recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Numerius Fabius C.f. Pictor** (natus saeculo 4 aut 3 a.C.n. mortuus post annum 266 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.

Familia
-------

Pater eius post finem Belli Samniticum templum Colli Quirinali voverat et anno 304 a.C.n. imaginibus pictis ornari iussit, propterea quod nomen *pictoris* acceperat. Quem filii eius hereditate acceperunt. Frater Numerii Gaius Fabius C.f. Pictor anno 266 a.C.n. consulatum gessit.

Cursus honorum
--------------

Ipse Numerius anno 273 legationi Quinti Fabii. Maximi Gurgiti ad regem Ptolemaeum II Aegypti interfuit, qua relationes inter civitates coeptae sunt. Anno 266 una cum Decimo Iunio D.f. Pera consul fuit. Uterque consul hoc anno bis triumphavit: primo de Sassinatibus atque deinde de Sallentinis et Messapiis.

Notae
-----

1. ↑  Dionysius Halicarnassensis, Antiquitates Romanae X 14

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Marcus Atilius Regulus et Lucius Iulius L.f. Libo**  |  **Consul** 266 a.C.n.cumDecimo Iunio D.f. Pera | Successores: **Quintus Fabius Q.f. Maximus Gurges et Lucius Mamilius Q.f. Vitulus**  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Haec pagina scripta est a tirone, qui nondum Latinitate callidissima utitur.Usor Latinitatis callidior textum inspiciat, errores corrigat resque auctori explicet. |

***Divergent*** (latine:**divergens**) est americanae scriptricis Veronicae Roth primus liber, cuius editor HarperCollins Children's Books est, qui anno 2011 eum diffudit. Hic liber seriei Divergent primus est, series trium librorum phantasticorum. Res in futura Chicagine, post calamitatem, evenit, et de Beatrice "Trice" Prior (anglice:Beatrice "Tris" Prior) narratur dum in societate dividenti homines sua concordia cum factionibus quinque, delenti periclum indipendentium securitatemque civitatis minanteque. Sub principali historia belli est historia de amore Beatricis cum magistro suo Intrepidorum factionis (anglice: Dauntless faction), Quattuor (anglice:Four) appellatus.

Nexus externi
-------------

* "Divergent Universe" apud *Internet Speculative Fiction Database*
**Numerus circadianus** sive **rhythmus circadianus** est machinatio biologica, cuius natura ex oscillationibus diei viginti quattuor horarum sequentium exoritur. Hinc adeo rhythmi physiologici iterati plantarum, animalium, fungorum, et cyanobacteriorum adepti sunt. 

Galfridus Hall, Michael Rosbash, et Michael Young, biologi Americani, anno 2017 Praemium Nobelianum Medicinae acceperunt "propter inventionem machinationum molecularium quae rhythmum circadianum gubernant."

Quaedam numeri circadiani proprietates.

Nexus interni
-------------

* Drosophila melanogaster
* Epiphysis
* Glandula pinealis
* Insomnia
* Melatoninum
* Somnus
* Tempus

Notae
-----

1. 1 2   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------

* Centrum Chronobiologicum Habergianum, situs interretialis (sic inscripta: "omnia metire quaecumque licet et immensa ad mensuram tempestive redige")
* Societatis internationalis chronobiologiae situs interretialis. **(Anglice)**
**Divisio laborum**, **laboris divisio** seu **laboris partitio** est specializatio laboris cooperativi in negotia eo consilio, ut productum laboris vel facultas laborandi augeantur. Per cursum temporis divisio laboris augebatur una cum productione et mercatura, una cum origine capitalismi et complexitate operationum industrialium. Demum, divisio laborum augebatur ope scientiae Tayloristicae quae laborum motibus et temporum spatiis studebat.

Plato divisionem laboris esse originem civitatis putavit. Deinde Adamus Smith et Aemilius Durkheim de divisione laboris cogitaverunt. Carolus Marx divisionem laboris producere alienationem laboratorum putavit. Quae alienatio oriri ex manufactura, industria magna et possessione privata machinarum.

Notae
-----

1. ↑  
	* Sigrides Albert: De "pretio iusto", *Vox Latina: Commentarii periodici favore et subsidio Studiorum Universitatis Saravicae comparati*, tomus 45, 2009, fasc. 176.
2. ↑  David Abraham Portielje anno 1834
3. ↑  "De valoris natura", p. 36. De valoris natura dissertatio inauguralis
4. ↑  Plato, *Res publica* Liber III
5. ↑  Carolus Marx et Fridericus Engels, *Die deutsche Ideologie*, I: "Feuerbach"
6. ↑  Carolus Marx, *De Capitalis, Volumen I*, Sectio IV, Caput 12

Nexus interni
-------------

* Campi oeconomici
* Communismus primitivus
* Forum mundi universi
* Historia mundi
Gulielmus Dilthey, philosophus hermeneuticae.
**Hermeneutica ontologica** in psychotherapia est phaenomenologica humanitatis theoria, quam psychologi, psychiatri, et consiliatores earum disciplinae et negotio adhibere solent. Unde psychotherapia hermeneutica est adhibitio omnis philosophiae phaenomenologicae hermeneuticae. Cognata est aliis hermeneuticae philosophicae generibus, inter quae hermeneutica biblica (solum interpretatio textuum sacrorum) et hermeneutica radicalis (ratio deconstructionis radicalis significationis exsistentialis). Psychotherapia autem hermeneutica, quamquam aliis latiusque notis psychotherapiae theoriis cognata, sicut therapia in persona fundata et exsistentialis, bene constitutum studiorum empiricorum corpus non habet, sed nihilominus indolem humanam describere atque occupare vere conatur. Psychotherapia hermeneutica, analytica et philosophica Anglo-Americana aliarum psychologiae et psychotherapiae theoriarum fundamenta iudicans, unicam praebet sententiam de quod esse humanum significat. Quoniam multae ex his traditiones aliis (inter quas Cognitive-behavioral therapy et Dialectical-behavioral therapy) sollertias certationis, cogitata, vel sui exprimunt, psychotherapistae hermeneutici exprimunt ambas quaestiones humanas et earum correctionem fieri in affinitatibus humanis inter se et cum earum mundo.

Nexus interni
-------------

* Anagogia
* Anthropologia symbolica
* Michael Bakhtin
* Critica litterarum
* Deconstructio
* Gulielmus Dilthey
* Epistemologia
* Exegesis
* Gymnobiblismus
* Martinus Heidegger
* Hermeneutica biblica
* Historia psychotherapiae
* Methodologia
* Ontologia
* Philologia
* Semiotica
* Syncretismus
* Theosophia
* Teleologia

Notae
-----

1. ↑  Chessick 1990.
2. 1 2 3  Richardson, Fowers, et Guignon 1999.
3. 1 2  Martin et Sugarman 2005.
4. ↑  Slife et Wiggins 2009.

Bibliographia
-------------

* Chessick, R. D. 1990. Hermeneutics for psychotherapists. *American Journal of Psychotherapy* 64(2):256-273.
* Martin, J. et J. Sugarman. 2005. Toward an interpretive psychology. In *Critical thinking about psychology: Hidden assumptions and plausible alternatives,* 251-266. Vasingtoniae: American Psychological Association.
* Richardson, F. C. B. J. Fowers, et C. B. Guignon. 1999. *Re-envisioning psychology: Moral dimensions of theory and practice.* Franciscopoli: Josey-Bass Publishers.
* Slife, B. D. et B. Wiggins, B. 2009. Taking relationship seriously in psychotherapy: Radical relationality. *Journal of Contemporary Psychotherapy* 39(1):17-24.

Nexus externi
-------------

* Robert T. Fancher.
* *Journal of Theoretical and Philosophical Criminology.*
* Brent D. Slife.
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Frontis Popularis Liberationis Palaestinae bellatores clandestini anno 1969.
**Bellum clandestinum** sive **bellum tectum** certaminis systema est ubi civium armatorum grex contra conventionalem exercitum pugnat et quod pingitur ab proelii aciebus delimitatis inexsistentibus et generibus industriarum similioribus eversionis occultae et insuetorum impetuum.

Bellum clandestinum in statibus geritur ubi inter belligeratores vires non aequilibratae sunt. Minoritaria manus in armato certamine hanc pugnae formam eligit in statibus ubi territorii occupatio probata est manui dominanti.

Bellum clandestinum manum fortiorem instabilem facere quaerit.

Bellum clandestinum in zonis cum paucis incolis velut silvis, desertis et montibus evenire solet.

Saeculum XX nuncupatum bellum clandestinum urbanum nasci vidit. Homines qui bellum clandestinum sive tectum gerunt bellatores clandestini sive tecti, sed etiam maques in Hispania, partisani sive partisantes in Europa, fedahini in Islamicis nationibus, muiahidini in Islamicis nationibus aut macheteri in Uraquaria nuncupantur.

Notae
-----

1. ↑  Lexicum Latinum Morgan
**Bellum trium Sanctiorum** (Hispanice: *Guerra de los tres Sanchos*) fuit bellum inter regna Castellae et Pampilonae cum auxilio Aragoniae, ab anno 1065 usque ad 1067 gessum. Nomen huic bello datum est quod reges tres Sanctium vocabantur: Sanctius II Castellae, Sanctius IV Pampilonensium, Sanctius Aragoniae.

Terrae Alavae et Rivogiae olim fuerunt comitatus Castellani, sed ab tempore regis Sanctii III Maioris Pampilonensium a Pampilonensium rege recta erant. Ferdinando Castellae defuncto, Sanctius filius bellum gessit contra sobrinum eius regem Pampilonensium, qui auxilium petivit sobrino utrium, Sanctio Aragoniae.

Post proelia nonnulla, Castella terras Rivogiae et Alavae occupavit, sed non fuit victor clarus in bello.

Rodericus Didaci in hoc bello pugnavit pro Castellanis, et tunc agnomen *Campidoctorem* accepit.

Nexus interni
-------------

* Proelium apud Altaporcam

**Proelia Recuperationis Hispanica**

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Mons Auseva • Rozaballes • Clavigium • Albayda • Septemmancae • Alfondega • Gradi • Altaporca • Plantata • Tres Sanctii • Vulpegera • Sacralia • Uclesium • Olisipo • Alarcur • Navae Tolosae • Salatum flumen • Granata |
|  |
Diffusio seditionis.
**Bellum rusticum Germanicum** (Theodisce *Deutscher Bauernkrieg*) fuit seditio in terris linguae Theodiscae in Europa Media anno 1524–1525 late diffusa. A copiis nobilitatis suppressa est, quae usque ad 100 000 rusticorum paene vel invalide armatorum trucidaverunt. Superstites, qui gravibus poenis affecti sunt, fines eorum consecuti non sunt. Bellum fuit maxima seditio Europaea ante res novas Francicas anno 1789.

Seditio quaedam principia reformationis Protestanticae modo ortae receperat, quibus rustici se libertatem ac vim politicam nacturos speraverunt. Historici indolem ac causas seditionis varie interpretantur.

Notae
-----

1. ↑  Ioannes Atrocianus(de), *Elegia de bello rustico*, Basileae 1528; Martinus Lipenius(de), *Bibliotheca Realis Philosophica*, vol. I, Francofurti ad Moenum, 1682, p. 1344. Vide et fontes de hic.

Nexus interni
-------------

* Bellum rusticum

Nexus externi
-------------

* Bellum rusticum in *Encyclopaedia Britannica* **(Anglice)**
* Bellum rusticum in *Encyclopaedia Russica magna* **(Russice)**
* Bellum rusticum in *Treccani* **(Italice)**
Hermenegildus ab Assumptione.
**Hermenegildus ab assumptione** (in saeculo: **Hermenegildus Iza y Aregita**) (natus die 13 Aprilis 1879 Mendata in Hispania; obiit Alcázar de San Juan die 26 Iulii 1936), sacerdos professus Ordinis Sanctissimae Trinitatis fuit. Qui, ex sollemni votorum formula Ordinem ingressus, die 29 mensis Septembris, anno 1902, Marcello Spinola, Archiepiscopo Hispalensi, manus imponente, ad sacros ordines ascendit. Cum autem die 21 mensis Iulii, anno 1936, portas eius asceterii, in oppido Alcázar de San Juan, armatorum turba petiisset, iudex quidam municipii, militibus comitantibus, cunctis sodalibus imperavit ut se sequerentur, quos quidem in carcerem ad tempus ipse deduceret. Ita Servus Dei, nocturno tempore inter diem 26 et diem 27 eiusdem mensis, cum in eo carcere iaceret, a militibus provocatus, una cum quattuor ceteris sacerdotibus ignivoma manuballista prostratus est.

Cui manipulo Martyrum Domus Sanctissimae Trinitatis, in oppido, quod Hispani vulgo Alcázar de San Juan appellant, etiam praeerat Bonaventura a Sancta Catharina, Franciscus a Sancto Laurentio, Placidus a Iesu, Antonius a Iesu Maria et Stephanus a Sancto Iosepho.

Nexus interni
-------------

* Ordo Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum
* Bellum civile Hispanicum

Notae
-----

1. ↑  Acta Apostolicae Sedis (AAS), *Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Hermenegildi ab Assumptione et V Sociorum, ex Ordine Sanctissimae Trinitatis (1936)*, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
2. ↑  AAS, vol. CV, n. 6 (2013), 517.
Quattuor gigantes gasosi Systematis Solaris, in fictione photographica quae servat dimensiones sed non distantia; ab inferiore parte ad superiorem, Iuppiter, Saturnus, Uranus, Neptunus.
Quattuor gigantium gasorum dimensiones collatae cum Sole.
**Planeta iovialis**, seu **gigas gaseosus**, est ingens planeta qui in maiore parte non petris compositus sit. 

Planetae ioviales in re nucleum petrae habere possunt, et suspectum est talem nucleum necessarium esse ad formandos gigantes gasosos. Maior pars massae tamen est in forma gasi (vel gasum compressum in statu liquido). Gigantes gasosi differunt a planetis terrestribus quia superficiem definitam non habent.

Gigantes gaseosi Systematis Solaris nostri sunt Iuppiter, Saturnus, Uranus, Neptunus.

Locutio *gas giant* (gigas gaseosus) ab auctore phantasmatis et scientiae ficticiae Iacobo Blish creata est.

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
2. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **gigantes gasosos** spectant (Jovian planets, Gas giants). |
Wikidata Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum
Res apud Vicidata repertae:Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum: insigneFanum Sancti Bartholomei ad Cervum: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 43°55′40″N 8°6′8″E  
*Numerus incolarum*: 3 069  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Imperiensis  

**Geographia**

*Superficies*: 10.85 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Andora, Cervum, Dianium Castrum, Dianium ad Sancti Petri, Villa Faraldia, Dianium ad Mare  

**Tabula aut despectus**

Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum: situsFanum Sancti Bartholomei ad Cervum: situs
Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum
**Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum** (deinde *Fanum Sancti Bartholomei ad Mare*) (Italiane: *San Bartolomeo al Mare*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Municipia finitima
------------------

Nexus interni
-------------

* Liguria,
* Provincia Imperiensis,
* Imperia (urbs),

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fanum Sancti Bartholomei ad Cervum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.Collocatio finium Municipii in Provincia Imperiensi.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
Ioanna Seymour ab Ioanne Holpenio picta
**Ioanna Seimora** (Anglice *Jane Seymour*, 1509 ― 24 Octobris 1537), filia Domini Ioannis Seymour (mortuus 1536) atque Margeritae (mortua 1550), uxor tertia Henrici VIII regina Angliae et Hiberniae erat. Mater Eduardi VI erat.

Fuit soror Thomae Seimorique Eduardi Seimori.

Primo ministra erat Catharinae Aragonensis, postea Annae Boleyn.

Henricus VIII semper plus curans causa heredis throni ab Anna Boleyn non nati novit Ioannam quietam piamque anno 1536 et amore eius captus est. (Etiam tempus longum postea dicebat se Ioannem ex sex uxoribus amavisse plurimum.)

Anna Boleyn carnificata, Ioannam 30 Maii 1536 in matrimonium duxit, quae 12 Octobris 1537 ei peperit Eduardum VI, heredem regni. Sed Ioanna maxime infirma erat et sic 24 Octobris 1537, duodecem dies post natum filium, febre infantis lecti mortua est.

Henricus VIII iuxta eam sepultus est.

Uxores Henrici VIII

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Catharina Aragonensis | Anna Bolena | Ioanna Seimora | Anna de Clivis | Catharina Hauarda | Catharina Parra |
| Catharina Aragonensis1485-1536 | Anna Bolena1507-1536 | Ioanna Seimora1509-1537 | Anna de Clivis1515-1557 | Catharina Hauarda1521?-1542 | Catharina Parra1512-1548 |
**Compensatio sumptuum belli** est pecunia et copiae, quas victor a victis requirit, ut detrimenta et damna sibi in bello data repensentur. Hoc vocabulum designat plerumque translationem rerum vel pecuniarum, non annexationem regionum.

Exempla
-------

Confectis primo et secundo bello Punico, Roma ingentem pecuniam accepit a Carthaginiensibus ad belli sumtus.

Secundum "Pactiones iniquas", in quas saeculo undevicesimo descenderunt domus Qing Sinica, Iaponia, Corea, Thailandia, Persia, Imperium Ottomanicum, Afgania, necnon aliae civitates, eis pecunia solvenda erat potestatibus Occidentalibus victoribus, inter quas praecipue numerantur Britanniarum Regnum, Francia, Russia, ac postea Iaponia ipsa.

Bello Germano-Francico confecto, secundum conditiones Foederis Francofurtiani (die 10 Maii 1871), Franciae erat pendenda Germaniae ad sumptuus belli auri francos 5000 decies centena milia intra quinque annos. Milites Germani multis in partibus Franciae manserunt, donec ad summam praedictam pecunia solveretur (mense Septembri anno 1873).

Notae
-----

1. ↑  "Sumtuum belli compensatio", Nicolaus Leutinger, Opera omnia, vol. 1, Francofurti, 1729 , et apud alios.

Nexus interni
-------------

* Reparatio damni
* Scelus bellicum

Bibliographia
-------------

* Bottigliero, Ilaria. 2004. "Compensaciones a víctimas de crímenes bajo las leyes internacionales." In *Redress for Victims of Crimes under International Law.* Hagae: Martinus Nijhoff.
* Morrison, R. J. 1992. "Gulf war reparations: Iraq, OPEC, and the transfer problem." *American Journal of Economics and Sociology* 51: 385–99.
* Occhino, F. K. Oosterlinck, et E. White. 2008. "How much can a victor force the vanquished to pay?" *Journal of Economic History* 68: 1–45.
* Ohlin, B. 1929. "The reparation problem: a discussion." *Economic Journal* 39: 172–82.
Wikidata Fukuzawa Yukichi
Res apud Vicidata repertae:Fukuzawa Yukichi: imagoFukuzawa Yukichi: imago
*Nativitas*: 10 Ianuarii 1835; Dōjima  
*Obitus*: 3 Februarii 1901; Shiba-ku  
*Patria*: Iaponia  
*Nomen nativum*: 範
**Officium**

*Munus*: Interpres, Praeceptor, philosophus, Professor, iudex litterarum, diurnarius, scriptor, politicus, Negotiator, political scientist  
*Patronus*: Universitas Keiō
**Familia**

*Proles*: Q30926802  

**Memoria**

*Sepultura*: Zenpuku-ji  

**Fukuzawa Yukichi** (福澤諭吉, 10 Ianuarii 1835 - 3 Februarii 1901) fuit Iaponiae rerum politicarum peritus, philosophus, auctor, paedagogus, iuvenum disciplina, et inter primos fautores Iaponiae hominum iurum et Liberalismi dux. Librum *Gakumon-no-susume* (Iaponice 学問のすすめ), quod scientiam promovendi scripsit.

Et creator institutui academici, originem Universitatis Keiō est.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Yukichi Fukuzawa** spectant. |
**Henricus,** vulgo *Henry,* **Wharton** (natus apud Worstead Norfolciae die 9 Novembris 1664; mortuus Londinii die 5 Martii 1695) fuit rerum gestarum ecclesiae Christianae in Anglia scriptor. Alumnus collegii Gunvilli et Caii apud Cantabrigienses, fuit a principio amanuensis historici Gulielmi Cave, sed ab anno fere 1688 capellanus archiepiscopi Gulielmi Sancroft. Eius maximum opus fuit *Anglia sacra* Latine in binis voluminibus ordinata, ubi historias dioecesanas Angliae vitasque episcoporum partim a textibus antiquis edidit; partim e novo scripsit. In bibliotheca Lambethiana reperiuntur volumina adnotationum Henrici Wharton manu scriptarum sedecim.

Opera
-----

* *Anglia sacra*
* *A treatise of the celibacy of the clergy* (1688)
* *A defence of pluralities* (1692; nova ed. 1703)
* *Excerpta ex vita ms. Henrici Wharton a seipso scripta* in George D'Oyly, *The Life of William Sancroft* (2 voll. Londinii: John Murray, 1821 1 2) vol. 2 pp. 103-174

Bibliographia
-------------

* "Wharton, Henry" in J. et J. A. Venn, *Alumni Cantabrigienses*. 10 voll. (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1922–1958) recensio interretialis
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Arca Noë

Augusti Lindberg (actor, moderator cinematographicus, moderator theatralis; 1846-1916) arca vetus (anno incerto facta) in Theatro Vetere *Hedemora* in urbe *Hedemora*.
**Arca** est res servati cum operculo cacumine atque a temporibus antiquis fuit. Arcarum opercula saepe sunt in forma arcus vel recta, et multae arcae claudi possunt. Nam vetus et primigenia est arca et hodierno melias res servati habemus, atque apud homines evolutos non iam adhibita est. Ita arcae pauciores creantur. Sed in certis locis primigeniis adhibentur.

Arcularius est artifex qui arcas facit.

In cultura populari
-------------------

"Thesaurus Humatus" Howard Pyle ante anno 1911 pictus. Imago monstrat piratas qui arcam thesauri (rem ad rectum visam) et alias res humant et Gulielmi Kidd indulgentur. Ex libro *Howard Pyle's Book of Pirates: Fiction, Fact & Fancy Concerning the Buccaneers & Marooners of the Spanish Main* ab anno 1921.
In cultura populari aliquando videtur, ut arca quae thesauro continit. Tales arcae in fabulis, seriebus televisificis animatis, et pelliculis in tempore piratarum sive Aevo Medio primum videntur. Arcae in ludis consolae res graves habere saepissime continit, ut pecunia et certa arma, et tales ludi consolae generis phantasmatis mediaevalis saepissime sunt.

Pinacotheca
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Nexus interni
-------------

* Armarium
* Dolium
* Loculus servatorius
* Sarcophagus
* Tunna

Bibliographia
-------------

* Otto Bramm: *Truhentypen.* In: *Volkswerk. Jahrbuch des Staatlichen Museums für Deutsche Volkskunde.* Berolini 1941, p. 154–186.
* Thorsten Albrecht: *Truhen Kisten Laden. Vom Mittelalter bis zur Gegenwart. Am Beispiel der Lüneburger Heide.* Imhof, Petersberg 1997.
* Friedrich-Wilhelm Jaspers, Helmut Ottenjann: *Volkstümliche Möbel aus dem Ammerland: Stollentruhen, Kastentruhen, Koffertruhen.* Museumsdorf, Cloppenburg 1982–1983.
* Karl Heinrich von Stülpnagel: *Die gotischen Truhen der Lüneburger Heideklöster.* Cloppenburg 2000.
* Thomas Schürmann: *Erbstücke. Zeugnisse ländlicher Wohnkultur im Elbe-Weser-Dreieck.* Stade 2002.
* Hannelore Nützmann: *Alltag und Feste. Florentinische Cassone- und Spalliermalerei aus der Zeit Botticellis.* Gemäldegalerie, Berolini 2000, ISBN 3-88609-294-1.

Notae
-----

1. ↑  E.g. "arca vestiaria": Cato, *De agri cultura* 11.3
2. ↑  Arcularium in *Panoplia* Hartmanni Schopperi et Iodoci Ammanis videas.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **arcas** spectant. |
Cupri fodina sub divo "El Chino" prope Argyropolin (Anglice; *Silver City*) in Novo Mexico.
**Metalleuticē** (-ēs, f.), e Graeco Μεταλλευτική, est processus extrahendorum industrialis significationis mineralium ex hypogaea. Locus ubi extractio producitur generatim nuncupatur fodina sive metalli vena sive metallum sive metalla; sed, si extrahitur aes, nuncupatur aeraria sive aeris fodīna sive metallum vel metalla aeris sive metallum aerarium sive aeneum sive aheneum sive metalla aeraria sive aenea sive ahénea; si carbo, appellatur carbonaria sive carbonifodīna sive carbonis vel carbonaria fodīna sive metallum carbonárium vel
metalla carbonaria sive metallum vel metalla carbonis; si ferrum, nominatur ferraria sive ferrifodīna sive metallum vel metalla ferri sive metallum ferrarium sive metalla ferraria; si metallum, dicitur metallifodīna; si aurum, auraria sive aurifodīna vel auri fodīna sive metallum vel metalla auri sive metallum aurarium sive metalla auraria; si argentum, vocatur argentaria sive
argentifodīna sive metallum vel metalla argenti sive metallum argentarium sive metalla argentaria; et si sal, nuncupatur salis fodīna.

Historia
--------

Antiquissimi nuntii de fodinalibus activitatibus ex antiqua civilizatione Aegyptiaca sunt. Etiam notae sunt fodinae ubi laborabant Praecolumbianae gentes Americanae. Silex primum minerale fuit.

Mineralia communia
------------------

* Bauxites
* Pyrites
* Silex

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*
2. ↑  Diccionario Auxiliar Español-Latino a Iosepho Ioanne del Col

Nexus interni
-------------

* Categoria:Fodinae
* Metallurgia
* Opes naturae

Nexus externi
-------------

* Museum Metalleuticēs et Industriae Asturiarum
Messerschmitt Me 109G aëroplanum
**Messerschmitt Bf 109** erat clarissimum aëroplanum Germanicum Belli Orbis Terrarum II et fecundissimum aëroplanum bellicum in historia: 33000 aëroplana constructa sunt. Id servivit a 1937 ad 1945 et pugnavit acerrimas pugnas in multos hostes, magis magisque in armis exercitatos, quibus Bf 109 restitit continuis mutationibus correctionibusque, largissime transgrediens terminos initii descriptionis; tandem duplicavit onus innatum et triplicavit vim initii; poena eius fuit remittens libertas comparata ad libertatem primarum serierum.

In libris actisque id est saepe appellatum Me-109, quia hoc nomen est contractio nominis creatoris. Bf signum indicat autem nomen officinae in qua Bf 109 creabatur (Bayerische Flugzeugwerke A.G.); haec officina nomen mutavit Messerschmitt A.G Iulio 1938. Aëroplana exinde designata Me appellationem traxerunt, cum iam designata aëroplana Bf nomen servarent.

Nexus externi
-------------

* De aëroplano in Museo interretiali historiae aviationis
Valetudinarium ad adiuvandos morbo Hispanico adflictatos paratum in Kansia anno 1918.
**Epidemia**, vel **morbus epidemius**, Latine etiam **pestilentia** et **lues**, est morbus contagiosus, qui in solito maiorem partem hominum in aliqua regione habitantium incurrit. Epidemia effundi potest ruina aut calamitate aliqua, sicut ariditate aut tempestate saeva aut inundatione aut terrae motu. Animalia quoque contagione pestilentiae adfici possunt, unde incommoda addi populo solent. Epidemiae etiam adventiciae esse possunt, cum ex peregrinantibus oriuntur. Epidemiae actionibus sanitariis sicut manuum lavatione et vaccinationibus impediuntur.

Epidemia per orbem terrarum effusa pandemia est.

De etymologia
-------------

*Epidemia* est vocabulum posterioris Latinitatis a nomine Graeco ἐπιδημία 'aliquo adventus, alicubi mansio' [cf. ἐπιδημέω 'advena sum'] mutuatum, quod non solum ad morbos contagiosos refertur sed etiam de hominum vel deorum adventu dicitur. Etiam *morbus epidemius* dicitur ex adiectivo ἐπιδήμιος 'in populo versans' [< δῆμος 'populus']. Ab eodem adiectivo etiam *epidemion*.

Genera epidemiarum
------------------

* Cholera
* Ebola febris haemorrhagica
* Febris dengue
* Influentia
* Influentia porcina
* Malaria
* Morbus Hispanicus
* Poliomyelitis
* Pestis nigra
* Phthisis
* SCDI
* Typhus
* Variola
* 2019-nCoV

Notae
-----

1. ↑  Kraus (1844).
2. ↑  Siebenhaar (1850: 201), apud quem etiam *epidemia* invenitur.
3. ↑  Cic. *Fam.* 14.1.3; Liv. 7.1.8.
4. ↑  Verg. *Aen.* 1.139; Sen. *Thy-* 88.
5. ↑  Hp. *De natura hominis* 9.
6. ↑  Pl. *Parm.* 127a; Lucian. *Symp.* 7.
7. ↑  Gabler & Winkler (1881).

Bibliographia
-------------

* Gabler, E. & Winkler, T. C. (1881). *Latijnsch-Hollandsch woordenboek over de geneeskunde en de natuurkundige wetenschappen.* Alterum editum. Lugduni: A.W. Sijthoff
* Kraus, L.A. (1844). *Kritisch-etymologisches medicinisches Lexikon* (Dritte Auflage). Gottingae: Verlag der Deuerlich- und Dieterichschen Buchhandlung.
* Siebenhaar, F.J. (1850). *Terminologisches Wörterbuch der medicinischen Wissenschaften.* (secunda editio). Lipsiae: Arnoldische Buchhandlung.
Epimenidis imago ficta e Rouillii. *Promptuario iconum insigniorum* (1553)
**Epimenides** (Graece Ἐπιμενίδης), vates Cretensis cui attributi sunt versus philosophici antiquis noti, floruit ut videtur saeculo VII seu VI a.C.n. Inter septem sapientes saepe enumeratus est.

De vita atque operibus
----------------------

De vita eius Diogenes Laertius, Plutarchus, et Athenaeus varia dicunt. Eodem Epimenide adscriptum est carmen mythologicum titulo *Cretica*, e quo fragmenta pauca supersunt, fortasse ab alio quodam poëta composita.

Si Hieronymo credimus, titulus versuum Epimenidis philosophicorum fuit *Oracula*. Verbatim citantur versus fere novem, e quibus celeberrimus est "Cretenses semper mendaces, malae bestiae, ventres pigri" (quae sententia inter philosophos posteriores nomine Paradoxi Epimenidei recipitur).

Illam famosam aram, de qua Paulus apostolus in oratione sua areopagitica locutus est, ab eodem Epimenide collocatam esse Diogenes Laertius affirmat.

Trivia
------

Goethius in Festspiel *Des Epimenides Erwachen* ('De Epimenide expergefacto'), quodam ludo festivo anno 1814 scripto, hunc philosophum et poetam instar fecit gentium Germanarum imperii veteris finiti aetate napoleonensi tunc, annis 1813 et 1814, exeunda quasi expergefaciendarum et de libertate dimicantium. 

In honorem huius philosophi crater lunalis *Epimenides* appellatus est.

Notae
-----

1. ↑  Diogenes Laërtius, *Vitae philosophorum* 1.109-115 (*Vorsokr.* 68 A 1)
2. ↑  Plutarchus, "Vita Solonis" 12
3. ↑  Neanthes Cyzicenus apud Athenaei *Deipnosophistas* 603c
4. ↑  *Actus Apostolorum* 17.23.
5. ↑  Diogenes Laertius, *De vitis et dogmatibus Graecorum philosophorum*

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Epimenidem** spectant. |

Bibliographia
-------------

* "68: Epimenides" in H. A. Diels, W. Kranz, edd. *Die Fragmente der Vorsokratiker* (1a ed. 1903; 4a ed. 1922; 6a ed. 1951-1952)
**Henricus de Lacy** (natus die 6 aut 13 Ianuarii 1251; mortuus die 5 Februarii 1311), filius Edmundi, comitis II Lincolniae, uxorisque Alesiae Salutiarum Sabaudiensis, fuit ab anno 1258 -- patre intempestive mortuo -- **comes III Lincolniae** sub tutela matris et aviae Margaritae de Quincy. Anno 1268 Margaritam Guillelmi comitis Saresberiensis filiam in matrimonium duxit. Ex ea genuit:

* Edmundus, natus 20 Novembris 1271, mortuus iuvenis
* Ioannes, mortuus iuvenis
* Alesia, nata 1281, mortua 1348

Margarita mortua Ioannam, filiam Gulielmi Martin anno 1310 in matrimonium duxit; anno insequenti mortuus est.

Tensio seu dialogus poëticus, titulo *La pleinte par entre mis sire Henry de Lacy et sire Wauter de Bybelesworthe pur la croiserie en la terre seinte* ("Actio inter Henricum de Lacy et Gualterum de Bibbesworth de expeditione in Terra Sancta"), anno 1270 a Gualtero de Bibbesworth solo sive cum Henrico de Lacy compositus est. Res huius dialogi est altercatio inter Gualterum, qui Cruce signatus in Terram Sanctam properat cum expeditione sacra nona, et Henricum, qui (si carmini fidem reponimus) in Anglia manet amore mulierculae alicuius captus. Henricus de Lacy est persona ludi scaenici *Friar Bacon and Friar Bungay* a Roberto Greene anno 1592 docti.

Nexus externi
-------------

* "Henry de Lacy" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)

Bibliographia
-------------

* J. S. Hamilton, "Lacy, Henry de, fifth earl of Lincoln (1249–1311)" in *Oxford Dictionary of National Biography* edd. H. C. G. Matthew, Brian Harrison (Oxonii: Oxford University Press, 2004) Situs venalis
* W. E. Wightman, *The Lacy Family in England and Normandy, 1066-1194*. Oxonii: Clarendon Press, 1966
**Henricus de Marsiaco** sive **de Castro Marsiaco** (natus anno circiter 1136; mortuus die 1 Ianuarii 1189) fuit monachus abbatiae Claraevallis in ordine Cisterciensi et discipulus Bernardi Claraevallensis. Inde factus est abbas Altaecumbae ab anno 1160, postea Claraevallis ab anno 1177. Anno 1179, dum Concilium Lateranense Tertium agitur, Henricus de Marsiaco cardinalis episcopus Albanensis creatus est a papa Alexandro III, eodem tempore quo Guillelmus Campaniensis et Paulus Scholarius. Legatus pontificalis meruit; contra haeresim Catharorum praedicavit tertiamque expeditionem sacram praeparavit. Die 19 Maii 1182 ecclesiam cathedralem Parisiensem dedicavit. Concilio Veronensi mensibus Octobri et Novembri 1184 adfuit.

Fontes de vita Henrici de Marsiaco
----------------------------------

* Caesarius Heisterbachensis, *Dialogus miraculorum* 4.79

Bibliographia
-------------

* Friedrich Wilhelm Bautz, "Heinrich von Clairvaux" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 2 (Hammonae, 1990. ISBN 3-88309-032-8) , columnae 673–674 **(Theodisce)**
* Y. M.-J. Congar, "Henri de Marcy, abbé de Clairvaux, cardinal-évêque d'Albano et légat pontifical" in J. Leclercq, ed. *Analecta monastica* (Romae, 1958)
* Elaine Graham-Leigh, *The Southern French Nobility and the Albigensian Crusade*. Woodbridge: Boydell Press, 2005. ISBN 1-84383-129-5
* Beverly Mayne Kienzle, *Cistercians, Heresy and Crusade in Occitania, 1145-1229: Preaching in the Lord's Vineyard*. Woodbridge: Boydell and Brewer, 2001. ISBN 1-903153-00-X recensio
**Ophir** (Hebraice אוֹפִיר) est regio in Biblia saepius laudata. In libro I Regum (fortasse saeculo V a.C.n. compositum) asseveratur regem Salomonem ad eam regionem e novo portu Asiongaber a se aedificato naves mercatorias misisse et ex ea aurum lignumque almug et gemmas pretiosas recepisse (quid autem contra haec dederit non liquet). Postea narratur regem Iudae Iosaphat "naves Tharsis" confecisse ut in Ophir navigarent aurumque reportarent "et ire non potuerunt, quia confractae sunt in Asiongaber". Capitulo 13 libri Isaiae (aetate incerta in hoc opere inserto) homo "rarior ac aurum ex Ophir" praedictus est; talia de auro ex Ophir et in libris Psalmorum et Iob reperiuntur. A scriptore librorum Chronicorum (fortasse saeculo IV seu III a.C.n.) additur regem David morientem filio Salomone aurum ex Ophir nactum dedisse ut templum construeret; naves etiam quae aurum ex Ophir regi Salomoni reportaverint a rege Hiram datas esse. Ex ostraco saeculi VIII a.C.n. discimus "aurum ex Ophir" iam eo aevo famosum fuisse.

Nomen "Ophir" et in libro Genesi reperitur; ibi Ophir inter filios Iectan enumeratur e stirpe Sem. Regionem igitur Ophir nonnulli eruditi in Arabia meridionali collocant, unde mercatura rerum pretiosarum ad Mesopotamiam et Syriam iam ante compositionem librorum respectivorum, accurate saeculo fere VIII a.C.n. incepisse creditur.

Notae
-----

1. ↑  Liber I Regum 9.28, 10.11
2. ↑  Liber I Regum 22.48
3. ↑  Liber Isaiae 13.12; Liber Psalmorum 45.9; Liber Iob 22.24, 28.16
4. ↑  Liber I Chronicorum 29.4
5. ↑  Liber II Chronicorum 8.18
6. ↑  B. Maisler, "Two Hebrew ostraca from Tell Qasile" in *Journal of Near Eastern Studies* vol. 10 (1951) pp. 265-267
7. ↑  Liber Genesis 10.29

Bibliographia
-------------

* Ophir in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* "Ophir" in *Jewish Encyclopedia* (Novi Eboraci: Funk & Wagnalls, 1901-1906) textus
* "Ophir" in *The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge* (Novi Eboraci, 1908-1914) Index
* W. F. Albright, "Ivory and Apes of Ophir" in *American Journal of Semitic Languages and Literatures* vol. 37 (1921) pp. 144-145
* Walter Eugene Clark, "The Sandalwood and Peacocks of Ophir" in *American Journal of Semitic Languages and Literatures* vol. 36 (1920) pp. 103-119
Wikidata Anna Comnena
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1 Decembris 1083; Constantinopolis mediaevalis  
*Obitus*: 1153, 1154; Constantinopolis mediaevalis  
*Patria*: Imperium Romanum Orientale  

**Officium**

*Munus*: Rerum gestarum scriptor, scriptor  

**Familia**

*Genitores*: Alexius I Comnenus; Irene Ducaena  
*Coniunx*: Nicephorus Bryennius  
*Proles*: Q80465480  
*Familia*: Komnenos
**Anna Comnena**, titulo *Porphyrogenita* dignata (Graece Ἄννα Κομνηνή Πορφυρογέννητη), rerum gestarum scriptrix, fuit filia imperatoris Alexii Comneni Imperii Romani Orientalis ex Irene Ducaena. Nata est Constantinopoli die 1 Decembris 1083 et mortua post annum 1148. 

Filiam in cubiculo purpureo palatii regii natam parentes curaverunt ut optimam educationem haberet, historiam, scientias, artem rhetoricam, geographiam, mathematicam et philosophiam Graecam comprehendentem; litteras Graecas antiquas vetuerunt, quippe quas inutiles Christianis, sed (eunucho aulico adiuvante) ipsa clam opera antiquorum legit. Ita fit doctissima inter feminas temporis sui.

Natu maxima fuit liberorum novem. Parentibus diu filio carente, consuevit se heres imperii effingere; iam iuvenissima Constantino Ducae desponsa est, filio Michaelis VII eoque tempore Alexio in honoribus imperialibus adsociatus. Nato autem anno 1087 herede masculino, Ioanne Comneno, sponsa Annae et Constantini abrupta sunt. Annum agens quattuordecimum Nicephoro Bryennio nupsit (nolens, sicut ipsa praetendit), homini familiae nobilis, qui ex ea genuit liberos sex:

* Alexius Bryennius Comnenus, magnus dux
* Ioannes Bryennius Ducas
* Andronicus Bryennius Ducas
* Constantinus Bryennius Ducas
* Irene
* Maria

Anna, olim dignitati imperiali destinata, fratrem Ioannem bis ex imperio deicere temptavit. Anno enim 1118, patre Alexio morituro, illa cum matre maritum Nicephorum ad successionem promovere voluit, Nicephopo ipso nolente; Alexius autem Ioannem praetulit. Anna mox conspirationem rursus elevavit; qua suppressa frater eam in monasterio retineri cogit. Ibi multos annos litteras historiamque coluit; ibi *Alexiada* sive res gestas patris sui anno fere 1148 confecit, quem librum eruditi praecipuum inter fontes rerum gestarum huius temporis habent.

Opera
-----

* *Alexias*

Nexus externi
-------------

* "Anna Komnene Doukaina" e *Medieval Lands* (situs a Carolo Cawley elaboratus apud FMG)

Bibliographia
-------------

* Georgina Buckler, *Anna Comnena: A Study*. Oxonii: Oxford University Press, 1929. ISBN 0-19-821471-5
* John France, "Anna Comnena, the Alexiad and the First Crusade" in *Reading Medieval Studies* vol. 9 (1983)
* Thalia Gouma-Peterson, ed. *Anna Komnene and her Times*, New York: Garland, 2000. ISBN 0-8153-3851-1.
* Levin, Carole, et al. *Extraordinary Women of the Medieval and Renaissance World*. Greenwood Press, 2000.
* Anna Comnena in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Friedrich Wilhelm Bautz, "ANNA KOMNENA" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 1 (Hammonae, 1975; reimpr. 1990. ISBN 3-88309-013-1)  col. 176 **(Theodisce)**
**Henricus de Kleist**
**Henricus de Kleist** (natus die 18 Octobris 1777 Francoforti ad Oderam; mortuus die 21 Novembris 1811 prope Berolinum) fuit scriptor praecipue fabularum scaenicarum ac poeta Germanicus motus romantici. Una cum Henriette Vogel amica sua sibi mortem conscivit armis igniferis.

De vita et operibus
-------------------

Stipendiis breve tempus factis iuribus studebat Francofurti. Berolinensi in ministerio quodam occupatus est. Tamen mox itinera studiosa voluptariaque fecit in Franciam et in Helvetiam. Berolinum anno 1806 reversus in ministeriis de rebus pecuniariis operam dabat. Post cladem Ienensem Regiomontium fugit. Tristis de victoria a Francis parta militaria liquit. 

Postea Dresdae fuit ubi una cum Adam Müller periodicum »Phöbus« edendum curavit. Cum anno 1809 Imperium Austriacum contra Franciam bellum paravit, adeo ei cordi erat militem denuo fieri, ut Vindobonam festinaret inscriptionis militaris contrahendae causa. Pace interim nuntiata, Berolinum rediit. Ibi magis magisque melancholia laboravit, dum et de patria perdita et de vita corrupta adsidue secum cogitat. Anno 1811 mortem sibi conscivit Potestampii.

Gloria eius augebatur poematibus dramatibusque. Ibi exprimebat profundos sensus et observationes exactissimas necnon mundi visionem negativam. Clarissimum dramatum eius est comoedia *Der zerbrochene Krug* ('Urceus diffractus'). Alia eminentia sunt comoedia *Amphitryon*, *Prinz Friedrich von Homburg* (de historia electoratùs Brandenburgi), Penthesilea (de illa Amazonum regina), comoedia *Das Käthchen von Heilbronn* ('Catharina Hailprunnensis', fabula e medio aevo tracta).

Mythistoriae generis theodisce dicti *Novelle* sunt *Das Erdbeben von Chili* ('Terrae motus in Chilia'), *Die Marquise von O...* ('Marchisa de O....'), *Anekdote aus dem letzten preußischen Kriege* ('Anecdota e proximo bello Borussico'), *Das Bettelweib von Locarno* ('Anus mendicula Locarni'), *Die Verlobung in St. Domingo* ('Sponsalia in urbe Sancti Dominici'), et clarissima earum *Michael Kohlhas*.

Maxima clara opera eius in litteris versantia sunt *Über das Marionettentheater*
('De theatro puparum filis motarum') et *Über die allmähliche Verfertigung der Gedanken beim Reden* ('De cogitationibus paulatim in dicendo formandis').

Notae
-----

1. ↑  J.F. Niermeyer, *Mediae Latinitatis lexicon minus*, 1976, p. 655.

Nexus interni
-------------

* 8053 Kleist

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Henricum de Kleist** spectant. |

* Martin Arndt, "KLEIST, Bernd Wilhelm Heinrich von" in *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*  vol. 4 (Herzberg, 1992. ISBN 3-88309-038-7) , columnae 1–13 **(Theodisce)**
* De hoc homine in Indice Interretiali Pellicularum **(Anglice)**
* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
Wikidata Solivytschegda
Res apud Vicidata repertae:Solivytschegda: insigneSolivytschegda: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 61°20′0″N 46°55′0″E  
*Numerus incolarum*: 2 032, 2 098, 1 833  
*Zona horaria*: UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q4307400  

**Geographia**

*Superficies*: 8 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Totma  

**Solivytschegda** (Russice *Сольвычегодск*) est urbs in regione Archangelopolitana Russiae, in ripa dextra Wytschegdae fluminis sita. 1 875 incolarum habet. Primum in chronica memorata est anno 1492.

De campanario monasterii Annuntiationis Solivytschegdae despectus in partem urbis septentrio-orientalem anno 2015

Notae
-----

1. ↑  *Atlas Russicus*, p. 5.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 61°20′0″N 46°55′0″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Solivytschegdam** spectant. |
Wikidata Laurentius Stefanini
Res apud Vicidata repertae:Laurentius Stefanini: imagoLaurentius Stefanini: imago
*Nativitas*: 15 Augusti 1960; Noviliacum ad Sequanam  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Officium*: Permanent Delegates of France to UNESCO, ambassador of France to Monaco  
*Munus*: legatus, legatus  

**Memoria**

*Laurae*: Officer of the National Order of Merit, Commander of the French Order of Academic Palms, Knight Commander with Star of the Order of St. Gregory the Great, Officer of the Legion of Honour, Order of Prince Yaroslav the Wise, 3rd class, Commander of the Order of Merit of the Italian Republic, Commander of the Order of Polonia Restituta, Officer of the Order of Grimaldi, Grand Officer of the Order of the Star of Italy, Officer of the Order of Agricultural Merit, Officer of the Order of Maritime Merit, National Defence Medal, Associate Member of the Académie de Nîmes  

Laurentius Stefanini (media imagine) Georgium Papandreu in colloquium de Libya renovanda die 1 Septembris 2011 recipit
**Laurentius** seu vulgo *Laurent* **Stefanini** (Noviliaci ad Sequanam die 15 Augusti 1960 natus) est legatus diplomaticus Francicus. Alumnus est Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis et Scholae Nationalis Administrationis eiusdem urbis necnon Universitatis Neo-Eboracensis. In legatione Francica apud Nationes Unitas ab anno 1989 usque in annum 1992 meruit. Romae in civitate Vaticana ab anno 2001 usque in 2005 primus consiliarius fuit legationis Francicae. Anno 2014 exeunte legatus apud civitatem Vaticanum propositus est, successor Brunoni Joubert, sed usque hodie a curia Romana non receptus est. Quidam homophylophiliam Laurentii Stefanini (de qua re privata ille reticet) accusant, aliis abnuentibus.

Notae
-----

1. ↑  Ita it:wiki

Bibliographia
-------------

* Stephanie Kirchgaessner, Kim Willsher, "Paper claims pope rejected gay French diplomat as ambassador to Holy See" in *The Guardian* (22 Aprilis 2015)
* Bernadette Sauvaget, Laure Bretton, "Vatican, le duel des deux François" in *Libération* (31 Maii 2015)

Nexus externi
-------------

* "Laurent Stefanini" apud allgov.com
* "Ambassadeur gay au Vatican : le pape François a reçu le diplomate et reste inflexible" (21/22 Aprilis 2015) apud metronews.fr
Tres magi Balthasar, Melchior, Caspar Ravennae
**Sollemnitas Epiphaniae Domini** celebrata est sexto die mensis Ianuarii duodecim dies post XXV diem mensis Decembris, diem Nativitatis Christi. Aliud nomen est *sollemnitas Theophaniae*.

In Ecclesia Catholica hoc die memorantur Magorum adventus in Bethlehem, Iesu Christi baptismus et miraculum Iesu in Cana Galilaeae.

Ecclesiae Orthodoxae hoc die baptismum Iesu celebrant et alios proprios dies habent quibus epiphania celebratur. 

Sollemnitas Epiphaniae Domini quodam modo ultimus dies est sollemniorum nataliciorum sed in calendario ecclesiae catholicae 2. dies Februarii itidem festum praesentationis Iesu in templo est ultimus nataliciorum. 

6 Ianuarii sollemnitas nationalis operis vacua est in Austria, Italia, Hispania, Finnia, Graecia, Cyprus, Romania, Lituania, Polonia et Slovacia. In Germania nunc haec sollemnitas solummodo in Badenia et Virtembergia, in Bavaria et in Saxonia et Anhaltino operis vacua est.

Epiphania Domini etiam exordium carnelevarii habetur.

Epiphaniae mentio facta ab Ammiano Marcellino
---------------------------------------------

Ammianus Marcellinus, XXI, 2, narrat de Caesari Augusto Iuliano Apostata: "Et ut haec [scilicet sua paganitas] interim celarentur, feriarum die, quem celebrantes mense Ianuario Christiani Epiphania dictitant, progressus in eorum ecclesiam, sollemniter numine adorato discessit."

Alia coepta Vici
----------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **noctem duodecimam Novae Aureliae itidem exordium carnelevarii** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **tres magos** spectant (Adoration of the Magi, Epiphany). |

Nexus interni
-------------

* Calendarium Romanae Ecclesiae
* *Panarion*
* Theophania
Soli subcinerei sectio transversa.
**Solum subcinereum** est genus soli proprium frigidorum umidorumque climatum (Canadae, Scandinaviae et Russiae borealis) aut temperatorum frigidorum (Atlantici displuvii in Europā), cum copiosis praecipitationibus, quod depingitur altā lixiviatione efficiente ut magna superficialium substantiarum quantitas in inferiora fastigia migrent. Horizon B magnis oxidorum venis depingitur, quae huic strato proprias subrubras tonalitates conferunt.

Formatio
--------

Frigus lentam corruptionem materiei organicae, praesertim resinosarum arborum et ericacearum, gignit, quod occasionem formationi acidae humi (pH superficiali inter 3.5 et 4.5) praebet quae, cum subiacens saxum basāle filtrans esset (sicuti harena et saxa harenacea), argillam implet et degradat. Percolatae aquae istud solum lixiviant et plus minusve profunde descendere suum ferrum et suum oxidum aluminii facit. Infima primi horizontis pars essentialiter e tenuibus quarzi granis consistit et cineris aspectum et colorem adipiscitur. Horizon B, ubi cumulatur ferrum, hoc caementari potest donec concretum stratum formetur.

Strata
------

In solo subcinereo a summo usque deorsum distinguuntur haec strata:

* horizon superficialis niger, fibratus, e materiē organicā partim corruptā;
* horizon tenuis e granis siliceis mixtis cum humo;
* horizon eluvialis (scilicet aquis lixiviatus), sicuti cinis pulverulentus et cum eodem eius colore cinereo;
* horizon cumulationis illuvialis, subdivisus in tenue stratum cum maxime 10% humi; et
* stratum fuscum subrubrum, ferro oxidoque aluminii locuples.

Sunt variationes ubi aliquae e stratis supra allatis deesse potest, excepto cinereo, quia proprium est subcinerei.

Notae
-----

1. ↑  "Solum subcinereum *podzol* dictum", —M. Kirpicznikov et N. Zabinkova, *Lexicon Rossico-Latinum in usum botanicorum*, Leninopoli 1977, s.v. *Подзол*. Vel **podzol, solum podzolicum** (ibidem).
2. ↑  Confer indices vocabulorum geographicorum a Leone Latino excerptorum partem alteram hic.
3. ↑  A copious and critical English-Latin lexicon ab Iosepho Riddle, Thomā Arnold et Carolo Anthon.

Nexus externi
-------------

* Solum subcinereum in *Encyclopaedia Britannica* **(Anglice)**
* Solum subcinereum in *Encyclopaedia Russica magna* **(Russice)**