recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Graeci heroes aprum Calydonium venantes. Oxoniae in Ashmoleano Museo.
**Aper Calydonius**, sive **sus Calydonius** (ὁ Καλυδώνιος κάπρος, ὁ Καλυδώνιος ὗς), in mythologia Graeca est monstrum ab irata Artemide in agrum Calydonium immissum, ut regem Oeneum puniret, qui annua sacra in honorem deae omiserat.

Fabula
------

Vas François (circa 570 a.C.n.). In scaena superiore Peleus et Meleager aprum adoriuntur. Florentiae in Museo Achaeologico servatum.
Cum belua agros vastaret atque pecora necaret, nec agricolae tuti esse possent nisi intra moenia oppidi Calydonis, magna fames populo imminebat. Tum Meleager, Oenei regis filius et fortissimus vir, auxilium a finitimis civitatibus petivit et magnam venationem indixit. Ex omni Graecia celeberrimi heroes convenere : Theseus et Pirithous, Dioscuri Castor et Pollux, Iason, Peleus et Telamon, filii Aeaci, fratres ex Messenia Lynceus et Idas, Phoenix Nestorque etiam tum in primis annis et Atalanta et ipse Meleager et multi alii huic venatui interfuere. Plures heroes, ob iniquitatem Dianae, sub ictibus apri perierunt, ut filius Arcadum regis Lycurgi, Argonauta Ancaeus, Agapenoris pater. Tandem prima Atalanta beluam leviter vulnerasse dicitur ac Meleager paulo post iaculo necasse. Nondum placata Artemis discordiam inter venatores immisit, qui ita decertarunt de spoliis apri ut Meleager duos avunculos occiderit, iram matris Althaeae merens.

Dentes ingentes huius apri Tegeae diu servati (Tegeaea erat enim Atalanta) ; at Octavianus postquam pugna Actiaca Marcum Antonium vicit, inter cuius socios et Arcades erant, illos dentes secum Romam portavit, hortorum imperialium ornandorum causa. Sculptores quoque hanc venationem celebravere ː nam illam scaenam multas personas heroicas praebentem media fronte templi Athenae sculptam Tegeae admirari potuit Pausanias.

Ille aper filius esse dicebatur suis illius quam in isthmo Corinthio, cum Athenas iter faceret, Theseus domuerat.

Descriptio Ovidii
-----------------

Heroes Graeci et aper Calydonius. Imago ligno incisa ad editionem Venetam Metamorphoseon illustrandam. 1518
His versibus, poeta Ovidius monstrosum aprum descripsit:

misit aprum, quanto maiores herbida tauros
non habet Epiros, sed habent Sicula arva minores:
sanguine et igne micant oculi, riget horrida cervix,
et setae similes rigidis hastilibus horrent:
fervida cum rauco latos stridore per armos
spuma fluit, dentes aequantur dentibus Indis.

Notae
-----

1. ↑  Pausanias VIII.4.10. Ovidius VIII.315 et 401.
2. ↑  Pausanias VIII.46.1 et 6.
3. ↑  VIII.45.6-7.
4. ↑  Strabo, *Geographica* VIII.6.22

Fontes
------

* Apollodori bibliotheca I,8.
* Homerus, libro nono Iliadis 530-550.
* Hyginus mythographus *Fabulae* 172-174.
* Ovidius libro octavo Metamorphoseon versus 260-445.
* Pausanias libro octavo *Graeciae descriptionis* 45.2 et 6-7.
* Vergilius, libro septimo Aeneidis 305-306.
Abel Franciscus Villemain, Ary Scheffer anno 1855 pinxit
**Abel Franciscus Villemain** (Lutetiae natus die 9 Iunii 1790; ibidem mortuus die 8 Maii 1870) fuit scriptor et rerum politicarum peritus Francicus. Villemain, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1821 cooptatus est et triginta sex annos accurate ab anno 1834 usque ad mortem Academiae secretarius perpetuus fuit.

Vita
----

Aetate pusilla annorum XX professor rhetoricae artis factus est in Lyceo Caroli Magni et paulo post ad Scholam normalem. Hic elogiis in viros illustres (e.g. Montaigne, Montesquieu) fama eius aucta est. Moderatore Decazes rector commercii librorum fuit et ab anno 1819 consiliarius statalis et praeses commissionis petitoriae. Praelectiones eius annis inter 1827 et 1830 habitae, quibus vere permulti interfuerunt, editae sunt annis inter 1828 et 1830 sub titulo »Cours de litterature française«. Agitur vere de opere pretiosissimo. Sed velut historicus quoque excellebat, praesertim opere in fontibus bene fulto cui titulus »Histoire de Cromwell« (1819) necnon imagine historica bella »Lascaris, ou les Grecs du XV. siècle« (1825). In curia, ubi senator fuit inde a mense Iuli 1829 (anno 1832 nominatus est baro/pair), inter factiones non gubernatorias erat.

In successibus felicibus parlamentariis nominentur plures orationes splendidae, e.g. contra sic dictas Leges Septembres (1835), porro »Rapport sur l'instruction secondaire« (1843). In ministerio domini Soult diebus inter 13.3.1839 et 1.3.1840 minister educationis publicae erat. Die 28.10.1840 rursus munere isto fungi coepit. Iesuitarum consilia non spernens ad finem anni nervis laborabat. Sanatus ex anno 1847 pluries in consilio publico apparuit. A politicis remotus propter res novas anni 1848, imperio restituto, in omnia munera publica renuntiavit sede in Academia salva.

Inter scripta adhuc sint mentionis digna haec: »Souvenirs contemporains d'histoire et de littérature« (1853); »Études de littérature ancienne et étrangère« (1846); »Tableau d'éloquence chrétienne an IV. siècle« (1846); »Histoire de Gregoire VII« (1873).

Nexus externus
--------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Abelem Franciscum Villemain** spectant. |

* Biographia apud Academiam Francicam
**Aphthonius Antiochenus** (Graece Ἀφθόνιος Ἀντιοχεὺς ὁ Σύρος) fuit sophista atque rhetoricae praeceptor Graecus, qui quarto saeculo Antiochiae apud Orontem floruit. 

De vita eius nulla fere nobis tradita sunt praeter quod Libanii discipulus itemque Eutropii scriptoris breviarii historiae Romanaeamicus fertur fuisse. Multis post saeulis Photius tamen quorundam exercitaminorum mentionem fecit, quorum hodiernis temporibus autem nihil superest. Tradita nobis autem sunt Progymnasmata (Προγυμνάσματα) eius, quibus oratoriam artem exemplis exposuit. Hae praeexercitamina plana oratione Atticismi conscripta quasi introductio in opera Hermogenis Tarsi putantur. Aetate posteriore apud Graecos etiam in *Progymnasmata* nonnulla scholia sunt conscripta, in partibus occidentalibus his nomine *Chria Aphthoniana* etiam saepe ad oratoriam artem ediscendam adhibebantur. Duobus tantum volventibus saeculis decem versiones Latinae Aphthonii operis confectae sunt. Superest insuper fabularum liber more Aesopii conscriptus qui rite Aphthonio attribuitur.

Editiones
---------

* Hugo Rabe (ed.). Teubner, Lipsiae 1926.
* Leonhard von Spengel (ed.): *Rhetores Graeci.* Band 2, 1856, p. 21s.
* Rodolphus Agricola, Giovanni Maria Catanaeo (ed.): *Aphthonii Progymnasmata*. 1655.
* Daniel Heinsius (ed.): *Progymnasmata Apthonii sophistae Graece*. 1626.
* Malcolm Heath: Aphthonius Progymnasmata. 1997.
* George Alexander Kennedy: *Progymnasmata: Greek textbooks of prose composition and rhetoric.* S. 95f. books.google.co.uk).
* Ray Nadeau. In *Speech Monographs.* 19, 1952, 264–85. Überarbeitete Fassung in: Patricia P. Matsen et al.: *Readings from Classical Rhetoric.* 266–288.
* Francesco de Furia (ed.): *Fabulae.* 1810.

Bibliographia
-------------

* Paweł Janiszewski: *Aphthonios.* In Paweł Janiszewski, Krystyna Stebnicka, Elżbieta Szabat: *Prosopography of Greek Rhetors and Sophists of the Roman Empire.* Oxoniae: Oxford University Press, 2015, ISBN 978-0-19-871340-1.
* Julius BrzoskaJulius Brzoska: *Aphthonios 1.* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2797–2800 (veraltet).?

Notae
-----

1. ↑  Hans Gärtner: *Aphthonios.*
2. ↑  Otto Ludwig: *Der Schulaufsatz: Seine Geschichte in Deutschland.*
**Aphrodisia apud Gnathaenam** Athenis **celebrata** sunt impensibus Diphili comici et a Machone poëta in *Chriis* narrata, qui de Gnathaena meretrice Atheniensi multa scripsit. Aphrodisia domi celebrabant Athenienses. Narratio servatur apud Athenaei *Deipnosophistas* (579e-580a):

Πρὸς τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε
ἐπὶ δεῖπνον, ὡς λέγουσι, τοῖς ᾿Αφροδισίοις,
τιμώμενος μάλιστα τῶν ἐρωμένων
(ἔλαθε δ' ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος)
παρῆν ἔχων δύο Χῖα, Θάσια τέτταρα,
μύρον, στεφάνους, τραγήματ', ἔριφον, ταινίας,
ὄψον, μάγειρον, τὰ μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα.
Καὶ τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ τινος ξένου
πέμψαντος αὐτῃ χιόνα σαπέρδην θ' ἕνα,
αἰσχυνομένη τὰ δῶρα μή τις καταμάθῃ
φυλαττομένη τε πόλυ μάλιστα Δίφιλον,
ὴ δῷ δίκην μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη,
τὀ μὲν τάριχος εἶπε ταχέως ἀποφέρειν
πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν,
τὴν χιόνα δ' εἰς τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ·
τῳ παιδί τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον δέκα
κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον.
ὑπερηδέως δὲ τὴν κύλικ' ἐκπίων ἄφνω
καὶ τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος
«Νὴ τὴν ᾿Αθηνᾶν καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ', ἔφη
Γνάθαιν', ἔχεις τὸν λάκκον ὁμολογουμένως.»
Ἣ δ' εἶπε «Τῶν σῶν δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς
εἰς αὐτὸν αἰεὶ τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν.»
"Apud Gnathaenam Diphilus aliquando cenaturus ac potaturus fuit per Veneris festos dies, quem ex cunctis amatoribus Gnathaena faciebat plurimi: cum nesciret tamen Diphilus summopere ab ea se diligi, profectus illuc est cum Chii duabus lagenis, Thasii quattuor, unguentis, coronis, bellariis, haedo, fasciis, obsonio, coquo, et post haec omnia tibicina. Ex aliis tum amatoribus peregrinus quidam forte Syriacus nivem misit et saperdam unam. Eius muneris cum puderet, missum ne cui innotesceret magno cum metu cavebat praecipue ne resciret Diphilus eiusque notata comoediis poenas ne lueret. Salsamentum confestim amoveri iubet et ad eos ferri qui sibi quererentur deesse salem: nivem autem succussam occulte immiscere vino pueris mandat, sic ut meri cyathi decem forent poculumque bibendum offerre Diphilo. Maxima ille cum voluptate epoto calice, et inexpectata potionis frigiditate obstupefactus, "Per Minervam et omnes deos," inquit, "gelidum Gnathaena indubitato puteum habes." Respondit illa, "Tuarum enim fabularum curiose in eum prologos iniicimus." (Machon, *Chriae* vv. 263-284 Gow).
Huius convivii comparationem facere licet cum Aphrodisiis Athenis a rege Antigono Gonata celebratis et a Lynceo olim enarratis.

Notae
-----

1. ↑  Sic suggerit Gow in commentario ad loc. Mss. ληθητ
2. ↑  Lynceus fr. 4 Dalby apud Athenaei *Deipnosophistas* 101e-f
Tabula Europae secundum Strabonem; Cassiterides iuxta promuntorium boreale Iberiae videntur
**Cassiterides** (nomen Graecum, scilicet "stanni insulae"; Graece enim stannum κασσίτερος sonat) fuerunt, si in scriptoribus antiquis fidem reponimus, insulae in Oceano Atlantico iacentes ad septentrionem Hispaniae, unde stannum a nautis Punis ad regiones meridionales portatum est. Saepius ab hodiernis "Cassiterides" nomen antiquum insularum Britannicarum omnium, seu earum partium Britanniae quae ad meridiem et occidentem spectantur, fuisse censetur. Non sine fundamento hoc nomen Sillinis insulis et Cornubiae litore occidentali tribuunt.

Fontes
------

* Herodotus, *Historiae* 3.115
* Strabo, *Geographica* 2.5.15, 3.2.9, 3.5.11
* Plinius, *Naturalis historia* 4.119, 7.197, 34.156-158
* Pomponius Mela, *De chorographia* 3.39

Notae
-----

1. ↑  Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* 5.21, 5.22, 5.38
2. ↑  Gulielmus Camden, *Britannia*  **(Anglice)**
3. ↑  Thomas Rice Eduardus Holmes, *Ancient Britain*, Oxoniae, 1907, Clarendon Press, pp. 483-498.  **(Anglice)**

Bibliographia
-------------

* George Smith, *The Cassiterides: An Inquiry Into the Commercial Operations of the Phoenicians in Western Europe*. 1860

Nexus interni
-------------

* Ictis
Graviton| Proprietates generales |
| --- |
| Definitio | {{{definitio}}} |
| Compositio | *minima* |
| Proprietates physicae |
| Massa | 0 |
| Onus electricum | 0 |
| Onus coloris | 0 |
| Volubilitas | {{{volubilitas}}} |
| Longaevitas media | {{{longaevitas}}} |

**Graviton** (-onis, n) est particula minima hypothetica, quae in theoriis quanticis nonnullis gravitatis vim transmittit. Ut gravitatis interactionis proprietatibus graviton optime congruat - una ex quibus exempli gratia est, quia gravitatis vis semper corpora attrahit - huius hypotheticae particulae proprietates esse debent: massa nulla, turbines (anglice: *spin*) duo aequales et onus electricum nullum (etiam alia onera nulla).

Gravitona exsistere multi credunt, quia ad interactiones alias theoria quantica bene adhibita est, quemadmodum electrodynamicae quanticae exemplum omnibus demonstravit. In hac theoria, melius cognita ab abbreviatio QED, ad vis electromagneticae proprietates explanandas photona sunt particulae minimae, quae vim transmitunt et interactionis computatio semper ex diagrammatorum Feynmanianorum computationibus fieri potest. Omnes particulae onus electricum habentes photona generant, quibus vis electromagnetica transmittitur. Simili modo ad gravitatis vim transmittendam corpora massiva gravitona hypothetice generant.

Nexus interni
-------------

* Theoria Chordarum
* Boson

Particulae elementariae

|  |  |
| --- | --- |
| Fermiones: | Quarcia · Leptones |
| Leptones: | Electrones · Myones · Tauones · Neutrina |
| Bosones gauge: | Photones · Gluones · bosona W+, W- et Z0 · boson Higgsianum |
| Hypotheticae: | Graviton · Tachyon |
| Particulae compositae: |  |
| Hadrones: | Baryones · Mesones |
| Baryones: | Protones · Neutrones · Hyperones |
| Mesones: | Piones · Kaones |
Wikidata Reinoldus Heidensteinius
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 1553; Königsberg  
*Obitus*: 24 Decembris 1620; Sulęczyno  
*Patria*: Germania, Res Publica Utriusque Nationis  

**Officium**

*Officium*: deputy to the Sejm of the First Polish Republic, secretarius regius  
*Munus*: iuris peritus, scriptor  

**Familia**

*Proles*: Reinhold Heidenstein, Anna Heidensztein  
*Familia*: Q19969471
**Insignia heraldica**

Reinoldus Heidensteinius: insigneReinoldus Heidensteinius: insigne
**Reinoldus Heidensteinius** (Theodisce *Reinhold Heidenstein*), anno 1553 Regiomontii natus et 24 Decembris 1620 in *Sulęczyno* mortuus, fuit diplomatus et historicus Polonus.

Vita et opera
-------------

Germanus Regiomontanus, alumnus Wittenbergensis et Patavinus, Stephani Báthory Poloniae regis a secretis fuit; amicitiae Ioannis Zamoyski causa et apud aulam Sigismundi III munus idem fungebatur. Legatus eorum saepe fuit. *Ius terrestre nobilitatis Borussiae correctu* (1598) est opus Heidensteinii, quod ipse laudabat, sed nunc opera eius historica notiora sunt: *De bello Moscovitico quod Stephanus rex Poloniae gessit commentariorum libri VI, primo Cracoviae anni 1584 editi, et* Rerum polonicarum ab excessu Sigismundi Augusti libri XII *(Francofurti 1672).*

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Deutsche Biographie |
Caupona Apiculturica Matritensis.
**Apicultura** est apium curatio, eo consilio ut apibus defendendis colendisque mel et cera ex eis producantur.

Historia
--------

Apicultura Neolithico orta est cum primitus homines apes in alveis et apiariis coluerant, apes domesticas illa causa creantes. Antea, aevo mesolithico (inter annos 10 000 et 5 000 a.C.n.), homines mel solum ex silvis collegerunt.

In pictura pervetusta, in Barranco de la Valltorta, loco in Hispania sito, reperta, grex hominum videtur, qui melli colligendo operam dant. Hoc opus artis rupestris in veterrimis nuntiis de more mellis colligendi habetur, confectum est enim ante octo fere milia annorum. Prima pictura scalae nobis nota in eo ostenditur. Ambo partes laterales huius scalae funes sunt ex arbore pendentes, coniunctae - vel disiunctae - singulis gradibus ligneis. In opere suo altitudinis 52 fere centimetrorum ille artifex quinque homines pinxit his scalis arborem a fundo in superiora ascendentes usque ad nidos apium ferarum eos circumvolantium. Rem angularem in superiore scalae fine visibilem periti cistam e corio factam interpretantur aptam melli accipiendo. Prope nonnulli homines inter se loquentes et quaedam animalia adsistunt. 

Graeci antiqui putabant Artemin deam inventricem apiculturae fuisse, et Tartessi apiculturam putabant eo meliorem fuisse quam agriculturam, quia rex mythicus Tartessicus Gargoris eam finxisset.

Apicultor
---------

Apicultor vel apiarius est qui apes curat. Apicultores hieme apiaria curant, aestate de apibus laborant et ex apiariis mel colligunt.

Notae
-----

1. ↑  Michael Hoffmann, *Brain Beat*. Fig. 3.18 Honey seeker images from Levantine rock art. New York 2015.
2. ↑  Vox *rupestris* licet in latinitate antiqua tradita non sit, tamen hoc loco eam adhibendam esse puto, hac de causa: studiosi rerum botanicarum multoties in nominibus plantarum ita solent dicere, ut audeamus affirmare hanc vocem temporibus posteris haud inusitatam fuisse.

Bibliographia
-------------

* M. Dams, L. Dams, *Spanish rock art depicting honey gathering during the Mesolithic*. Nature 268, 228–230 (1977).

Nexus interni
-------------

* Agricultura urbana
* Apidictor
* Apimondia
* *Georgica*
* Museum Lithuanicum Apiculturae Antiquae

.\*Nationalis Apis Melliferae Dies

* Ricardus Taylor (philosophus)
Abel, Theophanis Graeci opus tectorium
**Abel** (Hebraice ‏הבל‏‎, Graece Ἄβελ) est filius secundus Adami et Evae hominum principum in Biblia et Alcorano. Cain ei frater natu maior fuit et Seth natu minor. Sic de fato Abelis liber Genesis narrat:

*2 ... Fuit autem Abel pastor ovium, et Cain agricola.* 
*3 Factum est autem post multos dies ut offerret Cain de fructibus terræ munera Domino.*
*4 Abel quoque obtulit de primogenitis gregis sui, et de adipibus eorum: et respexit Dominus ad Abel, et ad munera ejus.* 
*5 Ad Cain vero, et ad munera illius non respexit: iratusque est Cain vehementer, et concidit vultus ejus.* 
*6 Dixitque Dominus ad eum: Quare iratus es? et cur concidit facies tua?*
*7 nonne si bene egeris, recipies: sin autem male, statim in foribus peccatum aderit? sed sub te erit appetitus ejus, et tu dominaberis illius.* 
*8 Dixitque Cain ad Abel fratrem suum: Egrediamur foras. Cumque essent in agro, consurrexit Cain adversus fratrem suum Abel, et interfecit eum.* 
*9 Et ait Dominus ad Cain: Ubi est Abel frater tuus? Qui respondit: Nescio: num custos fratris mei sum ego?*

Fontes
------

* Genesis, 4:2-15
Civitates Imperio Romano Orientali successores anno 1265 depictae
Imperator Alexius III cum uxore Theodora Cantacuzena
**Imperium Trapezuntinum** fuit inter successores Imperio Romano seu Byzantino, Constantinopoli instituto et a militibus quartae expeditionis sacrae anno 1204 abrupto. Alexius et David Comneni, filii Manuelis et Rusudan et de ea re nepotes Andronici imperatoris Constantinopolitani et Georgii III regis Georgiae, regnum condiderunt in provinciis Ponticis imperii anterioris et caput in urbe Trapezunte statuerunt. Ibi progenies Alexii, nomen familiale "Comnenus" posteaque "Magnus Comnenus" gerens, usque ad annum 1461 imperium direxit. Eo anno imperator Ottomanidarum Maomethes II Trapezuntem debellavit imperatoremque ultimum David cepit.

Nexus interni
-------------

* Index Imperatorum Trapezuntinorum

Bibliographia
-------------

* W. Miller, *Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era*. Sicagi 1926

Imperatores Trapezuntini

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Alexius I 1204 • Andronicus I 1222 • Ioannes I 1235 • Manuel I 1238 • Andronicus II 1263 • Georgius 1267 • Ioannes II 1280 • Alexius II 1297 • Andronicus III 1330 • Manuel II 1332 • Basilius 1332 • Irene 1340 • Anna 1341 • Ioannes III 1342 • Michael 1344 • Alexius III 1349 • Manuel III 1390 • Alexius IV 1412 • Ioannes IV 1429 • David 1458–1461
*Index Imperatorum Trapezuntinorum • Imperium Trapezuntinum**Capsae cognatae:* Imperatores Constantinopolitani • Imperatores Latini |
|  |
*Aphanopus carbo* (A. Günther, *Report on the deep-sea fishes collected by H.M.S. Challenger during the years 1873-1876* [Londinii, 1887] tab. vii)

---

**Animalia** — Chordata

Classis : Actinopterygii   
Ordo : Perciformes   
Pelagiaria   
Familia : Trichiuridae   
Genus : *Aphanopus*   
Species : *A. carbo*   
Lowe, 1839  
   

***Aphanopus carbo*** (species a Ricardo Thomasso Lowe anno 1839 descripta) est piscis familiae Trichiuridarum. Ad commercium capitur.

Bibliographia
-------------

*Aphanopus carbo* in insula Madeira venditatus
* Inês Farias et al. "Black scabbardfish, Aphanopus carbo, in the northeast Atlantic: Distribution and hypothetical migratory cycle" in *Aquatic Living Resources* (2013)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aphanopus carbo** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:**  • ITIS • NCBI • Biodiversity • IUCN Red List • WoRMS: Marine Species • FishBase • INPN France |
Notitiarum auceps stationis CN8, anno 2005 quando ductus gasales *Petco* displosionem tulerunt
**Relator** sive **notitiarum auceps** diurnarius est qui de rebus maioris momenti in situ indaget et a loco originali informationes referat tradatque.

Nimirum persaepe agitur de eventibus qui omnibus multum intersunt e.g. de iustitia, cultura, novis localibus, politica, terris peregrinis, scientia, re athletica. Omnia genera communicationis socialis tales homines in locum quoquoversus mittere solent. 

Relatio radiophonica televisificave aut modo directo aut post redactionem (pusillam) tradi potest. Inter notitiarum aucipes notissimos Egon Ervinus Kisch Austriacus habetur, cui annis 1920 epitheton ornans *relatoris properantis* datum est. 

Sunt qui in laboribus conficiendis necati sint. Hodie magis magisque cultures voluptarii (nonnumquam gratuito!) labores tales offerunt - observando, photographando, narrando. Paulo aliter relatores burgenses, qui dicuntur, officium suum implent (e.g. in Corea Meridiana apud *OhmyNews*).

Bibliographia
-------------

* Hakan Baykal: *Der erste Reporter. Herodots Berichte aus aller Welt*. Primus, Darmstadii 2013. ISBN 978-3-86312040-5
* Stefan Heijnk: *Die Print-Reportage: Genrekonventionen aus Reportersicht*. Apud: Publizistik, 2/2014, p. 135-157, ISSN 0033 4006 (multis cum nexibus utilissimis)

Nexus interni
-------------

* Relatores sine finibus, organizatio internationalis succurrens

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **relatores** spectant. |

* cooperationes relatorum in Germania
* Societas relatorum peritorum

Notae
-----

1. ↑  Christian Helfer: *Lexicon auxiliare*, editio tertia, Saraviponte 1991, p. 457
Nundinae nataliciae, locus calamitatis
Iter plaustri in nundinis natalicis. Primo sensum est, ut L. Urbano et capto et laeso cursus auctori multo amputari potuerit, interim cursus talis non verisimilis aestimatur
**Impetus Berolini anni 2016** fuit incursio subita autoplaustri Berolini 19 Decembris 2016 in turbam hominum facta. Quo impetu 12 homines perierunt

.

Locus calamitatis
-----------------

Berolini Impetus locus erat nundinae nataliciae fori Breitscheid (Theodisce: Breitscheidplatz), prope Ecclesiam Memoriae Gulielmi Imperatoris.

Casus
-----

Lucas Urban raedarius primum firmae mercium transferendarum plaustrum suum de Italia Polonicae Berolinum duxerat. 
Circiter hora 15:45 auctor impetus oppressit raedarium Urban et posthac plaustro praeerat. 
Cultri ictibus laesus raedarius contra auctorem pugnaret, paulo post auctore impetus occisus est. 

Die 23 mensis Decembris auctor impetus apud Sextum ab Urbe Lapis occisus est.

Victimae
--------

Impetu duodecim homines interfecti et quinquaginta septem vulnerati sunt. 

Nationes et victimae suae| Natio | Interfectae | Vulneratae |
| --- | --- | --- |
| Vexillulm Germaniae Germania | 7 | ignotae |
| Vexillum Italiae Italia | 1 | 3 |
| Vexillum Israelis Israel | 1 | 1 |
| Vexillum Poloniae Polonia | 1 |  |
| Vexillum Cechiae Cechia | 1 |  |
| Vexillum Ucrainae Ucraina | 1 |  |
| Vexillum Hispaniae Hispania |  | 2 |
| Vexillulm Britanniarum Regni Britanniarum Regnum |  | 2 |
| Vexillum Civitatum Foederatarum Americae Civitates Foederatae Americae |  | 2 |
| Vexillum Finlandiae Finlandia |  | 1 |
| Vexillum Hungariae Hungaria |  | 1 |
| Vexillulm Franciae Francia |  | 1 |
| Vexillum Libani Libanus |  | 1 |
| ignota |  | 42 |

Raedatorius L. Urban uxorem et filium suum relinquit.

Notae
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Nexus internus
--------------

* Impetus Lutetiae Novembri 2015 facti
* Impetus Nicaenus anni 2016
Wikidata Pătârlagele
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 45°19′8″N 26°21′35″E  
*Numerus incolarum*: 6 276  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Praefectus*: Ion Gherghiceanu  
*Procuratio superior*: Buzău  

**Geographia**

*Superficies*: 80.45 chiliometrum quadratum  

Monumentum militare Pătârlagele
Pătârlagele situs in circulo Buzău
**Pătârlagele** est Romaniae oppidum, in regione Valachia in Buzău circulo situm, circiter 7.300 incolarum (anno 2011). Ad Pătârlagele etiam vici Calea Chiojdului, Crâng, Fundăturile, Gornet, Lunca, Mănăstirea, Mărunțișu, Mușcel, Poienile, Sibiciu de Sus, Stroești, Valea Lupului, Valea Sibiciului atque Valea Viei pertinent.

Historia
--------

Pătârlagele saeculo 12 conditum esse creditum est, sed non prius quam anno 1524 primo in actis descriptum est. Anno 2004 oppidum declaratum est.

Incolae
-------

Anno 2011 hic 7.304 homines habitabant, inter eos 7.000 Dacoromani et 60 Zingari.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Pătârlagele** spectant. |

* Pagina Facebook oppidi Pătârlagele

Notae
-----

1. ↑  Institutum Nationale Statistica Romaniae anno 2011
***Les chétifs*** (scilicet "Captivi") est carmen epicum annis circiter 1180/1195 a Graindor de Duaco recensum et conscriptum de prima expeditione sacra.

Graindor vatem anteriorem secutum esse constat et ad hoc carmen coniunxisse alia duo, videlicet *Chanson d'Antioche* et *Chanson de Jérusalem*. Saeculo XIV cyclus narrationum longissimus confectus est, aliis carminibus adnexis de origine Godefridi Bullionensis et de rebus gestis Cruce signatorum tam fantasticis quam historicis.

Bibliographia
-------------

Editiones
* Geoffrey M. Myers, ed. *The Old French Crusade Cycle, vol. 5: Les chétifs*. University, Alabama: University of Alabama Press, 1981. ISBN 0-8173-0023-6

Philologica et critica
* S. Duparc-Quioc, *Le cycle de la croisade*. Lutetiae, 1955
* Susan B. Edgington, "Albert of Aachen and the Chansons de Geste" in John France, William G. Zajac, edd. *The Crusades and their sources: essays presented to Bernard Hamilton* (Aldershot: Ashgate, 1998) pp. 23–37.
* E. Roy, "Les poèmes français relatifs à la première croisade. Le poème de 1356 et ses sources" in *Romania* vol. 55 (1929) pp. 411-468

 Eget haec commentatio nexum Wikidata. Quem adde si potes.
Quadrae fictilis Imperii Ottomanici exempla e collectione Musei Luparensis
**Quadra fictilis** sunt laminae ex argilla testa factae, quae ad firmandum et decorandum muros et areas quam foris tam et intus aedificiorum usurpantur. Saepius formam quadrati vel rectanguli habent, sed quadrae diversarum formarum produci possunt et producebantur. Poliri et ornamentis ad opus tessellatum componendum decorari possunt, sed saepe et impolita et sine ornamentis quadra producitur.

Milites Persici, opus tessellatum e palatio Darii in Susis

Historia
--------

In Mesopotamia antiqua quadrae fictiles ad aedificia decoranda inventae sunt. Templum Elamiticum in *Choghā Zanbil* urbe saeculo XIII a.C.n. sic decoratum est. Porta Ištar famosa c. annum 575 a.C.n. constructa tota quadris fictilibus obtecta est. Multa ornamenta quadris collecta in Persepoli et in Susis Achaemenidarum capitibus servantur. In mundo Islamico, ubi animalia figurata prohibita erant, ornamenta e quadris fictilibus floruerunt. 

In Roma antiqua opera tessellata non laminis fictilibus, sed fragmentis marmoris coloris varii colligebantur, quae ars opus sectile appellabatur.

Notae
-----

1. ↑  Asbiorni (Ebbe) Vilborg *Norstedts svensk-latinska ordbok*. s.v. *Kakel* (cf. Vitr. III 4, 4; 5, 2; 5, 5). Cf. **lamna fictilis** (*Lexicon Morganianum* s.v. *tile*), **laterculus** (Cfr. versionem Latinam vocabuli Hispanici *baldosa* apud Iosephum Ioannem del Col (2007). *Diccionario Auxiliar Español-Latino*. Sinu Albo: Institutum Superius Ioannes XXIII. p. 122. ISBN 9789509771345 [PDF]).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **quadram fictilem** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Fontana (discretiva)


Wikidata Fontana Maura
Res apud Vicidata repertae:Fontana Maura: insigneFontana Maura: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°39′0″N 7°52′0″E  
*Numerus incolarum*: 434  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Vallis Augustana  

**Geographia**

*Superficies*: 31.71 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bugella, Ixima, Pelligonum, Andurnum Bugellense, Liliana, Salianum  

**Tabula aut despectus**

Fontana Maura: situsFontana Maura: situs
Fontana Maura
**Fontana Maura** (hodie vulgo *Fontainemore*) est vicus Italiae ac municipium, circiter 500 incolarum, in Libera Regione Valle Augustana situm. Incolae *Fontanamaurenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Barme, Borney, Chuchal, Clapasson, Coré, Espaz, Farettaz, Niana, Pian Pervero, Pillaz, Planaz, Plan Coumarial, Versaz.

Municipia finitima
------------------

* Andurnum Bugellense (Italiane: *Andorno Micca*) (BI),
* Bugella (Italiane: *Biella*) (BI),
* Ixima (hodie vulgo *Issime*),
* Liliana (hodie vulgo *Lillianes*),
* Pelligonum (Italice: *Pollone*) (BI),
* Salianum (deinde Salianum Micca) (Italiane: *Sagliano Micca*) (BI).

Nexus interni
-------------

* Vallis Augustana,
* Augusta Praetoria.

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Fontanam Mauram** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.Collocatio finium Municipii in Libera Regione Vallis Augustanae.

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Vol VI, Torino 1840
**Vicarius** vel *vices agens praefectorum praetorio* magistratus Romanus a tempore imperatoris Diocletiani fuit.

Ante Diocletianum
-----------------

Vicarius in imperio Romano magistratus equestri ex ordine natus erat, qui alium officiis faciendis adiuvabat vel in eius loco fungebatur. Nominabantur *vice praesidis* vel *agens* *vices praesides* aut *vice proconsulis*. Etiam legati militum vicarios habuerunt. Nonnumquam legati vicarios ipsi nominabant. Saeculo 3 primo *vice praefectorum praetorio* fuerunt, qui ius in loco praefecti praetorio dicebant. Fuerunt etiam *vicarii* praefecti urbi Romae.

Officium
--------

Ab initio saeculi 44 *vicarius* Dioecesem imperii Romani rexit, quae a Diocletiano e compluribus provinciis Romanis constituta erat. Praepositi eorum praefecti praetorio fuerunt, paene omnes provincias suas rexerunt, proconsules autem Asiae et Africae suae iuris erant. Praeterea iudices iudiciis omnibus ordinarii erant. Adiuti sunt ab officio a principe ducto et 200 - 300 officialibus, inter eos et *cornicularius*, II *numerarii*, *commentariensis*, *adiutor*, *ab actis*, *cura epistolarum*, aliquot *subadiuvae*, *exceptores*, *singulares* et alii erant.

Vicarii
-------

Vicarii primo viri perfectissimi, postea *viri clarissimi*, ab anno 385 deinde *viri spectabiles* nominabantur.

Nexus interni
-------------

* Index provinciarum Romanarum Diocletianarum

Notae
-----

1. ↑  Ammianus Marcellinus XIV 11,5
2. ↑  Notitia dignitatum occ. 1,24 - 29; or. I 30-34
3. ↑  Codex Theodosianus I 15, 12 - 17; 28,1
4. ↑  Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 12/2, c. 182-183
*Viburni opuli* flores et baccae

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Eudicotyledones nucleares   
Ordo : Dipsacales   
Familia : Adoxaceae   
Genus : Viburnum   
Species : ***Viburnum opulus***   
   
L. 1753  

***Viburnum opulus*** est species generis *Viburni* familiae Adoxacearum. Binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum est.

Descriptio
----------

Frutex est, interdum arbor usque ad 4 m altitudinis. Ad 50 annos et plus vivit. Cortex fuscus canescens est, rimas longitudinales habet. Caules costati sunt, toti colore fusco flavescenti, sed hic illic albo canescenti; medullae albidae vel roseolae. Gemmae perulis duabus connatis, virides rubescentes. Caules steriles gemmam unam terminalem habent, fertiles duas pseudoterminales, inter quas caulis terminatio vix videtur. Folia petiolaria opposita, triloba vel quinqueloba. Pagina foliorum superior atrior, inferiore canescens est. Autumno folia rufa aut rubta fiunt. Flores albi in paniculas umbellatas collecti sunt. Baccae coccineae, succosae, amarae; autumno sero vel hieme incipiente post frigora matitina dulciores fiunt. Interdum iam sub nive colliguntur.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • Tela Botanica • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • Plantes d'Afrique • Flora of China • INPN France • USDA Plants Database |
*Vide etiam paginam discretivam:* Crates

**Crates Mallotes** (Graece Κράτης ὁ Μαλλώτης), grammaticus et philosophus stoicus saeculi secundi a.C.n. scholae litterariae caput et bibliothecae Pergami custos, qui studium grammaticae Romam intulit, aequalis fuit et adversarius Aristarchi Samothracii, scholae Alexandriae capitis. Theoriam allegoricam interpretationis litterariae proposuit, quae Homerum in oratione numerosa imitari veritates scientificas vel philosophicas voluisse docuit.

Inter secundum ac tertium bellum Punicum (circa annum 169 a.C.n.), Crates ad Senatum missus est legatus Attali II Philadelphi, Regis Pergami. Regione montis Palatini, in cloacae foramen prolapsus est. Crure fracto, Romae diu mansit, ubi per tempus valetudinis, "plurimas acroasis subinde fecit assidueque disseruit," et Romanis "exemplo fuit ad imitandum," ait Suetonius.

Magnum opus fuit exegeticus Homeri commentarius.

Traditur excogitasse globum qui terram in pilae modum exhibuisset.

Notae
-----

1. ↑  Suetonius, *De Grammaticis* 2
2. ↑  Strabo, *Geographica* 2.5.10

Bibliographia
-------------

* Jensen, Christianus Cornelius, ed. 1923. *Philodemus: Über die Gedichte, fünftes Buch.* Berolini: Weidmann.
* Mette, Hans Joachim. 1936. *Sphairopoiia: Untersuchungen zur Kosmologie des Krates von Pergamon: mit einem Anhang, Texte.* Monaci: Beck.
* Sandys, J. E. 1958. *A History of Classical Scholarship.* 3a ed. Cantabrigiae: Cambridge University Press. Prima editio apud *Internet Archive*
* Wachsmuth, C. 1860. *De Cratete Mallota.* Lipsiae: in aedibus B. G. Teubneri. Textus apud *Hathi Trust*
Wikidata Crasnoselium
Res apud Vicidata repertae:Crasnoselium: insigneCrasnoselium: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 59°44′10″N 30°5′10″E  
*Numerus incolarum*: 56 758  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Krasnoselsky District  

**Geographia**

*Superficies*: 1 928.49 hectarium, 522.5 hectarium  

**Crasnoselium** vel melius **Vicus Ruber** (Russice *Красное Село*) fuit vicus (ad annum 1925) et urbs regionis Leninopolitanae et nunc (ab anno 1973) pars Petropolis urbis, inter Petropolim et Gatschinam sita. Duderhofium vicus antiquus nunc pars Crasnoselii est. Plus quam 61 millle incolarum Crasnoselium habet anno 2022.

Notae
-----

1. ↑  *Flora Petropolitana* curante Gregorio Sobolewski, Petropoli 1799, p. 21, 146.
2. ↑  Erycii Puteani(nl) epistola ad Iacobum Skytte(sv), Lovaniii, 1662, vol. II, p. 20; Academiae Petropolitanae *Procès-verbaux des séances depuis sa fondation jusqu'à 1803*, 1897, vol. 1, pp. 34, 797, 809; cf. Gmelinis orationem *De historia lapidum figuratorum circa Duderhofium repertorum*.

Nexus externus
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 59°44′10″N 30°5′10″E • *GeoNames* • Большая российская энциклопедия • Encyclopædia Britannica |


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Crasnoselium** spectant. |
**Alfredus Schubert** (natus anno 1958 in Hausham, in Circulo Miesbach Bavariae Superioris) Germanicus diurnarius paedagogus politicus est necnon Esperanticorum fautor.

Vita
----

Annis inter 1977 et 1983 linguis Romanicis et linguae Theodiscae studuit apud Universitatem Ludovico-Maximilianeam Monacensem. Studiis perfectis diurnarii independentis munere fungi incohatus est. Anno 1983 institor domus propriae linguisticae quae *Linguistisches Bureau* appellatur factus est.

In Esperanticis
---------------

Idioma Esperanticum iam didicit, quando adulescens erat. Moderatus est inde ab anno 2006 editionem periodici Associationis Esperanticae Germanicae cui titulus *Esperanto aktuell*. In isto officio successit anno 2011 Slovacus Stanislaus Marček cum collega quodam. Anno 2008 in praesidio factionis politicae minimae *Europa-Demokratie-Esperanto* (EDE) fuit, ut anno 2009 in Parlamenti Europaei senatoribus eligendis se offerret. Anno 2010 sectioni Germanicae motionis *Unu mondo* (factio Unius Mundi) cum aliis praefuit. Anno 2015 praeses Associationis diurnariorum Esperanticorum internationalis (TEĴA) creatus est.

Nexus externi
-------------

* Schubert in pagina domestica diurnariorum Esperanticorum
* Praeconium hominis politici Schubert, cum photographemate
Wikidata Alfredus Hermannus Fried
Res apud Vicidata repertae:Alfredus Hermannus Fried: imagoAlfredus Hermannus Fried: imago
*Nativitas*: 11 Novembris 1864; Vindobona  
*Obitus*: 5 Maii 1921; Vindobona  
*Patria*: Austria  

**Officium**

*Officium*: Editor principalis  
*Munus*: opinion journalist, esperantista, scriptor, pacifist, diurnarius  

**Memoria**

*Laurae*: Praemium Nobelianum Pacis Componendae, Honorary doctor of Leiden University  
*Sepultura*: Feuerhalle Simmering  

**Alfredus Hermannus Fried** (natus Vindobonae die 11 Novembris 1864; mortuus die 5 Maii 1921) est iuris consultus et actor pacifista Austriae. Inspiratus a *Die Waffen nieder!* ('Contra armam') Bertha von Suttner diurnariam scripsit annoque 1892 primam organizationem pro pace mundi creavit.

Anno 1911 Praemium Nobelianum pacis cum Tobia Asser accepit. Etiam conatum ad Esperanto promovendum fecit.

Notae
-----

1. ↑  100 jaroj Nobelpremio pri Paco por Esperantisto

Nexus externi
-------------

* De Alfredo H. Fried
| Decimarius mons/Saxum decimarium - Zehner - Sas dales diesc - Sasso delle Dieci |
| --- |
| Decimarius de agro compascuo Armentara visus |
| Altitudo maxima: | 3026 m |
| latitudo: |  |
| longitudo: |  |
| Situs: | Tirolum Meridionale,Italia |
| Mons: | Dolomiani montes |
| Ascensus facillimus: | de parte agri vulgo Fanes |

**Decimarius mons** vel *Saxum Decimarium* (Ladine, Sas dlas Diesc) mons domesticus Vallis Ladinorum est. Mons nomen accepit quod pars horologii solarii naturalis est una cum monte vicino Nonario monte. Visus de Valli sol decima hora super eum montem stat. Decimarius inter Vallem et agrum vulgo Fanes nuncupatum est, qui ad commune Marebum pertinet. Decumarius in hortibus reipublicae naturalibus Germanice Fanes-Senes-Prags Italiane et Ladine Fanes-Senes-Braies appellatis situs est.

Nonarius et Decimarius montes
-----------------------------

* Nonarius ad sinistram et Decumarius ad dextram – villa rustica MiribunNonarius ad sinistram et Decumarius ad dextram – villa rustica Miribun
* villae rusticae Frenes et Côzvillae rusticae Frenes et Côz

Visus de parte agri vulgo Fanes
-------------------------------

* Nonarius ad dextram, Decimarius ad sinistramNonarius ad dextram, Decimarius ad sinistram
*
Castra Westerplatte
**Defensio Westerplatte** fuit prima pugna secundi belli mundani. Westerplatte Polonica castra in litore liberi oppidi Gedaniae, cum assensione victorium erat, quod Respublica Polonia parvam civitatem adiungere non posset, cum post primum bellum mundanum regio Gedaniae separata esset a civitate Germanica et liberata esset. Castra anno 1926 posita sunt ad servandam mercaturam Polonicam. Prima septembris 1939 hora 4,30 navis ferratus *Schleswig-Holstein* Westerplatte pepulit, deinde aeronaves, currus armati, multi manus copiarum (circa 3500 militum) invaserunt, sed locus ipse septem dies pugnaverat habens 205 defensorum.

Duces
-----

* Polonia: mjr. Henryk Sucharski, kapitan Franciszek Dąbrowski
* Germania: gen. Friedrich Eberhardt, Kapitän zur See Gustav Kleikamp

Nexus interni
-------------

* Deliberatio de pace componenda Lutetiae facta (1919)

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Westerplatte** spectant. |

* (PL) Defensio Westerplatte {1939.pl)
-4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

**Conventio de Iuribus Pueri** est conventio internationalis a Consilio Consociationis Nationum die 20 Novembris 1989 decreta et in potestate a die 2 Septembris 1990. Conventio instituta est secundum Universam Iurum Humanorum Declarationem quae impuberes protectionis specialis et curae ius habere declaravit. Hodie anno 2017, 196 civitates hanc Conventionem ratam havent.

Secundum hanc Conventionem:

* impubes bonum ratio omnium actionum et consiliorum, quae puerum tangunt, esse debetur;
* impuberes a pornographia et servitute militari protegere debetur;
* impubes numquam e suis parentibus separare debetur nisi causa specialis sit, quia familia pueri indoli et ingenio favet.
* cooperatio internationalis impubes, qui in paupertate vivunt, in omni parte mundi adiuvare debet;

Et impubes ius suam opinionem exprimendi habere et ut ea aestimatur cum sua maturitate fas esse affirmat. Et postulat ut ad suis parentibus nutritur si possiblis opus est.

Hae Conventio etiam Comititia de iuribus impuberum quae concilium facet per Consociationis Nationum Oeconomicum Socialiumque Consilium, (articulo 44) etiam per cooperationem cum UNICEF. (articulo 45)

Protocolla optionalia
---------------------

Duo Protocolla optionalia ad Conventionem de Iuribus Impuberum decreta sunt die 25 Maii 2000. Primum Protocollum est de interdictione militis pueri. Hodie anno 2017, 130 civitates hoc signaverunt et 166 civitates ratam habent.

Ac secundum Protocollum est de interdictione mercatus impuberis, prostitutionis et de pornographia impuberis. Hodie anno 2017, 121 civitates hoc signaverunt et 173 civitates ratam babent.

Atque tertium Protocollum de communicatione indivudualis impuberum decretum est die 19 Decembris 2011. et in potestate iit die 14 Aprilis 2014. Hodie anno 2017, 51 civitates hoc signaverunt et 45 civitates ratam habent.

Nexus interni
-------------

* Internationalis iurum humanorum lex
* Impubes - Puer, Puella
* Ius educationis
* Labor impuberum
* UNICEF
* Dies internationalis impuberum
* *Save the Children*
* Conventio Consilii Europae de liberis ab usurpatione et abusu sexuali protegendis

Notae
-----

1. ↑  A.C3/66/L66

Nexus externi
-------------

* Conventio de Iuribus Impuberum
* Prinum Protocollum (Anglice)
* Primum Protocollum (Francogallice)
* Secundum Protocollum (Anglice)
* Sucundum Protocollum (Francogallice)
Ingeniarii Romani aquaeductús aedificaverunt ut aqua nova mundaque in urbes flueret.
**Ars ingeniaria civilis** est professionalis aedificandi disciplina quae ad lineamenta, constructionem, et conservationem circumiectorum physicorum et naturaliter conditorum, inter quae pontes, viae, aggeres, moles, canales, et alia aedificia civica. Disciplina est veterrima, post artem ingeniariam militarem, imprimis definita ad distinguendas artem ingeniariam militarem ab artem ingeniariam non militarem.. Mos est praeterea distinguere subdisciplinas, inter quas ars ingeniaria circumiectorum, ars ingeniaria geotechnicalis, ars ingeniaria structurarum, ars ingeniaria vecturae, ars ingeniaria opum aquatilium, ars ingeniaria materiarum, ars ingeniaria litoralis, ars ingeniaria mensurae actae, et ars ingeniaria constructionis. Ars ingeniaria civilis fit in omnibus societatis gradibus: in sectore publico a gradu municipali usque ad civitatem foederalem, et in sectore privato a quibus domus possideant ad collegia internationalia.

Nexus interni
-------------

* Destinatio urbana
* Civionica
* Infrastructura
* Ingeniaria nuclearis
* Ingeniaria structuralis
* Regula tertiae mediae
* Structurae

Notae
-----

1. ↑  "History and Heritage of Civil Engineering". *ASCE* .
2. ↑  "Institution of Civil Engineers What is Civil Engineering". *ICE* .
3. ↑  "Civil engineering". *Encyclopædia Britannica* .

Ars ingeniaria

Ars aërospatialis · Ars chemica · Ars electrica · Ars energiam extrahendi · Ars industrialis · Ars mechanica · Ars ingeniaria civilis · Biotechnologia

*Porta technologiae*
**Cavaedium** (-ii, n.) sive **cavum aedium** est area circum aedificiis inclusa media in domo Romana.

Cavaedium in litteris Romanis
-----------------------------

Fontes praecipui sunt Varro et Vitruvius.

Varro explicat:
*Cavum aedium dictum qui locus tectus intra parietes relinquebatur patulus, qui esset ad communem omnium usum. In hoc locus si nullus relictus erat, sub divo qui esset, dicebatur testudo ab testudinis similitudine, ut est in praetorio et castris. Si relictum erat in medio ut lucem caperet, deorsum quo impluebat, dictum impluium, susum qua compluebat, compluium: utrumque a pluvia.*

Vitruvius quinque genera cavorum aedium distinguit:
  
[1] *Cava aedium quinque generibus sunt distincta, quorum ita figurae nominantur: tuscanicum, corinthium, tetrastylon, displuviatum, testudinatam. Tuscanica sunt, in quibus trabes in atrii latitudine traiectae habeant interpensiva et collicias ab angulis parietum ad angulos tignorum incurrentes, item asseribus stillicidiorum in medium conpluvium deiectus. In corinthiis isdem rationibus trabes et conpluvia conlocantur, sed a parietibus trabes recedentes in circuitione circa columnas componuntur. Tetrastyla sunt, quae subiectis sub trabibus angularibus columnis et utilitatem trabibus et firmitatem praestant, quod neque ipsae magnum impetum coguntur habere neque ab interpensivis onerantur.*
  
[2] *Displuviata autem sunt, in quibus deliquiae aream sustinentes stillicidia reiciunt. Haec hibernaculis maxime praestant utilitates, quod compluvia eorum erecta non obstant luminibus tricliniorum. Sed ea habent in refectionibus molestiam magnam, quod circa parietes stillicidia defluentia, continent fistulae, quae non celeriter recipiunt ex canalibus aquam defluentem itaque redundantes restagnant, et intestinum et parietes in eis generibus aedificiorum corrumpunt. Testudinata vero ibi fiunt, ubi non sunt impetus magni et in contignationibus supra spatiosae redduntur habitationes.*

Cavaedium et atrium
-------------------

Sunt qui cavaedium et atrium diversas aedium partes fuisse arbitrentur, cum alii ea nomina idem valere putent.. Neque, quod de cavaedio sive atrio apud scriptores Romanos invenitur neque reperta archaeologiae (ut puta Pompeiis) definitionem securam permittere videntur. Forsitan nomina secundum tempora, regiones, aedium amplitudines varie adhibita sint..

Nexus interni
-------------

* Atrium (architectura)

Notae
-----

1. ↑  Plinius ep. 2,17,5
2. ↑  Forma cavum aedium apud Varronem (Lingua Latina 5, 33) et Vitruvium (6,3,1).
3. ↑  Lingua Latina 5, 33
4. ↑  De Architectura 6,3,1-2
5. ↑  Ut puta Georg Friedrich Franz Ruperti (1841): *Handbuch der römischen Alterthümer*, Vol. 1, p. 277-279, in interrete:  vel Karl Ernst Georges: *Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch*. Hannover 8. ed. 1913, Vol. 1, Col. 681-682, vox: Atrium; in interrete:
6. ↑  Vox Cavaedium apud *gluedideas.com*
7. ↑   Anthony Rich (3. ed. 1883): *Dictionnaire des Antiquités romaines et grecques*, in interrete:  et imprimis Penelope Allison: *Room use in Pompeii houses*  (Capitulum ex J.-P. Descoeudres: *Pompeii Revisited. The Life and Death of a Roman Town*. Sydney 1994).
*Deditio Petri Stuyvesant Novi Amstelodami.* Adumbratio Caroli Hemstreet.
Milites Britannici Iaponensibus se dedunt, post pugnam Singaporensem.
**Deditio** (-onis, *f.*) in re militari est idem ac traditio, subjectio, vel actus dedendi, quod est in potestatem et arbitrium alterius subicere, tradere, ut cum victi se dant victoribus.

Antiquitate
-----------

Exemplum deditionis apud Romanos antiquos nobis tradit Livius.

> Deditosque Collatinos ita accipio eamque deditionis formulam esse: rex interrogavit: "Estisne vos legati oratoresque missi a populo Collatino ut vos populumque Collatinum dederetis?"—"Sumus."—"Estne populus Collatinus in sua potestate?"—"Est."—"Deditisne vos populumque Collatinum, urbem, agros, aquam, terminos, delubra, utensilia, divina humanaque omnia, in meam populique Romani dicionem?"—"Dedimus."—"At ego recipio."
> 
>

Notae
-----

1. ↑  *Ab Urbe condita libri* I, 38. Narratio est de Collatia, urbe Sabina, Sabinisque quos Tarquinius vicit.

Bibliographia
-------------

* Chemain, Jean-François 2015. "L’évolution de la notion de "bellum iustum "à Rome des origines à Saint Augustin", Theses pro gradu doctoratus Historiae Iuris, apud facultatem Andecaviensem, p. 265.

 *Haec pagina verba incorporat ex Aegidii Forcellini* Lexico Totius Latinitatis*, 1775. Versio interretialis*