recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Cabillonum** (Francogallice: Chalon-sur-Saône) est urbs Franciae 44 847 incolarum (anno 2011) in regione Burgundia. Quamvis maxima urbs praefecturae Araris Ligerisque, Cabillonum non est sedes administrativa. Post Divionem numero incolarum est secunda urbs Burgundiae regionis.

Situs et oeconomia
------------------

Cabillonum ad ripam Araris, ubi et Canalis Centralis incipit, situm mercatus regionalis portusque frumentis et vinis navi imponendis est. Ibi enim vinum Cabillonense venundatur.

Historia
--------

Despectus in urbem Cabillonum hieme
Cabillonum circiter 300 a.C.n. conditum caput Haeduorum et ab saeculo quinto medio sedes episcopalis erat. Illo tempore locus sub dicionem Burgundicam venit, anno 534 Francorum. Rex Guntram I Cabillonum caput partis Burgundiae fecit, quo facto inter primores urbes Galliae numerabatur, ubi synodi magni momenti locum habebant. Anno 1237 Ducatui Burgundiae, anno 1477 Franciae dominio regali adiunctum est. Sedes episcopalis anno 1801 supressa est.

Photographia
------------

Cabillonum ut locus natalis photographiae (sive *Heliographiae*) notum est. In museo ad *Quai des Messageries* plus duobus vicies centena milia imaginum necnon multa instrumenta historiam photographiae demonstrantia servantur.

Incolae notabiles
-----------------

* Josephus Nicephorus Nièpce: Inter inventores photographiae numeratur
* Rachida Dati, anno 1965 nata: ministra iustitiae in regimine Francisci Fillon, ministra culturae primo ministro Gabriele Attal, iuventutem suam Cabilloni egit.

Notae
-----

1. ↑  Nomina antiquitus reperta haec suntː Cavillonum (Caesar *de Bello Gallico* VII.52.5). Cabillo,-onis (Ammianus Marcellinus XIV.10.3 et XXVII.1.2). Cabillunum (Codex Theodosianus IX.40.2). Castrum Cabillonense (*Notitia Galliarum*).
2. ↑  Cabalaunum, Caballinum, Cabillonum, Cabellio, Cabillo. Cf. J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3. Adi. Cabil(l)onensis, Cavil(l)onensis. Cf. Regnum Francorum Online[*nexus deficit*]

Nexus interni
-------------

* Index communium praefecturae Araris et Ligeris

Pinacotheca
-----------

* Ecclesia cathedralis Sancti VincentiiEcclesia cathedralis Sancti Vincentii
* Platea curiae CabillonensisPlatea curiae Cabillonensis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Chalon-sur-Saône** spectant. |

* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°46′52″N 4°51′14″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • "71076" apud *INSEE* |

* Chalon-sur-Saône pagina interretialis
Wikidata Pscovia
Res apud Vicidata repertae:Pscovia: insignePscovia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 57°49′0″N 28°20′0″E  
*Numerus incolarum*: 209 840  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Ivan Tsetserski  
*Procuratio superior*: Regio Pscoviensis  

**Geographia**

*Superficies*: 96 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Novaesium, Woldemaria, Perth, Roanoke, Białystok, Gerapolis, Noviomagus Batavorum, Arelate, Telga borealis, Duneburgum, Derbentum, Surgutum, Severodvinsk  

**Tabula aut despectus**

Pscovia: situsPscovia: situs
Velica flumen et Cremlinus Pscoviensis
**Pscovia,** vulgo ***Pskov*** (Russice Псков), olim **Plescovia** (Russice Плесков), urbs est Russica, ad Velicam fluvium sita, metropolis regionis Pscoviensis. Circa 210 milia incolarum (anno 2017) habet. Sedes industriae, commeatus et culturae est. Urbi sunt multa monumenta historica architecturae.

Historia urbis
--------------

Cremlinum (arx) Pscoviae
Annus primae mentionis Pscoviae in chronica est 903, quo anno ex loco illo uxor Helga (Olga) adducta est Inguaro (vulgo *Igor*), filio Rurici, ducis Novogardiensis. 

Saeculis X–XII, urbs ad regnum Russicum antiquum pertinebat. Saeculis XIII–XIV, post regni dissolutionem, urbs erat rei publicae Novogardiensis pars, et ab anno 1348 fuit metropolis rei publicae sui iuris, quae a Moscovia anno 1510 iniuncta est.

Saeculis XIII–XVI, Pscovia erat magni valoris sedes commercii, industriae, et culturae. Ad finem saeculi XVIII, erat valens arx contermina Russiae.

Die 2 Martii 1917, Nicolaus II, ultimus imperator Russiae, Pscoviae throno abdicavit.

Tempore Belli Magni Patrii, copiae Germanae urbem diripuerunt.

Anno 2009 Pscovia dignata est titulo Urbis gloriae militaris (Russice Город воинской славы).

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3; A. Guagnini, *Moscoviae descriptio* (in: *Historiae Ruthenicae scriptores exteri saeculi XVI*)
2. ↑  I. Hofmannus, *Lexicon universale*, tomus III. p. 790

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pscoviam** spectant. |

* Pagina de Pscovia *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
*Lanificae sive fabula Arachnes*. Tabula a Didaco Velasquez medio septimo decimo saeculo picta.In mythologia Graeca **Arachne** erat puella humili loco in Lydia nata, filia Idmonis ; clara fuit ob certamen cum dea Athena in lanifica arte, a qua dea in araneam mutata est.

Arachne in arte lanae texendae et acu pingendae ita excellebat, ut non tantum homines sed etiam nymphae undique ad eius opera admiranda venirent. Sed nimium se iactabat et dictitabat Athenam ipsam in sua arte vincere posse. Aegre ferens hanc contumeliam Athena in textrinum Arachnes sub anili specie intravit et eam admonuit ne numina deorum sperneret. Contumax autem virgo superbe respondit. Tum Athena, sese sub divina forma ostendens, certamen non iam recusavit. 

Ambae telas pictas facere coeperunt. Athena in media tela sua litem pinxit quam ipsa cum Poseidone de nomine urbis Athenarum habuit, in angulis vero quattuor fabulas, quibus imprudentes mortales deis poenas dederunt, quod cum eis certaverant atque victi erant. Sic Arachnen fati futuri admonebat. At Arachne in sua turpes deorum amores ostendit, quomodo sub falsis imaginibus mortales virgines vel matronas deceperint ac vitiaverint : ita Zeus Europam sub specie tauri, Ledam sub specie oloris, Danaen sub specie auri, Alcmenen sub specie mariti etc. 

Metamorphosis Arachnes a Gustavo Doré depicta ad editionem Divinae Comoediae (Dante) illustrandam. Tam eximia omnia erant ut dea nihil reprehendere potuerit. Eo impensius rem indignata Athena telam rescindit et Arachnen verberat ; quae pudore sese suspendit. Tum miserata dea dixit : "Vive sed pende" et laqueum quidem solvit sed ipsam in araneam mutavit. Sic etiam sub forma araneae artem suam exercere non destitit : "antiquas exercet aranea telas".

De Arachne in litteris et artibus.
----------------------------------

Iam Vergilius in Georgicis ad hanc fabulam alluserat, sed primus ex autoribus hodie exstantibus Ovidius eam nobis per omnes numeros suos in libris Metamorphoseon narrat. Postea et Dante in Divina Comoedia de ea breviter mentionem facit. 

Tintoretus et Didacus Velázquez, clarissimi pictores, hanc fabulam tabulis suis illustraverunt. Iam in manuscriptis illuminatis Ovidii medio aevo saepe picta erat.

Fontes
------

* Ovidius libro sexto Metamorphoseon versus 1-145.

Nexus interni
-------------

* 407 Arachne

Nexus externi
-------------

* Imagines Arachnes in *Musaeo Iconographic Warburgiano*
Locus naufragii iuxta insulas *Le Scole.*
Imago navis iuxta Igilium Portum.
**Naufragium navis *Costa Concordia*** fuit calamitas maritima et periculosissima, quae die 13 Ianuarii 2012 ante litus Igilii insulae Italicae in Tuscia regione accidit.

Acta naufragii
--------------

Die 13 Ianuarii 2012, qui erat dies Veneris, ob cursus errorem nautae Francisci Schettino. *Costa Concordia* navis Italica ad scopulos, quibus nomen est Scoliae insulae, aliis est et naufragium fecit iuxta Caput Gabbianaram.

Quo facto, latus eius male afflictum est, et navis tantopere declinari coepit, ut non multum abesset, quin tota aquis submergeretur. Vehebantur ea amplius tria milia viatorum cum mille fere nautis et ministris diversi generis. Terrore panico orto multi in mare desiliendo et in terram natando salutem petere conabantur.

Saltem 31 viatores hac calamitate interierunt, centum et decem vulnerati sunt ac unus non est postea inventus.

Nexus interni
-------------

* Grossetum
* Igilium (municipium)
* Insulae Etruscae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Naufragium navis *Costa Concordia*** spectant. |

* "Photographia navis *Costa Concordia*"
* Pagina interretialis *Costa Crociere* Comitatus navigationis

Notae
-----

1. ↑  | Naufragio Giglio/ Arrestato il comandante Francesco Schettino | 14 Ianuarii 2012.
2. ↑  al Giglio, tre morti annegati Fermati comandante e primo ufficiale - Corriere della Sera|pubblicazione=Corriere della Sera|giorno=14|mese=gennaio|anno=2012|accesso=14 gennaio 2012[*nexus deficit*]
3. ↑  al Giglio, panico per oltre 4000 persone tre morti, 14 feriti, dispersi "non quantificabili"|pubblicazione=La Repubblica|giorno=14|mese=gennaio|anno=2012|accesso=14 gennaio 2012
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Wikidata Jolin Tsai
Res apud Vicidata repertae:Jolin Tsai: imagoJolin Tsai: imago
*Nativitas*: 15 Septembris 1980; Hsinchuang  
*Patria*: Res publica Sinarum  
*Nomen nativum*: 蔡宜凌
**Officium**

*Munus*: cantor, recording artist, performing artist, actor, actor televisificus, Auctor carminum, Auctor textus musici, scriptor, actor cinematographicus, Negotiator, musicographus, voice actor, productor musicae  

**Memoria**

*Laurae*: MTV Video Music Award – International Viewer's Choice, Golden Melody Award for Song of the Year, Golden Melody Award for Song of the Year, Golden Melody Award for Song of the Year, Golden Melody Award for Best Vocal Recording Album, Golden Melody Award for Best Mandarin Album, Mnet Asian Music Award for Best Asian Artist, Golden Melody Award for Song of the Year, Golden Melody Award for Album of the Year, Asia's Most Influential Taiwan  

**Jolin Tsai** (nata *Tsai I-ling* Novae Taipeiae in oppido Taivaniae die 15 Septembris 1980) est cantrix, actrix, et redemptrix Taivaniana.

Discographia
------------

### Alba musica officinalia

* 1999: *1019*
* 2000: *Don't Stop*
* 2000: *Show Your Love*
* 2001: *Lucky Number*
* 2003: *Magic*
* 2004: *Castle*
* 2005: *J-Game*
* 2006: *Dancing Diva*
* 2007: *Agent J*
* 2009: *Butterfly*
* 2010: *Myself*
* 2012: *Muse*
* 2014: *Play*

Circuiti musici
---------------

* 2004-2006: *J1 World Tour*
* 2006-2009: *Dancing Forever World Tour*
* 2010-2013: *Myself World Tour*
* 2015-2016: *Play World Tour*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Jolin Tsai** spectant. |

* De Jolin Tsai in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
*Vide etiam paginas discretivas:* Turris (discretiva) et Rochus (discretiva)

Prooemium
---------

| Nomen | Littera | Pictura |
| --- | --- | --- |
| Rex | *R* | RexRex |
| Domina | *D* | ReginaRegina |
| Turris | *T* | TurrisTurris |
| Sagittifer | *S* | EpiscopusEpiscopus |
| Eques | *E* | EquitesEquites |
| Pedes | *P* | PedesPedes |
|

**Turris** (-is, *f.*) vel **rochus** sive **elephas** sive **cyclops** (a nomine Arabico رخ *ruḫḫ*, a Persico رخ *roḫ*, i.e. currus vel essedum) in ludo scaccorum est calculus validior quam alii, sed infirmior quam Domina.

In notatione algebraica, Turres Albae in sedibus a1 et h1, Nigrae in sedibus a8 et h8 incipiunt. In notatione vetusta autem sedes Turrium Albarum notantur DT1 et RT1, Nigrarum DT1 et RT1.

In exercitu utriusque sunt duae Turres.

Motus turris
------------



|  |
| --- |
|  |
|  | a8 | b8 | c8 | d8 | e8 | f8 | g8 | h8 |  |
| a7 | b7 | c7 | d7 | e7 | f7 | g7 | h7 |
| a6 | b6 | c6 | d6 | e6 | f6 | g6 | h6 |
| a5 | b5 | c5 | d5 | e5 | f5 | g5 | h5 |
| a4 | b4 | c4 | d4 | e4 | f4 | g4 | h4 |
| a3 | b3 | c3 | d3 | e3 | f3 | g3 | h3 |
| a2 | b2 | c2 | d2 | e2 | f2 | g2 | h2 |
| a1 | b1 | c1 | d1 | e1 | f1 | g1 | h1 |
|  |

 Motus turris. 

**Turri** per totam scaccarii longitudinem latitudinemque uno impetu seu cursu, (si opus est,) percurrere licet.


|  |
| --- |
|  |
|  | a8 | b8 | c8 | d8 | e8 | f8 | g8 | h8 |  |
| a7 | b7 | c7 | d7 | e7 | f7 | g7 | h7 |
| a6 | b6 | c6 | d6 | e6 | f6 | g6 | h6 |
| a5 | b5 | c5 | d5 | e5 | f5 | g5 | h5 |
| a4 | b4 | c4 | d4 | e4 | f4 | g4 | h4 |
| a3 | b3 | c3 | d3 | e3 | f3 | g3 | h3 |
| a2 | b2 | c2 | d2 | e2 | f2 | g2 | h2 |
| a1 | b1 | c1 | d1 | e1 | f1 | g1 | h1 |
|  |

 Quo turres ad initium stant. 

In figura sinistra, Alba Turris movet in ullam sedem puncto albo signatam. Nigra movet in ullam sedem puncto nigro signatam et peditem in sede e7 capere potest.

Turris etiam (non in his figuris) cum Rege locum commutare potest, i.e. potest adroccare, in latus Regis aut in latus Dominae.

Fontes
------

1. ↑  Ista verba ex carmine Vidae "Scacchia, ludus" sumpta sunt, quia non solum purae Latinitatis sunt, sed etiam primarum litterarum iterationes non sunt. Praeterea Vida scaccis recentibus (scacchi alla rabbiosa) ludebat.
2. ↑  **(nota) Fons etymologiae huius nominis desideratus** *(addito fonte, hanc formulam remove)*
3. ↑  FIDE enchiridion scaccorum Regula 3.2.
4. ↑  FIDE enchiridion scaccorum Regula 3.8.ii.

Nexus interni
-------------

* J'adoube

Nexus externi
-------------

* Aerumna turris apud MathWorld
* Polynomial turris apud MathWorld
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec est pagina discretiva nominalis** quae paginas de hominibus eiusdem fere nominis indicat. |

| Alvarus |
| --- |
| Alvarus Obregón, vir politicus Mexicanus |
| Genus | Masculinum |
| Origo | Hispanica vel Germanica |
| Significatio | ignota |
| Index praenominumPaginae in "Alvarus" ineuntes |

**Alvarus** est praenomen virile Hispanicum (vulgo *Álvaro*). Etymologia praenominis dubia est atque duo origines proponuntur: prima etymologia e vocabulis Visigothis *ala* ("totus") et *warja* ("defensio") originem ducitur; secunda e nomine Germanico *Alfher*, quod significat "exercitus (*hari*) alforum (alf)" oritur.

Homines
-------

* Alvarus Aalto
* Alvarus Arbeloa
* Alvarus de Cordoba
* Alvarus Cunhal
* Alvarus de Figueroa y Torres
* Alvarus Herrameliz
* Alvarus Mutis
* Alvarus Obregón
* Alvarus del Portillo
* Alvarus Leonellus Ramazzini Imeri
* Alvarus Santos Cejudo
* Alvarus Scaramelli
* Alvarus Uribe

Dominus Alvarus (vulgo *Don Álvaro*) est persona in tragoedia *Don Álvaro o la fuerza del sino* ('Dominus Alvarus, sive vis fati'), ab Angelo de Saavedra(es) dramaturgo Hispanico scripta, atque in opere lyrico *La forza del destino* ('Vis fati'), ab Iosepho Verdi compositore Italico creata.

Notae
-----

1. ↑  *Behind the Name*, s.v. "Álvaro". **(Anglice)**
2. ↑  *Behind the Name*, s.v. "Alfher". **(Anglice)**
*Vide etiam paginam discretivam:* Mola (discretiva)

Molae *La Ferté-sous-Jouarre* in pristino *Boll*
**Mola** est instrumentum lapideum, in pistrino situm, quo frumenta aliaque grana moliendo conteruntur et in farinam rediguntur. E quo instrumento artifex qui farinam conficit **molitor** appellatur.

Mola machinaria est machina, per quam lapis molae circumagitur. Apud antiquos hae molae vi vel hominum (plerumque servorum, saepe ad eum laborem sceleratum damnatorum) vel bestiarum actae sunt: ut molae manuariae, asinariae, iumentariae. Erant etiam molae aquariae: vi aquae currentis actae sunt, seu fixae in flumine seu rivo in rotam directo. Perclara est descriptio talium molarum, quam reperimus apud Vitruvium. Sed etiam e medio aevo multae institutiones ad varias molas construendas conscriptae sunt. De molis vi ventorum agitatis, dictis molis pneumaticis, traditur a saeculo nono, in Britannia ut videtur inventis. 

Postremo molae priscae talium generum aetate industrializationis saeculorum 19 et 20 vi validiore adhibita primo vaporis, deinde electrica obsoleverunt. Novissimum autem molarum pneumaticarum genus nostris temporibus inventum est ad electricitatem gignendam.

Trivia
------

Antiqui grana frumenti molita *mola* (etiam *sancta mola*) nominare solebant, quibus utebantur tamquam farina ad conspergenda sacrificia.

Temporibus praeindustrialibus, imprimis romanticismi, apud poetas et compositores mola res acceptissima erat: sive propter rotationem semper eandem permanentem sive propter aquam celeriter laboris loco relicto procul vagantem.

Clara est fortuna molae cuiusdam in flumine Pado infixae (Italiane *Il mulino del Po*), in mythistoria a Ricardo Bacchelli conscripta et anno 1938 edita.

Notae
-----

1. ↑   *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*
2. ↑  Vitruvius, *De architectura* 10.5.2.
3. ↑  E. g. aqua agitans aut desuper aut subter in rotam dirigi potest.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **molas** spectant. |
Regnum Odrysarum rege Sitalce, qui decessor Seuthis I fuit.
**Seuthes I** (Graece Σεύθης) fuit rex Odrysarum qui inter annos 424 a.C.n. et 411 a.C.n. fere regnavit.

Biographia
----------

Seuthes I filius Sparadoci et nepos Teris I erat. Anno 429 a.C.n. ille Stratonicem, soror regis Perdiccae II Macedoniae, uxorem duxit quia sic bellum contra regnum Macedonum interrupit. Anno 424 a.C.n. mortuo decessore Sitalce in bello contra Triballos, ille rex Odrysarum factus est atque vectigal quod urbes maritimae Graecae regno Thracico pendebant duplicavit. Tributa aurea argenteaque et talenta paganda quotannis quadrigenta erant. Anno 411 a.C.n. rex Thrax bellum in Athenas suscepit sed exitus expeditionis malus fuit. Eodem anno Seuthes morbo mortuus est et successor Amadocus I, frater aut cosinus eius, rex factus est. Probabiliter ille pater regum Hebryzelmidis atque Cotyis I fuit.

Fontes antiqui
--------------

* Thucydides, *Historiae*, II. 97; 101, 5-6 et IV, 101.5.

Notae
-----

1. ↑  Thucydides, *Historiae*, II.101.5-6 **(Anglice)**
2. ↑  Thucydides, *Historiae*, II.97 **(Anglice)**

Bibliographia
-------------

* Stronk, Jan P. *The Ten Thousand in Thrace*, Amstelodami, 1995. Recensio critica
* Tačeva, Margarita, *The Kings of Ancient Thrace. Book One,* Serdicae, 2006.
* Topalov, S. *The Odrysian Kingdom from the Late 5th to the Mid-4th C. B.C.* Serdicae, 1994.
* Vulpe, Radu, *Studia Thracologica*, Bucarestae, 1976.
* Zahrnt, Michael, *Early History of Thrace to the Murder of Kotys I (360 BCE)*, in: J. Valeva et al. (eds.), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 35-47.

Nexus interni
-------------

* Seuthes
*Vide etiam paginam discretivam:* Anabasis

***Anabasis*** (Graece Ἀνάβασις) seu ***Expeditio Cyri*** est opus historicum, et maxima parte autobiographicum, scriptoris Graeci antiqui Xenophontis. Septem libris res gestas narrat expeditionis Cyri minoris, qui imperium Persarum debellare conatus est anno 401 a.C.n. et itineris militum mercenariorum Graecorum (sub nomine "Decem milia" notorum) qui post mortem Cyri per montes in Graeciam redierunt.
Clarissima facta est exclamatio illa militum de salute iam desperantium, cum tandem mare tamdiu exspectatum aspexerunt "θάλαττα θάλαττα" (*thálatta thálatta*, "mare mare!").

Maioris fidei gratia, ut videtur, Xenophon in hoc libro tertia persona utitur ad seipsum designandum atque etiam sub nomine supposito (sc. Themistogenes Syracusius quidam) opus publicavit.

Trivia
------

Anno 1959 ludus ad audiendum *Anabasis* a Wolfgango Weyrauch conscriptus a statione radiophonica *Norddeutscher Rundfunk* una cum *Bayerischer Rundfunk* emissus est. In hoc ludo agitur de reditu difficillimo militum Graecorum ad mare, quem Xenophon in suo opere descripsit. Sed aliter ac in libro Xenophontis, summo in discrimine dux seditionem militum avertit se ipsum paratum ostentans, ut lapidaretur, si ad mare non pervenirent.

Notae
-----

1. ↑  Xenophon, *Anabasis* 4.7.24
2. ↑  Plutarchus, *de Gloria Atheniensium*, 345E. Vide etiam *Hellenica* III,1,2 ubi Xenophon ipse scripsit : *Θεμιστογένει τῷ Συρακοσίῳ γέγραπται*.

Bibliographia
-------------

Editiones et versiones
* 1533 : Romulus Amasaeus, interpr. *Xenophontis De Cyri minoris expeditione libri VII*. Bononiae: Io. Baptista Phaellus (Textus apud *Google Books*)

Plura legere si cupis...
* Michel Lacave (2017), "Anabases en France 1900-2015. Pour une étude de la réception de l’Anabase de Xénophon en France  : doctrines, opérations militaires et stratégies", *Anabases* 25 : 71-93
* Tim Rood (2010), *American Anabasis: Xenophon and the Idea of America from the Mexican War to Iraq.* London: Duckworth. ISBN 9780715636848. Recensio critica
	+ (2004) : *The Sea! The Sea! The Shout of the Ten Thousand in the Modern Imagination.* London: Duckworth. ISBN 0-7156-3308-2 Recensio critica
* Jan P. Stronk (1995), *The Ten Thousand in Thrace. An Archaeological and Historical Commentary on Xenophon' s Anabasis, Books VI.III-VI-VII*, Amstelodami. Recensio critica
**Caesura** (Graece τομή) in metrica est finis vocabuli hoc loco versus necessarius, qui in omnibus vel multis versibus iteratur et versum in hemistichia vel cola dividit. 

In metrica classica solum iste finis vocabuli necessarius "caesura" nominabatur, qui pedem in partes caedit; qui autem inter pedes caditur, est diaeresis. Sed in metrica nova vox "diaeresis" oblita est, et quicumque finis vocabuli necessarius "caesura" nuncupatur.

Exempla
-------

Exempli gratia, hexameter dactylicus Graecus caesuram mediam plerumque habet, cuius duae formae sunt; saepius caesura media est "semiquinaria" (πενθημῐμερής):

Ὣς εἰπὠν ἡγεῖϑ᾽, || ἡ δ᾽ ἕσπετο Παλλὰς Ἀϑήνη...
(Homerus, *Odyssea* I, 125)
Áurea príma satá [e]st || aetás, quae víndice núllo…
(Ovidius, *Metamorphoses* I, 89)
Rarior est caesura "post tertium trochaeum" (τομή κᾰτά τρίτον τροχαῖον):

Οἰονοῖσί τε πᾶσι• || Διὸς δ᾽ ἐτελείτο βουλη...
(Homerus, *Ilias* I, 5)
Pándite núnc Helicóna || deáe, cantúsque movéte…
(Vergilius, *Aeneis* VII, 64)
Si caesura media abest, in tria cola versus dividitur caesuris duabus, quarum prima est "semitrinaria" (τριθημιμερής), altera "semiseptenaria" (ἑφθημιμερής):

Διογενὲς || Λαερτιάδη, || πολυμήχαν᾽ Ὀδυσσεῦ...
(*Ilias* II 173)
Quídquid id ést, || timeó Danaós || et dóna feréntes...
(Vergilius, Aen. II, 49)
Si semiseptenaria abest, "diaeresis bucolica" (διαίρεσις βουκολική) invenitur, quae pedes quintam et sextam separat.

Trimeter iambicus caesuram post ancipitem sescundam habet:

Θεοὺς μὲν αἰτῶ || τῶνδ' ἀπαλλαγὴν πόνων,
φρουρᾶς ἐτείας || μῆκος, ἣν κοιμώμενος...
(Aeschylus, *Agamemnon* 1-2)
Tetrameter trochaeicus non caesuram, sed diaeresin post dipodiam secundam habet;

θυμέ, θύμ', ἀμηχάνοισι || κήδεσιν κυκώμενε... 
Archilochus, frg. 128
In versibus melicis variae caesurae inveniuntur, sicut et in versibus recentioribus.

Fontes
------

* West, M.L. (1982). *Greek Metre*. Oxoniae. pp. 38, 98, 152.
* Maas, P. (1962) *Griechische Metrik* p. 60.
Wikidata Ṣabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ
Res apud Vicidata repertae:Ṣabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ: imagoṢabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ: imago
*Nativitas*: 3 Martii 1953; Cuvaitum  
*Patria*: Cuvaitum  

**Officium**

*Officium*: Prime Minister of Kuwait, Minister of Foreign Affairs, Deputy Prime Minister of Kuwait, Minister of State for Cabinet Affairs  
*Munus*: legatus, politicus  
*Patronus*: Consociatio Nationum
**Consociatio**

*Factio*: Politicus nullius factionis  

**Familia**

*Familia*: House of Al Sabah
**Ṣabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ** seu litteris Arabicis صباح الخالد الحمد الصباح (Cuvaiti in urbe natus die 3 Martii 1953) est politicus Cuvaiti. E familia regnanti ortus, nepos per matrem rectoris Aḥmad al-Ǧābir al-Ṣabāḥ, Ṣabāḥ al-Ḫālid alumnus est universitatis Cuvaitensis ubi rebus politicis studuit. Ab anno 1978 usque in 1995 iuxta ministerium rerum externarum operam dedit, sed inter annos 1983 et 1989 Novum Eboracum Nationibus Unitis missus est. Ab 1995 tres annos legatus est regimini Sauditae Riadi in urbe. Inde usque in annum 2006 director fuit securitatis nationalis. A mense Iulio 2006 minister a rebus socialibus, ab Octobri 2007 minister ab informatione merens, die 22 Octobris 2011 minister rerum externarum, die 19 Novembris 2019 primus minister factus est.

Nexus externi
-------------

* Vitae breves ministrorum Cuvaitensium (2007)

Primi ministri Cuvaiti

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ǧābir al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 1962 • Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 1963 • Ǧābir al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 1965 • Saʾad al-ʿAbd Allāh al-Sālim al-Ṣabāḥ 1978 • Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 2003 • Nāṣir al-Muḥammad al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 2006 • Ǧābir al-Mubārak al-Ḥamad al-Ṣabāḥ 2011 • Ṣabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ 2019 • Aḥmad al-Nawāf al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 2022 • Mahometus Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 2024
*Opus geopoliticum • Gubernatores civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Emiri Cuvaiti • Ministri rerum externarum Cuvaitenses |
|  |


Ministri rerum externarum Cuvaitenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 1962 • Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 1963 • Sālim al-Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 1991 • Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 1992 • Mahometus Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 2003 • Ṣabāḥ al-Ḫālid al-Ṣabāḥ 2011 • Aḥmad Nāṣir al-Muḥammad al-Ṣabāḥ 2019 • Sālim ʿAbdullāh al-Jābir al-Ṣabāḥ 2022
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Cuvaiti |
|  |
*Vide etiam paginam discretivam:* Callias (discretiva)

**Callias** (Graece Καλλίας) fuit vir politicus et divitissimus Athenarum civis, qui saeculo V a.C.n. floruit. Divitias suas ex metallis fecerat, qua de causa a comoedis λακκόπλουτος ('puteo dives', "putuples") vocabatur. Praeterea ter Olympiorum victoriam reportavit. Hic Callias a rerum scriptoribus hodiernis saepe **Callias II** nuncupatur, ut a Callia I avo et Callia III nepote distinguatur. 

Patrem habuit Hipponicum, cui agnomen *Ammonis* postea adiectum erat. Uxorem habuit Elpinicen, quae prius Cimoni, fratri non uterino, nupserat. Cum Elpinica filium habuit Hipponicum, qui eum genuit Calliam, apud quem sermones in *Protagora* et in *Symposio* habiti referuntur. Hipponici Ammonis filius, quod ad sacram Cerycum familiam pertinuit, in sacris Eleusiniis daduchi munere fungebatur. Etiam discipulus Zenonis philosophi fuisse dicitur.

Callias Xerxe mortuo legationi Atheniensi praefuit quae anno 465/4 Susis apud Artaxerxem I, regem Persarum, de pace ageret. Nomen Calliae praesertim cum pace coniungi solet, quae inter foedus Delium et Artaxerxem I medio fere saeculo V facta esse contenditur. Sunt qui veritatem pacis Calliae in quaestionem vocare velint, sed sunt etiam qui hanc pacem uno alterove modo sane factam esse credant. Lis adhuc sub iudice est.

Notae
-----

1. ↑  Lys. (*De bonis Aristophanis*) 19.48; Plut. *Aristides* 25.6.
2. ↑  Plut. *Aristides* 5.6; Nepos *Cimon* 1.3.
3. ↑  Ath. *Deip.* 12.52.
4. ↑  Nepos *Cimon* 1.2-4.
5. ↑  Plut. *Aristides* 5.5 Καλλίας ὁ δᾳδοῦχος.
6. ↑  Plato *Alcibiades I* 119a.
7. ↑  Badian (1987: 2-3). Herodotus (7.151), cur haec legatio missa esset, dicere omittit.
8. ↑  Novissime Meister (1982).
9. ↑  Badian (1987).

Bibliographia
-------------

* Badian, Ernst (1987) The Peace of Callias. *Journal of Hellenic Studies* 107: 1–39.
* Meister, Klaus (1982) *Die Ungeschichtlichkeit des Kalliasfriedens und deren historische Folgen.* Wiesbaden: Franz Steiner Verlag.
**Tafsīr al-ṣāfī** ("***Exegesis pura***"), plenius *al-Safi fi Tafsir Kalam Allah al-Wafi,* est exegesis Alcorani a Mohsen Fayz Kashani (mortuus 1680), erudito Siitico, saeculo septimo decimo conscripta. Hic commentarius de Alcorano opus de hadith confectum describi potest, quia in locis ex Duodecim Imam plerumque consistit. Ad aevum pertinet cum plurima tafsir in "traditione disputationum de hadith, a cumulatis hagiographiae copiis euphoriaque imperii post diuturnam frustrationis experientiam" in Siiticos impositam "magnopere" nisa essent.

Nexus interni
-------------

* Gnosis

Notae
-----

1. ↑  Achena, M. "Fayḍ-i Kās̲h̲ānī." *Encyclopaedia of Islam,* ed. 2a. Ed. P. Bearman, T. Bianquis, C. E. Bosworth, E. van Donzel, et W. P. Heinrichs (Brill, 2011). Brill Online. 6 Aprilis 2011.
2. ↑  H. Algar, "FAYŻ-E KĀŠĀNĪ, MOLLĀ MOḤSEN-MOḤAMMAD" in *Encyclopaedia Iranica.*
3. ↑  Anglice: "[relied] heavily on polemical hadith tradition buttressed by the accumulated wealth of hagiography and the euphoria of power after a long history of frustration."
4. ↑  Ayoub 1984(1):38.

Bibliographia
-------------

Ayoub, Mahmoud. 1984, 1992. *The Qur'an and Its Interpreters.* Albaniae: State University of New York Press. ISBN 0-87395-727-X (vol. 1), ISBN 0-7914-0993-7 (vol. 2).
Artaxerxes I ː imago ficticia ex Prompuario Iconum (1553) 
**Artaxerxes I** (Lingua Persica antiqua Rtachschaçā [ɔːrtæxˈʃæçɔː], Graece Ἀρταξέρξης), qui Μακρόχειρ („Longimanus") quoque cognominatur, ab anno 465 a.C.n. usque ad mortem mense Decembri 424 a.C.n. fuit rex Persarum.

Vita
----

Artaxerxes filius et successor fuit regis Xerxis I. Qui post seditionem ab Artabano, duce regiae cohortis, necatus est. Postquam idem Artabanos suspicionem in Dareium, filium Xerxis maiorem, adduxit, Artaxerxes, minor filius, ira commotus Dareium, quod parricida putabatur, propria manu occidit et rex Persarum factus est.

Post multa proelia, quae et Graecis et Persis erant laboriosa, annis 449/448 pax facta et ita bella Graco-Persica ad finem ducta esse traduntur. Haec pax praesertim cum Callia coniungi solet, qui apud Artaxerxem I de pace egit. Quod autem multis dubium esse videtur. Civitates Graecae Asiae Minoris et Cyprus quidem intra fines Imperii Persarum manserunt, tamen res suas absque iussu regis suoque iure temperaverunt.

Artaxerxes Themistocli profugo, qui olim Pugnam Salaminiam vicerat, perfugium praebuit. In domo regia Persepoli sita „atrium centum columnarum" aedificavit. Res gestas in inscriptione scribi iussit, ut posteris traderent.

Artaxerxes I in Biblia
----------------------

In libris Esdrae et Nehemiae Veteris Testamenti Artaxerxis saepius mentio fit.

Secundum Esdr 4,7 ss. rex Artaxerxes opera ad Hierosolyma munienda vetuit, postquam incolae de Iudaeis e Captivitate Babylonica redeuntibus questi sunt.

Esdrae prophetae anno septimo regis Artaxerxis (457 a.C.n.) concessum est, ut cum "filiis sacerdotum et filiis Levitarum et cantoribus et ianitoribus et oblatis" migraret in Hierosolyma, ubi domum Dei ornaret et sacra redintegraret (Esdr 7,7 ss.).

Neh 2,1 narrat de Nehemia, qui anno vicesimo regis Artaxerxis (445 a.C.n.) fuit eius minister vini. Maestus, cum Hierosolyma non nisi partim restaurata essent, ab Artaxerxe petivit, ut sibi opus maturari liceret. Inde Nehemia satrapes Iudaeorum factus est.

Bibliographia
-------------

* Pierre Briant: From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, Winona Lake 2002, ISBN 1-57506-031-0
* Walther Judeich: Artaxerxes 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. II,1, Stuttgardiae 1895, col. 1311–1314.

Notae
-----

1. ↑  Thucydides IV.50.3.
2. ↑  Ernst Badian. "The Peace of Callias." *Journal of Hellenic Studies* 50 (1987): 1–39.
3. ↑  Ingomar Weiler, Heribert Aigner: Grundzüge der politischen Geschichte des Altertums. 2. ed. Böhlau, Vindobonae 1995, p. 60.

Nexus externi
-------------

* Artaxerxes I. In: Ehsan Yarshater (ed.): Encyclopædia Iranica (Anglice, cum bibliographia)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessor: **Xerxes I**  |  **Rex Persarum** 465-424 | Successor: **Xerxes II**  |
Wikidata Stauropolis
Res apud Vicidata repertae:Stauropolis: insigneStauropolis: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 45°3′0″N 41°59′0″E  
*Numerus incolarum*: 450 680  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Ставрополь
**Gestio**

*Praefectus*: Ivan Ivanovich Ulyanchenko  
*Procuratio superior*: City of Stavropol  

**Geographia**

*Superficies*: 277 chiliometrum quadratum  
*Regiones urbanae*: Q4333160, Q17154744, Q23046290  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Kars, Monachopolis, Pazardzhik, Omium, Astrachanum, Zhenjiang, Erivanum, Pylae Caucasiae, Circulus administrativus australis-orientalis, Machaczkala, Theodosia, Elista, Changzhou, Baeterrae, Temuco  

*Haec pagina de urbe Caucasica explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Stauropolis" appellatur, vide Stauropolis (discretiva).*

**Stauropolis**, vulgo ***Stavropol*** (Russice *Ставрополь*, e Graeco "crucis urbs"), est urbs in Russia, in Caucaso Septentrionali sita; caput territorii Stauropolitani est. Circa 434 milia incolarum habet. Stauropolis est valens sedes scientiae, culturae, mercaturae et industriae. Locus intersectionis viarum est, stationem ferriviariam et aeroportum habens.

Domus Lopatin in Stauropoli (via Komsomol'skaia, 113)

Historia
--------

Stauropolis anno 1777 castrum condita, anno 1785 statum urbis obtinuit, cito valens sedes oeconomica Caucasi Septentrionalis facta. Ab anno 1822 metropolis fuit regionis Caucasicae Imperii Russici, anno 1847 in gubernium Stauropolitanum renominatae. Anno 1924, gubernio Stauropolitano abolito, Stauropolis inclusa est in territorium Septentrio-Caucasicum, et, ab anno 1935 *Vorošilovsk* (in honorem Clementis Vorošilov) nominabatur, extremo anno 1936 facta est sedes administrativa territorii illius, anno sequenti in territorium Ordžonikidzense (secundum Gregorium Ordžonikidze) renominati. Anno 1943 nomen priscum urbi reversum est, territorium autem renominatum est Stauropolitanum.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Krynicki(ru), Ioannes Kaleniczenko(ru), *Series animalium in itinere ... ad Caucasum et Taurudem collectorum*, in: Bulletin de la Société Impériale des naturalistes de Moscou, 1839, 1, pp. 210, 251; Eduardus Eichwald, *Fauna Caspio-Caucasica*, Petropoli 1841, p. 36; Franciscus Iosephus Ruprecht, *Flora Caucasi*, vol. I, pp. 47, 230, 288.
2. ↑  "Habitat prope Stavropol in Caucaso", — J.R. Roth, [ *Spicilegium molluscorum orientalium*, in: Malakozoologische Blätter, vol. 2, Cassellae 1856, p. 70].

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stauropolim** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 45°3′0″N 41°59′0″E • *GeoNames* • Pleiades • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия |
**Bibliotheca Copavocensis** (Islandice: *Bókasafn Kópavogs*) est bibliotheca Islandica, quae in Kópavogur urbe locata est. Pars est Domuum Culturae Copavocensium, quorum alteri sunt Museum Artium Copavocense (Gerðarsafn), Museum Naturale Copavocense (Náttúrufræðistofa Kópavogs) et Aula (Salurinn). Prius erat Archivum Copavocense (Héraðsskjalasafn Kópavogs) pars earum sed mensi Aprili anno 2023 a Concilio Municipali Copavoci dissolutum est. Non solum bibliotheca est, sed etiam quoque locus musicae, horarum literariarum, lecturarum, coronarum legendi et artium est. Casa bibliothecae in Via Hamraburgense 6A est, ramo Lindascholense in Nupalinde 7.
In collegio cum Bibliotheca Gardabaeënsi et Bibliotheca Hafnarfiordia est, ut quaeque omni loco commoda capere et reddere possit.

Directores
----------

* Jonas Varius 1953-1977
* Hravnus Andres Hoerdi filius 1977-2015 (sed librarius anno 1976 fuerat)
* Lisa Zachrison Valdimari filia 2015-nunc.

Nexus externi
-------------

* Situs proprius
Assagaiarum cuspides.Laevā dextrorsum: assagaia histriatā basi Specūs Placardensis (Francice *Grotte du Placard*) in Carantono, assagaia histriatā basi Brachipodione, duae duplices cuspides e tarandi cornū et assagaia vacuā basi e tarandi cornū Laugeriā Inferiore (Francice *Laugerie-Basse*).
**Assagaia** telum missile est, brevior hastā, ipsa gravior iaculo, evolutissimā cum laminā. Apud Africanas gentes valde invenitur.

Etymologia
----------

Vox latina "assagaia" mutuata est ex antiquā Francicā voce *azagaie* (nunc *sagaie*) aut e Lusicā *azagaia* aut ex Hispanicā voce *azagaya*, quae vicissim mutuatae sunt e Batavā Capitensi voce *assegai*, quae vicissim mutuata est colloquiali ex Arabicā voce *az-zaḡāya*, mutuata vicissim e Protolibycā voce *\*zaġāya* ("telum" significante).

Descriptio
----------

Generatim composita, assagaia ligneum fustem et acutam cuspidem resistentiore e materiā ferre potest.

Praehistoria
------------

Assagaiae cuspis est crebro sola pars inventa casū praehistoricarum rerum; ossearum aut e silice (e microlithis).

Designationis genera quae assagaiae cuspidem in fuste figant valde varia et dissimimilium industriarum lithicarum propria in Palaeolithico superiore sunt:

* Assagaiae cuspis scissā basi seu cuspis Aurignaciensis, Aurignacii antiqui propria;
* Rhombica assagaiae cuspis, etiam Aurignacii antiqui propria;
* Assagaiae cuspis planā parte, Solutrii seu Magdalenii superioris propria;
* Striata assagaiae cuspis, Magdalenii medii propria;
* Assagaiae cuspis bifidā basi, Magdalenii medii et superioris propria.

* Assagaiae cuspides, Magdalenii, in Museo Tolosano (Francice Muséum de Toulouse).Assagaiae cuspides, Magdalenii, in Museo Tolosano (Francice *Muséum de Toulouse*).

Historica periodus
------------------

Assagaiae valde in continente Africā inveniuntur.

### Iklwa

Saeculo XIX, Shaka Zuluanus assagaiam mutavit amputando fuste et adampliandā cuspide et efficax telum creavit. Iklwā seu ixwā prospere usi sunt Zuluani et Ndebeles.

* Madagascariensium assagaiarum collectio Gustavi Iuliani in Museo Tolosano.Madagascariensium assagaiarum collectio Gustavi Iuliani in Museo Tolosano.
* Zuluanus bellator cum iklwā (anno 1917).Zuluanus bellator cum iklwā (anno 1917).
* Africae Australis ascarii assagaia anno 1943.Africae Australis ascarii assagaia anno 1943.

Vide etiam
----------

* Iaculum
* Soliferrum
* Phalarica
* Pilum
* Almugavari
* Shaka Zuluanus
* Hasta
* Telum

Notae
-----

1. ↑  Historia Americae sive novi orbis, Pars 10-13, Volumen 3, ubi dicitur "(...) verum unus ex iis **Assagaiam** seu clavam ligneam antrorsum acuminatam, manu volvens, (...)".
2. ↑  Draken, «Le Napoléon noir», apud *histoiredelafrique.fr*, die 28 Maii anni 2012 (inspectum die 8 Iulii anni 2012).
3. 1 2  Lexicon Latinum Hodiernum,, auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo, ubi dicitur "**Zulukaffer**, m/f *caffaris Zuluanus, m / caffaris Zuluana*".
4. ↑  Lexicon Latinum Hodiernum,, auctore Petro Lucusaltiano Latinophilo, ubi dicitur "**Askari**, m *ascarius, i*, m [2016] {miles Africanus muneris Germanici}."
5. ↑  Lexicon Universale Hofmann, ubi dicitur "Almugavari, Hispanis *Almogavares* (...)".
**Eugenius A. Delcroix**, praenomine vulgari *Eugene* (anno 1891 natus; mortuus anno 1967) fuit photographus. Novae Aureliae habitavit ibidemque laboravit. Partim Novae Aureliae educatus est sed partim Insula Grandi(en) ubi mater magistra scholarum meruit. Anno 1914 Amatam Bienvenu in matrimonium duxit. Photographus effigierum meruit iuxta societates *C. Bennette Moore Studio* et *Anthony H. Hitchler* et interdum iussu societatum commercialium imagines ad divulgandum fecit, sed praecipue ob despectus "molles" architecturae antiquioris Neo-Aurelianensis celebrabatur. Alibi nunquam operam dedit, sed imagines eius Neo-Aurelianenses alibi nonnumquam exponebantur.

Florilegium imaginum architecturalium Novae Aureliae anno 1938 divulgari iussit, praefatione historici Stanley Clisby Arthur munitum; eodem anno aliquae imagines ab eo factae in libellis *Pencil Points* editae sunt.

Negativa photographica semper vitrea fecit. Collectio negativorum vitreorum plus quam quinque milia post mortem eius ad Collectum Novae Aureliae Historicum a nepote Ioël Jurgens et nepte Maria Ludovica La Noue data est.

Bibliographia
-------------

* Necrologia in *New Orleans Times-Picayune* (11 Aprilis 1967)
* "A portfolio of 16 photographic studies by Eugene A. Delcroix of New Orleans and its environs" in *Pencil Points* (1938 no. 4) pp. 205–219
* Stanley Clisby Arthur, ed. *Patios, stairways and iron-lace balconies of old New Orleans: a series of photographs by Eugene A. Delcroix*. Novae Aureliae: Harmanson, 1938
* John H. Lawrence, "Eugene Delcroix, master of the soft-focus lens" in *Historic New Orleans Collection Quarterly* vol. 10 no. 3 (1992) p. 9
* John H. Lawrence, Jude Solomo et al. "Through a Lens Softly: The Photographs of Eugene Delcroix" in *Historic New Orleans Collection Quarterly* (1994 no. 12) p. 2 sqq.

Nexus externi
-------------

Collectus publici
* "Eugene A. Delcroix Photograph Collection" apud *Louisiana Digital Library*
* "Eugene A. Delcroix" apud *Museum of Fine Arts, Houston*
* "Eugene Delcroix" apud *LACMA*

Varia
* "Eugene A. Delcroix, New Orleans Photographer" apud *Mirror with a Memory*
* "A Eugene A. Delcroix Photograph" apud *Instagram*
* Marie Mandin Delcroix (mater photographi) apud *Find a grave*
Hodiernus faber ferrarius operatur.
*Vide etiam paginam discretivam:* Faber (discretiva)

*Vide etiam paginam discretivam:* Ferrarius

**Faber ferrarius** est faber metallicus, qui res ex ferro confecto vel chalybi per metallum in fornace excusum efficit, malleo aliisque instrumentis tundens, flectens, secans (vide *fabrum stanneum*). Fabri ferrarii portas, craticulas, saepimenta, affixa lucernorum, supellectilem, sculpturas, instrumenta, instrumenta agriculturales, res ornamentales et religiosas, utensilia coquendi, tela, aliasque res efficiunt. Locus ubi faber ferrarius laborat officina ferraria, fornax, vel etiam taberna ferraria varie appellatur.

Multi homines in metallo laborant, sicut fabri solearum equorum, fabri rotarum, et fabri armorum, sed fabro ferrario est scientia multarum rerum efficiendarum et emendarum, a maxime complicibus telis, gladiis et armis, usque ad res simplicissimas, sicut clavos et catenas.

Traditionalis faber ferrarius iuxta fornacem ex saxo et lateribus factam stat.

Bibliographia
-------------

* Andrews, Jack. 1994. *New Edge of the Anvil.*
* Einhorn, David M. 2010. *Civil War Blacksmithing: Constructing Cannon Wheels, Traveling Forge, Knives, and Other Projects and Information.*
* Holmstrom, John Gustaf. *Modern Blacksmithing: Rational Horse Shoeing and Wagon Making.*
* Hundeshagen, Hermann. 2001. *Der Schmied am Amboß: Ein praktisches Lehrbuch für alle Schmiede.* Nova editio. Lochen mit Lochdorn: Vincentz Network. ISBN 3-88746-430-3. Google Books.
* McRaven, Charles. 1981. *Country Blacksmithing.*
* Sims, Lorelei. 2006. *The Backyard Blacksmith: Traditional Techniques for the Modern Smith.*

Faber ferrarius Canadiensis annis 1970 laborat.

Nexus interni
-------------

* Aetas ferrea
* Incus
* Hephaestus
* Metallurgia

Pictura a Iosepho Morewood Staniforth anno 1892 facta.

Nexus externi
-------------

* Faber ferrarius in *Panoplia* Hartmanni Schopperi et Iodoci Ammanis
* "Royal Naval Museum - Sea Your History - Blacksmiths."
* "Find Blacksmiths in the UK with the National Directory of Blacksmiths."
* "Be Your Own Blacksmith." *Popular Science,* Ianuario 1949.
* "The Artist Blacksmith's Association of North America, Inc".
* De familia fabrorum ferrariorum Anglicorum ex anno 1550 fere.
* "Blacksmith Scene" (1893). Pellicula, YouTube.
* "Forging of Chain by Two Blacksmiths." Pellicula, YouTube.
Hippodamia, Pelops, Oenomaus, Myrtilus circa aram pactum facientes (vas in Apulia pictum). Adsunt etiam Aphrodite et Eros.
In mythologia Graeca **Hippodamia** fuit filia Pisanorum regis in Elide, Oenomai, qui oraculo monitus mortem a genero caveret procis formosae filiae legem imposuerat ut secum quadrigarum velocitate certarent atque praemium victoriae Hippodamiam coniugem referrent, si vero inferiores fuissent, mortem. Atque rex Aquilone velocioribus equis semper vincebat donec Pelops, Tantali filius, ex Asia venit atque per fraudem corrupto auriga Hippodamia potiri potuit. Quae multos liberos ei peperit quorum notissimi sunt Atreus et Thyestes, fratres invicem inimici qui semifratrem Chrysippum necarunt.

Certamen Pelopis et Oenomai in Iovis Olympici templi fastigio frontali sculptum erat, quia velut praeludium bigarum certaminum ludis Olympicis habitorum putabatur. Praeterea Olympiae mulieres heroico cultu Hippodamiam honorabant cui quotannis certo die sacrificabant. Ossa eius ex Argolide, ubi fatum obierat iram Pelopis ob Chrysippi caedem fugiens, illuc reportasse ex oraculo dicebant.

Nomen Hippodamia idem Graece valebat atque Latine "equorum domitrix", quia multi Elidis incolae equos alere solebant.

Notae
-----

1. ↑  Pausanias V.10.6-7. "Restauration des frontons d'Olympie", Revue archéologique, 1889/7.
2. ↑  Pausanias VI.20.7.

Fontes
------

* Hyginus mythographus *Fabulae* 84 et 85.
* Nicolaus Damascenus, *Historiarum* fragmentum 10
* Pausanias libro octavo *Descriptionis Graeciae*, 14.10-12 necnon cap. 20 et libro quinto 1.6-8 et 10.6-7 et 14.6 et 17.7 necnon libro sexto 21.9–11.

Plura legere si cupis
---------------------

* Pierre Cuvelier, *Le mythe de Pélops et d'Hippodamie en Grèce ancienne : cultes, images, discours*, 2012 (dissertatio academica).
Multiplicatio cellularum praecursorum in **leuchaemia** lymphoidea acuta ("ALL").
**Leuchaemia** (Graece λευχαιμία < λευκός 'albus' + αἷμα 'sanguis') est grex morborum sanguinis, accurate species cancri propter infinitam multiplicationem leucocytorum et cellularum praecursorum eorum. Adhuc inter leucaemiam lymphoblasticam acutam (*ALL*), lymphocyticam chronicam (*CLL*), myeloideam acutam (*AML*), myeloideam chronicam (*CML*), aliasque formas rariores discernitur.

Historia
--------

Primum hic morbus a Rudolpho Virchow anno 1845 descriptus est.

Therapia
--------

Therapia in genere per medicamentum pharmaceuticum vel transplantationem medullae ossium radiationem consequentem fit.

Conditiones faventes
--------------------

* Fumatio
* Subiectio radioactivitati magnae

Prima descriptio **leuchaemiae** a Rudolpho Virchow anno 1845 edita

Indicia morbi
-------------

Inter indicia leuchaemiae sunt signa sequentia.

* Debilitas
* Dolores ossium
* Dyspnoea, id est diffucultates spirandi (propter inopiam erythrocytorum)
* Febris ac infectiones (propter inopiam leucocytorum maturorum)
* defatigatio
* Palpitationes
* Pustulae, livores, haemorrhagiae e naso et aliae haemorrhagiae (propter inopiam thrombocytorum)
* Tumescentia nodorum lymphaticorum

Nexus interni
-------------

* Myeloma

Notae
-----

1. ↑  Augusti Ioannis Kayser *De Leuchaemia, addito leuchaemiae exemplo novo.*
2. ↑  De leucaemia lymphoblastica acuta apud *stetoskop.info.*
3. ↑  Tara A. Albrecht (2014), "Physiologic and Psychological Symptoms Experienced by Adults with Acute Leukemia: An Integrative Literature Review." *Oncol. Nurs. Forum* 41, no. 3 (Maius): 286–95. doi:10.1188/14.ONF.286-295.
Civitates, quae foederi intersunt.
Civitates, quae foedus subscripserunt et (virides pictae), quae eam ratam fecerunt
**Foedus de interdictione armorum nuclearium** est pactio a Consociatione Nationum die 7 Iulii anni 2017 decreta ad arma nuclearia humanitario belli iure plane abroganda. Foedus a 122 civitatibus per congressum decretum est, una negante (Nederlandia) et una abstinente (Singapura). Socii OTAN praeter Nederlandiam et Iaponiam a congressu aberant.

Foedus praeambulo dolorem *hibakusha* (victimae bombarum atomicarum Hiroshima et Nagasaki signans) et respectum iuris internationalis de iuribus humanis et iuris humanitarii proclamat. Foedus ad subscriptiones iit die 20 Septembris 2017 et vigebit nonaginta diebus peraeteritis ab illa die, cum quinquaginta civitates hoc foedus ratum haberent. Et ius inabienable energiae nuclearis patificae utendi confirmat.

Hodie mense Ianuarii anno 2024, 93 civitates hoc subscripserunt et 70 civitates, i.e. Guiana, Thailandia et Civitas Vaticana, deinde Mexicum, Cuba, Palaestina, Venezuela, Palau, Austria, Vietnamia, Costarica, Nicaragua, Uruguaia, Nova Zelandia, Insulae de Cook, Gambia, Samoa, Res publica Sancti Marini, Vanuatu, Salvatoria, Insula Sanctae Luciae, Africa Australis, Panama, Sanctus Vincentius et Granatinae, Bolivia, Kazachstania, Bangladesa, Dominica, Kazachstania, Kiribati, Laotia, Insulae Maldivae, Trinitas et Tabacum, Antiqua et Barbuda, Paraquaria, Namibia, Beliza, Lesothum, Viti, Botsuana, Hibernia, Nigeria, Niue, Sanctus Christophorus et Nives, Melita, Malaesia, Tuvalu, Iamaica, Nauru, Honduria, Beninum et Cambosia, Insulae Comorianae, Philippinae, Insulae Seisellenses, Chilia, Guinea Bissaviensis, Mongolia, Peruvia, Litus Eburneum, Guatimala, Res publica Congensis, Res publica Capitis Viridis, Granata, Timora Orientalis, Malavia, Res publica Dominiciana, Res publica democratica Congensis, Srilanca, Insulae Bahamenses et Insulae Sancti Thomae et Principis hanc ratam habent. Ratificatione Honduriae tandem die 24 Octobris peracta, foedus vigeret a die 22 Ianuarii 2021.

Nexus interni
-------------

* Expeditio Exarmationis Nuclearis
* Pactio de armis nuclearibus

Notae
-----

1. ↑  Treaty adopted on 7 July 2017.
2. ↑   news.va
3. ↑  De ratificatione foederis

Nexus interni
-------------

* Pactio de armis nuclearibus

Nexus externi
-------------

* Textus foederis (Anglice)
* Textus foederis (Francogallice)
* Textus foederis (Hispanice)