iam postremaque nostra.
Etiam Marcus Tullius Cicero dixit apud "Pro A. Licinio Archia Poeta Orationem" de virtute:

"An statuas et imagines, non animorum simulacra, sed corporum, studiose multi summi homines reliquerunt, consiliorum relinquere ac virtutum nostrarum effigiem nonne multo malle debemus, summis ingeniis expressam et politam?"
Septem virtutes maximi momenti theologia Catholica habet, quarum tres theologales vel theologicae et quattuor cardinales dicuntur, deinde pleraeque virtutes humanae sunt.

Virtutes
--------

Inter virtutes a nonnullis habitas sunt:

* Auctoritas
* Audacia
* Comitas
* Constantia
* Clementia
* Dignitas
* Disciplina
* Firmitas
* Frugalitas
* Gravitas
* Honestas
* Honos
* Humanitas
* Industria
* Iustitia
* Misericordia
* Pietas
* Prudentia
* Salubritas
* Severitas
* Solidaritas
* Temperantia
* Veritas

Nota
----

1. ↑  7 virtutes **(Latine)** apud Civitatem Vaticanam: Sanctam Sedem.

Nexus interni
-------------

* Altruismus
* Ethica deontologica
* Eutrapelia
* Virtutes cardinales
* Caritas (virtus)
* Iustitia
* Moralitas
* Mos maiorum
* Philanthropia
* Virtutes theologicae
Titianus, "Venus modis musicis delectatur", 1550, pictura in textili
"**Venus modis musicis delectatur**" tabula anno 1550 a Titiano picta est et hodie in Museo Pratensi servatur.

De fabula eiusque interpretatione (Maria Luisa Aguilar Garcia)
--------------------------------------------------------------

Eius interpretationem studiosi artis pictoricae varie exponunt. Sunt enim qui eam ad philosophiam referant. Sensus audiendi et sensus videndi sunt hic ut viae per quas homines possunt ad pulchritudinem pervenire et inde ad veritatem. Sunt enim illa consilia platonica quae revirescunt hoc tempore. Alii studiosi tamen eam referunt ad matrimonium ut docent indicia quae sunt in ipsa tabula picta. Venus verbi gratia gerit anulum, quod est signum matrimonii, et deinde sunt alia animalia quae etiam habentur indicia huius institutionis, verbi gratia est asinus qui prae se fert amorem aeternum. Est quoque canis qui evocat beatitudinem, et est quoque pavo, qui prae se fert amorem fecunditatem. Tertio sunt alii qui hanc tabulam eroticam iudicent sive ad libidinem spectantem. Et si de libídine agitur iuvat collustrare quod vir et femina quae sunt in ipsa tabula picta eam libidinem omnino diversa ratione experiuntur. Et dum oculi viri sunt avidi pleni vigoris atque curiosi et toti in gaudio, oculi feminae demissi sunt atque errantes, quasi ea non haberet partem eius libidinis aut nollet particeps esse rei venereae. Tamen dicunt studiosi artis pictoricae posse etiam agnosci sub coloribus, sub ultima manu, quaedam priora delineamenta ab artifice facta in quibus femina sustinet oculos atque aspectum viri, et quasi promptiorem ad rem veneream se praebet. Sed tandem ea delineamenta deleta sunt, verisimiliter quod nimis praeter mores irent, quod nimis insuetum et insolitum esset feminas eas dem partes habere rei venereae. Ergo id quod aetate renascentium artium insolitum atque insuetum esset, responderet plane nostris exspectationibus hodiernis nam apud nos tándem aliquando vir et femina pariter coeunt in rem veneream atque partes aequas habent illius libidinis et possunt et volunt et licet iis, dicamus, eius libidinis participes esse.

Nexus externi
-------------

* Venus modis musicis delectatur: Lustratio XVIII in Museo El Prado (Latine)
Wikidata Mankeur Ndiaye
Res apud Vicidata repertae:

**Mankeur Ndiaye** (Dagana in urbe natus die 15 Martii 1960) est politicus Senegaliae. Alumnus est scholae nationalis administrationis et magistraturae Dakarensis ubi rebus diplomaticis studuit. Legatus Senegalenis fuit iuxta Maliam ab anno 2010, iuxta Franciam breve spatium anno 2012. Minister a rebus externis a die 29 Octobris 2012 usque in 6 Septembris 2017 functus est, praeside Macky Sall primisque ministribus tribus, videlicet Abdoul Mbaye, Aminata Touré, Mahometo Dionne. Ab anno [[2019 usque in 2022 delegatus specialis nominatus est secretarii generalis Nationum Unitarum in re publica Africae Mediae, sed anno 2023, in patriam revocatus, minister consiliarius meret prope praesidem Macky Sall.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:** |

* "Nomination : Mankeur Ndiaye revient auprès de Macky Sall" (27 Aprilis 2023) apud *SeneWeb*

Ministri rerum externarum Senegalenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Doudou Thiam 1960 • Andreas Guillabert 1962 • Doudou Thiam 1962 • Alioune Badara M'Bengue 1968 • Amadou Karim Gaye 1968 • Coumba Ndoffène Diouf 1972 • Assane Seck 1973 • Babacar Ba 1978 • Moustapha Niasse 1978 • Ibrahima Fall 1984 • Seydina Oumar Sy 1990 • Djibo Ka 1991 • Moustapha Niasse 1993 • Iacobus Baudin 1998 • Cheikh Tidiane Gadio 2000 • Madické Niang 2009 • Alioune Badara Cissé 2012 • Mankeur Ndiaye 2012 • Sidiki Kaba 2017 • Amadou Ba 2019 • Aïssata Tall Sall 2020 • Ismaïla Madior Fall 2023
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Senegaliae |
|  |
Petrus Paulus Rubens, "Diana et Callisto", 1635, pictura in textili
"**Diana et Callisto**" tabula anno 1635 a Petro Paulo Rubens picta est et hodie in Museo Pratensi servatur.

De fabula eiusque interpretatione (Maria Luisa Aguilar Garcia)
--------------------------------------------------------------

Callisto erat filia regis Arcadiae, atque propter studium venandi se ad Dianam applicuit, atque fuit a dea unice dilecta propter naturam castam quae erat utrique consimilis. Eam fecit Diana principem comitum atque eam iussit ut promissa et foedera virginitatis servaret, et servasset, ait poeta inique atque contra ius, servasset nisi formosa esset, nam cavit mortales sed habet crimen a Iove. Callisto enim, etiam si extra culpam fuit, non valuit eam a se abigere atque suspicionem criminis semper secum habebit. Et idem patitur Callisto quod multae feminae in decursu saeculorum passae sunt, quod etiam si innocentes fuerunt illam suspicionem criminis secum habuerunt. Iuppiter enim effigiem Dianae simulatus puellam venantem persecutus est atque eam amotam a conspectu ceterarum vitiavit atque compressit. Puella timebat ne suum casuum Dianae enarraret, sed id quod in ventre habebat, quod secum ferebat, diu celare non potuit et hoc est prorsus quod haec scaena narrat. Chorus Dianae mille feras iam venatus ad lucum nigrum venit in quo erat fons aquae gelidae. Ibi iuvit corpora lavari et iam omnes nymphae et comites Dianae velamina et vestimenta ponebant, sed misera Callisto haesitabatur, conmorabatur, tandem exuit tunicas atque prodita est tumore ventris. Tunc Diana exarsit, puellam periuram appellavit atque iussit ut coetus illos virgineos dessereret ne aquas castas pollueret. Ergo illa puella Callisto, quae invito pectore Iovem passa erat, bis poenas tribuit, nam primum habuit poenam ipsius stupri, deinde quoque habuit poenam solitudinis nam relicta est a comitibus suis. Sed erit quoque tertia punitio, qua de causa loquebamur de conmiseratione, nam Iuno irata atque laesa indignata est, puellam paelicem atque adulteram appellat atque eam in speciem ursae commmutat. Iam iuppiter postremo miseratus fatum infelix puellae eam ad domos superas rapit atque effigiem ursae stellis figuratam eam in caelo constituit atque stellam septentrionis creavit ut puellam ita conmemoraret.

Nexus esterni
-------------

* Lustratio XX: Diana et Callisto. De iniquitate libidinis (Latine)
Lacus Camplenius, Sinu Missisquoiense in regione septentriorientali sito.
*Carta Lacus Camplenii sub castello* (Francice "Carte du Lac Champlain depuis le Fort").
**Sinus Missisquoiensis** (a vocabulo Abenakico, 'multae aves aquatiles' significans) est corpus aquae in septentrione Lacus Camplenii parte situm, ad orientem ostii lacus patens, ubi Fluvius Richelaeus oritur. Diametrum est circa 5 chiliometra. Sinus in binas partes dividitur, quarum una in Quebeco in Canada, altera in Monte Viride in Civitatibus Foederatis patet. Praecipuum oppidum in eius ripis est Venetiola, maior locus celeber aestivus. Flumen eiusdem nominis in sinum defluit, ac Refugium Ferarum Nationale Missisquoiense in latere Americano patet. Samuel Camplenius, primus Novae Franciae gubernator, fuit primus Europaeus qui regionem exploravit.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Francice saeculis septimo decimo et duodevicensimo *Michiscouy* et *Missiskouy* scriptum.

### Nexus externi

* "Missisquoi National Wildlife Refuge." *U.S. Fish & Wildlife Service.*
* "Profils historiques du bassin versant de la Baie Missisquoi." *Le Wiki de la Baie Missisquoi.*
*Artemisia absinthium*

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Asterales   
Familia : Asteraceae   
Genus : *Artemisia*   
Species : ***A. absinthium***   
*Artemisia absinthium*   
L.  

*Vide etiam paginam fere homonymam:* Spiritus absinthii

*Artemisia absinthium* inter saxa crescit.
**Absinthium,** binomine ***Artemisia absinthium*** est herba amarissima, generi *Artemisiae* attributa, et elementum praecipuum infamis absinthii potionis. Etiam vino fit absinthiatum et spiritus absinthii.

> Absinthii genera plura sunt: Santonicum appellatur e Galliae civitate, Ponticum e Ponto, ubi pecora pinguescunt illo et ob id sine felle reperiuntur, neque aliud praestantius, multoque Italicum amarius, sed medulla Pontici dulcis. de usu eius convenit, herbae facillimae atque inter paucas utilissimae, praeterea sacris populi Romani celebratae peculiariter, siquidem Latinarum feriis quadrigae certant in Capitolio victorque absinthium bibit, credo, sanitatem praemio dari honorifice arbitratis maioribus.– Plinius maior, *Naturalis historia 27.45*

Bibliographia
-------------

* ante 79 : Plinius, *Naturalis historia* 27.45-51
* 1601 : Carolus Clusius, *Rariorum plantarum historia* (Antverpiae) pp. 338-339
* 1753 : Carolus Linnaeus, *Species plantarum* (Holmiae: impensis L. Salvii, 1753) vol. 2 p. 848 **(Latine)**

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Artemisia absinthium** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Artemisia absinthium"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • WoRMS: Marine Species • Plantes d'Afrique • Flora of China • INPN France • Flora of North America • USDA Plants Database |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Suademus, ut haec pagina ad "Equites Mensae Rotundae" moveatur.**
Sententiam tuam, quaesumus, profer in pagina disputationis.
English languageEnglish language English

It is proposed to move this page to Equites Mensae Rotundae. Please give your opinion on the talk page.

DeutschDeutsch Deutsch

Es wurde vorgeschlagen, diese Seite nach Equites Mensae Rotundae zu verschieben. Um Stellungnahme auf der Diskussionsseite wird gebeten.

EsperantoEsperanto Esperanto

Rekomendatas la movo de tiu ĉi paĝo al Equites Mensae Rotundae. Vi estas petata komenti prie en la diskutejo.
 |

Rex Arthurus et equites mensae rotundae.
**Equites mensae rotundae** sunt personae quae in fabulis in materia Britanniae(en) de Arthuro rege relatis prodeunt. Qui equites Arthuro serviebant clientes et vassalli(en). In fabulis equestrem dignitatem praestant. Equites mensae rotundae appellantur, quod in Camelot, Arthuri arce, circum mensam rotundam cogi solebant, cum aequalitatem rotunditate mensae obtineri crederent.

De equitibus
------------

Prima mentio equitum mensae rotundae facta est in *Roman de Brut*, opere a  Roberto Wace Normanno anno 1155 divulgato, nam narratur regem Arthurum rotundam habuisse mensam, ne quisquam eorum qui ad mensam sederent se ceteris excellere diceret. In litteris saeculi XIII, equites Arthuriani ex mensa rotunda nomen commune gravitatemque suam acceperunt, et magnorum ordinum equestrium posteriorum exemplum praebuerunt. 

Iam tum, cum Thomas Malory anno 1470 de equitibus mensae rotundae in *Le Morte d’Arthur* scripserat, virtus equestris cum equitum ordinibus in aulis principum conditis vinculo inseparabili coniuncta erat. 

In *Joseph d’Arimathie*, poemate a Roberto de Boron fere anno 1200 scripto, Gradale ab heroe Parzival quaesitum adgnoscitur ut poculum, de quo Christus in ultima cena bibit. Mandatum erat Iosepho, ut, cum in memoriam ultimae cenae mensam praepararet, unam vacuam relinqueret sedem, quae symbolice sedem Iudae Iscariotis, proditoris Iesu, ostenderet. In hoc loco vacuo, sede periculosa (*siege perilous*), nemo nisi is heros, qui Gradale reperturus foret, sedere potuit.

Notae
-----

1. ↑  Moran 2017.

Bibliographia
-------------

* Moran, Patrick (2017) La trilogie arthurienne de Robert de Boron et les aléas de la pattern recognition, *Études françaises* 53(2): 27-49.
**Insulae Supra Ventum** (Hispanice  *Islas de Barlovento*, Anglice *Windward Islands*) sunt archipelagus maris Caribaei, pars Antillarum Minorum orientalis. Insulae Supra Ventum arcu longa ab insulis Virgineis ad insulam Trinitatis extentae sunt. A Christophoro Columbo inventae sunt annis 1493—1502.

In pluribus tabulis insulae Insulae Supra Ventum sunt insulae Anguis, Sancti Martini, Sancti Bartholomaei, Sancti Eustachii, Sanctus Christophorus et Nives, Antiqua et Barbuda, Mons Serratus, Guadalupia, Dominica, Martinica, Sancta Lucia, Sanctus Vincentius et Granatinae, Barbata et Granata; in tabulis autem Anglicis insulae a Dominica ad merididem sitae sunt pars insularum infra Ventum pars borealis.

Alterae insulae Supra Ventum sunt insularum Societatis in Polynesia Gallica pars.

Notae
-----

1. ↑  Reinerus Ottens(d), *Tabula novissima atque accuratissima Caraibicarum insularum...*; Ioannes Eduardus Wappäus(de), *De Oceani fluminibus*, Gottingae 1836, p. 15.
2. ↑  Unde et Latine *Insulae di Barlovento*, — Philippi Cluverii *Introductionis in universam geographiam, tam veterem quam novam, libri VI* (Lugduni Batavorum, 1627), p. 275. Vel **Insulae ad Ventum Conversae** etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** |
**Anandamidum**| Cognitores |
| --- |
| *ChemSpider* | 4445241 |
| PubChem | 5281969 |
| Natura chemica |
| Anandamidum |
| Anandamidum |
| Formula summarum | C22H37NO2 |
| Massa molaris | 347.53 g/mol |

**Anandamidum** vel ***N*-arachidonoylaethanolaminum** (**AEA**) est neurotransmissor et acidum adipatum ab acido arachidonico, uno acidorum adipatorum omega-6 essentialium, derivatum. Pars nominis prima de Lingua Sanscrita (*ananda* = felicitas) Lingua Sanscrita.

Effectus anandamidi cum praesentia receptoriorum cannabinoideorum nexi sunt. Putatur quoque anandamido effectus in morbis mentis esse.

Natura chemica
--------------

Compositum est anandamidum longa ex molecula acidi arachidonici per amino secundario cum aaethanolo (aeathanolamino) coniunctum. Nomen IUPAC est (5Z,8Z,11Z,14Z)-*N*-(2-hydroxy-aethyl)-icosa-5,8,11,14-tetraenamidum.

Biochemia
---------

In hominibus synthesis anandamidi acidum arachidonicum requirit, ex quo*N*-arachidonoyl phosphatidylethanolaminum (NAPE) generatur.

* Acidum arachidonicumAcidum arachidonicum
* Aminum secundariumAminum secundarium
* AethanolaminumAethanolaminum
* Aethanolum(alcohol primarium)Aethanolum  
(alcohol primarium)
* Aminum primariumAminum primarium

Notae
-----

1. ↑  Gaetani S. Dipasquale P. Romano A. Righetti L. Cassano T. Piomelli D. Cuomo V. (2009). "The endocannabinoid system as a target for novel anxiolytic and antidepressant drugs". *International review of neurobiology* **85**: 57-72

Bibliographia
-------------

* Mechoulam R. Fride E.: The unpaved road to the endogenous brain cannabinoid ligands, the anandamides in "Cannabinoid Receptors" (ed. R. Pertwee), Academic Press, London. Pp. 233-258 (1995).

Nexus interni
-------------

* Cannabis