recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vide etiam paginam discretivam:* Muri (discretiva)

**Muri** (-orum, *m.*) sunt commune Helvetiae in parte austro-orientali pagi Argoviae et caput districtus homonymi. Commune hodiernum Murorum anno 1816 ortum est, cum vici *Langdorf*, *Egg*, *Hasli* et *Wey* in unum confusi sunt.

| Muri |
| --- |
| Vexillum Murense |
| Notatiae elementi |
| Pago: | Argoviae |
| Provincia: | Muri |
| Ambitus: | 12.34 km² |
| Altitudo: | circa 460 m super maris aequor |
| Populatio: | 6778 *(fine anni 2008)* |
| Pars Helvetiae ab: | circiter 1415 |
| Lingua: | Theodisca |
| Pagina domestica: | www.muri.ch |

Municipii situs in pago Argoviae
Muri-Wey cum monasterio Murensi

Historia
--------

Res inventae Muros iam Neolithico et Aetate Aenea incultos esse demonstrare videntur. Anno 1929 in communis limite meridiano tumulus Aetatis Hallstattensis repertus est.

A primo saeculo etiam Romani in territorio communis domicilia collocaverunt, quae autem circa annum 260 ab Alamannis deleta sunt. Cum iidem his locis octavo vel nono saeculo sedes stabiles constituerunt, locum ob muros Romanos relictos *Murahe* (Latine: Muri) appellaverunt.

Historia Murorum cum Domo Habsburgensi coniuncta est: Comes Radbot de Habsburg et Ita de Lothringen, coniunx, anno 1027 Monasterium Murense condiderunt. Monasterium opibus et gravitate per saecula crescebat, ut tandem etiam monasterium principale nominaretur et ditissimum monasterium Helvetiae haberetur. Quod autem anno 1841 a gubernatione pagi Argoviae suppressum est.

Anno 1415 Muri a Confoederatione Vetere occupati partes Praefecturae Liberae facti sunt.

Nexus interni
-------------

* Muri (districtus)
* Monasterium Murense
* Monasterium Murense-Griesense, communitas quae traditionem monasticam Murensem in Gries (Bauzani) ab anno 1845 continuat.
* Acta Murensia in quibus fundatio monasterii enarratur.

Incolae
-------

* Conradus a Mure (ca. 1210–1281), scriptor
* Casparus Wolf (1735–1783), pinctor

Bibliographia
-------------

* Georgius Germann: *Die Kunstdenkmäler des Kantons Aargau, Band V: Der Bezirk Muri* (Bern 1967).

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Muros** spectant. |

* Situs Murorum
* Commentatioin *Lexico historico Helvetiae*: Theodisce, Francogallice, Italice
-2 *Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

Fano
**Fano** fidei scutum (Epistula ad Ephesios 6,16) qui Ecclesiam Catholicam tuetur effignit, id est Summi Pontificis auctoritas idem effingit. Directae linae duobus coloris pinctae, albis et aureis, ab amarantho conniunxtae unitatem ac inexpugnabilitatem Ecclesiae Latinae cum Orientalis effingere volunt.

Paramentum fanonis duplex palliolum maxime subtile bombyce mirabile studio textitur. Praeterea super anteriorem partem aurea crux ponitur. Ab incepto saeculi XX, Pius X duo palliola divisit, ita alter sub stola, alter sub pianeta remanet. Quamvis numquam fano aboletur, tamen, Concilii Vaticani II veteris liturgiae emendatione facta, haud saepe fanone uti Pontifices videtur.

Benedictus XVI cum fanone. Fano est palliolum aureis albisque lineis exornatum.
Papa Benedictus XVI, qui usum fanoni in maximis sive magis solemnis celebrationis readmisit, ter tantummodo fanonem sumpsit priusquam munum Petrinum se renuntiare declaravit.

Notae
-----

1. ↑  *Dictionary of Medieval Latin from British Sources* apud ΛΟΓΕΙΟΝ, s.v. "fano" Carolus Du Cange et al. (1883-1887), *Glossarium mediæ et infimæ Latinitatis*. Niortii: Favre
---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Eudicotyledones nucleares   
Ordo : Saxifragales   
Familia : Paeoniaceae   
Genus : *Paeonia*   
Species : ***P. suffruticosa***   
*Paeonia suffruticosa*   
Andrews  

Fructus
***Paeonia suffruticosa*** est planta florens generis *Paeoniae,* una ex nonnullis speciebus vulgo paeoniis arboreis appellatis, in Sinis endemica. Planta Sinice 牡丹 (pinyin *mǔdān*) appellatur, et in cultura Sinica est signum gravissimum. Primum ab Henrico Carolo Andrews descripta est.

Planta in Angliam annis 1787–1789 et in Franciam anno 1804 ex Oriente introducta est. Qui hortos Europaeos colebant hybridas circa 1840 creare coeperunt.

Notae
-----

1. ↑  "Paeonia suffruticosa" apud *International Plant Names Database* (Hortus Kewensis, Herbaria Universitatis Harvardianae, Herbarium Nationale Australianum)
2. ↑  *Paeonia suffruticosa* in the Flora of China eFloras.org. Accessed online: 13 August 2009.

Bibliographia
-------------

* Halda, Josef J. et James W. Waddick. 2004. *The Genus Paeonia.* Timber Press.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad ***Paeoniam suffruticosam*** spectant. |
Paeninsula Tamanica in tabula geographica Russica, delta Hypanis fluvii depingenti (circa annum 1870)
**Paeninsula Tamanica** (Russice Таманский полуостров, tr. *Tamanskij poluostrov*), a septentrione Palude Maeotidi, ab occidente Bosporo Cimmerio, et a meridie Ponto Euxino alluetur, nunc pars territorii Crasnodariani (ut plurimum, eius districtus Temrucensis) Foederationis Russicae est. 

Aream circa 1700 km2 habet, quorum plus quam 900 km2 ad terram, alia ad sinus etc. pertinent. In antiquitate autem formam insularum a fretis separatarum habebat.

Historia
--------

Tempore antiqua a Scythis inhabitabatur, et dein pars Regni Bosporani fuit. Coloniae Graecorum Phanagoria et Hermonassa in hac paeninsula locabantur. Saeculo quarto paeninsula Tamanica a Hunnis occupata est, dein fuit pars media Bulgariae Magnae, et saeculo septimo in possessionem Chazarorum venit. Anno 969 paeninsula adiuncta est ad Rutheniam, vel Russiam, Kioviensem, cuius ducatus Tmutarakanensis ibi considebat. Circa ab anno 1100 haec regio a Cumanis dominabatur, et anno 1239 invasione Mongolo-Tatarorum subiecta est. Postea paeninsula ad annum 1483 in possessione Genuae erat, et dein pars chanatus Crimensis facta est. Postquam chanatus ille anno 1783 in Imperium Russicum inclusus est, paeninsula Tamanica non longe ad Imperium Ottomanicum pertinebat, et tempore Belli Russo-Turcici annorum 1787–1792 adiuncta est ad Russiam.

Nota
----

1. ↑  A.Gavrilov, *Corpus inscriptionum Regni Bosporani*, 2004, p. 390

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **paeninsulam Tamanicam** spectant. |

* Pagina de paeninsula Tamanica *Encyclopaediae Russicae Magnae* **(Russice)**
Wikidata Brosulum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 45°7′3″N 8°4′25″E  
*Numerus incolarum*: 443  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Urbs metropolitana Taurinensis  

**Geographia**

*Superficies*: 8.95 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Brusascum, Cocconatum, Moransengo-Tonengo, Robella, Verruca Casalentium  

**Tabula aut despectus**

Brosulum: situsBrosulum: situs
**Brosulum** (-i, *n.*) (alia nomina: *Brosilum*, *Broxulum*) (Italiane: *Brozolo*) est municipium Italiae, in Regione Pedemontio et in Provincia Taurinensi situm. Incolae *Brosulenses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Nexus interni
-------------

* Augusta Taurinorum (*urbs*)
* Municipium Italiae
* Pedemontium (*regio*)
* Provincia Taurinensis

Notae
-----

1. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
2. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini
3. ↑  *DIZIONARIO GEOGRAFICO* - Di GOFFREDO CASALIS, Voll. V.V. Torino 1833-1854
4. ↑  Nomi d'Italia - AAVV, De Agostini

Nexus externi
-------------

* Situs proprius


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Brosulum** spectant. |
Wikidata Paeninsula Zamboanga
Res apud Vicidata repertae:
region of the Philippines  
*Civitas*: Philippinae  
*Locus*: 7°50′0″N 122°25′0″E  

**Fines**

*Procuratio superior*: Mindanao  

**Forma**

*Area*: 17 056.73 chiliometrum quadratum  
*Caput*: Pagadian City  
*Subdivisiones*: Zamboanga del Norte, Zamboanga del Sur, Zamboanga Sibugay, Isabela, Zamboanga
**Vita**

*Incolae*: 3 875 576  

**Tabula aut despectus**

Paeninsula Zamboanga: situsPaeninsula Zamboanga: situs
**Paeninsula Zamboanga** est regio  Philippinarum in partes tres divisa quarum sunt provinciae Zamboanga del Norte, Zamboanga del Sur, et Zamboanga Sibugay et urbes Dipolog, Dapitan, Pagadian, Zamboanga (Urbs), et Isabela. Sermo vernacularis est Chavacano.

Nexus externi
-------------

Subdivisiones paeninsulae Zamboangae

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs geographici et historici:** *Locus*: 7°50′0″N 122°25′0″E • *GeoNames* • Encyclopædia Britannica |

  

Regiones Philippinarum

|  |  |
| --- | --- |
| Luconia | I – Regio Ilocana • II – Vallis Cagayan • III – Luconia Media • IV-A – Calabarzon • IV-B – Mimaropa • V – Bicol Regio • CAR – Cordillera Administrative Region • NCR – National Capital Region |
| Visayana | VI – Visayas Occidentalis • VII – Visayas Media • VIII – Visayas Orientalis • NIR/XVIII – Negros Island Region |
| Mindanaum | IX – Paeninsula Zamboanga • X – Mindanao Septemtrionalis • XI – Regio Davao • XII – Soccsksargen • XIII – Caraga • ARMM – Regio Mindanai Islamici Autonoma |
**Paeon** (-ōnis, *m.*) seu **paean** (-ānis, *m.*), a Graeco παιών seu παιάν, est pes metricus poesis Graecae et Latinae; constat ex quattuor syllabis, quarum tres breves sunt ac longa una.

Sunt formae quattuor paeonis, secundum situm longae syllabae in pede:

* *Primus paeon*, cuius prima syllaba longa est (— ∪ ∪ ∪);
* *Secundus paeon*, cuius secunda syllaba longa est (∪ — ∪ ∪);
* *Tertius paeon*, cuius tertia syllaba longa est (∪ ∪ — ∪);
* *Quartus paeon*, cuius quarta syllaba longa est (∪ ∪ ∪ —).

Ad cantica in honorem divi Apollinis pangenda saepissime paeone usi antiqui poetae sunt, nec numquam oratores ad orationes enuntiandas. Scripsit nam Quintilianus rhetor:

Potest tamen vel unus esse, dichoreus si unus est, qui constat e duobus choreis, itemque paean, qui est ex choreo et pyrrhichio (quem aptum initiis putant), vel contra, qui est ex tribus brevibus et longa, cui clausulam adsignant: de quibus fere duobus scriptores huius artis locuntur, alii omnes +ut quocumque sint quoque+ temporum quod ad rationem pertineat paeanas appellant.

Notae
-----

1. ↑  Quintilianus, *Institutio oratoria* IX, 95-96.

Nexus interni
-------------

* Epitritus, non dissimilis a paeone productione syllabarum inversa.
Arbor *Celtis bungeana* apud viridarium publicum Longwan

---

**Plantae** — Angiospermae

Eudicotyledones   
Rosidae   
Ordo : Rosales   
Familia : Cannabaceae   
Genus : *Celtis*   
Species : ***C. bungeana***   
*Celtis bungeana*   
Blume  

***Celtis bungeana*** (binomen a Carolo Ludovico de Blume anno 1852 statutum) est species arborum fructiferorum familiae Cannabacearum in Serica et Corea, altitudine super maris aequor inter fere 100 et 2 300 metris, sponte crescens. Folia aromatica fructusque edules producit. In eisdem fere regionibus, altitudine paulo minore, floret species *Celtis sinensis*. Ibidem aevo prehistorico semina speciei cognatae *Celtis barbouri* recognita sunt.

Notae
-----

Bibligraphia
------------

* Carl Ludwig von Blume in *Museum Botanicum* vol. 2 (1852) p. 71

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Celtis bungeana** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vide **"Celtis bungeana"** apud **Vicispecies**. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Situs scientifici:** Tropicos • GRIN • ITIS • Plant List • NCBI • Biodiversity • Encyclopedia of Life • Plant Name Index • IUCN Red List • Flora of China • USDA Plants Database |

* "Celtis bungeana" apud *PFAF*
Domitiani denarius
**Cena atra** vel sepulcralis a Domitiano anno incerto data (qui ab anno 81 usque ad 96 principatum gessit) a Dione Cassio descripta est in *Historia Romana*, cuius narratio in epitome Xiphilini hodie servatur.

"Apparavit aedes nigerrimas ex omnibus partibus: erant enim atra laquearia, parietes et pavimentum, in eoque sedes nudae eodem modo collocatae erant. Quibus paratis rebus, eos de nocte introduci iubet absque comitibus: ac primum omnium iuxta unumquemque columnam collocat, factam instar sepulchri, in qua nomen eius scriptum erat, pendebatque de ea lychnuchus parvus ut assolet in monumentis: tum nudi pueri atramentoque obliti tamquam spectra quaedam ingrediuntur, ipsosque horribili saltatione circumeunt, eoque facto ante pedes ipsorum consistunt, ad extremum omnia quae in exsequiis mortuorum adhiberi solent, in vasis eodem modo eis apposita fuerunt. Quas ob res quisque maxime reformidare coepit et perhorrescere, quod se iam exspectarent interfectum iri, praesertim quod ceteris magnum silentium erat, quasi iam mortui essent, quodque Domitianus sermonem habebat de iis rebus quae ad mortes quaeve ad caedes pertinerent. Tandem vero illos dimittit, praemissis famulis ipsorum qui in vestibulis aedium remanserant. Cumque praeparasset alios incognitos homines, a quibus domum reducerentur, vehiculis et lecticis datis, iis metum multo maiorem incussit. Iam quisque domum venerat, iamque respirare quodammodo incipiebat, cum nuntiatum est nonnullos ab Augusto venire. Qua ex re eis mori omnino exspectantibus, ab uno horum oblata est columna argentea, ab altero aliud quippiam; ab alio vas ex iis quae in cena apposita fuerant, quaeque erat pretiosissima: postremo puer ille qui ante daemonem repraesentaverat unicuique lotus et ornatus oblatus est; eoque pacto illi, totam noctem magno timore percussi, munera acceperunt."
Xiphilinus, *Epitome historiarum Dionis Cassii* 219-220 R.St. (versio Gulielmi Blanci Textus versionis)

Bibliographia
-------------

* Phyllis P. Bober, "The Black or Hell Banquet" in Harlan Walker, ed. *Oxford Symposium on Food and Cookery 1990: Feasting and fasting* (Londinii: Prospect Books, 1991) pp. 55-57 (Textus apud *Google Books*)
* Andrew Dalby, "Dining with the Caesars" in Harlan Walker, ed. *Oxford Symposium on Food and Cookery 2000: Food and the Memory* (Totnes: Prospect Books, 2001) pp. 62-88 (Textus apud *Google Books*)
* Jane Levi, "Melancholy and Mourning: Black Banquets and Funerary Feasts" in *Gastronomica* vol. 12 (2012) pp. 96-103 DOI JSTOR
* Martha Malamud, "That's entertainment! dining with Domitian in Statius' Silvae" in *Ramus* vol. 30 (2001) pp. 23-45

Nexus externi
-------------

* "Domitian's Black Dinner": versio Anglica et adnotationes apud genius.com
* Tony Perrottet, "The Dinner Partry From Hell" apud *The Smart Set*

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
Imago aevi recentioris: "Epulum deorum" ab Ioanne Bellino inceptum, a Titiano confectum (Pinacotheca Nationalis Vasingtoniae)
**Cena δωδεκάθεος** seu "duodecim deorum" ab Octaviano iuvene privatim celebrata est. Ibi deorum dearumque habitu discubuerunt convivae; Octavianus ipse pro Apolline ornatus est.

De hac cena in opere Suetonii *De vita Caesarum* legimus, qui citat epistulam M. Antonii singulorum convivarum nomina "amarissime" enumerantem. Citat et carmen populare:

Cum primum istorum conduxit mensa choragum, 
sexque deos vidit Mallia sexque deas,
impia dum Phoebi Caesar mendacia ludit, 
dum nova divorum cenat adulteria:
omnia se a terris tunc numina declinarunt, 
fugit et auratos Iuppiter ipse thronos.
"Auxit cenae rumorem summa tunc in civitate penuria ac fames," addit Suetonius, "adclamatumque est postridie: omne frumentum deos comedisse et Caesarem esse plane Apollinem, sed Tortorem, quo cognomine is deus quadam in parte urbis colebatur."

Cenam δωδεκάθεον Beniaminus Jonson poëta scaenicus imitavit in fabula *Poetaster* quem anno 1602 edidit. Ibi autem Ovidium symposiarchum fuisse praetendit et Iovis personam sustinere, Augustum in cenam irripuisse Ovidiumque in exsilium misisse.

Notae
-----

1. ↑  I.e. Livia Drusilla secundum Robertum Graves, alii aliter
2. ↑  Suetonius, *De vita Caesarum* "Augustus" 70.

Bibliographia
-------------

* Marleen Flory, "Abducta Neroni uxor: The Historiographical Tradition on the Marriage of Octavian and Livia" in *Transactions of the American Philological Association* vol. 118 (1988), pp. 343-359
* K. Scott, "Octavian's Propaganda and Antony's De Sua Ebrietate" in *Classical Philology* vol. 24 (1929) pp. 133-141

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
"Heus! **Etiam mensas consumimus**" sunt verba divina ab Ascanio dicta, quo tempore Troiani, duce Aenea, primum in Italiam advecti et ad litora sedentes cenam exiguam sumpserunt; mensis enim carentibus, victualia in panes posuerunt panesque ipsos tandem ederunt. Aeneas statim omine recognito

continuo "Salve fatis mihi debita tellus  

vosque" ait "o fidi Troiae salvete penates:  

**hic domus, haec patria est**."
Haec verba patris etiam saepius citantur. Aeneas in mente habet prophetia Celaenus Harpyiae, quae talia praedixerat:

"Italiam cursu petitis, ventisque vocatis  

ibitis Italiam portusque intrare licebit;  

sed non ante datam cingetis moenibus urbem  

quam vos dira fames nostraeque iniuria caedis  

ambesas subigat malis absumere mensas."

Notae
-----

1. ↑  Vergilius, *Aeneis* 7.116
2. ↑  Vergilius, *Aeneis* 7.122
3. ↑  Vergilius, *Aeneis* 3.253-257

Bibliographia
-------------

* Brent Vine, "An Umbrian-Latin correspondence" in *Harvard Studies in Classical Philology* vol. 90 (1986) pp. 111-127 (Paginae selectae apud *Google Books*)

Nexus externi
-------------

* "La prophétie dans l'Enéide ou le futur du passé: I. Les tables comestibles"

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
"Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata" ab Ioanne Fouquet picta in libro horarum Stephani Chevalier (Museum Condé)
"Cena apud Pharisaeum celebrata" ab Iacobo Tissot picta (*The Life of Our Lord Jesus Christ*: Museum Brooklyn)
**Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata** est, secundum evangelium Lucae, ibique Iesus convocatus est. Textus sic sonat:

Rogabat autem illum quidam de pharisaeis, ut manducaret cum illo; et ingressus domum pharisaei discubuit. Et ecce mulier, quae erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuit in domo pharisaei, attulit alabastrum unguenti; et stans retro secus pedes eius flens lacrimis coepit rigare pedes eius et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes eius et unguento ungebat. Videns autem pharisaeus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: "Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis mulier, quae tangit eum, quia peccatrix est." Et respondens Iesus dixit ad illum: "Simon, habeo tibi aliquid dicere." At ille ait: "Magister, dic."
"Duo debitores erant cuidam feneratori: unus debebat denarios quingentos, alius quinquaginta. Non habentibus illis, unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eorum plus diliget eum?" Respondens Simon dixit: "Aestimo quia is, cui plus donavit." At ille dixit ei: "Recte iudicasti." Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: "Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam: aquam pedibus meis non dedisti; haec autem lacrimis rigavit pedes meos et capillis suis tersit. Osculum mihi non dedisti; haec autem, ex quo intravi, non cessavit osculari pedes meos. Oleo caput meum non unxisti; haec autem unguento unxit pedes meos. Propter quod dico tibi: Remissa sunt peccata eius multa, quoniam dilexit multum; cui autem minus dimittitur, minus diligit." Dixit autem ad illam: "Remissa sunt peccata tua." Et coeperunt, qui simul accumbebant, dicere intra se: "Quis est hic, qui etiam peccata dimittit?" Dixit autem ad mulierem: "Fides tua te salvam fecit; vade in pace!" (Evangelium secundum Lucam 7.36-50).

Nexus interni
-------------

* "Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata", tabulae Theoderici et Alberti Bouts
* "Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata", tabulae Pauli Veronensis
* "Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata", tabula Petri Pauli Rubens

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Cenam apud Simonem Pharisaeum celebratam** spectant. |
Wikidata Carolus Fridericus (Saxonia-Vimarii-Eisenach)
Res apud Vicidata repertae:Carolus Fridericus (Saxonia-Vimarii-Eisenach): imagoCarolus Fridericus (Saxonia-Vimarii-Eisenach): imago
*Nativitas*: 2 Februarii 1783; Vimaria  
*Obitus*: 8 Iulii 1853; Vimaria  
*Patria*: Saxonia-Vimarii-Eisenach  

**Officium**

*Munus*: monarcha  

**Consociatio**

*Religio*: Lutheranismus
**Familia**

*Genitores*: Carolus Augustus; Landgravine Louise of Hesse-Darmstadt  
*Coniunx*: Maria Pauli filia  
*Proles*: Princess Marie of Saxe-Weimar-Eisenach, Augusta, Carolus Alexander, Paul Alexander Karl Prinz von Sachsen-Weimar-Eisenach  
*Familia*: Saxonia-Vimarii-Eisenach
**Memoria**

*Laurae*: Ordo Sancti Andreae  
*Sepultura*: Historical Cemetery, Weimar  

**Insignia heraldica**

Carolus Fridericus (Saxonia-Vimarii-Eisenach): insigneCarolus Fridericus (Saxonia-Vimarii-Eisenach): insigne
**Carolus Fridericus** (Theod. *Karl Friedrich* natus die 2 Februarii 1783 Vimariae, mortuus 8 Iulii 1853 eodem loco) Saxoniae-Vimarii-Eisenach dux magnus ab anno 1828 fuit.

Familia
-------

Pater Carolus Augustus dux magnus, mater Ludovica principissa Hassiae-Darmstadii erat.

Vita ante Regnum
----------------

Praeceptor eius inter alios et Ioannes Gottfriedus Herder fuit. Die 3 Augusti 1804 Mariam Romanovam, filiam Pauli I imperatoris Russiae in matrimonium duxit. Deinde partim in Petropoli, partim Vimariae vixit. Cum uxore quattuor liberos habuit, quorum maximus Paulus Alexander Carolus Constantinus Fridericus Augustus anno 1806 primum annum agens mortuus est. Maria (1808-1877) Carolo principi Borussiae nupsit et Augusta anno 1829 uxor Gulielmi principis Borussia, postea imperatoris Germanici facta est. Heres Ducatus Carolus Alexander anno 1818 natus est.

Dux magnus
----------

Post mortem patris ipse Dux magnus factus est. Ut pater novus monarcha artibus favebat, sed sumptu aulae pepercit. Anno 1934 Ducatus magnus ad Societatem portorii Germanica accessit. Inter eversionem rerum anni 1848 iura Ducis Magni deminuta sunt. Anno 1853 mortuus est.

Nexus externi
-------------

* Stemma familiae in pagina genealogy.links.org[*nexus deficit*]

Duces et (ab anno 1815) Magni Duces Saxoniae-Vimarii-Eisenach (1741–1918)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Insigne Saxoniae Inferioris |
| Ernestus Augustus I (1741–1748) | Ernestus Augustus II (1748–1758) | Carolus Augustus (1758–1828) | Carolus Fridericus (1828–1853) | Carolus Alexander (1853–1901) | Gulielmus Ernestus (1901–1918) |
|  |
**Ethnolectos** est varietas linguae cum quodam grege ethnico vel subgrege culturali consociata. Ethnolectos distincta identitatis socialis nota esse potest, intra gregem et pro advenis. Hoc vocabulum, quod notiones ethnous et dialecti coniungit, primum adhibitum est ad monolingualem progenierum advenarum Europaeorum Buffalonis Novi Eboraci Anglicam describendam.

Notio ethnolecti ad variationem linguisticam et identitatem ethnicam pertinet. Iosue Fishman, sociologus linguae, proponit rationem linguae normatae et nationalismi in societatibus hodiernis nexus linguarum et ethnicitatum usoribus linguae patefacere.

Ethnicitas variationem linguisticam afficere potest per modos qui sociales linguae adhibitae proprietates patefaciunt. Ratio per quam ethnoi inter se agunt eorum usum linguae format. Dialecti per variationem phonologicam, syntacticam, et lexicalem definiri possunt. Talis differentia linguistica sociales certi gregis ethnici notae magni momenti esse potest.

Nexus interni
-------------

* Diglossia
* Isoglossa
* Linguistica anthropologica
* Sociolectos
* Sociolinguistica
* Sonus (sociolinguistica)

Notae
-----

1. ↑  Carlock et Wölck 1981.
2. 1 2  Fishman 1997.

Bibliographia
-------------

* Carlock, Elizabeth, et Wolfgang Wölck. 1981. A method for isolating diagnostic linguistic variables: The Buffalo ethnolects experiment. In *Variation Omnibus,* ed. David Sankoff et Henrietta Cedergren, 17–24. Edmonton: Linguistic Research.
* Eckert, Penelope (2008b). Where do ethnolects stop? *International Journal of Bilingualism* 12:25–42.
* Fishman, Joshua. 1997. Language and Ethnicity: The View from Within. In *The Handbook of Sociolinguistics,* ed. Florian Coulmas, 327–343. Oxoniae: Blackwell.
* Nortier, Jacomine. 2008. Ethnolects? The emergence of new varieties among adolescents. *International Journal of Bilingualism* 12:1–5.

Nexus externi
-------------

* Androutsopoulos, Jannis. 2006. *Ethnolekte in der Mediengesellschaft.* PDF.
* Jewell, Tim. 2014. The Problematic Definition of Ethnolect and the Case of Los Angeles Vernacular Spanish. Abstractum.
Alexandri Magni imago ab eruditis Pyrgotele, regis ipsius sculptore, adscripta et fortasse circa annum 325 facta
**Cena apud Mallos** in India ab Alexandro Magno celebratus est anno 326 a.C.n. exeunte seu 325 ineunte. Ibidem enim in obsidione urbis Mallorum graviter vulneratus est, sed mox ad sanitatem reversus. Ad convivium convitavit amicos suos et legatos qui eo a populis Mallorum et Oxydracarum missi sunt; lectos ad numerum 100 in tabernaculo suo symposiaco ordinavit. Cenam describit brevius Diodorus Siculus (*Bibliotheca historica* 17.100.1-3), longius Quintus Curtius Rufus:

Invitatis deinde ad epulas legatis gentium regulisque exornari convivium iussit. C aurei lecti modicis intervallis positi erant; lectis circumdederat aulaea purpura auroque fulgentia, quidquid aut apud Persas vetere luxu, aut apud Macedonas nova inmutatione corruptum erat, confusis utriusque gentis vitiis, in illo convivio ostendens. Intererat epulis Dioxippus Atheniensis, pugil nobilis, et ob eximiam virtutem virium iam et regi pernotus et gratus. Invidi malignique increpabant per seria et ludum saginati corporis sequi inutilem beluam: cum ipsi proelium inirent, oleo madentem praeparare ventrem epulis. Eadem igitur in conuiuio Horratas Macedo iam temulentus exprobrare ei coepit, et postulare ut, si vir esset, postero die secum ferro decerneret: regem tandem vel de sua temeritate, vel de illius ignavia iudicaturum. Et a Dioxippo contemptim militarem eludente ferociam accepta condicio est (Q. Curtius, *Historiae* 9.7.15-17).
  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
**Lucius** (vel Proculus) **Verginius Tricostus** (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus patricio ex ordine ac vir publicus quinti saeculi a.C.n. fuit.

Familia
-------

Pater eius Opiter Verginius Esquilinus, consul suffectus anni 478 erat, filius Lucius Verginius L.f. Tricostus Esquilinus tribunus militum consulari potestate anno 402 a.C.n. fuit.

Cursus honorum
--------------

Verginius anno 435 a.C.n. una cum Gaio Iulio Iullo consul creatus est. Eo anno Roma urbs peste vexata est et Fidenates Romanis bellum intulerunt. Itaque, cum Iulius copias Romanas in muros duceret, Verginius senatum habuit et Quintus Servilius Structus Priscus Fidenas dictator dictus est, qui Fidenas expugnavit. Proximo anno iidem consules nominati sunt. Propter periculum belli Etrusci Mamercus Aemilius Mamercinus iterum dictator nominatus est.

Notae
-----

1. ↑  Titus Livius, ab urbe condita, IV 21-22
2. ↑  op. cit. IV 23-24

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Lucius Papirius Crassus et Marcus Cornelius Maluginensis**  |  **Consul** 435 a.C.n.cumGaio Iulio Iullo II | Successores: **Gaiu Iulius Iullus III et ipse II**  |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Gaiu Iulius Iullus II et ipse**  |  **Consul** 434 a.C.n.cumGaio Iulio Iullo III | Successores: **Trib. Mil. Cons. Pot.**  |
Baucis et Philemon Iovem Mercuriumque recipiunt: tabula anno fere 1600 ab Adamo Elsheimer picta (Pinacotheca Dresdensis)
**Cena** Iovi et Mercurio **a Baucide et Philemone oblata** est, in fabula ab Ovidio in *Metamorphosibus* (8.626-724) narrata, quo tempore dei ambo iuxta Tyanam incogniti itter fecerunt. Baucis et Philemon hospites pauperes cenam generosam praebuerunt et ob hac ratione supplicium civibus Tyaneis destinatum evitaverunt. Ovidius ad hanc cenam exscribendam varia ex operibus Callimachi et Eratosthenis repetivit: hic in carmine deperdito *Erigone* cenam Baccho ab Icario oblatam descripserat, ille in *Hecale* cenam Theseo ab Hecale oblatam. Cibus huius cenae in Ovidii verbis sic sonat (8.665-679):

Ponitur hic bicolor sincerae baca Minervae
conditaque in liquida corna autumnalia faece
intibaque et radix et lactis massa coacti
ovaque non acri leviter versata favilla,
omnia fictilibus. post haec caelatus eodem
sistitur argento crater fabricataque fago
pocula, qua cava sunt, flaventibus inlita ceris;
parva mora est, epulasque foci misere calentes,
nec longae rursus referuntur vina senectae
dantque locum mensis paulum seducta secundis:
hic nux, hic mixta est rugosis carica palmis
prunaque et in patulis redolentia mala canistris
et de purpureis conlectae vitibus uvae,
candidus in medio favus est; super omnia vultus
accessere boni nec iners pauperque voluntas.
Silius Italicus, qui in *Punicis* cenam Baccho a Falerno oblatam enarravit, multa e descriptione cenae Baucidis et Philemonis sumpsit.

Nexus externi
-------------

* Textus apud *Perseus*

Bibliographia
-------------

* A. S. Hollis, ed. *Ovid. Metamorphoses, book VIII* (Oxonii: Clarendon Press, 1970)
* A. S. Hollis, ed. *Callimachus: Hecale* (Oxonii: Clarendon Press, 1990) pp. 341-354 ("Appendix: The Hospitality Scene")

  

 De hac re nexus intervici usque adhuc absunt. Adde, si reppereris.
"Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata" a Theoderico Bouts picta (Pinacotheca Berolinensis)
"Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata" post Theodericum ab Alberto Bouts picta (Regia Musea Bellarum Artium Belgica)
**Cena apud Simonem Pharisaeum celebrata** est illa cena ad quam Iesum convocavit Simon Pharisaeus, in evangelio Lucae narrata. Eam rem Theodericus Bouts medio saeculo XV pinxit. Quae tabula hodie in Pinacotheca Berolinensi (*Gemäldegalerie*) servatur. Eandem rem post Theodericum pinxit anno circiter 1490 Albertus Bouts, cuius pictura Bruxellis apud Regia Musea Bellarum Artium Belgica iacet.

Nexus externi
-------------

* Catalogus[*nexus deficit*] Regiorum Museorum Bellarum Artium Belgicorum

Bibliographia
-------------

* Cyriel Stroo et al. *The Hieronymus Bosch, Albrecht Bouts, Gerard David, Colijn de Coter and Goossen van der Weyden Groups* (Bruxellis: Royal Museums of Fine Arts of Belgium, 2001) pp. 167-175 (*The Flemish Primitives. Catalogue of the Early Netherlandish Painting in the Royal Museums of Fine Arts of Belgium*; 3)
**Lucius Valerius L.f.P.n. Flaccus** (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n. mortuus anno 152 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
----

Pater eius Lucius Valerius Flaccus, consul anni 195 a.C.n. erat, filius eius Lucius anno 131 a.C.n. summum magistratum adeptus est.

Cursus honorum
--------------

Flaccus anno 163 a.C.n. aedilis curulis erat: Ludis Megalensibus tum "*Heautontimorumenos*" Publii Terentii Afri primum actum est. Anno 155 a.C.n. aut antea prator fuit et anno 152 a.C.n. una cum Marco Claudio Marcello consul erat. Hoc magistratu fungens mortuus est.

Bibliographia
-------------

* Fridericus Münzer: *Valerius 174).* In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band VIII A,1, Stuttgart 1955, Sp. 20–21.
* Tassilo Schmitt, "[I 20] V. Flaccus, L." in *Der Neue Pauly* vol. 12/1 (Stutgardiae: Metzler, 2002. ISBN 3-476-01482-7) col. 1095.

Notae
-----

1. ↑  Publius Terentius Afer, Heautontimorumenos, didascalia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Antecessores: **Titus Annius Luscus et Quintus Fulvius Nobilior**  |  **Consul** 152 a.C.n.cumMarco Claudio Marcello III | Successores: **Aulus Postumius Albinus et Lucius Licinius Lucullus**  |
Despectus in urbem. **Isenberga Thuringorum** (Theodisce *Eisenberg*) est urbs Thuringiae et caput Circuli Saale-Holzland.

Descriptio
----------

Urbs in colli inter flumina Salae et Alestrae sita est: usque ad annos 1990 ferrivia hinc duxit in oppidum Crossen, inde Gerapolim aut Lipsiam. Sunt isti urbi duae ecclesiae protestanticae (quarum una castellana et perpulchra quidem), Castellum Christiansburg, monumenta ducis Christiani (Saxonia-Isenberga), Othonis Bismarcks, Caroli Christiani Friderici Krause philosophi. Olim praeclara erant cives in fabricandis vestimentis, machinis, clavichordiis, ceramicis, supellectilibus, furnis fornacibusque, farciminibus, tegulis.

Historia
--------

Olim marchioni Misniae erat, sed anno 1485, cum hereditates separatae sunt, in manus electoralis principis Ernesti venit, postea ad Vimariensem lineam proprie ad Gothensem lineam. Christianus, filius quintus Ernesti Pii, fundator lineae Saxoniae-Isenbergensis factus est, sed mortuus est anno 1707, liberis carens. Inde contigit Isenbergam Gothensem facturam esse.

Notae
-----

1. ↑  Sunt etiam aliae versiones nominis

Fons
----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 5. Leipzig 1906, p. 553, quae hic in interreti legibilia sunt

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Isenbergam** spectant. |

Situs urbis proprius
-3 (maxdubium) *Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.*

**Monas** est notio philosophiae e verbo Graeco "monas" (signat unum) usurpabatur primum a schola Pythagorae et Platone, postea a Nicolao Cusano et Leibniz. Haec notio prime a Godefrido Guilielmo Leibnitio publice cognoscetur.

Secundum Leibnitium, monas ens vera et una quae extensionem spatii non habent atque individua donc ex elementis substantiae et extensionis distinguetur. Quisque monas independens inter eam et non interponetur ac differens qualitate inter eam quae sola sua causa sui agetur. Sed actio repreasensentationis e conscientia vel inconscientia quae altam repraesentat et relationem intre ea a harmonia praedicta habet, quae universum constituet. Monas ergo "speculum aeternum vivum quod universam simulat" consideratur. (*"De Monade"*, sectione 56)

Nexus interni
-------------

* Godefridus Guilielmus Leibnitius
* Principium rationis sufficientis
* Substantia
* Monismus
* Metaphysica
**Ischalis** seu potius **Iscalis** fuit urbs vel oppidum in Britannia meridioccidentali situm, a Ptolemaeo in *Geographia* denotatum, cuius locus hodie incertus manet. Antiquarii veteres eae urbi quae hodie *Ilchester* appellatur tribuerunt,[1] sed falso: huius urbis nomen Romanum, sicut ex inscriptionibus legimus, fuit Lindinis. Temporibus igitur recentioribus eruditi nonnulli nomen Iscalis attribuunt oppido Romano in collibus Mendippis posito, iuxta metallis unde plumbum extractum est, in agro vici hodierni Charterhouse-on-Mendip.[2] Sed inscriptiones ibi repertae aliud nomen praebent, "*VEB ...*", fortasse "Vebriacum".

Notae
-----

1. ↑  J. G. Th. Graesse, *Orbis Latinus* (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 2 3
2. ↑  A. L. F. Rivet, Colin Smith, *The Place-Names of Roman Britain* (Londinii: Batsford, 1979) p. 379; cf. *Tabula Imperii Romani: Condate–Glevum–Londinium–Lutetia* (Londinii: Oxford University Press, 1983. ISBN 0197260209)

Bibliographia
-------------

* "Iscalis (?)" in A. L. F. Rivet, Colin Smith, *The Place-Names of Roman Britain* (Londinii: Batsford, 1979) p. 379
* "Charterhouse" in *Tabula Imperii Romani: Condate–Glevum–Londinium–Lutetia* (Londinii: Oxford University Press, 1983. ISBN 0197260209) p. 36
Depictio Norburgi
**Fornost** seu **Norburgum** (Anglice: *Norbury*) est urbs munita fictitia in Tolkieniensi Terra Media, quae erat pars regni Arnoris in Eriadore, et cuius nomen expletum est *Fornost Erain* in lingua Sindarin et *Norburgum Regum* in lingua Commune (Anglice: *Norbury of the Kings*). Locatum est Norbugum in via quae per Bree ad Rohan (et deinde in Minas Tirith) ducet. Nomen in lingua Sindarin est locutio burgum (\**-ost*) septentrionale (\**for(n)-*) significans.

Historia
--------

Condita fuit urbs in Secunda Aetate a regibus Numenorianis in exsilio qui creaverunt regnum Arnorianum. Anno 861 Tertiae Aetatis, ultimus rex Arnorianus obiit, et filii regnum in partes tres se dividerunt, et tum norburgum fuit caput regni Arthedain. 

Bello a Rege-mago gesto, anno 1409 reges tolerunt in Norburgum lapidem videntem? ex Amon Sûl. Anno 1974 Rex-magus vi cepit Norburgum et urbem populavit. Ita, urbe ab Arnorianis capta, ob magnitudinem populationis a Rege-mago creata urbs relicta est, et sine incolis. 

Quarta aetas ineunte, Aragorn rex urbem Norburgum iterum aedificare iussit.

Nexus interni
-------------

* Annúminas
* Arnor

Notae
-----

1. ↑  Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est. Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
**Carolus Franciscus Olier, marchio de Nointel** (natus 1635; mortuus 1685) fuit consiliarius iuxta Parlamentum Parisiense, legatus regis Ludovicus XIV apud Imperium Ottomanicum et viator. Sub titulo legati Franciae annis 1670-1673 Constantinopoli degit. Quo anno per Chium et Cyclades iter incepit ad Hierosolyma, unde per Smyrnam ad Constantinopolim anno 1675 reditus est. Cum eo iter fecerunt Antonius Galland orientalista, Iacobus Carrey et Arnoldus de Vuez delineatores, Antonius Des Barres, Cornelius Magni, alii satis multi.

Montem Iovis Melosii, insulae Naxi cacumen, die 24 Novembris 1673 conscendit inscriptionemque rupestrem iuxta fastigium exarare curavit:

EX HOC VERTIGE MONTIS IOVIS MELOSII MARIS AEGAEI CIRCUMIACTAS INSULAS LX NUMERABAT CAR. FRANC. OLIER MARQUIS DE NOINTEL IMP. GALL. LEGATUS XIV NOV. MDCLXXIII
Cavernam insulae Antipari exploravit intusque per aliquot dies habitavit. Eucharistiam ima caverna media nocte diei Christi natalis, 25 Decembris 1673, celebrari iussit et inscriptionem ibi fecit:

HIC IPSE CHRISTUS ADFUIT EIUS NATALI DIE MEDIA NOCTE CELEBRATO MDCLXXXIII

Notae
-----

1. ↑  "Cave of Agios Ioánnis - Agia Paraskeví - Antíparos"

Bibliographia
-------------

Scripta marchionis de Nointel
* H. Omont, "Relation de la visite du marquis de Nointel à la grotte d'Antiparos" in *Bulletin de géographie historique et descriptive* (1892 no. 4) pp. 394-425

Opera aliorum
* Antoine Des Barres, *L'Estat présent de l'Archipel*. Lutetiae, 1678 Textus apud Gallica
* Cornelio Magni, *Quanto di più curioso e vago hà potuto raccorre Cornelio Magni nel secondo biennio da esso consumato in viaggi, e dimore per la Turchia*. Parmae, 1692 Textus apud bibliothecam nationalem Bavariensem (Textus apud *Google Books*)
* Ch. Schefer, ed. *Journal d'Antoine Galland pendant son séjour à Constantinople 1672-1673*. 2 voll. Lutetiae: Ernest Leroux, 1881 vol. 1 vol. 2
* Albert Vandal, *L'Odyssée d'un ambassadeur. Les voyages du marquis de Nointel, 1670-1680*. Lutetiae: Plon, 1900 Textus apud archive.org
* Eugene Vanderpool, "The Marquis de Nointel in Naxos, A. D. 1673" in *Hesperia* vol. 46 (1977) pp. 257-258 JSTOR
Wikidata Forolum
Res apud Vicidata repertae:
*Civitas*: Italia  
*Locus*: 41°42′0″N 14°11′0″E  
*Numerus incolarum*: 683  
*Zona horaria*: UTC+1, UTC+2  
Situs interretialis  

**Gestio**

*Procuratio superior*: Provincia Aesernina  

**Geographia**

*Superficies*: 32.56 chiliometrum quadratum  
*Territoria finitima*: Aqua Viva, Fornillum, Aesernia, Rivus Niger, Castrum Girardi, Cerrum, Roccha Siconia  

**Coniunctiones urbium**

*Urbes gemellae*: Rives  

Forolum
**Forolum** (deinde *Foruli* ac *Foroli*, deinde *Forum Livii Samniticum*) (Italiane: *Forlì del Sannio*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 740 incolarum, in Regione Molisina ac in Provincia Aesernina sita. Incolae *Forolenses* seu *Forolivienses* appellantur.

Insigne
-------

* Municipium Italiae*Municipium Italiae*

Fractiones
----------

Vandra, Macchia, Convento Vecchio, Acqua dei Ranci, Lotto, Ricinuso

Municipia finitima
------------------

* Aesernia (Italiane: *Isernia*),
* Aqua Viva (Aesernia) seu Aquaviva Aesernina (Italiane: *Acquaviva d'Isernia*),
* Castrum Girardi (Italiane: *Vastogirardi*),
* Cerrum (deinde Cerrum ad Vulturnum ac Cerrum Vulturnense) (Italiane: *Cerro al Volturno*),
* Fornillum (seu Furnelli) (Italiane: *Fornelli*),
* Rivus Niger (Italia) (seu Rugius Niger, deinde Rivus Niger Samniticus) (Italiane: *Rionero Sannitico*),
* Roccha Siconia ac Roccha Siconis (seu Roccha Ciconia, Roccha Cicuta seu Castrum Rocchae Cicutae, ac Roccha Sicura) (Italiane: *Roccasicura*).

Nexus interni
-------------

* Molisinus,
* Provincia Aesernina,
* Samnium,
* Aesernia.

Nexus externi
-------------

* Situs publicus **(Italiane)**


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Forolum** spectant. |

Pinacotheca
-----------

* Collocatio finium Municipii Foroli in Provincia Aesernina.Collocatio finium Municipii Foroli in Provincia Aesernina.

Notae
-----
Carolus Ernestus Georges.
**Carolus Ernestus** (Theodisce *Karl Ernst*) **Georges** (natus Gothae die 26 Decembris 1806; mortuus ibidem die 25 Augusti 1895) fuit philologus classicus et lexicographus Germanicus, qui dictionariis Latino-Theodiscis a se editis innotuit.

Ab anno 1826 ad 1828, philologiae classicae in Universitate Regia Georgia Augusta Goettingae discipulus Caroli Otfredi Müller et Georgii Ludolfii Dissen studuit; tum educationem universitariam Lipsiae continuit.

Notae
-----

1. ↑  Sandys 1908: 3: 203–204.
2. ↑  Baader 1964.

Bibliographia
-------------

* Baader, Gerhard. 1964. Georges, Karl Ernst. In  *Neue Deutsche Biographie* 6: 241–242. Berolini: Duncker & Humblot. ISBN 3-428-00187-7.
* Sandys, John Edwin, Eques. 1908. *A History of Classical Scholarship.* Cantabrigiae: University Press. Textus apud Google.

Nexus externi
-------------

* Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, glossarium Latino-Theodiscum in interreti
* Kleines deutsch-lateinisches Handwörterbuch, glossarium Theodisco-Latinum in interreti
Wikidata Isadora Duncan
Res apud Vicidata repertae:Isadora Duncan: imagoIsadora Duncan: imago
*Nativitas*: 26 Maii 1877, 27 Maii 1878; Franciscopolis  
*Obitus*: 14 Septembris 1927; Nicaea  
*Patria*: Civitates Foederatae Americae, Unio Sovietica  
*Nomen nativum*: Angela Isadora Duncan
**Officium**

*Munus*: dancer, choreographer, autobiographus, scriptor scaenicus, Ballator, scriptor  

**Consociatio**

*Religio*: atheismus
**Familia**

*Genitores*: Joseph Charles Duncan; Mary Dora Gray  
*Coniunx*: Sergius Esenin  
*Proles*: Deirdre Craig, Patrick Augustus Duncan  

**Memoria**

*Sepultura*: Coemeterium Père Lachaise  

**Isadora Duncan** (nata Franciscopoli die 26 aut 27 Maii 1877; mortua Nicaeae die 14 Septembris 1927) fuit saltatrix Americana qui ad paradigma antiquorum Graecorum redeundo artem saltandi renovavit. Propter libertatem et automatam naturalemque motionem, Europaeae modernae saltationis fundamenta, inde contemporaneae, iecit. Partim a Raymundo Duncan fratre inspirata et ad Hellenismum et corporis cultum redeundo, pulchritudini et corporis harmoniae plenum momentum reddere volvit, sese fere nudam, levibus velis absconsam ostendens. Praeterea cum eius studiis choreographicis spiritualitatem miscere solebat.

Plurium saltationis scholarum in Civitatibus Foederatis et in Europa conditrix fuit, praecipue in Russia, quo rerum novarum desiderio ducebatur et ubi Sergio Esenin poëtae anno 1922 nupsit (haec tamen unio non diu duravit).

Notae
-----

1. ↑  Jean-Pierre Pastori, *La Danse des vifs* (Lausannae: L'Âge d'homme, 1977), 83.

Bibliographia
-------------

* Jean-Pierre Pastori, *La Danse des vifs*, L'Âge d'homme, Lausanne, 1977.
* Maurice Lever, *Isadora. Roman d'une vie*, Paris, Presses de la Renaissance, 1986. ISBN 2-85616-398-X.
* Jean Bergamasco, *Une étoile s’éteint sur la Promenade. Vie et mort d’Isadora Duncan*, 70-75, Nice-Historique, Nicaea, 1993, 31. Textus.
* Hubel, Alice. 1994. *Isadora Duncan.* Ed. 2a. Une vie un roman.
* Geneviève Delaisi de Parseval, *Le Roman familial d'Isadora D.*, Lutetiae, éditions Odile Jacob, 2002. ISBN 2-7381-1202-1.
* John Dos Passos Isadorae iuventutem, curriculum et mortem in capitulo mythistoriae *La Grosse Galette*.
* Lofiego, Vivian. 2010. *Isadora Duncan, une Américaine aux pieds nus.* Des graines et des guides.  À dos d'âne. ISBN 978-2-9534339-2-0.
* Caroline Deyns, *Perdu, le jour où nous n'avons pas dansé*, editio Philippe Rey, 2015
* *Il était une fois dans l'Est.* 2015. Dargaud: Birmant/Oubrerie. ISBN 978-2205072631. Narratio picta.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Isadoram Duncan** spectant. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Lexica biographica:**  • Большая российская энциклопедия • Gran Enciclopèdia Catalana • Encyclopædia Britannica • Deutsche Biographie • Store norske leksikon • Český hudební slovník osob a institucí |
Carolus Follenius
**Carolus Theodorus Christianus Fridericus** vulgo *Karl Theodor Christian Friedrich* **Follenius** (natus die 5 Septembris 1795 Romrod in Hassia, mortuus die 13 Ianuarii 1840 naufragus in Civitatibus Foederatis Americae) iuris peritus et theologus Germanicus et Americanus fuit.

Vita
----

Frater Adolphi Ludovici Giessae theologiae studuit. Post expeditionem in Francos iurisprudentiae se dedicavit. Anno 1818, postquam Giessae in iuribus habilitationem nactus est, indagationes auctoritatum publicarum de quibusdam actionibus politicis fugiebat. Inde Ienam eundum erat ubi ipse fanaticus studiosos ad popularem concitationem pellebat. Turbarum ambitusque accusatus Franciam petebat; anno 1820 autem a Francis Helvetiam relegatus est. Denique Basileae in universitate laborare concessum est.

Quod munus quinquennale frugiferum rectio Borussiae interventione interrupit, ut anno 1829 America Septentrionalis nova patria ei facta est. Bostoniae litterarum Theodiscarum professor universitarius creatus est. Postea se unitarianismi motui aggregavit et praedicator religiosus factus est. Cum navis vaporaria Neoeboraco Bostoniam reditura offenderet, mortuus est.

Follenius multas cantilenas libertatem glorificantes exaravit (e.g. »Brause, du Freiheitssang«) et linguae Theodiscae librum definitivum multis editionibus gavisurum edidit (»Practical grammar of the German language«, editio tertia decima, Bostoniae 1848). Cuius opera omnia Bostoniae anno 1842 quinque voluminibus edi vidua Elisabetha iussit. 

Iste vir mirandus cursu honorum incommodato abolitionismo favebat, Americanis arboris nataliciae traditionem insinuabat et artem gymnicam magni aestimabat.

Nexus externi
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Vicimedia Communia** plura habent quae ad **Carolum Follenium** spectant. |

* Markus Bürgi: "Follen, Karl", apud: *Historisches Lexikon der Schweiz* (HLS) (hic in interreti)

Notae
-----

1. ↑  Thomas S. Hansen: "Charles Follen. Brief life of a vigorous reformer: 1796-1840"
2. ↑   "Tür 18: Karl Follen – der radikale Weihnachtsfreund".