recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Wikidata Servius Tullius
Res apud Vicidata repertae:Servius Tullius: imagoServius Tullius: imago
*Nativitas*: 6. saeculum a.C.n.; Roma  
*Obitus*: 535 a.C.n. 534 a.C.n.; Roma  
*Patria*: Roma antiqua  

**Officium**

*Officium*: rex romanus  
*Munus*: politicus Romanus  

**Familia**

*Genitores*: Servius Tulius; Ocrisia  
*Coniunx*: Tarquinia the Elder  
*Proles*: Tullia Minor, Tullia Major  

**Servius Tullius** sextus rex Romanus fabulosus et secundus domus Etruscae erat. 

Servus antiquitus fuerit, et in matrimonium filiam Tarquini Prisci duxisse dictus est. Post huius caedem anno 579 a.C.n. Servius ob auctoritatem Tanaquilis, socrus sua, successit. Apud Livium, Servius cum flammam iuventute sua sponte concepisset unctus est. Deinde princeps educatus est. Livius casu Servium fuisse servum non credidit, matrem vero Servii fuisse reginam ex urbe Etrusca ab Romanis spoliata sumpsit. Mater capta est sed sibi in regia vivere licuit. Alia fabula eum fuisse mercennarium Etruscum Mastarnam nominatum induxit, qui in Caelio insidit.

Bella contra Veios Etruscosque gessit et administrationem militarem civilemque Romanam emendavit. Censum instituit et cives in centurias secundum divitias divisit. Apud Fabius Pictorem census viginti quinque milia civium demonstravit.

Servius pomerium protulit, et aggere et fossis et muro urbem circumdedit. Duos alios colles, Quirinalem Viminalemque, urbi addidit, ita "Septimontium" perfecit. Aream sic inclusam in quattuor gentes urbanas divisit, Suburanam, Esquilinam, Collinam, et Palatinam. Esquiliis auxit, ibique ipse, ut loco dignitas fieret, habitavit. 

Servius constitutionem Romanam funditus commutavit, ut opulentes vires maiores tenere coeperent. Aetate autem procedente pauperes favere coepit, ut gratiam apud plebes iniret. Hoc iniucundus patriciis erat et anno 535 a.C.n. annos quattuor et quadraginta regnato, ab coniuratione generi sui Tarquinii Superbi et filiae suae Tulliae necatus est. Tullia per patris corpus carpentum egit, et postea Romani locum "Vicum Sceleratum" vocabant.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Servium Tullium** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Store norske leksikon |

Reges Romani

Romulus · Numa Pompilius · Tullus Hostilius · Ancus Marcius · Lucius Tarquinius Priscus · Servius Tullius · Lucius Tarquinius Superbus
**Lysander** (Graece Λύσανδρος) fuit unus e maximis ducibus bellicis Spartae. In primis notus est quia ultimis belli Peleponnesii annis classi Lacedaemoniorum praefuit et classem Atheniensem apud Aegos flumen delevit, qua victoria potuit finem potestati Athenarum facere et principatum Graecorum Lacedaemoniis dare.

Lysander e Aristoclito, qui, etsi nobilis, pauper fuit, natus est; diem natalem eius non scimus. Institutione militis exacta, praefectum maris Aegaei classis anno 407 a.C.n. nominatus est. Unum e officiis eius fuit classem creare quacum Spartani naves Athenienses fundere potuerunt. Constructionem prohibere autem Athenienses conati sunt, Alcibiademque Sami insulae praefectus miserunt in Ephesum, in cuius portu naves construendae erant. Sed Lysander proelium committere non voluit, dum abiit Alcibiades copiarum quarendarum causa. Tunc tempus ad pugnam idoneum delegit vastavitque classem Athenarum. Anno 406 Alcibiadem autem coegit lex Spartana de nauarchia decedere, et Callicratidas creatus est praefectum classis. Eum autem inexspectate vicerunt Athenienses, et novus nauarchus creandus fuit, qui Aracus factus est. Lysander vicarius eius dictus est, et vere imperium ei fuit. Itaque ipse classem imperavit in Hellespontum, in quam eum secuta est classis Athenarum. Anno 404 a.C.n. certamen ultimum Peleponnesii belli pugnatum est. Lysander classem Atheniensem totam devastavit. Quo facto, Sparta coegit Athenas se dedere. Democratia sublata, Lysander Athenis creavit triginta tyrannos. Athenis re vera regnans Lysander divitissimus factus est; divitias autem ephoris dare voluit. Homo, cui mandavit ut ea ferret in Spartam, partem furatus est; crimen quod eum coegit in exilium ire mortis condemnatus.
Anno 403 Athenienses autem urbem eorum receperunt, Lacedaemonios milites qui fuerunt Athenis una cum duce Lysandro vincentes. Spartiani revenerunt autem, et fuderunt Athenienses, quamquam multi milites utrobique ceciderant. Cum Lysander non consentiret, Spartanus rex tamen pactum Atheniensibus dedit quo eos democratiam habere sinebat.
Anno 395 a.C.n. Lysander iniit bellum Corinthium, in quo hostes Spartanorum fuerunt Athenae, Corinthus, Argos Thebaeque, quos pecunia adiuvabant Persae. Pausanias, Spartae rex, Lysanderque in Haliartum, urbem in Boeotia, exercitum duxerunt. Lysander primus pervenit, et potuit Orchomeno urbi persuadere ut perfugerent e foedere Boeotio. Postea Lysander agressus est Haliartum, interfectus est autem cum duxisset exercitum nimis propere ad moenia urbis.

Post mortem, multitudo Graecorum opinata est eum fuisse hominem plenum crudelitatis et perfidiae, ut dixit Cornelius Nepos. Ea hostilitas fortasse fuit quod maxime praetulit oligarchiam. Xenophon autem dixit eum pepercisse plurimarum urbium cives - ille autem cum Spartanis consensit.

Fontes
------

* Aristoteles, *De republica Atheniensium* 33-4 et *Politica* V.1.10.
* Cornelius Nepos, *Liber de excellentibus ducibus exterarum gentium* VI.
* Lysias, *Contra Eratosthenem* 59-60, 71-4
* Pausanias libro tertio *Descriptionis Graeciae* 17.4 et 18.3
* Plutarchus, *Vita Lysandri*.
* Xenophon, Hellenica libri I-III.
**Temporalitas** in philosophia ut a maioribus traditur est linearis praeteriti, praesentis, et futurorum progressus. Nonnulli autem philosophi recentiores temporalitatem aliis modis interpretati sunt. Inter quorum exempla sunt Ioannis McTaggart *The Unreality of Time,* Edmundi Husserl explicatio conscientiae temporis intestini, Martini Heidegger *Sein und Zeit* ('Ens et tempus', 1927), Georgii Herberti Mead *Philosophy of the Present* ('Philosophia praesentis', 1932), Iacobi Derrida reprehensiones explicationis Husserlianae, ac Friderici Nietzsche reditus aeternus eiusdem, quamquam ille plus ad historicitatem pertinet, ex qua temporalitas oritur.

Temporalitas in scientiis socialibus etiam humana temporis perceptione socialique temporis structura investigatur. Perceptio temporis trecentos annos inter aevum medium et aevum hodiernum magnopere mutavit.

Nexus interni
-------------

* Aeternitas
* Continuum spatiotemporale
* Historicitas (philosophia)
* Phaenomenologia
* Philosophia spatii et temporis
* Sagitta temporis
* *Sic transit gloria mundi*

Notae
-----

1. ↑  Mughal 2014.
2. ↑  Richard Utz 2011.

Bibliographia
-------------

* Lucas, John Randolph. 1973. *A Treatise on Time and Space.* Londinii: Methuen. ISBN 0416750702
* Mughal, Muhammad Aurang Zeb. 2014. Time, Space and Social Change in Rural Pakistan: An Ethnographic Study of Jhokwala Village, Lodhran District. Diss. PhD, Universitas Durhamensis.
* Utz, Richard. 2011. Negotiating Heritage: Observations on Semantic Concepts, Temporality, and the Centre of the Study of the Cultural Heritage of Medieval Rituals. *Philologie im Netz* 58:70-87.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicicitatio** habet citationes quae ad **temporalitatem** spectant. |

* Time and Temporality Research Center, ceitt.com
Latus chorale; in postico videntur turres Ecclesiae Sancti Severi Introitus oratorii **Oratorium Sanctae Magdalenae** (Theodisce: *Magdalenenkapelle*) cappella quaedam Catholica est media in Erfordia, in Thuringiae capite haud procul a Domo Sonneborn sita.

Historia et usus
----------------

Mentio prima anno 1277 fiebat, quamquam aedificium hodiernum haud ante annum 1341 erectum est. Agebatur de sacrario funebri apud sepulcretum circumcirca situm. Reformatione introducta anno 1525 usus liturgicus status est, antequam anno 1546 coemeterium ipsum destrueretur. Annis inter 1622 et 1803 oratorii secundarii munere fungebatur pro ecclesia cathedrali. Postea communitas ecclesiae Omnium sanctorum sat vicinae aream possedit. Fronte autem annis inter 1884 et 1886 refecta spatium internum anno 1992 restauratum est. 

Usque annum 2007 neoterici histriones theatri *Gallitheater* sub nomine Theatri cappellani dramata minora dabant. Inde autem eodem loco, ubi subseliaria fuerant, columbarium institutum est. Operarii tunc vestigia aedificii Romanici detexerunt. Inter homines qui adaptaverunt cappellam fuit et artifex Erfordiensis Evelina Körber.

Bibliographia
-------------

* Gerd Schöneburg: *Kirchen im Erfurter Gebiet*, Erfordiae 2007

Notae
-----

1. ↑  Tractatio in actis diurnis *Thüringer Landeszeitung*.
2. ↑  Nuntius in actis diurnis *Thüringer Allgemeine* die 29 Ianuarii 2013.
3. ↑  Ellen Buchberger: *Letzte Ruhestätte in der Stadt*, apud: "Die Tagespost", 27.2.2014, p. 6.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cappellam Magdalenae Erfordiensem** spectant. |

* de oratorio in magistratuum paginis officialibus narratio
Wikidata Stesichorus
Res apud Vicidata repertae:Stesichorus: imagoStesichorus: imago
*Nativitas*: 630 a.C.n.; Metauron  
*Obitus*: 555 a.C.n.; Catana  
*Patria*: Metauron  

**Stesichorus** fuit poëta lyricus, unus novem poetarum lyricorum natus Himerae in oppido Graeco in Sicilia. Floruit saeculo sexto a.C.n. Materia suorum carminum lata est ex heroicis gestis et pacta in verbis gravibus vatinicisque.

Clarissimum carmen Stesichori fuit illud 'palinodos' de Helena ad Aegyptum rapta. Fama est Stesichorum cecinisse Helenam ad Troiam raptam in Homeri modo, tunc desubito poëtam ab numine Helenae factum esse caecum; ast denuo canentem de Helena apud Aegyptos, oculos denuo vidisse. Carmen laudatur a Platone, dialogo cuius titulus est *Phaedrus,* 243a. Isocrates etiam de hoc carmine memorat.

Longum carmen de Geryone scripsit. Aliud tractat de Iocaste et filiis; titulus est fortasse *Syotherae.*

Carmina Stesichori fabulas narrant, ut illam saepe laudatam de equo cervum ulcisci cupiente et societatem ab homine adversus inimicum petenteː spe ultionis nec frenos accipere nec ipsum dorso vehere recusavit atque ita servus hominis factus est. Hac fabula poeta cavendum esse tyrannum Phalaridem monebat. Non sunt carmina epica quoniam metrum non est hexametrum. Ut videtur, omnia carmina formam triadicam habent, per strophas, antistrophas, et epodas. Dialectum est Doricum.

E carminibus Stesichori, nos in moderno tempore lectores pauca fragmenta habemus.

Notae
-----

1. ↑  Souda s.v.
2. ↑  PMG 192
3. ↑  PMG S7-S83, P. Oxy. 2617; vide Lazzeri.
4. ↑  PMG 222, P. Lille 73, 76, 111.
5. ↑  Aristoteles, *Ars Rhetorica* II.20 (1393b). Cf ibidem III.11.6.

Bibliographia
-------------

* Hutchinson, G. O. 2001 *Greek Lyric Poetry: A Commentary on Selected Larger Pieces.* Oxoniae.
* Lazzeri, Massimo. 2008 *Studi sulla Gerioneide di Stesicoro.* Quaderni del Dipartimento di Scienze dell' Antichità, Università degli studi di Salerno, 35. Neapoli: Arte Tipografica.
*Vide etiam paginam discretivam: Castellio (discretiva)*


Wikidata Castellionum (Provincia Laudensis)
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°13′11″N 9°41′43″E  
*Numerus incolarum*: 4 483  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Laudensis  

**Geographia**

*Superficies*: 12.98 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Bretonicum, Castrum ad Gerundum, Formigaria, Gombetum, Terra Nova, Mons Odanus  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Lozulum  

**Tabula aut despectus**

Castellionum (Provincia Laudensis): situsCastellionum (Provincia Laudensis): situs
Castellionum (Provincia Laudensis)
**Castellionum** (alia nomina: *Castelionum*, *Castilionum*, *Castillionum*, *Castionum*, *Custionum*) (Italiane: *Castiglione d'Adda*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 800 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Laudensi situm. Incolae *Castellionenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Langobardia (*regio*),
* Provincia Laudensis,
* Laus Nova (*urbs*),
* Municipium Italiae.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Castellionem** spectant (Castiglione d’Adda, Castiglione d'Adda). |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium municipii in Provincia Laudensi.Collocatio finium municipii in Provincia Laudensi.

Notae
-----

1. 1 2 3 4 5  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  www.comune.castiglionedadda.lo.it
3. ↑  www.comune.castiglionedadda.lo.it
4. ↑  www.comune.castiglionedadda.lo.it
Wikidata Emanuel Swedenborg
Res apud Vicidata repertae:Emanuel Swedenborg: imagoEmanuel Swedenborg: imagoEmanuel Swedenborg: subscriptioEmanuel Swedenborg: subscriptio
*Nativitas*: 29 Ianuarii 1688; Jakob and Johannes parish  
*Obitus*: 29 Martii 1772; Londinium  
*Patria*: Suecia  

**Officium**

*Munus*: physicus, philosophus, theologus, mathematicus, mystic, scriptor, scientista, inventor  
*Patronus*: Universitas Upsaliensis
**Consociatio**

*Religio*: Christianus
**Familia**

*Genitores*: Jesper Swedberg;   
*Coniunx*: no value  
*Familia*: Swedenborg
**Memoria**

*Sepultura*: Ecclesia Cathedralis Upsaliensis  

**Insignia heraldica**

Emanuel Swedenborg: insigneEmanuel Swedenborg: insigne
**Emanuel Swedenborg** (natus *Emanuel Swedberg* sive *Emanuel Svedberg* Holmiae die 29 Ianuarii 1688; mortuus Londinii die 29 Martii 1772) fuit homo scientificus (primum intus rerum naturalium scientia), philosophus, interpretator Bibliorum, theosophus, theodidactorum et mysticae peritus, homo arcanae scientiae Christianae Suecicus, socius Societatis Regiae Scientiarum Upsaliensis, atque theologus qui Ecclesiam Novam excogitavit.

Pinacotheca
-----------

* Pagina titularis primae editionis Arcanae Caelestiae, 1749.Pagina titularis primae editionis *Arcanae Caelestiae,* 1749.
* Imago Emanuelis Swedenborg in Foro Mariae Holmiae erecta.Imago Emanuelis Swedenborg in Foro Mariae Holmiae erecta.
* Pictura Emanuel Swedenborg ex anno incognito, sed ante 1818. A Carolo Frederico de Breda facta.Pictura Emanuel Swedenborg ex anno incognito, sed ante 1818. A Carolo Frederico de Breda facta.
* Emanuel Swedenborg anno aetatis suae 75, qua tenet mox edendum curabar? manuscriptum Apocalypsis Revelatae ab anno 1766. Pictura, a Petro Kraft facta, in Pinacotheca Imaginum Civitatis in Castello Gripshomiae exhibetur.Emanuel Swedenborg anno aetatis suae 75, qua tenet mox edendum curabar? manuscriptum *Apocalypsis Revelatae* ab anno 1766. Pictura, a Petro Kraft facta, in Pinacotheca Imaginum Civitatis in Castello Gripshomiae exhibetur.

Nexus interni
-------------

* Proiectura astralis
* 3947 Swedenborg

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Emanuelem Swedenborg** spectant. |
Achilles inter Scamandrum et Simoentem. Pictura Lupariensis palatii (1819).
**Scamander** (Graece *Σκάμανδρος*, hodie *Karamanderes*) est rivus antiquus Troadis in Asia Minore. Ita quidem ab hominibus appellabatur, dei vero secundum Homerum eum **Xanthum** vocabant. Ut pleraque flumina antiqua non tantum aqua fluente constabat sed etiam numine divino. Ita carmine vicesimo primo *Iliadis*, qui locus recentius additus esse videtur quia reverentiam erga deos non servabat, Scamander superbis Achillis verbis commotior ac simul indignans quod immitissimam caedem Troianorum faceret Peleidam occidere voluit. Et iam ingenti fluctu eum submersurus erat cum Hera, heroi timens, filium Hephaestum in eum immisit qui aquam igni impugnaret. Mox cum effervesceret aqua fluminis deus ut sibi parceretur precari coepit. Troianis in posterum opem laturum mox iuratus negat.

Fuit et alia fabulaː si equi Thracum regis, Rhesi nomine, Xanthi aquam bibissent ex fatorum decretis Troiam captum non iri. Quomodo Diomedes illis equis potitus sit, his verbis Vergilius indicabatː

```
 *Nec procul hinc Rhesi niveis tentoria velis*
*adgnoscit lacrimans, primo quae prodita somno*       
*Tydides multa vastabat caede cruentus,*
*ardentisque avertit equos in castra, prius quam*
*pabula gustassent Troiae Xanthumque bibissent.*
```

Troadis figura.
Secundum Hesiodum poetam flumina ut Oceanidae ad progeniem dei Oceani et eius uxoris Tethyis pertinent. Quibus Scamander ortus e nympha Idaea Teucrum, primum Troadis regem, genuit. At homerus Xanthum Iovis filium esse dicebatTroiani deo tauros immolabant et vivos equos in fluctus iaciebant et eorum filiae ante matrimonium virginitatem ei consecrabant. Scamander frater Simoentis, alterius Troadis fluminis, erat cuius auxilium adversus Achillem in *Iliade* flagitabat.

Rivus ipse, centum chilometra longus, e monte Ida in mare Aegaeum fluit. Homerus duos fontes norat, alterum tepidum, alterum frigidum.

Notae
-----

1. ↑  *Ilias* XX.74.
2. ↑  XXI.203-383.
3. ↑  *Ilias* XXI.122-135 et 184-199.
4. ↑   Servius ad *Aen*. 1, 469 : *abductique sunt equi, quibus pendebant fata Troiana, ut, si pabulo Troiano usi essent vel de Xantho Troiae fluvio bibissent, Troia perire non posset*
5. ↑  *Aeneis* I.469-474
6. ↑  *Theogonia* 345.
7. ↑  *Apollodori bibliotheca* III.12.1-2.
8. ↑  *Ilias* XXIV.693ː *Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς*.
9. ↑  *Ilias* XXI.131-2.
10. ↑  Aeschines (pseudo-), *Epistula* X.
11. ↑  Plinius, *Naturalis historia* V.124.
12. ↑  *Ilias* XXII.145-156.

Plura legere si cupis
---------------------

* P. W. Forchhammeri, prof. liter. antiq. *De Scamandro commentatio*, Kiliae, ex officina C. F. Mohr, 1840.
* Paul Girard, "Étude sur le gué du Scamandre dans l'Iliade", *Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres*, 1913ː 406-407
* Virlet d'Aoust, "Description topographique et archéologique de la Troade", *Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres*, 1874ː 236-242

Nexus externi
-------------

* Skamandros, in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft.
* Stemma genealogicum regum Troianorum
*Vide etiam paginam discretivam: Heraclitus (nomen)*


Wikidata Heraclitus Halicarnasseus
Res apud Vicidata repertae:
*Nativitas*: 300 a.C.n.; Halicarnassus  
*Obitus*: 260 a.C.n.;   

**Heraclitus Halicarnasseus** (Graece: Ἡράκλειτος ὁ Ἁλικαρνασσεύς, natus circa 320 a.C.n. Halicarnassi, mortuus 260 a.C.n.) fuit poeta nonnullarum elegiarum qui aetate Hellenistica floruit. De vita eius nobis nihil fere traditum est, unum tantum carmen eius legimus Diogenes Laertius quidem eius in opere suo mentionem fecit. Videtur tamen Heraclitus celeberrimo Callimacho fuisse amicus, ut ex eiusdem carmine epitaphio, quod adhuc superest, intellegitur.

Textus epigrammatis Heraclitum commemorantis
--------------------------------------------

Εἰπέ τις, Ἡράκλειτε, τεὸν μόρον ἐς δέ με δάκρυ  

ἤγαγεν ἐμνήσθην δ᾿ ὁσσάκις ἀμφότεροι  

ἠέλιον λέσχῃ κατεδύσαμεν. Ἀλλὰ σὺ μέν που,  

ξεῖν᾿ Ἁλικαρνησεῦ, τετράπαλαι σποδιή,  

αἱ δὲ τεαὶ ζώουσιν ἀηδόνες, ᾗσιν ὁ πάντων  

ἁρπακτὴς Ἀίδης οὐκ ἐπὶ χεῖρα βαλεῖ.

Versio Latina:

Dixit quidam, Heraclite, tuam sortem. Sed mihi lacrimam  

elisit; recordatus sum, quam saepe ambo  

solem una sermocinantes occῑdimus. Sed tu,  

hospes Halicarnasse, diutissime sane cinis,  

tuae tamen vivunt lusciniae, quibus qui cuncta  

capessit Hades manum non adhibebit.

Fontes
------

* Diogenes Laertius: *Liber II*, paginae 424-425.

Notae
-----

1. ↑  *Anthologia Palatina* 7, 465.
2. ↑  Callimachus XXXIV G-P (*Anthologia Palatina* 7.80).
**Lingua Picardica** (*Picard* sive *Langue picarde*) est lingua Indoeuropaea inter linguas Romanicas enumerata, nam haud dissimilis est linguis Lusitanae, Francogallicae, Italianae, Hispanicae, Dacoromanicae.

      Picard 
Lingua Picardica maxime adhibetur in Francia (Regiones Franciae : Picardiae, Septentrio et Fretum), Belgia (in provincia Vallonica).

Exempli gratia articulum + adiect. + subst. *ch’tiot honme* et *l’tiote feume* 'vir parvus', 'femina parva':

* *ch’tiot honme* = 'vir parvus'
* *chés tiots honmes* = 'viri parvi'
* *l’tiote feume* = 'femina parva'
* *chés tiotes feumes* = 'feminae parvae'

Exempli gratia, verbum *pérler* 'loqui', sic in praesente indicativo coniungitur:

* *éj pérle* = 'loquor'
* *te pérles* = 'loqueris'
* *i pérle* = 'loquitur'
* *os pérlons* = 'loquimur'
* *vos pérlez* = 'loquimini'
* *is pérl’tte* = 'loquuntur'

Numeri
------

Loquens Picardica
Numeri cardinales Picardice ab 1 ad 20 sunt:

* Unus: un ~ eune
* Duo: deus
* Tres: troés
* Quattuor: quate
* Quinque: chonc
* Sex: sis
* Septem: sèt
* Octo: uit
* Novem: neu
* Decem: dis
* Undecim: onze
* Duodecim: douse
* Tredecim: treise
* Quattuordecim: quatore
* Quindecim: tchinze
* Sedecim: sèse
* Septendecim: dis-sèt
* Duodeviginti: dis-uit
* Undeviginti: dis-neu
* Viginti: vint

Notae
-----

1. ↑  Dawson Alain, Le picard de poche, Assimil, 2003

Nexus externi
-------------

WikipediaWikipedia
***Vicipaedia in Lingua Picardica***

* Langue picarde
* Chés diseux
* Ch’Lanchron

### Audio

*Centre de Ressources pour la Description de l'Oral* (CRDO) (  )

Linguae Romanicae

Anglo-Normannica · Auridunica · Aragonensis · Aromanica · Arpitanica · Asturiana · Burgundica · Caesariaca · Campanica · Catalana · Corsa (Gallurica, Sassarensis) · Cispadana · Dalmatica · Dacoromanica (Moldovica, Valachica) · Extremadurensis · Fala · Franco-Comitatina · Francogallica · Foroiuliensis · Gallaica · Gallonica · Guernesica · Lingua Haitiana · Hispanica (Castellana) · Insubrica · Istrica · Istro-Romanica · Italiana (Tusca litteraria) · Iudaeo-Francogallica · Iudaeo-Italiana · Latina Dolomitica · Iudaeo-Hispanica · Legionensis · Ligustica (Monoecensis) · Lotharingica · Lusitana · Megleno-Romanica · Mirandica · Moeso-Romanica · Mosarabica · Neapolitana (Aprutina, Bariana, Consentina, Daunia, Lucana, Molisina) · Normannica · Occitanica · Orobica · Pedemontica · Pictavo-Santonica · Picardica · Romancica · Romanensis · Sarda · Serquica · Shuadit · Sicula (Bruttia, Sallentina) · Tarentina · Venetica (Talica) · Vallonica
Wikidata Petra Pau
Res apud Vicidata repertae:Petra Pau: imagoPetra Pau: imago
*Nativitas*: 9 Augusti 1963; Berolinum  
*Patria*: Germania, Res publica Democratica Germanica  

**Petra Pau** (nata 9 Augusti 1963 Berolini) politicarum rerum perita Theodisca factionis primo SED, nunc Sinistrae est.

Iuventus et munus
-----------------

Post scholam finitam Pau ab anno 1979 tirocinium apud Iuventutem Theodiscam Liberam (FDJ), apparatum communistarum Rei publicae Democraticae Germanicae, fecit et deinde ab anno 1983 in schola congregationem iuventutis rexit atque magistra linguam Germanicam atque artem docuit. Deinde annis 1985 - 1988 in universitate factionis SED "Carolus Marx" Berolini doctrinae societatis studebat et diploma accepit. Tum apud consilium centrale FDJ laboravit. Post eversionem rerum anni 1989 FDJ dissoluta est atque Pau opere vacuus fuit.

Cursus honorum
--------------

Pau ab anno 1983 sodalis SED erat, deinde factionis PDS, nunc autem Sinistrae. Annis 1990 - 1995 legatus ad consilium pagi Hellersdorfii, 1995 - 1998 ad domum legatorum Berolini fuit. Ab hoc tempore et legata Dietae Foederalis Germaniae est. A die 7 Aprilis 2006 et praeses vicaria parlamenti Theodisci est: Die 22 Octobris 2013 iterum praeses vicaria parlamenti electa est. Die 25 Octobris 2017 Pau tertio praeses vicaria Dietae Foederalis electa est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Petra Pau** spectant. |

* Pagina personalis Petrae Pau (lingua Theodisca)
* Biographia in pasgina Dietae Foederalis (lingua Theodisca)
* Curriculum vitae in pagina fractionis Sinistrae Dietae Foederalis (lingua Theodisca)

Notae
-----

1. ↑  Dieta Foederalis die 22 Octobris 2013
2. ↑  Der Spiegel die 25 Octobris 2017
Wikidata Valdengo
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°34′0″N 8°8′3″E  
*Numerus incolarum*: 2 387  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Bugellensis  

**Geographia**

*Superficies*: 7.68 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Platium, Quarenia et Cerretum, Roncus Bugellensium, Vilianum Bugellense, Ternencum, Canderium, Cossatum  

**Tabula aut despectus**

Valdengo: situsValdengo: situs
Valdengo
**Valdengo** (-onis, *m.*) (alia nomina: *Gualdinheum*, *Uvaldingum*) (Italiane: *Valdengo*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm.

*Despectus ad Valdengonem*

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Pedemontium,
* Provincia Bugellensis,
* Bugella (urbs).

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
3. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Valdengonem** spectant. |
Strata aquifera et putei  
1 — Stratum aquiferum  
2 — Stratum aquae impermeabile  
3 — Zona aerationis sicca  
 4 — Aequor aquae telluricae  
5 — Aquifer sub pressione  
6 — Aquifer sine pressione  
7 — Puteus altus  
8 — Puteus vulgaris  
9 — Puteus artesianus
**Aqua artesiana** est aqua terrestris, quae in strato aquifero inferiore et inter duo strata aquae impermeabilia sito et ab utraque parte compresso continetur; purior quam aqua tellurica esse solet et magno cum propulsu per foramen attesianum sursum in superficiem telluris exit, saepe et scatet. De Artesia provincia Franciae historica nomen habet, ubi iam a saeculo XII in usu erat.

Notae
-----

1. ↑  Cfr. versionem Latinam vocabuli Hispanici *artesianus* apud Iosephum Ioannem del Col (2007). *Diccionario Auxiliar Español-Latino*. Sinu Albo: Institutum Superius Ioannes XXIII. p. 94. ISBN 9789509771345 [PDF]

Nexus externi
-------------

* De aqua artesiana in *Encyclopaedia Russica magna* **(Russice)**
* De aqua artesiana in *USGS* **(Anglice)**
Wikidata Ioannes Gulielmus Waterhouse
Res apud Vicidata repertae:Ioannes Gulielmus Waterhouse: imagoIoannes Gulielmus Waterhouse: imagoIoannes Gulielmus Waterhouse: subscriptioIoannes Gulielmus Waterhouse: subscriptio
*Nativitas*: 6 Aprilis 1849; Roma  
*Obitus*: 10 Februarii 1917; Londinium  
*Patria*: Regnum Italiae, Britanniarum Regnum  

**Officium**

*Munus*: pictor, architectural draftsperson  

**Familia**

*Coniunx*: Esther Kenworthy Waterhouse  

**Memoria**

*Sepultura*: Kensal Green Cemetery  

**Ioannes Gulielmus Waterhouse**, vulgo *John William Waterhouse* (Romae natus dieque 6 Aprilis 1849 baptizatus; mortuus die 10 Februarii 1917) fuit pictor qui, Fraternitate Praeraphaelita iam dispersa, etiam tunc stilo prae-Raphaelita usus est.

Opera selecta
-------------

* "Circe calycem offert"
* "Circulus magicus"
* "Cleopatra"
* "Siren"

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Ioannem Gulielmum Waterhouse** spectant. |

* JohnWilliamWaterhouse.net.
* JohnWilliamWaterhouse.com.
* JWWaterhouse.com.
* "John William Waterhouse: Style and Technique" apud artble.com.

Bibliographia
-------------

* Trippi, Peter, Elizabeth Prettejohn, et Robert Upstone. 2009. *J. M. Waterhouse: The Modern Pre-Raphaelite.* Londinii: The Royal Academy of Art
* Trippi, Peter. 2002. *J. M. Waterhouse.* Londinii: Phaidon.
*Mate* in poculo *Lagenariae sicerariae* paratum
**Mate** (ita Hispanice; Lusitanice: *chimarrão*) est infusum e foliis arboris *Ilicis paraguariensis* facta, qui per terras systematis fluviorum Paranae Paraquariae Uruguaiae sponte crescit. His foliis collectis, siccatis, tritis, in aquam bullantem immissis, infusio provenit cuius sapor amarus e tanninis efficitur. Propterea sunt qui paulum dulcorant cum saccharo aliove condimento, sed plurimi amaritudine potionis simplicis fruuntur. *Mate* offerri solet in poculo populari e fructu lagenariae facto, foliis *mate* tritis et aqua calida repleto. Potio usu tubuli specialis sumitur.

Hic potus, a Guaranis et Tupiis Paraquariae inventus, postea a missionariis Iesuitis et bubulcis (*gauchos*) adoptatus est. Nunc autem in Paraquaria, Brasilia australi, Uraquaria necnon Argentina consumi solet.

Notae
-----

1. ↑  "Guarani -orum" (vide e.g. p. 134 col. 2 apud *Google Books*)
2. ↑  "Tupii -orum": cf. nomen biologicum *Hoplandria tupiorum*

Bibliographia
-------------

* M. D. Tenorio Sanz, M. E. Torija Isasa, "Elementos minerales en la yerba mate (*Ilex paraguariensis* St. H.)" in *Archivos latinoamericanos de nutrición* vol. 41 (1991) pp. 441-454 fons citationis
**Ennigaldi-nanna** fuit principissa et sacerdos Chaldaea, quae saeculo VI a.C.n. vixit et praesertim tamquam custos antiquissimi musei in mundo commemoratur.

Vita
----

Ennigaldi-nanna filia Nabonidi regis Chaldaeorum (quod regnum etiam Imperium Neobabylonicum dicitur) fuit et soror illius Balthasaris qui in capite quinto (convivium Balthasaris) et octavo Libri Danielis nominatur. Nomen eius etiam Bel-shalti-Nannar legebatur.

Anno secundo Nabonidi, seu 554 a.C.n. tamquam summa sacerdos dei Sin in urbe Ur instituta est, quo tempore nomen Sumericum En-nigaldi-nannae accepit, nomen autem eius Accadicum, quo antea usa erat, ignoratur. Circa a. 530 a.C.n. museum in Ur condidit, in quo antiquitates variae Mesopotamiae osservarentur, additis explicationibus bilinguibus (Sumericis et in dialecto quodam Semitico) in cylindris fictilibus scriptura cuneiformi exaratis. Quod museum tamquam omnium antiquissimum haud raro habetur.

Commemoratio
------------

*Spinatrypa ennigaldinannae* brachiopodum Devonicum in eius honorem nominatum est.

Notae
-----

1. 1 2  Weiershäuser, F. Novotny, J. Lentini, G. 2020. *The Royal Inscriptions Of The Neo-Babylonian Empire, Volume 2: The Royal Inscriptions of Amēl-Marduk (561–560 BC), Neriglissar (559–556 BC), and Nabonidus (555–539 BC), Kings of Babylon* (Eisenbrauns; University Park, Pennsylvania), [p. 165] (lege hic)
2. ↑  W. H. Shea (1982), "Nabonidus, Belshazzar, and the Book of Daniel: An Update." *Andrews University Seminary Studies* 20 (2): 133–49. (lege hic).
3. 1 2  C. L. Woolley, *Excavations at Ur. A Record of Twelve Years’ Work* (Novi Eboraci: Thomas Y. Crowell, 1965). (lege hic).
4. ↑  Wherry, F.F. & Schor, J.B. (ed.) 2015. *The SAGE Encyclopedia of Economics and Society.* SAGE Publications.
5. ↑  Walhimer, M. 2015. *Museums 101.* Rowman & Littlefield
6. ↑  Cohen, R. 2022. *Making History: The Storytellers Who Shaped the Past.* Simon & Schuster.
7. ↑  Halamski, A.T. Baliński, A. & Koppka, J. 2022. Middle Devonian brachiopods from northern Maïder (eastern Anti-Atlas, Morocco). *Annales Societatis Geologorum Poloniae*, 92 (1): 1–86. (lege hic).
Wikidata Anatolius Solovianenko
Res apud Vicidata repertae:Anatolius Solovianenko: imagoAnatolius Solovianenko: imago
*Nativitas*: 25 Septembris 1932; Donetsk  
*Obitus*: 29 Iulii 1999; Kozyn  
*Patria*: Unio Sovietica, Ucraina  
*Nomen nativum*: Анатолій Борисович Солов'яненко
**Officium**

*Munus*: opera singer  
*Patronus*: Donetsk National Technical University
**Familia**

*Proles*: Q12154369  

**Memoria**

*Laurae*: Merited Artist of Ukraine, People's Artist of the USSR, Order of Friendship of Peoples, Lenin Prize, People's Artist of the Ukrainian SSR, Hero of Ukraine, Order of the State, Honored badge of merit of the President of Ukraine, Order of Merit of the Italian Republic, Merited Artist of the Ukrainian SSR, Shevchenko National Prize, Miner's Glory Medal, National legend of Ukraine  

**Anatolius Boris filius Solovianenko** (Ucrainice Анатолій Борисович Солов'яненко, tr. *Anatolij Borysovyč Solov'janenko*; natus in Stalino die 25 Septembris 1932, mortuus in oppido Kozyn regionis Kioviensis die 29 Iulii 1999) fuit tenor Ucrainicus Sovieticus. Titulis Artificis Emeriti RSS Ucrainicae (anno 1967), Artificis Popularis RSS Ucrainicae (anno 1969), Artificis Popularis URSS (anno 1975), Praemio Leniniano (anno 1980), Praemio Nationali Ucrainae Ševčenkiano (anno 1997), titulo Herois Ucrainae (anno 2008, post mortem) nonnullisque aliis signis laudis ornatus est.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Anatolium Solovianenko** spectant (Anatoly Solovyanenko, Anatoliy Solovianenko). |

* De Anatolio Solovianenko **(Ucrainice)**
Imago artistica planeta pulsaris PSR B1257+12 c, Poltergeist appellatus
Pulsationes arte animatae sicut visae a planetis systematis PSR B1257+12. Visibiles sunt planetae c (Poltergeist) et d (Phobetor).
**PSR B1257+12 c**, vel **Poltergeist**, est planeta extrasolaris distans 2300 annos luce mensos a Terra per constellationem Virginis, anno 1992 inventus, qui circum pulsar PSR B1257+12 movetur. Fuit, et d (Phobetor), primus planeta extrasolaris detectus. Est medius planeta in systemate(d) (inter b et d), periodo orbitali circiter 66.5 dierum et semiaxe maiore 0.36 UA. Massam habet plus quam quadruduplae Telluris (4.3 *M*⊕), et temperaturam superficialem 193 K (−78 °C).

Cum Poltergeist et Phobetor massae simillimae sint et orbitas inter se proximas habeant, sperabantur ambo planetae evidentes perturbationes in alterutri orbita causa esse. Nam eae perturbationes, detectae, confirmaverunt planetas reales esse. Ex quanto planetae se invicem perturbarent massae accuratae duorum planetarum, necnon eorum inclinationum, computatae sunt.

Nexus interni
-------------

* PSR B1257+12 b (Draugr)
* PSR B1257+12 d (Phobetor)
* Planeta extrasolaris
* Planeta pulsaris
* Pulsar
* Stella neutronica

Notae
-----

1. ↑  In principio, cum nomina systematica ad planetas designandas dum abessent, planeta *PSR B1257+12 B* recensebatur.
2. ↑  *Final Results of NameExoWorlds Public Vote Released*.. *Unio Astronomica Internationalis*. 15 Decembri 2015
3. ↑  Extrasolar Visions - PSR 1257+12 B
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.**Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
→ Interpretationes vernaculae |

 Parisini vestimenta: Dandii Parisiae anno MDCCCXXXI.
**Dandius ( in Lingua Anglia: Dandy )** est vir, qui peculiare momentum ponit in specie corporis et corporis nitidi, elegantiae linguae, et oblectamenta otiosa. Dandius potest esse homo sui ipsius persona, quae aristocraticam vitam imitatus est, quamvis mediae classis originis, ortus et curriculi, praesertim in Britannia saeculo XVIII et ineunte saeculo XIX.   

Primae manifestationes dandiismi erant *Le petit-maître* (Magistri Minoris) et musca-noscadini ruffiani mediae classis reactionis Thermidoreae (1794–1795), sed moderni dandiismi apparuerunt in societatibus stratificatis Europae per tempus revolutionis 1790s, praesertim in centris culturalibus sicut Londini et Parisiis.  Sociale, lepidus personam extremae caninae reservationis coluit eo quod Victoriana fabulator George Meredith talem protervitiam definivit tamquam « dandiism intellectualis »; Sed benignius Thomas Carlyle, in Novo *Sartor Resartus* (1831), lepidus emisit sicuti hominem vestitum; et Honoré de Balzac in *La fille aux yeux d'or* (1835), vitam Henri de Marsay cronicavit otiosam, exemplar Gallicum amavit ab obsesso suo amatorio studio amatorio factum, quod inclusa est libidini libidini et homicidae zelotypiae obnoxia.

 Britannicus Dandius: Beau Brummell in gymnasiis et braccis imparibus, 1805 in duplici pectore. ( Richardus Dighton ) .
 Francius Dandius: Alfredus d'Orsay erat papilio socialis et amicus domini Byron. ( James Baillie Fraser )

Nexus externi
-------------

* La Loge d'Apollon
* "Bohemianism and Counter-Culture": The Dandy Archived 22 July 2016 at the Wayback Machine
* Il Dandy (in Italian)
* Dandyism.net
* "The Dandy"
* Walter Thornbury, Dandysme.eu "London Parks: IV. Hyde Park" Archived 1 September 2009 at the Wayback Machine, *Belgravia: A London Magazine* 1868


1. ↑  *dandy*: "One who studies ostentatiously to dress fashionably and elegantly; a fop, an exquisite." (*OED*).
2. ↑   *Oxford English Dictionary*. Oxford University Press. 1989
3. ↑  *Cult de soi-même*, Charles Baudelaire, "Le Dandy", noted in Susann Schmid, "Byron and Wilde: The Dandy in the Public Sphere" in Julie Hibbard *et al.*, eds. *The Importance of Reinventing Oscar: Versions of Wilde During the Last 100 Years* 2002
4. ↑  *Le Dandysme en France* (1817–1839) Geneva and Paris, 1957.
Undae emissae a fonte, qui a dextera ad sinistram movet. Frequentia sinistra (ante fontem) altior est quam dextera.
Idem.
**Effectus Doppler** sive **effectus Dopplerianus** in physica est lex a Christiano Doppler descripta, qua undarum frequentia modo praedicabili augescit vel diminuit inter corpora spectantia, si ea vel ad se vel ab se movent. Cum corpora ab se movent undarum frequentia tantum decrescit et vice versa. Et Hippolytus Fizeau similiter qualem effectum in luce inventus est.

Soni effectus Doppler
---------------------

Soni undae propagant per medium, sicut aërem. Effectus describitur formula

{\displaystyle f=f\_{0}\left({\frac {v+v\_{s}}{v+v\_{f}}}\right)}
In hac formula,  

{\displaystyle f} est frequentia quam spectator observat,  

{\displaystyle f\_{0}} est frequentia quam fons emittit,  

{\displaystyle v\_{s}} est spectatoris velocitas aëri relativa. Haec magnitudo habetur positiva si spectator ad fontem moveat et negativa si a fonte moveat.
{\displaystyle v} est soni velocitas aëri relativa, quae semper positiva adhibetur.   

{\displaystyle v\_{f}} est fontis velocitas aëri relativa. Haec magnitudo habetur positiva si fons a spectatore moveat et est negativa si fons ad spectatorem moveat.

Lucis effectus Doppler
----------------------

Lucis undae propagant per vacuum. In theoria relativitatis specialis, ubi omnes spectatores inertiales possunt se immobiles putare, effectus describitur formula

{\displaystyle f={\frac {f\_{0}}{\gamma \left(1-\beta \cos \theta \right)}}=f\_{0}{\frac {\sqrt {1-{\frac {v^{2}}{c^{2}}}}}{\left(1-{\frac {v}{c}}\cos \theta \right)}}}
In hac formula,  

{\displaystyle f} est frequentia quam spectator observat,  

{\displaystyle f\_{0}} est frequentia quam fons emittit,  

{\displaystyle \gamma ={\frac {1}{\sqrt {1-\beta ^{2}}}}} et {\displaystyle \beta =v/c}, ubi  

{\displaystyle v} est velocitatis differentia inter fontem et spectatorem. Haec magnitudo est positiva si fons ad spectatorem moveat et est negativa si fons a spectatore moveat.  

{\displaystyle c} est lucis velocitas,  

{\displaystyle \theta } est angulus.

  

Effectus Doppler motum ad rubrum (vel motum ad caeruleum) in spectro lucis creat.

Notae
-----

1. ↑  Neues Latein-Lexikon - Lexicon recentis latinitatis, Romae, anno 1998 (Textus apud *Google Books*).
2. ↑   Citatio desiderata *(addito fonte, hanc formulam remove)*
3. ↑  George B. Rybicki et Alan P. Lightman, *Radiative processes in astrophysics* (Novi Eboraci: Wiley, 1979)

Nexus externi
-------------

* Soni effectus Doppler apud HyperPhysics **(Anglice)**
* Lucis effectus Doppler apud HyperPhysics **(Anglice)**
Wikidata Petrus Kireevskij
Res apud Vicidata repertae:Petrus Kireevskij: imagoPetrus Kireevskij: imago
*Nativitas*: 11 Februarii 1808; Dolbino  
*Obitus*: 25 Octobris 1856; Q33141224  
*Patria*: Imperium Russicum  

**Officium**

*Munus*: linguista, philosophus  

**Familia**

*Genitores*: ; Avdotia Yelagina  

**Memoria**

*Sepultura*: Monasterium Praesentationis "Eremiterium Optae"  

**Petrus Basilii filius Kireevskij** (Russice Пётр Васильевич Киреевский, tr. *Pëtr Vasil'evič Kireevskij*; natus die 11 [23] Februarii 1808 in vico Dolbino tunc gubernii Calugensis et nunc regionis Tulensis Russiae, mortuus die 25 Octobris [6 Novembris] 1856 in vico Kireevskaja Slobodka prope Orelam), Ioannis Kireevskij frater iunior, fuit scriptor, interpres, ethnographus, philologus, laographus et archaeographus Russicus, qui multa carmina vulgaria Russica collexit et in lucem edidit. Cum fratre *rerum Slavicarum amicis* dictis propinquus erat.

Notae
-----

1. ↑  Russice *славянофилы*, Anglice *Slavophiles*.

Nexus externi
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  Treccani • Большая российская энциклопедия |

* Pagina de Petro Kireevskij *Encyclopaediae Brockhaus et Efron* apud Vicifontem **(Russice)**
Fulgura inter caelum et terram.
**Fulgur** (-is, *n.*) est caeli electrica emissio cum tonitru, quod in procellis, et aliquando in eruptionibus volcanorum vel in pulveris tempestatibus, fit. Ab hac aeris electicitatis emissione, ductus fulguris potest ire usque ad 220 000 chiliometra per horam et calore 30 000 °C graduum pollet. Quae temperatura sabulam potest in vitreum appellatum "fulgurites" fundere, qui sunt cavi et possunt in solum infigere. Fiunt quasi 16 milia milium procellarum fulgurum per annum in omni orbe terrarum. Aera per quod iter faciunt fulgura ionizantur. Quod format oxydum nitricum acidumque nitricum magno benificio plantarum in solo est. 

Fulgura in cineris nubibus ex eruptionibus vulcanorum oriri possunt. Nascuntur etiam ex silvarum incendiis, pulverem quo onus electricum staticum formetur efficientia. Quomodo in initio fulgura formentur incertum est inter auctores. Periti causis studuerunt ex perturbationibus aeris (ventus, humiditas, frictio, pressio atmospherica) usque ad impactum ventorum solis et molem particularum oneratarum solis. Dicunt glaciem in nube elementum praecipuum esse in formandis fulguribus atque positiva negativaque onera discerpere in nube, sicut adiuvet in formandis fulguribus.

Etymologia antiqua
------------------

Fulgur et fulmen, ictus caelestis iaculi, a feriendo dicti; fulgere enim ferire est atque percutere. Fulmen autem conlisa nubila faciunt. Nam omnium rerum conlisio ignem creat, ut in lapidibus cernimus, vel attritu rotarum, vel in silvis arborum: simili modo in nubibus ignis, unde et prius nubila sunt, deinde ignes. Vento autem et igni fulmina in nubibus fieri et impulsu ventorum emitti. Ideo autem fulminis ignem vim habere maiorem ad penetrandum, quia subtilioribus elementis factus est quam noster, id est qui nobis in usu est. Tria sunt autem eius nomina, fulgus, fulgor et fulmen: fulgus, quia tangit; fulgor, quia incendit et urit; fulmen, quia findit; ideo et cum ternis radiis finguntur.

Longe primum fulgor videtur et postea tonitrus auditur, quia velocitas lucis maior est quam soni.

Notae
-----

1. ↑  .

Nexus interni
-------------

* Laguncula Lugduno-Batava
* Thorus

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **fulgur** spectant. |

 *Partes huius textus transsumptae sunt ex Etymologiarum Libris Viginti Sancti Isidori Hispalensis.*
Cochleatorstrum rimosum.
**Cochleatorstrum** est instrumentum, aut manuale aut electricum, quod ad cochleas instruendas amovendasque adhibetur. Solito cochleatorstro simplici sunt manubrium et hastile, extremo fine quem utens in caput cochleae inserit antequam manubrium torquet.

Variae cochleatorstrorum Robertsonianorum magntudines.
Cochleatorstra "manubriis perfectis."
Cochleatorstrum Robertsonianum.
Cochleatorstrum manubrio laticis.
Capita Phillipsiana et Frearsoniana comparata.
Hastile plerumque chalybe robusto fabricatur ut inclinationi ac torquendo resistat. Apex durus reddi potest ut usui resistat. Manubria plerumque ligno, metallo, plasticove fabricantur, et saepe transversa sunt hexagonalia, quadrata, vel ovata ad comprehensionem meliorem faciendam atque ad instrumentum prohibendum ne depositum volvat.

Nonnullis cochleatorstris manualibus sunt capita quae, ut sese accommodent ad contactum in extremo hastilis fine situm, permutari possunt. Quibus saepe sunt manubria cava, quibus varia capitum genera et magnitudines sunt.

Notae
-----

1. ↑  John C. Traupman, *Latin and English Dictionary,* ed. tertia (Novi Eboraci: Bantam Books, 2007), 649, s.v. *screwdriver.*
2. ↑  "Archived copy" .

Bibliographia
-------------

* Bruce, Sinclar. 1969. "At the Turn of a Screw: William Sellers, the Franklin Institute, and a Standard American Thread." *Technology and Culture* 10: 34.
* Capotosto, Rosario. 1996. "Screwdriver Basics." *Popular Mechanics* 173, no. 12 (December): 82–83. ISSN 0032-4558.
* Dixit, Uday Shanker, Manjuri Hazarika, et J. Paulo Davim. 2017. *A Brief History of Mechanical Engineering.* Springer International Publishing.
* Hanson, Anders. 2010. *Screwdrivers.* Edinae Minnesotae: ABDO Publishing Company. ISBN 9781604535853.
* Rybczynski, Witold. 2000. *One Good Turn: A Natural History of the Screwdriver and the Screw.* Novi Eboraci: Scribner. ISBN 978-0-684-86729-8. LCCN 00036988. OCLC 462234518.

Nexus interni
-------------

* Heron Alexandrinus
* Rota et axis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **cochleatorstra** spectant. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **cochleatorstra** in **Victionario**. |

* Klein Tools. "Proper Use and Care of Hand Tools: Screwdrivers." Archivum.
*Vide etiam paginam discretivam:* Tauris (discretiva)

Cerosae: ubi insula sit 
Sanctus Georgius (Suđurađ)
**Cerosa** (-ae, *f.*) (olim *Tauris*; deinde **Iupana**) (Croatice *Šipan*; Italiane *Giuppana*) est insula Croatiae.

Geographia
----------

Cerosa pertinet ad Dalmatiam regionem historicam et ad Archipelagum Elaphitium Insularum Dalmaticaraum australium; insula ad Austrum Slanum vicum iacet.

In rebus administrativis ad Regionem Ragusinam-Narentinam et ad municipium Ragusinum pertinet. Cerosae 419 homines (anno 2011) vivunt.

Notae
-----

1. ↑  Antička Hrvatska
2. ↑  Antička Hrvatska
3. ↑  Illyrici sacri tomus primus [-tomus octavus...Auctore Daniele Farlato ... Dan Farlatus apud Sebastianum Coleti, 180]

Nexus interni
-------------

* Insulae Croatiae
* Mare Hadriaticum

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cerosam** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 42°43′0″N 17°53′0″E • *GeoNames* |
Wikidata Universitas Insulensis
Res apud Vicidata repertae:Universitas Insulensis: logotypusUniversitas Insulensis: logotypus
Universitas, publica quaesitionum universitas  
*Civitas*: Francia  
*Locus*: 50°37′54″N 3°4′31″E  
*Situs*: Insula, Insula Metropolis, Septentrio Fretum et Picardia
**Rectio**

*Rector*: Régis Bordet  
*Nomen officiale*: Université de Lille;   
Situs interretialis  
*Praetorium*: Insula;
**Origo**

*Conditor*: Philippus II  
*Inceptio*: 1559  

**Tabula aut despectus**

Universitas Insulensis: imagoUniversitas Insulensis: imago
**Universitas Insulensis** (Francogallice *Université de Lille*) est nova universitas publica studiorum, quae Insulis in urbe Franciae sita est.

Notae
-----

1. ↑  "universitas insulensis": vide "Actualités de l'université (9 decembris 2011)". Cf. "Archidioecesis Insulensis" e *The Hierarchy of the Catholic Church* (situs a Davide M. Cheney elaboratus) **(Anglice)**

Nexus interni
-------------

* Professores Universitatis Insulensis

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Universitatem Insulensem** spectant (Université Lille Nord de France, Université de Lille). |

* Pagina interretialis VIAF