recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Arminius Goethe
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 16 Martii 1837; Naumburgum ad Salam  
*Obitus*: 12 Maii 1911; Baden  
*Patria*: Imperium Germanicum  

**Officium**

*Munus*: oenologist, eruditus, botanista  

**Hermannus**, vulgo *Hermann* **Goethe** (natus Naumburgi in hodierna Saxonia et Anhaltio die 16 Martii 1837; mortuus apud *Baden* prope Vindobonam in Austria Inferiore die 12 Maii 1911) fuit oenologus et pomologus Germanicus.

Vita
----

Artes cepuricam agricolaremque Erfordiae edidicit antequam academiam cepuricam Hohenheim apud Stutgardiam frequentaret. Tunc praeses scholae cepuricae Obergorbitz apud Dresdam creatus est. Anno 1865 magister ambulans de pomis uvisque colendis Carolsruhae, anno autem 1871 praeceptor peregrinans in Austria Inferiore erat. Usque annum 1883 Marburgi rector scholae cepuricae Styriacae erat. Anno 1886 docens privatus in Universitate Vindobonensi creatus est, et stationem experimentorum biologicorum faciendorum in oenologicis nominatus est. Etiam societati cuidam tamquam inspector praefuit, quae in Austria vitiferos agros domitandos curaret atque inspiceret; cuius vicarius praeses postea declaratus est.

Opera
-----

* *Die Obstbaumschule* (editio altera, Stutgardiae 1884)
* *Der Weingarten* (Vindobonae 1873)
* *Ampelographisches Wörterbuch* (Vindobonae 1876)
* *Der Obstbaum, seine Pflanzung und Pflege als Hochstamm* (editio tertia, Vimariae 1889)
* *Handbuch der Ampelographie* (editio altera, Berolini 1887)
* *Die Rebenveredelung* (Vindobonae 1886)
* *Die wichtigsten amerikanischen Reben* (Graecii 1884)
* *Die Phylloxera und ihre Bekämpfung* (Vindobonae 1887)
* *Weinbau trotz Reblaus* (Graecii 1890)
* *Aus der biologischen Weinbauversuchsstation* (Graecii 1891)

Una cum fratre Rudolpho Goethe atlantem *Atlas der für den Weinbau Deutschlands und Österreichs wertvollsten Traubensorten* (Vindobonae 1874–78) edidit. Annis inter 1867 et 1871 periodicum *Rheinische Gartenschrift*, inter 1876 et 1881 periodicum *Ampelographische Berichte,* et ex anno 1892 periodicum *Mitteilungen des Vereins zum Schutz des österreichischen Weinbaues* moderabatur.

Notae
-----

1. ↑  Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998), tomus 1, col. 1083 ()
**Galena Gorecka** (Russice: *Галина Романовна Горецкая, Galina Romanovna Goreckaja*, inter esperantistas autem simplicius *Halina Gorecka*; nata die 6 Novembris 1959 Leucotaphii) Russica mathematica atque esperantista est.

Vita
----

Pater eius Romanus Goreckij natione Ruthenica, mater Nina Petrovna Goreckaja autem Polonica est. Fratrem nomine Gennadii quoque habet. Galena annis inter 1967 et 1977 scholas frequentavit; tunc urbem natalem reliquit et artis mathematicae superioris eruditione frui potuit in universitate Catharinopolitana. Usque annos 2000 in rebus computatoriis operam dabat, antequam editionum Esperanticarum studio inflammaretur. 

Idioma Zamenhofianum anno 1979 edidicerat; ilico post secretaria et praeses Sodalitatis Esperanticae Catharinopolitanae creata est: insuper duxit Commissionem Esperanticam Ripaeam necnon Societatem Esperanticam Ripaeam (UES). Annis inter 1994 et 1995 Unioni Esperanticae Russicae praefuit, cuius periodicum praetitulatum "Bulteno de REU" moderabatur. Nimirum conventus innumerabiles in ista regione disponendos curavit et vices egit et pro Universali Societate Esperantica (UEA) et associatione *Monda Turismo*, cui olim Bidgostiae sedes erat. Interdum iudicis munere functa est in certaminibus litterarum *Belartaj Konkursoj de UEA*.

Anno 1982 autem moderatrix atque directrix harum collectionum librariarum facta est: *Kolektiva Esperanta Biblioteko* (KEB) et *Urala libro-servo* (ULS). Russicis linguae Esperanticae fautoribus aditum ad multa acta diurna peregrina patefecit. Recensiones atque symbolas multas tradidit foliis variis, quas et Russice et lingua Esperantica pangebat. Periodicum nomine Unda Esperantici una cum marito Alexandro Korzhenkov edit; eorum domus editrix Regiomontana (e.g. sub nomine *Sezonoj*) iam multos libros qualitate linguistica optima in lucem protulit. Praeterea Gorecka excellebat in edendis "Ruslanda Esperantista" et "Ekzakte".

Ex anno 2008 cum famulis emissiones radiophonicas Esperanticas *Radio Esperanto* profert.

Honores
-------

Periodicum *Spegulo* anno 2008 ei adiudicavit statuam de meritis laudandis; UEA anno 2012 eius actiones egregias coram publico extulit. Anno 2010 Opus fundatum FAME Germanicum ei praemium culturale attribuit. Mense Decembri 2021 autem esperantista anni honoraria declarata est ob merita in mundo Esperantico et operas, quas indefessa navabat et porro dat in libris et scriptis Esperanticis edendis.

Opera selecta
-------------

* Katalogo de esperantaj kaj interlingvistikaj libroj eldonitaj en Ruslando kaj Sovetunio, kompilis Halina Gorecka, Aleksander Korĵenkov. Editio tertia. Catharinopoli 1999, paginarum XXVI (Kolektiva Esperanto-Biblioteko) (editio princeps anno 1991)

Nexus externi
-------------

* Colloquium percontativum cum Gorecka
* Symbolae Galenae Gorecka secundum elenchos *Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj* (EBEA)
* Vita verbis paucis Russicis pacta
* "Halina Gorecka jubileas" - vita. In: *Unda Esperantici*, 11/2019, p. 6ss.

Notae
-----

1. ↑  Halina Gorecka: La Esperantisto de la Jaro 2021, in paginis domus editoriae *Sezonoj*, die 11 Decembris 2021
Malea (Peloponnesi physicalis

)  
MaleaMaleaSitus in Graecia

*Vide etiam paginam discretivam:* Malea (discretiva)

**Malea** (Graece: Μαλέα, Neograece: ακρωτήριο Μαλέας) est promuntorium Graeciae et extremitas Peloponnesi austro-orientalis. Cythera insula ad meridiem a Malea sita est et Elaphonesos ad occidentem.

Etiam ab Homero memoratur; nam Ulixes narrat a tempestate naves eius prope Maleam raptas esse et novem dies erravisse. Strabo quoque dicit ut a vento septentrionali mare iuxta Maleam assidue vexaretur et proverbium Graecum citat Μαλέας δὲ κάμψας ἐπιλάθου τῶν οἴκαδε, *Malea circumventa familiarium obliviscaris*. Pharus anno 1883 in promunturio constructus est.

Malea promunturium anno 2005

Notae
-----

1. ↑  E.g. Plin. Hist. nat. IV 12 60.
2. ↑  *Odyssea* IX 31.
3. ↑  VIII 6, 20.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 36°26′17″N 23°11′55″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades |
Aedes *Haiden* Isonokami jingū
**Isonokami Templum** vel **Isonokami Jingū** (Iaponice:石上神宮) est templum Shintonis locu Furu (Iaponice:布留), Tenri urbs, Nara in Iaponia, quod confectum est anno 91 a.C.n. (aetate anno 7 Imperatoris Suzin, decimus imperator Iaponiae)

Porta ante *Heiden*
*Haiden* apud templum "Izumo Takeo"
Gallus, legatus divinus templi
Scutum aetete antiqua decretum, inter thesaurorum templi
Origo Isonokami Templum est deitas gladii spiritualis *Futsu-no-mitama* (Iaponice:布都御魂) quod imperatorem Jimmu auxilium donavit in Kumano per Takakuraji. apud *Kojiki* Deinde aetate undecimo imperatore Suinin, filius suus mille gladios et thesauros creavit pro Isonokami Jingū. Etiam gladius quem Susano'o usus est hodie in *Honden* ut deitatem stat. Inter *Sessha* (摂社) sunt templum *Izumo-Takeo jinsha* (出雲建雄神社), *tenjinsha* (天神社) et *nanazasha* (七座社) et die 22 Novembris **Mi-tamafuri-no-mi-matsuri** vel *Chinkonsai* (鎮魂祭) celebratur ad aminam Imperatoris fortificandum.

Et via veterima Iaponiae *Yamanobe-no-michi* (山の辺の道) ex Isonokami Templum ad Ōmiwa Templum maneat.

Notae
-----

1. ↑  Verbum *Jingū* scrinum speciale quod imperiale appellare potest, apud *Kojiki* et *Nihon Shoki*, solum Ise et Isonokami scrinum titulus *jingū* permissi furent.
2. ↑  Iaponice:熊野, locus inter Wakayama et Mie, pres Kamikura-jinjya, putatur
3. ↑  *Kojiki*, Liber II
4. ↑  *Nihon Shoki*, Liber VI
5. ↑  Aedificium principale, confectum anno 1913. Aevo antiqua ad aetate Meiji, Hoc templum sanctuario sub terra sancta *Kinsokuchi* (禁足地), ubi ire interdictum est, deitatem celebrantur sine Honden.
6. ↑  Sanctuarii secundi
7. ↑   Templi ubi eadem deitates apud palatium Imperatoris celebratur
8. ↑  Nocte ante *Nīnamesai* (新嘗祭) die 23 Novembris celebratur ab imperatore ipse.
9. ↑  "Festum animam tremendi" signans, ratio "mi" ex nomine pro Imperatore ageri est.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus (Iaponice)
Vulstani manuscriptum apud bibliothecam Britannicam (MS Cott. Nero A.i): ***Sermo Lupi ad Anglos** quando Dani maxime persecuti sunt eos quod fuit anno millesimo XIIII ab incarnatione Domini nostri Jesus Christi*
**Vulstanus** sive **Vulfstanus** (obiit 1023), Vetero-anglice *Wulfstan* (id est 'lupus-saxum'), cui pseudonyma *Lupus* erat, quidam Anglo-Saxonicus episcopus Lunduniensis (996–1002), episcopus Vigornensis (1002–1016), archiepiscopus Eboracensis (1002–1023), quem cum Vulstano archiepiscopo Eboracense (obiit 956) aut Sancto Vulstano episcopo Vigornense (obiit 1095) confundere non oportet. Quamvis illum monachum Benedictinum eius ecclesiasticum cursum inchoavisse creditur, episcopus primum Lundunensis? anno 996 exstat, et, electus anno 1002 simul ad sedes Vigornensem Eboracensemque, utrasque regebat in pluralitate usque ad annum 1016, cum, licet civitatem retineret Eboracensem usque ad mortem, Vigornensem reliquit.

Claritatem primum apud Londinium pro scribendo sermones vel homilias adeptus erat, quos potissimum de Antichristo et Die Iudicii cum rhetorice declamantis confecit. Anno 1014, celebratum opus *Sermonem Lupi ad Anglos* scripsit et praedicavit, in quo fidem Anglorum exhortatus est, malos mores denuntiavit, et Anglis periculum minatus est.

Amicus et consultor regium, Vulstanus nonnullos codices legum pro regibus Anglorum Ailredo II et Canuto scripsit.

Post mortem anno 1023, licet miracula apud illius sepulchrum diceretur, tamen ordo sanctorum numquam Vulstanuo assignatus erat.
Ora maritima *Pegwell Bay* sub rupibus patens ubi milites Romani, duce C. Iulio Caesare, castra sua in insula Britannia primum posuerunt. Vicus *Ebbsfleet* dextra parte ad fundum latet; sinistra parte videntur officinae energeticae iuxta Rutupias
**Ebbsfleet** (Anglosaxonice *Ypwines fleot*) est vicus parvus Cantii in Anglia ad extremitatem meridianam insulae Tanati situs. Hoc loco Romani duce Caesare anno 54 a.C.n. irruptionem in Britanniam facientes, castra posuerunt quorum vestigia ab archaeologis anno 2017 reperta sunt. Eodem loco (fide *Chronicorum Anglosaxonicorum* sub anno 449) advenerunt invasores Angli Hengistus et Horsa.

Ebbsfleet vicum paulo maiorem Rutupias trans canalem Wantsum(en) spectat ubi Romani duce Claudio anno 43 p.C.n. conquisitionem Britanniae inceperunt.

Bibliographia
-------------

* R. C. Hussey, "On Caesar's Landing Place in Britain" in *Archaeologia Cantiana* vol. 1 (1858) pp. 94-110

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ebbsfleet** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 51°18′54″N 1°21′0″E • *GeoNames* • *Vision of Britain* |

* "First evidence for Julius Caesar's invasion of Britain discovered" (29 Novembris 2017) apud *Phys.org*
**Flavius Saturninus** (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus saeculi quarti exeuntis erat.

Cursus honorum
--------------

Flavius Saturninus dux militum erat, anno 350 Themistium philosophum ad aulam imperatoris duxit. Anno 361, cum Iulianus imperator in amicos Constantii II successoris ageret, ab aula relgatus est. Anno 373 Saturninus *Comes rei militaris* erat. Anno 377/378 pugnis in Gothos interfuit et etiam post cladem apud Hadrianopolim acceptam vixit. Anno 382 de foedere cum Gothis convenit, qui agrum acceperunt, ut pacem darent. Quo facto ab imperatore Theodosio I honoratus est. Anno 383 summum magistratum iniit una cum Flavio Merobaude. Themistius orationem de consule novo habuit. Anno 396 inter iudicium Flavii Timasii magistri militum adeptus est, ut is relegaretur. Anno 400 Gainas magister militum eum relegavit.

Religio
-------

Saturninus Christianus erat, Gregorius Nazianzenus epistulas ad eum dedit.

Notae
-----

1. ↑  Themistius, or. XVI 200 a-b
2. ↑  Ammianus Marcellinus, Res gestae, XXII 3,7; qui eum "ex cura palatii" nominat.
3. ↑  Basilius Magnus, epist. 132
4. ↑  Ammianus Marcellinus, op.cit. XXXI 8,13
5. ↑  oratio XVI, vide supra
6. ↑  Zosimus, Historia Nova, V 9,3-5
7. ↑  Zosimus, op.cit. 5,18,7-9; Socrates Scholasticus, Historia Ecclesiae, VI 6,9
8. ↑  Gregorius Nazianzenus, ep. 132, 181

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Claudius Antonius et Flavius Afranius Syagrius**  |  **Consul** 383cumFlavio Merobaude II | Successores: **Flavius Richomeres et Flavius Clearchus**  |
**Pezetaeri** seu **pezhētairoi** (Graece: πεζέταιροι, sing. *pezhētairos*) fuerunt praecipui milites (*phalangitae*) Macedonicae phalangis exercituumque Diadochorum, Alexandro Magno exspirato.

Horum nomen peditum originem trahit ex duobus Graecis verbis: *pezós*, "pedes", et *hetāiroi*, "comites".

De panoplia et acie
-------------------

Arma pezetaerorum praecipua erant *sarissae* vel *sarisae*, hastae ligneae cubitos 12–16 longae (circiter 5–7 metra); ad hoc gladiis ornabantur atque pugionibus, si sarissae frangerentur vel daretur comminus pugnandi locus. Armaturas induebantur metallicas et cassides nec non ocreas; ovatis instruebantur parvioribus scutis, ne militum impedirentur motus, qui ob sarissarum longitudinem iam implicabantur.

In proelio itinereque progressorum sarissae ordinum ad libram disponebantur; ordinum hastae extremorum ad perpendiculum, sed flectebantur contra hostes supervenientes vel si aliquis antepositorum militum impetui succumberetur hostium: hoc modo aptissima phalanx videtur ad repellendos equites et pedites.

Tamen latus dextrum vulnerabilius sinistro ob scutorum absentiam sarissarumque pondus erat; ea re pedites alii (*hypaspistai*) et equites (*hetairoi*) et expediti – inter quos *peltastai* et *toxotai* et funditores erant – illud praesertim defendebant latus.

Notae
-----

1. ↑  Nam laeva manu ferebantur scuta coriaceo adposito manubrio.

Fontes
------

* "Pezetaeri" in Harry Thurston Peck, *Harpers Dictionary of Classical Antiquities* (Novi Eboraci: Harper, 1898)
* Giovanni Caselli, *Le grandi civiltà del mondo antico — Greci*, pp. 148–153; Florentiae, 1999.
* Paolo Cau, *Battaglie*, pp. 34–40; Florentiae, 2006.
* Robin Lane Fox, *Alessandro Magno*, Augustae Taurinorum, 1981.

Nexus interni
-------------

* Phalanx (bellica)
* Hypaspistai
* Agema
* Arriani *Anabasis Alexandri*
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

*Die Hunnen im Kampf mit den Alanen,* Ioannes Nepomuk Geiger pinxit
Imperium Attilae
**Hunni**, sive **Chuni**, fuerunt gens Asiatica quae Europam saeculo quinto invasit.

Origines
--------

Hunni Turco ex oriente saeculo secundo surrexerunt: populus Sinensis eos "Hsiung-nu" appellavit. 

Saeculo quarto, Hunni septemtrionalem ponti Euxini oram incolebant, sed utrum e Sina migravissent necne parum liquet. Gente Sarmatica ab Hunnis deleta, Imperium Persiae irruptum est. 

Tunc Hunni migraverunt in occidentem, ubi Gothi incolebant. Circiter annum 370, Hunni Gothos superaverunt. Hoc bellum fuit causa migrationis in Imperium Romanum Visigothorum. Postea, in Pannoniam orientalem intraverunt, circiter limites Romanorum, ubi suum regnum fundaverunt.

Attila, rex Hunnorum
--------------------

Attila et Bleda fratres coniunctim fuerunt reges Hunnorum; avaritiae tamen invidiaeque causa, Attila Bledam occidit.

Nexus interni
-------------

* Flavius Aetius
* Gothi, Ostrogothi, Visigothi
* Imperium Romanum
* Migrationes populorum et gentium
* Vindobona

Notae
-----

1. 1 2  Cfr. "Hunni" apud Charlton T. Lewis et Carolum Short (1879). *A Latin Dictionary*. Oxoniae: Oxford University Press.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hunnos** spectant. |
Wikidata Raed Arafat
Res apud Vicidata repertae:Raed Arafat: imagoRaed Arafat: imago
*Nativitas*: 24 Maii 1964; Damascus  
*Patria*: Romania  

**Officium**

*Officium*: Minister of Health of Romania, Minister of Health of Romania, Secretarius Status  
*Munus*: medicus, politicus  

**Consociatio**

*Factio*: technocracy  
*Religio*: Islamus
**Memoria**

*Laurae*: Order of Honour, Order For Merit  

**Raed Arafat** (natus die 24 Maii 1964 Damasci in Syria) medicus et vir publicus Dacoromanicus e natione Palaestinica ortus est.

Iuventus et munus
-----------------

Natus Damasci cum parentibus in Palaestinam in urbem Flaviam Neapolim movit atque anno 1981 in Romaniam emigravit. Deinde apud Universitatem Medicinae et Pharmaciae Napocensem, deinde apud Universitatem Medicinae et Pharmaciae Marisiensem Novi Fori Siculorum medicinae atque Anaesthesiae studebat. Medicus factus ad annum 1998 pro servitio salutis celerrimae Novi Fori Saeculorum operam dedit; quem servitium ipse exstruxerat.

Cursus honorum
--------------

Ab anno 2005 ad usque 10 Ianuarii 2012 Arafat secretarius inferior statalis in ministerio valetudinis Romaniae fuit. Et die 1/2 Octobris 2012 atque a die 7 Novembris ad usque 21 Decembris eiusdem anni ipse minister sanitatis erat et ab hoc tempore iterum secretarius statalis inferior in eodem ministerio est.

Nexus externi
-------------

* Biographia apud hotnews.ro

Notae
-----

1. ↑  adz.ro die 9 Novembris 2012

Ministri principales rectionum Romanicarum Victoris Ponta I 2012

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Catharina Andronescu • Raed Arafat • Mariana Câmpeanu • Basilius Cepoi • Daniel Chițoiu • Daniel Constantin • Titus Corlățean • Mircea Diaconu • Cornelius Dobrițoiu • Mircea Dușa • Florinus Georgescu • Puiu Hașotti • Eduardus Hellvig • Ioannes Mang • Andreas Marga • Daniel Nica • Leonardus Orban • Mona Pivniceru • Rovana Plumb • Victor Ponta • Livius Pop • Ioannes Rus • Ovidius Silaghi • Daniel Șova • Radu Stroe |
|  |


Ministri valetudinis Romanici

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Daniel Enăchescu 1990 · Bogdan Marinescu 1991 · Mircea Maiorescu 1991 · Iulianus Mincu 1992 · Daniela Bartoș 1996 · Stephanus Iosephus Drăgulescu 1996 · Ioannes Victor Bruckner 1997 · Franciscus Baranyi 1998 · Valerius Stoica 1998 · Gabriel Hajdu 1998 · Daniela Bartoș 2000 · Mircea Beuran 2003 · Ionel Blănculescu 2003 · Ovidius Brînzan 2003 · Mircea Cinteză 2004 · Eugenius Nicolăescu 2005 · Ioannes Bazac 2008 · Hadrianus Videanu 2009 · Attila-Zoltán Cseke 2009 · Ladislaus Ritli 2011 · Basilius Cepoi 2012 · Raed Arafat 2012 · Victor Ponta 2012 · Raed Arafat 2012 · Eugenius Nicolăescu 2012 · Nicolaus Bănicioiu 2014 · Patricius Achimaş-Cadariu 2015 · Dacianus Cioloş (pro tempore) 2016 · Vlad Voiculescu 2016 · Florianus Bodog 2017 · Sorina Pintea 2018 · Victor Sebastianus Costache 2019 Nelu Tătaru · 2020 |
|  |
**Flavius Rufius Postumius Festus** (natus saeculo 5, mortuus post annum 506) vir publicus Imperii Romani Ocidentalis fuit.

Familia
-------

Postumius Festus e gente nobili ortus est, pater eius Flavius Festus, consul anni 439 fuit.

Cursus honorum
--------------

Postumius anno 472 consulatum administravit una cum Flavio Marciano II. Anno 490, postquam Theodericus rex Ostrogothorum Odoacrum vicit, Postumius legatus ad Zenonem imperatorem missus est, ut hic Theodoricum regem probaret. Anno 498 iterum missus est et ab Anastasio I imperatore probationem et ornamenta imperii impetravit. Anastasius II papa die 19 Novembris 498 mortuo Postumius Anastasio I imperatore auctore contra candidatum orthodoxiae Symmachum nitebantur, sed hic die 22 Novembris electus est. Eodem die Laurentius antipapa creatus est. Non prius quam anno 506 Anastasius imperator Postumio iussit, ut Laurentium deponeret et Symmachum probaret. Postea *patricius* et caput senatus factus est.

Notae
-----

1. ↑  Excerpta Valesiana II 64: *"Facta pace cum Anastasio imperatore per Festum de praesumptione regni, et omnia ornamenta palatii, quae Odoacar Constantinopolim transmiserat, remittit."*
2. ↑  Liber Pontificalis LIII, Symmachus
3. ↑  Der Neue Pauly T. 4, c. 495

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Imp. Caesar Flavius Valerius Leo Augustus IV et Caelius Aconius Probianus**  |  **Consul** 472cumFlavio Marciano II | Successores: **Imp. Caesar Flavius Valerius Leo Augustus V *(sine collega)***  |
**Flavius Severinus** (natus saeculo 5, mortuus post annum 483) vir publicus Imperii Romani Occidentalis erat.

Cursus honorum
--------------

Severinus senator Italicus fuit. Cum Avitus imperator anno 455/456 regnaret, Severinus magistratum aliquem tenuit, anno 458 expeditioni Maioriani imperatoris contra Visigothos interfuit. Qui eum aoono 461 consulem destinavit collegam Flavii Dagalaifi. Anno 461 convivio in Arelate interfuit, secundus conviva post imperatorem. Anno 476/483 sedem suo nomine descriptum in Amphitheatro Flavio habuit.

Legenda
-------

Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Severinus 5" The Prosopography of the Later Roman Empire, Cambridge University Press, 1980 ISBN 0521201594, p. 1001.

* Sidonius Apollinaris, Epistulae I 11,10

### Notae

1. ↑  Sidonius Apollinaris, Epistulae I 11

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Magnus et Flavius Apollonius**  |  **Consul** 461cumFlavio Dagalaifo | Successores: **Imp. Caesar Libius Severus Augustus et Imp. Caesar Flavius Valerius Leo Augustus II**  |
**Flavius Strategius Apio Strategius Apio** (natus saeculo 5 aut 6, mortuus inter annos 577 et 579) dux militum et vir publicus Imperii Romani Orientalis fuit.

Familia
-------

Gens Apionum ditissima in Aegypto fuit et sedes in Oxyrhyncho habuit. Pater Strategii Flavius Apion praefectus praetorio fuit, mater Flavia Praeiecta erat. Habuerunt filios Flavium Apion et Flavium Georgium.

Cursus honorum
--------------

Strategius Apio anno 539 consul sine collega electus est et eodem anno *comes domesticorum* nominatus. Inter annos 543 et 548 *patricii* titulum accepit. Annis 548 - 550 *dux Thebaidis* fuit. Anno 556 etiam magister militum fuit.

Bibliographia
-------------

* Martindale, John Robert, John Morris e Arndold Hugh Martin Jones, "Apion 3", The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. IIIa, Cambridge University Press, 1992, pp. 96–98.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Ioannes (*sine collega*)**  |  **Consul** 539sine collega | Successores: **Flavius Marianus Petrus Theodorus Valentinus Rusticius Boraides Germanus Iustinus *(sine collega)***  |
**Flavius Probus** (natus saeculo 5, mortuus post annum 542) dux militum et vir publicus Imperii Romani Orientalis erat.

Familia
-------

Pater eius Flavius Paulus erat, mater Magna, avunculus Anastasius I imperator Orientalis. Consobrini eius Flavius Hypatius (consul 500) et Flavius Pompeius (consul 501) erant. Probi filiam Flavius Sabinianus in matrimonium duxit et filium habuit: Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius anno 517 consulatum gessit.

Cursus honorum
--------------

Anno 502 consul erat, una cum Flavius Avieno Iuniore. Anno 526 tum magister militum et patricius a Iustino I imperatore legatus ad Hunnos missus est. Anno 528 accusatus est, quod Iustiniano I imperatori maledixisset, sed hoc cremen imperator ipse recusavit. Inter Seditionem Nika appellatam plebs domum eius cremavit atque Iustinianus eum in exilium misit, Hypatium et Pompeium consobrinos necavit, sed Probus mox revocatus est. Anno 542 iam vivus erat, cum Ioanni Ephesio domum locavit.

Bibliographia
-------------

* Martindale, John R.John Morris, "Fl. Probus 8", The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume 2, Cambridge University Press, 1980, pp. 912–913.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Flavius Avienus Iunior et Flavius Pompeius**  |  **Consul** 502cumFlavius Avieno Iuniore | Successores: **Flavius Volusianus et Flavius Dexicrates**  |
Bohemica silva.
Großer Arber, ut Theodisce dicitur.
Topographia Bohemicae silvae (in confiniis Germanaie, Cechiae, Austriae. Locus caeruleus est receptaculum aquae nomine Lipno).
**Bohemica silva** (Bohemice *Šumava*; Theodisce *Böhmerwald*) est iugum montium fere 120 chiliometrorum in longitudinem et usque ad 50 chiliometrorum in latitudinem pertinens, quae in confiniis Cechiae, Germaniae, et Austriae patet. Post Montem Giganteum (1603 m) et Altvatergebirge (1491 m) altitudine tertius est montis iugum Montanorum Bohemicorum. Summus Bohemicae silvae mons est Großer Arber (1456 m). Asteroides Cinguli principalis medii nomine (2403) Šumava a montibus appellatus est.

Nomen
-----

A Strabone et Ptolemaeo Bohemica silva *Gabreta Silva* appellatur, quod nomen a \*gabros vocabulo Celtico 'capra' repetit. Vetus nomen Theodiscum est *Nordwald* ('silva septentrionalis'), id est silva, quae a comitatu Bavarico visa in septentriones spectat. Postea nomen *Böhmerwald* ('Bohemica silva') in usu venit. Bohemicum Šumava a vocabulo linguae Slavonicae antiquae repetit, quod '(ob)strepens' vel etiam 'silva' valet.

Historia et oeconomia
---------------------

Cum saeculis duodecimo, tertio decimo, et quarto decimo silvae in radicibus montium exstirpatae sint, coloni plurimum linguae Theodiscae ex Bavaria oriundi sedes posuerunt. Ex tunc regio duarum linguarum (Theodiscae et Bohemicae) erat. Ad vias mercatorias urbes ortae sunt, multi loci nomina ab officinis vitri artificiorum traxerunt (Theodisce *Hütte*), quod ars vitrea maximi momenti erat. Incolis Theodiscis post annum 1945 expulis, multi loci minores ad hunc diem deserti (Theodisce *Wüstungen*) manserunt.

Cultura
-------

In litteris Bohemica, silva apud Adalbertum Stifter tractatur; praeterea est locus *Der Freischütz,* operae in musica a Carolo Maria de Weber compositae.

Notae
-----

1. ↑  M. Caspar Svevus Leorinus, *Mnemosyne Leorina* (1611).
2. ↑  Duden Geographische Namen in Deutschland (Manhemii 1999) ISBN 3-411-06252-5.
3. ↑  Ivan Lutterer et Rudolf ŠrÁmek, *Zeměpisná jména v Čechách, na Moravě a ve Slezsku* (Havlíčkův Brod: nakladatelství Tobiáš), 1997. ISBN 80-85808-50-1. Kapitola Šumava, p. 253. (Bohemice).
4. ↑  Antikomplex, situs interretialis.

Bibliographia
-------------

* Bayern-Böhmen, 1500 Jahre Nachbarschaft. Katalog Bayerische Landesausstellung, 2007, ISBN 978-3-937974-17-0.
* Bernau, Friedrich. 1888. *Der Böhmerwald.* Pragae: Verlag J. Otto. Textus interretialis.
* Fink, Reinhold. 2006. *Zerstörte Böhmerwaldorte.* Norderstedt: BoD. ISBN 3-8334-6429-1.
* Kuklík, Karel, et Bokumil Mráz. 1984. *Šumava: Panorama.* Pragae.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bohemicam silvam** spectant. |
Ericus Köhler primus praeses Diaetae Foederalis electus orationem habet
**Ericus** (*Erich*) **Köhler** (natus 27 Iunii 1892 Erfordiae, mortuus 23 Octobris 1958 Aquis Mattiacis) fuit vir publicus Germanicus et sodalis primo Factionis Theodiscae Popularis (DVP), deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae (CDU.

Iuventus et munus
-----------------

Postquam Erfordiae maturitatem adeptus est, Marburgi, Berolini, Lipsiae Kieliaeque oeconomiae et rebus publicis studebat. primo bello mundano ab ann 1914 ad 1918 gesto interfuit atque anno 1919 doctor scientiae politicae promotus est. Annis 1919 - 1933 Köhler secretarius foederum mercedoniorum Kieliae fuit. Post secundum bellum mundanum finitum Köhler secretarius Camerae Industriae et Commercii Aquarum Mattiacarum erat.

Dictatura nazistarum
--------------------

Anno 1933, cum nazistae Germaniae rerum potiti sunt, Köhler, qui sodalis DVP tum fuit, ex omnibus magistratibus dimissus est, quod uxorem Iudaica fide in matrimonium duxerat.

Cursus honorum
--------------

Finito secundo bello mundano cum aliis CDU factionem Hassiae condidit. Ab anno 1946 praeses legatorum CDU in senatus terrae Hassiae et ab anno 1947 ad 1949 praeses consilium oeconomiae Zonae Consociatae Angloamericanae Francofurti erat. Anno 1949 legatus Dietae Foederalis Germaniae primae electus est. CDU factione suadente etiam primus praeses novi parlamenti Theodisci factus est. Sed mox propter modus regendi a factionibus vituperabatur. Mense Iulio 1950 prostrationem nervosam inter conventum parlamenti accepit et 16 Octobris 1950 praeses se recipit. Tamen et Dietae Foederalis Secundae legatus electus est. Anno 1957 se e vita publica valetudinis causa se recepit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina Musei Historici Germanici (lingua Theodisca)

Praesides Dietae foederalis Germaniae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ericus Köhler · Hermannus Ehlers · Eugenius Gerstenmaier · Kai-Uwe de Hassel · Annemaria Renger · Carolus Carstens · Ricardus Stücklen · Rainer Barzel · Philippus Jenninger · Rita Süssmuth · Volfgangus Thierse · Norbertus Lammert |
|  |
**Flavia Maxima Faustina Constantia** (nata anno 362, mortua 383) imperatrix Romana erat.

Familia
-------

Constantia filia imperatoris Constantii II et Faustinae, eius uxoris tertiae, fuit. Connubium eorum initio anni 361 erat. Faustina gravida Constantius die 3 Novembris 361 mortuus est et filia Constantia post patris exitu nata est. De Faustinae maiores nihil notum est.

Vita
----

Anno 365/366 Procopius usurpator Procopius Faustinam et Constantiam puellam incolis Constantinopolis demonstravit, ut appareat imperator legitimus. Anno 374 XII vel XIII annos nata Gratiano Augusto missa est, ut ei nuberet et gentem Constantini I cum dynastia Valentiniani I consociaret. In itinere apud Sirmium paene a Quadis, qui incursionem in Pannoniam faciebant, capta est. Gratiano postea filium ignoti nominis peperit. Initio anni 383 mortua est et Constantinopolis in Ecclesia Apostolorum sepulta est.

Notae
-----

1. ↑  Ammianus Marcellinus, Res gestae, XXI 15,6
2. ↑  Op.cit. XXVI 7,10
3. ↑  Ammianus Marcellinus, op.cit. XXIX 6,7
4. ↑  Dietmar Kienast, Römische Kaisertabelle, Darmstadii 1999, p. 334
***Inscriptiones Graecae***, saepius ***IG***, est inceptum ad inscriptiones Graecas cum versionibus commentariisque Latinis divulgandas. Continuationem se esse voluit *Corporis inscriptionum Graecarum* ab Augusto Böckh inter annos 1825 et 1860 editi. Seriem librorum (cuius primus anno 1873 prodit) ab anno 1860 Adolphus Kirchhoff direxit, ab anno 1902 Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff. Series inter annos 1972 et 1994 interrupta est. Usque hodie 49 fasciculi prolati sunt.

Nexus interni
-------------

* {{IG}} (formula pro citationibus brevibus huius operis)

Nexus externi
-------------

* *IG* interretiales apud *Packard Humanities Institute*
* Pagina officialis
* Historia seriei apud domo editoriali *Walter De Gruyter*

Bibliographia
-------------

* Merkelbach, Reinhold. 1997. Überlegungen zur Fortführung der Inscriptiones Graecae. *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* 117: 297–303 Textus.
* Merkelbach, Reinhold. 1998. Nochmals Inscriptiones Graecae. *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* 122:293–299 Textus.
Lingua Interslavica  
medžuslovjansky, меджусловјанскы| IPA: | / .mɛd͡ʒuslɔ'vjanski / |
| Locutores: | aliquot centi  |
| Sigla: | 1 —, 2 —, 3 — |
| Fontes Linguae: | Linguae Slavicae |
| Usus: | Lingua auxiliaris zonalis |
| Scriptura: | Latina et Cyrillica |
| Procuratio: | — |
| Vexillum linguae InterslavicaeVexillum linguae Interslavicae
Vexillum linguae Interslavicae |

**Lingua Interslavica** (antea: **Slovianski**) est lingua artificiosa ad locutoribus Slavicis intellegendum, quae facta anno 2006 a multis linguistis. Haec naturalisticior esse attemptatur, magis quam Slovio. Itaque grammatica est intricatior, similis linguae Slavicae verae, et inflexa ut Latina.

Slovianski potest in abecedariis Latine aut Cyrillice scribi. Linguam ante esperantistas praesentavit Vera Barandovská-Frank in Congressu universali anno 2016 in Slovacia celebrato.

Nexus externi
-------------

* *Interslavic Language*

Linguae artificiosae

Anglica simplex · Basic English · Clingonica · Esperanto · Folkspraak · Ido · Interlingua · Interlingue · Interslavica · Ithkuil · Latino sine Flexione · Lingua Franca Nova · Lingua Mordoris · Loglan · Lojban · Lydnevica · Novial · Panslavicae · Quenya · Románico · Sambahsa-mundialect · Sindarin · Slovio · Solresol · Toki Pona · Uropi · Venedica · Volapük
Wikidata Gu Qiyuan
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1565;   
*Obitus*: 1628;   
*Patria*: Sinae, Familia Mim  

**Officium**

*Munus*: politicus, erudite person  

Gu Qiyuan a Zeng Jing saeculo XVII ineunte pictus
**Gu Qiyuan** seu litteris Sinicis 顾起元 (natus anno 1565; anno 1628 mortuus), urbis Nanchini incola, fuit scriptor Sinensis. Anno 1595 in academia Hanlin receptus scriba documentorum regalium factus est. Inter paedagogos imperatoris futuri Guangzong, deinde inter ministros regiminis meruit, sed mox in urbem nativam recedit ubi "hortum refugii" (a seipso nuncupatum) elaboravit. Nomen eius saepe citatur propter opus anecdotorum *Kezuo zhuiyu*. Liber etiam enyclopaedicum composuit, videlicet *Shuolüe* 說略, et collectaneum textuum suorum, titulo *Lanzhen caotang ji*.

Notae
-----

1. ↑  Translitteratione Wade-Giles *Ku Ch'i-yüan*

Bibliographia
-------------

* Hok-Lam Chan, "Ming Taizu's "Placards" on Harsh Regulations and Punishments Revealed in Gu Qiyuan's "Kezuo zhuiyu"" in *Asia Major* vol. 22 (2009) pp. 13-39 (vide vitam brevem pp. 25-26)
* Lienche Tu Fang, "Ku Ch'i-yüan" in L. C. Goodrich, Chaoying Fang, edd. *Dictionary of Ming Biography 1368-1644* pp. 734-736

Nexus externi
-------------

* De opere *Shuolüe* apud *ChinaKnowledge.de*
Inscriptio Duenos.
**Inscriptio Duenos** est exemplum fortasse antiquissimum linguae Latinae, textus saeculi VI a.C.n. (circa annos 580–570) in calice triplici inscriptus, qui Romae inter colles Quirinalem et Viminalem anno 1880 repertus est. Scriptio a dextra sinistrorsum procedit. Multi docti et eruditi textum perscrutati sunt, nec quisquam totum intellexit quid significare velit. Plus quam quinquaginta interpretationes editae sunt, quae inter se dissident.

Textus tres habet lineas, quarum prima et tertia sunt aliquanto clariores, secunda opacior:

IOVE|SATDEIVOSQOIMEDMITATNEITEDENDOCOSMISVIRCOSIED
ASTEDNOISIOPETOITESIAIPACARIVOIS
DVENOSMEDFECEDENMANOMEINOMDVENOINEMEDMALOSTATOD
Si litteras in verba singula collegeris, hic textus decerni potest (*med* = calix ipse):

iovesat deivos qoi med mitat nei ted endo cosmis virco sied
as ted noisi ope toitesiai paca rivois
duenos med feced en manom einom duenoi ne med malos tatod
Verbis in Latinam Classicam conversis, haec est interpretatio quae fieri potest (*ni in te* = 'erga te'?):

iuverat deos qui me mitat ni in te comis virgo sit.
ast te nisi [ope tutori paca rivis].
Bonus me fecit in manum [EINOM] bono. ne me malus [tollito].
*Duenos* ('bonus homo') etiam potest esse nomen cuiusdam hominis, 'Bonus'. Verbum *virco* etiam potest virgo dea, Proserpina. Verba *malos tatod* etiam possunt legi *malo statod,* id est *malum stato*; ergo *Bonum ne* [*per*] *me malum stato* [*imputetur, imponatur*].

Fontes
------

* Baldi, Philip. 2002. *The Foundations of Latin.* Berolini: Mouton de Gruyter.
* Wilkins, Augustus Samuel, et Robert Seymour Conway. 1911. Latin Language. *Encyclopaedia Britannica* 16:244–257.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Inscriptionem Duenos** spectant. |
Imago picturae muralis litteris inscriptae. Basilica sancti Clementis in Laterano
Contextus iconographicus huius picturae
**Inscriptio de sancto Clemente et Sisinio** inter prima testimonia linguae Italicae celebratur.

De inscriptione
---------------

Inscriptio, in basilica Sancti Clementis in Laterano visitanda, verba hominum quinque imaginis singulae exprimit quae in serie picturarum muralium de vita sancti Clementis, opere tectorio confectarum, comprehenditur. Historia in *Passione Sancti Clementi* scripta est: Sisinius ut servi sui sanctum Clementem trahant imperat, sed hic iam liber est; nam domino servisque ob miraculum columna sanctum videtur, sed non est. Scriptum dubium est, sed verisimiliter hoc scriptum est: «SISINIUM: "Fili de le pute, traite" GOSMARIUS: "Albertel, trai" ALBERTELLUS: "Falite dereto co lo palo, Carvoncelle!" SANCTUS CLEMENS: "Duritiam cordis vestri, saxa traere meruistis"». Si sic inscriptio est, ecce sententia Latine: «SISINIUS: "Filii moecharum, trahete!" GOSMARIUS: "Albertelle, trahe!" ALBERTELLUS: "Vecte utere, Carvoncelle!" SANCTUS CLEMENS: "Ob duritiam cordis vestri, saxa trahere meruistis"».

Saeculo XI inscriptio facta est.

De inscriptionis linguis
------------------------

Inscriptionis lingua antiqua Italica est, multo Latinae similior quam sermo quo hodie Italici utuntur (exempli gratia vocativo casu scriptor usus est) et proxima Romanae. In verbis Clementis duo lapsus sunt.

Sisinius et servi, quamquam saeculo I vixerunt, Italice loquuntur quia inurbani sunt: Medio Aevo lingua Italica rusticitas significabat.

Bibliographia
-------------

* Gerhard Wolf, "Nichtzyklische narrative Bilder im italienischen Kirchenraum des Mittelalters. Überlegungen zu Zeit- und Bildstruktur der Fresken in der Unterkirche von S. Clemente (Rom) aus dem späten 11. Jahrhundert" in *Gottfried Kerscher, ed.* Hagiographie und Kunst*. Berolini: Reimer, 1993. ISBN 3-496-01107-6) pp. 319-339*
* Romano Luperini, Petro Catadi, Lidia Marchiani, Franco Marchese, *Il nuovo La scrittura e l'interpretazione* vol. 1. (Palumbo editore, 2011. ISBN 978-88-8020-843-3)
* Bruno Migliorini; T. Gwynfor Griffith, ed. *The Italian Language* (Londinii: Faber, 1960) p. 64

Nexus externi
-------------

* De inscriptione
Lapis Cantiori.
**Inscriptio Cantiori** est lapis sepulcralis saeculo VI Latine inscriptus, qui vitam cuiusdam Cantiori memorat. Lapidis textum legitur:

CANTIORI HIC IACIT / VENE{D}OTIS CIVE FUIT / [C]ONSOBRINO // MA[--]LI / MAGISTRATI

De legendo
----------

Aemilius Hubner de lapide dixit *Venedotis cives* credi esse civem Venedotiae, hoc est Guenedotae sive Guenedotiae, hodierne Gwynedd. Ita enim apud Nennium et in Annalibus Cambriae regio illa appellatur. Sed quis aflirmet Venedotes sive Venedotis non fuisse viri alicuius nomen fortasse iuxta sepulturam, ita ut Cantiorus (Rut Cantiorius) eius civis sive conterraneus fuisse dicatur. Vocabula duo ultima cum non in eodem lapidis latere scripta sint, insolitum titulum esse credebant, sed recte J. Rhys monuit cum prioribus esse coniungenda. Licet autem verba aut ita iungere ut supra indicata interpunctione "(Cantiori. Hic iacit,? Venedotis cive(s) fuit, [c]onsobrino(s) Ma[g]li magistrati)." Aut etiam ita: C. hic iacet, Venedotis cives, fuit consobrinos M. m.?

De situ
-------

Lapis inventa est loco nomine Ffestiniog saeculo undevicensimo, sed nunc in campo ecclesiae viculi nominis Penmachno in Cambria septentrionali positus est.

De sensu
--------

Hic lapis est exemplum de usu (etiamsi malo usu) Latinae linguae in territoriis Cambriphonis, aetate post defectionem Romanorum Britanniae, quae anno 410 facta est. Quisquis hic Cantiori (fortasse Cantiorix vel Cantiorios) vere fuisset, se civem appellavit et Venedotiam civitatem suam censuit. Fortasse oppidum vetus Segidunum prope Arvonam erat locus medius primae civitatis Venedotiae, et relictae vel fictionis administrationem modo Romanorum (Maglo magistratu ducente) ista habebat.

Bibliographia
-------------

* Charles-Edwards, T. 2012. *Wales and the Britons.* Oxoniae.
* Dark, K. 2000. *Britain and the End of the Roman Empire.* Glevi.
* Davies, J. 1990, *A History of Wales.* Londinii.
* Davies, W. 1982. *Wales in the Early Middle Ages.* Leicestriae.
* Edwards, N. 2001. "Early-Medieval Inscribed Stones and Stone Sculpture in Wales: Context and Function." *Medieval Archaeology*, 45 (1): 15–39. doi:10.1179/MED.2001.45.1.15
* Evans, D. 1871. "Further Notices of the Early Inscribed Stones of Wales." *Archaeologia Cambrensis* 2 (7): 256–66.
* Manning, W. 2001. *A Pocket Guide to Roman Wales.* Cardiffae.
* Martínez Jiménez, J. 2020. "Urban identity and citizenship in the West between the fifth and seventh centuries." *Al-Masaq* 32( 1).
* Rhys, J. 1915. "An Inscription at Penmachno." *The Athenaeum* 4587: 213.

Nexus interni
-------------

* Epigraphia
* Regna Cambrica

Nexus externi
-------------

* Quidam situs interretialis.
Wikidata Ismael Bullialdus
Res apud Vicidata repertae:Ismael Bullialdus: imagoIsmael Bullialdus: imago
*Nativitas*: 28 Septembris 1605; Lodunum  
*Obitus*: 25 Novembris 1694; Lutetia  
*Patria*: Francia Borboniensis  

**Officium**

*Munus*: astronomus, mathematicus, Bibliothecarius, presbyter catholicus, physicus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Memoria**

*Laurae*: Societatis Regalis Londiniensis socius  

**Ismaël Bullialdus** (Francogallice *Ismaël Boulliau*, anno 1605 Loduni natus et anno 1694 Lutetiae mortuus, fuit astronomus, qui lex quadratorum inversorum invenit.

*Opus novum ad arithmeticam infinitorum libris sex comprehensum*, 1682

Vita et studia
--------------

In familia Hugenotica natus, annis 25 natus catholicus factus est; ab anno 1631 sacerdos. Bibliothecarius regius fuit, anno 1657 legatus in Nederlandiam missus est; ab anno 1689 abbas Abbatiae Sancti Victoris Lutetiensis. 

Systema heliocentricum semper sustinebat; Galilaeo condemnato librum suum *Philolaum* ex officina typographica abstulit et in Nederlandia sine nomine auctioris edidit. In *Philolao* non solum legem Keplerianam primam confirmaverat, sed etiam causam eius indicavit, nempe vim aliquam, quae secundum legem quadraticam inversam corpora afficit. Newtonus *Astronomiam Philolaicam* Bullialdi laudabat.

Opera
-----

* *De natura lucis* (1638)
* *Philolaus, sive dissertationis de vero systemate mundi libri IV* (1639)
* *Expositio rerum mathematicarum ad legendum Platonem utilium* (Theonis Smyrnaei versio, 1644)
* *Astronomia philolaica (1645)*
* *De lineis spiralibus* (1657)
* *Ad astronomos monita duo* (1667)
* *Opus novum ad arithmeticam infinitorum* (1682)

Notae
-----

1. ↑  Nomine Philolai Crotoniensis appellatum.

Nexus externi
-------------

* De Bullialdo in *The Galileo Project*
* Bullialdi imago et vita in Caroli Perraultii *Les hommes illustres qui ont paru en France pendant ce siècle*, 1700, vol. 2, p. 73–74
Panagiotes Dancles ut iuvenis miles anno 1870
**Panagiotes Dancles** (Graece Παναγιώτης Δαγκλής; natus Agrinii Aetoloacarnaniae anno 1853; mortuus Athenis die 9 Martii 1924) fuit triumvir Munitionis Nationalis Graeciae annis 1916 et 1917.

Rei militari studuit apud Scholam Iuvenum Militum. Militavit in Bello Graecoturcico anni 1897 et in bellis Balcanicis annorum 1912-1913; Societati Epiroticae Ioanninae praefuit; novas res in Epiro Macedoniaque movit. Anno 1914 ab exercitu decedens in rem politicam Graeciae intravit; ad factionem liberalem se iunxit et mense Septembri 1916 cum Eleutherio Benizelo Thessalonicam profectus est ut triumvir motus Munitionis Nationalis, Athenis rediturus mense Iunio anni 1917. Benizelo in exsilium recesso anno 1921, Dancles fit dux pro tempore factionis liberalis.

Tabula magistratuum
-------------------

* Minister exercitus Graeciae 10 Augusti 1915 - 24 Septembris 1915
* Triumvir Munitionis Nationalis Thessalonicae 16 Septembris 1916 - 14 Iunii 1917

Nexus externi
-------------

* Vita Danclis Graece

Bibliographia
-------------

* Panagiotes Dancles, *Ανάμνησεις, έγγραφα, αλληλογραφία* ("Memoriae, documenta, epistulae"). 1965.
Wikidata Islom Karimov
Res apud Vicidata repertae:Islom Karimov: imagoIslom Karimov: imagoIslom Karimov: subscriptioIslom Karimov: subscriptio
*Nativitas*: 30 Ianuarii 1938; Maracanda  
*Obitus*: 2 Septembris 2016; Taskentum  
*Patria*: Unio Sovietica, Uzbecia  

**Officium**

*Officium*: President of Uzbekistan  
*Munus*: politicus, homo in re publica potens  

**Consociatio**

*Factio*: Communist Party of Uzbek Soviet Socialist Republic, Factio Communistica Unionis Sovieticae, People's Democratic Party of Uzbekistan, Uzbekistan Liberal Democratic Party, Self-Sacrifice National Democratic Party  
*Religio*: secta Sunnitica
**Familia**

*Coniunx*: Tatyana Karimova  
*Proles*: Gulnara Karimova, Lola Karimova-Tillyaeva  

**Memoria**

*Laurae*: Cross of Recognition, Order of the Red Banner of Labour, Order of Friendship of Peoples, Order of the Three Stars, 1st Class, Hero of Uzbekistan, Order of "Mustakillik", Order of Outstanding Merit, Order of Friendship, Order of Amir Temur, Grand Cross with collar of the Order of Vytautas the Great, Order of Stara Planina, Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland, Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic, Order of the Golden Eagle, Order of the Golden Fleece, Order of Prince Yaroslav the Wise, 1st class, Honored badge of merit of the President of Ukraine, Collar of the Spanish Order of the Civil Merit, Order of the Republic of Serbia, Grand Order of Mugunghwa, Registered firearms, Order of Holy Prince Daniel of Moscow 1st class, Presidential Order of Excellence  
*Sepultura*: Hazrat-Hyzr Mosque  

**Islom Abdugʻani filius Karimov** (Uzbecice *Islom Abdugʻaniyevich Karimov, Ислом Абдуғаниевич Каримов*; natus Maracandae die 30 Ianuarii 1938; Tashkent in urbe mortuus die fere 2 Septembris 2016), politicus, fuit primus praeses Uzbeciae, anno 1990 creatus. Partim in orphanotrophio educatus, in studium machinarum scientiae apud institutum technicam Tashkentensem atque tardius oeconomiae iuxta institutum oeconomiae nationalis eiusdem urbis incumbivit. Uzbeciae libertatem declaravit anno 1989, cum ipse praeside factus esset. Rursum creatus est praeses anno 2015.

Notae
-----

1. ↑
2. ↑  Engology

Bibliographia
-------------

Lee Myung-bak Coreae meridianae praeses et Islom Karimov anno 2009 picti
* Dan Brennan, "Islam Karimov obituary" in *The Guardian* (2 Septembris 2016)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Islom Karimov** spectant. |

* "Dr. Islam Karimov, Engineer and President of Uzbekistan" (vita) apud *Engology*

Praesides et primi ministri Uzbeciae (1992-)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Praesides | Islom Karimov 1990 • Shavkat Mirziyoyev 2016 |
| Primi ministri | Abdulxashim Mutalov 1992 • O‘tkir Sultonov 1995 • Shavkat Mirziyoyev 2003 • Abdulla Oripov 2016 |

*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum • Gubernatores civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Uzbekenses |
|  |
Wikidata Ieremias Iacobus Oberlinus
Res apud Vicidata repertae:Ieremias Iacobus Oberlinus: imagoIeremias Iacobus Oberlinus: imago
*Nativitas*: 8 Augusti 1735; Argentoratum  
*Obitus*: 10 Octobris 1806; Argentoratum  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: anthropologus, linguista, archaeologus, professor, philologus  
*Patronus*: Argentorati Universitas/Strasburgi Universitas
**Ieremias Iacobus Oberlinus** (Francogallice *Jérémie-Jacques Oberlin*, Argentorati die 8 Augusti anno 1735 natus, ibidemque die 6 Octobris anno 1806 mortuus) fuit philologus et clericus Alsaticus.

Vita
----

In Universitate Argentoratensi educatus, anno 1764 bibliothecarii universitatis adiutor; ab anno 1770 in gymnasio Argentoratensi docebat, ab anno 1772 Academiae Inscriptionum et Litterarum Humaniorum socius. Anno 1778 expeditionem archaeologicam in Galliam australem fecit, post quam universitatis professor factus est gymnasiique rector. Ecclesiae sancti Thomae Argentoratensis canonicus ab anno 1782 erat. Anno autem 1793 Metti incarceratus est, et post diem 9 Thermidori liberatus.

Editiones
---------

Vibium Sequestrem (Argentorati 1778) et Horatium edidit (Argentorati 1788), necnon Ioannis Georgii Scherzii(de) opera (*Glossarium Germanicum medii aevi potissimum dialecti Suevicae*, 2 vol. 1781-1784; et *Philosophiae moralis Germanorum medii aevi specimen*).

Opera propria
-------------

* *Miscellanea litteraria* (1770)
* *Orbis antiqui monumentis suis illustrati prodromus et primae lineae* (1772—1776)
* *De linguae latinae medii aevi mira barbarie* (1773)
* *Iungendorum marium fluviorumque omnis aevi molimina* (1775)
* *Essai sur le patois lorrain* (1775)
* *Alsatia litterata* (1786)
* *Diplomatica* (1788)
* *Patois et moeurs de la campagne* (1798)
* *Essai d’annales de la vie de Guttenberg* (1801)

Nexus interni
-------------

* Collegium Oberlinianum?
* Socialismus Christianus

Nexus externi
-------------

* De Oberlino in *Deutsche Biographie* **(Theodisce)**
* De Oberlino in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* **(Russice)**