recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ლიხაურის წმინდა იაკობის ხატი
იაკობ მოციქულის ხატის ზურგი
**ლიხაურის წმინდა იაკობის ხატი** — ოქროს პერანგიანი, ხეზე შესრულებული, უფლის ძმის — იაკობ მოციქულის (სამოცდაათთაგანი) ხატი ლიხაურის ეკლესიიდან. თარიღდება XII საუკუნით.

1873 წელს ლიხაურის ეკლესიაში აღმოაჩინა დიმიტრი ბაქრაძემ. თავის ნაშრომებში შეტანილი აქვს კონდაკოვსა და ექვთიმე თაყაიშვილს. ფოტო წარმოადგენს დიმიტრი ერმაკოვის კატალოგის ნაწილსაც (№2016 და №2017).

ხატს ამშვენებდა 6 დიდი მარგალიტი, ხოლო ხატის უკანა მხარეს დატანილი იყო ასომთავრული წარწერა, რომელიც იხსენიებს მარუშიან ვარდანისძეს და მის მეუღლეს, სამძივართა ასულ ხათთას (ხათუთას):


|  |  |
| --- | --- |
|  | „Ⴕ: ႤჀႠ: ႷႪႧႠ: ႠႰႱႧႠ: ႶႧႫႴႨႱႠ: ႱႠႫ: ႾႲႥႬႡႧ: ႱႠႫႡႰႼႷႨႬႥႪႱႠ: ႫႦႨႱႠ: ႻႫႠႣ: ႱႷႰႪႣ: ႼႭႣႤႡႳႪႭ: ႫႰႲჃႪႭ: ႡႰႻႤႬ: ႫႠႰႧႪႼႣႠ: ႶႨႱ: ႫႲႷႪႭ: ႨႩႡ: ႢႳჃႵႫႤႬ: ႫႺႥႪ: ႫႴႥႰႤႪ: ႫႭႬႠ: ႫႱႱႡႤႪႧႠ: ႥႠႰႣႬႨႱ: ႻႤႱႠ: ႫႠႰႳჃႸႨႠႬႱႠ: ... ႠႱႳჃႪႱႠ: ႾႠႧႧႠ: ႾႠႲႨႱႠ: ႠႫႨႱ: ႸႬႨႱႠ: ႫႫႩႡႪႧႠ: ႱႳჃႦ... ႱႴႥႣ..." |
|  | (ქ. ეჰა ყოველთა არსთა ღმერთ-მეუფისა, სამ-ხატოვნებით სამ-ბრწყინვალესა მზისა ძმად საყვარელად წოდებულო მარტჳლო, ბრძენ-მართლ-წმიდა ღვთის მეტყველო იაკობ! გუექმენ მცველ-მფარველ მონა მსასოებელთა ვარდანის ძესა მარუშიანსა **ძითურთ და სამძივართა** ასულსა ხათთა (ხათუთა?), ხატისა ამის შენისა მამკობელთა სული[სა ჩუენისა] სუფევად...) |

ხსენებული წარწერა ამტკიცებს, რომ წინაპრები გურიის მთავრებისა ანუ გურიელებისა ვარდანიძენი იყვნენ, როგორც იუწყებოდა ვახუშტი ბატონიშვილი. თამარ მეფის დროს დიდებულთა შორის მოხსენებული არიან, როგორც მარუშიანი, ისე სამძივარიც. 

აღნიშნული სახელების ერთად მოხსენიება კიდევ უფრო მეტი დამამტკიცებელია იმისა, რომ ლიხაურის ხატი თამარ მეფის დროინდელია, რომელშიც მოხსენიებუილა მარუშიან ვარდანისძე და ცოლი მისი სამძივართა ასული ხათთა ანუ ხათუთა როგორც გურიელთა უძველესი წარმომადგენლები.

ლიტერატურა
----------

* Бакрадзе Д. „Археологическое путешествие по Гурии и Адчаре". СПб. ст. 108-109, 1878г.
* Кондаков Н. П. Бакрадзе Д. „Опись памятников древности в некоторых храмах и монастырях Грузии". СПб. ст. 138-139, 1890г.
* თაყაიშვილი ექ. არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი, წიგნი I, გვ. 26-27, 1907.
**საყვარელი** (ინგლ. Beloved) — ამერიკელი მწერლის, ტონი მორისონის, 1987 წლის რომანი. მასში მოქმედება ამერიკის სამოქალაქო ომის შემდგომ წლებში ვითარდება, ხოლო სიუჟეტი მოგვითხრობს ყოფილი მონების ოჯახის შესახებ, რომელთა სახლშიც შურისმაძიებელი მოჩვენება ისადგრუებს. რომანი შთაგონებულია რეალური ისტორიით მარგარეტ გარნერის, კენტუკელი მონის შესახებ, რომელიც მონობისგან თავის დაღწევის მიზნით 1856 წელს ოჰაიოში გაიქცა. იგი დააპატიმრეს გაქცეულ მონათა შესახებ კანონის მიხედვით. როცა ამერიკელი მარშალები გარნერისა და მისი მეუღლის სამალავში შეიჭრნენ, ქალს უკვე მოკლული ჰყავდა თავისი ორი წლის ქალიშვილი და დანარჩენი შვილების მოკვლასაც ცდილობდა, რათა ისინი მონობის ტვირთისგან ეხსნა. 

მორისონი გარნერის ისტორიას წააწყდა გაზეთის American Baptist 1856 წლის სტატიაში სათაურით „ვიზიტი მონა დედასთან, რომელმაც მოკლა საკუთარი შვილი". მორისონმა სტატია შავკანიანთა ისტორიისა და კულტურის კომპილაციაში „შავი წიგნი" შეიტანა, რომელსაც ის 1974 წელს რედაქტორობდა.

1988 წელს რომანმა მოიპოვა პულიცერის პრემია მხატვრულ ლიტერატურაში, 1987 წელს კი მოხვდა წიგნის ეროვნული ჯილდოს ფინალისტებს შორის. რომანის მიხედვით 1988 წელს ამავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს, რომელშიც მთავარ როლს ოპრა უინფრი ასრულებს. The New York Times-ის გამოკითხვაში, რომელშიც მწერლები და ლიტერატურული კრიტიკოსები იღებდნენ მონაწილეობას, „საყვარელი" 1981 წლიდან 2006 წლამდე ამერიკული პროზის საუკეთესო ნამუშევრებს შორის დასახელდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Podcast of Toni Morrison discussing *Beloved* on the BBC's *World Book Club*
* "75 Covers of Toni Morrison's *Beloved* From Around the World"

სქოლიო
------

1. 1 2  *Deutsche Nationalbibliothek* Record #4301577-3 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578'></a>
2. ↑  Freebase Data Dumps — Google.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q95'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q648625'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q15241312'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1453477'></a>
3. ↑  Goulimar, Pelagia, "Beloved (1987)", in *Toni Morrison*, Routledge, 2011, p. 81.
4. ↑  National Book Awards - 1987. National Book Foundation. ციტირების თარიღი: January 14, 2014
5. ↑  "What Is the Best Work of American Fiction of the Last 25 Years?", *The New York Times*, May 21, 2006.
**ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის სახლ-მუზეუმი** — სახელმწიფო მემორიალური მუზეუმი ბაქოში, აზერბაიჯანი.

ისტორია
-------

როსტროპოვიჩების მამისა და შვილის სახლ-მუზეუმი შეიქმნა 1998 წელს, შენობაში, სადაც როსტროპოვიჩების ოჯახი ცხოვრობდა ექვსი წლის განმავლობაში - 1925 წლიდან 1931 წლამდე. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩი ბაქოში მიიწვიეს 1925 წელს, ორენბურგიდან, აზერბაიჯანელმა კომპოზიტორმა უზიეირ ჰაჯიბეოვმა. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩმა მიიღო მიწვევა და მთელი ოჯახი საცხოვრებლად ბაქოში გადავიდა, სადაც მან და მისმა მეუღლემ სწავლება დაიწყეს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 

1927 წლის 27 მარტს, ამ სახლში დაიბადა ცელულოზატორი, პიანისტის და დირიჟორის, მისტილავ როსტროპოვიჩი. ქუჩა, რომელზეც ახლა როსტროპოვიჩის ოჯახი ცხოვრობდა, მათ სახელს ატარებს. მუზეუმი ვიზიტორებისთვის 2002 წელს გაიხსნა. თავად მესტილავ როსტროპოვიჩი მუზეუმის გახსნის ცერემონიალზე იმყოფებოდა მეუღლეს გალინა ვიშნევსკაიასთან და უამრავ სტუმართან. 2002 წელს მუზეუმი გაიხსნა იმ სახლში, სადაც დაიბადა მასტილავა. იგი მოიცავს 2000 – ზე მეტ ნამუშევარს, რომლებიც ცნობილ მუსიკალურ ოჯახს ეხება, მათ შორისაა ფოტო გალერეა და აუდიო კლიპები.

მუზეუმი შედგება ოთხი ოთახისა და შესასვლელი დარბაზისგან. დარბაზისა და პირველი ოთახის ექსპოზიცია მემორიალური ხასიათისაა. მუზეუმის ყველა დარბაზი ეძღვნება ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის ცხოვრების ინდივიდუალურ ეტაპებს და შემოქმედებით საქმიანობას.

ამჟამად სახლ-მუზეუმის მთავარი კოლექცია 5000-ზე მეტ ექსპონენტს მოიცავს. ექსპონატებს შორისაა მრავალი უნიკალური ნივთი, რომლებიც ადრე როსტროპოვიჩების ოჯახს ეკუთვნოდა. სახლს აქვს ძველი ხალიჩა და ავეჯი XIX საუკუნის ბოლოს - XX საუკუნის დასაწყისით დათარიღებული. 

გამოფენა ასევე შეიცავს ფოტოსურათებს, წერილებს, ავტოგრაფებს, საკონცერტო ბალიშს, დირიჟორის ჯოხს, ჩანაწერებს, ჯილდოებს და სხვა არტეფაქტებს, რომლებიც დაკავშირებულია გამოჩენილი მუსიკოსების საქმიანობასთან.

მუზეუმი მასპინძლობს კლასიკური მუსიკის საღამოებს როსტროპოვიჩის შესანიშნავი ცელულოზის ხსოვნისადმი მიძღვნილს. მუზეუმის შენობის შესასვლელში მემორიალური დაფა დამონტაჟებული.

ასევე არსებობს ჩანაწერი როსტროპოვიჩის ერთ–ერთი საყვარელი ნაწარმოების - პიტერ ჩაიკოვსკის მეექვსე სიმფონიის შესახებ. იგი იყო დირიჟორი მოსკოვის კონსერვატორიის გამოსამშვიდობებელ წვეულებაზე 1974 წელს მოსკოვში გამგზავრებამდე. სახლ-მუზეუმში საათია, სწორედ ის საათი გაჩერებული 14:08, როდესაც მაესტრო როსტროპოვიჩი გარდაიცვალა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მუზეუმი
* მუზეუმი ბაქოში
**საყებურთი** — საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში გავრცელებული ხალხური თამაში ბურთით. თამაშობენ უმეტესად კაცები. მონაწილეთა რიცხვი განსაზღვრული არ არის — შეიძლება იყოს 2, 6, 10 და ა. შ. თამაშის ადგილია თავისუფალი მოედანი: მინდორი ან ეზო, ზომით 30x50-ზე მეტრი. მოედნის ერთ თავში მიწაზე დადგამენ ბრტყელ, ზომით 30x40 სმ ქვას, რომელსაც საყე ეწოდება. იგი უნდა მიაყუდონ საყრდენ ქვას ისე, რომ მოედნის საწინააღმდეგო მხარეს ოდნავ წაფერდებული იყოს. ბურთს რბილი ტყავისგან კერავენ და საქონლის ბეწვით ტენიან. „არჩევან-არადანის" მიხედვით მოთამაშეები ორად იყოფიან. თამაშს იწყებს გუნდი, რომელსაც კენჭი შეხვდება. ამ გუნდის ერთ-ერთი მოთამაშე საყესთან დგება, დანარჩენები თავიანთ რიგს მოედნის გარეთ, საყეს უკან ელოდებიან, მოწინააღმდეგე გუნდის წევრები მოედანზე სურვილისამებრ განლაგდებიან. თამაშის დამწყები ბურთს ცალი ხელით მაღლა აისვრის და იმავე ან მეორე ხელით მოედნისკენ ძლიერად გაჰკრავს. მოწინააღმდეგეები ცდილობენ ბურთი საყესთან რაც შეიძლება ახლოს შეაჩერონ. თუ ჰაერშივე დაიჭირეს ბურთის მსროლელი „ჩაჭრილია" და მის ადგილს მისივე გუნდის სხვა მოთამაშე იკავებს. თუ ბურთი  მიწაზე დავარდა, მოწინააღმდეგე გუნდის მოთამაშეები გააჩერებენ და იმავე ადგილიდან ესვრიან საყეს. თუ ბურთი საყეს მოხვდა გამკვრელი ჩაჭრილია და მის ადგილს მისივე თანაგუნდელი იკავებს, აცილების შემთხვევაში კი გამკვრელის გუნდს 1 ქულა ეწერება. როცა დამწყები გუნდის ყველა მოთამაშე ჩაიჭრება, საყესთან მოწინააღმდეგეები დგებიან. თამაში გრძელდება მანამ, სანამ ერთ-ერთი მხარე ქულათა წინასწარ დათქმულ რაოდენობას არ დააგროვებს.

ლეჩხუმში მსგავს თამაშს „ბურთაობას" ეძახიან. სულხან-საბა ორბელიანის განმარტებით, საყა „დასასაყავი ხალაა", დასაყული არის „ადგილი დაცული, სადა უთქმელად ვერვინ შევიდეს", ხოლო ხალა — „გრძელი, წვრილი ჯოხია". მართლაც, ლეჩხუმში საყეს ეძახდნენ თოხის ტარის სიმსხო მწარე ბლის ხეს, რომელსაც ხვნის დაწყების წინ მინდვრის თავში დაასობდნენ. ხალხის აზრით, საყე ყანას იცავდა სეტყვის, გვალვის და ავი თვალისგან. დგამდნენ კალოზეც. მას უხვი მოსავლისთვის უნდა შეეწყო ხელი. საყე ეწოდებოდა ორი მიწის ნაკვეთის მიჯნაზე ჩასობილ გრძელ ქვასაც. ქართლში საყედ დგამდნენ რკალივით მოხრილ სახრეს, რომლის ორივე ბოლო მიწაში იყო ჩასობილი. ბურთი რკალში უნდა გაეძვრინათ. ამ თამაშს „რკალბურთი" ერქვა. სახრეს სახნავშიც დგამდნენ. მას ისეთივე ფუნქცია ჰქონდა, როგორც ლეჩხუმში საყეს. საყებურთის მსგავსი თამაში გავრცელებული ყოფილა კახეთშიც, ამ თამაშს „გაკვრა ბურთი" ჰქვია. რაჭულ საყეს კახეთში „ბინა" ეწოდება, ამიტომ გაკვრა-ბურთს ხშირად „ბინა-ბურთსაც" ეძახიან.

ლიტერატურა
----------

* *ბერიშვილი ე.*, სპორტის ენციკლოპედია, გვ. 432, თბ. 2006
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ადამია**. |

**რობერტ შალვას ძე ადამია** (დ. 6 აპრილი, 1933 — გ. 2011, თბილისი) — ქართველი მექანიკოსი და მანქანათმშენებელი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1970). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1983), აკადემიკოსი (1993). 

1951 წელს ოქროს მედლით დაამთავრა თბილისის ვაჟთა 8-ე საშუალო სკოლა. 1956 წელს წარჩინებით დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიული ფაკულტეტი. 1959-1962 წლებში სწავლობდა ასპირანტურაში მოსკოვის მეტალურგიული მანქანათმშენებლობის ინსტიტუტში, რომელიც დაასრულა დისერტაციის დაცვით. 1963 წლიდან იგი სამუშაოდ დაბრუნდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მეტალურგიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1971-1983 წლებში ხელმძღვანელობდა „ლითონთა წნევით დამუშავების" კათედრას საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. 1983 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა ქუთაისის სამეცნიერო ცენტრს. 1998-2007 წლებში იგი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის რ. დვალის სახელობის მანქანათა მექანიკის ინსტიტუტის დირექტორი. 

მისი სამეცნიერო ნაშრომები სხვადასხვა სფეროს განეკუთვნებოდა, რომლებსაც კავშირი ჰქონდა გამოყენებითი მექანიკის პრობლემებთან. იგი 200-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი იყო, მათ შორის 30-ზე მეტი გამოგონებისა და 12 მონოგრაფიისა, რომელთა ნაწილი აშშ-ში, გერმანიაში, ინგლისში, ესპანეთში, რუსეთში, უკრაინაში, რუმინეთსა და მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში გამოიცა. მისი მონოგრაფია „მანქანათა დინამიკა" გასული საუკუნის ბოლო ათწლეულების ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ნაშრომად აღიარეს მანქანათმშენებლობისა და მანქანათმცოდნეობის დარგში. უკანასკნელი მონოგრაფია კი „სამანქანო სისტემების დინამიკური პროცესების ოპტიმიზაცია" 2011 წელს გამოაქვეყნა, ისიც ფუძემდებლური სამეცნიერო ნაშრომია. 

მინიჭებული ჰქონდა გ. ნიკოლაძისა (1994) და საქართველოს სახელმწიფო პრემიები (2000). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998). რობერტ ადამია იყო ქუთაისის საპატიო მოქალაქე. დიდია მისი როლი როგორც პედაგოგის, აღმზრდელის, სამეცნიერო კონსულტანტის ახალგაზრდების მეცნიერებად ჩამოყალიბების საქმეში. რობერტ ადამიას ხელმძღვანელობითა და კონსულტაციით 20-ზე მეტმა პიროვნებამ დაიცვა სადოქტორო, ხოლო რამდენიმე ათეულმა საკანდიდატო დისერტაციები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* რობერტ ადამია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ხსოვნა: აკადემიკოსი რობერტ ადამია დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
**ლეოპოლდ ბილფელდი** (გერმ. Leopold Bielfeldt დ. 1838 — გ. 1922) — XIX საუკუნესა და XX ს-ის დასაწყისში საქართველოში მოღვაწე გერმანელი არქიტექტორი. მიღებული ჰქონდა რუსეთის ქვეშევრდომობა, სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. 1868 წელს მუშაობდა კავკასიის საფოსტო ოლქის, შემდეგ კი საქართველო-იმერეთის სინოდალური კანტორის არქიტექტორად. მის ნამუშევრებს შორის ყველაზე ცნობილია ქაშვეთის ეკლესია, მეფისნაცვლის სასახლე ლიკანში, სასტუმრო „ვეტცელი" აღმაშენებლის გამზირზე (N 103) და აგრეთხე XX საუკუნის 40-იან წლებში დანგრეული „კირხე". აღმაშენებლის გამზირზე, მან აგრეთვე, მრავალი საცხოვრებელი სახლიც ააშენა (მაგ. სახლი N 46, 1879); მას, ასევე ეკუთვნის ცნობილი გერმანელი აფთიაქარის ევგენი ზემელის სახლის პროექტი. საცხოვრებელი სახლების არქიტექტურაში ლეოპოლდ ფილფელდი რენესანსულ-ბაროკოულ ეკლეკტიზმს იყენებდა.

ნამუშევრების გალერეა
--------------------

* ქაშვეთის ეკლესიაქაშვეთის ეკლესია
* რომანოვების სასახლერომანოვების სასახლე
* სასტუმრო „ვეტცელი"სასტუმრო „ვეტცელი"
* ზემელის სახლიზემელის სახლი

სქოლიო
------

1. ↑  გერმანელი არქიტექტორები და მხატვრები.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-07-30. ციტირების თარიღი: 2021-06-24.
2. ↑  ეთნოსები საქართველოში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლეოპოლდ ბილფელდი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
125 W ნათურა
80 W ნათურის სინათლის ტემპერატურის (ფერის) ცვლილება ანთების მომენტიდან
**მაღალი წნევის ვერცხლისწყლის ნათურა**  — აირგანმუხტავი სინათლის წყარო. განასხვავებენ ზოგადი და სპეციალური დანიშნულების მწვნ-ებს. ზოგადი დანიშნულების მწვნ-ები ფართოდ გამოიყენება გარე განათებისთვის, თუმცა მას 1980-იანი წლებიდან მნიშვნელოვნად ავიწროვებს უფრო ეფექტიანი მაღალი წნევის ნატრიუმის ნათურა და მეტალჰალოგენური ნათურა. სპეციალური დანიშნულების მწვნ-ებს უფრო ვიწრო გამოყენება აქვთ და გამოიყენება მრეწველობაში, სოფლის მეურნეობასა და მედიცინაში.

### მაღალი წნევის ვერცხლისწყლის ნათურა საქართველოში

მაღალი წნევის ვერცხლისწყლის ნათურები საქართველოში გამოიყენება 1960-იანი წლებიდან, ძირითადად გარე განათებისთვის. 1960-იანი წლების ბოლომდე გარე განათებისთვის უმეტესად გამოიყენებოდა მილისებრი დაბალი წნევის ვერცხლისწყლის ნათურები, რომლებიც თანდათანობით ჩაანაცვლა მწვნ-მ. გარე განათებისთვის გამოიყენებოდა 125W (ეზოებში და პარკებში), 250W (შიდაკვარტალურ და მეორეხარისხოვან ქუჩებზე) და 400W (მთავარ ქუჩებსა და გზატკეცილებზე) სიმძლავრის მწვნ-ები, ხოლო უფრო დიდი სიმძლავრის (1000W) ნათურებს იყენებდნენ რკინიგზის სადგურების, აეროპორტების და დიდი სამრეწველო ტერიტორიების გასანათებლად. 1970-იანი წლების ბოლოდან დაიწყეს მაღალი წნევის ნატრიუმის ნათურების აქტიური გამოყენება, რამაც ბოლო წლებში მწვნ თანდათან განდევნა. ამჟამად მწვნ-ები შემორჩენილია მხოლოდ კერძო სამრეწველო ტერიტორიებზე, რკინიგზის სადგურებთან და რეგიონებში.

ლიტერატურა
----------

* Persistent Lines of Neutral Mercury (Hg I). Physics.nist.gov. Retrieved on 2012-01-02.
* Nave, Carl R. Atomic Spectra. HyperPhysics website. Dept. of Physics and Astronomy, Georgia State Univ. USA (2010). Проверено 28 февраля 2012. Архивировано 3 июня 2012 года.
* Зайдель А. П. Прокофьев В. П. Райский С. М. Слитый В. А. Шрейдер Е. Я. Таблицы спектральных линий. — 4-е изд. — М.: Hаука, 1977.
* Принцип работы лампы ДРЛ: расшифровка, устройство и технические характеристики (рус.). razvodka.com. Проверено 15 сентября 2018.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ელექტრონათურების ტექნოლოგიების მუზეუმი (*ინგლ*)
**რომან ამოიანი** (სომხ. Ռոման Ամոյան; დ. 3 სექტემბერი, 1983) — იეზიდური წარმოშობის ვეტერანი სომეხი ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი. მსოფლიო ჩემპიონატის სამგზის მედალოსანი და ევროპის ორგზის ჩემპიონი. 2009 წელს ამოიანს მიენიჭა სომხეთის სპორტის ოსტატის წოდება. კარიერის მანძილზე ამოიანი ასპარეზობდა 55 და 59 კგ წონით კატეგორიებში.

ადრეული ცხოვრება
----------------

რომან ამოიანი 1983 წლის 3 სექტემბერს, იმ დროსითვის სსრკში, სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქალაქ ერევანში (ამჟამად სომხეთი), იეზიდი მშობლების ოჯახში. ჭიდაობა დაიწყო 1995 წელს. 2001 წელს მოახერხა გამხდარიყო მსოფლიო ჩემპიონი იუნიორთა შორის. ერთი წლის შემდეგ, 2002 წელს მოიგო ევროპის ჩემპიონატი იუნიორთა შორის.

კარიერა
-------

2003 და 2005 წლებში მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. 2006 წელს მოიგო მოსკოვში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. 2008 წელს ბეიჯინში, ჩინეთში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებზე ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში 55 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ბრინჯაოს მედალი ამოიანი იყო პირველი სომხეთის წარმომადგენელი მოჭიდავე რომელმაც ოლიმპიური მედალი მოიპოვა ბოლო 16 წლის განმავლობაში.

მან მოიგო ბრინჯაოს მედალი 2009 წელს და ვერცხლის მედალი 2010 წელს ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე. ამოიანმა ასევე მოიპოვა ოქროს მედალი 2006 წელს და სამი ვერცხლის მედალი 2003, 2005 და 2008 წლებში ჭიდაობის ევროპის ჩემპიონატზე.

ამოიანი იყო სომხეთის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ნაკრების წევრი ჭიდაობის მსოფლიო თასზე 2010 წელს. სომხეთის ნაკრებმა მესამე ადგილი დაიკავა, რაც შეეხება ამოიანს მან ინდივიდუალურად ოქროს მედალი მოიგო

2011 წელს ამოიანს მიენიჭა სომხეთის წლის საუკეთესო სპორტსმენის წოდება. მან იმავე წლის ევროპის ჩემპიონატზე მიიღო სერიოზული თავის დაზიანება, მაგრამ მიუხედავად ამისა გააგრძელა ასპარეზობა სისხლიანი თავით. ამოიანი ტრავმის მიუხედავად ევროპის ორგზის ჩემპიონი გახდა.

ამოიანმა ვერ მოახერხა გასულიყო 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. ამოიანმა მოიგო კიდევ ერთი ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე 2013 წელს და კიდევ ერთი ვერცხლი ევროპის ჩემპიონატზე 2016 წელს.

პირადი ცხოვრება
---------------

რომან ამოიანი დაქორწინებულია. ჰყავს მეუღლე, რომელიც პროფესიით ექიმია და ერთი ქალიშვილი.

სქოლიო
------

1. ↑  Olympedia — 2006.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q95606922'></a>
2. ↑  შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები **url** და **title** აუცილებელად უნდა მიეთითოს. ru. www.ra.am. ციტირების თარიღი: 18 January 2013
3. ↑  ARMENIANS in OLYMPICS 2008 (Fall 2008). thearmenianchronicles.blogspot.com. ციტირების თარიღი: 11 January 2013
4. ↑  2010 FILA World Cup Results. www.fila-official.com. ციტირების თარიღი: 11 January 2013[*მუდმივი მკვდარი ბმული*]
5. ↑  World Cup, Greco-Roman Seniors, 2010-02-13 Yerevan (ARM). www.fila-official.com.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 ოქტომბერი 2011. ციტირების თარიღი: 17 ოქტომბერი 2021.
6. ↑  Greco-Roman Wrestler Roman Amoyan Voted Armenia's Athlete of the Year. massispost.com. ციტირების თარიღი: 11 January 2013
7. ↑  დაარქივებული ასლი hy. www.slaq.am.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 მაისი 2012. ციტირების თარიღი: 11 January 2013
8. ↑  შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები **url** და **title** აუცილებელად უნდა მიეთითოს. hy. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 14 March 2013
**საღვთო ლიგა** — ანტიოსმალური კოალიცია, რომელიც შეიქმნა რომის პაპის, ინოკენტი XI-ის ინიციატივით 1684 წელს, ვენის ბრძოლაში ოსმალების სასტიკი მარცხიდან მალევე. კოალიციის მიზანი იყო ოსმალეთის იმპერიის დამარცხება დიდ თურქულ ომში. საღვთო ლიგაში, თავდაპირველად, პაპის ოლქი, საღვთო რომის იმპერია ლეოპოლდ I-ის მეთაურობით, პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა იან III სობესკის მეთაურობით და ვენეციის რესპუბლიკა გაერთიანდნენ. 1686 წელს კოალიციას შეუერთდა რუსეთის სამეფოც.

საღვთო ლიგის წევრებმა დიდ თურქულ ომში აბსოლუტურ გამარჯვებას მიაღწიეს. გაათავისუფლეს ცენტრალური ევროპის მნიშვნელოვანი ქალაქები, რომელიც ოსმალეთის იმპერიას საუკუნეზე დიდი ხნის განმავლობაში ჰქონდათ დაკავებული. 1686 წელს აიღეს ბუდა, 1687 წელს მოჰაჩის ბრძოლაში გამარჯვების შედეგად დაიკავეს უნგრეთი, 1688 წელს — ბელგრადი.

საღვთო ლიგისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ზენტის ბრძოლაში გამარჯვება გამოდგა, 1697 წელს. ბრძოლიდან ორი წლის შემდეგ კარლოვიცში გაიმართა კონგრესი, რომელზეც დაიდო ზავი.[1][2] მისი მიხედვით ოსმალეთის იმპერიამ დათმო უნგრეთი, პოდოლია, უკრაინის ნაწილი და აზოვი. ამის შემდეგ, კოალიცია დაიშალა.

სქოლიო
------

1. ↑  1684: The Holy League of Blessed Pope Innocent XI.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 April 2016. ციტირების თარიღი: 3 April 2016.
2. ↑  Roman, Eric (2003) *Austria-Hungary & the Successor States: A Reference Guide from the Renaissance to the Present*, Online-Ausg. New York:  Infobase Pub.   გვ. 587. ISBN 9780816074693.
**საღამოს ეკლესია** — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, საღამოს ტბის გასწვრივ, აღმოსავლეთ სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 1996 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს.

საღამოს ტბას ახლო წარსულში "დუმაგიოლის" სახელითაც მოიხსენიებდნენ. ვახუშტი ბაგრატიონის რუკაზე საღამოს ტბის სანაპიროზე სოფელი დუმა არის აღნიშნული.

ისტორია
-------

სოფელში დგას სამი ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლი - სამი ეკლესია. მათგან ყველაზე ადრინდელი არის X საუკუნის მოზრდილი დარბაზული ეკლესია. სოფლის სამხრეთით მდებარეობს X-XIII საუკუნის ხუროთმოძღვრული ძეგლი საღამოს ეკლესია. იგი სხვა ეკლესიებთან შედარებით უკეთ არის შემონახული. მისი ფასადები ჩუქურთმებითაა შემკული. წყობაში ერთმანეთს ენაცვლება რუხი და ვარდისფერი ქვები. ასომთავრული წარწერების კვალი აქაც შეიმჩნევა.

ცნობილია დავით მეფეთა მეფის (1247-1270) წარწერა, რომელიც საღამოს ტბის ერთ–ერთი სტელიდან გვამცნობს:

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „ადიდენ და დაამყარენ ღმერთმან, ყოვლისა აღმოსავლეთისა და დასავლეთისა თვითმპყრობელი, მეფეთა მეფე დავით" |
|  |  |

.

საღამოს ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. სოფელ საღამოში 2004 წლიდან ფუნქციონირებს თამარ მეფის სახელობის დედათა მონასტერი და ეკლესია.

ლიტერატურა
----------

* *ვალერი სილოგავა*. ჯავახეთის ეპიგრაფიკა. ახალციხე. 2001 წ.
* საღამოს ეკლესიები //ჟღერს ქვის ჰარმონია, ნაკვეთი პირველი, ტ. 15. საკითხავნი ყმაწვილთათვის, თბილისი, გამ. "ციცინათელა", 2007 წ. გვ. 12-14.

სქოლიო
------

1. ↑   ვალერი სილოგავა, ჯავახეთის ეპიგრაფიკა, ახალციხე. 2001 წ.
2. ↑  საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
მანუელ ნორიეგა
**მანუელ ანტონიო ნორიეგა მორენო** (Manuel Antonio Noriega Moreno; დ. 11 თებერვალი, 1934 — გ. 29 მაისი, 2017) — პანამელი პოლიტიკოსი და სამხედრო ჩინოსანი; პანამის დიქტატორი 1983-1989 წლებში.

1989 წელს პანამაში აშშ-ის შეჭრამ ბოლო მოუღო მის მმართველობას. ის შეიპყრეს და აშშ-ის საპყრობილეში გადაიყვანეს. 1992 წელს სასამართლოზე ნორიეგას ბრალი წაუყენეს რვა მუხლით, მათ შორის ნარკოტიკების პარტიებით ვაჭრობაზე, რეკეტსა და ფულის გათეთრებაზე. თხუთმეტწლიანი პატიმრობის შემდეგ აშშ-ის ციხიდან ის 2007 წელს გამოუშვეს, პანამისა და საფრანგეთის მხრიდან ექსტრადიციის მოთხოვნის საფუძველზე (1995 წელს მკვლელობისა და 1999 წელს ფულის გათეთრებისთვის, შესაბამისად). 2010 წლის აპრილში საფრანგეთის ექსტრადიციის მოთხოვნა დააკმაყოფილეს. პარიზში ნორიეგა 2010 წლის 27 აპრილს ჩავიდა, სადაც ხელახალი სასამართლოს შემდეგ, ის დამნაშავედ ცნეს და 2010 წლის ივლისში შვიდწლიანი პატიმრობა მიესაჯა.

გარდაიცვალა 2017 წლის 29 მაისს 83 წლის ასაკში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 1989 წლის რეიდი, რის შემდეგაც ამერიკის ჯარისკაცები დაიღუპნენ
* პანამაში ადამიანის უფლეების 1989 წლის რეპორტი
* *მანუელ ნორიეგას ცვლილება* დაარქივებული 2007-06-27 საიტზე Wayback Machine.
**ლატიფ ქერიმოვი** (აზერ. Lətif Hüseyn oğlu Kərimov; 4 ნოემბერი, 1906, შუშა, ელიზავეტპოლის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — 8 სექტემბერი, 1991, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ორნამენტული მხატვარი, ხალიჩების მწარმოებელი, ხელოვნების ისტორიკოსი.

ბიოგრაფია
---------

ლატიფ ქერიმოვი დაიბადა 1906 წლის 4 ნოემბერს (17 ნოემბერს) შუშაში, რუსეთის იმპერიის ელიზავეტპოლის გუბერნიაში. მამამისი, მაშადი ჰუსეინი, მექუდე იყო, დედამისი, თელი, ხალიჩების მქსოველი. 1910 წელს ოჯახი საცხოვრებლად ირანში, ქალაქ მეშჰედში გადავიდა და ყარაბაღულ კვარტალში დასახლდა. 14 წლის ასაკში ადგილობრივი მედრესეს დამთავრების შემდეგ, ლატიფ ქერიმოვმა დედის გზას გაჰყვა და დაიწყო მუშაობა ხალიჩების მაღაზიაში. ისწავლა ხალიჩების ქსოვის ხელოვნება.

ქერიმოვი თეირანში საბჭოთა საკონსულომ მიიწვია რუსეთის კულტურული კლუბის წევრად, სადაც შემდგომში ითამაშა უზეირ ჰაჯიბეკოვის პიესებში და დააარსა აზერბაიჯანის მრავალხმიანი გუნდი.

1929 წელს ლატიფ ქერიმოვმა მიიღო საბჭოთა მოქალაქეობა და ირანის მთავრობამ მას საბჭოთა კავშირში გადასვლის შესაძლებლობა მისცა. სსრკ-ში ჩასვლისთანავე ის მშობლიურ ქალაქ შუშაში დასახლდა და ცოლად შეირთო გოგონა, სახელად შოვქათი. ის დაინიშნეს იმპორტის ინსტრუქტორად ხალიჩების ქარხანაში. გარდა ამისა, მან დააარსა და ჩაატარა ხალიჩების ქსოვის კურსები ირანული მეთოდით, რაც იმ მომენტამდე უცნობი იყო ყარაბაღელი მქსოველებისთვის. მოგვიანებით მან გახსნა მსგავსი კურსები ყუბასა და ბაქოში. ამ პერიოდის განმავლობაში, ლატიფ ქერიმოვმა მოამზადა მრავალი სახელმძღვანელო ხალიჩების ქსოვის ტექნოლოგიაზე, გააუმჯობესა მანქანური ხალიჩების ქსოვის ტექნიკა; შეიმუშავა ფუნდამენტურად ახალი სტილის ორნამენტები და ხალიჩების შეღებვის ტექნიკა.

ხალიჩების გარდა, ქერიმოვი წარმატებით მუშაობდა სამკაულებზე, ხის კვეთაზე და შენობების დეკორატიულ ინტერიერზე.

1940-იან წლებში ქერიმოვი დაკავებული იყო ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმი ინტერიერის მორთვით.

1945 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის არქიტექტურისა და ხელოვნების ინსტიტუტის სახვითი ხელოვნების განყოფილების გამგედ.

1954 წელს მოაწყო თავისი პირველი პერსონალური გამოფენა, რომელშიც შედიოდა ხალიჩები, არქიტექტურული დეკორაციები, ხის ჩუქურთმები, ფაიფურის ვაზები, სამკაულები და გრაფიკული ელემენტები.

1955 წელს მიენიჭა „აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის" წოდება. მისი ძალისხმევითა და მისი ენთუზიაზმით 1967 წელს ქალაქ ბაქოში დაარსდა აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, მსოფლიოში პირველი ასეთი მუზეუმი. მუზეუმს მისი სახელი მიენიჭა 1991 წელს.

ქერიმოვის მიერ ნაქსოვი ხალიჩების ნაწილი ინახება ანკარას, სტამბოლისა და თეირანის მუზეუმებში.

ლატიფ ქერიმოვი გარდაიცვალა 1991 წლის 8 სექტემბერს ბაქოში. დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანში ბაქოში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Latif Karimov - Azerbaijan National Carpet Museum

სქოლიო
------

1. ↑  **ВОСПОМИНАНИЯ ОБ УЧИТЕЛЕ...**
2. ↑  Лятиф Керимов: Ковровых дел кудесник
3. ↑  Лятиф Керимов
4. ↑  Керимов Лятиф Гусейн оглы - мастер азербайджанского ковра
5. 1 2 3  Создатель первого музея ковра в мире, уроженец Шуши: Лятиф Керимов
6. ↑  КОВРОВЫХ ДЕЛ КУДЕСНИК
7. ↑  Carpets Made to Last
**საღორეთის ციხე**, *კლდისთავის ციხე*, *ცივა-სროლა* — საფორტიფიკაციო ნაგებობა მდინარე აჭარისწყლის მარჯვენა ნაპირზე, ქოხთვარის სერზე, სოფელ პირველი მაისის თავზე (ყოფილი სოფელი საღორეთი).

ძეგლის აღწერა
-------------

ციხე აგებულია მაღალ კლდოვან ბორცვზე. მისასვლელი აქვს მხოლოდ ჩრდილო-აღმოსავლეთ მხრიდან. ციხეს უკავია 200 მ² ფართობი ტერიტორია. შემორჩენილია კოშკი, გალავნის კედლის ერთი ნაწილი და კოშკზე მინაშენი (ჩრდ) კედლის ნანგრევი. სამსართულიანი კოშკის ფართობია დაახ. 6 მ², სიმაღლე 2,5 მ, კედლის სისქე 1,5-2 მ. დასავლეთ ნაწილში შემორჩენილია სამი ფოსო (40х36 სმ, 25х15 სმ, 28х15 სმ). ფოსო მოპირდაპირე კედელზეც იქნებოდა მაგრამ ჩამოქცევის გამო არ შეინიშნება. ფოსოების არსებობა აქ სართულების არსებობაზე მიუთითებს (ორი სართული აშკარად შეიმჩნევა, სავარაუდოდ ჰქონდა მესამე სართულიც. კოშკი შიგნიდან მთლიანად ამოვსებულია მიწითა და ნანგრევი ქვებით. სათოფურები არ აქვს.

კოშკი გალავანშია ჩაქსოვილი. გალავანს ოვალისებური ფორმა აქვს. შედარებით უკეთ შემონახულა გალავნის ჩრდილოეთი მხარე რომელიც კოშკზეა მიშენებული. მოღწეული გალავნის სიმაღლე 2,10 მ. ციხეზე ამ მხრიდან მიისვლებოდა და სავარაუდოდ კარებიც აქედან უნდა ჰქონოდა, ამას გალავანში გჭრილი საფეხურებიც ადასტურებს.

ციხე ნაგებია თლილი ქვით კირის ხსნარზე, წყობა არეულია და უსწორმასწორო. აღსანიშნავია ის გარემოება რომ არც კოშკში და არც ციხეში სხვა რაიმე ხვრელი არ არსებობს. ამგვარი საბუთების გათვალისწინებით (უსწორმასწორო წყობა, სათოფურების არ არსებობა) საღორეთის ციხე XIV-XV საუკუნეებით შეიძლება დათარიღდეს.

ლიტერატურა
----------

* ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები", თბ. 1962

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს გერბი კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11837

სქოლიო
------

1. ↑  Бакрадзе Д. „Археологическое путешествие по Гурии и Адчаре". СПб. ст. 46-47, 1878г.
**ლატინა** — ქალაქი ცენტრალურ იტალიაში, ლაციოს რეგიონში, ლატინის პროვინციის დედაქალაქი. 2011 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 115 895 ადამიანს შეადგენს, რის შედეგადაც ის რეგიონის მეორე უმსხვილესი ქალაქია. შეიქმნა 1932 წელს, იმ ამოშრობილი ჭაოებების ადგილას, რომლებიც ჯერ კიდევ ანტიკური ხანიდან არსებობდა.

ისტორია
-------

ლატინა 1932 წლის 30 ივნისს ბენიტო მუსოლინიმ დააარსა; ახლადშექმნილ ქალაქს **ლიტორია** ეწოდა. მისი ინაუგურაცია იმავე წლის 18 დეკემბერს მოხდა. ძირითადად დასახლდა ფრიულისა და ვენეტოს რეგიონებიდან მოსული ხალხით. შენობები და მონუმენტები ძირითადად რაციონალიზმის სტილში დააპროექტეს ისეთმა არქიტექტორებმა, როგორებიც იყვნენ მარჩელო პიაჩენტინი, ანჯოლო მაცონი და დუილიო კამბელოტიმ.

1934 წელს გახდა პროვინციული დედაქალაქი, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კი, 1946 წელს სახელი შეეცვალა და ლატინა ეწოდა. სხვა ხალხის, ძრითადად ლაციოელების მოსვლის შემდეგ, ვენეციურის მსგავსი დიალექტი სწრაფად შეცვალა რომის დიალექტმა.

ეკონომიკა
---------

ქალაქს გააჩნია ფარმაცევტული და ქიმიური წარმოება, ასევე ყველის წარმოება და მძლავრი მომსახურების სფერო. ამავე დროს, ლატინა მნიშვნელოვანი სასოფლო-სამეურნეო ცენტრია.

ლატინის ატმოური ენერგიის სადგური ახლა გამორთულია და მიმდინარეობს მისი ექსპლოატაციიდან გამოსვლა.

დაძმობილებული ქალაქები
----------------------

* ესპანეთის დროშა პალოს-დე-ლა-ფრონტერა, ესპანეთი
* ბრაზილიის დროშა ფაროპილია, ბრაზილია
* გაერთიანებული სამეფოს დროშა ბირკენჰედი, გაერთიანებული სამეფო

გალერეა
-------

* წმინდა მარკოზის კათედრალიწმინდა მარკოზის კათედრალი
* პანტანი ლიაცა-ლიბერტაზეპანტანი ლიაცა-ლიბერტაზე
* ბორჯო-საბოტინოს ეკლესიაბორჯო-საბოტინოს ეკლესია

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* იტალიის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
* Ofteland, Hanne Storm.  (2002)Littoria (pdf). Institute for Art History, University of Oslo.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-07. ციტირების თარიღი: 5 თებერვალი 2010.
**ლატიფშაჰ ბარათაშვილი** (დ. 4 ოქტომბერი, 1907, ადიგენის რაიონი — გ. 16 ნოემბერი, 1984) — ქართველი ეთნოლოგი, მკვლევარი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა სოფელ უდის შვიდწლედი, კომკავშირის და პარტიული კურსები თბილისში, ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის დაუსწრებელი განყოფილება ისტორიის მიმართულებით.

კომკავშირული საქმიანობა მშობლიურ კუთხეში განაგრძო. როგორც თურქი-მესხი გადაასახლეს შუა აზიაში 1944 წელს. აკადემიკოს გ. ჩიტაიას მითითებით აგროვებდა მასალებს მაჰმადიანი მესხების ყოფასა და გენეოლოგიის შესახებ და ამას გადასახლებაშიც აგრძელებდა. დაიწყო ბრძოლა სამშობლოში დასაბრუნებლად 1956 წლიდან, ის არის იმ ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომელიც ამ საქმეს ახორციელებდა 1959 წელს სხვა ოჯახთან ერთად ვისთან ერთადაც მინგეჩაურში გადაასახლეს. 1962 წელს მაჰმადიანი მესხები აარსებდნენ თბილისში დროებით კომიტეტს და თავმჯდომარედ ის აირჩიეს. ამ კომიტეტის მიზანი იყო როგორც საქართველოდან გადასახლებული მაჰმადიანი მოსახლეობის, ისე საქართველოს მოსახლეობისთვის სწორი ინფორმაციის მიწოდება და გადასახლებულთა სამშობლოში დასაბრუნებლად ქმედითი ზომების მიღება. აზერბაიჯანში მცხოვრები ლ. ბარათაშვილი აგრძელებდა 1941 წელს დაწყებულ ეთნოგრაფიულ კვლევას. მისი მასალები მაჰმადიან მესხთა ყოფის, რიტუალების, ტანსაცმლის, სამკაულების და ა.შ. შესახებ უნიკალურია და დიდი მნიშვნელობა აქვს ქართული ისტორიული მეცნიერებისათვის. სამწუხაროდ მისი ნაშრომების საქართველოში გამოქვეყნება ვერ მოხერხდა. აზერბაიჯანში, 1970 წელს 
აზერბაიჯანულ ენაზე დაისტამბა ლ. ბარათაშვილის კრებული. ის უცხო მხარეში აღესრულა და მინგეჩაურში დაასაფლავეს.

ბიბლიოგრაფია
------------

* სოფელი უდეს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული აღწერა 1943-1944 წლები ცთბ. 2019
* მასალები XIX საუკუნის ქართული ხალხური ტანსაცმლის ისტორიისათვის მესხეთ-ჯავახეთიდან, მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის - თბ. 1966, გვ. 131-150
* მესხური ქორწილი და საბავშვო თამაშობანი, აჭარის ასსრ სახელმწიფო მუზეუმის შრომები - ბათუმი. 1960, გვ. 103-112

ლიტერატურა
----------

* უ. ბლუაშვილი მესხეთის სახელოვანი შვილები – თბ. 2008, გვ. 114-116

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლატიფშაჰ ბარათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**2ს2 „ფიალკა"** (რუს. 2С2 «Фиалка»; **„ობიექტ 924"**) — საბჭოთა 122-მილიმეტრიანი საცდელი ავიასადესანტო თვითმავალი ჰაუბიცა. პროექტი შეიმუშავა ვოლგოგრადის სატრაქტორო ქარხნის საკონსტრუქტორო ბიურომ სკკპ ცკ-სა და სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1967 წლის 4 ივლისის დადგენილებით.

ჰაუბიცის ქვემეხი „2ა32" შეიქმნა განსაკუთრებულ საკონსტრუქტორო ბიურო №9-ში, ჰქონდა პნევმატური შემტანი და ახალი ერთცილინდრიანი პნევმატური დამაბრუნებელი მექანიზმი. შასის სახით თვითმავალი ჰაუბიცისათვის გამოიყენეს დესანტის საბრძოლო მანქანა ბმდ-1. 122-მილიმეტრიანი ქვემეხი განთავსებული იყო დახურულ ჯიხურში, ნაცვლად ბმდ-ის საშტატო კოშკისა.

პირველი სამი საცდელი თვითმავალი ჰაუბიცა „ფიალკა" 1968 წლის თებერვალში დამზადდა. საარტილერიო სისტემის გამოცდა პრაქტიკულად მთელი წელი გაგრძელდა და 1968 წლის დეკემბერში შეწყდა შასის სისუსტეების გამო, იგი სროლის დროს დიდ დატვირთვას ვერ უძლებდა. აგრეთვე შემუშავდა „ფიალკაზე" ქვემეხის დანადგარის კოშკიანი ვარიანტი. დაახლოებით ამავე დროს საჰაერო-სადესანტო ძალებისათვის ბმდ-1-ის ბაზაზე შემუშავდა 120-მილიმეტრიანი თვითმავალი ნაღმტყორცნი 2ს8 „ლანდიში". ვერცერთი მათგანი საპროექტო სტადიიდან ვერ გამოვიდა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  *Карпенко, Александр* 122-мм опытная авиадесантная самоходная гаубица 2С2 "Фиалка" ("объект 924") // Современные самоходные артиллерийские орудия. — «Бастион», 2009. — стр. 9.
**ლოკალური სალტე** (VESA Local Bus-VLB) — ვიდეოელექტრონიკის სტანდარტების ასოციაციის (Video Eleqtroniks Standart Association - VESA) მიერ დამუშავდა. VESA სალტის შექმნის აუცილებლობა ვიდეომონაცემების გადაცემისთვის EISA სალტის არასაკმარისმა გამტარუნარიანობამ განაპირობა. 

VESA ლოკალური სალტე

VESA სალტე წარმოადგენს არა აბსოლუტურად ახალ მოწყობილობას სისტემურ პლატაზე, არამედ EISA სალტის გაფართოებას ვიდეომონაცემების გადაცემისათვის. თუმცა ვიდეოპლატების გარდა სხვა ტიპის (მაგალითად IDE, SCSI ვინჩესტერების და ა.შ) VLB კონტროლერებიც გამოიყენება. 

VLB სამაგრები
ინფორმაციის გაცვლა პროცესორსა და VESA (VLB) კონტროლერს შორის პირდაპირ, სისტემური სალტის გვერდის ავლით სრულდება. VESA სალტე 31-ბიტიან სალტეს წარმოადგენს, რომელიც არა EISA სალტის(8,33 მჰც), არამედ პროცესორის სიხშირეზე მუშაობს. თუმცა VLB კონტროლერი 16-თანრიგა ISA სლოტსაც საჭიროებს, რომლის საშუალებითაც იღებს ISA სტანდარტით განსაზღვრულ სამისამართო და მმართველ სიგნალებს. VESA სალტის სპეციფიკაციით განსაზღვულია 40 მჰც სიხშირე, თუმცა იგი უპრობლემოდ მუშაობს 50 მჰც სიხშირის პროცესორებთანაც.

ამჟამაად ISA/MCA/EISA/VESA სალტეები IBM სტანდარტიდან ამოღებულია. თუმცა დღესაც ხდება სისტემური პლატების მცირე რაოდენობის გამოშვება 32-თანრიგა VESA სლოტებით, რაც საჭიროების შემთხვევაში კომპიუტერში 8 და 16-თანრიგა ISA და 32-თანრიგა EISA კონტროლერების დაყენების საშუალებას იძლევა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლოკალური სალტე VESA***

* VESA Local Bus

  



|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია კომპიუტერების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
მათემატიკაში, კერძოდ კი ტოპოლოგიაში, **ლოკალური ჰომეომორფიზმი**, ინტუიციურად წარმოადგენს ფუნქციას, *f*, ტოპოლოგიურ სივრცეებს შორის, რომელიც ინახავს ლოკალურ სტრუქტურას.

ფორმალური განსაზღვრება
----------------------

ვთქვათ *X* და *Y* ტოპოლოგიური სივრცეებია. უწყვეტი ფუნქცია {\displaystyle f:X\to Y\,} არის ლოკალური ჰომეომორფიზმი[1] თუ ყოველი წერტილისათვის *x* {\displaystyle \in } *X* არსებობს *x*-ის შემცველი ღია სიმრავლე *U* , ისეთი რომ {\displaystyle f(U)} ღიაა *Y*-ში და შეზღუდვა {\displaystyle f|\_{U}:U\to f(U)\,} ჰომეომორფიზმია.

მაგალითები
----------

განსაზღვრების თანახმად, ყოველი ჰომეომორფიზმი ასევე ლოკალური ჰომეომორფიზმია.

თუ *U* ღიაა *Y*-ში ქვესივრცის ტოპოლოგის მიმართ, მაშინ ჩადგმა *i* : *U* → *Y* ლოკალური ჰომეომორფიზმია. ღიობა მნიშვნელოვანია: არაღიას ჩადგმა *Y*-ში არასდროს არ არის ლოკალური ჰომეომორფიზმი.

ყოველი გადაფარვა ლოკალური ჰომეომორფიზმია; კერძოდ, უნივერსალური გადაფარვა *p* : *C* → *Y* *Y* სივრცეზე ლოკალური ჰომეომორფიზმია. ზოგჯერ შებრუნებილიც სამართლიანია: თუ *X* და *Y* ლოკალურად კომპაქტური ტოპოლოგიური სივრცეებია და *p* : *X* → *Y* არის proper ლოკალური ჰომეომორფიზმი, მაშინ *p* გადაფარვაა.

თუ *f* : *S*1 → *S*1 არის წრეწირის დახვევა თავისთავზე *n*-ჯერ. *f* ლოკალური ჰომეომორფიზმია არანულოვანი *n*-თვის, ჰომეომორფიზმი კი მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ის ბიექციაა, *n* = 1 ან -1.

თვისებები
---------

ყოველი ლოკალური ჰომეომორფიზმი უწყვეტი და ღიაა ასახვაა. ბიექციური ლოკალური ჰომეომორფიზმი ჰომეომორფიზმიცაა.

ლოკალური ჰომეომორფიზმი *f* : *X* → *Y* ინახავს „ლოკალურ" ტოპოლოგიურ თვისებებს: 

* *X* არის ლოკალურად ბმული მაშინ და მხოლოდ მაშინ თუ *f*(*X*) არის ასეთი.
* *X* არის ლოკალურად გზებით-ბმული მაშინ და მხოლოდ მაშინ თუ *f*(*X*) არის ასეთი.
* *X* არის ლოკალურად კომპაქტური მაშინ და მხოლოდ მაშინ თუ *f*(*X*) არის ასეთი.

თუ*f* : *X* → *Y* ლოკალური ჰომეომორფიზმია და *U* არის ღია სიმრავლე *X*-ში, მაშინ შეზღუდვა *f*|*U* ასევე ლოკალური ჰომეომორფიზმია.

თუ *f* : *X* → *Y* და *g* : *Y* → *Z* ლოკალური ჰომეომორფიზმებია, მაშინ კომპოზიცია *gf* : *X* → *Z* ასევე ლოკალური ჰომეომორფიზმია.

ლოკალური ჰომეომორფიზმები ბოლოთი *Y* ურთიერთცალსახა თანადობაშია სიმრავლურ კონებთან *Y*-ზე. მეტიც, ყოველი უწყვეტი ასახვა ბოლოთი *Y* ბუნებრივად გააჩენს ერთადერთნაირად განსაზღვრულ ლოკალურ ჰომეომორფიზმს ბოლოთი *Y*.

სქოლიო
------

1. ↑  მანკრესი, ჯეიმზ (2000). *Topology*, 2nd,  Prentice Hall. ISBN 0-13-181629-2.
მანუელ და ნობრეგა საფოსტო მარკაზე. 
**მანუელ და ნობრეგა** (პორტ. Manuel da Nóbrega, ძველი დამწერლობით — *Manoel da Nóbrega*; დ. 18 ოქტომბერი, 1517, სანფინშ-დუ-დორუ, პორტუგალია — გ. 18 ოქტომბერი, 1570, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — პორტუგალიელი მღვდელი-იეზუიტი, მისიონერი, ამერიკაში პირველი მისიონერული ორგანიზაციის ხელმძღვანელი. ჟოზე დე ანშიეტასთან ერთად დიდი გავლენა მოახინა ბრაზილიის ისტორიის შემდეგ პერიოდზე და დააარსა რიგი ქალაქებისა (სალვადორი, სან-პაულუ, რიო-დე-ჟანეირო) და ასევე მთელი რიგი იეზუიტური სემინარიები. 

მისი წერილები წარმოადგენს ღირებულ ისტორიულ დოკუმენტებს, რომლებიც მოგვითხრობენ ბრაზილიის კოლონიური პერიოდის დასაწყისის შესახებ და იქ XVI საუკუნეში მისიონერების მოღვაწეობაზე.

ლიტერატურა
----------

* Cohen, Thomas. "’Who is My Neighbor?’ The Missionary Ideals of Manuel da Nóbrega." Jesuit Encounters in the New World: Jesuit Chroniclers, Geographers, Educators and Missionaries in the Americas, 1549-1767. Ed. Gagliano, Joseph A. Ronan, Charles E. S.J. Instituto Storico S.I.: Roma, 1997.
* Dominan, Helen G. Apostle of Brazil. New York: Exposition Press, 1958.
* Domingues, Beatriz Helena. "Comparing Colonial Cultural experiences: Religious Syncretism in Brazil, Mexico and North America." Revista Electrônica de História do Brasil. V.2. n. 2. Jul/Dec 1998.
* Schwartz, Stuart B. Sugar Plantations in the Formation of Brazilian Society: Bahia, 1550-1835. New York: Cabridge University Press, 1985.
**სარა ჰატუნი** (აზერ. Sara xatun; გ. 1465) – აზერბაიჯანის პირველი დიპლომატი ქალი. ჯალალედინ ალი ბეის მეუღლე, უზუნ-ჰასანის და ჯაჰანგირ მირზას დედა. რეალობაში სარა ჰატუნის სახელი სარაი ჰატუნი იყო, მაგრამ აზერბაიჯანულ ენაში დამკვიდრდა, როგორც სარა ჰატუნი.

ბიოგრაფია
---------

სარა ჰატუნის წარმოშობის შესახებ სპეკულაციები გაჩნდა მას შემდეგ, როდესაც მინორსკის სტატიაში დაიწერა, რომ სარა დიარბაქირელ ქრისტიანთა ოჯახიდანაა. აყ-ყოინლუთა შესახებ დაწერილი ერთ-ერთი ნაწარმოების ავტორი ჯონ ვუდსი წერს რომ, მინორსკი თავისი შემდგომი კვლებების შემდეგ ხელახლა დაუბრუნდა ამ საკითხს და დაწერა რომ, სარაი ჰატუნი უზუნ-ჰასანის მამა ჯალალადდინ ალი ბეის ბიძაშვილია. თუმცა, ეს მცირე დეტალი ბევრი ისტორიკოსის უყურადღებობით შეცდომით გავრცელებულია და მაგალითად ფრანს ბაბინგერის ნაირი ისტორიკოსები ისევ წერენ, რომ სარა ჰატუნი დიარბაქირელ ქრისტიანთა ოჯახიდანაა. სავარაუდოდ 1465 წელს გარდაიცვალა. აღსანიშნავია, რომ სარა ჰატუნის ბებია მარია ქომნენა ტრაპიზონის დედოფალი იყო.

მმართველობა
-----------

სარა ჰატუნი ქალაქ ჰარპუტის მმართველი იყო. მისი სახელობის მეჩეთი მისი მმართველობის დროს აშენდა. ამის გარდა ჰქონდა თავისი ცალკე სალოცავი კუთხე, სადაც დაწერილია: *„სარა ჰატუნი უზუნ ჰასანის მშობელია"*.

დიპლომატი
---------

აყ-ყოინლუნთა საზღვარგარეთთან დიპლომატიურ ურთიერთობებში სარა ჰატუნის როლი მნიშვნელოვანია. უზუნ-ჰასანი ყველა პოლიტიკურ საკითხებში რჩევებს სარა ჰატუნისგან იღებდა. პირადი მოლაპარაკებები აქვს გამართული აბუ-საიდთან, ოსმალეთის იმპერატორ მეჰმედ II-სთან.

ოჯახი
-----

ერთ-ერთი წყაროს მიხედვით ჯალალადდინ ალი ბეიზე დაქორწინებულ სარა ჰატუნს 8 შვილი, 7 ვაჟი და 1 ქალიშვილი ჰყავდა::

* უზუნ-ჰასანი
* ჯაჰანგირ მირზა
* ჰუსეინი
* ჯაჰანშაჰი
* ისკანდერი
* იბრაჰიმი
* უვეისი
* ხადიჯა-ბაიმი — დაქორწინებული იყო შეიხ ჯუნეიდზე.

სქოლიო
------

1. ↑   დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. "Sara Khatun: Azerbaijan’s First Female Diplomat". ADA
2. ↑  Faruk Sümer,"Doğu Anadolu‘da Moğol ve Türkmen Devirlerine Ait Bazı Tarihi Yapılar Hakkında Düşünceler", Belleten, TTK, C.LIV, S.209–211, Ankara, 1991,s.632; Faruk Sümer,"Akkoyunlular", Dİ A, C.2,İstanbul,1989, s.272
3. ↑  SÜMER, Faruk. (1990). Doğu Anadolu’da Moğol ve Türkmen Devirlerine Ait Bazı Tarihi
Yapılar Hakkında Düşünceler". Belleten, C. LIV, 210,Ankara.
4. ↑  Abdürrahim Şerif, Ahlat Kitabeleri, Hamit Matbaası,İstanbul, 1932, s.79
5. ↑  Faruk Sümer - Akkoyunlar, səh. 272
**სალო, ანუ სოდომის 120 დღე** (იტალ. Salò o le 120 giornate di Sodoma) — პიერ პაოლო პაზოლინის უკანასკნელი კინოფილმი, რომელიც გამოვიდა 1975 წელს. გადაღებულია მარკიზ დე სადის „სოდომის 120 დღის" მიხედვით. პაზოლინიმ მარკიზ დე სადის რომანის მოქმედება 1944–45 წლებში ფაშისტურ სალოს რესპუბლიკაში გადმოიტანა, სადაც ადამიანთა ჯგუფები „უმაღლესი საზოგადოებიდან" ამცირებენ, მასხარად იგდებენ, აწვალებენ ჭაბუკებსა და გოგონებს. ეს ეგზეკუცია ოთხი თვე გრძელდება. უფროსებისთვის ეს თავიანთი სულმდაბალი ინსტინქტების დაკმაყოფილების უკანასკნელი საშუალებაა, ხოლო ახალგაზრდა ადამიანებისთვის — თავიანთი სიჭაბუკისა და სიცოცხლის სურვილისთვის მიზღვა. ფილმის მოქმედება ვითარდება ჩრდილოეთ იტალიაში, სალოს რესპუბლიკაში, სადაც ადგილი აქვს იტალიური ფაშიზმის უკანასკნელ დღეებს. ფილმი ოთხი ნაწილისაგან შედგება, რომელიც ინსპირირებულია დანტე ალიგიერის „ღვთაებრივი კომედიის" ნაწარმოებით. ფილში მონაწილეობენ: პაოლო ბონაჩელი, ალდო ვალეტი და სხვა. კომპოზიტორი ენიო მორიკონე. 

ჩიკაგოს კინოკრიტიკოსთა ასოციაციამ „სალო, ანუ სოდომის 120 დღე" 100 საშინელებათა ფილმთა შორის 65 ადგილზე გაიყვანა 2006 წელს, გარდა ამისა, მასზე სტატია დაიწერა The Penguin Encyclopedia of Horror and the Supernatural-ში (1986).

როლებში
-------

| მსახიობი | როლი |
| --- | --- |
| პაოლო ბონაჩელი | ჰერცოგი  ჰერცოგი  |
| ჯორჯო კატალდი | ეპისკოპოსი  ეპისკოპოსი  |
| უმბერტო პაოლო კვინტავალე | მაგისტრატი  მაგისტრატი  |
| ალდო ვალეტი | პრეზიდენტი  პრეზიდენტი  |
| კატერინა ბორატო | სინიორა კასტელი  სინიორა კასტელი  |
| ელზა დე ჯორჯი | სინიორა მაჯი  სინიორა მაჯი  |
| ელენ სიურჟერი | სინიორა ვაკარი  სინიორა ვაკარი  |
| სონია სავიანჟი | პიანისტი  პიანისტი  |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* „სალო, ანუ სოდომის 120 დღე" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* „სალო, ანუ სოდომის 120 დღე" — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში
* 

* „სალო, ანუ სოდომის 120 დღე" — Rotten Tomatoes
სკოლის შენობა
**ლოკბატანი** (აზერბ. Lökbatan) — ურბანული ტიპის დასახლება აზერბაიჯანში, შედის ბაქოს ქარადაღის რაიონში. ლოკბატანის მოსახლეობა 99 ათასი ადამიანია (2019 წელი). ძველად სოფლის ტერიტორიაზე ქარავნების ბანაკი იყო და რადგან ტერიტორია ჭაობიანი იყო, აქლემები ხშირად იხრჩობოდნენ. აქედან მოდის დასახლების სახელი Lök-batan" („lök" სპარსულის სიტყვაა და აქლემს ნიშნავს, „batan" კი იძირებას).

ურბანული ტიპის დასახლება გაჩნდა XX საუკუნის დასაწყისში, ნავთობის ბუმთან დაკავშირებით. ის მუდმივად იზრდებოდა და იცვლიდა იერსახეს. დღეს კი, სოფლის მახლობლად დიდი სავაჭრო ცენტრების „სადარაკის" და „ბინას" მშენებლობა მიმდინარეობს, ხდება სოფლის გაფართოება, ძველი „ლერწმის" სახლების დანგრევა და ახალი სახლების აშენება. სადარაკის მეჩეთი სადარაკის სავაჭრო ცენტრის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებს 2007 წლიდან .

ცენტრალური ფოსტის გვერდით ჰეიდარ ალიევის სახელობის პარკია, ხოლო სოფლის ამ ნაწილში აშენდა სახელმწიფო უსაფრთხოების სამინისტროს ახალი შენობა. აქ არის ასევე ოლიმპიური სტადიონი, რამდენიმე სკოლა, სასურსათო ბაზარი და სხვა მნიშვნელოვანი ნაგებობები. 

ხალი სახლები 1980-იანი წლების შემდეგ აშენებული დასახლების ნაწილია.

სოფლის უძველესი მხარე შუა ნაწილია, რომელიც 40–50 –იან წლებში აშენდა, აქ არის რამდენიმე არქიტექტურული ძეგლი, როგორიცაა: კულტურის სასახლე, ძველი უნივერმაგი, ძველი ხუთსართულიანი შენობა. როგორც ჩანს, შენობები ააშენეს პატიმრებმა, მოგვიანებით კი გერმანელმა სამხედრო ტყვეებმა.

ეს შენობები დამზადებულია სპეციალური სტილით და არსებული მონაცემებით, შენობებს აქვთ მიწისქვეშა გვირაბების და გადასასვლელების ქსელი, დაბომბვის დროს სპეციალური ბუნკერები და თავშესაფრები. ამ დროისთვის სოფელში ძალიან ცოტა ძველი მაცხოვრებელია და პრაქტიკულად არ არსებობს შესაძლებლობები შეგროვდეს ინფორმაცია სოფლის წარსულის შესახებ.

სოფლის მახლობლად მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტალახის ვულკანი. აღსანიშნავია, რომ იგი ყველაზე დიდია მსოფლიოში. ტალახის ვულკანმა 2001 წლის ოქტომბერში წარმოშვა ბუნებრივი აირის სანახაობრივი ალები. 

აქ მდებარეობს ახალი საავადმყოფო. ლოკბატანთან უახლოესი დასახლებებია პუტა და გობუ.

სპორტი
------

ქალაქს ჰყავს ერთი პროფესიონალური საფეხბურთო გუნდი, „ქარადაღ ლოკბატანი", რომელიც ამჟამად ასპარეზობს აზერბაიჯანის ფეხბურთის მეორე ლიგაში, აზერბაიჯანის პირველ დივიზიონში .

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლოკბატანი GEOnet სახელების სერვერზე
* Azer News article

სქოლიო
------

1. ↑  Sədərək Ticarət Mərkəzi დაარქივებული 2013-10-29 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული)
2. ↑  Azer News article
3. ↑  "Neftçi" İSM "Qaradağ" oldu Azerbaijani. *ekpress.az*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 მარტი 2012. ციტირების თარიღი: 3 September 2011.
**სალომე ბაკურაძე** (დ. 9 ივლისი, 1984, ქუთაისი) — ქართველი მომღერალი, მუსიკოსი, ხელოვნებათმცოდნე.

ბიოგრაფია
---------

სალომე ბაკურაძე დაიბადა 1984 წლის 9 ივლისს, ქალაქ ქუთაისში. დაამთავრა ქალაქ ქუთაისის მელიტონ ბალანჩივაძის სახელობის პირველი სამუსიკო სკოლა, საფორტეპიანო განყოფილება. 2002-2006 წლებში სწავლობდა სახელმწიფო თეატრალურ უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა ხელოვნებათმცოდნეობის ბაკალავრის, ხოლო 2008 წელს ხელოვნებათმცოდნეობის მაგისტრის ხარისხით.

კარიერა
-------

სალომე ბაკურაძემ 2005 წელს მონაწილეობა მიიღო ყველაზე რეიტინგულ სატელევიზიო მუსიკალურ კონკურსში „ნუცას სკოლა"(TV იმედი) და გავიდა ნახევარ ფინალში. ამავე წელს „TV იმედის" მიწვევით მონაწილეობა მიიღო მუსიკალურ შოუში „იმედის ტალღა". 2006 წელს კომპოზიტორ ალექსანდრე ბასილაიას მიწვევით იყო მისივე სახელობის კვინტეტის წევრი. 2006 წელს საქართველოს სახელით მოლდოვეთის საერთაშორისო კონკურსში „friends faces" მიიღო მონაწილეობა და ლაურეატი გახდა.
2008 წელს მან მონაწილეობა მიიღო მერიკული სატელევიზიო შოუს „pop idol"-ის ქართულ ანალოგში „რუსთავი 2-ზე, სადაც შოუს ფინალისტი გახდა და მე-2 ადგილი დაიკავა.

2009 წელს იგი ტელეკომპანია რუსთავი 2-მა მიიწვია მსოფლიოში ცნობილი შოუს „Two stars" ქართულ ანალოგში. 2009 წელს „რუსთავი 2"-მა იგი მიიწვია „pop idol"-ის ანალოგ პროექტ „Geo star" 2000-ში სეციალურ სტუმრად. 2008 წლის ფინალისტობის შემდეგ მას ინტენსიურად იწვევდნენ სხვადასხვა ტელეკომპანიები რეიტინგულ გადაცემებში. 
2010 წელს ტელეკომპანია „რუსთავი 2"-მა მიიწვია მეგა შოუში „Bravo", სადაც მან მაყურებლის და ჟიურის მხარდაჭერით გამარჯვება მოიპოვა.
2015 წელს ტელეკომპანია „GDS"-ის მიწვევით მონაწილეობას იღებს მეგა შოუში, საერთაშორისო პროექტ „one in one" ქართულ ანალოგში, „ერთი-ერთში", სადაც იმარჯვებს.

2015 წლიდან დღემდე არტისტი არის „სამედიცინო ჰოლდინგი 23" სახე.
2018 წელს მიწვეულ იქნა საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის მიერ, ევროვიზიის საერთაშორისო კონკურსის, საერთაშორისო ჟიურიში.
2020 წლის იანვარში მან გამოუშვა ახალი სინგლი და ვიდეორგოლი სახელწოდებით „აღარ გიცდი".
2021 წლის სექტემბრის თვეში გამოუშვა ახალი სინგლი „ჩიორა".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* სალომე ბაკურაძე — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* ბიოგრაფია
* სალომე ბაკურაძე - პირველი არხი
* სალომე ბაკურაძე - ტელეკომპანია იმედი დაარქივებული 2021-09-18 საიტზე Wayback Machine.
**7 წმინდა ძმა** — წმინდა მოწამენი შვიდნი ძმანი: ორენტი, ფარნაკი, ეროსი, ფირმოსე, ფირმინე, კვირიკე და ლონგინოზ მხედარი. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანნი, ხსენების დღე ახალი სტილით 7 ივლისი ძვ. სტ. (24 ივნისი).

წმინდა მოწამენი, შვიდი ძმანი რომაელი მხედრები იყვნენ და იმპერატორის ლაშქარში მსახურობდნენ. მაქსიმიანეს (284-305) მეფობაში ბერძნებს სკვითები დაესხნენ თავს. ორენტის ებრძანა, რომ გასაოცარი ფიზიკური ძალის მქონე სკვითების ბელადს, მაროთს შებრძოლებოდა. გაბედულებითა და ძლიერებით გამორჩეული მხედარი თავის ექვს ძმასთან ერთად ქრისტეს სასოებდა, მაშინაც ღვთისგან გამოითხოვა შეწევნა და დაამარცხა სკვითების აქამდე დაუმარცხებელი ბელადი. ამ გამარჯვებამ ბრძოლის ბედი გადაწყვიტა – სკვითები უკუიქცნენ. იმპერატორი წარმართული ღვთაებებისთვის სამადლობელი მსხვერპლის შესაწირავად გაემზადა და გამარჯვებულს – ორენტისაც უხმო. წმინდანმა უარი განაცხადა მსხვერპლშეწირვაში მონაწილეობის მიღებაზე და ახოვნად აღიარა, რომ მას ქრისტე ღმერთი სწამდა და მხოლოდ მას ემსახურებოდა. ვერც პატივისა და სიმდიდრის აღთქმამ და ვერც მუქარამ ვერ მოდრიკა აღმსარებელი. მაშინ სასტიკმა და უმადურმა თვითმპყრობელმა ბრძანა, იგი თავის ძმებთან ერთად კავკასიაში გადაესახლებინათ. გზაში ყველა მათგანი გარდაიცვალა: პირველად, 22 ივნისს, ეროსი აღესრულა პარემვოლში; შემდეგ ორენტიმ შეჰვედრა სული უფალს. მას ყელზე ლოდი გამოაბეს და ზღვაში ჩაძირეს. მთავარანგელოზმა რაფაელმა ქალაქ რიზის ნაპირებთან გამოიყვანა იგი და იქ მიიცვალა. ფარნაკი 3 ივლისს გარდაიცვალა კორდილში; წმინდა ფირმოსი და ფირმინი - 7 ივლისს, ასპარში, შავი ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროზე; წმინდა კვირიკე კი - ზიგანიაში, 14 ივლისს. მეშვიდე ძმას, ლონგინოზს ხომალდზე აღმოხდა სული. ქარიშხალმა გემი ქალაქ ბიჭვინთასთან მიაგდო და წმინდანის ნეშტიც იქ მიაბარეს მიწას.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მართლმადიდებელი წმინდანები

ლიტერატურა
----------

* წმიდანთა ცხოვრება, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.