recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Regnum Herodis Agrippae I anno 44 in provinciam Romanam redactum et Cuspio Fado traditum.**Cuspius Fadus** fuit procurator equestri ordine provinciae Iudaeae ab anno 44 ad annum 46, ab imperatore Claudio designatus. Nam mortuo rege Herode Agrippa I eius filius, eodem nomine quo pater appellatus, qui Romae educabatur, iunior visus est quam ut regnare posset eo magis quo nuntiata patris morte milites cohortium Caesareae et Sebasti hibernanatium gaudium suum et odium erga Herodes dynastas insolentius ostentarint. Itaque equites Romani qui provinciae Iudaeae praesiderent Caesaream mitti coepti sunt ut iam inter 6 et 41 mittebantur. Mutata tamen appellatio ː praefecti ante Agrippam dicebantur, ab imperatore Claudio procuratores facti sunt. Ita Fadius primus fuit qui hunc novum titulum praeferret ; praeterea maior erat provincia quam tempore praefectorum fuerat quia regi Agrippae Galilaea et Peraea et quae olim fuerat tetrarchia Philippi insuper traditae erant.

Nomen procurator per se indicat eius munus in primis ad vectigalia et fisci reditus spectasse. Nihilominus satis militum ei erat ad modicas turbas comprimendas ː anno 44 Caesareae circa praetorium stabant una ala equitum et quinque cohortes auxiliarium. Qui milites plerumque ex vicinis locis legebantur nec Iudaei erant. Si maiore vi opus erat procuratores Iudaeae ad legatum Syriae et legiones sese vertebant. His miltibus Cuspius Fadus primum tres duces Iudaeorum punivit qui ob litem de finibus e Peraea profecti Philadelphos adorti diripuissent. Item ducem latronum qui Nabataeorum in fines expeditiones faciebat Tholomaeum nomine oppressit. Ita ad tempus Iudaeam latronibus purgavit. At immissis equitibus inerme vulgus quoque quod falsum prophetam, cui Theudas nomini, signa divina illis pollicentem ad Iordanum flumen sequebatur, fugavit trucidavitque.

At res quae ad religionem pertinebant extra potestatem procuratoris erant ; nam suppellex et pecuniae sacrae templi Hierosolymitani a fratre Herodis Agrippae I qui Chalcide apud Libanum regnabat administrabantur idemque summos sacerdotes designabat atque etiam officio destituere poterat. Cuspius Fadus quidem stolam summi sacerdotis in custodiam Romanorum in castello *Antonia* dicta, ut ante Lucium Vitellium fieri solebat, reponere voluit sed primores sacerdotum ut legationem de ea re ad imperatorem Claudium mittere sibi liceret petiverunt atque hortante filio Herodis Agrippae (Herode Agrippa II futuro), qui Romae in domo imperatoria educabatur, Claudius secundum Iudaeorum petitiones iudicavit atque eis epistolam dedit decreta Vitellii confirmantem.

Anno 46 Cuspius Fadus provinciam Tiberio Iulio Alexandro tradidit.

Notae
-----

1. ↑  Flavius Iosephus, *Ant. Iud.* XIX.360-362. Cf Tacitus, *Historiae* V.9
2. ↑  *Ant. Iud.* XIX.365.
3. ↑  *Ant. Iud.* XX.4.
4. ↑  *Ant. Iud.* XX.5.
5. ↑  *Ant. Iud.* XX.97-99. *Actus Apostolorum* V.36.
6. ↑  *Ant. Iud.* XX.6-16 et 103. Paul McKechnie, 'Judaean Embassies and Cases before Roman Emperors, AD 44–66', *The Journal of Theological Studies*, 2005(56)ː 339–361,

Si vis plura legere
-------------------

* Hadas-Lebel, Mireille, *Rome, la Judée et les Juifs*, Parisiis, A. & J. Picard, 2009ː 93-94
Curtus Rivus|  |
| Longitudo | 4 chm |
| Altitudo fontis | 1220 m |
| Decursus aquae |  ? m³/s |
| Area systematis |  ? chm² |
| Fons | Pfyffer Mons |
| Ostium | Schaerligis Rivus |
| Regio | Marbach (Lucernae pago) |

**Curtus Rivus** (Theodisce: ***Kurzenbach*** vel ***Churze(n)bach*** [(d̥ə) ˈxʊrtsəb̥ɑxˑ]) nomen est rivi territorio in Marbachis communis Helvetiae in pago Lucernae. Quoius in ripa complures siti sunt fundi (in *Curto Rivo Ulteriore/Medio/Citeriore*).

Fonticuli Curti Rivi de Pfyffero Monte scaturiunt per *Horbenbachis* rivom et de colle Raemisgummenis. Ab angustiarum fundo coalita aqua ad orientem defluit, ut affluentiae incursu amplificata lato infundatur arcu in Schärligis rivom.

De nominibus
------------

Anno Domini 1386 primum nomen notatum est *(ůlrich im **kurzenbach**)*. Litterarum ex 1449 exemplar *Curtum Rivom inferiorem* nominat *(hensli schwandach im **nidern kurtzenbach**)* et superiorem *(Jost zur tannen im **obren kurtzenbach**)*. Ab saeclo XVI vel XVII distinctio est inter *Curtum Rivom Ulteriorem* *(Hinter Kurzenbach)* vel *Ultimum* *(Hinterst)* et *Medium* (*Mittler* vel *Mittlest*) et *Citeriorem* *(Vorder)* vel *Citimum* *(Vorderst)*; *Curtus Rivus Ulterior* praeterea *scrobis* (*Loch* [(d̥s) lɔxˑ]) appellatur (1764 *ein ab gmarcheten stuckh wald im **Lochwald***, 1790 *an das **loch guot** oder **hindrist kurtzen bach** maten und weid*).

Pristinum balneum juxta confluentem situm Curti Rivi et Schaerligis 1801 anno ***kurzenbach bad** Wirts haus* testatum est. Saeclo XVII et XVIII locus pascuus qui Slatti Superiori et Scirposo Monti adjacet vocatur *Kurzenbachweid* (1689 *in dem hooff und guott Ober schlatt guott genampt ... Stost ... an der Anna Lötscheri undere schlatt ... an dass kalberweidli ... an **vorder kurtzenbach heÿ weid** ... an schärlig bach*, 1758 *Mein halbess heim undt guot uff dem bintz bärg genampt ... stost ... an ab deil Mösslÿ ... an die Neüw huss weiden ... an **vorderest kurtzenbach weid***); idem nomen nunc aream denotat sitam in Curti Rivi Citimi dextra ripa convertentis ad aquilonem.

Fontes
------

1. ↑  Erika Waser, *Luzerner Namenbuch 1,1: Entlebuch. Die Orts- und Flurnamen des Amtes Entlebuch (A–L)* Comenius, Hitzkirch 1996, ISBN 3-905286-56-4, p. 583/84.
2. ↑  ibid. p. 630/31.
3. ↑  ibid. p. 584.
Wolfgangus Nešković anno 2009
**Wolfgangus Nešković** (natus 3 Iunii 1948 Lubecae) iurisprudens et vir publicus Germanicus primo factionis Sinistrae erat, nunc autem nullius factionis sodalis est.

Iuventus et munus
-----------------

Nešković filius caementarii Serbici et sutricis Theodiscae anno 1968 testimonium maturitatis accepit et deinde Hamburgi iurisprudentiae studebat. Anno 1974 primam et anno 1977, postquam referendarius fuit, secundam probationem adeptus est. Deinde iurisconsultus et ab anno 1978 iudex Lubecae laboravit. Anno 1990 prases iudicii terrae ibidem factus est. Hoc tempore nitebatur, ut fumatio Cannabis licita fieret: Anno 1994 summum iudicium iudicavit, ne is, qui minimam quantitatem Cannabis possideret, poena afficeretur. Anno 2002 Nešković iudex Summi Iudicii Foederalis (Theod. *Bundesgerichtshof*) nominatus est. Hoc officio ad annum 2005 functus est, cum legatus ad Dietam Foederalem electus est.

Familia
-------

Nešković maritus est et duos liberos habet.

Cursus honorum
--------------

Nešković annis 1979 - 1994 sodalis factionis SPD, deinde ad annum 2005 factionis Foederis 90/Viridum erat, postremo postquam Iosephus Fischer (Virides), tum Administer Foederalis Rerum Exterarum pro bello contra Serbiam nisus est, ad Sinistram accessit. Anno 2005 etiam legatus Dietae Foederalis Germaniae electus est et ad hunc diem manet. Ab anno 2009 legatus Cotbusii est. Die 13 Decembris 2012 factionem et fractionem sinistrae inter iurgium reliquit. Anno 2013 non iam legatus parlamenti electus est.

Consilia
--------

Saepe cum ducibus factionum, quorum sodalis fuit, iurgabatur et anno 2010 etiam duces Sinistrae, praesertim Brandenburgi vituperavit, qui hoc terra foederali foedere cum SPD regnant.

Nexus externi
-------------

* Pagina personalis (lingua Theodisca)
* Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis Germaniae (lingua Theodisca)
* Biographia brevis in pagina fractionis Sinistrae Dietae Foederalis (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Die Zeit die 13 Decembris 2012
Echidna a Pyrrho Ligorio sculpta (1555)
**Echidna** (-ae, *f.*) (Graece *ἔχιδνα* 'vipera') est monstrum femininum immortale, partim femina partim anguis, in mythologia Graecorum antiquorum. 

Apud Hesiodum filia esse traditur Phorci et Cetùs, Tartari et Gaiae apud Apollodorum, apud Pausaniam Peirae et Stygos. Eam alii dicunt cum Typhone specum in Lydia habitare, alii apud inferos esse. Necata quoque fertur esse ut latro ab Argo in Peloponneso. 

A Typhone et Echidna nati sunt Orthus, canis Geryonis, hydra Lernaea, Cerberus, Chimaera, leo Nemeaeus, draco Hesperidum, aquila Promethei, Scylla. Pugnae contra talia monstra immania in acceptissimis operibus artificum antiquorum spectare licet.

Fontes
------

* Hesiodi *Theogonia*, 295-332.

Plura legere si cupis
---------------------

* Igor Baglioni, *Echidna e i suoi discendenti : studio sulle entità mostruose della "Teogonia" esiodea*, Romae, Edizioni Quasar, 2017 Recensio critica
* Monica Visintin, "Di Echidna, e di altre femmine anguiformi", *Mètis. Anthropologie des mondes grecs anciens*, 1997ː 205-221
**Domitius Marsus** (natus anno incognito; mortuus inter 19 ac 12 ante aer. vulg.) fuit poeta et scriptor prosaicus, Vergilio Tibulloque amicus, qui cum Maecenate et quem Martialis nonnumquam dicit antecessorem suum fuisse.

Opera
-----

Marsus scripsit epigrammatum librum appellatum *Cicuta,* nominatum pro acerbitate venenoque sarcasmi atque librum elegiarum. Scripsit etiam commentationem prosaicam *De urbanitate.*

Carmen eius epicum, *Amazonis* nomine, non bene receptum est, nam legimus apud Martialem:

*Saepius in libro memoratur Persius uno*
*Quam levis in toto Marsus Amazonide.*
Etiam Taciti *Ann.* vi.47, et fortasse Horatii *Carm.* iv.4.19–20, *Amazonidem* referunt.

Inscriptionem, Tibullo morienti, Marsus finxit:

*Te quoque Vergilio comitem non aequa, Tibulle,* 
*Mors iuuenem campos misit ad Elysios,* 
*ne foret aut elegis mollis qui fleret amores* 
*aut caneret forti regia bella pede.*

Fontes
------

1. ↑  Scripsit enim epigramma pro Tibullo mortuo in 19, sed in 12, cum Ovidius scripsit *E Ponto,* Marsus vivere desiverat.
2. ↑  *Encyclopaedica Britannica.* 1911. Vol. 17, pp. 784.
3. ↑  *The Oxford Classical Dictionary*. Oxford University Press. Londinii. 1966.
4. 1 2  Historia literaturae Romanae ab initio usque ad mortem Marci Aurelii apud .
5. ↑  Mart. iv. 29, 7.
6. ↑  *Opuscula*, Mauritii Haupt, pp. 333, apud Googles Libri.
7. ↑  Textus inscriptionis Tibullo apud .
Wikidata Aimivilla
Res apud Vicidata repertae:Aimivilla: insigneAimivilla: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°42′4″N 7°14′25″E  
*Numerus incolarum*: 2 065  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 53.24 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cunia, Gressanum, Fanum Sancti Petri Augustensium, Savarantia Vallis, Juventanum, Sarra, Villa Nova Augustensis  

**Tabula aut despectus**

Aimivilla: situsAimivilla: situs
Aimivilla
**Aimivilla** (hodie vulgo *Aymavilles*; *Aimavilla*, a 1939 usque ad 1946) est oppidum ac municipium Italiae, circiter 2 100 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Aimivillani* appellantur.

Insignia
--------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*
* Sertum*Sertum*

Fractiones
----------

Bettex, Caouz, Cerignan, Chabloz, Champessolin, Champlan, Champleval-Dessous, Château, Chef-Lieu, Cheriettes, Chevril, Clos-Savin, Crétaz-Saint-Martin, Croux, Dialley, Ferrière, Folliex, Fournier, Glassier, La Camagne, La Cleyvaz, La Poyaz, La Roche, Micheley, Montbel, Moulins, Ozein (Belley, Chantel, Dailley, La Charrère, Murasses, Vers-les-Prés, Ville), Pesse, Pompiod, Pont d'Aël, Saint-Léger, Saint-Maurice, Seissogne, Sylvenoire, Turlin (Chanabertaz, Turlin-Dessous, Turlin-Dessus), Urbains, Venoir, Vercellod, Vieyes, Villetos.

Municipia finitima
------------------

* Cunia (seu Conia) (Italiane: *Cogne*),
* Gressanum (hodie vulgo *Gressan*),
* Juventanum (hodie vulgo *Jovençan*),
* Fanum Sancti Petri Augustensium (hodie vulgo *Saint-Pierre*),
* Sarra (hodie vulgo *Sarre*),
* Savarantia Vallis (hodie vulgo *Valsavarenche*),
* Villa Nova Augustensis (seu Villa Nova Bautica) (hodie vulgo *Villeneuve*).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aimivillam** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Aimivillae in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii Aimivillae in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  G. Casalis, *Dizionario geografico storico-statistico-commerciale degli stati di S. M. il Re di Sardegna* (Taurinis: Maspero, 1833-1856)
**Ecclesiae orthodoxae orientales** est nomen hodie usitatissum, quo appellantur illae ecclesiae, quae post Concilium Chalcedonense (451) ab ecclesia Imperii Romani et occidentalis separatae sunt, et quae olim non chalcedonenses, praechalcedonenses, antichalcedonenses, monophysitae, veteres orientales, orientales minores dicebantur.

Quarum separatio ab aliis ecclesiis ex causis et dogmaticis et politicis originem traxit, primo inter christianos Aegypti Syriaeque (i.e. Graeci, Copti vel Syri), qui centralismo Constantinopolitano resistebant, quibus postea adiuncti sunt Armeni, qui extra limites Imperii Romani Orientalis versabantur. Ecclesiae aethiopica et erythraea, quae antea pars erant Ecclesiae Coptorum, saeculo XX autocephala facta sunt. Ecclesia autem malankara iam anno 1665 cum Ecclesia iacobita syra coniuncta est.

Sequentes igitur Ecclesiae, quae in occidente (Constantinopoli et Romae) monophysiticae dicebantur sed re revera sunt miaphysiticae, et quae inter se communione ecclesiastica vinculantur, inter orthodoxas orientales numerantur:

* Ecclesia Orthodoxa Aethiopica
* Ecclesia Orthodoxa Antiochena Syrorum
* Ecclesia Apostolica Armena
* Ecclesia Orthodoxa Coptorum
* Ecclesia Orthodoxa Erythraea
* Ecclesia Malankara Syro-Orthodoxa

Linguae quibus translaticie hae ecclesiae in liturgia utuntur sunt (Syrica, Coptica, Armenica, Aethiopica. Quibus linguis hodie adduntur aliae, ut puta Arabica, Malaica vel linguae occidentales. 

Propter fugam vel emigrationem vel conversionem ad religionem Islamicam Ecclesiae orthodoxae orientales in terris, in quibus ortae sunt, multos fideles amiserunt. Armenia et forsitan Aethiopia exceptis, hodie sunt ecclesiae minoritariae. Simul autem in terris occidentalibus diffusae sunt.

Mense Ianuario 1965 superiores et clerici omnium ecclesiarum orientalium orthodoxarum Neanthopoli conferentiam egerunt. Hic fuit primus conventus e Concilio Ephesino. Ecclesiae structuras, quibus unae alias adiuvarent, constituerunt.

Ecclesiae catholicae affines
----------------------------

Eiusdem traditionis teologicae et liturgicae, sed plenam cum Sede Romana communionem habentes, sunt sequentes Ecclesiae Catholicae Orientales:

* Ecclesia Catholica Aethiopica
* Ecclesia Catholica Armena
* Ecclesia Catholica Coptica
* Ecclesia Catholica Erythraea
* Ecclesia Catholica Syriaca
* Ecclesia Syro-Malankara Catholica

Nexus interni
-------------

* Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium

* Consilium Oecumenicum Ecclesiarum
* Ecclesiae Orientales
* Ecclesiae Orthodoxae
* Ecclesia Syrorum Orientalium
* Ecclesiae Catholicae Orientales

Notae
-----

1. ↑  Geevarghese Mar Osthathios, "Oriental Orthodox Churches," *Dictionary of the Ecumenical Movement* (World Council of Churches et Wm. Eerdmans, 2002), qui legitur hic.

Bibliographia
-------------

* Hage, Wolfgang. 2007. *Das orientalische Christentum: Die Religionen der Menschheit.* Vol. 29/2. Stutgardiae. ISBN 978-3-17-017668-3.
* Lange, Christian, et Karl Pinggéra, eds. 2010. *Die altorientalischen Kirchen: Glaube und Geschichte.* Darmstadii. ISBN 978-3-534-22052-6.
**Melito Sardensis** sive **Melito Sardianus** vel **Melito Sardium episcopus** (natus die ignoto – mortuus circa annum 180) fuit urbis Sardium Asiae Minoris episcopus et scriptor. 

Solus nuntius vitae eius est Eusebius Caesariensis. Melito inter apologetas priores numeratur, qui imprimis homilia "De Pascha" variis fontibus tradita notus est. Hac in homilia primo mors Iesu ut "caedes Dei" a Iudaeis commissa explanatur, ex quo tribulationes Iudaeorum ubique terrarum dispersorum originem ducerent.

Melito apologeta religionem Christianam praecipue contra imperatorem Marcum Aurelium defendit.

Melito Palaestinam peragravisse affirmat, ut libros Veteris Testamenti probaret indicemque eorum faceret.

Im controversia de die paschali statuendo (vide: Computus paschalis) ad Quartodecimanos pertinebat, qui Pascha die 14 mensis Nisan celebrari postulabant.

Dies festus Melitonis sancti die 1 Aprilis celebratur.

Notae
-----

1. ↑  Raro etiam Melito Sardum episcopus, cf. 
*0100-0200- Melito Sardum in Asia Episcopus\ - Operum Omnium Conspectus seu 'Index of available Writings'* apud www.documentacatholicaomnia.eu

Nexus externi
-------------

* De Melitone Sardum episcopo in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
* Melito, *Homilia de Pascha* (*Peri Pascha*)
* Opera Omnia apud Migne Patrologia Graeca cum indicibus
Wikidata Flagstaff (Arizona)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitates Foederatae Americae  
*Locus*: 35°11′57″N 111°37′52″W  
*Numerus incolarum*: 76 831  
*Zona horaria*: UTC-7  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Flagstaff
**Gestio**

*Praefectus*: Paul Deasy  
*Procuratio superior*: Coconino County  

**Geographia**

*Superficies*: 167.669936 chiliometrum quadratum, 165.519187 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Manzanillo  

**Tabula aut despectus**

Flagstaff (Arizona): situsFlagstaff (Arizona): situs
**Flagstaff** est urbs Arizonae septentrionalis, anno 1928 incorporata, incolis 65 870 anno 2010, et caput comitatus Coconino. Montibus olim igniferis circumdata, loco satis excelso, non minus quam 2 106 metris super maris aequor, sub montem Elden iacet. 

Vicum anno fere 1882 conditum esse dicitur eo fere loco ubi die 4 Iulii 1876 pertica e trunco *Pini ponderosae* confecta (qui arbor hac regione viget) ab exploratoribus Bostoniensibus erecta erat ut insignia Civitatum Foederatarum anno centenario monstrarentur (*flagstaff* = "pertica vexillifera"). Ab annis 1880 tramina societatis *Atchison, Topeka & Sante Fe* per Flagstaff usque ad Californiam perveniebant. Tardius via US 66, quae haud dissimiliter a Sicago incipiens per Flagstaff usque ad Monicopolim in California tendit, anno 1926 definita est.

Urbs Flagstaffensis nivibus albescens a culmine montis Elden visa
Ergo oppidum iam vigere coeperat ubi Percivallo Lowell anno 1894 observatorium astronomicum suum aedificare placuit. Ibi mox schola normalis Arizonae Septentrionalis anno 1899 constituta est, quae ab anno 1966 universitas Arizonae Septentrionalis appellatur. Orchestra symphonica Flagstaffensis, eodem anno 1899 constituta, etiam hodie floret. Iuxta observatorium Lowell anno 1955 statio Flagstaffensis observatorii navalis Civitatum Foederatarum constructa est.

Ab astronomo Clyde Tombaugh anno 1930 in observatorio Lowell versatus planetula Pluto, ab Iacobo Christy anno 1978 in statione observatoria navali Charon satelles Plutonis reperti sunt. Ad memoriam harum rerum asteroides 2118 Flagstaff propter urbem, 6582 Flagsymphony propter orchestram symphonicam nominati sunt.

Notae
-----

1. ↑  Vb. adiect. "Flagstaffensis", cf. nomen palaeontologicum *Neosaivodus flagstaffensis*
2. ↑  Ita sigillum civicum

Nexus externi
-------------

Curia comitatus Coconino

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **urbem Flagstaffensem** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 35°11′57″N 111°37′52″W • *GeoNames* • "29046, 2410509" apud *USGS* • Encyclopædia Britannica |

* Situs publicus municipalis
* Situs camerae commercialis
* Situs peregrinatorum
* Res peregrinatoribus utiles
Wikidata Varsiga
Res apud Vicidata repertae:Varsiga: insigneVarsiga: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 66°24′0″N 36°37′0″E  
*Numerus incolarum*: 363  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Q13219755  

*Vide etiam paginam discretivam:* Varsiga (discretiva)

**Varsiga,** vulgo ***Varzuga*** (Russice Варзуга), vicus est in regione Murmanica Foederationis Russicae, ad litora fluminis eiusdem nominis 22 km ad Mare Album situs. Varsiga, cuius annus commemorationis primae est 1466, olim vicus maximus paeninsulae Kolaensis erat. Anno 2013 incolas 371 habuit.

Varsiga vicus

Notae
-----

1. ↑  Henrici Scherer *Tabellae geographicae*, p. 171
2. 1 2  "Varsiga (Варзуга)";

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 66°24′0″N 36°37′0″E • *GeoNames* • Thesaurus Getty |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Varsigam** spectant. |

* De Varsiga[*nexus deficit*] in *Encyclopaedia Kolaensi* **(Russice)**
Wikidata Aimoinus Floriacensis
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 960s; Villefranche-de-Lonchat, Francs  
*Obitus*: 1010s; Sanctus Benedictus ad Ligerim  
*Patria*: Francia  

**Officium**

*Munus*: monachus, scriptor, Rerum gestarum scriptor, chronicorum scriptor, poëta, theologus  

**Consociatio**

*Religio*: Ecclesia Catholica Romana
**Aimoinus** (vel *Aemoinus, Annonius*} **Floriacensis** (Francogallice *Aimoin de Fleury*), anno 950 natus et c. 1008 mortuus, fuit rerum scriptor et hagiographus Latinus mediaevalis. Circa annum 980 in abbatiam st. Benedicti ad Ligerim intravit et Abbonis Floriacensis discipulus factus est, cuius vitam post mortem eius scripsit. In *Libris quinque de gestis Francorum* Aimoini narratio ad annum 654 adducta erat, postea ab alio scriptore ad annum 1165 continuata. Etiam 
poema *Translatio Patris Benedicti* Aimoinus composuit, ubi de translatione reliquiorum Benedicti e Monte Casino in abbatiam suam dicit, et *De miraculis S. Benedicti libros duos*, et *Sermonem in festivitatibus S. P. Benedicti*. Volumine 139 Patrologiae Latinae opera Aimoini continentur (col. 387–414, 627–870).

De Aimoino
----------

* Molinier Auguste, *Aimoin, moine de Fleury-sur-Loire, Historia Francorum*, in: *Les Sources de l'histoire de France - Des origines aux guerres d'Italie I. Époque primitive, mérovingiens et carolingiens*, 1901, p. 69 ([ nexus
* *Aimoin von Fleury*. In: Max Manitius, *Geschichte der lateinischen Literatur des Mittelalters*. Bd. 2 (1923), S. 239–246.

Nexus externi
-------------

* De gestis Francorum in *Vicifonte*
* Opera Aimoini in Patrologia
Onuphrius vixit uti eremita in regione deserta Alti Aegypti in IV saeculo
**Eremita** (Graece *ἐρημίτης*) est homo, qui a mundo secessit, ut solitudinis silentio, assiduis precibus, paenitentia, vitam suam in laudem Dei et mundi salutem devoveat. Verbum Eremita a  verbo  Graeco *ἔρημος*, quod regionem desertam sonat, ductum est. Eremitae et anachoretae (Graece *ἀναχωρέω = secedo*) appellantur.

Initio (3./4. saeculo) etiam verbum monachus (graece μοναχος < μονος "*solus*") idem ac eremita valuit. Postquam Pachomius Tabennisiensis sub annum 320 primum monasterium fundaverat, plurimi monachi (et monachae) vitam communem receperunt, qua ratione posthac coenobitae vocanbantur viventes in coenobiis, quae saepe ad diversos ordines religiosos pertinebant.

Vitae ordo eremiticus tamen simul per saecula florebat et varia genera eremitarum peperit: Erant e.g. qui in columna stantes vitam degerent (qui ideo stylites appellabantur). Alii in cellis, quae plerumque ecclesiae adiacebant, inclusi, quod culmen perfectionis habebatur, per tempus vel etiam per totam reliquam vitam altiorem gradum sanctitatis consequi vel peccata paenitentia abluere studebant. Isti eremitae, quorum numerus Medio Aevo summo in fastigio stabat, inclusi vel reclusi vocabantur. 

Numerus eremitarum hodierni temporis ingnotus sed certe parvus est.

Ex canone 603 Codicis Iuris Canonici praeter vitae consecratae instituta Ecclesia agnoscit eremitam uti Deo deditum in vita consecrata:

*... si tria evangelica consilia, voto vel alio sacro ligamine firmata, publice profiteatur in manu Episcopi dioecesani et propriam vivendi rationem sub ductu eiusdem servet.*

Quamvis significatio, in qua natum est verbum, ad ascetas spectet, qui in solitudine secundum Evangelium vivere studeant, saepe latiore vi in omnes, quicumque quovis consilio a communitate hominum secedunt, usurpatur.

Praeclari Eremitae Christiani
-----------------------------

* Antonius Eremita
* Domnina Syriaca
* Paulus Thebanus
* Pachomius Tabennisiensis, qui fundator vitae coenobiticae factus est
* Simeon Stylites senior
* Benedictus de Nursia, antequam in monasterium ingressus est
* Wiborada (inclusa Sangallensis)
* Nicolaus de Flüe

Alii Praeclari Eremitae
-----------------------

* Heraclitus, magnus Graecus philosphus.
Pars Russiae, ad Caucasum Septentrionalem pertinens, cum adiacentibus regionibus in tabula geographica depicta.
**Caucasus Septentrionalis** vel **Borealis** (Russice Северный Кавказ, tr. *Severnyj Kavkaz*) est terra, nunc ad Russiam pertinens, Ciscaucasiam et declivum septentrionale Caucasi Maioris (sine segmento eius orientali Atropatenico) continens atque partem declivi meridiani Caucasi Maioris in occidente (ad flumen Psou, i.e. ad confinium Abasciae) sitam includens. 

Caucasus Septentrionalis aream 258,3 milia km2, i.e. 1,5% territorii Russiae, occupat. 14,8 decies centena milia incolarum (anno 2010), i.e. 10,5 % incolarum Russiae, ibi habitant. Haec terra est patria 20 gentium Caucasicarum indigenarum, ad quos (secundum censum anni 2002) circa 6 decies centena milia hominum in Russia pertinent.

In Caucaso Septentrionali pars meridiana regionis Rostoviensis, territoria Crasnodarianum et Stauropolitanum, res publicae Adygeia, Karaczaevo-Circassia, Cabardino-Balcaria, Ossetia Septentrionalis, Ingussetia, Tsetsenia et Daghestania atque margo occidentalis rei publicae Calmucciae Foederationis Russicae locantur.

Notae
-----

1. ↑  "Caucasus septentrionalis": , , , .
2. ↑  "Caucasus borealis": , .

Fontes
------

* Pagina de Caucaso Septentrionali *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae **(Russice)**
* Pagina de Caucaso Septentrionali Encyclopaediae periodici "Вокруг света" **(Russice)**

Nexus internus
--------------

* Linguae Caucasicae Septentrionales

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Caucasum Septentrionalem** spectant. |

* Pagina de Caucaso Septentrionali *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Nymphalidae   
Genus : *Eresia*   
Species : ***Eresia clio***   
*Eresia clio*   
(Linnaeus, 1758)  
Synonyma
\**Papilio clio* Linnaeus, 1758
* *Eresia clara* Bates, 1864
* *Phyciodes clio reducta* Hall, 1929

***Eresia clio*** est species papilionum familiae Nymphalidarum. Binomen a Carolo Linnaeo anno 1758 statutum est. Invenitur a Mexico meridiano ad Peruviam, Boliviam, Guianas, et Brasiliam (ab Amazonensi ad Matogrossensem). Habitatio in vegetatione humili ad margines silvarum consistit.

Latitudo alarum est circiter 36 millimetra. Adulti nectare florum vescuntur, et mares humorem in locis humidis sorbillare videntur.

Subspecies
----------

* *Eresia clio clio* (Media America ad Brasiliam)
* *Eresia clio reducta* (Hall, 1929) (Aequatoria)

Notae
-----

1. ↑  "*Eresia* Boisduval, [1836]" at Markku Savela's *Lepidoptera and Some Other Life Forms*
2. ↑  Parque Nacional Sangay (Aquatoria).
3. ↑  learnaboutbutterflies "Learn about butterflies."

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • INPN France |
Wikidata Melitopolis
Res apud Vicidata repertae:Melitopolis: insigneMelitopolis: insigne
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 46°50′56″N 35°22′3″E  
*Numerus incolarum*: 153 112  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Мелітополь, Новоалександровка, Мелитополь
**Gestio**

*Praefectus*: Ivan Fedorov  
*Procuratio superior*: Regio Zaporizhiensis, Regio Dnepropetrovskensis, Melitopol Raion, Melitopol Okrug, Melitopolsky Uyezd  

**Geographia**

*Superficies*: 49.66 chiliometrum quadratum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Briva, Akademichesky District, Borisovia, Puchavičy District, Caiodunum, Sliven  

**Tabula aut despectus**

Melitopolis: situsMelitopolis: situs
*Vide etiam paginam discretivam:* Melitopolis (discretiva)

**Melitopolis** (Ucrainice *Мелітополь*) est urbs regionis Zaporizhiensis Ucrainae, ad flumen Lacteum (*Moločnaia*) prope limenem Lacteum paludis Maeotidis situm. Incolas 149 926 habet (anno 2022).

Melitopolis tabula anno 1866 edita
Vicus Nogaicus *Kiz Iar* (*Ripa Rubra*) chanatus Taurici hoc loco situs erat; ab anno 1814 *Alexandria Nova* (*Novoalexandrvka*) nomen habuit. Circulus Melitopolitanus gubernii Taurici Imperii Russici, nomine Melitae, urbis Graecae antiquae in limene Lacteo sitae, ab anno 1784 exsistebat, sed locis desertis manentibus capite carebat; anno 1842 Alexandria Nova nomen Melitopolim accepit et in numerum urbium inclusa est. Urbs crescebat; ferrivia Melitopoli anno 1874 constructa est.

Notae
-----

1. ↑  Ut Melitopolis Graeca, e.g. Caroli a Sancto Paulo(fr) *Geographia sacra...*, Amstelaedami 1504, p. 229.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Melitopolim** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 46°50′56″N 35°22′3″E • *GeoNames* • Pleiades • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |

* Situs officialis
Wikidata Eretria
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Graecia  
*Locus*: 38°24′3″N 23°48′8″E  
*Numerus incolarum*: 4 166  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Eretria Municipality  

**Geographia**

*Superficies*: 169 chiliometrum quadratum  

**Eretria** (Graece: *Ερέτρια*) est urbs Graeciae, in litore occidentali insulae Euboeae et a Chalcide in meridiem versus sita. Circa annum 500 a.C.n. urbs fuit locus medius maximi momenti, sed a Chalcide superata potentiam amisit. Effossiones Eretriae antiquae annis post 1890 coeptae ab anno 1964 a magistratu archaeologico Graeco et a Schola archaeologica Helvetica in Graecia peraguntur. Urbs hodierna post Graeciam liberatam anno 1824 condita his diebus est celeber locus balnearis. Res antiquae Eretriae ac Leucantio repertae in museo Eretriae dispositae sunt.

Demus
-----

Eretriae demus anno 2011 in administratione renovanda (vide: Libellus Callicratis) his duobus demis pristinis coniugendis, qui ex tunc "unitates populares" (Graece: δημοτική ενότητα) sunt, formatus est:

| Unitas popularis | Numerus incolarum |
| --- | --- |
| Amarynthus (Αμάρυνθος) | 5871 |
| Eretria (Ερέτρια) | 5320 |
| **Summa incolarum** | **12218** |

Homines aliquo modo cum Eretria coniuncti
-----------------------------------------

* Apollonius Dionysii filius
* Aristonicus Carystius
* Arrhidaeus Alexandri filius
* Cleochares

Nexus interni
-------------

* Pugna ad Eretriam

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Eretriam** spectant. |

* Situs pristini demi Eretriae
* ESAG – Eretria De effossionibus in Eretria factis (in situ Scholae archaeologicae Helveticae in Graecia)
* Perseus – Eretria Nexus ad commentationes et imagines de Eretria antiqua
* Ministerium de rebus culturalibus Graeciae

Notae
-----

1. ↑  Numerus incolarum, ut invenitur in Libello Callicratis (2010)
*Pteropus samoensis* (sceletus)

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Mammalia   
Ordo : Chiroptera   
Familia : Pteropodidae   
Genus : *Pteropus*   
Species : ***P. samoensis***   
*Pteropus samoensis*   
Peale, 1848  
Conservationis status

NT  
  
  
Custodienda (IUCN 3.1)

***Pteropus samoensis*** est species chiropterorum familiae Pteropodidarum, in Samoa, Samoa Americana, et Vitiiis endemica. Eius habitatio naturalis est siccae silvae tropicae et subtropicae. Detrimentum habitationis ei minatur.

Vox Samoana chiropterorum nonnullarum specierum est *pe'a,* nomen quoque virorum Samoanorum compunctionis a maioribus posteris traditae.

Pteropus in mythologia
----------------------

Sunt in mythologia Samoana et Polynesiana fabulae, mythi, et proverbia de hoc chiroptero. Fabula insulae Savaiorum in Samoa dicit Nafanuam, belli deam, in insula inhospitali retentam, liberari a chiropteris.

Notae
-----

1. ↑  Vilsoni Hereniko et Rob Wilson, *Inside out: literature, cultural politics, and identity in the new Pacific,* p. 402.
2. ↑  Jeffrey Geiger, *Facing the Pacific: Polynesia and the U.S. imperial imagination,* p. 155.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • IUCN Red List |

* Chiroptera Specialist Group 1996. *Pteropus samoensis.*
* *2006 IUCN Red List of Threatened Species.*
*Vide etiam paginam discretivam:* Limburgum


Wikidata Limburgum (provincia Nederlandica)
Res apud Vicidata repertae:Limburgum (provincia Nederlandica): insigneLimburgum (provincia Nederlandica): insigneLimburgum (provincia Nederlandica): vexillumLimburgum (provincia Nederlandica): vexillum
Provincia Nederlandiae  
*Civitas*: Nederlandia  
*Locus*: 51°12′36″N 5°56′10″E  
Situs interretialis
**Fines**

*Procuratio superior*: Nederlandia  
*Territoria finitima*: Geldria, Brabantia Septentrionalis, Rhenania Septentrionalis et Vestfalia, Limburgum, Leodium, Wallonia, Regio urbium Aquisgranensis
**Forma**

*Area*: 2 153.0 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Traiectum Mosae  
*Subdivisiones*: Beek, Beesel, Bergen, Brunssum, Echt-Susteren, Eijsden-Margraten, Gennapium, Gulpen-Wittem, Coriovallum, Horst aan de Maas, Roda Ecclesiae, Landgraaf, Leudal, Maasgouw, Traiectum Mosae, Meerssen, Mook en Middelaar, Nederweert, Peel en Maas, Roerdalen, Roermond, Simpelveld, Sittard-Geleen, Stein, Valis, Valkenburg aan de Geul, Venlonum, Venray, Voerendaal, Wertha, Beekdaelen, Onderbanken, Nuth, Schinnen, Eijsden, Margraten, Helden, Kessel, Maasbree, Meijel, Sevenum, Meerlo-Wanssum, Arcen en Velden, Swalmen, Ambt Montfort, Heel, Thorn, Maasbracht, Haelen, Hunsel, Heythuysen, Roggel en Neer, Echt, Susteren, Tegelen, Belfeld, Horst, Broekhuizen, Grubbenvorst, Sittardia, Geleen, Born
**Vita**

*Incolae*: 1 120 006  
*Zona horaria*: UTC+1  

**Commemoratio**

*Paean*: Limburg mijn vaderland  

**Sigla**

*Siglum autoraedarum*: P
**Tabula aut despectus**

Limburgum (provincia Nederlandica): situsLimburgum (provincia Nederlandica): situs
**Limburgum** (Limburgice et Batave : *Limburg*) provincia Batava est, cuius caput Traiectum Mosae est.
Aliae civitates Venlonum, Coriovallum, Sittardia, Ruremunda et Wertha sunt.
Anno 1815 Batavus rex Gulielmus I istam provinciam creavit post fusionem territoriorum comitatus Loon, partis Geldriae ducatus atque partis ducatus Iuliacensis (vulgo Jülich), ei adiudicans nomen comitis Van Limburg-Stirum, ut illius honor conservetur.

Territorium urbis Limburgi in provincia Leodiensi non fuit pars provinciae eiusdem nominis.

Ab independentia Belgica duo provinciae eius nominis exsistant, altera Batava, altera Belgica.

Nexus externi
-------------

* pagina officialis www.limburg.nl **(Batavice)**

Provinciae Nederlandiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Frisia · Groninga · Drenthia · Transisalania · Geldria · Brabantia Septentrionalis · Limburgum · Zelandia · Traiectum ad Rhenum · Hollandia Septentrionalis · Hollandia Australis · Flevolandia
*Opus geopoliticum • Provinciae Nederlandicae* |
|  |
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Tabula de eremopoieseos vulnerabilitate? in toto orbe terrarum.
**Eremopoesis** (a Graeco ἐρημοποιός 'deserens, vastans' mutuatum) in assidua oecosystematum degradatione in siccis terris variationibus climaticis humanaque industria producta consistit. Terrae siccae paene dimidium terrestris superficiei in planeta occupant, annoque 2000 hospitio tertiam hominum partem in toto orbe terrarum accipiunt. Eremopoiesis milliones hominum afficit qui a beneficiis pendunt quae terrarum siccarum oecosystemata praebere possint.

In terris siccis, aquae carentia productionem cultionum, pabuli, ligni, aliarumque diaconiarum? circumscribit quae oecosystemata homini suppeditant. Terrae siccae igitur vulnerabilissimae incremento humanae pressionis et climatis variabilitati sunt, praesertim terrae siccae subsaharianae et Mesoasianae.

Inter 10 et 20 fere centesimae terrarum siccarum iam degradatarum inveniuntur. Praeterea, eremopoiesis in cursu comminatio est quae super incolas pauperrimos et super conspectus reducendae paupertatis volitat.? Quamobrem, eremopoiesis in praesenti maximorum oecologicorum problematum? unum et gravis obex est ad satis faciendum fundamentalibus hominis necessitatibus in terris siccis.

Consociatio Nationum diem 17 Iunii "Diem Contra Eremopoesem Et Ariditatem" anno 1995 decrevit, apud diem ubi Pactio Nationum Unitarum de impugnanda eremopoesi decreta est.

Nexus interni
-------------

* Calefactio globalis
* Desilvatio
* Patera Pulveris
* Silvologia

Bibliographia
-------------

* Oliver, John E. ed. 2005. Desertification. *Encyclopedia of world climatology.* Springer. ISBN 978-1-4020-3264-6.
* Parrillo, Vincent N. ed. 2008. Desertification. *Encyclopedia of social problems,* vol. 2. SAGE. ISBN 978-1-4129-4165-5.
* Reynolds, James F. et D. Mark Stafford Smith, eds. 2002. *Global Desertification: Do Humans Cause Deserts?* Dahlem Workshop Report 88. Berolini: Dahlem University Press.
*B. grossa* in natura, ad boream a Badgingarra depicta

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Ordo : Proteales   
Familia : Proteaceae   
Genus : *Banksia*   
Species : ***B. grossa***   
*Banksia grossa*   
A. S. George  

***Banksia grossa*** est species fruticis familiae Proteacearum, in Australia australo-occidentali endemica. Una est ex quattuordecim specierum banksiarum seriei *Abietinarum*, quae omnes inflorescentias praesertim cylindratas aut ovatas ferunt. Anno 1965 collecta, anno 1981 ab Alexandro Segger George descripta est. Haec banksia foliis crassis et semina magnis ab aliis *Abietinis* distinguitur; ideo *grossa* nominata est.

Notae
-----

1. ↑  "*Banksia grossa*". *Australian Plant Name Index (APNI), IBIS database*. Canberra, Australian Capital Territory: Centre for Plant Biodiversity Research, Australian Government

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Banksia grossa** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Banksia grossa"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List |
Erdmann Neumeister
**Erdmann Neumeister** (natus in Uichteritz Leucopetrae die 12 Maii 1671; mortuus Hamburgi die 18 Augusti 1756) fuit poeta, theologus et hymnorum scriptor Theodiscus aetate Baroca.

Vita
----

Postquam Lipsiae theologiae studuisset, magister poeticus pro Almae Matris Lipsiensis alumnis creatus est. Quibus ex officiis nata sunt opera »Specimen dissertationis« de poetis Theodiscis saeculi XVII (1695) et »Allerneueste Art zur reinen und galanten Poesie zu gelangen« (1707; edidit Christianus Fridericus Hunold sine auctoris permissu) ubi poesis Theodisca labatura plangitur. 

Inde muneribus ecclesiasticis variis fungebatur. Anno 1706 auctoritates eum Soraviam arcessiverunt ubi pietismum debellavit. Anno 1713 Hammoniae pastor primarius factus est. 

Cantus spiritales eius necnon scripta consolatoria maximi aestimabantur. Operam navabat, ut musicae ecclesiasticae pulchritudo statusque augerentur.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Erdmann Neumeister** spectant. |

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Vicifons
* de Neumeister in paginis urbis natalis
Helicon mons, ubi Aloadae Camenis aram instituerunt
**Aloadae** (Graece Ἀλωάδαι) sunt heroes et gigantes mythologiae Graecae. Fratres fuerunt gemini, **Otus** (Ὦτος) et **Ephialtes** (Ἐφιάλτης), filii Neptuni et Iphimedeae Aloei uxoris. Eratosthenes autem eos a Terra natos et ab Iphimedea solum nutritos esse putabat.

Fabulae Homericae
-----------------

In *Iliade* Homerus narrat, ut Aloades Martem in dolium aeneum concluserint, et ibi mansisset, nisi Eriboea Aloadarum noverca Mercurio indicaret, ubi esset; Mercurius Martem liberavit. In *Odysseia* Aloadae novem annos nati novem cubitibus latitudinis et novem orgyiis staturae fuisse dicuntur; solus Orion eis formosior fuit. Deos expugnare consilium ceperunt et Ossam montem super Olympum, Pelionem autem super Ossam ponere minabantur, ut caelum ascenderent; et pubescentes hoc fecissent, nisi Apollo eos iam non adultos occideret.

Fabulae ceterae
---------------

Alii dicunt Aloadas gloriabantur se deas nupturos esse, Otus Dianam, Ephialtes Iunonem (vel Minervam), et Diana eos perdidit; in cervam auream se mutavit et in Naxo inter fratres perfugit, qui simul in eam sagittas miserunt et alter alterum occiderunt. Apud inferos poena Aloadarum est, ut ad columnam aversi alter ab altero anguibus vincti sunt; super columnam scops sedet et eos terret.

Aloeon (Ἀλώιον) urbem Thessaliae condiderunt. Secundum Pausaniam, Aloadae et Ascram urbem condiderunt et Camenis Heliconem montem sacraverunt; Camenae, quas Aloades colebant, tres fuerunt, nominibus Με­λέτη, Μνή­μη, Ἀοιδή (Melete, Mneme, Aoede, i.e. Cura, Memoria et Carmen). Sepulti sunt in Anthedone. 

Diodorus narrat, cum piratae Thraces mulieres Thessalicas et Iphimedeam Aloadum matrem rapuissent et Naxum abduxissent, Aloades ibi navigavisse et latrones vicisse; Naxii eis ut heroes colere coepisse. Tunc et Pancrato Aloadum soror a Scellide et Agassameno rapta erat, qui ambo eam adamaverunt et alter alterum occiderunt.

Notae
-----

1. ↑  Scholia ad Apollonium Rhodium, I 482.
2. ↑  Hyginus autem astronomus hoc dolium Craterem constellationem factum esse dicit.
3. ↑  Stephanus Byzantinus sub verbo Ἀλώιον.
4. ↑  Parthenius, *Passiones amatoriae*, 19.

Fontes
------

* Homerus, *Ilias* V 385-392; *Odyssea* XI 305-320
* Hesiodus, *Mulierum catalogus*. frg. 19
* Apollodori *Bibliotheca* I 7, 4
* Pausanias, *Graeciae descriptio* IX 22, 5; 29, 1-2
* Ovidius, *Metamorphoses* VI, 115—117
* Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* V. 50—52
* Hyginus *Fabulae*, 28; *Poetica Astronomica* 40, 4
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

Crema cremada Catalana
**Crema cremada**, vel **crema catalana,** vel **Crema de Sant Josep** (Catalanice *crema usta*) est unum e bellariis culinae Catalanae propriis. Quod traditur die Sancti Iosephi, id est 19 Martii, edi debere, inde accipit nomen *Crema de Sant Josep.* Verbum *crema* de Latino *cremo* deducitur, quia superpositum saccharum ustum est.

Nonnulli adfirmant ut haec crema Catalana prior cremae ustae Francogallicae (Francogallice: *crème brûlée*) sit. Differentia praecipua inter eas est haec: *crème brûlée* modo appellato "balneum Mariae" coquitur, non ita crema Catalana. Etiam *crème brûlée* de natta facta est, dum crema Catalana de lacte.

Compositio constat de lacte, vitellis, saccharo, et, denique, glutene faeculento ut crema crassetur. Decoquitur cum aromatis: cinnamis et limone.
Refrigerata crema et superposito saccharo, haec uritur cum ferro ardente.

Nexus externus
--------------

* Modus faciendi cremam catalanam[*nexus deficit*]
Wikidata Hieronymus Walcott
Res apud Vicidata repertae:Hieronymus Walcott: imagoHieronymus Walcott: imago
*Nativitas*: 1957; Barbata  

**Officium**

*Officium*: health minister, Minister of Foreign Affairs and Foreign Trade, Senior Minister of Barbados, Minister of Health and Wellness  
*Munus*: Chirurgus, politicus  

**Hieronymus Walcott**, praenominibus vulgaribus *Jerome Xavier* (die 2 Aprilis 1957 natus) est chirurgus et politicus Barbadensis.

Alumnus universitatis Indiarum Occidentalium, socius collegii regii chirurgorum Edinensis. Conscriptus est parlamento Barbadensi ab anno 2003 ad 2008, sed senator Barbadensis ante annum 2003 et post 2013 meruit. Minister a valetudine factus est, primo ministro Owen Arthur. Die 27 Maii 2018 minister a rebus externis promotus est, primo ministro Mia Mottley.

Nexus externi
-------------

* "Jerome Walcott" apud *Caribbean Elections* (fons principalis huius commentarii)

Ministri rerum externarum Barbadenses

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Errol Barrow 1966 • Iacobus Cameron Tudor 1971 • Georgiuse Moe 1972 • Henricus Forde 1976 • Ludovicus Tull 1981 • Nigellus Barrow 1985 • Iacobus Cameron Tudor 1986 • Mauritius King 1989 • Branford Taitt 1993 • Billie Miller 1994 • Christophorus Sinckler 2008 • Maxine McClean 2008 • Hieronymus Walcott 2018 • Kerrie Symmonds 2022
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Barbatae |
|  |
**Hieronymus Theisen** OSB (natus die 30 Decembris 1930 in oppido Loyal, Visconsinia, Civitates Foederatae Americae – obiit Romae die 11 Septembris 1995) fuit octavus abbas abbatiae Sancti Ioannis Baptistae in Collegeville ac septimus Abbas Primas Confoederationis Benedictinae, abbas Sancti Anselmi de Urbe et Magnus Cancellarius Pontificii Athenaei Anselmiani.

Hieronymus die 11 Iulii 1952 vota monastica in abbatia S. Ioannis Baptistae de Collegeville professus est ac deinde, studiis theologicis in Pontificio Athenaeo Sancti Anselmi de Urbe absolutis, die 28 Iulii 1957 sacerdotio auctus est.

Anno vero 1966 ab Athenaeo Anselmiano Doctor in theologia renuntiatus, mox in seminario monasterii sui iunioribus instituendis incubuit necnon ad alia munera academica obeunda nomotheta est.

Die 22 Augusti 1979 abbatiae de Collegeville abbas electus ac die 19 Octobris eiusdem anni benedictus, tredecim annos fratribus suis praefuit. A congressu denique Abbatum die 19 Septembris 1992 designatus est septimus Abbas Primas Confoederationis Benedictinae, sed tribus annis post correptus est repentina at non improvisa morte, Romae apud S. Anselmum, die 11 Septembris 1995, et in monasterio professionis suae apud Collegeville die 18 Septembris eiusdem anni sepultus est.

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.