recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ATHLETE, robotum mobile JPL, est suggestus cui sunt sex crura serialia catenis iniectis et rotis finientia.
Bracchi, digiti, et caput robonautae in Centro Spatii Lyndon B. Johnson ut catenae cinematicae formantur.
Boulton & Watt Steam EngineMotus machinae vaporariae Wattianae investigatur ut systema corporum rigidorum ab articulis conectorum et catenam cinematicam formantium.
Exemplar sceleti humani ut catena cinematica collocationem per cinematicam progressivam et regressivam sinit.
**Catena cinematica** est coetus corporum rigidorum ab articulis coniunctorum quae mathematicum systematis mechanici exemplar est. Ut in familiari verbi *catenae* usu, anuli (corpora rigida) per eorum coniunctiones cum aliis anulis coguntur. Exemplum est catena simplex et aperta per anulos seriatim coniunctos formata, sicut catena solita, quae exemplar cinematicum tractoris usitati est.

Mathematica coniunctionum vel articulorum exemplaria inter binos anulos par cinematicum appellantur. Paria cinematica articulos cardinibus vel lapsibus praeditos formant qui roboticae fundamenta sunt, saepe paria inferiora appellata, et articulos contactus superficialis qui gibberibus et rotis dentatis maximi momenti sunt, paria altiora appellata. Hi anuli generatim pro viribus holonomicis exemplaria sunt. Forma cinematica (vel diagramma cinematicum) est descriptio systematis mechani quae catenam cinematicam exhibet.

Hodiernus catenarum cinematicarum usus comprehendit obtemperationem quae ex anulis flexibilibus in mechanicationibus accuratis oritur, obtemperationem nexuum in mechinationibus obsequentibus et systematibus microelectromechanicis, et obtemperationem funis in systematibus funis robotici et integritatis intentionalis.

 
Ferdinandus Freudenstein pater cinematicae hodiernae saepe appellatur ob res quae cum cinematica coniunctionum compositione ex 1950 contribuit. Eius usus computatri nuper exculti ad solvendam aequationem Freudensteinianam exemplar factus est systematum descriptionis computatro adiutae. Hoc opus ut compositionem mechinationum sphaericae et spatialis significet generale factum est.

Nexus interni
-------------

* Machinae simplices
* Realitas virtualis
* Sex gradus libertatis

Notae
-----

1. ↑  Franz Reuleaux, *The Kinematics of Machinery,* conv. et annotatus ab A. B. W. Kennedy (1876). Liber reimpressus (Novi Eboraci: Dover, 1963).
2. 1 2  J. M. McCarthy et G. S. Soh, 2010, *Geometric Design of Linkages* (Novi Eboraci: Springer).
3. ↑  Larry L. Howell, Compliant mechanisms (John Wiley & Sons, 2001).
4. ↑  Alexander Slocum, Precision Machine Design (SME, 1992).
Wikidata Fuxiraga
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°15′51″N 9°27′34″E  
*Numerus incolarum*: 1 780  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Laudensis  

**Geographia**

*Superficies*: 12.27 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cornelianum, Laus Pompeia, Massalengus, Villa Nova (Provincia Laudensis), Fanum Sancti Angeli (Provincia Laudensis), Laus Nova, Cozemanum  

**Tabula aut despectus**

Fuxiraga: situsFuxiraga: situs
Fuxiraga
**Fuxiraga** (-a, *f.*) (alia nomina: *Plebs de Fissiraga*) (Italiane: *Pieve Fissiraga*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 650 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Laudensi situm. Incolae *Plebenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*)
* Laus Nova (*urbs*)
* Municipium Italiae
* Provincia Laudensis

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fuxiragam** spectant. |

Notae
-----

1. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
*Bertran de Born* trobator et eques. BNF MS Français 12473 f. 160r
**Bertrandus**, vulgo *Bertran* **de Born** (natus annis 1140/1150; mortuus ante annum 1215) fuit eques regionis Lemovicensis et trobator qui Occitane cantitavit.

Carmen primum nobis cognitum, "*Lo coms m'a mandat e mogut*" anno 1181 composuit pro comiti Tolosano Raimundo V, qui contra regem Aragonensem Alphonsum II sociosque Rogerium Trencavelli Baeterrensem, Bernardum Atonem Nemausensem et Rogerium Bernardum Fuxiensem militare paravit.

Philippum II nuncupare potuit anno fere 1182 "rex parvus Terrae Minoris".

Carmina
-------

* "*Lo coms m'a mandat e mogut*" (1181)
* "*Tortz e gerras e joi d'amor*" (1182)

Fortuna
-------

Bertrandus de Born a Gustavo Doré effincto in illustratione Divinae Comoediae.
Bertrandus de Born etiam persona in *Divina Comoedia* Dantis Alagherii est. In canto XXVIII *Inferni* Dantis ille caput decollatum cum manu sustinet quia familiam regalem Anglicam diviserat.

Notae
-----

1. ↑  "Tortz e gerras e joi d'amor" [p. 114 Paden]

### Textus originales

1. ↑  *Del pauc rei de Terra Menor*

Bibliographia
-------------

* Gérard Gouiran, ed. et interpr. *L'amour et la guerre: l'oeuvre de Bertran de Born*. Aquis Sextiis, 1985. 2 voll.
* Karen Wilk Klein, "The Political Message of Bertran de Born" in *Studies in Philology* vol. 65 (1968) pp. 612-630
* William D. Padden, jr. Tilde Sankovitch, Patricia H. Stäblein, edd. et interprr. *The Poems of the Troubadour Bertran de Born*. Berkeley: University of California Press, 1986

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bertrandum de Born** spectant. |

* Opera **(Occitane)**
* Opera ab James H. Donalson versa **(Anglice)**
* "*Bel m'es quan vei*" carmen ab Jon Corelis versum
| Catechol-O-methylo-transferasis*COMT* |
| --- |
| Alia nomina | COMT, HEL-S-98n |
| Numerus EC | 2.1.1.6transferasis |
| **Locus geni (homo)** |
| Chromosomate 22 locatum |
| **Chromosoma** | 22 (humanum) |
| Locus | 22q11.21 (homo) |
| COMT |
| Substratum | catechola |
| Fontes externae | OMIM: 116790 |

**Catechol-O-methylo-transferasis** (Numerus EC: 2.1.1.6 - *transferasum*) sive **COMT** est enzymum degradationis catecholoaminorum. In hominibus duae isoformae notae sunt: MB-COMT et S-COMT.

Inhibitores COMT sunt medicamenta contra symptomata morbi Parkinson.

Natura COMT
-----------

### Genetica

Nomen geni catechol-O-methylo-transferasis est *COMT* locus cuius geneticus in chromosomate 22 humano invenitur (22q11.21). Numerus aminoacidorum 271 est. Nonnulli polymorphismi genetici investigati sunt.

### Natura physiologia

Degradatio noradrenalini.
Circa cellulae mebranam, quo enzymum locatum est, traductio gregi methyli fit. Reactio generalis est 

```
S-adenosylo-L-methioninum + catecholum ⇌ S-adenosylo-L-homocysteinum + guaiacolum
```

* CatecholumCatecholum

Inhibitores enzymi
------------------

 Pagina principalis est: inhibitor catechol-O-methyltransferasis 
* Entacaponum
* Nebicaponum
* Nitecaponum
* Opicaponum
* Tocaponum

Notae
-----

Nexus interni
-------------

* Morbus Parkinson
Interrogatio mulierum, quae credebantur in servitute sexuali fuisse, a militibus Americanis in Birmania captarum
**Mulieres consolatrices** (Iaponice 慰安婦 *ianfu* 'meretrices castrorum') sunt in secundo bello mundiali ab exercitu Iaponiensi ex omnibus Sinis, Corea aliisque terris, quae tum in Iaponiae potestatem erant, abductae in corporis servitutem feminae, quarum minime 50 000 et 200 000 maxime esse dicuntur. Sunt autem hac iniuria afflictae praeter Sinenses et Coreanas multae in Asia quae ad meridiem et orientem vergit habitantes, praesertim Philippinenses, nec parsum est Europaeis mulieribus in coloniis Batavorum et Australia.

Fama est lustra in quibus includebantur consolatrices mulieres prima esse instituta ad meretrices voluntarias conducendas, ne quis militum privatas feminas per vim stuprans ignominiam apud populum exercitui ferret; inde vero mulieres nolentes Iaponenses et Okinawaenses primum et denique omnibus e devictis gentibus lustrorum procuratores, mendaciis his fallentes, quod foret ut in fabricis vel tabernis operentur, revera coegisse tamquam in carcerem venire, ut gratuito ad militum voluptatem violarentur.

Nexus interni
-------------

* Scelus contra humanitatem
* Violentia in mulieres

Bibliographia
-------------

* Soh, C. Sarah. 2009. *The Comfort Women: Sexual Violence and Postcolonial Memory in Korea and Japan.* Sicagi: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-76777-2.
* Yoshimi, Yoshiaki. 2000. *Comfort Women: Sexual Slavery in the Japanese Military During World War II.* Conv. Suzanne O'Brien. Asia Perspectives. Novi Eboraci: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-12033-3.

Notae
-----

1. ↑  Fujioka, Nobukatsu (1996). *污辱の近現代史: いま、克服のとき*. Tokuma Shoten. p. 39 : 慰安婦は戦地で外征軍を相手とする娼婦を指す用語(婉曲用語)だった。 (*Ianfu* est euphemismus quo meretrices castrorum Iaponiensis exercitus in bellis externis appellabantur.)
2. ↑   *The "Comfort Women" Issue and the Asian Women's Fund*, Asian Women's Fund , p. 10.
3. ↑  ""Comfort Woman" Ellen van der Ploeg passed away" .
4. ↑  Gottschall, Jonathan (May 2004). "Explaining wartime rape". *Journal of Sex Research* **41** (2): 129–36 .
5. ↑  Norma, Caroline (2015). *The Japanese Comfort Women and Sexual Slavery during the China and Pacific Wars (War, Culture and Society)*. London: Bloomsbury Academic. p. 1. ISBN 978-1472512475
| Lingua Magahi मगही |
| --- |
| Taxinomia: | Lingua Neoindica e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae |
| Locutores: | 13 000 000  |
| Sigla: | 1 bh, 2 mag, 3 mag |
| Status publicus |
| Officialis |  |
| Privata | India |
| Litterae: | Traditio Magahi |
| Scriptura: | Devanagari et olim Kaithi |
| Procuratio: |  |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictaeFamiliae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |
| Linguae Indicae praecipuaeLinguae Indicae praecipuae
Linguae Indicae praecipuae |

**Lingua Magahi** (*Magahī*) ad Linguas Indicas e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae pertinet; interdum in lingua Bihari et in regione linguistica Hindi numeratur. In India adhibetur ad meridionalem civitatis Bihar partem, iuxta urbes Patna et Gaya, et in nova civitate Jharkhand, ubi dialectus orientalis seu *Pañcaparganiyā* adhibetur; dialecti aliae, borealis, centralis, australis etiam recognoscuntur. Nomen habet e regione respectiva, Sanscrite *Magadha* appellata; ibi ante duo milia annorum populus dialecto Pracritica Magadhi usus est, cuius progenies hodierna est series linguarum lingua Bihari (inter quas Magahi), Orissensis, Bengalica, Assamica. Iam in dialecto antiqua Magadhi vox Sanscrita *dh* in *h* mutatur, e qua re nomen hodiernum sermonis eiusdem regionis *Magahī* defluit. Scriptura hodie Devanagari adhibetur, olim Kaithi, sed litteratura Magahi fere nulla recognoscitur; qui hoc sermone utuntur verba Hindi in colloquiis saepius includunt et fere semper in lingua Hindi scribunt. Sunt autem carmina popularia permulta.

Templum Visnupadh in urbe Gaya regionis Bihar

Notae
-----

1. ↑  Ethnologue "anno 2002"

Nexus externi
-------------

* De hac lingua apud *Ethnologue*
* Situs locutorum[*nexus deficit*] apud *Linguist List*
* Magadhi apud *Rosetta Project*
* Bibliographia huius linguae

Bibliographia
-------------

* "Magahi" in Andrew Dalby, *Dictionary of Languages* (ed. recensa: Londinii: Bloomsbury, 2004. ISBN 0747576831) p. 381
* Maitra Asim, *Magahi Culture*. Novi Dellii: Cosmo Publications, 1983
Wikidata Herbipolis
Res apud Vicidata repertae:Herbipolis: insigneHerbipolis: insigne
*Civitas*: Germania  
*Locus*: 49°47′40″N 9°55′46″E  
*Numerus incolarum*: 126 933  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Würzburg
**Gestio**

*Praefectus*: Christian Schuchardt  
*Procuratio superior*: Franconia Inferior  

**Geographia**

*Superficies*: 87.6 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Frauenland, Sanderau, Zellerau, Heidingsfeld, Lengfeld, Heuchelhof, Grombühl, Versbach, Lindleinsmühle, Rottenbauer  
*Territoria finitima*: Würzburg  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Cadomum, Taodunum, Sulaha, Mwanza, Ōtsu, Salmantica, Bray, Trutnov, Roffa, Umeå Municipality, Faribault, Murayama  

**Tabula aut despectus**

Herbipolis: situsHerbipolis: situs
Castellum Marienbergense.
**Herbipolis** sive **Artaunum** (Germanice *Würzburg*), sita ad fluvium Moenum, est urbs et caput Franconiae Inferioris. Quinta est inter magnas urbes Bavaricas; hodie ei sunt incolae iuxta 130 000. Etiam est caput Catholicae Romanae Dioecesis Herbipolitanae. Urbes maiores propinquae sunt Francofurti ad Moenum (circa 120 chiliometra), Norimberga (circa 115 chiliometra), et Stuttgartum (circa 140 chiliometra). Anno 2004, Herbipolis anniversarium suum millesimum trecentesimum concelebravit.

Geographia
----------

Herbipolis est divisa ab fluvio Moeno in partes binas, in quarum occidentali castellum in Monte Mariae ("Marienberg") situm est. Cincta est urbs pago terrestri, qui etiam Herbipolis appellatur.

Historia
--------

Anno 689, missionarii Kilianus, Colonatus, et Totnanus incolas ad Christianitatem convertere coeperunt. Primum in documenta de eo mentionem facta erat die 1 Maii 704. Circa annos 741 vel 742 Dioecesis Herbipolitana cum Praelato Burkardo condita esse putatur. Circa annum 1000, castellum celticum attestatum est. Inter Bellum tricennale die 18 Octobris 1631 copiae Sueciae Gustavo II Adolpho rege Herbipolim expugnaverunt.

Praeclari cives
---------------

Herbipoli olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt homines infra perscripti:

### Nati

* Eduardus Rosenthal, iuris consultus et historicus
* Iosephus Neckermann (1912–1992), magister officinarum et athleta, i.e. eques condocefaciens
* Luitpoldus (1821–1912), vicarius regis Bavariae
* Matthias Grünewald, pictor
* Thomas Bach (1952)
* Waltraud Meier (\* 1956), supranus operaticus

### Mortui

* Laurentius Fries (1489–1550), cancellarius et consiliarius episcopalis Herbipolis et rerum gestarum scriptor
* Ioannes Henricus Bauer (1908–2005), vir rerum politicarum peritus Theodiscus factionis SPD

Notae
-----

1. ↑  Pertsch, Erich: *Langenscheidts Großes Schulwörterbuch Lateinisch-Deutsch* (Berolini et Monaci 1983, ISBN 3-468-07202-3), 1325.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 49°47′40″N 9°55′46″E • *OpenStreetMap* • 3220897 *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • "09663000" apud *Statistik-Portal* • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Lege Ἑρβίπoλις ("Herbipolis") apud Vicipaediam lingua Graeca antiqua scriptam |
Wikidata Castrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 44°0′39″N 11°19′53″E  
*Numerus incolarum*: 12 170  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Florentina  

**Geographia**

*Superficies*: 115.81 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Barberinus Mucelli, Anneianum, Calentianus, Florentiola, Vallea  

**Tabula aut despectus**

Castrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri: situsCastrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri: situs
Castrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri
**Castrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri** (alia nomina: *Scarperia et Plebs Sancti Petri*) (Italiane: *Scarperia e San Piero*) est municipium Italiae, circiter 12 080 incolarum, in Regione Tuscia ac in Urbe metropolitana Florentina situm. Incolae *Scarperienses* ac *Petrini* appellantur. Municipio in Agro Mucellano patet.

Historia
--------

Die 1 Ianuarii 2014 Castrum Sancti Barnabae se cum Plebe Sancti Petri de Sieve coniunxit ut municipium novum **Castri Sancti Barnabae et Plebis Sancti Petri** constituiret.

Ecclesia Catholica Romana
-------------------------

* Archidioecesis Florentina

Fractiones, vici et loci in municipio
-------------------------------------

### Municipia abrogata

* Castrum Sancti Barnabae vel Scarperia *Scarperia*,
* Plebs Sancti Petri de Sieve (alia nomina: Fanum Sancti Petri ad Sievem, Fanum Sancti Petri de Sieve) *San Piero a Sieve*,

### Fractiones

* Castrum Sancti Barnabae
* Plebs Sancti Petri de Sieve

*Marcoiano, Petrona La Torre, Ponzalla, Sant'Agata, Cafaggiolo, Tagliaferro, Campomigliaio, Casenuove, Loli*

Municipia finitima
------------------

* Burgus Sancti Laurentii (olim: Anneianum)
* Barberinum Mucelli
* Calentianum
* Florentiola
* Vallea

Nexus interni
-------------

* Provincia Florentina
* Mucialla (regio) vel Mugellum
* Florentia
* Municipia iuncta Italiae
* Municipium Italiae

Notae
-----

1. ↑  Communia nova Italiae condita anno2014: tuttitalia.it. URL consultato il 18 dicembre 2013.

Nexus externi
-------------

* Pagina officialis


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Castrum Sancti Barnabae et Plebs Sancti Petri** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Urbe metropolitana Florentina.Collocatio finium Municipii in Urbe metropolitana Florentina.
* Unio montanea municipiorum mucellanorum*Unio montanea municipiorum mucellanorum*
* Plebs Sancti Petri de SievePlebs Sancti Petri de Sieve
* Scarperiae: 'Palatium VicariorumScarperiae: 'Palatium Vicariorum
***Lingua Latina per se illustrata***, opus palmare ab Hans Henning Ørberg conscriptum atque insequentibus decenniis ab eo ipso auctum retractatumque non secundum tralaticiam linguae Latinae docendae methodum, sed naturae rationem est compositum. Discipuli igitur a facillimis sententiis incipiunt velut "Roma in Italia est". Omnia dehinc vocabula nullo modo a sensibus sunt abstracta, quippe quae semper non sola, sed iuncta in textu appareant illustrenturque imaginibus vocibusve iam notis. Item res grammatica ita proponitur ut non tantummodo praecepta quaedam, sed linguam ipsam discamus ex qua grammatici quondam eadem exprompserunt exempla auctoritate freti auctorum; nam hi vel imprimis sunt sequendi, ex lingua ipsa etiam praecepta haurienda. Itaque hoc non postulatur a discipulis ut in patrium sermonem convertant, sed ut Latine legant, intellegant, loquantur, cogitent. Neque hanc ipsam ob causam lexica desiderantur, nam memoria, lingua, animi ingenium continenter exercentur. Ipse suasit *omnibus rationem docendi "directam" et "inductivam" qua lingua Latina tuto, cito, iucunde disceretur, id est per exempla, non per praecepta.*

Haec igitur librorum scholasticorum series in duas dividitur partes quarum volumina principalia inscribuntur *Familia Romana* et *Roma Aeterna.* Qui libri non soli in scholis tractantur, sed etiam magna stipantur caterva editionum operum Ciceronis, Sallustii, Vergilii, Ovidii, cet. quae ad usum discipulorum sive Ioannes Ørberg ipse sive eius amici fautoresque ubique gentium aptaverunt vel nunc ipsum praeparant. Nam libri eius in plurimis totius orbis terrae scholis adhibentur; cuius rei testimonio sit enchiridion discipulorum quod primum forsitan Danice vel Anglice exaratum etiam in Germanicum, Francogallicum, Hispanicum, Italicum, Bohemicum sermonem est conversum.

Series anno 1955 in publicum data, titulo "*Lingua Latina secundum naturae rationem explicata*", anno 1990 emendata titulo "*Lingua Latina per se illustrata*" in lucem prodit.

Nexus externi
-------------

* Situs editorialis

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
| Lingua Maithili मैथिली |
| --- |
| Taxinomia: | Lingua Neoindica e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae |
| Locutores: | 34 700 000  |
| Sigla: | 1 bh, 2 mai, 3 mai |
| Status publicus |
| Officialis | India |
| Privata | Nepalia |
| Litterae: | Litterae Maithili |
| Scriptura: | Devanagari; olim Mithilaksar et Kaithi |
| Procuratio: |  |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictaeFamiliae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |
| Locutores linguarum IndicarumLocutores linguarum Indicarum
Locutores linguarum Indicarum: Maithili hic nomine "Bihari" depingitur |

**Lingua Maithili** (*Maithilī*) ad Linguas Indicas e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae pertinet. In gregibus dialectorum Hindi aut Bengalicarum olim numerata est, nunc potius linguarum Bihari. Est una inter 22 linguas schedulo enumeratas Indiae et lingua officialis civitatis Bihar Indiae. Ad partes septentrionales huius civitatis et in finibus adiacentibus Nepaliae adhibetur.

Georgius Grierson, nominis *Maithilī* primus inventor, ex appellatione regni antiqui vel potius mythici Mithilā in eadem regione reperiendi derivavit. Populus huius regionis ante duo milia annorum lingua Pracritica Magadhi usus est; postea recognoscitur lingua litteraria mediaevalis Avahattha, ex elementis Apabhramsa et Maithili composita. Litterae Maithili a saeculo XIII seu XIV incipiunt; eo aevo compositum est opus lexicographicum bilingue *Varṇaratnākara*, auctore Jyotirīśvara Ṭhākura, qui et ludum scaenicum Sanscrite conscripsit. Olim scriptura Mithilaksar ad linguam Maithili scribendam adhibita est, interdum et Kaithi; hodie autem fere omnes scriptura Devanagari utuntur.

Notae
-----

1. ↑  Ethnologue (anno 2000/2001)
2. ↑  Christianus Lassen, *Institutiones linguae Pracriticae* (Bonnae, 1837) (Textus apud *Google Books*) app. pp. 19-20
3. ↑  Grierson (1881-1882)

Nexus externi
-------------

WikipediaWikipedia
***Vicipaedia in Lingua Maithili***

* De hac lingua apud *Ethnologue*
* Situs locutorum[*nexus deficit*] apud *Linguist List*
* Bibliographia huius linguae

Bibliographia
-------------

* "Maithili" in Andrew Dalby, *Dictionary of Languages* (ed. recensa: Londinii: Bloomsbury, 2004. ISBN 0747576831) p. 383
* G. A. Grierson, *An Introduction to the Maithilī Language of North Bihār*. 1881-1882
| Lingua Luvia *luwili* |
| --- |
| Taxinomia: | Linguae Indoeuropaea e familia Anatolica |
| Status: | lingua exstincta |
| Sigla: | 1 —, 2 luv, 3 luv |
| Usus |
| Aevum: | — |
| Situs: | lingua olim Imperii Hetthaeorum ab eruditis recentioribus interpretata |
| Litterae: | Litterae Luviae |
| Scriptura: | Scriptura cuneiformis, Scriptura Hieroglyphica Anatolica |
| Familiae linguisticae coloribus Vicipaediae pictaeFamiliae linguisticae coloribus Vicipaediae pictae
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae |

**Lingua Luvia** nobis e tabulis signis cuneiformibus insculptis nota est. Hetthaei ipsi linguam *luwili* appellabant quae in meridianis et occidentalibus regionibus Asiae Minoris saeculis inter XVIII et XIII a.C.n. offundebatur (Arzawa; Kizzuwatna; Lukkā; Mirā; Sēḫa; Tarḫuntassa; Wilusa).

De natura linguae
-----------------

tabula cuneiformis
Lingua Luvia una inter antiquissimas linguas Indoeuropaeas est. Quae adhuc sex casus linguae pristinae servat, praeterea et consonantem pharyngalem *ḫ* (quae consonans vulgo, sed minus recte *laryngalis* vocatur). Dua genera sunt, neutrum et commune. Ac duae coniugationes verborum sunt.

Linguae Luvia cognatae sunt linguae Hetthaea, Lycia, Carica, Lydia aliaeque hodie secundum divisionem Anatolicam congessae.

De investigatione
-----------------

Primum anno 1919 Aemilius Forrer Helveticus linguam Luviam cognovit.

De ratione scribendi
--------------------

Et Hetthaeorum modo scriptura cuneiformi Mesopotamica in saeculis 16-13 a.C.n. et hieroglyphica Anatolica in saeculis 12-8 a.C.n. scribebatur. Hieroglyphica ad inscriptiones adhibebatur, cum scriptura cuneiformis ad alias res scribendas in usu esset. Sunt qui dicant rem dialectus duas varias indicare.

Luvia vox
---------

Luvium idioma tam linguarum *satem* quam linguarum *centum* est. Igitur *kui* ‚quod‘ litteram *k* et *zuwan(i)- ‚*canis' litteram *z* habet.

vocales              a             e             i            u <ú>                    + plene scriptae

resonantes        l, r, n, m, u̯, i̯

fricativae           š, ḫ

plosivae            p, t, k <CC>

                         b, d, g, <C>

Bibliographia
-------------

* Starke, Frank (Tübingen), "Luwisch", in: Der Neue Pauly, Herausgegeben von: Hubert Cancik,, Helmuth Schneider (Antike), Manfred Landfester (Rezeptions- und Wissenschaftsgeschichte). Online abgerufen am 01 July 2023 <http://dx.doi.org/10.1163/1574-9347\_dnp\_e712640> Erste Online-Publikation: 2006
* H. Craig Melchert (Hrsg.): *The Luwians* (= *Handbook of oriental Studies.* Sect. 1: *The Near and Middle East.* Vol. 68). Brill, Leiden u. a. 2003, ISBN 90-04-13009-8.
* Kimball, Sara (2017). "The Phonology of Anatolian." In *Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics,* ed. Jared Klein, Brian Joseph et Matthias Fritz. HSK 41.1 Berolini: de Gruyter, 249-256.
* Fortson, Benjamin W. (2004). *Indo-European Language and Culture: An Introduction.* Blackwell Publishing: Malden.
Antonius a Iesu Maria.
**Antonius a Iesu Maria** (in saeculo: **Antonius Salútregui Uribarren**) (natus die 5 Februarii 1902 Guernica y Luno in Hispania; obiit Alcázar de San Juan die 26 Iulii 1936), sacerdos professus Ordinis Sanctissimae Trinitatis fuit. Die 3 mensis Maii, anno 1923, ex sollemni votorum formula sacrum inivit sodalicium; die autem 29 mensis Maii, anno 1926, Emmanuele Basulto, episcopo Giennensi, manus imponente, ad sacros ordines promotus est. Cum autem die 21 mensis Iulii, anno 1936, portas eius asceterii, in oppido Alcázar de San Juan, armatorum turba petiisset, iudex quidam municipii, militibus comitantibus, cunctis sodalibus imperavit ut se sequerentur, quos quidem in carcerem ad tempus ipse deduceret. Ita trinitarii, nocturno tempore inter diem 26 et diem 27 eiusdem mensis, cum in eo carcere iaceret, a militibus provocatus, una cum quattuor ceteris sacerdotibus ignivoma manuballista prostratus est.

Cui manipulo Martyrum Domus Sanctissimae Trinitatis, in oppido, quod Hispani vulgo Alcázar de San Juan appellant, etiam praeerat Hermenegildus ab Assumptione, Franciscus a Sancto Laurentio, Placidus a Iesu, Bonaventura a Sancta Catharina et Stephanus a Sancto Iosepho.

Nexus interni
-------------

* Ordo Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum
* Bellum civile Hispanicum

Notae
-----

1. ↑  Acta Apostolicae Sedis (AAS), *Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Hermenegildi ab Assumptione et V Sociorum, ex Ordine Sanctissimae Trinitatis (1936)*, vol. CV, n. 6 (2013), 519.
2. ↑  AAS, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
3. ↑  AAS, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
Wikidata Villa de Ax
Res apud Vicidata repertae:Villa de Ax: insigneVilla de Ax: insigne
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 42°43′10″N 1°50′20″E  
*Numerus incolarum*: 1 285  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ax-les-Thermes
**Gestio**

*Procuratio superior*: canton of Ax-les-Thermes, Arigia, arrondissement of Foix  

**Geographia**

*Superficies*: 30.26 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Ascou, Ignaux, Mérens-les-Vals, Orgeix, Savignac-les-Ormeaux, Sorgeat  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Popium  

**Tabula aut despectus**

Villa de Ax: situsVilla de Ax: situs
**Villa de Ax**, Francogallice *ville d'Ax* sed rite *Ax-les-Thermes*, est oppidum Francicum 1'363 habitantium (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo. Distat 22 milia passuum ab urbe Fuxio.

Villa de Ax ante annum 1910 lucis ope picta
Aquae fontium huius loci plurimorum saeculo XIX medio analysatae sunt; hodie aquae sulphidae, sodicae, calidissimae reportantur.

Notae
-----

1. ↑  "villa de Ax": enumeratio terrarum Fuxiensium in H. Casatillon, *Histoire du comté de Foix* (1852)vol. 1 p. 467
2. ↑  Maximus Durand-Fardel, *Dictionnaire général des eaux minérales et d'hydrologie médicale* (Lutetiae, 1860) vol. 1 p. 160
3. ↑  *La médecine thermale*

Bibliographia
-------------

* H. Castillon,  *Histoire d'Ax et de la vallée d'Andorre, avec des notices historiques sur les bains d'Ussat et d'Audinac*. Tolosae, 1851 Textus apud *Gallica*
* Jeanne Reboul, "Ax-les-Thermes. Étude géographique" in *Revue géographique des Pyrénées et du Sud-Ouest* vol. 10 pars 2 (1939) pp. 117-137

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Arigiae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ax** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°43′10″N 1°50′20″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • "09032" apud *INSEE* |

* Ax pagina interretialis
* Historia villae de Ax apud *histariege.com*
Wikidata Antonius Zeilinger
Res apud Vicidata repertae:Antonius Zeilinger: imagoAntonius Zeilinger: imago
*Nativitas*: 20 Maii 1945; Ried im Innkreis  
*Patria*: Austria  

**Officium**

*Munus*: physicus, quantum physicist, professor, non-fiction writer  
*Patronus*: TU Wien, Massachusettense Institutum Technologiae, Universitas Technica Monacensis, Universitas Leopoldino-Franciscea, Alma Mater Rudolphina Vindobonensis, Academia Scientiarum Austriaca
**Memoria**

*Laurae*: Knight Commander's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Gold Decoration for Services to the City of Vienna, Pour le Mérite for Sciences and Arts order, Isaac Newton Medal, King Faisal International Prize in Science, Wilhelm Exner Medal, Wolf Prize in Physics, Honorary doctor of the Humboldt University of Berlin, Lorenz Oken Medal, Wolfgang Paul Lecture, Honorary doctor of the University of Gdańsk, Fellow of the American Physical Society, Great Golden Medal of Honour for Services to the Republic of Austria, City of Vienna Prize for science, Austrian Decoration for Science and Art, Urania Medal, Kardinal-Innitzer-Preis, Praemium Nobelianum physicae, doctor honoris causa of the University of Innsbruck, Vernadsky medal  

Antonius Zeilinger anno 2003.
**Antonius Zeilinger** (natus Riedae die 20 Maii 1945) est physicus Austriacus, qui mechanicae quanticae studet. Professor emeritus physicae est Universitatis Viennensis et scientista senior Academiae Scientiarum Austriacae. Anno 2022, una cum Alano Aspect et Ioanne Clauser, Praemio Nobeliano physicae laureatus est. Zeilinger lauream ob experimenta accepit, quae de photonibus et statibus quantalibus intricatis, qui dicuntur, fecerat. Praeterea et teleportationem quanticam probavit, et theorema Bellianum experimentis exquisivit.

Opera
-----

Zeilinger plus quam 550 scripta scientifica composuit, quorum 500 a peritis probata sunt, et sedecim saepissime citantur.

Bibliographia
-------------

* R. A. Bertlmann et A. Zeilinger (2002). *Quantum Unspeakables.* ISBN 3-540-42756-2.
* Anton Zeilinger (2003). *Einsteins Schleier: Die neue Welt der Quantenphysik.* ISBN 3-442-15302-6.
* Anton Zeilinger (2005). *Einsteins Spuk: Teleportation und weitere Mysterien der Quantenphysik.* ISBN 3-570-00691-3.
* Uwe Neuhold (2007). "Teleportation in der Bibliothek von Babel: Ein Gespräch mit dem Quantenphysiker Anton Zeilinger." In Sascha Mamczak et Wolfgang Jeschke eds. *Das Science Fiction Jahr 2007* (Monaci: Heyne). ISBN 978-3-453-52261-9, p. 521–536.

Notae
-----

1. ↑  The Nobel Prizes in Physics 2022.
2. ↑  Curriculum Vitae Antonii Zeilinger (PDF).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Antonium Zeilinger** spectant. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Antonii Zeilinger situs interretialis
Wikidata Adam Sedgwick
Res apud Vicidata repertae:Adam Sedgwick: imagoAdam Sedgwick: imago
*Nativitas*: 22 Martii 1785; Dent  
*Obitus*: 27 Ianuarii 1873; Cantabrigia  
*Patria*: Britanniarum Regnum, Britannia  

**Officium**

*Officium*: President of the Geological Society of London, President of the British Science Association  
*Munus*: geologus, paleontologist  
*Patronus*: Universitas Cantabrigiensis
**Consociatio**

*Religio*: Anglicanismus
**Memoria**

*Laurae*: Societatis Regalis Londiniensis socius, Copley Medal, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Wollaston Medal  

Adam Sedgwick anno 1867 a Gulielmo Farren lucis ope pictus (Pinacotheca Effigierum Nationalis Londinii)
**Adam Sedgwick** (natus ad Dent Isuriae die 22 Martii 1785; Cantabrigiae mortuus die 27 Ianuarii 1873) fuit geologus Anglicus. Alumnus scholae Sedberghensis, deinde collegii Trinitatis apud Cantabrigienses, Adam Sedgwick professor geologiae factus est apud hanc almam matrem anno 1818, quod officium usque ad mortem tenuit. Ibi hodie museum geologicum nomen eius habet. Ille primus "series" geologicas Devonianam et Cambrianam nominavit et descripsit (hodie "aeva geologica" nuncupata). Amicus fuit Caroli Darwin sed theoriam evolutionis, in libro *On the Origin of Species* propositam, reiecit.

Socius fuit ab anno 1821 Regalis Societatis Londiniensis. Praeses meruit Societatis Geologicae Londiniensis.

Bibliographia
-------------

* J. W. Clark, T.M. Hughes, *The Life and Letters of the Reverend Adam Sedgwick*. 2 voll. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1890 Vol. 1 vol. 2 apud archive.org
Mercatoris tabula geographica, ubi meridianus primarius iuxta Azores insulas ponitur.
**Meridianus primarius** est meridianus, a quo longitudo geographica computatur; meridiani primarii ipsius longitudo zerum aequatur. Secus ac circulus aequinoctialis, meridianus primarius sensu corporeo caret, et ex arbitrio geographorum indicatur. Hemisphaeria occidentale et orientale meridianus primarius dividit. Ex anno 1884, meridianus Grenovicensis ut meridianus primarius usurpatur.

Historia
--------

Hipparchus, qui primus loca terrarum longitudine distinxerat, Rhodum insulam initium cepit. Ptolemaeus ab *insulis Beatorum* fabulosis in Oceano Occidentali sitis, computavit, quae insulae postea eaedem ut Canariae vel Azores putabantur. Mercator in sphaera mundi anno 1541 facto meridianum primarium per Insulam Planariam (in archipelago Canariensi) delineavit; postea in ceteris tabulis suis per Azores eum designabat, et Abraham Ortelius anno 1570 per insulas Capitis Viridis. Collegium a Richelaeo convocatum anno 1634 insulam Ferri (in extremitate occidentali archipelagi Canariensis sitam) meridianum primarium esse statuit. Ab annis quinquagesimis saeculi undevicensimi, meridianus, qui per observatorium Grenovicense it, saepe ut meridianus primarius usurpabatur; quattuor congressus internationales geographici ab anno 1871 ad annum 1884 quaestionem de meridiano primario spectaverant, annoque 1884 meridianus Grenovicensis ut internationalis statutus est. Alii meridiani, quae tunc in usu erant vel in congressibus proponebantur, sunt per Hierosolyma, per observatorium Pulcovense, per Vasingtoniam, per fretum Beringianum (ubi linea commutationis diei sita est), etc.

Meridianus referentiae internationalis
--------------------------------------

Si exactius dicimus, nunc meridianus primarius non per observatorium Grenovicense transit, sed 5,3" (circa 102 m) ad orientem ab eo (nam *Transit(en)*, systema primum navigationis per satellites artificiales, hunc errorem fecerat, quem systemata posteriora non correxerunt). Hic meridianus meridianus referentiae internationalis(en) nuncupatur.

Planetae ceteri
---------------

Etiam in ceteris planetis meridianus primarius designatur. In Luna per medium lateris diurni et craterem *Bruce* transit, in Venere per Ariadnam craterem, in Marte per craterem *Airy-0,* etc.

Notae
-----

1. ↑  Ioannis König SI *Orbis cosmographicus, sive globus mundi mathematice descriptus* (Dilingae: 1676), 40; Gaspari Sagner SI *Institutiones philosophicæ in usum scholarum*, vol. 4 (Placentiae: 1768), 25; Ioannis Nepomuceni Reichenberger SI *Cursus biennalis philosophiae et matheseos universae: Getica* (Ratisbonae: 1777), 22, 39.

Nexus interni
-------------

* UTC

Nexus externi
-------------

* De meridiano primario **(Anglice)**
**Homuncio Metepecensis**, est monstrum quoddam quod praebet figuram homunculi sive humanoidis, quod die 11 Maii 2007 ab agricolis laborantibus in quodam latifundio inventum est captivum muscipulo, in urbe Metepec in Mexico. Agricolae, cum mures et nitedulas captas a muscipulis colligebant, subito territi viderunt in quodam muscipulo homunculum quasi humanum sed longitudinis triginta centrimetrorum qui magnis clangoribus tentabat e pedica aufugere, territi eum in aquam iecerunt, in qua suffocatus mortuus est. Scientifici eius structuram geneticam indagaverunt sed ea nullo modo cum animalibus cognitis in terra nostra congruere videtur.

Fraus, necne?
-------------

Scientifici hominesque rationales non timent in hac re de fraude loqui. Fieri potest etiam, cum aspicimus aspectum mirum istius animalis, cuius est cauda, ut sit simpliciter simia coloris albi sive albinus et calvitie pellis notatus propter degenerationem.

Nexus externi
-------------

Narratio rei cum imagine photographica homuncionis Metepecensis

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
**Homoeoteleuton** (a Graeco ὁμοιοτέλευτον, 'terminatio similis'), est iteratio terminationum verborum. Primum ab Aristotele in *Arte Rhetorica* nuncupatum est, ubi describit duos versus qui vocabulis uno atque idem finiuntur. Aristoteles hoc exemplum citat:

> 
> ᾦηθησαν αὐτὸν παίδιον τετοκέναι  
> 
> ἀλλ' αὐτοῦ αἴτιον γεγονέναι. (1410a20)
> 
> 
> 

> 
> Crediderunt eum patrem pueri esse,  
> 
> sed eum eius causa esse. (1410a20)
> 
> 
> 

Rhetorica et poesi Latina fuit artificium saepe adhibitum ad coniungenda vocabula duo quibus terminationes similes fuerunt, ut lector ea animadverteret.

Vocabulum *homoeoteleuton* in palaeographia et iudicio textuali genus mendi scribalis in textibus antiquis praesens nunc significat. Scriba, cum novum exemplar libri saepe exscripti, sicut Biblia Sacra, cum textum primum legeret, ab uno verbo ad idem in versu sequente subsultabat, nonnullas locutiones transiliens. Transcriptionibus exemplaris vitiosi (et non exemplaris primi) factis, menda posteritati transmissa sunt.

Publius Rutilius Lupus homoeoteleuton sic describit:

> Ὁμοιοτέλευτον. Hoc minus evidens est quam superius, et minorem affert auribus iucunditatem. Nam neque tam paria duo verba sunt, neque eundem habent casum et sonum vocis, quam Graeci prosodiam appellant. Id est huius modi: 'Nam res publica nostra ad hunc statum gloriae pervenit non multitudine hominum, sed severitate legum.'
> 
> 

Et Marcus Fabius Quintilianus:

> Secundum ut clausula similiter cadat, syllabis isdem in ultimam partem conlatis; ὁμοιοτέλευτον vocant, id est similem duarum sententiarum uel plurium finem: 'non modo ad salutem eius extinguendam, sed etiam gloriam per tales viros infringendam.'
> 
>

Nexus interni
-------------

* Ars rhetorica
* Alliteratio
* Assonantia
* Consonantia
* Paromoiosis
* Rima
* Translatio homophona
* Versus intercalaris

Notae
-----

1. ↑  Silva Rhetoricae (2006). Rhetorical Figures for Shakespeare and the Scriptures.
2. ↑  Perseus Digital Library (2006). Aristotle, Rhetoric.
3. ↑  Rutilius Lupus, *Schemata lexeos* 2.14.1.
4. ↑  Quintilianus, *Institutio oratoria* 9.3.77.3.

Bibliographia
-------------

* Cuddon, J. A. ed. 1991. *The Penguin Dictionary of Literary Terms and Literary Theory.* Ed. 3a. Novi Eboraci: Penguin Books.
* Smyth, Herbert Weir. 1920. *Greek Grammar.* Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press. ISBN 0-674-36250-0.
* Wegner, Paul D. 2006. *A student's guide to textual criticism of the Bible: its history, methods, and results.* InterVarsity Press.
Wikidata Honiara
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Insulae Salomonis  
*Locus*: 9°26′0″S 159°57′0″E  
*Numerus incolarum*: 84 520  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Insulae Salomonis  

**Geographia**

*Superficies*: 22 000 000 metrum quadratum  

**Honiara** est urbs in boreoccidentali insulae Guadalcanal litore sita et caput omnium insularum Salomonis. In hac urbe anno 2017 homines 84 520 habitabant.

Proeliis de Guadalcanal(en) annis 1942 et 1943 per agros circumiacentes saevientibus, victores Americani portum, aeroportum, vias hic construxerunt. Qua ratione Britanni iam antea insularum tutores, post bellum mundanum II redeuntes, caput regiminis anno 1952 Honiarae posuerunt.

Notae
-----

1. ↑  Vb. adiect. "Honiaranus", cf. "Archidioecesis Honiarana" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Bibliographia
-------------

Despectus in Honiaram
Mercatus Honiaranus
* Bennett, Judith A. 1987. *Wealth of the Solomons: A History of a Pacific Archipelago, 1800–1978.* Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 9780824810788.
* Cooper, Chris, et Colin Michael Hall. 2005. *Oceania: A Tourism Handbook.* Channel View Publications. ISBN 9781873150870.
* Selbach, Rachel, Hugo C. Cardoso, et Margot Van Den Berg. 2009. *Gradual Creolization: Studies Celebrating Jacques Arends.* John Benjamins Publishing. ISBN 9789027252562.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Honiara** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 9°26′0″S 159°57′0″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Treccani • Encyclopædia Britannica |

Urbes Australasiae et Oceaniae capitales

**Ordine alphabetico enumeratae**: Apia • Camberra • Funafuti • Honiara • Majuro • Ngerulmud • Nukualofa • Palikir • Portus Moresbiensis • Portus Vila • Suva • Tarava • Wellington • Yaren  

**Sub civitatum nominibus annexae**: Australia • Kiribati • insulae Marsalienses • civitates foederatae Micronesiae • Nauru • Nova Zelandia • Palau • Papua Nova Guinea • insulae Salomonis • Samoa • Tonga • Tuvalu • Vanuatu • Viti

*Opus geopoliticum • Urbes orbis terrarum capitales**Capsae cognatae:* Urbes Australiae et Oceaniae maximae • Urbes Africae capitales • Urbes Americae Australis capitales • Urbes Americae Septentrionalis capitales • Urbes Asiae capitales • Urbes Europae capitales
*Vide etiam paginam discretivam:* Cornu (discretiva)

Cornus Afriae status.
**Cornu Africae** (Aethiopice የአፍሪካ ቀንድ; Somalice *Geeska Afrika*; Arabice القرن الأفريقي‎; Italice *Corno d'Africa*), etiam **Paeninsula Somaliensis** appellatum, est extrema Africae Orientalis pars, quae in civitatibus Aethiopia, Dzibuto, Erythraea, et Somalia consistit. Haec regio est maxime orientalis Africae pars, quae meridianam Maris Rubri partem et Sinum Madocensem ab Arabia separat.

Oecologia
---------

Cornu Africae est punctum calidum biodiversitatis secundum Conservationem Internationalem et una ex duabus omnino aridis regionibus. Tamen Cornu Africae expilationem pastionibus patitur, quamobrem solum 5 centesimae primorum biotoporum manent. Dumeto xerophilo Dioscoridis aliae graves minae urbanizatio sunt. 

Ordo Mundi Naturae Tuendae et Societas Geographica Nationalis duas oecoregiones inter Globales 200 (Anglice *Global 200*) in Cornu Africae definiverunt, quae Terrae Superiores Aethiopicae et savannae acaciarum Afroceraticae? sunt.

Nexus interni
-------------

* Foedus Arabicum
* Mundus Arabicus

Notae
-----

1. ↑  Robert Stock, *Africa South of the Sahara: Second Edition: A Geographical Interpretation* (Guilford Press, 2004), 26.
2. ↑  Nuntii Latini YLE.

Nexus externi
-------------

* Biodiversitatis puncta calida in Cornu Africae (Anglice)
* Afrocerticae acaciarum savannae (Aerarium Mundanum Naturae) (Anglice)
* Globales 200; numero 86 : Afrocerticae acaciarum savannae (Societas Geographica Nationalis) (Anglice)
* Oecoregio AT0715 : Dumeta acaciarum et commiphorarum Somalica (Aerarium Mundanum Naturae) (Anglice)
* Dumeta acaciarum et commiphorarum Somalica (Societas Geographica Nationalis) (Anglice)
**Bertrandus *Bertram* Potts** (natus anno 1895, mortuus die 2 Ianuarii 1994 Lower Hutt in Nova Zelandia) fuit esperantista inde ab anno 1912. Uxor eius erat annos LVIII Maria E. Potts (1897-1993).

Actiones in Esperanticis
------------------------

Praefuit annis inter 1938 et 1948 "Consociationi esperantistarum Novae Zelandiae" (Novzelanda Esperanto-Asocio), antequam eum praesidem honorarium in perpetuum declararent. Periodicum consociationis annis inter 1944 et 1964 disponebat moderabaturque. Annis inter 1956 et 1957 iter fecit in Europam praelegendi caussa de Novae Zelandiae praehistoria undecim ad locos.

Opera
-----

Membrum perpetuum Universalis Societatis Esperanticae fuit et plures annos delectus specialis. Totius orbis Zamenhofiani idiomatis asseclae libros eius alti aestimati sunt. Edidit anthologiam *Progress Esperanto Reader* (1940), fabulas *Nokto da timo* (1971), *La nova butikisto de Nukugaia k. a. noveloj* (1978) et *Kaverno apud la maro* (1983). Mentionis digna est opus educatorium *Facila skeĉalbumo* (1984), mythistoria conversa *Infanoj de la malriĉuloj* Ioannis A. Lee (1972) et *Poezia bukedo por geknaboj de la mondo* (1978).

Bibliographia
-------------

### Opera in originali versione Esperantica

* *Nokto da timo* (Dansk Esperanto Forlag, 1971)
* *Poezia bukedo por geknaboj de la mondo* (Amo-Akademio, 1978; editio altera: Fonto, 2016)
* *La nova butikisto de Nukugaia, kaj aliaj noveloj* (La Laguna, 1978)
* *Kaverno apud la maro*, historiunculae (Stafeto, 1983)
* *Facila skeĉalbumo*, 100 mallongaj skeĉoj por legado aŭ prezentado (Fonto, 1984)

### Conversiones

* *Infanoj de la malriĉuloj*, Ioannis A. Lee (Sennacieca Asocio Tutmonda, 1972) [cui titulus orginalis hic: *Children of the Poor*, 1934]

### Tractatio

* Praefactio ad *Kien la poezio?*, de Brendon Clark (Esperanto Pub. 1957)

Nexus externi
-------------

### Opera apud Vicifontem

* La Murmurantaj Pinoj
* La Kanto kaj la Floro
* Mirinda Printempo
* La Matena Roso
Folium ubi praecipue photosynthesis in plantis accidit
**Photosynthesis** in plantis, algis, bacteriis est conversio biochemica lucis et dioxidi carbonis et aquae in energiam chemicam, qua animantes utuntur. Chlorophyllum, quod colorem viridem plantis dat, lucem absorbit ut planta energiam habeat.

Reliquia photosynthesis sunt glucosium, hydratum carbonii et oxygenium. Similis est respirationi animalium; quoniam autem animalia oxygenium inhalant et dioxidum carbonis emittunt, plantae contrarium faciunt. Duos ergo processus quasi cyclum habent. Praeterea, glucosum quod faciunt plantae alimentum animalibus fit.

Formula photosynthesis
----------------------

6 CO2(gas) + 12 H2O(fluidus) + photona → C6H12O6(aquaeus) + 6 O2(gas) + 6 H2O(fluidus)
dioxidium carbonis + aqua + energia lucis→ glucosium + oxygenium + aqua

Bibliographia
-------------

* Asimov, Isaac 1968. *Photosynthesis.* Novi Eboraci, Londini: Basic Books, Inc. ISBN 0-465-05703-9.
* Blankenship, R.E. 2008. *Molecular Mechanisms of Photosynthesis,* editio altera. Novi Eboraci: John Wiley & Sons Inc. ISBN 0-470-71451-4.
* Farineau, Jack, et Jean-François Morot-Gaudry. 2006. *La photosynthèse: Processus physiques, moléculaires et physiologiques.* Lutetiae: Editions Quae. ISBN 2-7380-1209-4.
* Häder, Donat-Peter, ed. 1999. *Photosynthese.* Stuttgardiae: Georg Thieme Verlag. ISBN 3-13-115021-1.
* Rabinowitch, E. et Govindjee. 1969. *Photosynthesis.* Londini: J. Wiley. ISBN 0-471-70424-5.

Nexus interni
-------------

* Cyanobacteria
* Energia solaris
* Transpiratio
Wikidata Predeal
Res apud Vicidata repertae:Predeal: insignePredeal: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°30′17″N 25°34′43″E  
*Numerus incolarum*: 4 020  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Sorin-Ioan Ciobanu  
*Procuratio superior*: Brașov  

**Geographia**

*Superficies*: 58.4±0.01 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Predeal: situsPredeal: situs
Predeal oppidum
Predeal situs in circulo Brasov
**Predeal** oppidum in Romania est, in Brassovensi comitatu in Transsilvania. Predeal 4.755 incolas habet (secundum censum 2011). Ad commune etiam vici Pârâul Rece, Timișu de Jos atque Timișu de Sus pertinent. Predeal altitudine 1.059 metrorum altissum oppidum totius Romaniae est. Multi viatores in hunc locum nartationis causa veniunt.

Historia
--------

Postquam anno 1879 linea ferroviaria inter Budapestinum et Bucarestam constructa est, Predeal anno 1908 condita est in fine pristino Romaniae et Imperii Austro-Hungarici condita est. Verbum *Predel* linguis Slavicis limitem significat.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 4.755 homines habitabant, inter eos 4.309 Dacoromani, 62 Hungari atque 21 Zingari.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Predeal** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Predeal

Nota
----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011