recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Qualliso** (-onis m.) (Coreane; 관리소) Boreocoreana operum coactivorum castra operaria designat. Trium incarcerationis modorum unam ob politicas rationes in hac natione repraesentat, dum duo alii dzipcyulso minoribus delictis et cyohuaso (Coreane; 교화소) criminibus sunt. Contrarie his ultimis systematibus, damnati ad quallisones mittuntur sine alio iudicii modo et eos familiae membra per tres progenies comitantur. Summatim, captivorum politicorum numerus in Corea Septemtrionali inter 150 000 et 200 000 aestimatur. Incarcerationis duratio variabilis est sed multi ad perpetuum damnantur. Munera in fodinae operibus, in metallurgia, in demittendis arboribus aut in agricultura consistere possunt.

Situs
-----

Ineunte anno 2007, operatorum centrorum numerus sex aestimatur:

* centrum nº 14 Caechonense in provincia Pyongano Meridiano,
* centrum nº 15 Yodocense in provincia Hamgyongo Meridiano,
* centrum nº 16 Huasongense in provincia Hamgyongo Septemtrionali,
* centrum nº 18 Bucchangense in provincia Pyongano Meridiano,
* centrum nº 22 Hoeryongense in provincia Hamgyongo Septemtrionali,
* centrum nº 25 Chongdzinense in provincia Hamgyongo Septemtrionali.

Numerosi campi clausi sunt: anno 1989 centrum nº 11 Cyongsongense fores clausit. Circiter 20 000 captivorum in alios campos translati sunt. Centrum nº 12 Onsongense etiam anno 1989 clausum est, quia erat proximum Sinensibus finibus et quoque centrum nº 13 Dzongsongense adducente ad 30 000 captivorum translationem. Centrorum nº 27 Chonmae et nº 26 Pyeongyangi clausiones originem trahunt ex anno 1990 et ex Ianuario 1991 respective.

Ordinatio
---------

Quallisones ab vigilum agentura reguntur et directe legis et civitatis Coreanae tribunalibus non subiecti sunt. Nihilominus, omnia castra operaria ad Dzucheismum (Coreane; 주체), nationalem ideologiam, conformari debent.

Notae
-----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Nexus externi
-------------

* David Hawk, Hidden Gulag.pdf « Occulta Gulagia – Exposita Boreocoreana Castra Operaria»[*nexus deficit*]
2006
**Iudex** est qui decernit utrum reus criminis accusatus innocens sit an non, aut lites civiles decernit. Sententia iudicis *iudicium* nominatur.

Antiquis temporibus, iudices aut magistratus rei publicae fuerunt (quorum summus in populo Romano praetor fuit) aut velut Athenis cives iudicando sorte destinati. Nostra vero aetate, iudices in magistratibus numerari non solent, ut quorum arbitrium legis tantum vinculis obstrictum neque ulli imperio subiectum ab omni parte liberum esse oporteat et integrum.

Veteres in Tartaro, ubi Rhadamanthys Minosque iudices essent, iudicium esse futurum de probis pravisque hominum factis narraverunt.

In Vetere Testamento *iudicis* voce nonnumquam verbum Hebraicum שופט redditur, qui est honos *gubernatoris* vel *dictatoris* similis (confer autem verbum Punicum שפט (sufes), et quo officio fungatur, qui in descriptione scuti Achillis apud Homerum in Iliade *basileis* appellentur).

In Novo autem Testamento praedicitur Iesum Christum olim esse iudicem hominum omnium venturum: "[deus] eo quod statuit diem, in qua iudicaturus est orbem in iustitia in viro [Iesu Christo], quem constituit, fidem praebens omnibus suscitans eum a mortuis" (Actus Apostolorum 17:31).

In certis causis, praecipue in civitatibus Anglo-Saxonibus, iudex distinguitur a iurata, duodecim hominibus hominum ex populo convocatis.

Nexus interni
-------------

* Audiatur et altera pars
* Iudex suspectus
* Iura novit curia
* Ius
* Iustitia
* Iudicium
* Nemo tenetur se detegere
* Nemo tenetur edere contra se
* Liber Iudicum
* Potestas iudicialis
* Praesumptio (ius)
* Ratio dicidendi
* Sycophanta

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iudex** spectant. |

*
*Haec pagina de insulis freti Beringiani explicat. Si insulas maris Hadriatici quaeris, vide Diomedeae insulae.*Insulae Diomedis a septentrione visae, mense Iulio anni 2006
**Insulae Diomedis** sunt duae insulae necnon aliquot rupes in freto Beringiano inter Alascam et Tschucotiam sitae. 

Insula orientalis vel insula Diomedis minor (vel etiam *insula Krusenstern*, nomine Ioannis Krusenstern appellata) ad Alascam pertinet. Insula occidentalis vel insula Diomedis maior (vel etiam *insula Ratmanov*) pars districtus autonomi Tschucotici Russiae est. Inter insulas fretum 3750 m latitudinis patet, per quod linea commutationis diei transit.

A Symeone Dezhnev insulae apertae sunt anno 1648. Anno 1732 die 16 Augusti, i.e. die sancti Diomedis, expeditio Viti Beringii insulas visitavit et nomen Diomedis dedit. Anno 1732 primo in charta certe signatae sunt ab Ioanne Fedorov et Michaele Gvozdev.

Notae
-----

1. ↑  Norae Zabinkovae et Moysis Kirpicznikov *Nomina physico-geographica principalia URSS* s.v. *Диомида, о-ва*.
2. ↑  Calendario Iuliano, scilicet 27 Augusti Gregoriano.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 65°47′0″N 169°1′0″W, 65°45′0″N 169°3′0″W, 65°46′1″N 168°59′40″W • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • Store norske Lexikon • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |
*Haec pagina de persona comodiae artis explicat. Si ballationem Inguari Stravinskij quaeris, vide Pulcinella (Stravinski).*Pulcinella saeculi XXI.
**Pulcinella** est persona quam dilectissima comoediae artis Neapolitanae: Quam personam Silvius Fiurillo ineunte saeculo XVII celebrem reddidit. Pulcinella originem trahere videtur a Macco et Buccone, duabus personis Atellanis. Ille homo rudis et dicax crudelisque, hic autem fur commotus insipidusque inflato animo. Larvam nigram gerit, naso longo.

De nomine
---------

De origine *Pulcinellae* nominis nihil certi cognovimus, sed quod ad formam nominis attinet, *pulcinella* deminutivum esse videtur ab It. *pulcina* 'pullastra' ductum. Sed quid de genere? Pulcinella persona masculini generis est, quamquam forma grammatica femininum genus suggerit. Pulcinella autem homo rusticus est. Alioqui persona mutabilis esse videtur.

Notae
-----

1. ↑  Rudlin 1994: 139.
2. ↑  Duchartre 1966: 208.
3. ↑  Cf. Fava 2013.

Bibliographia
-------------

* Duchartre, Pierre Louis (1966) *The Italian Comedy.* Dover Publications,
* Fava, Antonio (2013) Ars comicA.
* Rudlin, John (1994) *Commedia Dell'Arte: An Actor's Handbook.* Routledge.
**Bannum** (Francogallice *Ban* ) est iuris notio feodalis, huius vocabuli est notio multiplex sed potissimae sunt quas pro edicto publico, poena et mulcta iudiciaria et districtu ac iurisdictione significatibus accipit.

Edictum publicum
----------------

Bannum est edictum publicum seu proclamatio seu statui publicatio. Talis est proscriptio cum exilio sive ***bannimentum*** (Francogallice *bannissement*) et bonorum confiscatio ab auctoritate dominici atque excommunicationes Summi Pontifici Episcopive quae eadem auctoritate convertuntur. Talis est etiam, cum bellum ingrueret hostem bannire, id est feudatariorum submonere et communias evocare ut in exercitum ducantur, hoc mandatum primum a baiulis, senescallis et praepositis iurisdictionibus suis competeret.

Instrumentum nuntiandi auxilio Belfredus fuit per campanam bannalis (Francogallice *bancloque*) quae utilis fuit nec tantum ad nuntiandam hostis adpropinquationem sed etiam ad convocandos cives, et ad alios usus, prout rei politica curatoribus visum fuerat.

Per metonymiam et bannum et heribannum (Francogallice arrière-ban) non solum evocationem ordinis personae sed verum ipsam ordinem adsumpserunt.

### Banna

Olim et hodie ***banna*** (-orum n. pl.) matrimoniorum celebrationem promulgationes anticipatrices sunt quae in ecclesiis Catholica Romana saltem primo secundum consuetudinem et secundo ab anno 1215 ex decretis Concilio Lateranense Quartum atque ex decreto quodam Concilium Tridentinum eduntur.
Nihilominus hodierno die banna per ordinationes iuridicas numerosas manent edicta publica necessaria ad nuptias praenuntiandas eccelesiasticas necnon.

Poena et mulcta iudiciariae
---------------------------

Per metonymiam quoque, bannum vel bannimentum sunt poena et mulcta pecuniaria quibus legis infractor punitur. Talis est cum iure confiscando cuiuscumque hominis proprietas ob crimen aliquod in bannum missus esset, aut proscriptio cum exilio sicut bannum imperiale et bannum regis.

Districtus ac iurisdictio
-------------------------

Bannaleuca sive Banleuca sive banleuga sive banleugium (Francogallice *banlieue*) est locus circumscriptus intra leucae ut iurisdictio vel districtus intra quem bannire sive ius bannense exercetur, id est ubi potestas ditione tenet mulctam et proscriptionem et confiscationem bonorum incidendi, vel bannum promulgandi.

Notae
-----

1. ↑  Du Cange, *Glossarium ad mediae et infimae Latinitais*, Lutetiae, 1840 , Didot fratres, T. I.
2. ↑  Decreta Concilii, vide canones 50-52 **(Anglice)**
3. ↑  *The Council of Trent - The Twenty-Fourth Session - The canons and decrees of the sacred and oecumenical Council of Trent*, Ed. and trans. J. Waterworth (London: Dolman, 1848), 192-232,
Decree on the reformation of marriage, Cap. I.  **(Anglice)**
4. ↑  Banns of marriage in *The Catholic Encyclopedia: an international work of reference* (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) **(Anglice)**
*Haec pagina de Pelagia Antiochensi saeculi V explicat. Si Pelagiam Antiochensem antiquiorem quaeris, vide Pelagia Antiochensis (virgo).*

Wikidata Pelagia Antiochensis
Res apud Vicidata repertae:Pelagia Antiochensis: imagoPelagia Antiochensis: imago
*Nativitas*: 1. millennium; Antiochia ad Orontem  
*Obitus*: 457; Mount of Olives  

**Officium**

*Munus*: Anachoreta, actor, prostitute, mystic  

**Memoria**

Sanctus, venerabilis (*feriae die* 8 Octobris)
**Pelagia Antiochensis**, circa annum 457 mortua, est sancta Christiana, cuius memoria 8 Octobris colitur.

Vita
----

Pelagia Antiochiae ad Orontem nata meretrix pulchritidinis egregiae erat, Margarita cognomine. Precationibus et sermonibus Nonni Heliopolis (vel Edessae) episcopi ad fidem animum advertens, ab eo baptizata est; argentum suum omne ei attulerat, quod Nonnus pauperibus distribuit. Pelagia monialis facta est et Hierosolymae in monte Olearum cellam suam posuit; omnes eam pro monachum generis masculini habuerant et solum post mortem Pelagiae veritas cognita est.

Notae
-----

1. ↑  Ab Ecclesia Catholica; ab Ecclesia Orthodoxa 8 Octobris Calendario Iuliano, scilicet 21 Octobris Calendario Gregoriano.

Nexus externi
-------------

* Vita Pelagiae e *Legenda aurea (cap. 150, p. 674)*
* Pelagiae Nonno epistola e *Heroidibus* Eobani Hessi
**Aequalitas ante legem** est principium maximum iurum humanorum ac ratio internationalis iurum humanorum legis.

Universa Iurum Humanorum Declaratio suo Articulo VII dixit;

* "Omnes ante legem aequi sunt et sine ulla distinctione ius habent aequi per legem praesidii. Omnes ius habent praesidii aequi contra omne discrimen qui hanc Declarationem violet et contra omnem incitationem ad tale discrimen.

Ergo, omnes discriminationes prohibentur etiam sua incitatione a Pactione Internationali de Iuribus Civilibus et Politicis (Articulo XX), non solum affirmationem aequalitatis ante legem et protectionem contra discriminationes (Articulo XXVI). Etiam Pactio Internationalis de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae iurum humanorum usum sine discrimine (Articulo II) spondet.

Notae
-----

1. ↑  "... aequalitas civium ante legem ..." (p. 257 apud *Google Books*)

Nexus interni
-------------

* Universa Iurum Humanorum Declaratio
* Pactio Internationalis de Iuribus Civilibus et Politicis
* Internationalis iurum humanorum lex
* "Omnes homines aequi creantur"
* Propositum aequalitatis inter phyles
* Matrimonium aequum
* Isotetismus
* Liberalismus
* Redistributio divitiarum
* Suffragium universale

Iura humana primae aetatis

aequalitas ante legem • 
ius vitae • 
interdictio torturae • 
interdictio servitutis et laboris coacticii • 
libertas a captivitate (e.g. habeas corpus) • 
interdictio custodiae solum pacti civilis causa • 
libertas commeandi • 
praesumptio innocentiae • 
nulla poena sine lege • 
ius ad personalitatem in lege • 
protectio vitae privatae • 
libertas religionis • 
libertas exprimendi (libertas loquendi, imprimendi, artis &c.) • 
libertas conventus • 
libertas associationis • 
libertas conubii • 
protectio liberorum • 
ius suffragii
*Haec pagina de urbe explicat. Si operarium famosum quaeris, vide Alexius Stachanov.*

Wikidata Kadievka
Res apud Vicidata repertae:Kadievka: insigneKadievka: insigne
*Civitas*: Ucraina  
*Locus*: 48°32′50″N 38°38′10″E  
*Numerus incolarum*: 75 745  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Кадиевка, Серго, Кадиевка, Шубинка, Шубінка, Кадзіеўка, Сярго, Кадзіеўка, Стаханаў, Кадзііўка, Шубінка, Кадіївка, Серго, Кадіївка, Стаханов, Кадіївка
**Gestio**

*Procuratio superior*: Kadiivka urban hromada  

**Geographia**

*Superficies*: 91.81 chiliometrum quadratum  

**Kadievka** (Ucrainice *Кадіївка*) vel **Stachanov**  (Russice *Стаханов*) est urbs rei publicae popularis Prataliensis (vel regionis Prataliensis). Incolas 74 546 anno 2019 habet. 

Cinemateum *Mir* (i.e. *Pax*) Stachanovense

Historia
--------

Ab anno 1696 vicus hoc loco notus est, nomine *Pharangium Lapidosum*. Saeculo XIX ineunte carbo fossilis his locis inventum est, et fodinae multae crescebant. Nomen *Kadievka* ab anno 1898 notum; anno 1899 in *Adamantina* (*Almaznaia*) prope Kadievkam fabrica ferri producendi aedificata est. Aliae fabricae hic construebantur. Annis a 1937 ad 1940 urbs *Sergo* (in honorem Gregorii Ordžonikidze) nominabatur. Bello orbis terrarum secundo urbs omnis destructa est et denuo post bellum aedificabatur, sed etiam plures fodinae et fabricae aedificatae sunt. Anno 1978 nomen Alexii Stachanov, qui hic in fodina laboraverat, urbs accepit. Anno 2016 secundum leges Ucrainae nomen prius recreatum est.

Notae
-----

1. ↑  Russice *Овраг Каменный*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 48°32′50″N 38°38′10″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Stachanov urbem** spectant (Stakhanov, Kadiivka). |

* Situs proprius **(Russice)**
Baiuliae aedificium Ariae
**Baiulia** seu **Ballivia** seu **Bailliagium** seu **Baillivatus** est primo officium ballivi, subsequenter tribunal illud ubi ius dicebatur in nomine aut praesidio suo pagusque circumscriptus ubi iurisdictionem eius exercet.

Regno Franciae
--------------

Regno Franciae, balliviae praecipue in domaniae regis subdivisae in praeposituris erant, quarum praepositi capites erant, sed in feudis alia nomina praeberi poterant sicut vicecomitatus in Normannia.

Insulis Normannorum
-------------------

Balliviae Caesareae sigillum
Quoniam, ut dominus feudalis seu dux, rex Britanniarum instituit ballivos duos in insulis Normannorum, duae balliviae (Anglice bailiwick) sunt iis, altera Caesareae altera Lisiae. Et in commercio unaquaeque distincto cum Corona Britannica pro his insulis *Ballivia Caesareae* unae alteraeque *Ballivia lisiae* denominationes sollemnes adhibentur.

Anglia et Cambria
-----------------

In Anglia et Cambria ballivia (Anglice bailiwick) est ballivi iuridictionis circumscriptio atque refert ad territorium ubi comitis (anglice *sheriff*) officium a ballivo privato exercitum erat.

Ordo Teutonicus
---------------

Baiuliae Ordinis Teutonici
Sacro Romano Imperio olim Ordinis Domus Sanctæ Mariæ Teutonicorum ballivia (Germanice *baillei*) fuit unitas administrativa cuius ballivus, Germanice *Landkomtur* notus, erat caput. Duodecim fuerunt balliviae in Sacro Romano Imperio id est Ultraiectum *Alden Biesen*, Confluentes, Lotharingia, Elisatia et Burgundia, Westfalia, Saxonia et Thuringia, Hassia et Marburgum, Franconia, Austria, Bohemia et Moravia denique Alta Athesia

Ad hanc diem attamen Ordinis Domus Sanctæ Mariæ Teutonicorum balliviae et in Germania, Austria, Italia, Cechia persistunt.

Notae
-----

1. 1 2 3 4  Du Cange, *Glossarium mediae et infimae latinitatis*, Parisiis, 1846 , Didot fratres, T.I.

Nexus interni
-------------

* Baiulus
* Praepositus
* Senescalcus
* Vicecomes
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Superioritas** est situatio in qua dabat regio aut populus tributum entitati potentiori quae permittebat nationi tributariae limitatam domesticam autonomiam ad gerendis rationibus internationalibus. "Subiectio" est status civitatis, super quam potestas sive superioritas aliae civitatis extendit.

Conceptum applicatur ad imperia historica et non accipitur in lege internationali saeculi XXI.

*Suzeraineté*
-------------

Terminus Francicus *suzeraineté* in usu est a principio ad describendam rationem inter Imperium Ottomanicum et eius contiguis regiones. A maiestate differt quia natio tributaria limitatam autonomiam habet. Suzerenus etiam dominus feudalis erat cui vassalli tributum solvebant.

Nexus interni
-------------

* Basileus
* Civitas neurospastica
* Colonialismus
* Imperialismus

Notae
-----

1. ↑  Joannes Henricus Turba, *Superioritas et subjectio, ex jure publico et privato deductae*. 1698 (Textus apud *Google Books*)

Bibliographia
-------------

* Bose, Sugata, et Ayesha Jalal. 2004. *Modern South Asia: History, Culture, Political Economy.* Ed. 2a. Psychology Press. ISBN 978-0-415-30787-1.
* Garver, John W. 2001. *Protracted Contest: Sino-Indian Rivalry in the Twentieth Century.* Seattli: University of Washington Press.
* Gupta, Manik Lal. 1958. *Constitutional Development of India.* Atlantic Publishers & Distributors.
* Menon, V. P. 1956. *The Story of the Integration of the Indian States.* Novi Eboraci: Macmillan.
* Stein, Burton, et David Arnold. 2010. *A History of India.* Ed. 2a. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-4051-9509-6.
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Iura oeconomica, socialia, et culturalis** sunt pars iurum humanorum de oeconomia, societate, et cultura confirmata ab internationali iurum humanorum lege.

Universa Iurum Humanorum Declaratio ius ad securitatem socialem, (Articulo 22), ius laborandi: occasio laboris contra inopiam operarum et aequa remuneratio ad aequum laborem (Articulo 23), ius ad otium et feriam cum pecunia (Articulo 24), ius idoneae vivendi rationis, cum iure ad alimentum de salute et beneficio, ad medicinam, ad aquam, ad vestimenta et ad domum (Articulo 25) et ius educationis (Articulo 26) adfirmavit. Ad sponsionem qualium iurum, Pactio Internationalis de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae confirmatur. Etiam Charta Socialis Europaea a Consilio Europae decreta est.

In historia, iura de oeconomia, societate, et cultura spectantia ex iuris civilibus et politicis separantur. At Declaratio et propositum Vindobonae decreta a Conferentia Mundi de Iuribus Humanis unionem inter iura coatur, quia "omnes iura humana sunt universa, indivisa et dependentia inter ea", quod "Optionale Protocollum ad Pactionem Internationalem de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae" postulavit. Etiam Pactio de iuribus hominum invalidorum accomodationem rationalem ad confirmationem eorum iurum et suum Optionale Protocollum ad iura oeconomica, socialia et culturalia sicut iura civilia et politica spondendum decretum est.

Notae
-----

1. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae, Pars I, Sectio 5
2. ↑  Declaratio et propositum Vindobonae Pars II, sectio 75.

Nexus interni
-------------

* Iura civilia et politica
* Iura humana tertiae generationis
* Ius digitale
* Charta Socialis Europaea
* Pactio Internationalis de Iuribus Oeconomicis, Socialibus et Culturae
Wikidata Schola Pontium Viarumque
Res apud Vicidata repertae:Schola Pontium Viarumque: logotypusSchola Pontium Viarumque: logotypus
academia ingeniaria  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 48°50′28″N 2°35′16″E  
*Situs*: Campi super Maternam
**Rectio**

*Rector*: Benoît de Ruffray  
*Nomen officiale*: École nationale des ponts et chaussées;   
Situs interretialis  

**Origo**

*Conditor*: Daniel-Charles Trudaine, Jean-Rodolphe Perronet  
*Inceptio*: 14 Februarii 1747  

**Commemoratio**

*Adagium*: « Construire les mondes de demain »  

**Tabula aut despectus**

Schola Pontium Viarumque: imagoSchola Pontium Viarumque: imago
Principale Scholae Nationalis Pontium et Viariarum aedificium.
**Schola Pontium Viarumque** (Francogallice denuo *École des Ponts ParisTech*, a principio *École royale des ponts et chaussées*) est academia ingeniaria Francica apud Campos super Maternam prope Lutetiam instituta.

Schola, anno 1747 a Daniele Carolo Trudaine ad fabrum? instituendi corpora pontium viarumque condita, est una e vetustissimis et gloriosissimis scholis Francicis. Maxime notus est illius institutionis machinalis, cuius discipuli et alumni ingénieurs des ponts et chaussées vocantur.

Schola **Ponts et Chaussées** et **les Ponts** tantum appellari solet, ac ad metonymiam **École des Ponts ParisTech** mense Iulio 2008 rite accedit.

Alumni notabiles
----------------

* Antonius Henricus Becquerel, physicus Francicus
* Augustinus Ludovicus Cauchy
* Elisabetha Borne
* Maria Franciscus Sadi Carnot

Nexus externi
-------------

* Situs proprius,
Monumentum in honorem Michaelis Bach erectum, Gerenii Gerenae (vulgo: *Gehren* in Circulo Ilm Germaniae) inveniri potest pulchrum **Monumentum in honorem Michaelis Bach**. Longum tempus militum pro patria mortuorum gloriam personabat.

Historia
--------

Ioannis Michael Bach (1648-1694) annos XXI organista et scriba officialis urbanus fuit. Praeterea instrumenta musica conficere et musicam componere solitus est. Eius operum multitudo haud ante saeculum XX exeuns (re)inventa est.

Filia eius minima nomine Mariae Barbarae (1684-1720) ad musicam valde prona erat. Die 17 Octobris 1707 in Fano Sancti Bartholomaei in Dornheim apud Arnstadium Ioanni Sebastiano Bach nupsit, qui et consobrinus fuit. Maria Barbara maxime iuvit infantes Friedemann et Philippum Emmanuel, ut plene musicae sese dedicarent.

Locus Michaelis Bach humationis ignotus est. Inde anno 1955 decretum est, cum iubilaeum de urbe condita immineret, monumentum compositori erigere. Situm est haud procul ab ecclesia; animadvertendum est monumentum antea bellatoribus dicatum fuisse.

Nexus externi
-------------

de omnibus his in pagina interretiali periegetica

Notae
-----

1. ↑  Nomen apud Orbem Latinum
*Vide etiam paginam discretivam:* Andromeda (discretiva)

Andromeda catenata ab Eduardo Poynter anno 1869 depicta
**Andromeda** (Graece Ἀνδρομέδα) est tragoedia quam Euripides anno 412 a.C.n. docuitː ad eamdem trilogiam pertinebat atque *Helena*.

De argumento
------------

Narratiuncula romantica Andromedae magna in gratia erat per totam antiquitatem. Quisnam enim non cupiat virginem catenis vinctam ab heroe liberari? Ante Euripidem iam Sophocles fabulam docuerat eodem nomine. Quamquam *Andromeda* Euripidea fragmentis tantum in aetatem nostram defluxit, argumentum fabulae admodum bene cognovimus. Si fidem scriptis Nicobule attributis reponimus, Alexander Magnus in novissima cena episodium ex Euripidis Andromeda quod memoria tenebat declamitavit.

De Aristophanis parodia
-----------------------

Iam proximo anno 411 a.C.n. poeta comicus Aristophanes hanc tragoediam parodice irrisit. Socerum enim Euripidis in scaenam induxit qui iussu ipsius Euripidis pilis prius evulsis et apparatu muliebri instructus in coetum feminarum Thesmophoria celebrantium sese clam insinuavit ut generum de illarum insidiis certiorem faceret. At cognitus iussu prytanis palo adligatus est quia nefas erat virum illas sacras caerimonias adire. Tum Andromedae partes agere coepit mortem expectantis. Euripides vero eum liberare conabatur et primum nympham Echo egit ultima querelarum verba identidem reddentem, mox ipsum Perseum liberatorem agere voluit sed sagittarius Scythicus qui socerum custodiebat stricta machaera eum fugavit.

Notae
-----

1. ↑  Non paucae sunt editiones recentes: Bubel (1991); Klimek-Winter (1993); Gibert (2004).
2. ↑  Gibert (1999-2000).
3. ↑  Athenaeus, *Deipnosophistae* 537d.
4. ↑  *Thesmophoriazusae* 1056-1132

Nexus externi
-------------

* Versio fragmentorum **(Francogallice)**

Bibliographia
-------------

### Editiones

* *Andromedatragödien: Sophokles, Euripides, Livius Andronikos, Ennius, Accius*. Text, Einleitung und Kommentar von Rainer Klimek-Winter. Stuttgart: Teubner, 1993. (*Beiträge zur Altertumskunde* 21.)
* *Euripides: Fragments* edd. Christopher Collard, Martin Cropp (Cantabrigiae [Mass.]: Harvard University Press, 2008) vol. 1 pp. 124-155 (*Loeb Classical Library*) **(Graece, Anglice)**
* Euripides, *Andromeda* von Bubel Frank. Stuttgart: Steiner, 1991. (*Palingenesia* 34.)
* Euripides, *Selected fragmentary plays*, II: Philoctetes; Alexandros; Oedipus; Andromeda; Hypsipyle; Antiope; Archelaus, with introduction, translation and commentaries by Christopher Collard, Martin J. Cropp and John Carrington Gibert. Warminster: Aris and Phillips, 2004.

### Alia scripta

* Gibert, John Carrington 1999-2000. Falling in love with Euripides («Andromeda»). *Illinois Classical Studies* 24/25, 75-91.
-5 (magnopere corrigenda) *Latinitas huius paginae magnopere corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Tyrannis maioritatis** est status in quo politica, vel lex e voluntate vulgis quae non juste vel iura minoritatum violat, decreantur. Forma pessima democratiae putatur.

Alexis de Tocqueville primium notionem "tyrannidis mainritatis" usus est in suo libro "Democratia in America" (Anglice: *Democracy in America*). Et Iacobus Madison in scripto *The Federalist* potentiam partium maioritatis oppsuit. Deinde Ioannes Stuart Mill sio libro "De libertate" (*On liberty*) hanc tractatus est, quod falsa decisio facere vel libertatem hominis individualis voolare potest.

Saeculo XX, Fridericus Hayek prioritatem regni legis quam democratia affirmavit. At Herbertus Marcuse suo libro *Repressive Tolerance* calamitatem opinionis maioritatis tractavit. Etiam Nelson Mandela democratiam oimes pupulus audire non est decisionem maioritatis et minoritas non a maioritate opprimere nefas est.

In litteratura, ludus scaenicus a Henrico Ibsen, "*En foklefiende*" doctor Stockmann qui iustitiam affirmat contra opinionis pupuli, dicens "minoritas semper iusta" sit.

Notae
-----

1. ↑  The Federalist, No. 10
2. ↑  *Constitution of Liberty*, Latine "Constitutio Libertatis" publica anno 1960
3. ↑  Nelson Mandela, *Via longua ad libertatem*
4. ↑  Quod Latine "Hostis populi", in actione IV

Nexus interni
-------------

* Convenientia
* Demagogus
* Propaganda
* *Apologia Socratis*
**Urbarium** est index quo possessiones fundi domaniali et servitia domino a subiectis praestanda denotantur. Etiam *polyptychum*, *descriptio bonorum* vel *liber possessionum* vocatur.

Urbarium forma rotuli abbatiae Seconiensis ca. annum 1310.
Urbarium in codice archivi monasterii Sanctae Catharinae OP Friburgi, coeptum anno 1309, fol. 1v/2r, Initium.

Origo notionis
--------------

Verbum *urbarium* a voce Theodisca alta antiqua *ur-beran* sive Theodisca alta media *erbern* deductum est. *ur-beran* sive *erbern* Latine *parere, fructus reddere* valent.

Quid est urbarium?
------------------

Urbaria sunt fontes maximi momenti ad res oeconomicas iuridicasque temporis feudalis et administrationis civitatum usque ad saeculum 18 indagandas.

In urbariis sedes et solum, vectigalia et servitia domini (e.g. monasterii) vel villicationis oeconomiae, administrationis iurisque causa conscripti sunt.

Materia scribendi medio aevo scidae membraneae pergameneae esse solebant quibus consutis rotuli facti sunt. Postea indices urbariales generaliter in codices charta factos scriptae sunt.

Polyptychum
-----------

Vox Polyptychi imprimis in Francia et in Italia septentrionali in usu erat. Divisa in capita (brevia), prima polyptycha francogallica minimum a septimo saeculo inveniuntur. Fere triginta polyptycha Carolingica adhuc exstant. Maxima pars eorum in regione inter Sequanam Rhenumque (e.g. in Abbatia Sancti Germani in Prato, Abbatia Sancti Remigii Remensis, Abbatia Prumiensis, Monasterium Sancti Bertini) et in Italia septentrionali (Monasterium Sanctae Iuliae Brixiensis, Abbatia Bobiensis) scripta sunt. Notissimum singulas res plenissime describens Polyptychum Sancti Germani sive Polyptychum Irminonis abbatis inter annos 823 et 828 factum est.

Nexus interni
-------------

* Capitulare de villis vel curtis imperii
* Urbarium imperii Raeticum

Bibliographia
-------------

* Robertus Fossier: *Polyptyques et censiers* (Turnhout 1978) (Typologie des sources du Moyen Âge occidental, 28).
* Ludolfus Kuchenbuch: *Bäuerliche Gesellschaft und Klosterherrschaft im 9. Jahrhundert. Studien zur Sozialstruktur der Familia der Abtei Prüm* (Aquis Mattiacis 1978).
* Dietricus Hägermann: *Urbar*, in: Lexikon des Mittelalters, vol. VIII. (Stutgardiae et Vimariae 1999).
* Rogerius Sablonier: *Verschriftlichung und Herrschaftspraxis. Urbariales Schriftgut im spätmittelalterlichen Gebrauch*, in: Pragmatische Dimensionen mittelalterlicher Schriftkultur (Monaci 2002), p. 91-120.
* Ioannes Petrus Devroey: *Économie rurale et société dans l'Europe franque (VIe-IXe siècles), 1, Fondements matériels, échanges et lien social* (Lutetiae et Berolini 2003).

Nexus externi
-------------

* Polyptycha Carolingica
* De Urbariis
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Vita privata** est ius suae propriae vitae utendae in communicatione et epistula sine arbitria interpellatione. Hae notio ex verbo "*privatus*" et Anglice "*privacy*" exprimetur, at in Francogallice "*vie privée*".

Vita priva est pars principalis iurum humanum, ergo et Universa Iurum Humanorum Declaratio (Articulo 12), Conventio de Protectione Iurum Humanorum et Libertatum elementariorum (Articulo 8), Pactio Internationalis de Iuribus Civilibus et Politicis (Articlo 17), et Yogyakartae Principia (Principio 6) ius vitae privae spondent. Ius ad vitam priva etiam cum libertate informatione connectur.

Nexus interni
-------------

* Data
* Dies data privata protegendi
* Edictum generale de protectione datorum
* Internationalis iurum humanorum lex
* Iura civilia et politica
* Ius civile
* Libertas informationis

Nota
----

1. ↑   Fons nominis Latini desideratur *(addito fonte, hanc formulam remove)*

Iura humana primae aetatis

aequalitas ante legem • 
ius vitae • 
interdictio torturae • 
interdictio servitutis et laboris coacticii • 
libertas a captivitate (e.g. habeas corpus) • 
interdictio custodiae solum pacti civilis causa • 
libertas commeandi • 
praesumptio innocentiae • 
nulla poena sine lege • 
ius ad personalitatem in lege • 
protectio vitae privatae • 
libertas religionis • 
libertas exprimendi (libertas loquendi, imprimendi, artis &c.) • 
libertas conventus • 
libertas associationis • 
libertas conubii • 
protectio liberorum • 
ius suffragii
Castellum Orava in Slovacia: castellum fuit solitus societatis feudalis symbolus.
**Feudalismus** fuit mixtura morum legitimorum, militarium, oeconomicorum, et socialium quae in Europa mediaevali a saeculo nono ad saeculum quintum decimum floruit.

Vocabulum **feudum** vel **feodum** (origo Theodisca sive Latina vocabuli disputatur) est "jus in praedio alieno in perpetuum utendi, fruendi; quod pro beneficio dominus dat ea lege, ut qui accipit sibi fidem et militiae munus aliudve servitium exhibeat."

"Beneficium (sic aliter feudum vocant) est illud, quod ex benevolentia alicui ita datur, ut proprietate quidem rei immobilis beneficiatae, penes dantem remanente, usufructus illius rei ita ad accipientem transeat, ut ad eum haeredesque suos masculos et faemineos, si de his nominatim dictum fuit, imperpetuum maneat ob hoc, ut ille et sui haeredes fideliter domino serviant, sive id servitium nominatim, quale esse debeat, expressum sit sive indeterminante promissum sit.".

"Feudum est clientela militaris ea lege contracta, ut cliens pro beneficio accepto militarem operam praebeat vicissimque patronus suam illi fidem benevolentiamque praestet."

Nexus interni
-------------

* Allodium
* Bannum
* Beneficium
* Commenda
* Daimyo
* Domanium
* Dominium directum
* Homagium
* Modus productionis
* Praebenda
* Urbarium
* Vasallus

Notae
-----

1. ↑  Cujacius, *De feudis,* lib. 1, princ. (Opera, tom. 2, Neapoli, 1722).
2. ↑  Ibidem.
3. ↑   Franciscus Hotmanus, *Disputatio de Feudis,* cap. 4 (1573).

Bibliographia
-------------

* Dhondt, Jan. 2003. *Das frühe Mittelalter.* Fischer Weltgeschichte, 10) Francofurti: Fischer-Taschenbuchverlag. ISBN 3-596-50732-4.
* Guerreau, Alain. 1990. Fief, féodalité, féodalisme: Enjeux sociaux et réflexion historienne. *Annales: Economies, sociétés, civilisations* 45: 137-66.

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Feudum** spectant. |

Paolo Grossi, Ideologia et tecnica in una definizione giuridica (La definizione obertina da Feudo dai Glossatori a Cujas), in: Quaderni Fiorentini per la storia del pensiero giuridico moderno 19 (1990), vide hic
---

**Animalia** — Arthropoda

Classis : Insecta   
Ordo : Lepidoptera   
Familia : Pieridae   
Subfamilia : Coliadinae   
Tribus : Coliadini   
Genus : *Colias*   
Species : ***C. myrmidone***   
*Colias myrmidone*   
Esper, 1780  

***Colias myrmidone*** (Anglice *Danube clouded yellow*) est papilio subfamiliae Coliadinarum familiae Pieridarum, ab Asia occidentali, per Russiam meridianam, Ukrainam, Romaniam, et Hungariam, ad Austriam et Iuratum Montem prope Ratisbonam in Germania endemicus.

Latitudo alarum est 44–50 mm. Sunt binae feturae per annum, cum adulti Maio et iterum ab Iulio ad Augustum volare solent.

Larvae *Chamaecytiso ratisbonensi, Chamaecytiso ruthenico,* et *Chamaecytiso supino* vescuntur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • INPN France |

* De faunis Europaeis apud situm faunaeur.org.
* Taxinomia et photographemata apud situm lepiforum.de.

Pinacotheca
-----------

* Colias myrmidone myrmidone  ♂*Colias myrmidone myrmidone* ♂
* Colias myrmidone myrmidone  ♂   △*Colias myrmidone myrmidone* ♂ △
* Colias myrmidone ♀*Colias myrmidone* ♀
* Colias myrmidone ♀ △*Colias myrmidone* ♀ △
***Institutionum libri quattuor*** sunt enchiridion de iure civili, et unicum veteris iurisprudentiae opus nobis totum perventum. Quidam Gaius, qui iuris praeceptor erat, anno 161 opus conscripsit. Quod hoc casu, anno 1816, in bibliotheca Veronensi inventum est, a Bartholdo Niebuhr dum rescriptum codicem Hieronymi legebat.

*Institutiones* ex quattuor libris constat:

* I: Ius quod ad personas pertinet
* II: Ius quod ad res pertinet
* III: Ius quod ad res pertinet
* IV: Ius quod ad actiones pertinet

Opera tam clara fuerunt ut Iustinianus Imperator, anno 533, structurae suae resumpsit ad novi enchiridii compilationem faciendam: Iustiniani Institutiones, qui Corporis Iuris Civilis pars est.

Plura legere si cupis
---------------------

* Dario Mantovani, *Les juristes écrivains de la Rome antique*, Parisiis, Les Belles Lettres, 2018

Nexus interni
-------------

* Ius
* Ius Romanum

Nexus externus
--------------

* GAI INSTITVTIONVM COMMENTARII QVATTVOR (Lingua Latina)
* Institutiones Gaii (Lingua Anglica)
Wikidata Semonides
Res apud Vicidata repertae:Semonides: imagoSemonides: imago
*Nativitas*: 7. saeculum a.C.n.; Samos  
*Obitus*: 6. saeculum a.C.n.;   

**Semonides Amorginus** (Graece Σημονίδης ὁ Ἀμοργῖνος; floruit saeculo VII a.C.n. exeunte), fuit poëta Graecus, qui praecipue iambos composuit. Sami natus est et a Samiis colonos in Amorgum coloniam deduxit.

De nomine
---------

Apud antiquos paene semper *Simonides* nominatur; solum *Suda* et Philodemus *Semonidem* scribunt: *Suda* contaminationem cum Simonide scit et eam cavere monet. Sed possibile est aliqua et nunc Simonidi adscripta Semonidea esse.

Opera
-----

Iamborum Semonidis reliquiae satyricae sunt, ut de feminis bestiis variis similibus carmen notum, vel tristes, vitam mortalium lugentes. Scripsit et elegias, ut *Suda* docet, de materia ignota, fortasse de Samo condita.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Deutsche Biographie • Store norske leksikon |

* Semonides in catalogo Persei
* Iambi de mulieribus versio Latina a Georgio David Koeler facta (Gottingae 1781)
Gorgo
**Gorgones** (Graece Γοργόνες, a verbo γοργός 'torvus, terribilis') sunt in mythologia Graeca monstra feminina torvo vultu acutisque dentibus. Quibus monstris serpentes crinium vice funguntur. Lapis fiet, qui oculos Gorgoneos intuitus erit. Gorgones ab artificibus antiquis descriptae non modo immanem depravatamque habent faciem, sed etiam alas aureas et dentes apri unguesque lacerantes exhibent. 

Apud Homerum unius modo mentio fit Gorgonis (Γοργώ), cuius caput, quod gorgonium dicitur, in Athenes et Agamemnonis clipeis depictum est. Hesiodus tres numero Gorgones nuncupat — Sthenno, Euryalen, Medusam — quas Phorci et Cetus filias esse dicit. Domum earum in extrema parte occidentali maris posuit — in Libya, ut aliqui voluerunt scriptores recentiores. Sthenno et Euryalen dicit inmortales esse, solam Medusam mortalem ideoque tristia patientem.Euripides in fabula, quae *Ion* inscribitur, dicit ex Gaea natam esse Gorgo, quae Titanibus contra deos Olympios pugnantibus subveniret. Sed Gorgo ab Athene interfecta est. Ovidius dicit solam Medusam, ab Athene exsecratam, anguineos crines habuisse, concubuerat enim Posidoni, qui auricomam concupiverat Medusam. Sic enim Athene aureas comas huius in angues mutavit.

Notissima est fabula de Perseo et Medusa narrata. Nam Polydectes, Seriphi rex, Perseum misit, qui caput Medusae afferret in dotem Hippodamiae. Perseus lucidum ab Athene accepit clipeum, quo Medusam adspicere posset, quin ipse lapis fieret. Praeterea a Herma falcem accepit, et a Nymphis talaria alata et peram, nec non galeam, qua invisibilis fieret.

Notae
-----

1. ↑  *Odyssea* 11.634.
2. ↑  *Ilias* 11.36.
3. ↑  *Theogonia* 270-294.
4. ↑  *Theogonia* 276.
5. ↑  *Metamorphoses* 4.787-803.

Bibliographia
-------------

* Eidinow, Esther (2018) «The horror of the terrifying and the hilarity of the grotesque»: daimonic spaces – and emotions – in ancient Greek literature. *Arethusa* 51 (3): 209-235
* Feldman, Thalia (1965) Gorgo and the origins of fear. *Arion* 4 (3): 484–494.
* Furtwängler, Adolf (1890) Gorgones und Gorgo. *Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie*, vol. 1,2, 1695–1727. Edidit W. H. Röscher. Teubner.
-3 (maximum dubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Ius vitae** inter iura humana est maximum, gravissimum ac inalienabile ius.

Origo iuris vitae est ipsum ius naturale quod Iohannes Locke affirmavit et Declaratio Libertatis Civitatum Americae Foederatarum decreta est a Thoma Jeffersonio "ius ad Vitam, ad Libertatem, et ad Beata persequenda" et beneficium homini dantur ut ius inalienabile dixit apud ius naturale Lockianum. 

Deinde Universa Iurum Humanorum Declaratio sub influentiam iuris naturalis "ius ad vitam et securitatem personalem" cum Articulo III affirmavit. Deinde Conventio de Protectione Iurum Humanorum et Libertatum elementariorum ius vitae spondet (Articulo II) ut ius absolutum quod etiam in bellum vel crisi humanitariana violare nefas est; deinde poenam capitalem abrogavit apud ius vitae cum Protocollo XIII. Etiam Pactio Internationalis de Iuribus Civilibus et Politicis ius vitae spondet cum Articulo VI ut ius absolutum.

Nexus interni
-------------

* Iura civilia et politica
* Internationalis iurum humanorum lex
* Integritas
* Humanitarium belli ius
* Poena capitalis
* Euthanasia
* Ius moriendi
* Qualitas vitae

Iura humana primae aetatis

aequalitas ante legem • 
ius vitae • 
interdictio torturae • 
interdictio servitutis et laboris coacticii • 
libertas a captivitate (e.g. habeas corpus) • 
interdictio custodiae solum pacti civilis causa • 
libertas commeandi • 
praesumptio innocentiae • 
nulla poena sine lege • 
ius ad personalitatem in lege • 
protectio vitae privatae • 
libertas religionis • 
libertas exprimendi (libertas loquendi, imprimendi, artis &c.) • 
libertas conventus • 
libertas associationis • 
libertas conubii • 
protectio liberorum • 
ius suffragii
Wikidata Ally Coulibaly
Res apud Vicidata repertae:

**Ally Coulibaly** (Niéméné in urbe natus die 1 Ianuarii 1951) est politicus Litoris Eburnei. Alumnus est universitatis Dakarensis ubi arti diurnariae studuit. Iam ab anno 1972 et usque in 1987 programmata radiophonica direxit; deinde usque in 1994 rector fuit catenae televisificae primae Litoris Eburnei. Eo anno usque in 1999, iterum ab 2012 usque in 2016, legatus est conventui nationali. Consiliarius iuxta primum ministrum Gulielmo Soro anno 2010 operam dedit. Breve spatium legatus est anno 2011 iuxta regimen Francicum. Minister ab integratione Africana et civibus extra Litus Eburneum morantibus ab anno 2012 usque in 13 Maii 2020 meruit, sed a die 24 Martii 2020 usque in 6 Aprilis 2021 fuit minister a rebus externis.

Nexus externi
-------------

* "Bioraphie du ministre Ally Coulibaly" apud ministerium integrationis
* Curriculum vitae

Ministri rerum externarum Litoris Eburnei

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Felix Houphouët-Boigny 1960 • Camillus Alliali 1963 • Arsenius Assouan Usher 1966 • Simeon Aké 1977 • Amara Essy 1990 • Christophorus M'Boua 2000 • Carolus Gomis 2000 • Abou Drahamane Sangare 2000 • Bamba Mamadou 2003 • Iosephus Bakayoko 2006 • Ioannes Maria Kacou Gervais 2010 • Alcides Djédjé 2010 • Daniel Kablan Duncan 2011 • Carolus Koffi Diby 2012 • Albertus Toikeusse Mabri 2016 • Marcellus Amon-Tanoh 2017 • Ally Coulibaly 2020 • Kandia Camara 2021 • Kacou Adom 2023
*Opus geopoliticum • Ministri a rebus externis civitatum Africanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Litoris Eburnei |
|  |
Wikidata Desideratus Bouterse
Res apud Vicidata repertae:Desideratus Bouterse: imagoDesideratus Bouterse: imago
*Nativitas*: 13 Octobris 1945; Domburg  
*Patria*: Surinamia, Regnum Nederlandense  

**Familia**

*Coniunx*: Ingrid Bouterse-Waldring, Ingrid Bouterse-Figueira  
*Proles*: Dino Bouterse  

Desideratus Bouterse in exercitu Surinamiae anno 1985 militans
**Desideratus Bouterse**, saepe *Dési* sed nomine pleno *Desiré Delano Bouterse* (natus in oppido Domburg Surinamiae die 13 Octobris 1945) est miles et politicus Surinamiae. Paramaribo in urbe educatus est. Annis 1968-1975, in exercitum Nederlandensem conscriptus, ibi et in Germania habitavit. A die 12 Augusti 2010 praeses Surinamiae meret.

Bibliographia
-------------

* "Suriname president guilty of murder over 1982 executions" in *The Guardian* (30 Novembris 2019)
* Nina Jurna, "Bouterse gekozen tot president van Suriname" in *NRC Handelsblad* (19 Iulii 2010)

Nexus interni
-------------

* Yildiz Pollack-Beighle

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Desideratum Bouterse** spectant. |

Praesides Surinamiae

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Iohannes Ferrier 1975 • Hendricus Chin A Sen 1980 • Fridericus Ramdat Misier 1982 • Ramsewak Shankar 1988 • Iohannes Kraag 1990 • Ronaldus Venetiaan 1991 • Iulius Wijdenbosch 1996 • Ronaldus Venetiaan 2000 • Desideratus Bouterse 2010 • Chan Santokhi 2020
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Americanarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Ministri rerum externarum Surinamenses |
|  |
Pictor Italus Paulus Veronensis depinxit hanc tabulam saeculo sexto decimo, cui titulus est "**Venus et Adonis**". Hodie in Museo Pratensi servatur.

Paulus Veronensis, "Venus et Adonis", 1580, pictura in textili

De fabula eiusque interpretatione (Maria Luisa Aguilar Garcia)
--------------------------------------------------------------

Hic sunt Venus et Adonis. Inter eos omnia videntur amabilia esse. Amor est placidus, est tranquillus, et uterque amans videtur pari iugo coniungi et teneri et mutuus inter eos adesse amor, et mutuus ignis. Sin vero de origine Adonis cogitamus, tunc amor est malus ardor, est adfectus nefandus atque infaustus ex quo hic puer natus est. Et tamen hic iuvenis male conceptus erat facie laudandus, formosissimus omnium, qui etiam deae Veneri placeret. Ea enim olim dum oscula dat filio suo, laesa est sagittis eius atque forma iuvenis, statim capta est, adeo ut ne quidem litora sua curaret, a caelo se abstineret, atque ea quae adsueta erat sibi indulgere, nunc per agros atque per silvas vagabatur atque canes amantis exhortabatur ut praedam raperent. Adonem tenebat, Adoni semper comes erat atque Adonis omnibus rebus praeferebatur. Haec scaena narratur in decimo Metamorphoseon Ovidii et in ea amantes, labore venandi lassati, ad populum veniunt quae sua umbra opportuna iis indulget et torum iis praebet. Et mirum est quod apud Ovidium est Venus quae posita cervice in sinu iuvenis, quieti se dat atque oscula mediis verbis interserit. Apud Veronensem vero, qui est artifex huius tabulae pictae, Venus superior stat quasi fieri non posset ut Adonis non esset ei subiectus atque ei obnoxius cui tanta est vis. In hac scaena Venus conatur Adonem monere, si quid possit monendo, ne temerarius sit, ut feras caveat, ne pergat venari. Ea quodam modo iam praesentit, iam praesagit quid mali futurum sit, et qualis mors exspectet amanti suo. Et nobis praebet unam ex iis sententis quas nos aureas vocamus, et dicit dea "non esse audaciam tutam in audaces". Sed tamen virtus iuvenis stat contraria monitis deae, atque is pergit venari, pergit feras insequi atque tandem fuit olim trux aper qui totos dentes suos in inguine iuvenis abdidit atque eum mortuum in harena stravit.

Nexus esterni
-------------

* Lustratio XV: Venus et Adonis (Latine)