recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Octadrachmon aureum e serie commemorativa:  
obverso Ptolemaeus II et Arsinoe II Philadelphi: ΑΔΕΛΦΩΝ "fratrum"  
reverso Ptolemaeus I Soter et Berenice I: ΘΕΩΝ "deorum"
**Nummi familiae Ptolemaeorum commemorativi** iussu Ptolemaei II incusi sunt, sorore et uxore altera Arsinoa II nuper mortua, id est anno fere 270 a.C.n. Nummo obverso protomis iugatis commemorantur Ptolemaeus ipse et Arsinoë, verbo ΑΔΕΛΦΩΝ "fratrum" superposito. Nummo reverso videntur pater et mater, scilicet Ptolemaeus I Soter et Berenice I, verbo ΘΕΩΝ "deorum" superposito; iam enim titulo "deorum salvatorum" adorabantur.

Series nummorum commemorativorum comprehendit:

* Octadrachmon aureum (etiam nota Α repertum; etiam rege Ptolemaeo III retractum): Sv. 603, 613, 934
* Tetradrachmon aureum (etiam notis Α, Κ, Π repertum): Sv. 604, 614, 618, 621
* Didrachmon aureum: Sv. 605
* Drachma aurea: Sv. 606
* Tetradrachmon argenteum: Sv. 607
* Didrachmon argenteum: Sv. 608
* Triobolon argenteum: Sv. 609

Bibliographia
-------------

* I. N. Sboronus, *Τα νομίσματα του κράτους των Πτολεμαίων*. Athenis: Sacellarius, 1904-1908 Versio Anglica interretialis (vide tabulas 14b, 28a)

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Minos. Michael Angelus pinxit. Aedicula Sixtina, Romae 1536-1541.
**Minos** (Graece Μίνως) in mythologia Graeca est filius Iovis Europaeque, quem raptum Iuppiter in taurum mutatum ad Cretam adduxit. Qui, cum speraret se regem factum iri, Neptunum oravit ut taurum sibi daret, quem deo sacrificaret. Taurus autem tam pulcher erat, ut Minos rex factus eum sacrificare nollet. Propterea Neptunus iratus Minoem punire constituit. Effecit igitur, ut Pasiphae, uxor regis, hunc taurum amaret. Quae non modo se Daedalo auxiliante cum tauro iunxit, sed etiam monstrum, quod et semivir erat et semitaurus, peperit. Sed Minos minotaurum sibi dedecoris habens Daedalum labyrinthum, in quo monstrum contineretur, aedificari iussit.

Minos et Theseus
----------------

Minos Athenienses victos coegit, ut quotannis septem adulescentes et septem virgines sibi mitterent, quos Minotauro sacrificaret. Olim autem Theseus se hostiam profitebatur. Quem, cum igitur in Cretam advenisset, Ariadne, Minois filia virgo pulcherrima, statim amabat. Quae promisit se, si se Athenas reductam in matrimonium ducere vellet, ei monstraturam esse, qua ratione minotaurum vincere posset. Deinde minotauro auxilio Ariadnes Daedalique interfecto Theseus cum ea navem solvit, quam tamen postea in Naxo reliquit.

Mors Minois
-----------

Minos, Daedalo maxime iratus, in labryntho illum inclusit, unde cum Icaro filio suo pennis, quas sollerter fabricaverat, volando effugit. Non autem constat, quomodo Minos mortuus sit. Sed tradunt eum, antequam Daedalum interficere possit, quem in aula Cocali regis invenerit, ipsum a filiabus regis in balneo aquae ferventis necatum esse. Deinde Minos post mortem iudex inferorum in Tartaro factus est, ubi suffragium ultimum fert. Quod a "Gorgia" Platonis et a "Divina Comoedia" Dantis citatur.

Fontes
------

* Thucydides libro primo *de Bello Peloponnesiaco* 4 et 8.2

Nexus interni
-------------

* 6239 Minos

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Minossem** spectant. |
Maija Vilkkumaa.
**Maija Johanna Vilkkumaa** (die 9 Novembris 1973 Helsingiae nata) est cantatrix, modulatrix, poëtria nec non citharoeda Finnica. Anno 1999 gregem suum collegit, qui nomine auctricis nuncupatus praecipue musicam rock canit. At genus musicae a Maija factae id est, quod difficulter artis finibus definiatur, nam interdum lyricis modis favet. Quisquis auctricem in scaenam concentus prodeuntem audiverit, vix facere potuit, quin aliquid dramatici de praesentia scaenica auctricis sua carmina proferentis sentiret. 

Apud Universitatem Helsingiensem linguae Finnicae nec non linguisticae generali studet.

Discographia
------------

* 1999: Pitkä ihana leikki ('Lusus longus amoenus')
* 2001: Meikit, ketjut ja vyöt ('Medicamina, catenae et cingula')
* 2003: Ei ('Non')
* 2005: Se ei olekaan niin ('At ita non se habet')
* 2006: Totuutta ja tehtävää ('Vera et agenda')
* 2007: Ilta Savoyssa ('Vesper in Savoia')
* 2010: Kunnes joet muuttaa suuntaa ('Donec flumina cursum mutent')
* 2015: Aja! ('Coegi!')
* 2017: Joku muu, mikä
* 2019: Maija! Hitit 1999–2019
* 2022: 1973

Nexus externi
-------------

* *Ei! – Non!* visificum ex concentu excerptum
* *Satumaa-tango - Tango Terrae fabulosae*
* *Maija Vilkkumaa* apud www.maijavilkkumaa.net (Pagina domestica Finnice habita)
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

| Twitter |
| --- |
|  |
| Tabula locorum ubi Titiationis usores sunt. |
| Informationes |
| **Natura** | Media socialia(microblog et commentarii) |
| **Praecipuus conditor** | Iacobus Dorsey |
| **Conditio** | 21 Martii 2006 |
| **Natio originis** |  Civitates Foederatae |
| **Director** | Elon Musk |
| **Situs interretialis** | twitter.com |

Iacobus Dorsey, conditor Titiationis, anno 2014.
**Twitter,** sive **Titiatio** et **Pipiatio,** est medium sociale interretiale tam constitutum ut homines brevibus litteris inter se colloqui possint et primum die 21 Martii 2006 editum. Inscriptiones usorum, quae titiationes appellari possunt, primum 140, nunc 280 minusve signa typographica solummodo tenere possunt. Latinitati interdum valde idoneum existimabatur.

Logotypus Twitter ante die 23 Iulii 2023 (sinister) et hodie (dexter)
Domus sedes Twitter Inc. societas quae Titiationem regit, Franciscopoli in California situs est, cum Google multisque societatibus Vallis Silicii aliis.

In plus quam quadraginta linguis, Titiatio a 313 millionibus personarum anno 2017 adhibebatur.

Die 28 Octobris 2022, Twitter ab Elone Musk acquisitum est. Et die 23 Iulii 2023, Elon Musk logotypum avianum Twitter abrovit et logotypum novum **X** promulgavt.

Notae
-----

1. ↑  David Meadows. "*Twitter* in Latin?". Rogue Classicism.
2. ↑  Vide *Ver pipio,* de scribendo in *Twitter* vel *pagina pipiatrix* de singulis paginis vel melius *Pagina alicuius breviloquentis*, ut Papae Francisci pagina nominatur; confer rationes hic adductas.
3. ↑   *Cur Latine per "brevilocutorium" optime est communicare*].

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Titiationem** spectant. |
*Haec pagina de Iesuita et poeta explicat. Si urbe Italica quaeris, vide Rapinus.*

Wikidata Renatus Rapinus
Res apud Vicidata repertae:Renatus Rapinus: imagoRenatus Rapinus: imago
*Nativitas*: 24 Aprilis 1620; Turones  
*Obitus*: 27 Octobris 1687; Lutetia  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: theologus, scriptor, criticus litterarum, poëta  

**Consociatio**

*Religio*: Catholicismus
**Renatus Rapinus** (Fr. René Rapin), natus die 3 Novembris anno 1621 Turonibus et mortuus die 27 Octobris anno 1687 Lutetiae, fuit Iesuita, theologus Francogallicus et poeta Latinus. In Societatem Iesu anno 1639 intravit et rhetoricam docuit. Contra Iansenistas et Franciscum Vavassorem opera theologica scripsit. Post *Eclogas sacras* suas editas *Theocritus secundus* interdum nominabatur. Carminum Rapini maxime laudatorum sunt *Hortorum libri ΙV*, Francogallice et Anglice bis redditi.

Opera
-----

* *Eclogae sacrae* (editio prima 1659)
* *Hortorum libri IV* (1659)
* *Christus patiens*
* *Observations sur les poèmes d’Horace et de Virgile* (1669)
* *Réflexions sur l’usage de l’éloquence de ce temps* (1672)
* *Réfléxions sur la Poétique d’Aristote et sur les ouvrages des poètes anciens et modernes* (1674)
* *De nova doctrina dissertatio seu Evangelium jansenistarum* (1656)
* *L’esprit du christianisme* (1672)
* *La foi des derniers siècles* (1679)
* *Histoire du jansénisme* (editio prima 1861)
* *Mémoires sur l’Eglise et la Société* (editio prima 1865)

De Rapino
---------

* Charles Dejob, *De Renato Rapino dissertatio* (1881)
* Ruth Monreal, *Flora Neolatina: Die "Hortorum libri IV" von René Rapin S. J. und die "Plantarum libri VI" von Abraham Cowley. Zwei lateinische Dichtungen des 17. Jahrhunderts*, Berolini: de Gruyter, 2010.
* Rapinus in *Bibliotheca Augustana*
Ambracia (Graecia

)  
AmbraciaAmbraciaAmbraciae situs
**Ambracia** (Graece Ἀμβρακία, Ἀμπρακία) fuit urbs Graeca antiqua, Corinthiorum colonia, 7 m.p. a Sinu Ambracio distans et ad ripas fluminis Arachthi iacens. Condita est inter annos fere 650 et 625 a.C.n. duce Gorgo Cypseli filio. Plerosque incolas amisit cum Augustus Nicopolim per synoecismum condidit. Ruinae Ambraciae iuxta urbem hodiernam Artam reperiuntur.

Bello Peloponnesiaco Ambraciotae Corinthiorum et Lacedaemoniorum socii fuerunt quibus navales copias praestiterunt. Hieme 426/5 a.C.n. insignem cladem ab Acarnanis et Atheniensibus in Amphilochia acceperunt adeo ut rerum gestarum scriptor Thucydides existimarit hanc cladem pro civitatis magnitudine e toto bello maximam fuisse, quae quidem tam brevi temporis spatio uni civitati accidisset. Corinthii trecentorum virorum praesidium statim miserunt qui urbem defenderent.

Notae
-----

1. ↑  Thucydides II.80.
2. ↑  *Historiae* III.105-114

Fontes
------

* Strabo, *Geographica* V.23.3 et VII.7.6
* Thucydides libro secundo *de Bello Peloponnesiaco* 68 et libro tertio 105-114

Bibliographia
-------------

* "Ambracia" in *Encyclopaedia Britannica*. 11a ed. (Sicagi, 1911) html djvu
* N. G. L. Hammond, "Ambracia" in Simon Hornblower, Anthony Spawforth, edd. *Oxford Classical Dictionary*. 3a ed. (Oxonii, 1996. ISBN 0-19-521693-8)



|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ambracia** spectant. |
**Gaius Suetonius Paulinus** (natus anno 11 aut antea; mortuus post annum 69) fuit senator ac vir militaris Romanus. Fuit praetor, tum legatus Claudii anno 42 primus Romanorum imperatorum trans Atlantem montem in partes Maurorum invasit et cum Gnaeo Hosidio Geta, legato Legionis IX Hispanae rebelliones incolarum Sabalo duce suppressit. Ante annum 45 consul suffectus creatus est, forsitan Claudium anno 43 in Britanniam invadendam secutus est. Anno 58 Quinto Veranio legatus Augusti pro praetore Britanniae successit. Monam insulam expugnavit atque ibi Druides exstirpavit. Sed tum rebellionem Boudiccae, qua coloniae Camulodunum, Verulamium, Londinium deletae sunt, supprimere coactus est. Anno 62, cum Suetonius cum procuratore provinciae Classiciano iurgaret, revocatus est. Anno 66 consul ordinarius factus est. Bello civili anno 69 Suetonius partibus Othonis favebat, sed veniam Vitellii imperatoris nactus est.

Notae
-----

1. ↑  Cassius Dio LX 9; 20
2. ↑  Tacitus, *Annales*, XIV 31-37.
3. ↑  Sunt, qui credant hunc consulem filium Suetonii fuisse. Confer: *Der Neue Pauly, Stuttgardiae* 1999, T. 11, c. 1084.
4. ↑  Tacitus, *Historiae*, II 60,1

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Aulus Licinius Nerva Silianus et Marcus Iulius Vestinus Atticus**  |  **Consul** 66cumGaio Luccio Telesino | Successores: **Lucius Iulius Rufus et Fonteius Capito**  |
museum Meyenburg, Nordhusii in Thuringia
**Pinacotheca Meyenburg** (Theodsce: *Kunsthaus Meyenburg*) Nordhusii in Germania (Alexander-Puschkin-Straße 31) invenitur. Nomen dedit Michael Meyenburg, demarchus et summus reformationis exsecutor domesticus.

Domus
-----

Villa, quam architecti anno 1907 genere florali construxerant, iam vicennio post in museum redacta est. Quoniam isto anno urbs iubilaeum de mille annis conditionis habuit atque celebravit. 

Anno 2002 autem omnia recrudescebant et ad usum musealem modernum aptata sunt. Insuper villa nostra operi fundato *Stiftung Ilsetraut-Glock-Grabe* et collectionibus artificiorum municipalibus portas patefecit. Coloribus recentioribus adhibitis omnes diaetae in statum pristinum redactae sunt. Unde simulacra, imagines, effigies, quae videntur, ambitu pulchiore gaudere possunt.

Collectiones
------------

Ilsetraut Glock, artium peritissima et celsa urbis filia, anno 1998 graphica prelo mandata, in quibus opera artificum saeculorum XIX et XX spectentur, curatoribus commendaverat. Inter artifices mentionis digni sunt Ernestus Barlach, Klinger, Sievogt, Alfredus Kubin, Lyonel Feininger, Penck, Immendorff, Andreas Warhol, Janssen. Ecce bona facultas qua multos totius Europae artifices uno loco congregatos bene cognoscas et admireris. 

Attamen multa in recentiora tempora coartantur, in opera Maximiliani Ernst, Ioannis Miró, Henrici Matisse et aliorum. Noster artium focus non solum operis fundati, quod citatum est, sed etiam aliorum gregum res monstrare atque ostentare solet. Catharina Kollwitz et Barlach (coloniae ad Worpswerde) necnon Fredericus Hundertwasser 
nequaquam in oblivionem cadant; id Nordhusii museologis in votis est.

Expositiones plures ad tempus in casa positae de cultura alibi sparsa visitatores certiores faciant atque faciunt. Innatum in musei corde est argumentum de arte oculorum promovenda. Numquam autem nexus ad historiam culturalem perditur, nequa ad litteras, musicam, delineationem, ichnographiam. 

Domus cum viridariis affabre constituta identidem invitat ad spectacula varia facienda. Et discipuli artibus inflammati, qui se congregaverunt in cursibus *Jugendkunstschule*, hanc domum sibi scholam elegerunt.

Bibliographia
-------------

* Claudia Ehser, Rainer Hellberg: *Festschrift – 125 Jahre Museum Nordhausen.* Nordhusii 2001
* *Kulturelle Entdeckungen THÜRINGEN. Landkreis Eichsfeld, Kyffhäuserkreis, Landkreis Nordhausen, Unstrut-Hainich-Kreis.* Tomus I, in editionibus Schnell & Steiner, Ratisbonae 2009, ISBN 978-3-7954-2249-3, p. 182-183

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pinacothecam Meyenburg** spectant. |

* pagina domestica
Robertus J. Flaherty.
***Louisiana Story*** ('Fabula Ludovicianae') est pellicula nigra et alba Civitatum Foederatarum anno 1948 prolata. Eventus et personae depictae ficti sunt, sed pellicula saepe documentaria appellatur, cum re vera exemplum docufictionis est. Opus, a Francisca H. Flaherty et Roberto J. Flaherty una scriptum, a Roberto J. Flaherty directum est, cinematographia a Ricardo Leacock praedita, sub mandatum societatis Standard Oil.

Primae partes aguntur a Iosepho Boudreaux, Lionel Le Blanc, E. Bienvenu, et Francisco Hardy. Pellicula a Helena van Dongen edita est. Prima publicatio per Lopert Films, distributorem pellicularum sui potentis, effecta est.

Anno 1949, Vergilius Thomson Praemium Pulitzeranum pro musica accepit pro musica pelliculae, in sonis Acadianorum in taenia praeclara in situ impressis condita, ab Orchestra Symphonica Philadelphiae acta est. Pellicula anno 1994, ob eius "significationem culturalem, historicam, vel aestheticam," a Bibliotheca Congressionali selecta est ut in Tabulis Pellicularum Nationali Civitatum Foederatarum conservaretur. Pellicula in primis decem pelliculis habita est in prima Instituti Pellicularum Britannici rogatione sententiarum "Visus et Soni," anno 1952 facta.

Nexus interni
-------------

* Ethnofictio
* Pellicula documentaria

Notae
-----

1. ↑  Anglice: "culturally, historically, or aesthetically significant."

Bibliographia
-------------

* Suchy, Patricia A. et James V. Catano. 2010. Revisiting Flaherty's *Louisiana Story.* *Southern Spaces,* 27 Aprilis.

Nexus externi
-------------

* De hac pellicula in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
Gigas a Francisco Goya pictus. Museum Pradense Madriti.
**Gigantes** (Graece Γίγαντες; sg. *Gigas*, Γίγας) erant genus animantium humana quidem facie sed prodigiosa magnitudine atque ingentibus viribus, qui in pluribus mythologiis (Nordica, Vasconica et Graeca, exempli gratia) terras incoluisse primis mundi temporibus dicuntur.

Mythologia
----------

Gigantes in mythologia Graeca erant filii deae primaevae, Terrae, et deos de caelo exturbare voluerunt, ut in eorum vicem regnarent. Montes Thessalos Oetam, Pindum, et Olympum cumulaverunt, ut in caelum exirent. Postremo tamen victi sunt et poenas dederunt. Bello inter deos et gigantes "Gigantomachia" Graece nomini fuit. Fuerunt etiam gigantes qui non perierunt in gigantomachia sed ex posterioribus fabulis noti sunt, ut Antaeus vel Tityus.

In Bibliis scriptum est gigantes ante diluvium vixisse atque ex filiabus hominum ab angelis degeneribus genitos fuisse, qui e caelo in terras descenderunt. Postea etiam Goliath gigas fuisse dicitur, scilicet quod vir insigni altitudine erat.

Fontes
------

* Diodorus Siculus, libro primo *Bibliothecae Historicae* 26.6-8
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* capite 35 necnon libro octavo 29.1-4 et 32.5.

Plura legere si cupis
---------------------

* *Géants et gigantomachies entre Orient et Occident*, Centre Jean Bérard, 2017
* Franciscus Vian, *La Guerre des géants : le mythe avant l'époque hellénistique*, Paris, C. Klincksieck, 1952 Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica
	+ *Répertoire des gigantomachies figurées dans l'art grec et romain*. Paris, C. Klincksieck, 1951

Nexus interni
-------------

* Aloades
* Jentiliak
* Typhon
* Yeti

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **gigantes** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Liber Genesis
2. ↑  Plus tribus metris altus erat, si libro Samuelis credimus.
Forma domus.
**Domus urbana** vel simplicter **Domus** apud Romanos antiquos aedes erant urbanae a familia (saepe) patricia vel saltem opulenta habitatae (pleraeque familiae plebeiae pauperesque in insulis habitabant). Conclavia multa in domo erant non numquam areis hortisque additis.

Historia
--------

Habitationes Etruscorum antiquorum, qui Romanis anteierunt, simplices fuerunt, etiam illae divitum vel dominantium. Parvae fuerunt casae familiares secundum rationem axialem constructae, quarum oeci centralis tectum foramine instructum erat. Aedes Vestae has parvas casas temporis antiquissimi, quod attinet ad formam, repraesentare putatur, quoniam Vestae cultus in domibus coepta est. Casae verisimiliter ex luto ac ligno factae et stramento tectae sunt; fumus foci per tecti foramen evadere potuit. Quod forsitan fuit pristina atrii forma, quod postea conclave domus principale futurum erat. Cum Romae fortunae mercatura ac victoriis crevissent, domus divitum et amplitudine et ornatu augescebant. Multi architecturam Graecam sive hellenisticam imitantes domibus Romanis peristylium adiunxerunt.

Domus interior
--------------

Atrium domus Pompeianae.
Domus pluria conclavia comprehendit, areas, hortos, muros perbelle pictos. Vestibulum in oecum maiorem media in domo situm duxit, cui erat nomen atrium. Atrium erat oecus principalis, ubi initio etiam focus et lararium posita erant. Ex atrio cubicula, triclinia et tablinum adita sunt, praeterea tabernae extra domum in viam versus positae.

### Singula domus interioris elementa

* Vestibulum
* Atrium
	+ Compluvium
	+ Impluvium
	+ Lararium
* Fauces
* Tablinum
* Triclinium
* Alae
* Cubiculum
* Culina
* Posticum

Domus exterior
--------------

Domus exterior ostium demonstrans.
Posterior domus pars circa peristylium sita erat. *Peristylium* fuit hortus parvus saepe porticibus circumdatus claustro mediaevali similis. Circa peristylium balnea, culina et triclinium aestivale sita erant. 

### Singula domus exterioris elementa

* Ostium
* Tabernae
* Compluvium
* Peristylium
* Piscina
* Exedra

Notae
-----

1. ↑  Sg. Nom. et Voc. domus; Acc. domum; Gen archaice domi (classice tantum, si domi = in domo); item archaice domuis (Varro sat. Men. 522; Nigid. apud Gell. 4, 16, 1) et domos (Augustus apud Suet. Aug. 87, 2.; Mar. Victor, art. gr. 1, 4, 6, p. 9, 4 K.) et domuus (Corp. inscr. Lat. 2, 12\*; Plin. 34, 84 D.) et domui ( Cic. Tusc. 1, 51; de off. 3, 99. Tac. ann. 16, 26); Gen. classice domus; Dat. archaice domo (Corp. inscr. Lat. 3, 6463. Cato r.r. 134, 2. Hor. ep. 1, 10, 13) et domu (Corp. inscr. Lat. 3, 231 u. 5, 1220), classice domui; Abl. plerumque domo, sed etiam domu (etiam apud Ciceronem, ut puta Verr. 5, 128 et Phil. 2, 45; vide Quint. 1, 6, 5). Nom. pl. domus; Acc. pl. domus et (plerumque) domos; Gen. pl. domuum et domorum (raro domûm, Arnob. 3, 41 R.); Dat. et Abl. pl. domibus. - Fons formarum:
2. ↑  Jana Kepartová / Beryl Rawson (ed.): The Family in Ancient Rome. New Perspectives, in: 
Klio (Berolini: Akademie-Verlag) 73 (1991) 700.
3. ↑  Norbert Schoenauer: 6000 years of housing. Londinii et Novi Eboraci, 3. ed. rev. 1981, p. 136. Isbn=978-0393730524
4. ↑
Wikidata Reichenberga
Res apud Vicidata repertae:Reichenberga: insigneReichenberga: insigne
*Civitas*: Cechia  
*Locus*: 50°46′0″N 15°3′0″E  
*Numerus incolarum*: 107 389  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: STATUTÁRNÍ MĚSTO LIBEREC
**Gestio**

*Praefectus*: Jaroslav Zámečník  
*Procuratio superior*: Liberec District, Q89581457  

**Geographia**

*Superficies*: 106.087154 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Jeřáb, Nové Město, Staré Město, Perštýn, Janův Důl, Horní Růžodol, Dolní Hanychov, Rochlice, Kristiánov, Františkov, Nové Pavlovice, Staré Pavlovice, Růžodol I, Liberec XIV-Ruprechtice, Horní Hanychov, Karlinky, Kateřinky, Nový Harcov, Starý Harcov, Horní Suchá (Liberec), Doubí, Rudolfov, Pilínkov, Kunratice, Ostašov, Hluboká, Vesec, Machnín, Radčice, Krásná Studánka, Bedřichovka, Karlov pod Ještědem, Vratislavice nad Nisou  
*Territoria finitima*: Chrastava, Rádlo, Janov nad Nisou, Jablonec nad Nisou, Bedřichov, Proseč pod Ještědem, Jeřmanice, Stráž nad Nisou, Dlouhý Most, Šimonovice, Světlá pod Ještědem, Mníšek, Kryštofovo Údolí, Nová Ves  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Augusta Vindelicorum, Sanctogallum, Sitavia, Kovrov, Dunquerca  

Charta situs
**Reichenberga** (Theodisce *Reichenberg*) sive **Libercum** (Bohemice *Liberec*) est urbs Bohemiae septentrionalis, in Cechia sita.

Notae
-----

1. ↑  Jan Karel Rohn.
2. ↑  De urbe.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 50°46′0″N 15°3′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • *Facebook Places* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
*Vide etiam paginam discretivam:* Alexandria (discretiva)

Nummus regis Bactrii Euthydemi (230-200 a.C.)
**Alexandria Eschate** (Graece Ἀλεξάνδρεια Ἐσχάτη, scilicet "Alexandria ultima") mense Augusto 329 a.C.n. condita est ab Alexandro Magno ut officio propugnaculi Graeci in Media Asia fungeretur. Sita est in parte austro-occidentali vallis Ferganicae ad merdionalem ripam fluminis Iaxartes (nomen hodiernum Syr Darya) in loco recentis oppidi Khujand in re publica Tadzikistana. (Khujand etiam scriptum est Хуҷанд, خجند, Khüjand, Khodzhent, Khudchand, Chodjend. Alia nomina sunt: Ispisar, Leninabad, Leninobod, Ленинобод, لنین‌آباد.)

Alexander urbem muris latericiis 6 mille passum cingi curavit qui secundum auctores antiquos viginti in dies exstructi sunt. Aeque ac in aliis urbibus ab illo conditis partem exercitus sui ibi reliquit, ut tractus nuper adeptos frequentarent.

Exemplum Hellenisticum in Media Asia
------------------------------------

Alexandria Eschate a septentrione Bactriae sita est ad faucibus Ferganae vallis.
Alexandria cum Eschate 300 fere km absit ab Alexandria ad Oxum Bactriae in Sogdiana sita saepe ab indigenis aggressa est. Ex anno 250 a.C. urbs probabiliter sub dicione regni Bactrici fuit, imprimis cum Euthydemus I fines regni sui usque ad Sogdianam propagavit.

Bibliographia
-------------

* George Huxley, "Sogdian Tanais and Aristobulus" in *Bulletin of the American Society of Papyrologists* vol. 22 (1985) pp. 117-121 JSTOR

Nexus externi
-------------

* "Alexandria Eschate" apud *Pleiades* (situs a Rogero Bagnall et Ricardo Talbert editus) **(Anglice)**
Wikidata Reșița
Res apud Vicidata repertae:Reșița: insigneReșița: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°18′0″N 21°53′25″E  
*Numerus incolarum*: 58 393  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Resica, Resicabánya
**Gestio**

*Praefectus*: Ioan Popa  
*Procuratio superior*: Caraș-Severin  

**Geographia**

*Superficies*: 197.65 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Dognecea, Secu  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Moncton, Pisaurum, Kikinda, Požarevac, Pančevo, Loreto, Baskil, Raetinium, Cadomum, Marijampolė Municipality, Veliko Gradište, Vergoratium, Vršac  

**Tabula aut despectus**

Reșița: situsReșița: situs
Reşiţa
Reşiţae collocatio in circulo Caraş-Severin
**Reşiţa** (Hungarice *Resicabánya*, Germanice *Reschitz*, Cechice *Rešice*, Croatice *Ričica*) est Romaniae urbs circiter 73.300 incolarum in regione Banatu sita et circuli Caraş-Severin caput. Ad Reșițam etiam vici Câlnic, Cuptoare, Doman, Moniom, Secu, Țerova pertinent.

Historia
--------

Currus tractorius millesimus anno 1955 in fabrica Reşiţa aedificatus
Reşiţa nomine *Reszinitza* primo in actis descripta est. A saeculo 19 hic in fabricis chalybs fit et a saeculo 20 etiam Currus tractorii producuntur.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 73.282 homines habitabant, inter eos 59.832 Dacoromani, 1.553 Hungari, et 1.043 Zingari atque 1.255 Germani.

Communium coniunctiones
-----------------------

* Francia Cadomum, Francia (2012)
* Serbia Kikinda, Serbia

Clari cives
-----------

* Iulius Meier-Graefe (1867 - 1935), historiae artis studiosus Germanicus
* Hildegarda-Carola Puwak (\*1949), rerum politicarum perita
* Ioannes Cornelius (\*1950), scriptor
* Sorin Pantiș (\*1960), rerum politicarum peritus
* Cristianus Chivu (\*1980), pedilusor
* Ciprianus Foias, mathematicus
* Theodora Ungureanu, athleta
* Luminiţa Dobrescu, natatrix

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Reşiţam** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Reșița

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
2. ↑  caen.fr
***Pamphilus de amore*** est comoedia Latina saeculo XII ab auctore incerto in Francogallia vel in Hispania composita distichis elegiacis (780 versibus). Ovidii genus dicendi et materiam imitatur (praecipue *Amores* I 8). 

Saepe a discipulis Latoinis legebatur, et Eberhardus Alemannus in *Laborinto* dicit:

*Vulnus amoris habet in pectore Pamphilus illud*
*Pandit in antidotum subvenientis anus*.
Versio Nordica antiqua (*Pamphilus ok Galathea*) saeculo XIII facta est et Francogallica (*Pamphile et Galatée*) ab Ioanne Brasdefer (circa annos 1300/1315). *Pamphlet* vocabulum linguarum vulgarium a *Pamphilo* originem ducit, nam saepe libelli parvi cum comoedia illa inveniebantur.

Fabula
------

Pamphilus iuvenis Galateam virginem amat et non ei taedio est, sed anum lenam conducir, ut Galateam insidiis caperet et indefensam violat.

Editiones
---------

* Alphonse Baudouin, ed. Pamphile, ou l'Art d'étre aimé, comédie latine du Xe siècle (Paris, 1874)
* Jacobus Ulrich, ed. Pamphilus, Codici Turicensi (Zurich, 1983)
* Gustave Cohen, La "Comédie" latine en France au 12e siècle, 2 vols (Paris, 1931)
* Adolfo Bonilla and San Martín, Una comedia latina del siglo XII: (el "Liber Panphili") / Boletín de la Real Academia de la \* \* Historia, 70: Cuaderno, V (Matriti: Imp. de Fortanet, 1917)
**Boothia Felix**, vulgo **Boothia**, est paeninsula Canadae (territorium Nunavut). Maxime septentrionalis est terra Canadae et omnis Americae continentis. Isthmo Bootiae, a sinibus et lacubus paene perrupto, cum continente coniuncta est. In oriente sinu Boothiae a Terra Baffin separata est, in septentione freto Bellot (2 chm latitudinis) ab insula Somerset. Promunturium Murchisoni in fretum Bellot incidens est punctum Americae continentalis maxime septentrionalis. Sola colonia Boothiae est Taloyoak, ab Escimaeis habitata; in isthmo Boothiae sita est.

Anno 1829 ab Ioanne Ross inventa est et nomine Felicis Booth patroni eius nominata. Anno 1831 Iacobus Clark Ross nepos eius polum magneticum septentrionalem Boothiae invenit (sed nunc alibi polus est, nam movetur).

Notae
-----

1. ↑  Caroli Gulielmi Burghardt *De legibus caloris in terris polaribus et de isothermarum situ...*, Halae 1842, p. 16, 17; *Physicae institutiones ad usum scholarum totius ordinis fratrum minorum elucubratae ab A.R.P. Aloysio ab Aviliano...*, vol. II, Neapoli 1852, p. 165.
2. ↑  Cf. Arabiae Felicis nomen.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 70°26′0″N 94°24′0″W • *GeoNames* • Boothia\_Peninsula Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
**Axioma Peripateticum** est sententia philosophica, quae his verbis a Thoma Aquinate scriptis dici solet: "nihil est in intellectu quod non sit prius in sensu." Quod principium Aquinas ex schola Peripatetica ab Aristotele condita adsumpsit. Quae cogitatio apud Aristotelem invenitur.

> Cognitio et sensus in proportiones distribuuntur, quarum utraque suo obiecto respondeat, una potentiá potentiae (respondeat), altera actu actui. Facultas sensibilis et facultas cognitiva animae potentialiter hae res sunt, una intellegibilis, altera sensibilis. Quas facultates necesse est aut ipsas res aut earum ideas esse. Sed illas esse non possunt, nam in anima non lapis sed eius idea est. 
> * τέμνεται οὖν ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ αἴσθησις εἰς τὰ πράγματα, ἡ μὲν δυνάμει εἰς τὰ δυνάμει, ἡ δ᾿ ἐντελεχείᾳ εἰς τὰ ἐντελεχείᾳ. τῆς δὲ ψυχῆς τὸ αἰσθητικὸν καὶ τὸ ἐπιστημονικὸν δυνάμει ταὐτά ἐστι, τὸ μὲν ἐπιστητὸν τὸ δὲ αἰσθητόν. ἀνάγκη δ᾿ ἢ αὐτὰ ἢ τὰ εἴδη εἶναι. αὐτὰ μὲν γὰρ δὴ οὔ· οὐ γὰρ ὁ λίθος ἐν τῇ ψυχῇ, ἀλλὰ τὸ εἶδος.
> 

Hoc loco Aristoteles empirismum suum compendiosis verbis declarat, quamquam haec appellatio non ante Sextum Empiricum (circiter anno 200) invenitur. Empirismus docet cognitionem humanam in experientia et sensu positam esse, id quod optime hoc adagio "nihil est in intellectu quod non sit prius in sensu" exprimi solet. Dictione Aristotelis aliquantum inflexa Aquinas prae se fert etiam Deum esse empirice demonstrari posse. Nam motum effici constat alterius corporis motu, qui invicem alterius cuiusdam corporis motu efficitur, et qui denique alterius corporis motu efficitur, dum ad primum movens pervenitur, quod non movetur sed ipsum movet. Quae motuum series experientiá videri potest, et Deum et primum movens esse idem concludi. Sed extra experientiam esse videtur arbitrari aiiquid sui ipsius causam efficientem esse.

Constat hoc adagium cum empiricis Britannicis — Ioanne Lockio (1632-1704), Georgio Berkeleio (1685–1753), Davide Humio (1711-1776) — conecti solere, qui quidem hanc cogitationem Anglice dixerunt, sicut Lockius, qui ita scripsit: "There appear not to be any ideas in the mind before the senses have conveyed any in." Quod dictum a Petro Gassendo (1592-1655) ductum esse videtur, qui de "celebri effato" agi ait: "nihil in intellectu est, quod prius non fuerit in sensu." Ex eodem loco etiam illud Lockii *tabula rasa* ductum esse videtur, nam scribit Gassendus: "Mentem esse *tabulam rasilem*, in qua nihil caelatum, depictumve sit."

Notae
-----

1. ↑  Cf. Richerand 1812: 342.
2. ↑  Aquinas, *Quaestiones disputatae de veritate* 2.3.19.
3. ↑  Aristoteles, *De anima* 3.8 = 431b.
4. ↑  *An Essay Concerning Human Understanding* 2.1.2.
5. ↑  Cranefield 1970: 77.
6. ↑  P. Gassendi, *Opera omnia* 1658: 5.1.92.

Bibliographia
-------------

* Cranefield, Paul F. (1970) On the Origins of the Phrase *Nihil est in intellectu quod non prius fuerit in sensu*. *Journal of the History of Medicine and Allied Sciences* 25: 77-80.
* Jung, Christian (2011) *Die doppelte Natur des menschlichen Intellekts bei Aristoteles.* Königshausen & Neumann.
* Richerand, Anthelme (1812) *Des erreurs populaires relatives à la médecine*. Caille et Ravier.
Wikidata Torquatus Tassus
Res apud Vicidata repertae:Torquatus Tassus: imagoTorquatus Tassus: imagoTorquatus Tassus: subscriptioTorquatus Tassus: subscriptio
*Nativitas*: 11 Martii 1544; Surrentum  
*Obitus*: 25 Aprilis 1595, 25 Maii 1595; Roma  

**Officium**

*Munus*: poëta, scriptor, scriptor scaenicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Familia**

*Genitores*: Bernardo Tasso;   
*Coniunx*: no value  

**Memoria**

*Laurae*: Poet's Crown  
*Sepultura*: Sant'Onofrio  

**Torquatus Tassus** (*Torquato Tasso*; natus Sorrenti die 11 Martii 1544; mortuus Romae die 25 Aprilis 1595) fuit poeta et scriptor Italicus saeculi XVI.

Puer adhuc secutus est patrem Bernardum, nobilem equitem et poetam Bergomi natum, in complures Italiae urbes, ubi litteris magno cum ingenio studuit. Deinde in Universitate Patavina legem studuit,

Nonnullos annos Ferrariae apud Alphonsum Estensium ducem secundum vixit; ibi composuit multa carmina, fabulam dramaticam *Aminta* et poësim epicam *Gerusalemme liberata*, quae maximam famam in multis Europae regionibus ei donavit. 

Numquam vita beata frui potuit; animi et mentis curae eum vexaverunt ita ut in Monasterio Sanctae Annae (Ferrariae) a duce Alphonso clauderetur et ibi octo annos maneret.

Postea peregrinare coepit varias per urbes; tandem Romae, Lutetiae ubi Ronsardum scit et apud Conventum Sancti Onofrii usque ad mortem vixit. In ecclesia eiusdem conventus sepultus et ossa postea in monumentum tralata sunt, quod saeculo millesimo nongentesimo ibidem exstructum est.

Paulum supra idem monasterium in *Rampa della quercia* truncus niger veteris quercus exstat, cuius in umbra poetam saepe sedisse ac quieti se dedisse fama poetae laureati fert.

Anno 1993 parieti eiusdem ecclesiae externo tabula affixa est, cuius inscriptione in lingua theodisca affirmatur Ioannem Volfgangum Goethium, ut in suo *Itinere per Italiam* (*Italienische Reise*) legitur, anno 1787 hoc in loco versatum et magnam inspirationem ad clarum suum drama *Torquato Tasso* elaborandum accepisse.

Opera
-----

Torquatus Tassus anno 1577. Pictor incognitus pinxit
* *Rime* (Latine *Carmina*)
* *Gerusalemme liberata* (Latine "Hierosolyma vindicata")
* *Aminta*
* *Rinaldo*
* *Discorsi dell'arte poetica e del poema eroico*
* *Discorso della virtù feminile e donnesca*

Notae
-----

1. ↑  Fons tituli Latini:

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Torquatum Tassum** spectant. |

* Opera omnia (Italiane)
* Opera Torquati Tassi cum concordantiis, index verborum et crebritatis eorum
**Aqua tellurica** est aqua terrestris strati aquiferi supremi, quod inter primum stratum aquae impermeabile et zonam aerationis siccam in solo iacet. Pars aquae telluricae magna ex imbribus et nivibus accumulatur; valde enim per tempora anni aequor aquae telluricae mutatur.; altera pars e lacbus et fluminibus absorbitur et ab aequore eorum dependet. Putei vulgares aqua tellurica pleni sunt; non compressa stratis impermeabilibus qua tellurica est et sine ullo propulsu (ut aqua artesiana) in superficiem telluris exit. Prope ad mare vel ad lacum salsum aqua tellurica sale inficere potest.

Notae
-----

1. ↑  M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *грунтовые воды*.
2. ↑  M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *водонепроницаемый*.
3. ↑  Cfr. versionem Latinam vocabuli Hispanici *artesianus* apud Iosephum Ioannem del Col (2007). *Diccionario Auxiliar Español-Latino*. Sinu Albo: Institutum Superius Ioannes XXIII. p. 94. ISBN 9789509771345 [PDF]

Nexus externi
-------------

* De aqua tellurica in *Encyclopaedia Russica magna* **(Russice)**
* Situs de aquis terrestribus **(Anglice)**
*Haec pagina de pecuniis explicat. Si scripturam quaeris, vide capitalis (scriptura).*
Portus et naves quae res emundas vendundasque per totum orbem terrarum portant. Sarcophagus in Museis Vaticanis, saeculo 3
1) **Capital,** sive **capitale** (-is, *n.*), apud maiores aut pannus linteus erat, quem sacerdotes circa caput gestaverunt, aut scelus morte dignum.

2) **Capitale** (-is, *n.*) vel sors est summa pecuniae quae expenditur eo consilio ut usuris sive fenoribus sive lucro aucta aliquo temporis spatio post reddatur. Capitale fixum est pars capitalis collocata in rebus immobilibus, ut aedificia, vehicula, machinae; capitale circulans est et pecunia sensu strictu et materia e qua fiunt omnia emunda vendunda.

Iam maiores plura vocabula noscebant quibus res capitali similes nominabant exempli gratia: 

* Summa capitalis
* caput.
* Sors pecuniaria, "mergunt sortem usurae" apud Livium

Haec vocabula quidem saepenumero etiam multas alias res significabant quamobrem hodiernis temporibus novo vocabulo opus est. 

Capitalismus est systema oeconomicum in quo capitale maximi momenti est. 

Carolus Marx librum scripsit quod Germanice *Das Kapital* inscriptum est vel Latine "De Capitali", quod de systamate caplitarismi; plusvalor, valor usualis, valor permutationis et theoria valoris cogitavit.

Nexus externus
--------------

* Mediae Latinitatis lexicon minus: A medieval Latin-French/English ... Volume 1 By Jan Frederik Niermeyer, C. van de Kieft

Nexus interni
-------------

* Glossarium rerum oeconomicarum
* Merx

Nota
----

1. ↑  Vox "capital" apud Georges 1913
2. ↑  Fons[*nexus deficit*]
3. ↑  David Abraham Portielje: Dissertatio oeconomica-politica inauguralis de quaestione: An fieri possit: ut tot res novae conficiantur ut vendi amplius non possint. (*google-books*)
4. ↑  Stowasser
Wikidata Maria Ainsworth
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1 Decembris 1913; Glendale  
*Obitus*: 21 Martii 1999; Charlottesville  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae, Canada  

**Officium**

*Munus*: psychologiae peritus, professor  
*Patronus*: Universitas Torontonensis, Universitas Virginiae
**Memoria**

*Laurae*: William James Fellow Award, APA Award for Distinguished Scientific Contributions to Psychology, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences  

**Maria Dinsmore Ainsworth** (die 1 Decembris 1913 nata, mortua 21 Martii 1999) fuit Americana-Canadensis psychologa. Perclari sunt tractatus sui profectionis infantium atque theoriae adstrictionis. Una cum Ioannes Bowlby et Iacobus Robertson evolutionem coniunctiorum strictarum intimarumque in totius vitae cursu, velut mutationes earum, investigabat. Condicio aliena est procedere, quod Maria Ainsworth excogitavit.

Notae
-----

1. ↑  hic adstrictio, aliter astrictio alvi = constipatio, in sensu strictu, alligatio enim adhibetur. Usus verbi "ad-stricti" *strictius* quam "al-ligamenti" videri possit.

Nexus interni
-------------

* Cognatio

Nexus externi
-------------

* Exemplum condicionis alienae secundum Mariam Ainsworth (pellicula) **(Anglice)**
CH4
**Methanum** est carbonium hydrogenatum familiae alkanorum. Chemica formula summa methani est CH4. 

Gasium naturale componitur praecipue methano et gas thermocepicum putatur. Biogasum enim constituitur praecipue fermentis materiarum organicarum animalium vel vegetalium, absenti oxygenio. Factum est bacteriis methanogenis (quae methanum producunt) quae vivunt in mediis sine oxygenio. 

Methanum est solum hydrocarboneum classicum qui potest fieri processu naturali?. Utimur gaso naturali, ergo methano fossili, sed usus methani renovabilis, etiam appellati biogasi crescit in Suecia, Germania, etc....

Methanum naturaliter effunditur ab areis humidis cum pauco oxygenio tamquam paludibus et terris inundatis. Formatur etiam in stomacho mammiferorum. Est alioquin gasum cum peditur.

Proprietates physicales
-----------------------

Methanum est gasum incolorum, inodorum, facile inflammabile et levius quam aer. Quando methanum urit, eius flammae coloris caeruli sunt.

Proprietates chemicae
---------------------

Si methanum cum aere in proportionibus 1/5 commiscetur, mixtura gasi explosiva creatur. Hoc saepe causa explosionum in metallis carbonis est.

Oxidatio methani
----------------

{\displaystyle \mathrm {CH\_{4}+2\,O\_{2}\rightarrow CO\_{2}+2\,H\_{2}O} }
{\displaystyle \mathrm {2\,CH\_{4}+3\,O\_{2}\rightarrow 2\,CO+4\,H\_{2}O} }
{\displaystyle \mathrm {CH\_{4}+O\_{2}\rightarrow C+2\,H\_{2}O} }

Molecula methani
----------------

Methani molecula unam atomum carbonii (C) et 4 atoma hydrogenii (h) possidet. Ligationes inter atoma covalentes sunt. Electrona ultimi strati atomi carbonii promotionem, postea hybridationem sp3 faciunt. Qua de causa molecula methani structuram tetrahedricam habet.

Praeterea methani molecula apolaris est. Hoc gasum non cum solventibus polaribus dissolvi potest.
Puteus anno 1987 cum esset adhuc gigans; ad dextram partem Officium cursuale
Idem anno 2011: inter puteum et plateam harmonia facta est. Ecclesia in parte antica Ursulinarum est, ad laevam partem stant tabernae maximae quae vocantur *Iani Anger 1*
**Puteus Anger novus** (Theodisce *Neuer Angerbrunnen*) in platea Anger media in urbe Erfordiae patet.

De artifice
-----------

Magnum opus Waldonis Dörsch (1928-2012) inauguratum est anno 1982 pro pantopolio *Ianorum Anger 1*. Erectum est ex industria in linea una ad Puteum monumentale ad orientem situm. Quod factum est in reficienda platea Anger ut fieret regio peditum. Opera multa domni Dörsch putei fuerunt, velut puteus Sulahae pro Centrali supervenalicio confectus. Pater eius sculptor ligneus esse dicitur.

Ichnographiam primam exarabat annis inter 1975 et 1980, magistratu urbano instigante. Scopus fuit ut crearetur locus repositorius sine impedimento peditibus festinantibus obiecto. Artificium esto omnibus anni temporibus admirandum a procul et a ex propinquo, artificium esto areae totius signum eminens et recentissimum. Quoniam haud facile fuit ut forma et magnitudo inveniretur quae in id certamen descenderent sicut aedificia vetustissima in platea multos annos ante erecta. 

In fine est creatum opus aliquo modo abstractum neque omnibus alti aestimatum. Tribus pueris saltantibus artificium transportaverit gaudium vivendi socialisticum, fortitudinem vitae dynamiciae, pathos et motionum vitalium et naturae identidem renascentis, secundum creatorem.

Artificium post reunificationem Germanicam
------------------------------------------

Decennia duo post aspectus plateae Anger denuo mutandus censebatur. Quando architecti angulum modernum inter Viam ferriviariam et Viam castellorum reconstruxerunt (ibi tum taberna libraria paulo nimis magna constructa est), sors putei in periculo fuit. Alii eum omino removendum esse, alii partes nimis giganteas tantummodo abdendas esse censebant. Opinioni alteri urbani annuerunt. Artifice consentiente subsellia nimis grandia abolita sunt et pelves in septentrionem ad Officium cursuale prius mutatae sunt. Verisimiliter tunc primo puteus optime ad plateae totius imaginem adaptatus est.

Vide etiam
----------

* Puteus monumentalis (Erfordia)

Nexus externi
-------------

* De puteo apud erfurt-web
* De puteo apud viaregia.org[*nexus deficit*]
Arbor vitae.
**Taxinomia cladistica,** sive simpliciter **cladistica** (a Graeco κλάδος 'ramus'), est ratio ab Aemilio Iohanne Gulielmo Henning excogitata, quam ipse **systematicam phylogeneticam** nuncupavit. 
Secundum hanc rationem, animantia in cladis ponuntur, qui sunt greges monophyletici antecedens commune et omnia descendentia continentes. 
Qui cladisticae studeant **cladistae** appellantur.

Cladogramma
-----------

Cladogramma est propinquitatum inter animantia delinatio, quae in arboris sive dendrogrammatis formam redigi solet.

Termini technici
----------------

Grex flavus (id est Sauropsida) monophyleticum est, grex caeruleus (Reptilia sensu tralaticio) paraphyleticum, grex ruber (Animalia homoeotherma) polyphyleticum.
### Monophyleticum

Monophyleticus est cladus omnia descendentia antecedentis communis continens.
In imagine Sauropsida monophyletica sunt.

### Paraphyleticum

Paraphyleticus est cladus qui monophyleticus esset nisi aliqua membra expelleret.
Hoc genus cladi multi cladistae molestum habent et dissuadent.

### Polyphyleticum

Polyphyleticus est cladus continens duo clados monophyleticos inter se non propinquos (exempli gratia in imagine Aves et mammalia). Multis cladistis maxime vitandum esse videtur.

### *Grex socius*

Grex socius est grex propinquus alio gregi et cum eo in eodem clado.

### *Extra gregem*

Cladus vel species extra gregem est animans quod pars non est illius gregis, sed ei propinquum.

### Basale

Basalis est cladus vel species si multo plus plesiomorphicum est quam alter cladus.

Bibliographia
-------------

* Robin M. D. Beck, Charles Baillie, "Improvements in the fossil record may largely resolve current conflicts between morphological and molecular estimates of mammal phylogeny" in *Proceedings of thw Royal Society B: Biological sciences* vol. 285 (12 Decembris 2018)

Nexus interni
-------------

* Evolutio
* Genealogia
* Phylum (taxinomia)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **cladistica** spectant. |

* Vitae arbor (Anglice)
fanum valetudinarii Aenipontani
arae
visus matroneorum
**Ecclesia Spiritus Sancti** (Theodisce: *Spitalskirche zum Heiligen Geist*) medio in Aeniponto in Austria invenitur. Christifidelibus catholicis inservit, cum olim praesertim ab aegrotatis frequentata sit.

Historia
--------

Anno 1326 mentionem primam de valetudinario centrali habemus, quod contaminibus prohibendis extra muros constructum est. Anno 1888 autem nosocomium translatum est in viam haud procul ab universitate distantem. 

Constat oratorium Marianum quoddam ab initio exstitisse: en mentionem anni 1389, ubi chronica iam de magis sumptuosa ecclesia loquitur. Christophorus Geiger architectus urbanus et Adam Rausch faber tignarius anno 1596 fani erectionem iusserunt cum tribus navibus et usu oratorii Sanctae Elisabethae. Delubrum autem terraemotu anno 1689 ita demolitum est, ut undecim annis post res omnes muris nonnullis salvis abderentur. Ecclesiam, quam nunc ante oculos habemus, Ioannes Martinus Gumpp architectus summus aulicus confecit. Die 8 Iunii 1705 princeps et episcopus Brixinensis novas aedes consecravit. 

Tegmentum autem iterum anno 1945 pyrobolis destructum est.

Architectura et supellectiles
-----------------------------

Porta utraque affabre sculpta est, interiora ubique operibus albariis lucent. Sed opera udo illita post Secundum bellum mundanum reficienda erat: quod Ioanni Andre pictori contigit. 

Altare privilegiatum barocum Christophorus Benedetti anno 1705 confecit, cui inest imago Caspari Jele de missione Spiritus Sancti secundum Nazarenorum modum anno 1848 picta. Arae deuteriae autem a Michaele Stippler creatae sunt: ara secundaria a latere dextro simulacrum Udalrici Glantschnigg de Ioachimo et Anna et Maria habet (ca. 1709), cum ara secundaria a latere sinistro sita crucifixum saeculo XVI exaratum portet.

Suggestum sacrum anno 1706 Benedictus Fries, Michael Norz autem statuas aeneas apud portas, cancellos ad cibum angelicum sumendum, ambonem creavit. Tabernaculum opus est Ioannis Kölblinger (1962): artificium ex toto Dei scenoma significet, gemmae affixae autem duodecim apostolos.

Iesuitae anno 1901, cum eorum ecclesia novas turres recepit, campanas tres dono dederunt: nomina eorum sunt *Löffler*, *Sancti Pirminii* et *Sancti Ignatii*. Organum tubulatum anno 1846 Ioannes Georgius Gröber plassavit.

Oratorium megalopolis omnes invitaturum
---------------------------------------

Ab anno 2018 vicarius episcopalis Iacobus Bürgler ecclesiam Sancti Spiritus titulo *Citykirche* ornavit, i.e. oratorii media in urbe cum ianuis semper patentibus. Delubrum ad viam Mariae Theresiae et areas peditibus reservatas sitam homines accit; parochia Sancti Spiritus libenter se novis formis precum, culturae, artium inclinavit.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **fanum Sancti Spiritus Aenipontanum** spectant. |

* Spitalskirche – Altspitalkaplanei Hl. Geist
* interiorum visus
* de organo Gröber

Notae
-----

1. ↑  *Innsbrucker Spitalskirche in neuem Glanz.* Apud: Innsbruck informiert, (mense Decembri) 1996, p. 21
2. ↑  decriptio ecclesiae brevis
3. ↑  informationes apud *Geistreich.Tirol*