Ең алдымен ескерер жайт, билік пен баскару белсенді,
ынталы, үстемдік етуші субъект мен салыстырмалы тұрғыда белсенді емес, бағынышты субъектінің арасындағы
субъект-субъектілік қатынастардың нәтижесінде пайда болады. Бағынышты тарап биліктік катынастарда билік ықпалының объектісі болады. Бірақ биліктік қатынастың қай
жағы болмасын өз мұдделері мен қүқықтары бар шынайы,
әрекетшіл субъектілер болып табылатындықтан олардың
арасындағы биліктік қатынастар өзара келісім жағдайында
ғана пайда болып, тиімді қызмет етуі мүмкін.

Биліктік қатынастардың ерекше проблемасы билік
құрушы субъектінің басқару құқығына келіп тіреледі: неге
осы субъект билік құру құқығына ие және неге бағыныштылар, одан келетін биліктік импульстерді әрқилы дәрежеде қабылдап, орындауға міндетті. Саяси ойлар тарихында бұл проблема әрдайым назарда болған және солай
болып қала береді де. Өйткені, биліктік қатынастар
субъект-субъектілік қатынас ретінде субъективті және
ситуативті болғандықтан белгілі бір тұрақсыздықпен сипатталынады. Осындағы тағы бір ескеретін жайт, өркениет тарихында биліктік қатынастар әр түрлі әлеуметтік
негіздерге, әр түрлі тарихи тамырларға ие. Олар мынадай
жағдайлармен қалыптасты:

1. Адамдар қауымдастығының табиғи тарихи дамуының, оның құрылымдануының, басқару функцияларының күрделенуінің нәтижесінде жолға қойылды. Афины мемлекеті мұндай дамудың классикалық мысалы бола алады. Афины демократиясының идеологы Аристотель — отбасын, адамдар қонысын, мемлекетті ең жоғарғы сатысыңда мемлекеттік билік пайда болатын әлеуметтіліктің даму сатылары деп кездейсоқ есептемеген.
2. Соғыстың, зорлық-зомбылықтың, басып алудың нәтижесінде қалыптасқан билік бағындырудың, тікелей мәжбүрлеудің құралы болды. Бұған *спартандықтар* мен *илоттар* арасындағы биліктік қатынастар мысал бола алады. Илот қоныстарына әрдайым үрей, шабуыл қатерін төндіре отырып, оларды қырып-жою *партандықтардың* билік құруы ның құралы еді.
3. Қоғамның әлеуметтік жауласушы күштерге бөлінуі және сословиелік таптық диктатураның орнауы нәтижесінде қалыптасты. Билік құрудың осы ерекшелігін мемлекетті үстем тап қолындағы сойыл ретінде қарастыратын марксизм идеологиясынан көруге болады. Саяси революңиялар таптық диктатураның уысуымен байланыстырылады. Марксисттердің көзқарасы бойынша, соңғы саяси революция адамдарды қанау және таптық үстемдіктің құралы ретіндегі мемлекет болмайтын тапсыз қоғамға жол ашатын пролетариат диктатурасының орнауына алып келеді.

Билік пен биліктік қатынастардың шығу көздерінің әр
түрлі болуына қарамастан, қауымдастықтың тұтастығын
сақтау, экономикалық, әлеуметтік,саяси жөне құқықтық
кеңістікті ұйымдастыру сияқты биліктің негізгі функциялары биліктік қатынастарды демократияландыра және гуманитарландыра отырып, оларды біртіндеп өзгертеді.

Билікке кұқық соңдай-ақ басқарушылардың қолында әрқилы билік көздерінің болуымен де қамтамасыз етіледі, бұлар:

1. Экономикалық. Билік құрушының экономикалық ресурстарға ие болу және басқару кұқьны. Бұл меншікке ие болу, оны басқару, экономикалық ресурстарды бөлу, экономикалық көтермелеу мен жазалау кұқығы. Сондықтан да, экономикалық тұрғыдан үстем сословиелер, таптар, экономикалық элита билік органдарында берік позицияларды иеленеді.
2. Идеократтық. Идеология бұқара халыққа биліктің ыкпал етуінің құралы ретінде пайдаланылады. Бұқара санасының жанды жерлерін идеологиялық тұрғыдан өңдеу, оларға назар аудару, осы проблемаларды өз мақсатына пайдалану үшін идеялықтеориялық кестені қалыптастыру және бұқараның осыған тиісті мінез-құлқын дағдыландыру — биліктің осы көзінің қызметіне жатады. Дін мен шіркеу биліктің аса күшті идеократтық көзі болды. Осы қайнар көздің негізінде клерикалды саяси қозғалыстар, клерикалдық, теократиялық билік пайда болды. Биліктің аса күшті идеократтық көздеріне өзгеше ойлауды кудалау мен идеялық қысым көрсету тән болған фашизм, национал-социализм, коммунизм секілді тоталитарлық режимдер ие болды.
3. Акрараттық. Қазіргі танда БАҚ-тарға ие болу және басқару бұқаралық санаға тікелей немесе жанама әсер етудің құралдарына айналуда. БАҚ саяси басымдықтарды анықтап, адамдардың әуестіктерін кзлыптастырып, оларды саяси жағдайға бағыттап бұқара санасын манипуляциялауы мүмкін. Қазіргі саяси тәжірибе көрсетіп отырғандай, кім БАҚ-қа ие болса, сол бұқараның көңіл-күйі мен жүріс-тұрысына өте күшті әсерін тигізеді. Ақпарат виртуалдық шынайылықты қалыптастырып не бұқараны тыныштандырады, не керісінше дүрліктіреді.
4. Авторитарлық. Билік субъектісінің беделінен туындайтын билік көзі. Бедел мәжбүрлемей, күштемей бағындырудың құралы ретінде кез келген билікке қажетті. Авторитаризм, авторитарлық — билік органдарының белгілі бір құрылымдарына, билікті жүзеге асырудың өзіндік өдістеріне ие билік құрудың ерекше формасы.
5. Харизматикалық. Харизма (гр.сөзі charisma — құдай берген қабілет) — билік функциясын орындау үшін оны иеленуші субъектінің бойындағы ерекше икемділіктің, қабілеттің бар болуы. Харизма — бұқаралық сананың құбылысы. Бұқара халық қана лидерде харизматикалық қасиеттердің бар екенін танып, оны билік тұғырына көтереді, оған табынады әрі бағынады. Алайда биліктің бұл көзі мәңгілік емес. Уақыт өте келе билік құрушы субъектінің харизмасы көмескілене бастайды, бірақ идеологиялық көтермелеу арқылы оны ұзартуға болады.
6. Психологиялық. Билік құру жинақталған іс-өрекет болғандықтан билеушілердің де, бағынушылардың да психологиялық қабылдауының ерекшеліктерін қалыптастыратын психологиялық негіздерге ие екендігі сөзсіз. Сондықтан қоғамдағы бір адамдарда баскдруға, лидерлікке, билік құруға деген табиғи психофизиологиялық қабілет дамыса, оған керісінше, басқаларында бағыну, бас ию сияқты касиеттер басым болады. Дегенмен, индивидтерді бұлай бөлу принципті тұрғыда дұрыс емес, себебі ол адамзат тұлғасының тұтастығына, оның өзіндік ерекшелігіне, қасиеттеріне нұқсан келтіреді. Бірақ адамның жүріс-тұрысының оның қоғамдық мәртебесіне сөйкес болмауы өте жиі кездесетін құбылыс. Адамның гендік құрылымында агрессивтілік, үстемдікке, басшылыққа ұмтылу сияқты касиеттер болуы мүмкін, ол мәселен, күнделікті өмірде ол адамның мінез-құлқындағы девиаңияға (кейінгі лат. Deviatio — нормадан ауытку) соқтырса, ал саясатта билікке ұмтылу ретінде жүзеге асады.
7. Күштеу. Биліктің өзіне төн ерекшеліктерінің бірі — мәжбүрлеу оның қоғамда күштік көзінің бар екендігін көрсетеді. Бұл бағынушыға қатынаста күш көрсету, мәжбүрлеу акцияларының әрқилы формалары. Алайда, өркениеттің дамуымен күштеп мәжбүрлеу тек мемлекеттік биліктің атрибуттық белгісі болып саналады. Ал күштеп мәжбүрлеудің кез келген басқа тәсілі озбырлық, құқықтық емес акция, жеке адамдардың қарапайым құқықтарын бұзу ретінде қарастырылады. Мемлекеттік биліктің мәжбүрлеу функциясының өзі заңдармен белгіленген, ол тек белгілі бір құқықтық шеңберде ғана мүмкін болатын іс-әрекет.
8. Формальды-бюрократиялық. Өркениеттің дамуымен биліктің киелілігі акральдылығы) жоғалып кетеді де, биліктік іс-әрекеттің рутинизациялануы пайда болады. Билік

құрушы белгілі бір шенеуніктік-бюрократиялық іс-әрекетті атқару үшін тандалып алынған, қоғамнан жалақы алатын тұлғаға айналады. Ол көпшіліктің қолдауымен осы функцияны орындауға лайықты адам ретінде белгілі бір қызметтік лауазымға сайланады.
  

Жоғарыда аталып өткен билік көздерінің барлығы билік
ресурстары болып табылады. Қандай дәрежеде болмасын
олар қандай»да бір тұрғыда билікке тән.
Билік ресурстары деп биліктің өз функцияларын жүзеге
асыру үшін қолданатын күштер мен құралдардың,
мүмкіндіктердің жиынтығы танылады. Биліктің іргелі ресурсы, оның іс-әрекетінің негізі саясат болып табылады.
Яғни, билік құру саясатпен тығыз байланысты. Билік құру
үшін белгілі бір саясатты жасақтау және оның жүзеге асуына қол жеткізу қажет. Билік құру тетігінің өзі осы саясатты
жүзеге асыруға қызмет етеді. Саясат билікке келу, билікті
нығайту және билік функцияларын атқару үшін қажет. Сондықтан саясатты биліктің негізі, басты көзі және іргелі ресурсы деп есептеуге болады. Алайда, билік құрушы
субъектінің өзі билік құру процесінде саясатты үздіксіз жа-
сап отырады, оны реттейді, нақтылайды, тіпті қажет болған жағдайда өзгертіп те жібереді. Ол саясатты қалыптас-
тырады және оны жетілдіре отырып, өз ресурстарын жасақтайды. Бұл билік пен саясаттың өзара байланысының
өте терең екендігін көрсетеді.
  

Билік пен саясаттың осы өзара қатынасының маңыздылығы мен қажеттілігін түсіну үшін саясат ұғымына тағы да
назар аудару қажет. Осы ретте саясат ең алдымен, адамдар
қауымдастығы мен қоғамға ұйымдастырушылық,
реттеушілік, бақылаушылық әсерін тигізетін әлеуметтік
өмірдің ерекше, маңызды саласы.

Саяси ғылымда адамдар мүдделерінің мейлінше жинақталған көрінісі, олардың тәжірибелік сфераға ауысуы, саяси міндеттердің шешілу деңгейін анықтау мақсатында саяси тәжірибені сараптау мен дәйектеу және оларды одан
ары нақтыландыру мен саясатты жетілдіру жүріп отырады.
Саясат — маңызды әлеуметтік проблемаларды шешудегі
адамдардың жүріс-тұрысына мақсатты ықпал жасайды, осы
проблемаларды биліктік шешімдер жүйесіне аударады, оларды жүзеге асыру үшін ресурстарды, күштер мен әдістерді
табады. Әлеуметтік тұрғыдан алғанда шешімдердің дайындалуы мен жүзеге асуының негізгі катализаторы ретіндегі
қызметті билікке бағыныштылардың саяси белсенділігі мен
олардың билікті қалыптастырудағы және оның әрекетін
жетілдіру мақсатындағы билікке қысым жасау түріндегі
билікке ықпалы атқарады.

Саясат құрылымданған және нақты болуы керек, яғни
ол қоғамдық өмірдің әрқилы салаларына (экономикаға,
әлеуметтік өмірге, рухани салаға) және қоғамдық өкірдің
әрқилы агенттері (әлеуметтік, этникалық,кәсіби, жыныстық, жас ерекшеліктік және басқа топтар) мен жеке
индивидтердің тұпкілікті мүдделеріне үйлестіре жасалынуы
керек. Саясат қоғамдық өмірдің ерекше сферасы бола отырып, саяси әрекетті іске асыруға қажетті барлық компоненттерге ие, оларға ұйымдар, идеология, әдістер, құрал-
дар, саяси тәжірибе және саяси әрекет субъектісі ретіндегі
адамдар жатады. Бірақ саясат сферасы биліктің қалыптасуы,
мен қызмет етуінің шынайы ортасы болғандықтан аталған
компоненттердің барлығы онда қандай дөрежеде болмасын
билікпен өзара әрекеттесуі тиіс.

Тиімді қызмет атқарып отырған мемлекеттік билік өз
қолына саяси бастаманы алады, атап айтқанда, ол дамудың саяси перспективасын жасайды, стратегиялық мөсе-
лелер жүйесін ұсынады, тактиканы өзгертіп, жетілдіреді,
саяси жағдай мен қоғамдық көзқарасты саралап отырады. Билік ресурстарға, күш пен құралдар арсеналына ие
бола отырып, саяси кеңістікте үстем құрылым ретінде
көрінеді. Саясат пен оның міндеттерінің табысты шешілуі,
саяси мәдениетті игеру, ресурстарды, күш пен құралдарды тиімді пайдалану мемлекеттік биліктің нығаюына алып
келеді.

Билік функңиялары оның әлеуметтік қажеттілігі мен
мәнін бейнелейді. Бұл тарауда біз билік ұғымын жалпы
қарастырып отырғандықтан, биліктің төмендегідей функ-
цияларын бөліп көрсетуге болады:

1. Ұйымдастьфушылық функциясы. Билік адамдар қауымдастығын белгілі бір тұтастыкқа ұйымдастырады. Ол осы қауымдастық өзінің тіршілік әрекетін іске асыратын әлеуметтік кеңістікті қалыптастырып, қауымдастық агенттері арасыңдағы әлеуметтік қатынастардың дамуы мен олардың қажеттіліктерінің кднағаттануына қолғабыс етеді.
2. Идеологиялық функция. Адамдардың тіршілік етуі саналы процесс болғандықтан, билік бірігіп тіршілік етудің керек екенін жөне қауымдастықта төртіпті сақтаудың, оның тіршілік әрекетінің перспективаларын айқындаудың мәнін теориялық тұрғыда негіздейді. Адамдар қауымдастығында іргелілігі мен қажеттілігіне орай билік бағалайтын саяси кұндылықтар бар.
3. Мәжбүрлеу, көндіру функциясы. Биліктің бұл функциясы "агрессивтілігімен" сипатталынады, ол мақсатты жөне бағынушыдан белгілі бір реакцияны талап етеді, өзінің еркін таңа отырып, шектеулер қою арқылы оның жүрістұрысын нормалайды. Мәжбүрлеу, көндіру үшін билік жазалау, сондай-ақ марапаттау сияқты ықпал ету құралдарын пайдаланады.
4. Келісім функциясы. Бұл функция биліктің маңызды функцияларының бірі. Билік төреші рөлін орындай отырып, дербес орган ретінде субъект-субъектілік қатынастар жүйесінде әрекет етеді.
5. Баскару функциясы. Бұл функция біріктіруші сипатқа ие. Ол белгілі бір дәрежеде жоғарыда аталып өткен функциялардың барлығын қамтығанымен, олардың бірдебіреуіне жатпайды. Олар тұтастай басқару процесінің сәттері, тараптары ретінде байқалады. Билік — басқарудың өзегі, басқару жауапкершілігін көтеретін оның белсенді әрі әрекетшіл бастамасы.

Қоғамдағы адамдар арасында болатын тәуелділік қатынастардың табиғи ортада болатын осындай қатынастардан
айырмашылығы зор. Ол қатынастар қоғамда өз мүдделерін
түсінетін саналы тіршілік иелері адамдар арасында қалып тасып, жүзеге асады, яғни субъект-субъектілік сипатта болады. Билік осы қатынастарға төреші ретінде қатысады.
Билік адамзат қауымдастығындағы таза әлеуметтік құбылыс,ол әлеуметтік субъектілер арасындағы өзара байланысты көрсетеді және толықтай адамзат ойының жемісі болып
табылады, оның шығу тегі мен әрекетінде ешкдндай ғажа-
йып, киелілік жоқ. Саяси ойлар тарихында билік идеологтары билік пен билік кұрудың мифологиялық, табиғаттан
тыс ғажайып бастауларын табуға әрекеттенгендерімен, барлық саяси мәдениетті саралау оның ерте заманнан біздің
дәуірімізге дейінгі билік құрудың практикалық тәжірибесі
ғана екендігін көрсетті.
Демек, өлеуметтік өмір субъектісінің биліктік қатынастарды түсінуі мен билікті ұйымдастырудағы тәжірибесі қандай болса, билік те соған сай болады. Халық үшін қандай
билік лайық болса, оның ақиқат болуы шүбәсіз.
Билік әр түрлі деңгейде жүзеге асырылады. Биліктің іске
асырылуының жоғары деңгейі мемлекеттік баскдру, яғни
биліктік-басқару құрылымдары мен билік тармақтары бар
мемлекеттік билік. Орта деңгейі- бірлестіктердегі, ассоциаңиялардағы, ұжымдардағы, өндірістік құрылымдардағы
билік. Төменгі деңгей — әр түрлі кіші топтардағы билік.
Ескеретін жайт, бұл деңгейлердің бәрінде билік институтталынған, бірақ деңгей төмендеген сайын ресмиленген
құрылымдар мен нормалардың рөлі кеміп, ресми емес құрылымдар мен нормативтік құндылықтардың рөлі арта түседі.
Аталған деңгейлерде биліктік іс-әрекетті нормалау маңызды проблема болып кала береді. Өйткені, биліктік іс-өрекет
өз табиғатына сәйкес агрессивті, оның мәні бағындыру мақсатында еріктің көрініс табуы мен таңылуынан көрінеді. Саяси мәдениет билік құру мөдениеті бола отырып, толық мәнін
демократия мен құқықтық мемлекетте нақты түрде алатын
нормалық мазмұнды өзінде жинақтайды. Нормативтілік билік
субъектілерінің өкілеттіктерінде, олардың іс-әрекеттерінің
кұқықтық базасының айкъш анықталуында жүзеге аскднда
оның агрессивтілігі алынып тасталынады.

Билік агрессивтілігі сонымен қатар әр түрлі билік құрушы
субъектілер арасындағы көлбеу және тік биліктің орталықсыздандыру жолымен де алынып тасталынады. Билікті бір-бірін өзара бақылайтын әрқилы тармақтарға бөлу, биліктік
шешімдерді бірігіп қабылдау, билікті биліктігінің төменгі
сатыларына беру, биліктің әсер ету өкілеттіктерін, кеңістігін
шектеу, биліктің басынушылығынан қорғайтын әр түрлі
тетіктерді практикаға енгізу, билеуші мен бағынушы арасындағы кері байланысты қалыптастыру және осы байла-
ныстың мәнін көтеру — қоғамның биліктік басынушылықпен күресінің түрлері мен әдістері болып табылады.
Биліктің әмбебаптылығы оның қоғамдық өмірдің барлық салалары мен құрылымдарында, атап айтқаңда: экономикалық, әлеуметтік, әскери салаларда, күнделікті тұрмыста,
саясатта, тұрақты және уақытша ассоциаңияларда, ресми
немесе бейресми ұйымдарда, топтар арасында және жеке
адамдар арасындағы кдтынастарда қызмет етуінен көрінеді.
Билік барлық жерде әрқашан болады және өзіне тән
функңияларды орындай отырып, әр түрлі сфералар мен
құрылымдардағы билік шешімдерінің мазмұны мен билік
өкілеттіктерін жүзеге асыратын құралдар мен әдістер арқылы бір-бірінен ерекшеленеді.

Экономикада ол өзінің іс-әрекетін экономикалық саясатты жасақтау базасында жүзеге асырады, мұнда билік экономикалық марапаттау немесе жазалау құралдары арқылы
экономикалық өмірдің субъектілеріне, олардың экономикалық мүдделеріне өз ықпалын жүргізеді
Билік өзінің жеке өлеуметтік өмірінде әлеуметтік саясатты жасайды, мұнда биліктік әсер ету объектісі — адамдар,
олардың әлеуметтік мүдделері, мәртебелік жағдайы, ал
құралдары — мүдделер мен жағдайға ықпалын тигізетін
шешімдердің кабылдануы және жүзеге асуы болып табылады.
Билік рухани салада адамдарға, олардың көзкарастары мен
жүріс-тұрыстарына әсер ету үшін білімдер мен ақпараттарды
пайдаланады. Мектеп, шіркеу, ғылыми-ағарту ұйымдары.
қоғамдық бірлестіктер мен БАҚ секілді рухани мекемелер
рухани билік жүзеге асатын құрылымдар болып саналады.

**Әскерилер билігі**. Армия саласы мен күштік құрылымДардағы әскерилердің билігін қоғамдағы әскери биліктен
айырып алғанымыз жөн. Армия, күштік құрылымдар төтенше жағдайларда ғана әрекет ету ұшін бағытталғандықтан
биліктік импульстар жоғарыдан келеді, олар ешқандай талқылауға жатпайды және сөзсіз орындалуға тиісті. Армия
жасақталу тәсілі, әлеуметтік міндеттері бойынша демократияға қызмет етуі мүмкін бола тұрса да, өзінің құрылымы,
қызметі, өз әрекетінін кеңістігі бойынша демократиялық
мекеме бола алмайды. Бірақ белгілі бір дағдарыс жағдайларында әскери басшылық тәртіп орнату және дағдарыстан
шығу мақсатында билікті өз қольпіа алуы мүмкін. Бұл жағдайда олар билік құралы ретінде өздерінің төл әдістері мен
ұйымдық құрылымдарын қолдануы мүмкін.
Билік органдары мен құрылымдарында саясат биліктік
әсер етудің негізі, қозғаушы күші мен шешуші кұралы болғандықтан, билік пен саясат бір-бірімен өзара тығыз байланысты. Осы ерекшелікті белгілеу үшін саяси билік термині
қолданылады. Бұл мемлекеттік билік, қоғамдық ұйымдар
мен партиялардағы билік.

Саясат — адамдар бұкарасының жүріс-тұрыстарына ықпалын жүргізу, манипуляциялау, сондықтан саяси билік, ең
алдымен, биліктік әсер етудің объектісі ретінде ерекшеленеді,
яғни адамдардың аса үлкен бұқарасын қамтып, биліктік әсер
етудің әрқилы құралдарын пайдаланады.
Саясатта адамдардың шынайы мүдделері жинақталған,
шоғырланған формада болса, саяси билік мейлінше басым
сипатта болады. Ол мемлекет пен мемлекеттік билікті,
мемлекеттік билікті қалыптастыруға қатыстыру мен оған
қысым көрсету жолымен пайдалануға ұмтылады. Яғни адамдардың үлкен бұқарасының өрекетін біріктіруге жөне олардың бірлігін қамтамасыз етуге ұмтылу, саяси шешімдердің
үстемдігін қамтамасыз ету, мемлекеттік билікке әр түрлі
жолмен қысым көрсету — саяси биліктің өзіне тән
ерекшеліктері.
Билікті жіктеген кезде қоғамда ашық, заңды билікпен кдтар
жасырып, заңсыз, мафиялық биліктің бар екендігін ескере
кеткеніміз абзал. Өйткені қоғамдық өмір көп қатпарлы, онда
өзінің биліктік қатынастарын қалыптастырып, әрекет ететін
жасырын тұстар да бар. Мафиялық биліктің іс-әрекеті
деструктивтік сипатта болғандықтан, қоғам мен мемлекет
оның мемлекеттік тіркеуден өтуін, іс-әрекетінің зандастыруын, кұкықтык нормаларға бағынуын талап ете отырып, онымен күрес жүргізуге мәжбүр. Жасырын мафиялық билік
мемлекеттің бақылауында болмайтың құрылымданған жүйе.

Мафиялық құрылымдардың мемлекеттік билікпен араласып кетуі қоғамдық қауіпті тудырады, ал бұл қоғамдық
өмірдің қылмысқа толы болуына, зорлық-зомбылық пен
заңсыздыққа алып келеді. Осындай араласып кету мафиялық ұйымдардың қолында аса зор қаржы қоры болуыңан
мүмкін болады, осының арқасында олар мемлекеттік
шенеуніктерді, саяси қайраткерлерді, бұқаралық ақпарат
құралдарының қызметкерлерін сатып алу мүмкіндігіне ие,
ал қоғамның жеткілікті түрде ұйымдаспаған тұрғындары
оларға адам ресурстарын беріп отырады.
Тұлға үшін биліктің өзіндік ерекшелігі мен маңызды
көрінісі — оның тұлғалық, мөдени-этикалық. психологиялық аспектісі. Тұлғалық тұрғыдан алғанда билік құру — ерекше психологиялық кеңістік. Билік құрудың екі бағытта
жүргізілетінін ескеру қажет: біріншіден, ол басқа адамдарды бағындыру, олардың жүріс-тұрысын реттеу, олардың
тіршілік өрекетіне араласу мақсатында басқа адамдарға кдты-
настағы еріктің көрінуі болып табылады. Бірақ басқа адам-
дар сияқты билік құрушы субъекті де адам, сондықтан оның
басқалардың мүдделеріне, өмірлеріне араласуы, оларға каты-
наста баскару, бақылау, ерік функңияларың жүзеге асыру —
аса жауапты, агрессивті және осыған орай моральды-пси-
хологиялық тұрғыдан алғанда күрделі іс-әрекет. Барлық
адамдар бұған дайын емес жөне оны қажет етпейді де. Ол
тек әуесқойлар үшін деп айтуға болады.

Батыс ғалымдарының зерттеулері бойынша, өркөкірек
адамдар баскаларға өз үстемдігін жүргізіп, әлеуметтік мәнін
таныту үшін энергиясын билік құру аумағында жұмсайды.
Кейбір психологтар билік құруға ұмтылатын адамдарды
садистік әрекеттерге бейім деп есептей отырып, психогендік
негіздерге баса назар аударады.
Бұдан өзге, билік құру тұлғаға, оның ішкі құрылымына
"бағытталуы, өзін-өзі тәрбиелеудің, өзін-өзі бақылаудың, өз
бетінше әрекеттенудің еріктік актісі, жеке белсенділігінің
психологиялық негізі болуы мүмкін. Яғни жеке адам, индивид соңы, ажырамас, атомарлық әлеуметтік субъект болып
табылса, билік құру өзіне-өзі билік құру ретінде және жүрістұрысын өзі реттеуге, өзің-өзі бақылауға, тіршілік өрекетінің
жеке психологиялық тұрғыда саналанған кеңістігін қалыптастыруға бағытталған терең тұлғалық, мәдени-этикалық,
психикалық акция ретінде жүзеге асуы мүмкін.
Әлеуметтік жөне саяси ойлар тарихында билік құрудың
осы бағыты зерделеніп, идеологиялық тұрғыда қолданылған. Динамикалық, сондықтан агрессивті батыстық өрке-
ниет көбінесе бірінші бағытты қолданды. Ол, ең алдымен,
жаппай мақсатты акциялар, төңкерістер (революциялар,
жаулап алулар, ірі әлеуметтік-экономикалық реформаларды жүзеге асыру) негізінде жеке адамның тіршілік әрекетінің
анықтаушы факторы ретіндегі оның өмір сүруінің сыртқы
жағдайларын түбірімен өзгертуге болады деп есептеді.

Шығыстың кейбір дамыған өркениеттерінде (Үндістан,
Қытай) билік құрудыц баскд бағытына назар аударады. Дәл
осы жерлерде, әлеуметтіліктің жеке тұлғалық аспектісінен
шыққан, жеке адамның деструктивті эмоциялары мен
әрекеттерін тежеу үшін өзін-өзі игеру, өзін-өзі бақылау формасындағы биліктік санкцияның қолдану қажеттілігіне
негізделген буддизм, конфуциандық сияқты дүниетаным-
дық, мәдени-этикалық жүйелер пайда болды.

Дереккөздер
-----------

1. ↑  Теориялық саясаттану. Оқулық. — Алматы: Издательский центр ОФППИ «Интерлигал», 2005. ISBN 9965-537-99-2