recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ioannes Lukaschek
**Ioannes** (*Hans*) **Lukaschek** (natus 22 Maii 1885 Vratislaviae, mortuus 26 Ianuarii 1960 Friburgi Brisgoviae) vir publicus Germaniae et sodalis primo factionis Centri, deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae erat.

Iuventus munusque
-----------------

Pater eius magister fuit, ipse anno 1906 maturitatem adeptus Vratislaviae atque Berolini iurisprudentiae studebat. Anno 1909 primam probationem accepit et 1910 doctor promotus est; secundam probationem anno 1914 nactus est. Tum minister publicus Vratislaviae fuit. Anno 1916 magister civium oppidi *Rybnik* in Silesia factus est. Annis 1919 - 1921 certavit, ne Rybnik aliaeque regiones Silesiae Poloniae cederentur, sed frustra. Annis 1922 - 1927 collegio Polono-Theodesco interfuit, quod controversias de finibus componeret.

Cursus honorum
--------------

Lukaschek, sodalis factionis Centri, annis 1927 - 1929 magister civium superior oppidi *Hindenburg* in Silesia, annis 1929 - 1933 praeses superior (Theod.: *Oberpräsident*) provinciae Silesiae Superioris erat. Tum Nazistae eum propter consilia politica deposuerunt et Lukaschek iurisconsultus laboravit. Ab anno 1938 clam contra Nazistarum dictaturam nitebatur, Helimutum Iacobum Comitem de Moltke cognovit. Itaque post Coniurationem 20 Iulii 1944 in carcerem missus, sed mense Aprili 1945 absolutus est. Anno 1945 Berolini iterum iurisconsultus laboravit, tum Thuringiam iit, ubi auctoritas Sovietica eum praeses vicarius tertius praesidis ministrorum Rudolphi Paul fecerunt, sed mox propter dictaturam coeptam Communistarum in occidentalem partem Germaniae fugit. Deinde iudex oppido *Königsstein* et Coloniae fuit. 20 Septembris 1949 minister foederalis exsulum, profugorum belloque vulneratorum in consilio ministrorum Adenauer nominatus est. Sed postulationes fugitivorum non sequebatur et eorum gratiam celeriter amisit. Itaque post electionem anni 1953 minister dimissus est.

Post cursum honorum
-------------------

Ab anno 1949 ad usque mortem praeses vicarius societatis Caritatis fuit.

Nexus externi
-------------

* Curriculum vitae in pagina Instituti Conradus Adenauer (lingua Theodisca)

Administri Foederales Expulsorum, Fugitivorum atque Victimarum Belli

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ioannes Lukaschek (CDU) |
Theodorus Oberländer (CDU) |
Ioannes-Ioachimus de Merkatz (CDU) |
Wolfgangus Mischnick (FDP) |
Ioannes Krüger (CDU) |
Ernestus Lemmer (CDU) |
Ioannes Baptista Gradl (CDU) |
Kai-Uwe de Hassel (CDU) |
Henricus Windelen (CDU) |
|  |



Consilium ministrorum Adenauer I (20 Septembris 1949 - 20 Octobris 1953)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Conradus Adenauer (CDU) |
Franciscus Blücher (FDP) |
Gustavus Heinemann CDU) |
Robertus Lehr (CDU) |
Thomas Dehler (FDP) |
Fridericus Schäffer (CSU) |
Ludovicus Erhard (CDU) |
Gulielmus Niklas (CSU) |
Antonius Storch (CDU) |
Ioannes-Christopherus Seebohm (DP) |
Ioannes Schuberth (CDU) |
Eberhardus Wildermuth (FDP) |
Fridericus Neumayer (FDP) |
Ioannes Lukaschek (CDU) |
Iacobus Kaiser (CDU) |
Henricus Hellwege (DP) | |
|  |
Praeludium primum in libro primo *Das Wohltemperirte Clavier* Ioannis Sebastiani Bachii.
**Praeludium** est compositio musica, saepe brevis vel structurae simplicioris, saepe introductio ante maiorem partem musicam, ut in partibus temporum Baroci, at partes musicae Romanticismi praeludia non raro non partibus sequentibus pependerunt. Sensu stricto vocabula *prae ludium* significant "ante partem musicam ipsam". Nexus strictus parti principali non necesse sit.

Apertura similis est, sed potius quam praeludium, pars inter pares musicas est, ut in *Tibia Magica* Wolfgangi Amadei Mozart et permultis aliis operis musicis.

Apertura *Tibiae Magicae.*

Historia
--------

Sergii Rachmaninov praeludiorum notae clavicinibus aptae
Prima praeludia notata erant res pro organo quibus musici ludebat ad musicam ecclesiasticam introducendam. Prima exempla exstantia sunt quinque brevia praeambula (ut appellabantur) in Tablatura Ileborghensi anni 1448. Postea sequebantur praeludia pro testudine aliisque chordophonis Renascentiae modo extemporaneo libere composita, quae primum adhibebantur ad digitos exercendos atque instrumenti intonationem qualitatemque sonorum probandam, ut in collectione rerum Ioannis Ambrosii Dalzae anno 1508 divulgatarum et *tastar de corde* (Italice, ad verbum 'probare chordas') appellatarum.

Notae
-----

1. 1 2  Ledbetter, David; Ferguson, Howard. *Prelude*. Oxford Music Online .
2. ↑  Fabris, Dinko. *Tastar de corde*. Oxford Music Online .

Bibliographia
-------------

* Apel, Willi. 1960. "Der Anfang des Präludiums in Deutschland und Polen." *Chopin Congress.* Varsoviae, 495–502.
* Archbold, L. 1985. *Style and Structure in the Praeludia of Dietrich Buxtehude.* Ann Arbor.
* Dehmel, J. 1989. *Toccata und Präludium in der Orgelmusik von Merulo bis Bach.* Cassel.
* Dietrich, F. 1931. "Analogie-formen in Bachs Tokkaten und Präludien für die Orgel." *Bach-Jahrbuch* 28: 51–71. ISSN 0084-7682. OCLC 224561758.
* Stauffer, G. 1980. *The Organ Preludes of Johann Sebastian Bach.* Ann Arbor.
* Wolff, Christoph. 1985. "Präludium (Toccata) und Sonata: Formbildung und Gattungstradition in der Orgelmusik Buxtehudes und seines Kreises." in *Orgel, Orgelmusik, und Orgelspiel: Festschrift Michael Schneider zum 75. Geburtstag,* ed. Christoph Wolff, 55–64. Cassel.
* Zenatti, Arlette. 1965. "Le prélude dans la musique profane de clavier en France au xviiie siècle." *Recherche* 5.

Nexus externi
-------------

* Britannica.com. Definitio praeludii. **(Anglice)**
Pristina fossa Luisianensis et Angelorum Puteus et ecclesia Sancti Michaelis
Insigne pristinum
**Luisianum** est vicus Berolini in urbe media situs et una ex omnium veterrimis partibus Berolini.

Situs
-----

Lusianum vicum a septentrionali latere vetus vicus „Nova Colonia ad aquam" appellatus et Spreha claudunt, a vespera parte Fridericianum iacet et a meridie et oriente pristina id oppidum fossa Luisianensi et propugnaculorum fossa suburbanorum disiungitur.

Res gestae
----------

Regio olim Myrica appellata est. Anno 1261 magistratus oppidi Coloniae territorium emit. Tum agricolae advenerunt et ibi habitabant. 

Cum Berolinum saeculo XVI crevit etiam nonnulla suburbana oppidula facta sunt exempli gratia Colonia Berolinensis et Copenicum. Futurus vicus Luisianus primum suburbanus fuit, tum in bello triennio devastatus, deinde ibi murus fortificationis factus est. Exinde ab anno 1701 cives Luisianenses civitatem Berolinensem acceperunt. Annis inter 1734 et 1736 murus vectigalis aedificatus est qui amplam regionem definivit in qua etiam Luisiana regio sita erat. Civibus petentibus 1802 rex Fridericus Gulielmus eius nominis tertius regioni nomen uxoris Luisae de Megalopoli et Strelicia dedit. Tum Petrus Iosephus Lenné consilium Friderici Gulielmi eius nominis IV regis Prussiae secutus vicum de novo aedificavit vel potius aedificari curavit. Anno 1841 etiam Lusiani exterior pars Berolino adiuncta est. Ex aedificiis quae ad nostram memoriam manserunt veterrimum est ecclesia Evangelica Lutherana quam anno 1857o consiliarius rerum architectonicarum urbanus Hermannus Blankenstein aedificari curavit. Etiam nunc ecclesiae evangelicae Lutheranae commune quod est sui iuris hoc aedificio utitur.

Ex aetate revolutionis industriarum ibi et habitacula et officinae alium alio mixtae sunt. Ea mixtura tum vici praecipua erat. Usque ad exordium saeculi XX vicus magnitudine incolarum crevit. Paulo post vicus spissitudine incolarum maximus fuit cum ibi 60 000 incolae per chiliometrum quadratum habitabant. Cum anno 1920 Magnum Berolinum conditum est, maior pars Lusiani Monti Crucis, minor et septentrionalis Mediae adiuncta est. Ex eo tempore nomen Lusiani non iam in tabulis geographicis apparet. Post secundum bellum mundanum atque post divisionem Germaniae usque ab anno 1961 usque ad annum 1989 murus Berolinensis Luisianum dividebat in partem ad Berolinum occidentalem et partem ad orientalem pertinentem. 

Nunc magistratus consilium est lacunas, quae bombis in bello factae erant, aedibus novis complere. Id fiat, ut Luisianum in bello maxime destructum de novo imaginem unius vici cohaerentis praebeat. 

* Coordinata geographica: 52° 30′ ″ Sept. 13° 25′ ″ Ort.

Nexus externi
-------------

* Germanice – civium societas Lusianensis
* Germanice: Luisianum in Monte Cruci et Lucu Fridericiano
* Luisianum in parte Media
* magistratus consilia de Luisiano capta
Nonnulli viri notissimi e nobilitate Ucrainica: Constantinus Ostroviensis, Cyrillus Rasumowski, Ioannes Mazepa, Ioannes Paskevič.
**Ucraini** (Ucrainice: українці, tr. *ukrajinci*) gens Slavica orientalis est, ut plurimum Ucrainae habitans, ubi gens numerosissima est. 

Numerus Ucrainorum (qui numerositate sunt gentium Slavicarum tertia, post Russos et Polonos) est circiter 45 decies centena milia hominum. Circa 37 542 milia illorum in Ucraina sunt. Ucraini etiam in multis aliis terris habitant (circiter 2 943 milia in Russia, 1 209 milia in Canada, 890 milia in CFA, 547 milia in Kazachstania, 400 milia in Brasilia, 248 milia in Ruthenia Alba, 128 milia in Germania, etc.).

Lingua Ucrainorum Ucrainica, una linguarum Slavicarum orientalium, est. Multi tamen illorum, praesertim in meridie et occidente Ucrainae (atque fere ubique in Russia), capitulatim Russice loquuntur.

Ucraini religiosi sunt Christiani, imprimis Orthodoxi (quum Catholici et Graeco-Catholici Ucraini etiam multi sunt).

Notae
-----

1. ↑  "*Ucraini* sunt"; "украинец *Ucrainus* [i, m]"; "ipse *ucrainus* fuit"; "Leges et constitutiones *Ucrainorum*"; "Ecclesiae *Ucrainorum*".
2. ↑  "De exordiis praedicationis *Ucrainorum* (in lingua *ucrainica*)

Nexus interni
-------------

* Rutheni
* Cosaci
* Cultura Ucrainae

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ucrainos** spectant. |

* Congressus mundialis Ucrainorum (situs interretialis)
*Utopia.* Ambrosii Holbenii imago ligno incisa, 1518.
***Utopia,*** plenius ***De Optimo Statu Reipublicae Deque Nova Insula Utopia Liber*** est liber saturicus de politica a Thoma Moro scriptus.

Editiones
---------

Pagina ex editione Basiliae ubi videtur alphabetum et lingua Utopiensium
Liber primum anno 1516 Lugduni Batavorum, iterum Parisiorum anno 1517, Basiliae iterum anno 1518 tertium editus est. 

Liber primum Anglice anno 1551 redditus est, postquam in linguis Germanica, Francogallica Italicaque versa est. 

Titulus tertiae editionis hic est:

*De optimo rei publicae statu. Deque nova insula Utopia, libellus vere aureus, nec minus salutaris quam festivus, clarissimi dissertissimique viri Thomae Mori inclitae civitatis Londiniensis civis & vicicomitis.*—*Epigrammata clarissimi dissertissimique viri Thomae Mori, pleraque e Graecis versa.*—Epigrammata. Des. Erasmi Roterodami.—Apud inclytam Basileam.
### Editio Francogallica Latinaque anni 1983

*Thomas More: L’Utopie. Ou traité de la meilleure forme de gouvernement. Texte latin édité et traduit par Marie Delcourt. Les classiques de la pensée politique. Librairie Droz, Genève. 1983.*

Quod Latine dicere vult:
Thomas Morus. Utopia. Sive de optimo rei publicae statu. Scripta latina edita et in Francogallico conversa a Maria Cohortis. Scripta classica placitarum politicarum. Apud inclytam Droz Genavae anno 1983.

Nonnulla nomina graeca Utopiae Latine reddita
---------------------------------------------

* *Abraxas*: pristinum nomen insulae Utopiae. Abraxas verbum magicum Graecum est.
* *Utopia*: Nusquamia
* rex *Utopus*: rex Nusquamus
* civitas *Amaurotum*: civitas invisibilis
* *Anemolii*: qui nihil sunt nisi ventus.
* fluvius *Anydros*: fluvius aqua carens
* *Nephelogetai*: qui nubes incolant.

Nexus externus
--------------

* Textus Libri
Ludovicus I rex Hollandiae
**Ludovicus Napoleo Bonaparte** (natus 2 Septembris 1778 Adiacii, mortuus 25 Iulii 1846 Labronis frater Napoleonis Bonaparte et postea *Ludovicus I* rex Hollandiae fuit.

Vita
----

### Iuventus

Pater eius Carolus Buonaparte, viri nobilis et legati ad parlamentum Corsicae, mater Laetitia Ramolino erat. Anno 1785 pater mortuus est et Ludovicus a fratre maiore, qui tum succenturio militabat, educatus est. 

### Dux militum

Anno 1792 ad exercitum Franciae accessit, anno 1795 ipse succenturio factus est. Ludovicus fratrem anno 1796 in expeditionem Italicam sequebatur et eum in Pugna apud Arcolen e periculo mortis servavit. Hic autem et morbo Syphilis vel Gonorrhoea infectus est et tota vita eo morbo laboravit. Napoleone anno 1799 consule primo facto et Ludovicus processit et legatus militum nominatus est. Anno 1800/01 itinera in Daniam, Russiam, Sueciam Borussiamque fecit.

Familia
-------

Die 4 Ianuarii 1802 iussu fratris Napoleonis Hortensiam de Beauharnais in matrimonium duxit, filiam Iosephinae de Beauharnais, uxoris Napoleonis. Iis tres filii fuerunt:

* Napoleon Carolus Bonaparte (1802 - 1807)
* Napoleon Ludovicus Bonaparte (1806 - 1831), paucos dies Ludovicus II rex Hollandiae.
* Ludovicus Napoleo Bonaparte (1808 - 1873), postea Napoleo III imperator Francorum.

Rex Hollandiae
--------------

Ludovicus anno 1806 a fratre imperatore rex Hollandiae nominatus est, quae adhuc res publica fuerat. Semper nitebatur, ut incolis sui regni novi usui esset et plura instituta Nederlandiae reformavit. Frater autem Hollandiam non ut nationem, sed ut provinciam Franciae habebat. Anno 1810 partem Hollandiae annexit, 1 Iulii 1810 Ludovicus a regno se abdicavit, quod frater eius eum saepe vituparaverat, cum Britannos a regno suo non arcuisset. Filius secundus paucis diebus rex Hollandiae factus est, donec Hollandia tota a Napoleone cum Francia consociata est. Hortensia divortium fecit cum eo, etiam, quia semper invidia commotus esset. Sed anno 1808 Ludovicus et Hortensia tamen filium tertium habebant, Ludovicum Bonaparte. Sed Ludovicus pater semper dubitavit, an ipse esset pater parvi Ludovici.

Exilium in Austria, Helvetia atque Italia
-----------------------------------------

Postquam a regno se abdicavit, Franciscus I imperator Austriae eum in exilium accepit. Anno 1813, cum Austria bellum indicavisset patriae Ludovici, in Helvetiam venit. Imperio Francico anno 1815 finito Helvetiam relinquere coactus a Pio VII papa Romam in exilium acceptus est. Napoleone I mortuo ei licuit Romam relinquere: Ludovicus Florentiam venit. Ibi opera lyrica composuit et historiam regni Hollandiae scripsit. Anno 1840 a Gulielmo II rege Nederlandiae invitatus regnum visitabat et familiariter acceptus est. Anno 1844, post mortem fratris Iosephi caput gentis Bonaparte factus est. Anno 1846 mortuus est.

Nexus externi
-------------

* Biographia in pagina Bibliothecae Nationalis Nederlandiae (lingua Nederlandica)
* Curriculum vitae in pagina conventus nobilum Nederlandiae (lingua Nederlandica)
Autocurrus armatus T-34-85 Sovieticus Berolini Orientali die 17 Iunii 1953.
Etiam Ysenacensis civitas oppugnatur.
**Seditio 17 Iunii 1953** facta est ab opificibus in Germania Orientali die 17 Iunii 1953. Prius regnantes quaestum opificum deminuerant et munera praestanda auxerant. Ad hoc repulsendum operarii opera stiterunt et maiorem quaestum postulaverunt. Etiam postulabant ut munera praestanda deminuerentur. 

Regnantibus ea res valde molesta erat quia rem publicam democraticam Germanicam rem publicam opificum atque agricolarum esse contendebant. Nunc autem ipsi mediastini insurgebant. 

Seditio a magistratu Germanico Orientali cum auxilio occupatorum Russicorum, qui milites cum autocinetis cataphractis in operarios insurgentes miserunt postremo debellata est multis operariis necatis. 

In Germania Occidentali(en), dies 17 Iunii usque ad unificationem Germanicam dies sollemnis erat. Tum dies 3 Octobris dies quo omnis Germania iterum coniuncta est celebratur, et dies sollemnis factus est. Dies 17 Iunii adhuc dies memoriae est.

Nota
----

1. ↑  Verbum ex Utopia Thomae Mori.

Nexus externi
-------------

* "17 Iunii 1953," Bibliographia litteraturae (basis datorum).
* Expositio.
***Humanae vitae*** est septima et postrema encyclicarum epistularum a Papa Paulo VI scriptarum, promulgata die 25 Iulii 1968 subtitulo "De ordinatione natus." Ea a Catholicis habetur fidelis in vetula Ecclesiae Catholicae Romanae omniumque Christifidelium doctrina, declarans cunctas contraceptionis formulas artificiosas, exempli gratia pilulam conceptum praecaventem esse immorales et contra legem naturalem.

Summa
-----

Encyclica Epistula **Humanae Vitaea** ex Papa Paulo VI scriptarum, promulgata die 25 Iulii 1968 est
### De Matrimonio Christiano

In opinione Ecclesiae Catholicae Romanae, matrimonium est institutio pia; haec opinio denuo confirmata est a Papa Paulo VI his in verbis:

Tantum igitur abest, ut matrimonium e casu quodam vel e caeco naturalium virium cursu nascatur, ut reapse illud sapienter providenterque Creator Deus ea mente instituerit, ut in hominibus suum amoris consilium efficeret. Quocirca per mutuam sui donationem, quae ipsorum propria est et exclusoria, coniuges illam persequuntur personarum communionem, qua se invicem perficiant, ut ad novorum viventium procreationem et educationem cum Deo operam socient. (HV 8).

Nexus externi **(Latine)**
--------------------------

* Textus Intergum Encyclicae apud www.vatican.va
* 'Humanae vitae' nunc maioris ponderis apud Kath net
* Summus Pontifex "Humanae vitae" iterum laudavit apud Kath net

Epistulae Encyclicae Pauli VI

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Ecclesiam Suam |
Mense Maio |
Mysterium Fidei |
Christi Matri |
Populorum Progressio |
Sacerdotalis Caelibatus |
Humanae Vitae | |
|  |
Wikidata Melchior Cesarottus
Res apud Vicidata repertae:Melchior Cesarottus: imagoMelchior Cesarottus: imago
*Nativitas*: 15 Maii 1730; Patavium  
*Obitus*: 4 Novembris 1808; Selvatianum  
*Patria*: Res publica Veneta  

**Officium**

*Munus*: linguista, poëta, scriptor, Interpres  
*Patronus*: Universitas Patavina
**Melchior Cesarottus** (Italiane: *Melchiorre Cesarotti*, 1730-1808) fuit scriptor italicus, natus Patavii.

Vita
----

Melchior Cesarottus apud seminarium Patavinum primum discipulus fuit, deinde docuit rhetoricam. Nominatus est anno 1768 professor graecae et hebraicae linguarum apud universitatem eiusdem civitatis, et, anno 1806, Napoleo I ei stipendium tribuit. Ut imperatori francorum gratias ageret, illi dedicavit carmen cui titulus "La Pronea" (anno 1807).

Opera
-----

Composuit:

* versiones, quae alicuius momenti habentur, Ossiani, Demosthenis, Plutarchi necnon Homeri; *Iliadem* interpretavit tum versibus tum oratione soluta, sed in versione versificata, cui titulum *De morte Hectoris* dedit, ordinem illius carminis graeci mutavit.

* *Cursus de graecis litteris*
* *tractatum de philosophia linguarum*
* *tractatum de philosophia gustus*
* *De voluptate, qua e tragoedia oritur*
* pauca carmina.

Eius *opera* collecta sunt in 42 vol. in 8-o, Pisis, 1805-1813. Quorum ecloga edita sunt in 4 volumina, in-8o, Mediolani, 1820.

Bibliographia
-------------

* Claudio Chiancone, *Melchiorre Cesarotti, les Lumières et la Révolution Française*, *Laboratoire Italien. Politique et société*, 9 (2009), p. 35-50.
* Claudio Chiancone, *La scuola di Cesarotti e gli esordi del giovane Foscolo*, Pisis, prelis ETS, 2013.

* Stipula e libro *Dictionnaire Bouillet* intitulato versa

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **Melchiorem Cesarottum** apud **Vicifontem**. |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Haec commentatio vicificanda est ut rationibus qualitatis propositis obtemperet.**Quapropter rogamus ut corrigas, praecipue introductionem, formam, nexusque extra et intra Vicipaediam. |

 -4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Georgius Gilles de la Tourette
**Syndroma Tourette** communis est perversitas neurodevelopmentalis quae in pueritia vel adolescentia incipit. Notatur multiplex motus (motor) et saltem una vocalis (phonica) tic. Communia sunt blinking, tussis, fauces purgatio, olfacio, motus vultus. Hae typice praecedunt ab invito stimulo vel sensu in musculis affectis, qui stimulum praemonitorium notant, interdum supprimi possunt ad tempus, et characterem mutationem loci, vires et frequentiam. Tourette's est in graviore fine spectri perturbationum ticorum. Multae conditiones fortuitis observatoribus latent.

Tourette scriptor syndrome rara et prodigiosa olim habitus est ac vulgo cum coprolalia (prolatione verborum obscoena vel socialiter inconvenientia et derogatoria dicta) associata est. Iam non est conside- rare; de 1% scholae aetatis pueri et adolescentes Tourette habere aestimantur, [1] et coprolalia tantum in paucioribus occurrunt. Nullae probationes specificae pro Tourette diagnoscendi sunt; non semper recte notum est, quia pleraque mitia sunt, et asperitas consuetudinum minuitur pro pueris plerisque per adolescentiam transeuntibus. Multi ergo immeritum vadunt, vel medicinae attentionem numquam quaerunt. Extremi Tourette in adulta aetate, quamquam sensatio in instrumentis communicationis socialis, rara est, sed ob parvam paucitatem, graviter debilitatem persistere potest in adultam aetatem. Tourette scriptor intelligentiam vel expectationem vitae non afficit.

Nulla est medicina Tourette, nullumque efficacissimum medicamentum. In pluribus, medicamen conditiones non est necessarium, et modus curationum therapies sunt primae lineae. Educatio est momenti pars cuiuslibet consilii tractandi, et explicatio sola saepe satis confirmationem praebet nullam aliam curationem necessariam esse. Inter eos, qui ad specialitas clinica referuntur, aliae condiciones sicut attentionis deficiunt inordinatio hyperactivity (ADHD) et inordinatio obsessiva-compulsiva (OCD) magis probabilius est quam in latiore hominum multitudine apud Tourette's. Hae co- diagnoses co- gnoscentes saepe plus detrimenti faciunt singulis quam conditiones; hinc interest ut condiciones convenientes recte distinguas et eas tractes.

Tourette syndrome a neurologist Gallico nominatus est Jean-Martin Charcot pro interno suo, Georges Gilles de la Tourette, qui anno 1885 rationem novem aegris cum "inordinatione convulsiva" evulgavit. Cum causa accurata ignoratur, concursus geneticorum et environmental factores involvere creditur. Mechanismus videtur involvere dysfunctionem in ambitu neurale inter gangliae basalis et structuras in cerebro affinis.

Notae
-----

1. ↑  "Syndroma Tourette", nomen forma Latina contextu Finnico adhibitum
2. ↑  "F95.2 ... Tic motorius et vocalis multiplex (de la Tourette)": Stetoskop
Wikidata Melonianum
Res apud Vicidata repertae:Melonianum: insigneMelonianum: insigne
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°21′32″N 9°19′26″E  
*Numerus incolarum*: 18 127  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Melegnano
**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Mediolanensis  

**Geographia**

*Superficies*: 4.92 chiliometrum quadratum, 5 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Cerrum (Langobardia), Plebs Sancti Iuliani, Vicotiolus, Carpianum, Culturanum  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Bicske  

**Tabula aut despectus**

Melonianum: situsMelonianum: situs
Palatium Municipalis
**Melonianum** (-i, *n.*) vel **Melenianium** (-i, *n.*) (alia nomina: *Melegnanum*; olim: **Marinianum**) (Italiane: *Melegnano*) est Urbs Italiae et municipium, circiter 17 550 incolarum, in Regione Langobardia et in Urbe metropolitana Mediolanensi situm. Urbani *Marinianenses* appellantur.

Insignia
--------

* Urbs Italiae*Urbs Italiae*
* Urbs nomismate ob proelium apud Mazenta decorata*Urbs nomismate ob proelium apud Mazenta decorata*

Historia
--------

Mariniani Franciscus I rex Franciae die 13 Septembris/ 14 Septembris 1515 pagos Helvetiae vicit. Die 8 Iunii 1859 inter bellum alterum de libertate Italiana alia pugna inter Franciam et Regnum Sardiniae contra Imperum Austriacum Mariniani fuit.

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*),
* Urbs metropolitana Mediolanensis,
* Provincia Mediolanensis,
* Mediolanum (*urbs*),
* Urbes Italiae.

Notae
-----

1. ↑  Memorie spettanti alla storia, al governo ed alla descrizione della città, e della campagna di Milano, ne' secoli bassi, Volume 9 (Google eBook) conte Giorgio Giulini, Stamperia di G. Bianchi, 1760
2. ↑  Memorie spettanti alla storia, al governo ed alla descrizione della città, e della campagna di Milano, ne' secoli bassi, Volume 9 (Google eBook) conte Giorgio Giulini, Stamperia di G. Bianchi, 1760
3. ↑  D.P.R. 26 Augusti 1959

Nexus externi
-------------

* Situs Publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Melonianum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Mediolanensi.Collocatio finium municipii in Urbe metropolitana Mediolanensi.
* Palatium municipale.Palatium municipale.
Wikidata Aemilia Brontë
Res apud Vicidata repertae:Aemilia Brontë: imagoAemilia Brontë: imagoAemilia Brontë: subscriptioAemilia Brontë: subscriptio
*Nativitas*: 30 Iulii 1818; The Brontë Birthplace  
*Obitus*: 19 Decembris 1848; Haworth  
*Patria*: Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: poëta, mythistoricus, scriptor, magister, governess  

**Consociatio**

*Religio*: Anglicanismus
**Familia**

*Genitores*: Patrick Brontë; Maria Branwell  
*Coniunx*: no value  
*Familia*: Familia Brontë
**Memoria**

*Sepultura*: St Michael and All Angels' Church, Haworth  

Aemilia Brontë a Branwell fratre picta.
**Aemilia Ioanna Brontë** (nata *Emily Jane Brontë*; 1818–1848) fuit, sicut sorores Carola et Anna, scriptrix Anglica. Ad carmina et mythistoriam a se scripta nomen pseudonymum praefixit Ellis Bell.

Opera
-----

* (cum sororibus) *Poems by Currer, Ellis, and Acton Bell* Textus apud Gutenberg **(Anglice)**
* *Wuthering Heights* Textus apud wikisource **(Anglice)**

Nexus interni
-------------

* Familia Bronteana

Bibliographia
-------------

* Juliet R. V. Barker, *The Brontës*. Londinii: Weidenfeld and Nicolson, 1994. ISBN 0-297-81290-4
* Stevie Davies, *Emily Brontë: heretic*. Londinii: Women's Press, 1994. ISBN 0-7043-4401-7
* Sue Lonoff, ed. et interpr. *Charlotte Brontë, Emily Brontë: The Belgian Essays: a critical edition*. Novo Portu: Yale University Press, 1996. ISBN 0-300-06489-6

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Aemiliam Brontë** spectant. |
*Vide etiam paginam discretivam:* Bethlehem


Wikidata Bethleem
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Civitas Palaestinae  
*Locus*: 31°42′16″N 35°12′22″E  
*Numerus incolarum*: 36 000  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: بيت لحم, בית לחם
**Gestio**

*Procuratio superior*: Bethlehem Governorate  

**Geographia**

*Superficies*: 30 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Hierosolyma  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Burlingtonia, Marrickville, Styra, Bethlehem, Urbs Belli Horizontis, Natal, Valinhos, São Pedro do Butiá, Villa Alemana, Conceptio, Třebechovice pod Orebem, Haapsalu City, Autricum, Gratianopolis, Paray-le-Monial, Argentoratum, Colonia Agrippina, Athenae, Kalocsa, Asīsium, Brixia, Centumcellae, Cupersanum, Florentia, Graecium, Latium, Mediolanum, Mons Guarcus, Urbs Vetus, Papia, Pratum Vetustum, Fanum Sancti Miniati, Fanum Sanctae Anastasiae, Umbria, Verona, Madaba, Għajnsielem, Monterrey, Rabatum, Haga, Sarpsborg, Cuscum, Czanstochova, Olisipo, Petropolis, Praetoria, Corduba, Legamar, Caesaraugusta, Yalvaç, Abu Dhabi, Glasgovia, Joplin, Orlando (Florida), Sacramentum, Beneventum, Caieta, Monspessulanus, Gallipolis, Monsarculum, Barranquilla, Panormus  

Bethlehem collage
Interior Basilicae Nativitatis
**Bethleem** (sive **Bethlehem**; Arabice: *بيت لحم* *Bayt Laḥm,* Hebraice *בית לחם* *Bet léḥem*, Graece Βηθλεέμ) est oppidum iuxta urbem Hierosolyma situm, quod locus natalis Iesu Christi et antecessoris David Regis putatur. Lingua Hebraica nomen significat 'Domus Panis', aptum civitati natalicii Panis Angelici. Arabice potius significat 'Domus Carnis', scilicet eius qui dedit carnem suam in salute hominum. Vera autem origo fortasse in nomine dei pagani Dachi (Accadice: *Laḫmu*) restat. Hic sub Ecclesia Nativitatis (saeculi VI) invenitur antrum nativitatis Iesu, locus ubi, secundum scripturas, Maria "peperit filium suum primogenitum; et pannis eum involvit et reclinavit eum in praesepio, quia non erat eis locus in deversorio." (Lc 2:7) Hic etiam Sanctus Hieronymus in altera caverna habitavit, et hic concinnavit versionem Latinam Bibliae Vulgatae quae dicitur.

Iam propheta Michaea scripsit (Mich. 5:2): "et tu Bethleem Ephrata parvulus es in milibus Iuda ex te mihi egredietur qui sit dominator in Israël et egressus eius ab initio a diebus aeternitatis."

Nexus interni
-------------

* Sedes Titularis Bethleem

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Bethleem** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 31°42′16″N 35°12′22″E • *OpenStreetMap* • *GeoNames* • Thesaurus Getty • *Facebook Places* • *Digital Atlas of the Roman Empire* • Pleiades • Store norske Lexikon • Treccani • Большая российская энциклопедия |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

| Secundum bellum Macedoncium |
| --- |
| Pars bellorum Macedonicorum |
| Graeciae tabula bello saeviente |
| Annus: | 200 a.C.n. – 197/6 a.C.n. |
| Locus: | Graecia |
| Fortuna: | Romani iuvantibus sociis victoriam de Macedonibus adepti sunt |
| Casus belli: | Macedonum incursus in Graeciam atque Propontidem |
| Territoriae mutatae: | Macedones omnes partes expugnatas concedere inque fines eorum translaticios regnante Philippus II (Macedonum rex) recedere coacti sunt. |
| Exercitus |
|  Regnum Macedonicum |  Res publica RomanaFoedus AchaicumPergamumRhodus Foedus Achaicum  Foedus Aetolicum  Athenae |
| Duces |
|  Philippus V |  Publius Sulpicius GalbaTitus Quinctius FlamininusAttalus I |

**Secundum bellum Macedonicum** inter rem publicam Romanam et regnum Macedonicum ducente Philippo V inter annos 200 et 197 a.C.n. gestum est.

Quae causa belli gerendi fuerit
-------------------------------

Principium bellorum Romanis atque Macedonibus iam secundo bello Punico saeviente ortum est cum Philippus V Macedonum rex primum rei publicae Romanae tunc temporis cladibus ab Hannibale defessae bellum intulisset. Ille ratus Hannibalem Romanam rem mox superaturum cumque dominatum orarum Liburniae adfectaretur foedera iecit Karthaginiensibus, classe Illyrias minari ipse studebat. Intercepto autem Hannibale atque in Africam repulso compressaque classe et in fugam conversa etiam Philippus inceptu destitit et pace a Romanis petita demum anno 205 a.C.n. foedera apud Phoenice iecit.

### Quae ante gesta sint

Hac clade accepta Philippus verritus ne Romani perfidiam eius ulciscerentur cum rege Antiocho III anno 203 a.C.n. foedus composuit, quo pacto defuncto Ptolemaeo IV rege Aegyptiorum una cum socio patrimonii eius potiri spoliaque inter sese compartiri constituit.

Premente deinde Syriam Antiocho III etiam Philippus inopinate Graeciam invasus praecipua oppida Propontidis (Lysimacheia, Sestus etPerinthus populavit necnon Chios insulam dicioni suae subiugavit. His autem rebus tam prospere quam celeriter susceptis perterritae civitates Rhodiorum, Cyzicorum necnon Byzantiorum amicitia se coniunxerunt et suadente rege Pergameno foedus ad regem Macedonicum arcendum constituerunt. Quod quidem foedus licet pugna navali haud procul ab civitate Chiorum valuisset tamen Philippum arcere non quivit, ne Pergamenam arcem diu frustra oppugnaret, quo facto urbem regionem omnem vastaret. Urbe paene deflagrata rex Macedonum in Ciliciam castra in Ciliciam movit ad Rhodios comprimendos.

Quae bello gesto utrimque evenerint
-----------------------------------
*Vide etiam paginam fere homonymam:* Iosephus Morabito (poeta)

**Iosephus Morabito** natus die 15 mensis augusti 1934 in vico Africo in Locride prope Reggium Calabriae est dux famosus societatis criminalis cui nomen *Andragathia*, graece *ανδραγαθία* (*societas virorum bonorum*), italice 'Ndràngheta est. Altera nomina Andragathiae sunt Familia Montalbano, Honorata societas, Sancta Illa et Pueria (italice Picciotteria). Sodalis Andragathiae "Andrinus" (italice 'Ndrinu) dictus est, et "Andrina" (italice 'Ndrina) unaquaeque singula familia pars Andragathiae dicta est.

Biographia
----------

Iosephus Morabito, nullis studiis effectis, factus est iam satis iuvenis sodalis societatis criminalis Andragathiae vel Andrinus, rapideque propter sollertiam in rebus criminalibus patrandis et propter feritatem quasi innatam, gradus superiores attigit.

Etiam conexus habebat cum "*Honorabili Societate*", vulgo *Mafia* nuncupata, et ut apparuit praecipue cum Totò Riina, uno e crudelissimis mafiosis, qui eum adiuvabat cum clam latitabat.

Tam solers erat ad homines interficiendos ut honoraretur titulo *interfectoris* ("*u tiradrittu*").

Nomen eius inscribebatur in indice latronum maxime detegendorum in Italia, cum mense februario 2004 tandem captus est.

Eius posteritas
---------------

Tamen post eius prehensionem traditio familiaris non desiit pergere et eius filius Roccus Morabito qui nunc temporis dux est Societatis Andragathiae ipse captus est die 27 m. aprilis 2010.
**Flora et Zephyrus.** Pictura a Gulielmo Adolpho Bouguereau (1825–1905) facta.
In mythologia Romana **Venti**, quibus in mythologia Graeca **Anemoi** (Ἄνεμοι) congruunt, erant di ventorum, quibus sua cuique regio et anni tempus propriumque caelum tributa erant. Venti Romani, etsi nominibus ab *Anemis* differrent, ceteroqui mutuatis attributionibus, simillimi erant comparibus Graecis.

Modo esse merae aurae venti efficti sunt, modo esse pennati viri, modo etiam esse equi servati in stabulis Aeoli tempestatis dei, qui Ulixi Ventos praebuit in Odysseae. Aeolus erat et similis Astraei, qui ex Hesiodo Ventorum pater erat, materque Aurora dea.

Inter quattuor Ventos primos, Aquillo (Graece: *Boreas*) erat septentrionalis ventus ferensque hiemalem frigorem, Auster (Graece: *Notus*) erat australis ventus ferensque procellas aestivas seras auctumnalesque, et Favonius (Graece: *Zephyrus*) erat occidentalis ventus ferensque vernos molles aestivosque primos flatus; Vulturnus (Graece: *Eurus*), orientalis ventus, nil anni temporum trium fastorum Atticorum movit, et est unus solus quattuor Ventorum horum a Hesiodo in Theogonia atque carminibusque Orphicis praetermissus esse.

Praeterea quattuor Venti minores nonnumquam attingebantur, exempli gratia in Turri Ventorum Athenis, qui ventos inter septentriones et orientem (Caecius) alius, inter solis ortum et meridiem (Apeliotes) alius, inter septentriones et occidentem (Corus) alius, et inter occasum solis et meridiem (Africus) alius significaverunt.

Nexus interni
-------------

* Rosa ventorum
Iosephus Joachim
**Iosephus Joachim** (natus Kittsee in Burgenlandia die 28 Iunii 1831; mortuus Berolini die 15 Augusti 1907) fuit fidicularum psaltes, concentus magister, et compositor Hungaricus.

De vita
-------

Eruditus Vindobonae in conservatorio magistris Iosepho Böhm et Iosepho Mayseder pervenit anno 1843 Lipsiam, ubi adhuc cursibus Ferdinandi David frui potuit. Anno 1850, Vimariae magister concentus creatus est, quod munus eum anno 1854 Hannoveram duxit. Anno 1866, dimissionem petens Berolinum commigravit, ubi professor regius ex anno 1869 rector scholae superioris musicae nominatus est, et in academiam artium cooptatus est.

Gravitudo
---------

Meritum Iosephi Joachim laudabatur repressio vanitatis musicorum solitariorum singulorum; econtra interpretatio pia atque pura rursus valere oporteret. Inter res ab eo operum magnorum compositas magni aestimabantur Konzert in ungarischer Weise, Das zweite Konzert, orsus melodramatum *Demetrius,* *Hamlet,* et *Dem Andenken Kleists,* necnon *Szenen der Marfa* in *Demetrius,* opere Schilleriano. Opus fundatum constitutum est die quo anniversarium natale sexagesimum celebravit, quod discipulis pauperibus ingeniosis scholarum civicarum municipaliumque aut instrumenta aut pecuniam praeberet.

Amalia Joachim (1839–1899) uxor fuit cantrix in concentibus oratoriisque egregia.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Iosephum Joachim** spectant. |

* 

* Opera ab hoc homine vel de eo scripta apud Bibliothecam Nationalem Germanicam **(Theodisce)**
* Imagines
* Biographia et studia
* Pretiosa apud DDB
* Gulielmi Altmann necrologium pro Joachim
* Notae musicales et auscultabilia
* Constantin von Wurzbach: "Joachim, Joseph" in *Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich*, pars 10 (Vindobonae: Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, 1863) p. 217 (textus).
Wikidata Hetepheres I
Res apud Vicidata repertae:Hetepheres I: imagoHetepheres I: imago
*Nativitas*: 26. saeculum a.C.n. 2575 a.C.n.;   
*Obitus*: 26. saeculum a.C.n. 2551 a.C.n.;   
*Patria*: Aegyptus antiqua  

**Officium**

*Munus*: homo in re publica potens  

**Consociatio**

*Religio*: Religio Aegyptia
**Familia**

*Genitores*: Huni;   
*Coniunx*: Soris  
*Proles*: Hetepheres, Cheops, Ranefer  
*Familia*: Fourth Dynasty of Egypt
**Memoria**

*Sepultura*: Pyramid G1-a  

Sella Hetepheris. Museum Cairense.
Conclave funereum Hetepheris, in sepulcro G7000X, ad meridiem spectans (1926).
Lectus et cervical inter supellectilem funeream Hetepheris. Longitudo lecti est 177 centimetra. Exemplar supellectilis Cairi refectae; hoc autem exemplar in Museo Bellarum Artium Bostoniae exhibetur.
**Hetepheres I** fuit coniunx regina Aegypti per domum quartam, circa 2600 a.C.n.

|  |
| --- |
| Nomen Aegyptium |
| Hieroglyphica | {{{3}}} |

Hetepheres I ut videtur fuit uxor Soris pharaonis, et mater Cheopis regis. Fieri potest Hetepheres solum fuisse minor Soris uxor, quae auctoritatem adepta est postquam filius rex factus erat. Fuit avia regum Ratoisis et Chephrenis ac Hetepheres II reginae. Inter eius titulos erant 'Mater Regis' (*mwt-niswt*), 'Mater Regis Binarum Terrarum' (*mwt-niswt-biti*), 'Adiunctus Hori' (*kht-hrw*), 'Filia Dei ex Eius Corpore' (*s3t-ntr-nt-kht.f*).

Matrimonium cum Hetepheres I meliorem fecit affirmationem potestatis Soris. Binae stirpes magnae in maritis coniunctae sunt, quia ea sanguinem regalem ab alia domu ad aliam tulit. Eius titulus 'Filia Dei' coeperat cum Huni, eius pater, rexerat, et pergebat cum Sori nuberet et Cheopem pareret, rectorem proximum, qui eius sepulcrum et pyramidem aedificari iusserit. Hetepheres mortua est Cheope filio regnante. Corpus prope Magnam Pyramidem Gizensem sepultum est.

Notae
-----

1. ↑  Legitur *Hetep-heres*, non *ph*.
2. ↑  Dodson 2004.
3. 1 2  Grajetzki 2011.
4. ↑  Dodson 2004.
5. ↑  Dodson 2004.

Bibliographia
-------------

* Dodson, Hilton. 2004. *The Complete Royal Families of Ancient Egypt.* Londini.
* Grajetzki, Wolfram. 2005. *Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary.* Londinii: Golden House Publications. ISBN 9780954721893.
* Gundacker, R. 2006. Hetepheres I. und das Rätsel ihrer Bestattung. *Sokar* 12: 30–39.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Hetepheren** spectant. |
Wikidata Ampelum
Res apud Vicidata repertae:Ampelum: insigneAmpelum: insigne
*Civitas*: Romania  
*Locus*: 46°9′32″N 23°13′16″E  
*Numerus incolarum*: 6 652  
*Zona horaria*: UTC+2, UTC+3  
Situs interretialis  
*Nomen officiale*: Zlatna
**Gestio**

*Praefectus*: Silviu Ponoran  
*Procuratio superior*: Alba  

**Geographia**

*Superficies*: 254.26 chiliometrum quadratum  

**Tabula aut despectus**

Ampelum: situsAmpelum: situs
Ecclesia Ioanni Nepomuceni
Situs Zlatna in Alba circulo
**Ampelum** (Dacoromanice *Zlatna*, Germanice *Kleinschlatten*, Hungarice *Zalatna*) oppidum Dacoromanicum in Alba circulo est. Ad Ampelum etiam vici Feneș, Galați, Valea Mică, Pătrângeni, Podu lui Paul, Pârâu Gruiului, Pirita, Trâmpoiele, Dealu Roatei, Izvoru Ampoiului, Botești, Budeni, Dumbrava, Dobrot, Ruși, Vâltori, Runc, Suseni atque Fântânele pertinent.

Historia
--------

Ampelum anno 158 primo in actis descriptum est. Anno 1201 primo sub nomine *Zlatna*, quod Slavice "aurum" sigificat, descriptum est. Nam hic metallica auri fuerunt. Ab anno 1357 hic nundinae habebantur. Ad annum 1918 ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit, deinde ad Romaniam.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ampelum** spectant. |

* Pagina officialis oppidi Ampeli (Lingua Dacoromanica)

Notae
-----

1. ↑  DE nomine antiquo vide Museum Centrale Romanum et Germanicum, Mogontiacum
2. ↑  Pagina officialis oppidi Ampeli de historia
Wikidata Staritia
Res apud Vicidata repertae:Staritia: insigneStaritia: insigne
*Civitas*: Russia  
*Locus*: 56°30′27″N 34°56′8″E  
*Numerus incolarum*: 7 676  
*Zona horaria*: UTC+3  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Tver Province, Tver Viceroyalty, Tver Governorate, Regio Tueriensis, Moscovia, Q4439966  

**Staritia** (Russice *Старица* ) est urbs regionis Tueriensis Russiae. In ripa Volga, in ostio Starčonkae fluminis sita est. Incolarum 7367 habet anno 2020.

Historia
--------

A Michaele Iaroslai filio duce Tueriensi condita est anno 1297. Arx *Gorodok (Oppidulum)* nominabatur. Anno 1375 a Demetrio Tanaitico capta est; multoties domini Staritiae mutabatur. Annis a 1505 ad 1566 caput ducatus Staritiensis; Vladimirus Andreae filius dux Staritiensis ultimus erat. Ab anno 1708 caput circuli gubernii Smolenscensis, ab anno 1775 provinciae et post gubernii Tueriensis. Tempore Belli orbis errarum secundi 12 Octobris anni 1941 a Germanis capta est et 1 Ianuarii 1942 iam liberata.

Monasterium Dormitionis Staritiense in ripa Volgae; photographema a Sergio Prokudin-Gorskij facta anno 1910

Incolae
-------

Iob primus patriarcha Moscuensis Staritiae natus, educatus et sepultus est.

Notae
-----

1. ↑  Francisci Sacchini *Historiae Societatis Iesu pars quinta, sive Claudius*, vol. I, Romae 1661, p. 22; *Supplementum ad Historica Russiae monumenta...*, ab Alexandro Turgenev collecta, Petropoli 1848, p. 9; vel *Starisia* (Possevini *Missio Moscovitica*, Parisiis 1882, p.14); interdum et *Staricia*.
2. ↑  Scilicet Latine *anus* (quae in insigni urbis figurata est) vel *bracchium caecum*.
3. ↑  Olim *Staritiae*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 56°30′27″N 34°56′8″E • *GeoNames* |
Wikidata Nawāf al-Aḥmad al-Sabāh
Res apud Vicidata repertae:Nawāf al-Aḥmad al-Sabāh: imagoNawāf al-Aḥmad al-Sabāh: imago
*Nativitas*: 25 Iunii 1937; Cuvaitum  
*Obitus*: 16 Decembris 2023;   
*Patria*: Cuvaitum  

**Officium**

*Officium*: emir of Kuwait, Minister of Interior, Minister of Interior, Minister of Defense  
*Munus*: politicus, miles, homo in re publica potens, Monarcha  

**Consociatio**

*Religio*: Islamus
**Familia**

*Genitores*: Ahmad Al-Jaber Al-Sabah;   
*Proles*: Salem Nawaf Al Sabah, Aḥmad al-Nawāf al-Aḥmad al-Ṣabāḥ  
*Familia*: House of Al Sabah
**Memoria**

*Laurae*: Grand Cross of the Order of Civil Merit, Grand Cross of the Order of the Liberator General San Martin, Grand Collar Of The State Of Palestine  

**Insignia heraldica**

Nawāf al-Aḥmad al-Sabāh: insigneNawāf al-Aḥmad al-Sabāh: insigne
**Nawāf al-Aḥmad al-Ǧābir al-Sabāh** vel litteris Arabicis نواف الأحمد الجابر الصباح (Cuvaiti in urbe die 25 Iunii 1937 natus; die 16 Decembris 2023 mortuus) fuit nobilis Cuvaiti qui emirus die 29 Septembris 2020 factus est. Filius est Aḥmad al-Ǧābir al-Ṣabāḥ qui, sine titulo emiri, Cuvaitum ab anno 1921 usque in 1950 rexerat; frater est emirorum antecessorum Ǧābir al-Aḥmad al-Ṣabāḥ et Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ.

Nawāf al-Aḥmad praefectus Ḥawalli ab anno 1962 sedecim annos meruit. Die 19 Martii 1978 minister a rebus internis, deinde die 26 Ianuarii 1988 minister a munitione factus est. Quo officio fungebatur, dum Iracenses Cuvaitum die 2 Augusti 1990 obsederunt citoque conquisiverunt: qua ratione duces exercituum plures eum inculpabant de copiis Cuvaitensibus imparatis. Denuo die 16 Octobris 2003 primus minister vicarius iterumque minister a rebus internis creatus est.

Bibliographia
-------------

* "Who is Sheikh Nawaf Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah?" in *alKhaleej Today* (2020)

Nexus externi
-------------

* "King Sheikh Nawaf Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah" apud *Global Security*

Emiri Cuvaiti (1950—)

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| ʿAbd Allāh al-Sālim al-Ṣabāḥ 1950 • Ṣabāḥ al-Sālim al-Ṣabāḥ 1965 • Ǧābir al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 1977 • Saʾad al-ʿAbd Allāh al-Sālim al-Ṣabāḥ 2006 • Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ 2006 • Nawāf al-Aḥmad al-Sabāh 2020
*Opus geopoliticum • Duces civitatum Asiaticarum hodiernarum**Capsae cognatae:* Primi ministri Cuvaiti |
|  |
**Blōtmōnaþ** (Anglice *blót month* 'mensis immolationum') inter Anglosaxones in sua lingua fuit November mensis.

Quod nomen substantivum in tractatione *De temporum ratione* refertur, ubi Beda, scriptor Anglosaxonicus, ait: "Blot-monath mensis immolationum, quia in ea pecora quae occisuri erant diis suis voverent.

Summarium in "Menologium seu Calendarium Poeticum," poemate Anglosaxonico de mensibus, ait "Hoc mensis *Novembris* Latine, et in nostra lingua *Blōtmōnaþ* appellatur, quia nostri maiores, cum pagani essent, hoc mense immolationes facere solebant, hoc est, pecudes consecrabant quas idolis offerre in animo habebant.

Nexus interni
-------------

* Calendarium Germanicum
* Paganismus Anglosaxonicus

Notae
-----

1. ↑  Cockayne, p. 144.
2. ↑  Capitulum XV, *De mensibus Anglorum.*
3. ↑  Bosworth 2010.

Bibliographia
-------------

* Bosworth, Joseph. 2010. Blót-mónaþ. In *An Anglo-Saxon Dictionary Online,* 21 Martii. Textus interretialis.
* Cockayne, Thomas. *The shrine: a collection of occasional papers on dry subjects.*
* Knopf, Jan. 1983. *Die deutsche Kalendergeschichte: ein Arbeitsbuch.* Francofurti: Suhrkamp, 1983. ISBN 3518385305.
* Rohner, Ludwig. 1978. *Kalendergeschichte und Kalender.* Wiesbaden: Akademische Verlagsgesellschaft Athenaion. ISBN 3799706925.
Icon monasterii Sabbae Višerskij, saeculo XIII vel XIV facta
**Borisus et Hlibus**, post baptisma **Romanus et David** dicti (lingua Russica antiqua Борисъ и Глѣбъ, Романъ и Давꙑдъ; anno 1015 interfecti) fuerunt duces (knazja) Russiae Kioviensis, filii magni principis Kioviensis Vladimiri I Magni. In bello intestino quod anno 1015 post patris sui mortem exarserat, in chronicis Russicis fratres traduntur necati esse iussu Sventopolci, fratris maioris natu, cui postea cognomen "exsecrabilis" (Окаянный) datum est. Boris et Gleb, primi sancti Russici facti, martyres et "passione sancti" (страстотерпцы), patroni terrae Russicae et "caelestes adiutores" principum Russicorum appellati sunt.

Historia Boris et Gleb in duobus ex primis monumentis litterarum Russicarum tractatur: "Narratio" (Сказание) Iacobi Černorizets et Lectio (Чтение) Nestoris chronographi. In honorem fratrum multitudo ecclesiarum et monasteriorum aedificata est.

Notae
-----

1. ↑  Ignatii Kulczynski *Specimen ecclesiae Ruthenicae*, 1733, p. 32; *Kalendaria ecclesiae universae* Iosephi Assemani, tomus IV, Romae, 1755, p. 65; *Acta sanctorum Septembris*, tomus II, Venetiis 1746, p. 633 etc.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия |

* De Boris et Gleb in *Enyclopaedia Orthodoxa* **(Russice)**
* "Martyrs and Passion-Bearers Boris and Gleb", Orthodox Church in America **(Anglice)**