recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Archosauria| Terrestrisuchus*Terrestrisuchus*, qui Crocodylomorphum Sphenosuchium est |
| Taxonomia |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Regnum: | Animalia |
| Phylum: | Chordata |
| Subphylum: | Vertebrata |
| Infraphylum: | Tetrapoda |
| Superclassis: | Amniota |
| Classis: | Reptilia |
| Subclassis: | Diapsida |
| Infraclassis: | Archosauromorpha |
| Superordo: | **Archosauria**Cope, 1869 |

 |
| Ordines |
| * Aetosauria †Lydekker, 1889
* CrocodiliaOwen, 1842
* Ornithischia †Seeley, 1888
* Phytosauria †Meyer, 1861
* Pterosauria †Kaup, 1834
* SaurischiaSeeley, 1888
 |

**Archosauria** (*-orum, n.pl.* e Graeco *archos* = *dominans*, et *sauros* = *lacerta*) sunt Reptilia Diapsida cum fenestra ante orbitam cranii. Divisiones duae cognoscuntur: Crurotarsi (Crocodilia et similia) et Ornithodira (Dinosauria et Pterosauria). 
Definitio cladistica: (*Crocodylus niloticus* + *Passer domesticus*), ubi *C. niloticus* exemplum Crurotarsorum putatur et *P. domesticus* Ornithodirorum.

Cladogramma
-----------

```
─o **Archosauria**
 ├─o Crurotarsi sive Pseudosuchia
 │ ├?─ † Ctenosauriscidae
 │ └─o Crocodilotarsi
 │   ├── † Ornithosuchidae
 │   └─┬── † Phytosauria seu Parasuchia
 │     └─o Suchia
 │       ├── † Prestosuchidae
 │       └─o Rauisuchiformes
 │         ├── Aetosauria †
 │         └─o Rauisuchia
 │           ├── Rauisuchidae †
 │           └─o Paracrocodilomorpha
 │             ├── Poposauridae †
 │             └─o Crocodylomorpha ─> Crocodilia
 └─o Ornithodira sive Ornithosuchia
   ├── † *Scleromochlus taylori*
   └─o Avemetatarsalia
     ├── † Pterosauria
     └─o Dinosauromorpha
       ├── † *Dromomeron romeri*
       ├── † *Lagerpeton*
       └─o Dinosauriformes
         ├── † *Marasuchus*
         └─┬── † *Pseudolagosuchus*
           └─┬── † *Silesaurus*
             └─┬── † *Eucoelophysis*
               └─o Dinosauria
                 ├── † Ornithischia
                 └── Saurischia ─> Aves
```

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Encyclopedia of Life • Fossilworks |

* Palaeus
Wikidata Paschalis Quignard
Res apud Vicidata repertae:Paschalis Quignard: imagoPaschalis Quignard: imago
*Nativitas*: 23 Aprilis 1948; Vernolium in Pertico  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: scriptor  

**Familia**

*Genitores*: Jacques Quignard;   

**Memoria**

*Laurae*: Praemium Goncourt, Prince Pierre Award, Grand Prix du roman de l'Académie française, Prix de la langue française, Grand prix de littérature de la SGDL, Commandeur des Arts et des Lettres‎, Officer of the Legion of Honour, Prix Formentor  

**Paschalis Quignard**, vulgo *Pascal Quignard* (natus anno 1948), est philosophus, fabellarum scriptor, et poeta Francogallus, atque etiam poeta Latinus. Anno 1979, protulit farraginem carminum Latinorum cui titulus *Inter aerias fagos* est.

Bibliographia
-------------

* *Inter aerias fagos*, cum translatione in linguam Francogallicam Emmanuelis Hocquard, 1979.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |
**Agis III** (mortuus ad Megalopolim 331 a.C.n.), e stirpe Eurypontidarum, fuit rex Spartae per septem annos ab anno 338 usque ad mortem. Patri Archidamo III successit. Collega e stirpe Agiadum ei fuit Cleomenes II. Sine liberis decessit ita ut frater Eudamides I ei succederet.

Rex fit eo ipso anno quo Macedones Graeciam subegerunt. Ac primo post cladem a patre in Apulia acceptam quievit nec opem Thebanis aut Atheniensibus tulit. Cum vero Alexander bellum in Asiam transtulisset, Agis societatem cum satrapa Memnone iniit et contra Macedones in mari Aegaeo pugnavit. Mox libertatem omnium Graecorum vindicans cum Thracibus quoque societatem iniit ut Macedones utrimque laccesserentur, et a meridie et a septentrione. Macedonicum praesidium Megalopoli expellendum suscepit, sed cum vicarius Alexandri in Europa Antipater cum exercitu advenit multitudine obrutus in proelio fortiter pugnando periit. Athenienses ei classis auxilium recusarant.

Fontes antiqui
--------------

* Arrianus, *Anabasis*
* Quintus Curtius Rufus, libro sexto *Historiarum Alexandri Magni* cap.1.
* Diodorus Siculus, libris sedecimo et septimo decimo (62-63) *Bibliothecae historicae*
* Pausanias libro tertio *Graeciae descriptionis* cap. 10.
* Trogus Pompeius a Iustino abbreviatus, libro duodecimo capite primo 7-11.

Plura legere si cupis
---------------------

* E. Badian, "Agis III", *Hermes*, 1976ː 170-192
* Timothy Dovan, "Agis III" in *Conflict in Ancient Greece and Rome*, 2016
| Bellum Gallicum |
| --- |
|  |
| Annus: | 58–50 a.C.n. |
| Locus: | Gallia, Germania et Italia |
| Fortuna: | Victoria Romana. |
| Exercitus |
| Res Publica Romana | Galli, Germani, Britanni et Aquitani |
| Duces |
| Gaius Iulius Caesar, Titus Labienus, Marcus Antonius, Quintus Tullius Cicero, Publius Licinius Crassus, Decimus Iunius Brutus Albinus, Servius Sulpicius Galba | Vercingetorix, Ambiorix, Indutiomarus, Commius, Ariovistus, Cassivellaunus |
| Copiae |
| 120 000: 60.000 legionarii, 60 auxiliarii | 300 000 |
| Mortui sauciique |
| 30,000+ mortui10,000+ saucii | 1 000 000 mortui |

**Bellum Gallicum** a Gaio Iulio Caesare ab anno 58 a.C.n. usque ad annum 51 a.C.n. gerebatur. C. Iulius Caesar res gestas in septem libris Commentariorum De Bello Gallico descripsit. 

C. Iulio Caesare proconsule Galliae Transalpinae provinciae Helvetii e patria profecti sunt, qui fines Romanos transirent, qua re Caesar bellabat, quo in bello oppugnatos Helvetios delevit. Tunc cum Suebis bellare coactus est, ut sociis Gallicis auxilio veniret. Ariovisto duce Germani ab exercitu imperatoris Romani victi et interfecti sunt. 

Magnum habet spatium seditio Gallorum Vercingetorige duce 52 a.C.n.. Bellum in montibus silvisque gerebatur ubi Caesari difficile erat vincere. Tandem autem Vercingetorix obsidione ad Alesiam victus est. Artem bellandi Caesar in commentariis de Bello Gallico descripsit et modum agendi cum nationibus Gallorum. Praeterea in iis libris mores et naturam Gallorum eorumque regionis itemque Germanorum  descripsit. 
Porro primus Gallos et Celtas unum atque eundem populum esse - illos latine, hos eorum ipsorum lingua nominatos - intellexit. De qua re in principio commentariorum suorum Romanos fecit certiores.

Expeditiones et in Germaniam Caesar et in Britanniam subiit. 

Gallis victis et Germanis repulsis Caesar Rubiconem fluvium transgressus Romam rediit, quae res finis fuit liberae rei publicae Romanae, deinde enim bellum civile inter Pompeium et Caesarem ortum est.

Notae
-----

1. ↑  Octavus liber ab Aulo Hirtio maximam partem scriptus, sed non finitus est.
2. ↑  VI 11-20
3. ↑  VI 21-28
Băneasa: Via aedificia mense Octobri 2007.
Regio Băneasa in urbe Bucaresta.
Hortus zoologicus in Băneasa situs.
Aeroportus Aurel Vlaicu in Băneasa.
Lacus Băneasa.
**Băneasa** est Bucarestae praesens regio urbana (Dacoromanice *cartier*). In hac regione, quae in sectore primo ad septentrionem versus urbis sita est, sunt hortus zoologicus et aeroportus internationalis Aurel Vlaicu.

Historia
--------

Vicus et aeroportus Băneasa in latifundio Maria Bibescu, comitis Montesquiou-Fézensac (1845–1929) conditi sunt. Postea Băneasa pars Bucarestae facta est. Apud lacum eiusdem nominis sita est.

Aeroportus
----------

Ab anno 1909 hic aeroplana in caelum ascenderunt, primus navigator fuit ille Ludovicus Blériot clarus Francicus. Nomen cepit ab Aurelio Vlaicu (1882–1913), claro aeroplanorum gubernator. Ex anno 1948, hic linea aeronautica Dacoromanica Tarom sedem principalem habet. Anno 2012, plurimae lineae aeronauticae in novum aeroportum in oppido Otopeni situm migraverunt.

Hortus zoologicus
-----------------

Ex anno 1959 hac in regione hortus zoologicus urbis Bucarestae situs est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Băneasam** spectant. |

* adevarul.ro die 12 Maii 2009
* Pagina officialis Horti Zoologici Bucarestae
* Pagina officialis aeroportus Aurel Vlaicu

Notae
-----

1. ↑  metropotam.ro de historia huius regionis

Sectores regionesque Bucarestae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Sectores Bucarestae | Sector 1 • Sector 2 • Sector 3 • Sector 4 · Sector 5 · Sector 6 |
| Regiones urbanae | 13 Septembrie · 16 Februarie · 1 Mai · Andronache · Apărătorii Patriei · Aviatorilor · Aviaţiei · Balta Albă · Băneasa · Berceni · Bucureştii Noi · Centrul Civic · Colentina · Cotroceni · Crângaşi · Dămăroaia · Dealul Spirii · Dorobanţi · Dristor · Drumul Taberei · Dudeşti · Ferentari · Floreasca · Ghencea · Giuleşti · Giurgiului · Griviţa · Iancului · Lipscani · Militari · Moşilor · Obor · Odăi · Olteniţei · Pantelimon · Pipera · Primăverii · Progresul · Rahova · Regie · Tei · Titan · Vitan · Văcăreşti |

 |
|  |
Hepatitidis A in orbe partitio anno 2005.
Hepatitidis B in orbe partitio anno 2005.
Hepatitidis C in orbe partitio anno 1999.
**Hepatitis**, (-tidis, *f.*) (a vocabulo  Graeco ἧπαρ 'iecur') est inflammatio iecoris pluribus causis, ut contagione vel effectibus systematis immunitatis. Saepe hepatitis postea graves morbos ut cirrhosem vel cancrum iecoris efficit. Ordo mundi sanitarius cum Nationibus Unitis diem 28 Iulii cuiusque anni diem mundi hepatitis decrevit ad diginitatem et iura hominum hoc morbo patientum.

Causae virales hepatitidis in homine
------------------------------------

Multae sunt huius morbi causae: hepatitides etiam a bacteriis, venenis, alcohol, aut fungis afferuntur, sed plerumque a certis viris efficiuntur:

* + Viro hepatitidis A
	+ Viro hepatitidis B
	+ Viro hepatitidis C

Minus crebra sunt sequentia:

* + Virus hepatitidis D
	+ Virus hepatitidis E

* Alia vira, quae hepatitidis causae sunt:
	+ Virus Epstein-Barr
	+ Virus cytomegaliae
	+ Virus parotitidis epidemicae
	+ Virus rubellarum
	+ Adenovira
	+ Enterovira
	+ Virus herpetis simplicis
	+ Virus varicellarum

Hepatitis autoimmunitatis
-------------------------

Hepatitis autoimmunitatis est morbus rarior cum inflammatione et acuta et chronica. Inflammatio per effectus cellularum T adversus hepatocytos oritur.

Notae
-----

1. ↑  Kraus, L.A. (1844). *Kritisch-etymologisches medicinisches Lexikon* (Dritte Auflage). Gottingae: Verlag der Deuerlich- und Dieterichschen Buchhandlung.
2. ↑  Domschke, W. et al. (editores) (2014): Therapie-Handbuch, ed. 5, Monachii: Urban & Fischer **(Theodisce)**.
Wikidata Inguarus (dux Rutheniae)
Res apud Vicidata repertae:Inguarus (dux Rutheniae): imagoInguarus (dux Rutheniae): imago
*Nativitas*: 877;   
*Obitus*: 945; Iskorosten  
*Patria*: Rurik's state, Russia Kioviensis  

**Officium**

*Officium*: dux Kioviensis, Grand Prince of Novgorod  
*Munus*: politicus  

**Consociatio**

*Religio*: Slavic religion
**Familia**

*Genitores*: Ruricus; Efanda  
*Coniunx*: Olga Chiovica  
*Proles*: Sventoslaus I, Uleb Igorevich  
*Familia*: Rurici domus
**Memoria**

*Sepultura*: Kurgan No 2728, Nemyrivka  

**Inguarus**, Rurici filius, circa annum 878 natus et anno 945 mortuus, fuit dux Kioviensis. Cum Inguarus iam infans esset, Helgus post mortem Rurici regens fuit. Anno 913 Helgo mortuo Inguarus dux factus est. Helgam e Pscovia nupsit anno 902. Anno 913 Inguarus contra Drevlanos gentem Slavicam expeditionem fecit eosque vicit. Contra Constantinopolim bella etiam movit anno 941, sed classis Russica igni Graeco fugata revertit. Iterum expeditionem contra Constantinopolim anno 943 movit, sed Romanus Lacapenus legatos cum donis ei misit pacemque proposuit; pactum anno 944 acceptum est. Anno 945 Inguarus a Drevlanis perfidiose occisus erat, quos Helga uxor eius post punivit. Sventoslaus Inguari et Helgae filius fuit.

Notae
-----

1. ↑  Russice *древляне*, vide *Nestoris chronicon...* , Leopoli 1883, p. 5.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Inguarum** spectant (Igor I of Kiev, Igor I, Grand Prince of Kyiv). |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Christopher Reeve qui *Superman* anno 1985 egit.
Thomas Welling qui Clericum Kent (*Superman*) egit, in serie televisifica *Smallville*, hic anno 2010 visus.
***Superman*** vel **Supérhomo** (Superhóminis, *m*) est persona fabulosa vel heros fictus (vulgo superheros) nomine etiam *Kal-El* in serie librorum nubeculatorum et **Vir Chalybeus** (vel Vir Chalybicus) est qui volat et magnam vim habet, annoque 1939 creata a Iosepho Shuster et Giraldo Siegel qui proprie primum in Action Comics #1 apparuit. Idcirco, hunc singulis librum nuberculatarum editionis fere decem milia dollarorum valore hodie constat. De eadem iam hodie etiam sex pelliculae cinematographicae sunt.

Argumentum
----------

In serie, nomine Kal-El ortus est ex stella errante Krypton, cuius populus est consumptus. Antequam autem planeta displodet, paterfamilia infantem Kal-El in nave spatiali posuit et eum Telluri planetam misit. Kal-El tandem Tellurem advento, adoptatus est a familia Kent, sub nomine Clericus Kent. Quamquam Clericus vivit sicut homo terrigenus, potentias superiores heroicas, aliam absconditam chlamydatam identitas habet ubi facinum bonum faceintem proprius vi volat.

Clericus adultus munus sicut nuntius in ephemeride *Daily Planet* obtinet. Cum ibi hoc munere fungitur, Clericus clam ad bonum humanum suis potentiis superis uti conatur. Ille *Superus Vir* personae abstrusae suae correspondet, per quam bellum celatam contra maleficios gessit. Adversarius maximus est vir genius maleficus Lex Luthor. Post magna certamina inter eos, Lutherum vincit.

Notae
-----

1. 1 2  Ebbe Vilborg, *Norstedts svensk-latinska ordbok,* editio secunda (2009).
2. ↑  Sic eum vocat Stephanus Berard in indice verborum novorum quae fabula cui titulus *Capti* continet, vide hic  (

Nexus interni
-------------

* Clericus Kent
* Krypton
* Christophorus Reeve
* Georgius Reeves
* *Smallville*
* Thomas Welling

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Superman et eius dramatis personae** spectant. |

* *The Adventures of Superman* (series televisifica, 1951-1958).
"**Baldus**" est poema Latinum macaronicum Theophilo Folengo Italo auctore, in eius *Macaronea* insertum, hexametris scriptum, quod de Baldo quodam viro agit. Prima editio anno 1517 prodit; editio integra post auctoris mortem anno 1552 divulgata est.

Historia
--------

Baldus est Reinaldi viri fabulosi (vide *Rolandum*) nepos, non autem in Francia, sed ruri Mantuano natus (ut scriptor ipse), qui consuetudinem cum grege monstrorum scelestorum iungit et totum agrum terrent.

Poematis exordium
-----------------

*Phantasia mihi plus quam phantastica venit*
*historiam Baldi grassis cantare Camoenis,*
*altisonam cuius phamam nomenque gaiardum*
*terra tremat, baratrumque metu sibi cagat adossum.*

Notae
-----

1. ↑  scilicet *res mente ficta*, e Graeco *φαντασία* (cf. Latine *phantasia*, i.e. *imaginatio*)
2. ↑  scilicet *crassis*
3. ↑  scilicet *famam*
4. ↑  Italice *gaiardo* significat *validus*
5. ↑  scilicet *tremit*, nam verbum Latinum *tremere* Italice *tremare* factum est
6. ↑  *cagare* scilicet *cacare*, Italice *addosso* significat *super se ipsum*; quae duo verba Italica iuncta (*cagarsi addosso*) significant *adeo metuere, ut cacet*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **textum editionis 1517** apud **Vicifontem**. |

* Textus editionis 1552?
* Matthew Lane Mason, *Bold Fantasy: The Macaronic Epic of Teofilo Folengo Between Ariosto and Rabelais* (dissertatio universitatis Californiensis Berkeleiensis, 2022)
**Bibliotheca Nationalis Vanuatuana** est bibliotheca nationalis civitatis Vanuatus. Bibliotheca, intra Locum Culturalem Vanuatuanum Portu Vilae sita, 15 000 fere libros habet et pro rarae et eximiae civitatis materiae receptaculo et bibliotheca publica est. Mense Aprili 2004 constituta est.

Bibliotheca duas habet conlationes singulares, unam Vanuatui et unam aliis Insulis Pacificis dicatam. Circa quingentas res raras de Vanuatu prolatas habet, praecipue congeriem librorum rarorum. Inter suas res raras et eximias sunt res anthropologicae et archaeologicae, opera artis et referentiae artium, tabulae autobiographicae et biographiae, magnus operum de linguis Vanuatuanis grex, historiae missionum, traditiones orales, tabulae culturales, historicae, et politicae, commentarii diurni, diaria, et periodica.

Anne Naupa est bibliothecarius principalis. Mense Novembri 2013, bibliotheca novum aedificium instruere coepit.

Notae
-----

1. ↑  Bibliotheca Nationalis, Locus Culturalis Vanuatuanus.
2. ↑  Bibliotheca Nationalis Vanuatuana, Universitas Nationalis Australiae.
3. 1 2 3  2008 Conference of Directors of National Libraries in Asia and Oceania.
4. 1 2 3  "National Library", Vanuatu Cultural Centre.
5. ↑  Vanuatu National Library & Archives Opens!
Petrus de Ribadeneira
**Petrus** vulgo *Pedro* **Ribadeneira** (natus die 1 Novembris 1527 Toleti, mortuus die 22 Septembris 1611 Matriti) iesuita et historicus Hispanicus fuit.

Vita
----

Annos tredecim natus cardinalis Alexandri Farnese cubicularius factus Romam iter fecit. Paulo post (anno 1540 Romae) iesuitarum ordinem intravit Ignatio de Loyola ipso suadente. Lutetiae, Lovanii et Paduae studia fecit. Ex anno 1549 artem rhetoricam Panormi docuit et triennio post primus ad Pontificium Collegium Germanicum praepositus nominatus est Romae ubi anno 1553 et sacerdotis ordinationem accepit. 

Exinde Ribadeneira, ut Societas Iesu porro floreret, operam dabat. Tuscus provincialis fuit, commissarius in Sicilia et consiliarius supremi iesuitarum moderatoris in rebus ad Hispaniam et Lusitaniam pertinentibus. Anno 1560 Matriti Collegium Imperiale Sanctorum Petri et Pauli condidit.

In patriam anno 1574 reversus se litteris involvit ad traditionem iesuiticam posterioribus servandam. Itaque Ignatius de Loyola, Didacus Laínez et Franciscus Borgia biographias scriptas viro isti strenuo debent. Opera Augustini et Alberti Magni in Hispanicum vertit. Insuper historiam Anglicam saeculi XVI descripsit. Auctores et opera ordinis *Catalogus Scriptorum religionis Societatis Jesu* congerit, quod opus post Petri mortem Philippus Alegambe continuavit.

Bibliographia
-------------

* Van Ortroy, F. (1912), "Pedro de Ribadeneira". Apud: *The Catholic Encyclopedia*, Neoeboraci, Robert Appleton Company (hic in interreti)

Nexus externi
-------------

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* nexus apud DDB

Notae
-----

1. ↑  beati Petri Canisii epistulae et acta, vol. 3
Ampulla Amari Angusturensis et cyathus semiplenus
**Amarum Angusturense**, Anglice *Angostura bitters*, est elixir amarum a chirurgo Iohanne Amadeo Beniamino Siegert anno 1824 in urbe Angusturensi in medicamentum inventum, recentius in potionibus mixtis praecipue adhibitum.

In exercitu liberationis Simonis Bolívar militans, nosocomio militari Angusturensi versatus, Siegert contra morbos digestivos respiratoriosque et malariam elixir amarum de rhomio invenit et mox venditare coepit. Paucis a principio cognitum, sed a Carolo Damaso Siegert filio inventoris annis 1850 promotum, in Expositione Londiniensi anno 1862 commendatum est. Ab eo aevo magis magisque in potiones mixtas dosibus parvis additum est, elixiribus vetustioribus (sicut Stoughton et Böker) mox oblitis. Iam a saeculo XIX exeunte, sicut et aevo nostro, praesertim ad gallicaudas accommodandas dedicatur.

Amarum Angusturense e radice gentianae cum aliis aromatibus pluribus componitur. Filii inventoris anno 1875 officinam ad Portum Hispaniae insulae Trinitatis removerunt, ubi nostro tempore manet. Usque in annos 1970 a societate *J. C. B. Siegert & Sons* venundatum est.

Bibliographia
-------------

Impensa gallicaudae Manhattensis
* *Complete mixing guide* [*Dr. Siegert's Angostura bitters*]. Novi Eboraci: J. W. Wuppermann, 1912 Textus
* Stanley Clisby Arthur, *Famous New Orleans drinks and how to mix 'em*. Novae Aureliae: Harmanson, 1937 Textus; editio 1939
* Brad Thomas Parsons, *Bitters: a spirited history of a classic cure-all*. Berkeleiae: Ten Speed Press, 2011
* "Angostura bitters" in David Wondrich, Noah Rothbaum, edd. *The Oxford Companion to Spirits and Cocktails* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2021. ISBN 978-0-19-931113-2) pp. 22-24
Aquila biceps Palaeologorum
**Palaeologi** (Graece Παλαιολόγοι) fuerunt domus Graeca et Romaea, quae ad nobilitatem emerserunt et deinde ultima domus regnatrix Imperii Romani Orientalis fuerunt.

Domus a duce exercitus Nicephoro Palaeologo et filio eius Georgio condita, summam dignitatem attinuit propter matrimonia cum domibus Duca et Comneno facta. Post quartam expeditionem sacram aliqui Palaeologi in vicinum imperium Nicaeanum fugerunt, ubi Michael VIII Palaeologus consors imperii anno 1259 factus, Constantinopolin recepit, et anno 1261 solus imperii orientalis imperator coronatus est.

Proles eius imperium rexerunt usque ad expugnationem Constantinopolis die 29 Maii 1452 a Turcis Ottomanicis factam. Diuturnissima fuit imperii Romani orientalis domus regnatrix. Et multo postea aliqui Palaeologi praeclari in societate Ottomanica manserunt. Pars Palaeologorum marchiones Montis Ferrati in Italia facta est et deinde matrimonio cum Gonzagis, ducibus Mantunais, coniuncta est.

### Imperatores Palaeologi

1. Michael VIII Palaeologus
2. Andronicus II Palaeologus, Michaëlis VIII filius
3. Michael IX Palaeologus, consors imperii, Andronici II filius
4. Andronicus III Palaeologus, Michaëlis IX filius
5. Ioannes V Palaeologus, Andronici III filius (disputatus a Ioanne VI Cantacuzeno, cognato materno Palaeologorum)
6. Andronicus IV Palaeologus, Ioannis V filius maximus natu
7. Ioannes VII Palaeologus, Andronici IV filius
8. Andronicus V Palaeologus, particeps imperii, Ioannis VII filius
9. Manuel II Palaeologus, Ioannis V filius minor natu
10. Ioannes VIII Palaeologus, Manuelis II filius maximus natu
11. Constantinus XI Palaeologus, Manuelis II filius minor natu

Notae
-----

1. ↑  Gill, Joseph (1980). "Family feuds in fourteenth century Byzantium: Palaeologi and Cantacuzeni". *Conspectus of History* **1** (5): 64

Bibliographia
-------------

* Papademetriou, Tom (2015). *Render Unto the Sultan: Power, Authority, and the Greek Orthodox Church in the Early Ottoman Centuries*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-871789-8

Nexus externi
-------------

* Marek, Miroslav. "Genealogia Palaeologorum". Genealogy.EU
**Bolsevici** (Russice большевики, tr. *bol'ševiki*; in nominativo singulari большевик, tr. *bol'ševik*) fuere initio participes cursus politici, seu fractionis, Russicae Social-Democraticae Operariae Factionis (Russice Российская социал-демократическая рабочая партия), et dein (a mense Aprili anni 1917) socii factionis sui iuris, quae verbum "bolsevicorum" in nomine suo ad annum 1952 tenuit. 

Notio ipse creata est anno 1903, in conventu secundo RSDOF, postquam sectatores Vladimiri Lenin in suffragio ad ductum factionis illius votorum maioritas (Russice: большинство, tr. *bol'šinstvo*), inde et nomen Bolsevicorum, acceperunt. Adversarii autem illorum, qui minoritas (Russice: меньшинство, tr. *men'šinstvo*) fuere, idcirco Mensevici (Russice: меньшевики, tr. *men'ševiki*) appellati sunt.

Nota
----

1. ↑  "**большевик** Bolsevicus, i, m"

Fons
----

* Новый иллюстрированный энциклопедический словарь / Ред. кол.: В.И. Бородулин, А.П. Горкин, А.А. Гусев, Н.М. Ланда и др. – М.: Большая Российская энциклопедия, 2001. – ISBN 5-85270-259-5 **(Russice)**

Nexus interni
-------------

* Factio Communistica Unionis Sovieticae
* Res novae Octobres
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Curre, Melos!** (Iaponice 走れ、メロス) est diegema Dazai Osamu anno 1940 scriptum, cuius origo est *Die Bürgschaft* a Friderico Schiller ex opere Gaii Iulii Hygini. Thema narrationis est fides hominis contra tyranniam misanthropicam.

Epitome narrationis
-------------------

Initium narrationis cum ira Melos contra Dionysium, regem tyrannis antagonistam, qui homines supplicat sine ratione e misanthropia solitudineque. Melos, protagonista qui regem necare conans capitur, post dialogum de natura humana et sensu fidei, pactum quod ad regem rediit sine refugio cum vita Selinuntii, amici Melos. Rex Dionysius hoc admittit, Melos pactum violare putans. At post multa pericula, Melos apud regem et Selinuntium venit contra praeiudicium Dionysii regis. Rex paenitentiam de sua peccatis misanthropiae declarat, et Selinuntius et Melos virtutem celebrant.

Nexus externi
-------------

* De textu integrali (Iaponice).
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Civitates et signatoria foederis: 
     Quae confirmarent
     Quae solum signarent
**Pactio internationalis de omnium peregrinorum operariorum eorumque familiarium iuribus protegendis** est pactum internationale quod tutelam operariorum migrantium eorumque familiarum gerit. Foedus, a Concilio Generali Consociationis Nationum cum cooperatione Consociationis Internationalis pro Migratione et Internationalis Laboris Societatis die 18 Decembris 1990 confecta est; quod, a viginti civitatibus Martio 2003 rite sanctum, efficax die 1 Iulii 2003 factum est.

Praefacione sunt Conventiones a Societate Internationali Labore de laboratoribus migrationis (numerus 97 et 143), et de interdictione laborium obligatium (numerus 29 et numerus 105) ac Pactione contra discriminationem in educatione appellentur.

Quamquam capitulum LXVIII migrationem contra leges ad prohibitionem et exclusionem opus esse definit, foedus horum migrantium iura tegit, adeo etiam contra omnes mercatus hominum. Hodie anno 2022, 58 civitates feodus ratam fecerunt. Socii Consilii Europae, Albania, Bosnia et Herzegovina, Turciaque exceptis, foedus signaverunt et ratum fecerunt.

Hae Pactio etiam a Conventione de Iuribus Homunum cum Inhabilitatibus de suo Praefacione.

Nexus interni
-------------

* Consociatio Internationalis pro Migratione
* Dies internationalis migrationis
* Internationalis iurum humanorum lex
* Immigratio
* Mercatus hominum
* Migratio
* Societas Internationalis Laboris

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Conventio de Iuribus Hominum cum Inhabilitatibus, Praefacio, sec (d)

Nexus externi
-------------

* Pactio internationalis de omnium peregrinorum operariorum eorumque familiarium iuribus protegendis **(Anglice)**
* Pactio internationalis de omnium peregrinorum operariorum eorumque familiarium iuribus protegendis **(Francogallice)**
* Pactio internationalis de omnium peregrinorum operariorum eorumque familiarium iuribus protegendis **(Hispanice)**
* *Migrants Rights International*
* Relatio Secretarii generalis ad Consilium Generale Consociationis Nationum dimissa
Landsknecti pugnantes in Helvetios.
**Landsknecti** (n. sing. *Landsknectus* (-i, *m.*), a Theodisco *Landsknecht*, quod *terrae*-*Land[s]*- *servus*-*Knecht*- significat) fuerunt mercenarii Sacri Romani Imperii saeculi XV et saeculi XVI. Landsknecti in agminibus militum contariorum pugnabant, sed erant milites emeriti inter contarios qui cum ensibus a duabus manibus ferendis pugnabant, et *doppelsöldner* (ille duplo stipendio) vocabantur.

Etymologia verbi
----------------

Verbum Germanicum *Landsknecht* primum in documentis Helveticis anno 1486 apparuit Helvetii distinguebantur inter terram vel planitiem (*Land*) et montes (*Gebirge*). Landsknecti vel *Landsknechte* ergo erant milites terrani, qui pugnabant contra milites montanos Helveticos. Iam exinde circa ab anno 1500 error apparuit, quo *"Lanzknecht"* pro lanceario, qui lancea pugnat, interpretatur. *Knecht* sive "servus" indicat fortasse quod Landknecti apud Caesarem serviebant. Milites Germanici seipsos in bellis orbis terrarum *Landser* appellabant quod verbum fortasse a *Landsknecht* derivatum est.

Nexus interni
-------------

* Tertius (exercitus)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Landsknectos** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Dissertationum miscellanearum "pentas" Von Johann Heinrich Hottinger
2. ↑  Textus editus in municipio "Hadersdorf-Kammern" **(Germanice)**
Wikidata Franciscus Alegrius
Res apud Vicidata repertae:Franciscus Alegrius: imagoFranciscus Alegrius: imago
*Nativitas*: 12 Novembris 1729; Vera Crux  
*Obitus*: 16 Augusti 1788, 18 Augusti 1788; Bononia  
*Patria*: Imperium Hispanicum  

**Officium**

*Munus*: linguista, Rerum gestarum scriptor, geographus, philosophus, theologus, Interpres, presbyter catholicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Franciscus Xaverius Alegrius** (Hispanice *Francisco Javier Alegre*), die 12 Novembris anno 1729 in Vera Cruce natus et  die 16 Augusti anno 1788 Bononiae mortuus, Iesuita Mexicanus, necnon interpres et poeta Latinus fuit. *Alexandriadem* carmen epicum de Tyro ab Alexandro Magno obsessa et eclogam *Nysus* nomine composuit. *Iliadem* Homeri Latine hexametris vertit (quae versio videtur ultima huius generis fuisse) et *Batrachomyomachiam*. Horatii carmina nonnulla et *Artem poeticam* Nicolai Boileau Hispanice vertebat. Historiam Societatis Iesu in Nova Hispania composuit.

Pseudonyma
----------

Opera Latina ut *Pontianus Tugnonius* vel *Pontianus Tugnonius civis Mexicanus* edebat, opera Hispanica ut *Ponciane Tugnoni* vel *Juan Becerra Moreno*.

Opera
-----

* *Alexandriados, sive De expugnatione Tyri ab Alexandro Macedone* libri quatuor, ex typographia Acchilis Marozzi, et Joseph Sale, 1773
* Francisci Xaverii Alegre Mexicani Veracrucensis Homeri *Ilias* Latino carmine expresa, 1776
* Homeri *Batrachomyomachia* Latinis carminibus expressa, nonnullis additis, Mexicopoli 1789
* *Opúsculos inéditos latinos y castellanos del P. Francisco Javier Alegre (Veracruzano) de la Compañia de Jesus*, Imprenta de Francisco Diaz de Leon, 1889

Notae
-----

1. ↑  Iohannes Iacobus Hofmannus, *Lexicon universale* (1698) ~
2. ↑  *Enciclopedia Internacional de Pseudonimos*. Curavit Michael Peschke. vol. I , p. 42.

Nexus externi
-------------

* *Historia de la Provincia de la Compañía de Jesús de Nueva España* in *Vicifonte* Hispanico
Danielis Zwicker Polessiae tabula anni 1650.
**Polessia** (Polonice *Polesie*; Albaruthenice *Пале́ссе*; Ucrainice *Полі́сся*; Russice *Полесье*) est regio historica et geographica in meridionali Rutheniae Albae parte et septentrionali Ucrainae, etiam in Polonia et in Russia sita. 

Ioannes Šiškin, *Polessia*, 1883.
Vallis Bugae in palatinatu Lublinensi Poloniae extremitas Polessiae occidentalis est. In Ruthenia Alba regiones Brestensem et Homelensem Polessia occupat, sed etiam partes meridionales regionum Mohiloviensis (districtus Bobruiscensem, Glusscensem, Osipovičensem), Minscensis (districtus Lubanensem, Viarum Priscarum, et Salimontii) et Grοdnensis (districtus Sviloechiae). In quinque partes Polessia Albaruthenica dividitur: Polessiam Brestensem, Transurbanam (ubi Pinscum, quod Polessiae caput saepe nominatur, et Turovia urbes sitae sunt), Pripetiensem, Moserensem et Homelensem. Danapris Polessiam in partes occidentalem et oreintalem secat; Pripetius et Desna accolae eius flumina Polessiae principalia sunt. In Russia pars regionis Branscensis Polessica est; extremitas Polessiae orientalis in terris silvosis et paludinosis circa fontibus Occae et Desnae in regionibus Orelensis et Calugensis est.

Marcellius Harasimowicz(pl), *Solis occasus in Polessia*, 1894.
Nomen Slavicum 'terras silvestres' significat, et Polessia silvis abundat. Hic et silva intacta Bialoviesensis (Poloniae et Rutheniae Albae) et reservatum Schatscense (Ucrainae) et saeptum nationale Pripetiense (Rutheniae Albae) sita sunt. 

Incolae Polessiae, Polessiani(be) (Russice *poleščuki* vel *polechi*, Ucrainice *poliščuki*) a populis vicinis moribus et dialectis distinguuntur. Dialecti Polessiae occidentalis interdum ut lingua Polessica (vel Polessica occidentalis) describuntur.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Полесье*. Interdum et *Polesia* (v. tabulam necnon: J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus*, Brunopoli 1972, vol. III, p. 173).
2. ↑  Albaruthenice *Стары́я Даро́гі*.
3. ↑  Albaruthenice *Салігорск*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 52°0′0″N 27°0′0″E • Store norske Lexikon • Treccani |
Wikidata Basilius III (magnus dux Moscoviae)
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 25 Martii 1479; Moscua  
*Obitus*: 3 Decembris 1533; Moscua  
*Patria*: Moscovia  

**Officium**

*Officium*: magnus dux Moscoviae, Sovereign of all Russia  
*Munus*: homo in re publica potens  

**Consociatio**

*Religio*: Christianitas Orthodoxa
**Familia**

*Genitores*: Ioannes III; Sophia Palaeologa  
*Coniunx*: Solomonia Saburova, Helena Glinskaja  
*Proles*: Ioannes IV, Georgius Ugliciensis, Georgius Basilii filius  
*Familia*: Rurici domus
**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia cathedralis Michaelis Archangelis Moscuensis  

**Insignia heraldica**

Basilius III (magnus dux Moscoviae): insigneBasilius III (magnus dux Moscoviae): insigne
**Basilius III Ioannis filius** (Russice: Василий III Иванович, tr. *Vasilij III Ivanovič*; natus anno 1479, mortuus anno 1533) fuit magnus Moscoviae totiusque Russiae (Rutheniae) dux ab anno 1505 , filius ducis Ioannis III et Sophiae, filiae fratris ultimi imperatoris Byzantiae.

Basilius III politicam patris sui, regnum Russicum unitum creantis, continuavit. Tempore eius regiminis adiunctae ad Moscoviam sunt ultimi ducatus Ruthenici sui iuris: anno 1510—Pscovia, circa annum 1521—Resania, anno 1522—Novogardia Severiae. Smolenscum anno 1514 factum est pars regni Moscoviensis, bellorum contra Lituaniam (annis 1507–1508 et 1512–1522) gratia. Basilius III etiam contra regna Casanense Crimaeanumque luctabat. Dux ille auctoritatem suam firmabat, diligentiam adhibuit ut privilegia nobilitatis Moscoviae limitata fuerint.

Notae
-----

1. ↑  *Magnus Dux Basilius, Dei gratia Imperator et Dominator totius Russiae, nec non Magnus Dux Woldomeriae*, ut ipse in epistulis ad Papam Clementem VII se nominabat.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Pagina de Basilio III *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae  **(Russice)**

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessor: **Ioannes III Magnus**  |  **Magnus dux Moscoviae et totius Rutheniae** 1505–1533 | Successor: **Ioannes IV Severus**  |
Ecclesia Sancti Ludovici Francorum exterior
**Ecclesia Sancti Ludovici Francorum de Urbe** est aedes sacra Romana prope Aream Agonalem. In ecclesiae *Cappella Contarelli* tres picturae a Michaele Angelo Merisi Caravaggio pictae affixae sunt.

Ecclesia inter annos 1518-1589 cum cardinalis Matthaei Contarellus et Catharinae Medicaeae auxilio exstructa, sancto Ludovico IX regi Franciae dicata est.

Caravaggii picturae vocationem ac martyrium Matthaei apostoli nec non eius ab angelo inspirationem evangelio scribendo demonstrantes inter annos 1599-1602 confectae sunt.

Organum portae principali superpositum anno 1879 a Iosepho Merklin aedificatum est; 35 voces in 4 operibus continet.

Hoc templum semper est titulus illorum cardinalium, qui et archiepiscopi Parisienses sunt.

Presbyteri cardinales
---------------------

* Petrus Veuillot (1967–1968)
* Franciscus Marty (1969–1994)
* Ioannes Maria Lustiger (1994–2007)
* Andreas Vingt-Trois seit 2007

Nexus interni
-------------

* Ordines Cardinalium

* *Aedes interior cum tectorio*
* *Vocatio Matthaei Evangelistae*
* *Inspiratio Sancti Matthaei*
* *Martyrium Sancti Matthaei*

Weblinks
--------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **ecclesiam sancti Ludovici Francorum de Urbe** spectant. |
Wikidata Dorohobusum
Res apud Vicidata repertae:Dorohobusum: insigneDorohobusum: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 54°55′12″N 33°18′28″E  
*Numerus incolarum*: 9 793  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Dorogobuzhsky District  

**Geographia**

*Superficies*: 10 chiliometrum quadratum  

Danapris in Dorohobuso c. annum 1910
**Dorohobusum** (Russice Дорогобуж, tr. *Dorogobuž*) est urbs in regione Smolenscensi Foederationis Russicae, ad flumen Danaprim. Plus quam decem milia incolarum habet. Sedes industriae est. Urbi sunt nonnulla monumenta historica.

Historia urbis
--------------

Dorohobusum primo commemoratum est fere anno 1150 ut una urbium Smolensci. Cum Smolensco, annis 1403–1404 adiunctum est ad Magnum Ducatum Lituaniae. Anno 1503 factum est pars Magni Ducatus Moscoviae. Ab anno 1618 denuo erat pars Magni Ducatus Lituaniae. Anno 1654 captum est a copiis Regni Russici (Moscovitici), et ab anno 1667 officiale pars Russiae est. 

Tempore Belli Magni Patrii a die 5 Octobris 1941 ab exercitu Germanico occupabatur. Prorsus liberatum est a copiis Sovieticis die 1 Septembris 1943.

Notae
-----

1. ↑  M. Zeillerus, *Posterior descriptio Poloniae, et Magni Ducatus Lithuaniae*, p. 504; A. Gudicanus Borussus, *Polonia*, p. 18. Vel **Drohobutium**, — Hectoris De-Toni *Repertorium geographico-polyglottum in usum «Sylloges algarum omnium»*, Patavii: Typis Seminarii, 1894; Alexii Scatebrani *Initia eloquentiae Latinae* (*Солопов А.И.* Начала латинской стилистики. М. 2008), p. 470.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 54°55′12″N 33°18′28″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Dorohobusum** spectant. |
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Museum Nationalis Artis Romaniae.
**Museum Nationale Artis Romaniae** (Dacoromanice *Muzeul Național de Artă al României*) est aedificium urbis Bucarestae, quod anno 1937 palatium regale exstructum est.

Historia
--------

Olim hic domus Golescu ab anno 1812 ad annum 1815 aedificata fuit, quae ab Alexandro Ioanni Cuza primo principe Romaniae exornatum est. Carolo I rege regnante Paulus Gottereau architectus Francicus ab anno 1882 ad annum 1885 domum ad palatium auxit. Anno 1927, palatio incendio deleto, ad usque annum 1937 ab architecto Nicolao Nenciulescu iterum erectum est. Mense Augusto 1944, aeroplana Germanica palatium bombis valde afflixerunt. Anno 1948, postquam monarchia in Romania abolita est, palatium reconstructum museum artis factum est. Mense Decembri 1989, cum dictatura communistica in Romania vi tolleretur, palatium iterum incendio paene deletum est, plus quam mille artificia deleta sunt, sed deinde museum iterum refectum est.

### Picturae

In museo picturae clarorum artificum exhibentur, inter alia haec:

* Venus et Amor, Lucas Cranach maior anno 1520Venus et Amor, Lucas Cranach maior anno 1520
* Adoratio pastorum, El Greco anno 1600Adoratio pastorum, El Greco anno 1600
* Nuptiae virginis, El Greco anno 1613/1614Nuptiae virginis, El Greco anno 1613/1614
* Tres Gratiae, Ioannes de Aquisgrani anno 1604Tres Gratiae, Ioannes de Aquisgrani anno 1604
* Virgo cum infante, Dominicus Venetianus saeculo 15Virgo cum infante, Dominicus Venetianus saeculo 15
* Vir legens, Ioannes Memling anno 1490Vir legens, Ioannes Memling anno 1490
* Hiems, Petrus Breugelius iuniorHiems, Petrus Breugelius iunior
* Rochia Verde, Claudius Monet anno 1866Rochia Verde, Claudius Monet anno 1866
* Annuntiatio, Iacobus TentoretusAnnuntiatio, Iacobus Tentoretus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Museum Nationalis Artis Romaniae** spectant. |

* Pagina officialis Musei
* Pagina de historia Palatii et Musei
* agerpres.ro de Museo

Notae
-----

1. ↑  pagina de Nicolao Nenciulescu.
2. ↑  Pagina de historia palatii et Musei.
3. ↑  Historia aedificii in pagina officiali Musei
Imago Sancti Lucae evangelistae symbolo tauri alati in Codice Millenario maiore depicta (bibliotheca monasterii Cremifanensis)
**Codex Millenarius maior** est evangeliarium imaginibus sumptuose ornatum, quod circa annum 800 in monasterio Manseensi scriptum esse putatur, nunc autem in bibliotheca abbatiae Cremifanensis numero *Codex Cremifanensis Cim.1* asservatur.

Codex Millenarius, qui integrum quattuor evangeliorum textum lingua Latina comprehendit, una cum Calice Tassilonis et duobus candelabris eidem Tassiloni III attributis ad antiqua monasterii artificia maximi momenti pertinet. Supradicta artificia in thesauro monasteriali asservata quibusdam diebus festis (in novo abbate eligendo, in eiusdem consecratione, die 11 Decembris, quo Tassilo III monasterii auctor mortuus est) in liturgia adhibentur. Nomen "Codex Millenarius" a nuntio papali Josepho Garampi repetit, qui anno 1777, cum monasterium iubilaei millenarii causa visitavit et codicem aspexit, exclamasse dicitur: „Vere hicce millenarius codex est!" „Maior" nominatur, ut ab alio evangeliario saeculi noni distinguatur, qui item (numero CC Cim 2) in bibliotheca Cremifanensi est.

Bibliographia
-------------

* Codex Millenarius. Vollständige Faksimileausgabe im Originalformat. Kommentar von Willibrord Neumüller und Kurt Holter. Graeciae 1974.
* Bischoff, Bernhard: Die südostdeutschen Schreibschulen und Bibliotheken in der Karolingerzeit. Vol. 2. Aquis Mattiacis 1980.
* Fill, Hauke: Katalog der Handschriften des Benediktinerstiftes Kremsmünster. Vol. 1. Wien 1984.
* Neumüller, Willibrord / Holter, Kurt: Der Codex Millenarius. Graeciae, Coloniae Agrippinae 1959.
* Wright, David: The Codex Millenarius and its model. In: Münchner Jahrbuch der bildenden Kunst 15 (1964), p. 37-54.

Nexus externi
-------------

* Codex Millenarius Maior[*nexus deficit*] apud Stifterhaus, Lentiae (Theodisce)
* Der Codex Millenarius (thesis proseminarii, Salisburgi 2008) (Theodisce)
* The Codex Millenarius - A ounique Carolingian masterpiece apud ADEVA (Anglice)
* Codex Millenarius Minor (Theodisce)
Mola nucati albi biologici.
**Nucatum** (e 'nuce' vel potius sermone Latino vulgari 'nuca' cum suffixo -to, forma fictitia e linguis Romanicis restituta, e.g. occitanice *nogat* e *noga*) est bellariorum genus, quod ex saccharo melleve, nuce (amygdala, iuglande, pistacio, avellana puta) assata, et nonnumquam fructu conciso saccharoque condito fit. Nucati spissitudo ex compositione pendet, et a lento usque ad durum variat. **Nucatum album** ex albumine bene agitato factum molle est, **nucatum fuscum**, contra, ex saccharo tosto factum, firmius.

Nucatum in Europa Meridiana magni aestimatur, exempli gratia Monte Ademari in Francia, et tempore Festi Nativitatis in Hispania.

Nucatum quod in tabellis dulcibus hodiernis invenitur, vix simile est nucato translaticio, cum sit mixtura saccharosi et siropae maiziae, aerata cum albumine seu proteino hydrolyzato soyae. Nonnumquam insunt et adeps vegetabilis, pulvis lactis, et nux.

Nucatum Montiademarense constat 30% vel plure ex amygdala, et 25% vel plure ex melle lavandulato.

Notae
-----

1. ↑  Etymonline Iam Apicio notum? Itane? Dubium mihi quidem videtur Etymologia

Bibliographia
-------------

* Jane Levi, "Nougat" in Darra Goldstein, ed. *The Oxford Companion to Sugar and Sweets* (Oxonii: Oxford University Press, 2015) pp. 486-487

Nexus interni
-------------

* Torro
Wikidata Iaroslaus Vsevolodi filius
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 8 Februarii 1191; Pereslavia  
*Obitus*: 30 Septembris 1246; Karakorum  
*Patria*: Ducatus Volodimiriensis  

**Officium**

*Officium*: dux Kioviensis  
*Munus*: explorator  

**Familia**

*Genitores*: Vsevolodus ''Nidus Magnus'' dictus; Maria Shvarnovna  
*Coniunx*: Feodossiya Mstislavna  
*Proles*: Alexander Nevensis, Andrey II of Vladimir, Michael, Iaroslaus (dux Tueriae), Vasily of Kostroma, Feodor of Vladimir, Constantine, Duke of Galich  
*Familia*: Rurici domus
**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia cathedralis Dormitionis Volodimiriensis  

**Iaroslaus** (8 Februarii anno 1190 vel 1191 natus et 30 Septembris anno 1246 mortuus, fuit Vsevolodi Nidi Magni filius, fuit dux Pereaslaviae annis 1200—1206 et Pereslaviae Transsilvanae (1212—1238), magnus dux Volodimiriae ab anno 1191 usque ad mortem, dux Novogardiae annis 1215, 1221—1223, 1226—1229, 1231—1236 (et magnus dux Kioviae annis 1236—1238, 1243—1246). Alexandri Nevensis et Michaelis Moscoviensis et Iaroslai Tueriensis pater.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Imago Telluris Aspectabilis, a NASA facta, undas intus in Mari Suluensi generatas monstrat.
**Mare Suluense** est corpus aquae in meridio-occidentali Philippinarum regione situm, mari Sinensi Australi ad boreoccidentem a Palavania et Mari Sulavesiensi ad meridio-orientem ab Archipelago Suluensi separatum. Borneum ad meridio-occidentem et Visayas? ad boreorientem patent. 

Mare Suluense nonnullas continet insulas, quarum Insulae Cuyo? et Cagayan Sulu? sunt partes Provinciae Palavaniae, ac Mapun Insulaeque Testudinum sunt partes Provinciae Tawi-Tawi. Mare Suluense etiam est locus Scopuli Tubbataha Vivarii Marini Nationalis, unius ex Sitibus Hereditatis Mundi.

Selachimorphum quod in Vivario Marino Nationali Tubbataha in Mari Suluensi Philippinarum habitat.

In cultura populari
-------------------

Persona Hikaru Sulu in *Star Trek* pellicula et programmate televisifico ex Mari Suluensi appellatur. Ait Georgius Takei, histrio huius personae, "Eugenius Roddenberry id secutus est ut Sulu omnem Asiam repraesentaret, ex Mari Suluensi, non ex quadam civitate appellatus."

Nexus interni
-------------

* Piratae Moroenses

Notae
-----

1. ↑  "Hab[itat] Mare Suluense.. .. [Inhabits] Sooloo Sea," scripsit Edward Belcher, *The zoology of the voyage of H.M.S. Samarang during the years 1843–1846,* pp. 30-31 (de *Cryptopodia dorsali* Parthenopidarum).
2. ↑  C. Michael Hogan, "Sulu Sea," in *Encyclopedia of Earth,* edd. P. Saundry et C. J. Cleveland (Vasingtoniae: 2011).
3. ↑  "[Gene] Roddenberry's vision for Sulu was to represent all of Asia, being named for the Sulu Sea instead of using a specific country-specific name." Anthony Pascale, "George Takei On *Star Trek VI: Captain Sulu To The Rescue* + John Cho, Shatner Feud + more," apud trekmovie.com.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 8°0′0″N 120°0′0″E • 6677962 *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |


+
Gastronomia urbis Chongqing: *Shuizhu niurou* ("frusta bubula ex aqua bullita") Londinii in popina Sichuanensi illata
Frusta **bubula ex aqua bullita**, Sinice 水煮牛肉 *Shuizhu niurou*, est ferculum gastronomiae Sichuanensis quod ex urbe salinaria Zigong oritur. Stilo huius ferculi conficitur et piscis ex aqua bullita (*shuizhu yu*). Coniunctio saporum capsici atque zanthoxyli, *ma la(en)* scilicet "pungens torpens", in hoc ferculo sentitur.

Caro bubula in frusta dissecatur et in sale, oleo, vino Shaoxingensi maceratur. In sartagine Sinensi ex oleo praefricantur capsica zanthoxylique fructus et eximuntur. Deinde ex eodem oleo brassica chinensis et apium hortense fricta eximuntur et in patella ponuntur. Deinde in idem oleum, cum pulmento fabarum e capsico fervens, capsica, allium, gingiber, ius bubulum, liquamen e soia, denuo frusta bubula immittuntur et agitantur; hoc omne, fervens et nuper coctum, super brassicam apiumque evertitur. Ultimo capsica zanthoxylique fructus praefricta, coriandrum viride, cepullae virides, supra sparguntur. Infertur.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Bibliographia
-------------

* Fuchsia Dunlop, *The Food of Sichuan* (Londinii: Bloomsbury, 2019) pp. 161-163