**Эмиль Адольф фон Беринг** (нем. *Emil Adolf von Behring*; 15 наурыз 1854, Хансдорф, Пруссия — 31 наурыз 1917, Марбург) — неміс дәрігер, дифтерияға қарсы сарысуды жасаушы, физиология мен медицина саласында Нобель сыйлығының лауреаты (1901).

Өмірбаян
--------

Эмиль Беринг өмірге Хансдорфте (қазіргі Польша) пруссиялық мұғалім Августа Георг Берингтің көпбалалы отбасында келген. Әкесі Эмиль баласы дәстүрлі отбасылық кәсіптің  — оқытушылық немесе теологияның бірін таңдайды деп үміттенген еді. Орта білім алу үшін, Эмилю ерте балалық кезден әкесінің үйін тастап кетуге мәжбүр болды: он бір жасында Хохенштейнде (Шығыс Пруссия) гимназист болды.

Беринг ерте кезден медицинаға қызығушылығы пайда болды. Алайда, отбасының қаржылық жағдайы оған медициналық мектепте оқуға мүмкіндік бермейтінін түсіне отырып, ол өз әкесінің айтуымен Кенигсберг университетінің теология факультетіне оқуға түседі. Бірақ содан кейін олжалы жағдай оның өміріне араласып, барлық жоспарларын өзгертті. Эмиль оқытушысының бірі оқу ақысынан босатылған Берлиндегі Әскери-медицина институтына түсуге кеңес береді. Болашақ әскери оташылардың сабақтары тегін болды, бірақ олар университетті бітіргеннен кейін Пруссия әскерінде он жыл қызмет етуге мәжбүр болды. Беринг мұндай талаптар қабылдауға келісті, және 1874 жылдан осы институттың кадеті атанды.

Беринг 1880 жылы дәрігер дипломын алды. Сол жылы ол Берлиндегі Шарите ауруханасында тағылымдамадан өтті, және содан кейін мен Посен (қазір Познань, Польша.) кавалериялық полкінің бойынша бөлу алды. Келесі онжылдықта Берингтің өмірі әскерде жалғасты. Батальонның дәрігері және хирург ретінде, ол бірінші Батыс Пруссияда қызмет еткен, содан кейін оның өтініші бойынша, Силезияға ауыстырылды. Күнделікті клиникалық жұмыс Беринг ешқашан тартқан емес, оның негізгі қызығушылықтары зерттеулер тиісті еді. Тіпті Беринг Позенде жүрген кездің өзінде жұқпалы ауруды емдеу үшін ұрыс кезінде дезинфекциялық құралдарды пайдалануға мүдделі, және содан бері өзін толығымен зерттеулерге арнауға тырысып келді. Әскерде оған мұндай мүмкіндік 1887 жылы бұйырды, ол кезде Бонн Фармакологиялық институтына оқуға түседі. 1889 жылы Әскер қатарынан босатылғанға дейін Беринг негізінен антисептика проблемаларымен айналысатын, Берлинде әскери медицина академиясында бір жыл жұмыс істеді. 1889 жылы Беринг Роберт Кохтың бактериология зерттеу ізашарлары тобына қосылды, Ол мұнда дифтерияны және сіреспені емдеуді зерттеуді бастады ; 1890 жылы ол Сибасабуро Китасатомен бірге — Эмиль Ру және Александр Йерсеннің жаңалықтарын дамыту саласында — дифтерия және сіреспемен ауырған қанда осы ауруларға қарсы ауырған қанда өзі иммунитетпен қамтамасыз ететін антитоксиндер қалыптасатынын, және кейбір қаны барларға құюға болатынын көрсетті. Осы қорытындылар негізінде сол жылы қан сарысуы емдеу әдісі әзірленді.

ХХ ғасырдың басында дифтерия дейін жыл сайын мыңдаған балалардың өмірін алатын, және медицина олардың азабын жеңілдетуге және ауыр азапқа түскен оларды аман алып қалуға дәрменсіз болатын. 1891 жылғы Рождество қарсаңында дифтериядан өлгелі жатқан берлиндік балалар Берингтің бірінші рет жаңа сарсу инъекциясын қабылдады. Олардың көпшілігі құтқарылды, бірақ ол тек ішінара табысты болды, және Берингтің іркіткісі барлық балаларды құтқару үшін сенімді құрал бола алмады.

Осы аса маңызды сәтте Берингке әріптесі және досы көмектесу үшін, Пауль Эрлих келді. Иммунологиядағы жаңалығы арқасында Эрлих Берингтің дифтерияға қарсы іркітін жақсартуға қабілеті жетті, антитоксиннің дұрыс дозасын есептеу және клиникалық жоғары концентратталған және тазартылған іркіт алуға пайдалануға сенім туды. 1894 жылы жақсартылған сарысу 220 ауруға шалдыққан балаларға табысты сыналды. 1901 жылы Беринг балаларды құтқарғаны үшін, *«медициналық ғылымда жаңа бағыттар ашқан және ауру мен өлімге қарсы дәрігерлердің қолына жеңіс қаруын берген, іркіт терапиясы туралы жұмысы үшін, негізінен оны дифтерияны емдеуде пайдаланғаны үшін.»*, бірінші болып Физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығы]]мен марапатталды.

1894 жылы Беринг Галле университетіне ауысты, және келесі жылы — Марбург университетіне. Оған тәлім беру қиын соқты, 1895 жылы Беринг Марбургте эксперименттік терапия үшін өз институтын құрды, оны қзінің өмірінің соңына дейін басқарды. Кейіннен осы, 1914 жылы Беринг институты қасынан сіреспеге және дифтерияға қарсы вакцина шығаратын компания құрылған. Оның сіреспе вакцинасы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген неміс жауынгерлерінің өмірін сақтап қалуға көмектесті, Беринг микробтарға қарсы күресте жаңа белеске жетті, және осы үшін ол неміс үкіметімен *Темір крестпен* марапатталды.

Беринг ауыр және талап ететін мінезімен ерекшеленген. Ол ағзаның қажеттіліктерін ұмытып тәулік бойы жұмыс істейтін. Оның аздаған ғана жақын достары мен ізбасарлары болған, және соғыс Илья Мечников және Эмиль Ру сияқты шетелдік әріптестерімен бөлінген кезде, ол жан күйзелісіне тап болды, және оның дене сарқылуы жамбасының сынуын жеңе алмады. Асқынулардан соң асқынулар туды, кейіннен жалған буын қалыптасты, оның жылжу қабілеті шектеулуге айналды. Прогрессивті ауру оны тез қартайтты және көп ұзамай 63 жастағы Беринг тез асқынатын пневмониядан қайтыс болды.

Беринг Марбургте (Германия) 31 наурызда 1917 жылы қайтыс болды. Оның атымен Марбургтегі,тек қана клиникалық диагноз қоюмен айналысатын әлемдегі ең ірі компания *Dade Behring*, сондай-ақ *CSL Behring* компаниясы аталады. Сондай-ақ, Марбург университетінде Эмиль фон Беринг атындағы жүлде бар.

1979 жылы, Эмиль фон Беринг құрметіне айдағы кратер аталған.

Вилла Беринг (Спинола) (күрең түсті)

Қызықты жәйттер
---------------

1897 жылы Беринг Каприде берлиндік дәргердің қызы Эльза Спинолламен бал айын өткізген. Бұнда олар «Спинола» (қазір «Беринг») вилласын сатып алды, бұнда 1909—1911 Максим Горький жалға алған.

Тағы қараңыз
------------

* Пауль Эрлих
* Сіреспе

Қайнар көзі
-----------

Сілтемелер
----------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| Бұл үлгіні қарау Бұл үлгіні талқылау Бұл үлгіні өңдеу1901-1925 жылдардағы Физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығының иегерлері |
| --- |
|  |
| 

Эмиль Беринг (1901) •
Рональд Росс (1902) •
Нильс Финзен (1903) •
Иван Павлов (1904) •
Роберт Кох (1905) •
Камилло Гольджи / Сантьяго Рамон-и-Кахаль (1906) •
Шарль Лаверан (1907) •
Илья Мечников / Пауль Эрлих (1908) •
Эмиль Кохер (1909) •
Альбрехт Коссель (1910) •
Альвар Гульстранд (1911) •
Алексис Каррель (1912) •
Шарль Рише (1913) •
Роберт Барани (1914) •
Жюль Борде (1919) •
Август Крог (1920) •
Арчибалд Хилл / Отто Мейергоф (1922) •
Фредерик Бантинг / Джон Маклеод (1923) •
Виллем Эйнтховен (1924)
 |
|  |
| 

---

Толық тізім | 
**1901—1925** |
1926—1950 | 
1951-1975 | 
1976—2000 | 
2001-ден бері

 |

 |