recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Vitta Azurea
Res apud Vicidata repertae:
schola, schola superior  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 48°50′17″N 2°18′1″E  
*Situs*: Lutetia
**Rectio**

Situs interretialis  

**Origo**

*Inceptio*: 1895  

**Tabula aut despectus**

Vitta Azurea: imagoVitta Azurea: imago
**Vitta Azurea**, Francogallice *Le Cordon Bleu*, est schola artis coquinariae Francicae, Lutetiae anno 1895 condita. Ab anno 1933 scholae eiusdem nominis in aliis civitatibus per mundum constitutae sunt.

Scholae coquinariae Vittae Azureae (*Ecole de cuisine du cordon-bleu*) praeceptrices praeceptorque alumnaeque anno 1896 pictae
Nomen Francogallicum *Le Cordon Bleu* ad ordinem equestrem mediaevalem alludit cuius membra vittam azuream gerebant. Hoc nomen usurpavit Martha Distel diurnaria in titulum libellorum *La Cuisinière Cordon Bleu(fr)* ("coqua vittá azureá dignata") quos ab anno 1894 divulgare coepit. Ab anno insequenti lecturas artis coquinariae sub eodem titulo offerebat, quae in scholam mox convertuntur sub aegide Academiae Coquinariae (*Académie de cuisine*), adiuvante Henrico Paulo Pellaprat, docente Carolus Driessens qui pro eruditione puellarum coquinaria iam agitabat, Augusto Colombié, Roberto Poulain.

Martha Distel annis 1930 mortua, Elisabetha Brassart anno 1945 scholam emit et annos quadraginta duos conduxit. Eo aevo docuerunt Max Bugnard coquus, Claudius Thillmont pasticiarius, Petrus Mengelatte scriptor culinarius. Discipuli internationales plures ibi convenerunt, inter quos Iulia Child et Lee Barnes Americanae, Maria Berry Angla. Anno 1987 Andreas Cointreau scholam acquisivit.

Schola eiusdem nominis, eadem fere lege, Londinii anno 1933 condita est. His diebus scholae 35 per mundum sub aegide Vittae Azureae Parisiensis conducuntur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Drouard (2010) par. 47
3. ↑  Drouard (2015) par. 16
4. ↑  Drouard (2010) par. 48
5. ↑  Child (2006)

Bibliographia
-------------

* Julia Child, Alex Prud'homme, *My Life in France* (Novi Eboraci: Knopf, 2006) cap. 2: "Le Cordon Bleu"
* Alain Drouard, *Le Mythe gastronomique français* (Lutetiae: CNRS, 2010): "L'Âge d'or" (vide paragrapha 47-48 "Le Cordon bleu")
* Alain Drouard, *Histoire des cuisiniers en France* (Lutetiae: CNRS, 2015): "Chapitre 3. Profession cuisinier (1880-1914)" (vide paragrapha 12 et 16)
* Justin Spring, *The Gourmands' Way: Six Americans in Paris and the Birth of a New Gastronomy*. Novi Eboraci: Farrar, Straus, and Giroux, 2017

Nexus externi
-------------

* Nina Zagat, Tim Zagat, "The Unsung Heroine of Julie & Julia"
Tabula tribuum ex Scandinavia oriundarum in opere Ioannis et Olai Magni fratrum, Iordanem, Paulum Diaconum, aliosque auctores citante.
Olavus Rudbeck, fautor Gothicismi saeculo septimo decimo.
**Gothicismus** (Suecice Göticism) vel **Gothismus** fuit motus culturalis olim in Suecia magni aestimatus, qui fidem gloriae Gothorum Suecicorum vehementius habebat, gentis cum Gothis comparatae. Conditores fuerunt Nicolaus Ragvaldi atque Ioannes et Olaus Magnus fratres. Haec fides saeculo septimo decimo regnabat, cum Suecia post Bellum triginta annorum magna potestas in Europa esset, sed saeculo duodevicensimo magnopere minuebatur. Motus per nationalismum romanticum saeculo undevicensimo ineunte refotus est, cum Viccingos eius heroes haberet.

Nexus interni
-------------

* Edda rhythmica
* Ioannes Ewald
* N. F. S. Grundtvig
* Adam Oehlenschläger
* Ostrogothi
* Historia Sueciae

Bibliographia
-------------

* Donecker, Stefan. 2006. There and Back Again: The North as Origin and Destination in Early Modern Migration Narratives. Commentarius in conventu *Images of the North,* Reykiavikae, 25 Februarii.
* Sondrup, Steven P. et Virgil Nemoianu. 2004. *Nonfictional Romantic Prose: Expanding Borders.* History of Literatures in European Languages. International Comparative Literature Association. John Benjamins Publishing Company. ISBN 90-272-3451-5.
Pagina titularis primae editionis.
***Wonders of the Invisible World*** ('Miracula mundi quae cerni non possunt') est liber a Cottono Mathero anno 1693 prolatus, partes Matheranas actas in venatione sagarum Salem in oppido habita defendens, fidemque confirmans veneficium vim malam magicam esse. Matherus credebat sagas esse instrumentum diaboli in certamine Satanae "ut hanc deductionem pauperem, coloniam Puritanam, deiceret," et accusationem sagarum itaque rationem ad confirmandas benedictiones divinas. Sua argumenta plerumque a libro *Saducismo Triumphato* Iosephi Glanvill deducta erant, cuius exemplar in bibliotheca Matherana fuit cum moriretur. Robertus Calef refutationem libri Matherani anno 1700 protulit.

Notae
-----

1. ↑  Bengt Ankarloo et Gustav Henningsen, eds. *Early Modern European Witchcraft: Centres and Peripheries* (Oxoniae: Oxford University Press, 1990), 431-433.

Nexus interni
-------------

* *Magnalia Christi Americana*
* Salemensia sagarum iudicia

Nexus externi
-------------

* *The Wonders of the Invisible World,* editio 1693, digitalcommons.unl.edu (PDF)
* *Wonders of the Invisible World,* apud universitatem Virginianam
Wikidata Alexander Kuroš
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 19 Ianuarii 1908; Yartsevo  
*Obitus*: 18 Maii 1971; Moscua  
*Patria*: Imperium Russicum, Russica Sovietica Foederativa Socialistica Res Publica, Unio Sovietica  

**Officium**

*Munus*: mathematicus, magister, professor  
*Patronus*: Universitas Publica Moscuensis
**Memoria**

*Laurae*: USSR State Prize, Ordo ''Signum honoris'', Order of the Red Banner of Labour, PL Chebyshev Gold Medal  
*Sepultura*: sepulchretum Praesentationis  

**Alexander Gennadii filius Kuroš** (Russice: Александр Геннадиевич Курош, tr. *Aleksandr Gennadievič Kuroš*; 19 Ianuarii 1908–18 Maii 1971) fuit mathematicus Russicus Sovieticus, notus ob opera in algebra abstracta facta. Habetur is primum scripsisse hodiernum superioremque de theoria catervarum (grupporum) librum, *Теория групп*, anno 1944 divulgatum.

Biographia
----------

Natus est in vico (urbe ab anno 1926) *Jarcevo* tunc gubernii et nunc regionis Smolenscensis. Anno 1928 complevit studium suum in Universitate Smolenscensi et missus est in Universitatem Saratoviensem, ubi cathedram algebrae fundavit. Ab anno 1930 ad finem vitae suae in Universitate Moscuensi docebat. Universitas illa gradum doctoris physicae et mathematicae ("scientiarum physico-mathematicarum") anno 1936 ei concessit, Paulo Sergii filio Alexandrov praesidenti.

Nexus interni
-------------

* Monstrum Kuroš
* Problema Kuroš
* Theorema subgregis Kuroš

Nexus externi
-------------

* Aleksandrov, P. S. et V. M. Gluškov. 1958. "Александр Геннадиевич Курош (к пятидесятилетию со дня рождения) ". *Успехи математических наук* 13 (1): 217–224. **(Russice)**
* De Kuroš apud MacTutor (1998). **(Anglice)**
**Constantina** (nata circa annum 320, mortua anno 354) imperatrix Romana fuit.

Familia
-------

Fuit filia maxima Constantini I imperatoris et Faustae. Habuit tres fratres et sororem: Constantinum II (Augustum 337 - 340), Constantium II (Augustum annis 337 - 361), Constantem (Augustum 337 - 350) atque Helenam, uxorem Iuliani Augusti.

Vita
----

Primo Flavio Hannibaliano nupsit, filio Constantii I imperatoris et Theodorae imperatricis. Qui postquam anno 337 a militibus Constantii II necatus est, Constantina in parte imperii a Constante fratre administrata vixit. Anno 350, postquam Constans frater necatus est, nitebatur, ut Vetranio magister militum Mursiae contra Magnentium usurpatorem purpuram sumpsit. Anno 351 Gallo consobrino nupsit, quem Constantius II Caesarem Orientis fecerat, ut ipse contra Magnentium in occidente imperii certaret. Gallus et Constantina Antiochiae vivebant, filiam unam habuerunt. Mox cum magistratibus a Constantio sibi datis et cum incolis urbis inimicitias gesserunt. Constantius suspicatus est, ne Gallus ad maiorem gradum peteret. Itaque Gallum ad se vocavit, ut eum deponeret. Constantina eum sequebatur, ut apud fratrem pro Gallo niteretur. Sed in itinere in Bithynia mortua est. 

Sepulcrum Constantinae Imperatricis

Notae
-----

1. ↑  Ammianus Marcellinus XIV 1,2
2. ↑  Ammianus Marcellinus XIV 7
3. ↑  Ammianus Marcellinus XIV 11,6
Wikidata Gulielmus Busch
Res apud Vicidata repertae:Gulielmus Busch: imagoGulielmus Busch: imagoGulielmus Busch: subscriptioGulielmus Busch: subscriptio
*Nativitas*: 15 Aprilis 1832; Wiedensahl  
*Obitus*: 9 Ianuarii 1908; Mechtshausen  
*Patria*: Regnum Hannoveranum, Regnum Borussiae  
*Nomen nativum*: Heinrich Christian Wilhelm Busch
**Officium**

*Munus*: poëta, pictor, essayist, scriptor, autobiographus, Pictor librorum, scriptor librorum puerilium, delineator, caricaturist, Artifex  

**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Memoria**

*Sepultura*: Saxonia Inferior  

Franciscus von Lenbach pinxit.
**Gulielmus Busch** (Germanice *Wilhelm Busch "Fruticius"*, natus die 15 Aprilis 1832 in oppido Wiedensahl, mortuus 9 Ianuarii 1908 in vico *Mechtshausen* apud Sesam) auctor librorum pictorum fuit. Celeber est libro Maxus atque Mauritius inscripto.

Vita
----

Annis 1841 - 1846 puer et iuvenis in vico Ebergötzen apud Gottingam vivebat. Filius pistorius amicus eius fuit atque Busch sui et eius in carmine de Maxo et Mauritio (conversionem in linguam Esperanticam curavit Rudolphus Fischer) commemoravit.

Ingeniarium eum fieri volebatur, ut quattuor annos scholam polytechnicam Hannoverae frequentaret. Postea in academiis Dusseldorpii, Antverpiae et Monaci fuit. Anno 1859 delineavit seriem suam primam pro periodico praetitulato »Fliegende Blätter« quam propriis versibus ornavit. Sequebantur inter alia: »Das Rabennest«, »Die beiden Enten«, »Das naturgeschichtliche Alphabet«, »Die bösen Buben von Korinth« Culmen denique fuerunt annis 18600 »Max und Moritz« et »Hans Huckebein, der Unglücksrabe«. Multis hominibus notus factus est libellis suis anticatholicis »Der heilige Antonius von Padua« (1870), »Die fromme Helene« (1871) et »Pater Filucius« (1873), qui multis exemplaribus vulgabantur. Facetiae scintillantes et saturae mordacissimae uniuntur cum consuetudine characteres momentaque optime adumbrandi. Quae commodia videntur etiam in posterioribus operibus urbanis (»Der Geburtstag«, »Der Haarbeutel«, »Dideldum«, »Herr und Frau Knopp«, »Bilder zu Jobsiade« et alia).
Minus notum est eum exarasse poemata imaginibus egentia quoque, quae edita sunt sub titulo »Kritik des Herzens«. Longum tempus vixit in urbe natali, inde ab anno 1898 autem in Mechtshausen.

Fons
----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 649 quae legi possunt in interreti hic.

Maximilianus et Moritz

Nexus interni
-------------

* Libri Latine redditi
* Maxus atque Mauritius
Saltus in Alpibus Tunkinensibus.

*Vide etiam paginam discretivam:* Alpes (discretiva)

**Alpes Tunkinenses** est iugum montium Saianum in systemate Saianorum Orientalium in Buriatia. Longitudo iugi circa 160 chm est, mons altissimus est Cacumen Strelnikovii (*Pik Strel'nikova*) altitudinis 3284 m. 

Quae alpes a ripa laeva Ircuti in occidente fluminis arcum formantes tenduntur praeter Munku-Sardyk iugum ad nodum iugorum *Duguisin*. Decliviis australibus Alpium Tunkinensium depressio clausa Tunkinensis adiacet. Bracchia septentrionalia, quae nomina propria habent (Alpes Schumakenses, Alpes Bilutenses) ad Kitoi flumen protentae sunt. 

E schistis granitisque constant. Taiga laricum et pinuum, interdum et betularum, montes operit; supra 2000 m incipit tundra montana.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Тункинские Гольцы*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°0′0″N 102°30′0″E |
Curia
**Buttstädt** oppidum quoddam pulcrum est in Circulo Sömmerda in Thuringia in Germania situm. Insuper vicos varios finitimos nomine suo repraesentat. Pridie Kalendas Ianuarias 2020 habitaverunt in ipso oppido homines 439. Jens Krumsdorf homo politicus liberalis factionis sectator burgimagister est; area in altitudine 201 metrorum iacet. Ibi olim laboravit praedicator atque rerum naturalium doctus Ioannes Samuel Schröter.

Historia
--------

Sepulcretum generis Italici *campo santo*
Mentio oppidi quod in margine pelvis Thuringiensis invenitur iam saeculo IX in sic dicto Breviario Lulli: nimirum quoniam via commercialis cui nomen Via Regia cum ramo inter Lipsiam et Erfordiam haud longe distabat. Saeculis multis ita nexus nec culturales nec negotiosi umquam deerant. Saeculo XIII regio in manus lantgraviorum Thuringiensium commendata erat antequam Wettinenses Saxonici saeculo insecuto novos tribus conderent. Ambo urbem Buttstädt genuerunt, cuius incolae anno 1392 privilegia urbana eadem ac Weißensee receperunt. Ex anno 1408 in situ tribunalicia potestas et inferior et superior agi potuit. Anno 1485 Ernestidae casae Wettinensis potestatem nacti sunt et annis inter 1603 et 1920 homines a territorio Saxonico-Vimariensi administrabatur. Postea oppidum Thuringiae datum est.

Negotiatores pecorum Buttstädt iam saeculo XV quaestum suum exercuerant quae undique (vel ex Polonia) importabantur. Quos multi alii lucri cupidi secuti sunt. Saeculo XVII nundinae equorum vendendorum venerunt quo facto gravitudo oppidi valde aucta est. Quae traditio ne hodie quidem interruptionem passus est. Sanctus Michael patronus in silano anni 1597 positus de his felicibus foris testimonium perhibet.

Res aspectabiliores
-------------------

Moenium pars et nostris diebus spectatur. Aedificiorum bellorum multitudo statum prosperum burgensem saeculo XVI florentem narrat: inde habemus amplam Ecclesiam Sancti Michaelis, buleuterium et scholam Latinam. Fanum municipale anno 1728 secundum genus Barocum mutatum est picturas artificis Florentini Minetti sartas atque tectas servans. Curiae anno 1684 reconstructae fastigium affabre ornatum est. Praeter aedes mediaevales plures sepulcretum Italicum maximi momenti in meridie oppidi visitandum patet quales res trans Alpes vix reppereris nisi fortasse Iuvavi, Salinis Saxonicis et Islebiae. Cippos saeculorum multorum ibi positos et venuste confectos admiraberis. Quod coemeterium in expositione horticulturali Germanica anno 2021 Erfordiae celebrata locus exterior visitandus declaratum est.

Excursiones
-----------

Buttstädt multa bella finitimis in circumiectis habet: e.g. Eckartsberga in vico in Saxonia et Anhaltio sito Burgum Eckartsburg videbis. Ibi de proelio maximo anno 1806 contra Napoleonem tyrannum Francicum Ienae et Auerstedt commisso instructio in imaginibus et latrunculis plumbo albo factis fit. In eiusdem burgi turri museum historiae regionalis inest cum birota antiquissima. In proximo molendinum vento pulsum stat.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius
*Butea monosperma* Bengaluri florens

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Rosidae   
Ordo : Fabales   
Familia : Fabaceae   
Genus : *Butea*   
Species : ***B. monosperma***   
*Butea monosperma*   
(Lam.) Taub.  

***Butea monosperma*** (binomen a Paulo Taubert post Ioannem Baptistam Lamarck anno 1894 statutum) est species plantarum florentium familiae Fabacearum quae in Asia australi sponte gignitur ibique sicut arbor ornamentalis colitur. Folia ad cibum inferendum adhibentur.

Bibliographia
-------------

* "Butea monosperma" in *Flora of Pakistan*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Butea monosperma** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Butea monosperma"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • Flora of China • USDA Plants Database |
Audientia ante vicarium Christi papam Paulum VI anno 1964 Alphonso Becker sacerdoti atque esperantistae permissa **Alphonsus Beckers** (natus die 15 Decembris 1908 in Bringen/regionis Limburgensis Flandriae, mortuus die 18 Ianuarii 1994 in Heusden-Zolder eiusdem provinciae) presbyter catholicus Flandrus fuit. Annis inter 1950 et 1966 praeses fuit Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum (IKUE).

Vita
----

Annis XV natus iam membrum apud IKUE factum est. Anno 1935 mediator Flandrus officialis inter esperantistas catholicos creatus est, quo anno tam ordinationem sacerdotalem quam veniam docendi in instituto quodam paedagogico accepit. Magistris futuris ibidem varios cursus linguae Esperanticae habuit, antequam anno 1947 factus est vicarius in Overpelt. Anno autem 1956 eum vocaverunt parochum ad Kwaadmechelen, ubi vel novum fanum erigendum curaret.

Congressu sibi primo esperantistarum catholicorum Emonae participatus est, postea Antverpiae rursus interfuit. Bello altero panosmico finito praeses Petrus Heilker silicernium ab Alphonso Beckers petivit ut praesidialiter succederet. Circa Kalendas Maias 1946 Heilker cum Arie de Jong et de statu IKUE et de periodicio catholico *Espero Katolika* disputaverat. Tunc Beckers saltem propraeses electus est munere praesidis mortuae Mariae Larroche functurus. In congressu internationali anno 1947 in Drakenburgh celebrato istis rebus omnes annuerunt. Denique in congressu Romano anni 1947 Beckers praeses agens creatus est. In congressu sequenti Monacensi epitheton agentis remotum est. Ex anno 1965 insuper commissarius Universalis Societatis Esperantica (UEA) fuit.

Ingenium
--------

Indefessus entheus studiosus dux IKUE fuit, qui multos bonos homines ad res catholicas Esperanticas venire fecit. Statuta nova IKUE data sunt et mox IKUE associatio laborans cum UEA declarata est. Commentarios officiales *Espero Katolika* valde promovit, seriem de cultura Christiana edidit, congressus eucharisticos Esperantice ornavit, benedictionem pontificis maximi Ioannis XXIII in actiones Esperanticas catholicas nactus est. Episcopis Concilii Vaticani Secundi participibus lingua Latina litteras commendativas dedit praeconia faciens pro Esperanticis. Anno 1964 audientia ei concessa est a Paulo VI et anno 1966 permissus est usus linguae Esperanticae pro lectionibus et pro fidelium precibus in sancta missa. 

Anno 1966 non iam novam periodum subire potuit laboribus saecerdotalibus obrutus. Eodem anno unanimiter praeses honoris causa declaratus est secretario generali Flammer proponente. Et postea Unioni catholicorum esperantistarum saepe consulebat et catholica praesentavit diversis in congressibus; ei ultimus Unversalis congressus Vindobonensis anni 1992 fuit. Tempore vitae novissimo in oculis laboravit, ut propria lectio periodici *Espero Katolika* vix realis sed spiritalis solum fieret.

Nexus externi
-------------

* Imago eius in catalogo Vindobonensi de linguis constructis inventa
* Biographia in paginis IKUE
Wernerus Eggerath
**Wernerus** (vulgo: *Werner*) **Eggerath** (natus 16 Martii 1900 Wuppertal, mortuus 16 Iunii 1977 Berolini) fuit vir publicus Germaniae et sodalis Factionis Communistae Germaniae et postea Socialisticae Unitae Factionis Germaniae.

Iuventus et Munus
-----------------

Eggerath ultimis mensibu Belli Orbis Terrarum I ad usque 1919 miles erat. Tum anno 1920 seditioni communistae in Regione Rurana interfuit. Quae cum victa sit, in Nederlandiam fugere coactus est. Post cursum honorum finitam ab anno 1961 scriptor laboravit.

Cursus honorum
--------------

Anno 1923 revertit atque tum magistratus factionis communistae fuit. Annis 1932–1934 Moscoviae studebat, deinde in Germaniam Nazistam rediit. Anno 1935 in carcerem missus seditionisque ad carcerem quindecim annorum damnatus est. Anno 1945 liberatus Thuringiam a Unione Sovietica occupatam venit, praeses pagi *Mansfelder Seekreis* factus est. Post fugam Rudolphi Paul praesidis ministrorum Thuringiae 9 Octobris 1947 eius successor factus est. Hunc honorem ad usque mensem Iulium 1952 tenuit, cum omnes terrae Rei publicae Democraticae Germanicae dissolverentur. Annis insequentibus secretarius civitatis in officio praesidis ministrorum Rei publicae Democraticae Germanicae fuit, deinde annis 1954–1957 legatus in Romania. Annis 1957 - 1960 secretarius statalis rerum ecclesiasticarum erat. 

Praesides Ministrorum Thuringiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Annis 1920 - 1952
Arnoldus Paulssen |
Augustus Frölich |
Ricardus Leutheußer |
Arnoldus Paulssen |
Ervinus Baum |
Fridericus Sauckel |
Gulielmus Marschler |
Hermannus Brill |
Rudolphus Paul |
Wernerus Eggerath | 
Ab anno 1990
Iosephus Duchač |Bernhardus Vogel |Theodericus Althaus |Christina Lieberknecht |Bodo Ramelow |Thomas Kemmerich |Bodo Ramelow |
|  |
Wikidata Cabliacum
Res apud Vicidata repertae:Cabliacum: insigneCabliacum: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 47°48′54″N 3°47′49″E  
*Numerus incolarum*: 2 171  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Chablis
**Gestio**

*Procuratio superior*: Icauna, Q16305467, arrondissement of Auxerre  

**Geographia**

*Superficies*: 38.83 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Beine, La Chapelle-Vaupelteigne, Chichée, Collan, Courgis, Fleys, Fontenay-près-Chablis, Maligny, Préhy  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Oberwesel  

**Tabula aut despectus**

Cabliacum: situsCabliacum: situs
**Cabliacum** sive **Cabelia** (Francogallice: *Chablis*) est oppidum Francicum 2 383 habitantium (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia. Peregrinatoribus ad occidentem iter facientibus Cabliacum distat 18 km ab urbe Autessioduro per viam cuius numerus est RD965; per eandem viam in partibus orientis distat 120 km ab urbe Calmontio.

In pago circumiacente producitur vinum Cabliacense, ab hodiernis *Chablis* appellatum; pro hoc nectare oppidum iam saeculo XVII praeclarum fuit.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  Pertsch, Erich: *Langenscheidts Großes Schulwörterbuch Lateinisch-Deutsch*, Berolini et Monaci 1983, ISBN 3-468-07202-3, p. 1326
3. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Icaunae

Nexus externi
-------------

*Porte-Noël* ad introitum veteris urbis Cabliacensis
Ecclesia Sancti Petri Cabliacensis

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 47°48′54″N 3°47′49″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • "89068" apud *INSEE* • Store norske Lexikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cabliacum** spectant (Chablis, Chablis (Yonne)). |

* Cabliacum apud situm Instituti Geographici Nationalis
* Forma urbis Cabliaci apud Mapquest
**Wernerus** (Theod. *Werner*) **Küchenthal** (natus 13 Ianuarii 1882 vico *Münchehof* (Harthici montes), mortuus 20 Iunii 1976 vico *Hedeper* apud Guelpherbytum) vir publicus Germaniae et sodalis DNVP fuit.

Iuventus et munus
-----------------

Küchenthal, postquam maturitatem adeptus est, Lipsiae iurisprudentiae studebat atque anno 1903 primam probationem accepit et 1907 doctor promotus est. Post secundam probationem acceptam delator publics atque iudex laboravit. Annis 1914 - 1918 miles conscriptus Bello Orbis Terrarum I interfuit. Deinde in procuratione vectigalium Brunsvici laboravit. Tempore dictaturae Nazistae praeses argentariae Rei Publicae Brunsvici fuit.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 1919 sodalis DNVP fuit. 21 Ianuarii 1926 - 13 Decembris 1927 administer Rei Publicae Brunsvici aerarii publici fuit et 27 Iulii 1931 et suffragiis legatorum NSDAP praeses ministrorum huius terrae electus est. Hoc officium tenuit ad 8 Maii 1933, cum Theodericus Klagges (NSDAP) eius successor nominatus est. Ipse anno 1933 DNVP reliquit et sodalis NSDAP factus est.

Nexus externi
-------------

* Cursus honorum breve et imago (lingua Theodisca)

Praesides Ministrorum Rei Publicae Brunsvici

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Brunsvici Rei PublicaeInsigne Brunsvici Rei Publicae |
| Augustus Merges |
Iosephus Oerter |
Henricus Jasper |
Iosephus Oerter |
Augustus Junke |
Otto Antrick |
Henricus Jasper |
Gerhardus Marquordt |
Henricus Jasper |
Wernerus Küchenthal |
Theodericus Klagges |
Hubertus Schlebusch |
Alfredus Kubel |
|  |
Insigne Tabularum Artis Americanae Instituti Smithsoniani.
**Tabulae Artis Americanae** sunt maxima congeries fontium principalium qui historiam artium oculorum in Civitatibus Foederatis referunt. Plus quam 20 milliones rerum materiae primae in institutis investigationis Vasingtoniae et Novi Eboraci conservantur.

Tabulae, ut locus investigationis intra Institutum Smithsonianum, materias cum variis artibus oculorum et artificibus roniunctas conservat. Omnes rei publicae regiones et multae aetates et motus artis repraesentur. Inter artifices magni momenti in congerie inventos sunt Jackson Pollock, Lee Krasner, Marcellus Breuer, Rockwell Kent, Ioannes Singer Sargent, Winslow Homer, Ioannes Trumbull, et Alexander Calder. Praeter bona artificum, tabulae documentarium collingit materiam ex pinacothecis, negotiatoribus, et collectoribus artis. Conservat etiam plus quam duo milia colloquorum historiae oralis, et *Archives of American Art Journal,* periodicum bis anno edit, quod congeries intra tabulas ostendit.

Tabulae Artis Americanae Detroiti anno 1954 conditae sunt ab E. P. Richardson, rectore Instituti Artis Detroitiani, et Laurentio A. Fleischman collectore artis. Anno 1970, tabulae pars Instituti Smithsoniani factae sunt, promptuarium et thesaurum a Detroito ad Vetus Aedificium Officinorum Diplomatum Vasingtoniae situm moventes.

Notae
-----

1. ↑  Archives of American Art, *About Us* (2013).
2. ↑  *Archives of American Art: Smithsonian Institution* (Vasingtoniae: Smithsonian Institution, Maio 1970).

Bibliographia
-------------

* *Reliable sources from the Archives of American art: a selection of letters, sketches and photographs.* 1988. Vasingtoniae: Smithsonian Institution Press.
* Kirwin, Liza. 1992. *The Papers of African American Artists.* Vasingtoniae: Archives of American Art, Smithsonian Institution.
* Kirwin, Liza. 2008. *Speaking of Art: Selections from the Archives of American Art Oral History Collection, 1958–2008.* Winterhouse Editions. ISBN 978-1-884381-24-9.
* McCoy, Garnett. 1972. *A directory of resources.* Bowker. ISBN 0-8352-0598-3.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tabulas Artis Americanae** spectant. |
Wikidata Tabia
Res apud Vicidata repertae:Tabia: insigneTabia: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°50′38″N 7°51′3″E  
*Numerus incolarum*: 14 003  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 31.36 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Badalacum, Castellare ad Sanctum Rhemigium, Cereanum, Ripa Marittima, Villa Matuciana, Petra Bruna, Dulcetum  

**Tabula aut despectus**

Tabia: situsTabia: situs
Tabia
**Tabia** (-ae, *f.*) (Italiane: *Taggia*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm. Incolae *Tabienses* appellantur.

Fractiones
----------

* Arma di Taggia.

Nexus interni
-------------

* Liguria
* Provincia Imperiensis
* Imperia (urbs)

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Tabiam** spectant. |

Notae
-----

1. 1 2  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)
**Gaius Asinius Gallus** (natus anno 41 a.C.n. mortuus anno 33) fuit senator Romanus.

De familiaribus necessitudinibus
--------------------------------

Pater eius Gaius Asinius Pollio, consul anni 40 a.C.n. et scriptor rerum gestarum erat. Filii ei nonnulli erant:

* Gaius Asinius Pollio, consul ordinarius anni 23
* Marcus Asinius Agrippa erat, qui anno 25 summum magistratum gessit.
* Gnaeus Asinius Saloninus *homo insignis* et a Tiberio *progener destinatus* (mortuus anno 22)
* Servius Asinius Celer, consul suffectus anni 38
* Lucius Asinius Gallus, qui anno 46 contra Claudium coniurationem fecit. Non absurdum videtur eum Lucium Afinium Gallum consulem ordinarium anni 62 fuisse.

De cursu honorum
----------------

Ipse fuit IIIvir monetalis anno 23/22, XVvir sacris faciundis ludis saecularibus anni 17 interfuit. Anno 8 a.C.n. consul ordinarius factus est. Anno 6/5 proconsul provinciam Asiam administravit. Cum Tiberius divortium facere cum Vipsania Agrippina ab Augusto coactus esset, Iuliam uxorem ducere ut posset, Asinius ei nupsit et filium Tiberi Drusum educavit. Idcirco Tiberius Asinio iamdudum iratus erat cum rerum potitus est. Mortuo Augusto Asinius Gallus Lucium Aelium Seianum in primis colere solebat quia tum praefectus praetorio erat et in animo Tiberii plurimum pollebat. Cuius amicitia ab ira imperatoria tutum fore frustra speravit : mox enim Tiberii insidiis succubuit, apud senatores accusatus et custodiae traditus. Anno 33 tandem mortuus est. Fuit orator magnus, qui persaepe in senatu sententias memoria dignas tulit.

Notae
-----

1. ↑  loco citato
2. ↑  Tacitus, Annales III 75
3. ↑  Tacitus, *Ann*. I.12-13. Dio Cassius 57.2.
4. ↑  Dio Cassius 58.3 = Xiphilinus 144 et Excerpta Valesiana 191.
5. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 2, c. 82-83.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Nero Claudius Drusus et Titus Quinctius Crispinus Sulpicianus**  |  **Consul** 8 a.C.n.cumGaio Marcio Censorino | Successores: **Tiberius Claudius Nero II et Gnaeus Calpurnius Piso**  |
Forum Taksim cum aedificio veto distributionis aquae, *taksim*o.
**Forum *Taksim*** est forum magnum in Pera (Turcice *Beyoğlu*), Europaea Constantinopolis parte, situm. Adhuc, iuxta forum, aedificium parietum vetum octonariorum divisionis aquae, ab silva Belogradiensi orientibus, conservatum est. In medio fori *monumentum reipublicae* situm est.

Nomen (Arabice تقسيم, scilicet "divisio, distributio") Latine "forum castelli aquarum" reddi potest.

Ab hoc *İstiklal Caddesi* (via libertatis) olim *Grande rue de Pera* (Perae Platea), ad occidentem via peditibus tantum patens una cum linea T2 tramviario nostalgico ad forum *Tünel* proficiscens et pedites et visitatores invitat.

Praeterea forum Taksim est compitum maius commeatus *İstanbuli* vehiculorum et ferriviae metropolitanae Constantinopolitanae.

Res notissimae
--------------

### Monumentum reipublicae

Monumentum reipublicae in fori medio.
In medio foro monumentum conditionis Rei publicae Turcicae anno 1923 memorat. Altitudo monumenti est 11 m (36 ped.). In grege fundatores *Türkiye Cumhuriyeti* Mustapha Kemal Atatürk enim, İsmet İnönü, Fevzi Çakmak, atque in postero ordine etiam Russici Michael Frunze et Clemens Vorošilov et Semyon Aralov visibiles sunt.

### Taksim

Iuxta forum, ad eius orientem, vetum aedificium minorius parietum octonariorum divisionis aquae reperiri potest. Ubi olim ab silva Belogradiensi orientibus, aqua in urbem Constantinopolis aditum erat.

Commeatus
---------

Scaena monumenti reipublicae inter alios Mustapha Kemal Atatürk visibilis
### İstiklal Caddesi

 Pagina principalis est: İstiklal Caddesi 
Olim *Grande rue de Pera* (Perae Platea), hodie via libertatis (*İstiklal Caddesi*) via peditibus tantum patens una cum linea T2 tramviario nostalgico versus occidentem ad forum *Tünel* profiscitur.

### Ferrivia subterranea

* Lineae M2 statio

Bibliographia
-------------

* Richard Seymour, "Istanbul park protests sow the seeds of a Turkish spring" in *The Guardian* (31 Maii 2013)

Pinacoteca
----------

* Linea M2Linea M2
*Haec pagina de populo antiquo explicat. Si Assyrios praesentis aetatis quaeris, vide Assyrii (antiquitas).*
Tur-Abdin sedes Assyriorum tralaticia habetur.
Familia Assyrica in Mavana modo tralaticio butyrum conficit.
Monasterium Matris Dei in Hah, antiquitate posteriore aedificatum, in regione historica nomine Tur-Abdin situm est.
**Assyrii** sunt minor pars hominum in Asia occidentali, qui lingua Syriaca. usi maxima ex parte sunt Christiani Orientales traditionibus Patriarchatus Antiocheni et Catholicatus Seleuciae-Ctesiphontis innixi.

Diffusio Assyriorum
-------------------

Sedes Assyriorum avitae in Mesopotamia septentrionali sitae erant, ubi his diebus est Iraca septentrionalis, Syria boreo-orientalis, Turcia austro-orientalis et Irania boreo-occidentalis. Postquam multi emigraverunt vel fugati sunt, magna gentis Assyriorum pars in terris occidentalibus vivit. Congruens ad ipsorum appellationem „Syri" (Suryoye, Suroye vel Suraye) ab Arabibus Suriani vel Aschuri'in, a Persis Asuri et a Turcis Süryaniler vocantur. Appellatio „Syrus" non hodiernam rem publicam Syriam, sed traditionem Christianam Syriacam refert.

Notae
-----

1. ↑  Šlomo Surayt: Ein Einführungskurs ins Surayt-Aramäische (Turoyo). Shabo Talay, 2017, visum die 06. Iunii 2021
2. ↑   Shlemon Yonan, Annelore Hermes, Gernot Wiessner: Assyrer – Christliche Minderheit im Nahen Osten. Gesellschaft für bedrohte Völker, 22. 04. 2005

Bibliographia
-------------

* Kenan Araz: Verfolgung, Flucht, Asyl. Flüchtlingsgespräche, Flüchtlingsinterviews mit Assyrern. Ars Una, Neuried 2001. ISBN 3-89391-110-3.
* Burchard Brentjes: The Armenians, Assyrians and Kurds: Three Nations, one fate?. Richi Press, Campbell 1997, ISBN 0-9659623-1-8.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Assyrios praesentis aetatis** spectant (Assyria, Assyrian people). |

* Mesopotamien Verein e. V. Augsburg (Societas Mesopotamica Augustae Vindelicorum)
* Assyrische Konföderation von Europa (Confoederatio Assyrica Europae)
* Zentralverband der Assyrischen Vereinigungen in Deutschland und Europäische Sektionen e.V. (Societates Assyricae in Germania et in Europa)
* 2015: Aziz Said: Seyfo 1915: The Assyrian Genocide (Genocidium Assyriorum - Pellicula documentaria)
Wikidata Moringen
Res apud Vicidata repertae:Moringen: insigneMoringen: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 51°42′0″N 9°52′0″E  
*Numerus incolarum*: 6 956  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Circulus Northeim  

**Geographia**

*Superficies*: 82.39 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Moringen: situsMoringen: situs
Antiqua domus Orphanorum
**Moringen** oppidum Saxoniae Inferioris et pars circuli Northeim est. Ad Moringen etiam vici Behrensen, Blankenhagen, Fredelsloh, Großenrode, Lutterbeck, Nienhagen, Oldenrode atque Thüdinghausen pertinent.

Historia
--------

Aspectus Moringen anno 1654 depictum
Moringen nomine *Morunga* anno 983 primo in actis descripta est. Anno 1350 iam oppidum fuit. Anno 1774 incendium paene omne oppidum delebat. Annis 1933 - 1945 in Moringen castra carceralia fuit, quibus praesertim in iuvenes et Testes Iehovah crudeliter agebatur. Die 1 Martii 1974 Moringen vicis supra dictis aucta est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Moringen** spectant. |

* Pagina privata de historia Moringen (lingua Theodisca)[*nexus deficit*]

Notae
-----

1. ↑  Museum et monumentum castrorum carceralium Moringen
*Oenanthe fistulosa*
*Ranunculus sardous*
**Herba Sardonia** fuit herba in Sardinia crescens quae "risum sardonicum" efficiebat. Fortasse est eadem ac *Oenanthe fistulosa*, aut *Ranunculus sardous*.

Apud antiquos
-------------

Publius Vergilius Maro in *Eclogis*:

> Immo ego Sardoniis videar tibi amarior herbis,   
> 
> horridior rusco, proiecta vilior alga,   
> 
> si mihi non haec lux toto iam longior anno est.   
> 
> ite domum pasti, si quis pudor, ite iuvenci.
> 
> 

Pausanias, *Descriptio Graeciae*:

> 
> ἡ πόα δὲ ἡ ὀλέθριος σελίνῳ μέν ἐστιν ἐμφερής, τοῖς φαγοῦσι δὲ γελῶσιν ἐπιγίνεσθαι τὴν τελευτὴν λέγουσιν. ἐπὶ τούτῳ δὲ Ὅμηρός τε καὶ οἱ ἔπειτα ἄνθρωποι τὸν ἐπὶ οὐδενὶ ὑγιεῖ Σαρδάνιον γέλωτα ὀνομάζουσι. φύεται δὲ μάλιστα ἡ πόα περὶ τὰς πηγάς, οὐ μέντοι μεταδίδωσί γε καὶ τῷ ὕδατι τοῦ ἰοῦ.
> 
> 
> Una est herba perniciosa, apio persimilis: qui eam comederint, ridentes emoriuntur. Ex eo Homerus *primum* alii deinde post eum, Sardonium eum dixerunt risum, qui in re minime commoda et mente parum sana ederetur. Gignitur circa fontes maxime, nec tamen cum ipsis aquis veneni naturam communicat.
> 
> 
> 

Quintus Serenus in *Liber medicinali*:

> splen tumidus nocet et risum tamen addit ineptum,   
> 
> ut mihi Sardonicis uideatur proximus herbis,   
> 
> irrita quae miseris permiscent gaudia fatis.
> 
> 

Marcus Aurelius Olympius Nemesianus in *Bucolicis*:

> qui tulerit Meroes fastidia lenta superbae,  
> 
> Sithonias feret ille nives Libyaeque calorem,  
> 
> Nerinas potabit aquas taxique nocentis  
> 
> non metuet sucos, Sardorum gramina vincet  
> 
> et iuga Marmaricos coget sua ferre leones.
> 
>

Notae
-----

1. ↑  Appendino, Giovanni et al. "Polyacetylenes from Sardinian Oenanthe Fistulosa: A Molecular Clue to *risus Sardonicus*", *Journal of Natural Products* 72.5 (2009): 962–965. doi:10.1021/np8007717
2. ↑  John Bostock, H.T. Riley, eds. *Pliny the Elder, The Natural History* 25.109, n. 4.
3. ↑  Vergilius, *Eclogae* 7.41–44.
4. ↑  Pausanias, *Descriptio Graeciae* 10.17.13.
5. ↑  Pausaniae *Graeciae descriptio*, edidit, Graeca emendavit, Latinam Amasaei interpretationem castigatam adiunxit et adnotationes atque indices adiecti Carolus Godofredus Siebelis, volumen quartum (Lipsiae: 1827), p. 241.
6. ↑  Serenus, *Liber medicinalis* 22.426–28.
7. ↑  Nemesianus, *Bucolica* 4:50–54.

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Fordicidia** erant festum Romanum, Telluri dedicatum, quod duobus diebus Idus Apriles sequentibus (16 et 17 Aprilis) celebrabatur. 

Varro explicat:

> Fordicidia a fordis bubus; bos forda quae fert in ventre; quod eo die publice immolantur boves praegnantes in curiis compluris, a fordis caedendis Fordicidia dicta.
> 
> 

Romae virginibus Vestalibus praesentibus triginta (pro curiarum numero) vaccae praegnantes Telluri deae immolabantur; fetus exempti a Vestalibus incendebantur et cinis eorum usque ad Parilia servabatur.

Ovidius in *Fastis* originem Fordicidium narrat. Numa Pompilius Fauni aenigma soluit et sacra inistituit.

Notae
-----

1. ↑  *De lingua Latina*, VI 15.
2. ↑  IV 621-672.

Nexus externi
-------------

* De Fordicidibus in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**

  

Feriae Romanae et ludi publici

Adonia • Agonalia • Ambarvalia • Amburbium • Argei • Armilustrium • Ludi Apollinares • Augustalia • Bacchanalia • Sacra Bonae Deae • Brumalia • Ludi Capitolini • Caprotinia • Caristia • Carmentalia • Cerealia • Compitalia • Consualia • Divalia • Eponalia • Equirria • Equus October • Faunalia • Februa • Feralia • Floralia • Fontinalia • Fordicidia • Furrinalia • Hilaria • Ieiunium Cereris • Iovis epulum • Larentalia • Feriae Latinae • Lemuralia • Liberalia • Lucaria • Lupercalia • Matronalia • Meditrinalia • Megalesia • Mercuralia • Navigium Isidis • Nemoralia • Neptunalia • Opalia • Opiconsivia • Parentalia • Parilia • Portumnalia • Poplifugia • Ludi Plebeii • Quinquatria • Quinquatrus minusculae • Quirinalia • Regifugium • Robigalia • Ludi Romani • Saturnalia • Sol invictus • Rosalia • Ludi Saeculares • Sementivae • Septimontium • Ludi Taurii • Terminalia • Tubilustrium • Veneralia • Sacra Veneris Genetricis • Vertumnalia • Vestalia • Vinalia • Vitulatio • Volturnalia • Vulcanalia
---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Asteridae   
Ordo : Gentianales   
Familia : Apocynaceae   
Genus : *Apocynum*   
Species : ***A. androsaemifolium***   
*Apocynum androsaemifolium*   
L.  
Synonyma
*Apocynum ambigens*  

*Apocynum pumilum*  

*Apocynum scopulorum*

***Apocynum androsaemifolium*** est species planta florentium in familia Apocynacearum.

Planta est herba perennis ad 2 metra alta, ramificans, et sicut aliae generis species, incisa siccum lacteum "india rubber"? aridum similem efferens. Folia sunt atroviridia supra, pallida pubescentiaque infra, ovata, integra, ad 3 uncias longa. Flores sunt albi, rubro suffusi, quinque squamis in fauce corollae praediti, quae liquidum pellucidum secernunt, muscis iucundum. Hae squamae sunt sensilissimae, et tactae introrsum flectunt, insecta includentes.

Tenax fibrosusque omnium *Apocynorum* specierum cortex interior Indis Californiensibus fuit materies ad vestes, restes, retia piscatoria, chartasque pretiosas faciendas.

Bibliographia
-------------

* Blanchan, Neltje. 2002. *Wild Flowers: An Aid to Knowledge of Our Wild Flowers and Their Insect Visitors.* Project Gutenberg Literary Archive Foundation.
* Blanchan, Neltje. 2005. *Wild Flowers Worth Knowing.* Project Gutenberg Literary Archive Foundation.

Nexus externi
-------------

* Bitter Root.
| Apolipoproteinum E |
| --- |
| Alia nomina | ApoE, APOE, APO-E, LDLCQ5, LPG, ApoE4 |
| **Locus geni (homo)** |
| Chromosomate 19 locatum |
| **Chromosoma** | 19 (humanum) |
| Locus | 19q13.32 (homo) |
| Apolipoproteinum E |
| Fontes externae | OMIM: 107741 |

**Apolipoproteinum E** (**ApoE** abbreviatum) est proteinorum classis metabolismi lipidorum. Lipoproteinum ApoE e lipidis aminoacidis formatum est.

Nomen geni eius, quod in hominibus in chromosomate 19 invenitur, **APOE** est. Polymorphismi ApoE noti sunt: adhuc variantia genorum allela tria (et tres isoformae), *APOE-ε2* (ApoE2), *-ε3* (ApoE3), *-ε4* (ApoE4), et alia investigata sunt. Omnibus 299 aminoacidorum sunt.

ApoE transportator imprimis triglyceridorum et minus cholesteroli momentum maximum habet, velut in diversis morbis ut morbo Alzheimeriano, dysbetalipoproteinaemia familiari (typus III hyperlipoproteinaemiarum), lipoproteinis glomerulopathia (LPG).

Genetica
--------

Genum nomine APOE in hominibus in chromosomate 19 (19q13.32) situm est. Tria allela geni, epsilon 2 (ε2), epsilon 3 (ε3), epsilon 4 (ε4), tria isoforma apolipoproteini E, ApoE2 enim et ApoE3 et ApoE4, formant. Allelum ε3 frequentissimum (78%) videtur, dehinc putatur forma initialis.

|  |
| --- |
| Frequentia allelorum |
| ε2 | ε3 | ε4 |
| 8% | 78% | 14% |

Structura
---------

ApoE est lipoproteinum, quod est ApoE ex lipidis et proteino constitutum est. Proteino 299 aminoacidorum sunt, cuius funiculus multiplices α-helices amphipathicae (cum residuis aminoacidorum et polaribus et non polaribus) format (vid. imaginem).

Physiologia
-----------

Structura chylomicroni cum apoproteinis ut ApoE. T = triglycerida, C = cholesterolum.
Apolipoproteina E apoproteina *chylomicronorum* cum receptoriis superficei hepatocytorum se coniungunt.

### Chylomicrona et ApoE

 Pagina principalis est: chylomicronum 
Chylomicrona sunt particulae sanguinieae cum triglyceridis et cholesterolo ex intestino orientia. In sanguine chylomicrona lipoproteina altae densitatis (*HDL*, particulae parvissimae lipoproteinorum) accipiunt. Demum superficie hepatocytorum apolipoproteina transgressionem lipidorum ex chylomicrono intra hepatocytos funguntur.

Notae
-----

1. ↑  Rall S. C. Jr. Weisgraber K. H. Mahley R. W. (1982). "Human apolipoprotein E. The complete amino acid sequence". *The journal of biological chemistry* **257** (8): 4171-8
2. ↑  Smelt A. H. de Beer F. (2004). "Apolipoprotein E and familial dysbetalipoproteinemia: clinical, biochemical, and genetic aspects". *Seminars in vascular medicine* **4** (3): 249-57
3. ↑  Rall S. C. Jr. Weisgraber K. H. Innerarity T. L. Mahley R. W. (1982). "Structural basis for receptor binding heterogeneity of apolipoprotein E from type III hyperlipoproteinemic subjects". *PNAS* **79** (15): 4696-700
4. ↑  Phillips M. C. (2014). "Apolipoprotein E isoforms and lipoprotein metabolism". *IUBMB Life* **66** (9): 616-23

Nexus interni
-------------

* Dementia
* Iecur
* Macrophagocytus
* Morbus Alzheimerianus
* Vasa sanguinea
**Herbertus Normannus Howells** (natus in 1892 Lydney, in comitatu Glevensi, mortuus 1983 Londinii) fuit compositor Anglicus, organista et doctor musicae. Didicit artem organi psallendi ab Herberto Brewer, organista Cathedralis Glevensis, deinde apud Academiam Regiam Musicae studebat artem compositionis, doctus a Carolo Stanford. Subdirector Musicae institutus est Scholae Puellarum Sancti Pauli, Londinii (quod munus antea Gustavus Holst tenuerat), et a 1954 usque ad 1964 fuit Professor Musicae apud Universitatem Londiniensem. Composuit opera omnium generum, at praecipue musicam liturgicam, scilicet musicam aptam ad partes missae et cantica officiorum Matutinarum et Vesperarum. Ex his multa praesertim Anglicis Cathedralibus atque Ecclesiis Paroechialibus dicata sunt, exempli gratia "*The Gloucester Service*" (scilicet "Officium Glevi"). Musica eius colit id genus valde Anglicum, a melodiis vulgaribus motum, cuius Radulphus Vaughan Williams primus auctor habetur.[1]

Notae
-----

1. ↑  The Concise Oxford Dictionary of Music ed. Michael Kennedy

Nexus externus
--------------

* Opera scripta vel audibilia
Wikidata Morpitium
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Britanniarum Regnum  
*Locus*: 55°10′3″N 1°41′27″W  
*Zona horaria*: UTC  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Northumbria  

**Morpitium** est oppidum capitale comitatus Northumbrensis in Anglia septentrionali, super fluvium Wansbeck situm, quod ad orientem per oppidum meat. Iuxta censum anni 2001 Morpitium incolarum 14 096 habebat.

Historia
--------

Morpitium ortum est apud vadum in fluvio Wansbeck. Post Conquisitum Normannicum, oppido familia "de Merlay" potita est, quae castellum anno 1095 aedificavit. Abbatia Newminster a Radulpho de Merlay, Domino Morpitii, condita est anno 1138, prima domus filialis? Abbatiae Fontium. Oppido burgo facto, Ioannes rex chartam mercatoriam Rogerio de Merlay anno 1199 concessit. Adhuc iam mercatus hebdomadalis die Mercurii contingere solet. Oppidum graviter ustum est in primo baronum bello anno 1215. Saeculo tredecimo, pons lapideus super fluvium iactus vado substitutus est. Castellum Morpitii, cuius partes paucae hodie manent, in situ castri antiquioris in saeculo quarto decimo constructum est.

Aliquot menses Margarita Tudor, soror Henrici VIII, morbo afflicta, inter 1515 et 1516 Morpitii convaluit.

Morpitium ab antiquario regali Ioanne Leland descriptum est ut "longum, bene aedificatum et oppidum sane pulchrius quam Alnavicum."

Incolae notabiles
-----------------

* Guilielmus Turnerus, botanista, hic anno fere 1510 natus

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 55°10′3″N 1°41′27″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Vision of Britain* • Encyclopædia Britannica |
Tydeus Ismenen persequitur in amphora Corinthiaca.
**Tydeus** (Graece Τυδεύς) in mythologia Graeca est filius Calydonum regis Oenei et eius uxoris Periboeae, frater igitur Meleagri et Deianirae. Quia hominem occidit ad Argivos apud regem Adrastum fugere coactus est qui eum sanguinis lue abluit et cuius filiam Deipylam uxorem duxit. E qua Diomedem genuit qui bello Troiano gloriose interfuit et patris virtutem iactare solebat. Nam Tydeus et ipse fortis bellator erat et unus e septem ducibus qui cum Polynice et Adrasto Thebas oppugnaverunt. Quo in bello a Melanippo vulneratus fatum obiit.

De morte
--------

In Apollodori bibliotheca legimus Melanippum Astaci filium prope portam urbis Tydeum letaliter vulnerasse atque simul ipsum occisum esse; deam vero Athenam quae Tydeum non minus diligebat quam postea filium Diomeden in *Iliade* medicinam a Iove petisse atque heroem curasse voluisse. At Amphiaraum vatem et Tydei inimicum caput Melanippi abscidisse et Tydeo dedisse qui scisso capite cerebrum sorbere coepit. Ferocitatis et anthropophagiae Athenam taeduit quae medicinam heroi morienti non adhibuit.

Notae
-----

1. ↑  Secundum Hyginum non uxor sed captiva fuit. In Apollodori bibliotheca secunda Oenei uxor post Althaeam mortuam fuit.
2. ↑  *Ilias* XIV.110-132.
3. ↑  III.6.8. Quae fabula ex vetere carmine epico *Thebaide* inscripto excerpta videtur.

Fontes
------

* Aeschylus, *Septem contra Thebas* 377-394 et 571-5
* Apollodori bibliotheca I.8.4-6 et III.6.8
* Euripides, *Phoenissae* 131-140 et 417-429 et 1119-21 et *Supplices* 133-148 et 901-8
* Hyginus, *Fabulae* 69-70
* *Ilias* IV.370-400 et V.800-813 et VI.222-3 et XIV.110-132
* Pausanias, libro nono *Descriptionis Graeciae* 18.1
* Statius, libro octavo *Thebaidis* 718-766

Plura legere si cupis
---------------------

* Bernard Laurot, "La geste de Tydée dans l'Iliade", *Ktèma*, 1999ː 93-100.