**პატუილარდას ბოჭკოვანა** (ლათ. *Inosperma erubescens*; ადრე ***Inocybe erubescens***) — სოკოს სახეობა ინოსპერმას გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას და აზიის ზოგიერთ რაიონს.

მომაკვდინებელად შხამიანი სოკოა. შეიცავს მომწამვლელ ნივთიერება მუსკარინს. იზრდება ფოთლოვან, წიწვოვან და შერეულ ტყეებში, პარკებში, ბაღებში, როგორც წესი კირიან და თიხიან ნიადაგზე, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა ნორვეგიელმა მიკოლოგმა აქსელ გუდბრან ბლიტმა 1905 წელს როგოც *Inocybe erubescens*. 2019 წელს გადატანილი იქნა ინოსპერმას გვარში.

**სამეცნიერო სინონიმები**:

* Inocybe erubescens A. Blytt, 1905
* Inocybe patouillardii Bres. 1905
* Inocybe lateraria Rick, 1920

აღწერა
------

ფეხის სიგრძე — 3-9 სმ, ხშირად მოწითალო, თავიდან ზარისებრ-კონუსისებური, დროთა განმავლობაში იშლება, ბორცვაკით ცენტრში, გლუვი, აბრეშუმისებრი ელფერით, მშრალი, კიდეები უფრო ღიაა და დაფარულია ღრმა რადიალური ბზარებით.

რბილობი — თეთრი, ნორჩობაში თითქმის სუნის გარეშე და თხილის გემოთი, შემდეგ ხილის სუნით, მოგვიანებით ახასიათებს უსიამოვნო და მწარე გემო. დაზიანებისას (განსაკუთრებით სიბერეში) წითლდება.

ფეხის სიგრძე — 4-10 სმ, სისქე — 0,8-1,5 სმ, ქუდის ფერია ან უფრო ღია, მკვრივი, მყარი, ცილინდრული, ძირში ოდნავ გასქელებული, ბოჭკოვანი, სიგრძივ დაღარული.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები ხშირი, ვარდისფერი, შემდეგ ყავისფერი, მოწითალო ლაქებით, კიდეებთან თეთრი.

სპორების ფხვნილი — მოყავისფრო ან ჟანგმიწისფერ-მურა. სპორები — 11-13х6-7 მკმ, ოვალური ან ლობიოსებრი, გლუვი, მოყავისფრო.

### ცვალებადობა

ქუდის ფერი ვარირებს თეთრიდან ნაცრისფრამდე ან ჟანგმიწისფრამდე, სიმწიფეში შესაძლოა იყოს მოწითალო ან აგურისფერ-წითელი. დაჭერისას ფეხი წითლდება. ფირფიტები თავიდან მოწითალოა, მოგვიანებით ჟანგისფერ-ყავისფერი ან ზეთისხილისფერ-მურა, ჩვეულებრივ მოწითალო ლაქებით. ფეხის რბილობი ხშირად იძენს მოვარდისფრო ელფერს.

გავრცელება და ეკოლგია
---------------------

იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ფოთლოვან, წიწვოვან და შერეულ ტყეებში, პარკებში, ბაღებში, უპირატესად კირიან და თიხიან ნიადაგზე. ხშირად მთიან ადგილებში. მიკორიზას უპირატესად ქმნის მუხასთან, წიფელთან, ცაცხვთან და ფიჭვთან.

გავრცელებულების არეალი მოიცავს ევროპას და აზიის ზოგიერთ რაიონს. 

**სეზონი** — მაისიდან ოქტომბრამდე, განსაკუთრებით მასიურად აგვისტო-სექტემბერში.

მსგავსი სახეობები
-----------------

* Inocybe.catalaunica*Inocybe.catalaunica*
* Inocybe corydalina*Inocybe corydalina*
* Inocybe geophylla*Inocybe geophylla*
* Inocybe haemacta*Inocybe haemacta*
* Inocybe mixtilis*Inocybe mixtilis*
* Inocybe pudica*Inocybe pudica*
* Inocybe sidonia*Inocybe sidonia*
* Inocybe umbratica*Inocybe umbratica*
* Agaricus silvaticus*Agaricus silvaticus*
* Clitocybe dealbata*Clitocybe dealbata*
* Clitocybe olearius*Clitocybe olearius*
* Calocybe gambosaCalocybe gambosa
* Entoloma excentricum*Entoloma excentricum*
* Entoloma griseocyaneum*Entoloma griseocyaneum*
* Entoloma jubatum*Entoloma jubatum*
* Entoloma prunuloides*Entoloma prunuloides*
* Entoloma undatum*Entoloma undatum*
* Leucoagaricus rubrotinctus*Leucoagaricus rubrotinctus*
* Marasmius oreades*Marasmius oreades*
* Cortinarius caperatus*Cortinarius caperatus*

ტოქსიკურობა
-----------

მომაკვდინებლად შხამიანი სოკოა. შეიცავს დიდი რაოდენობით მუსკარინს. მოწმავლის სიმპტომები ვლინდება მიღებიდან 0,5-2 საათის შემდეგ და მოიცავს ძლიერ ცრემლდენასა და ოფლიანობას, რასაც მოსდევს ტაქიკარდია, ჰალუცინაცია, არტერიული წნევის მკვეთრი ვარდნა, სუნთქვის გაძნელება, მხედველობის დაქვეითება, ღებინება და დიარეა, კანის შეწითლება, შემდეგ სიმკრთალე, რასაც თან ახლავს ძლიერი შეციება და მძიმე შემთხვევაში სიკვდილიც კი.

უკიდურეს შემთხვევაში რეკომენდირებულია ატროპინის გამოყენება და მარილიანი წყლისა და გლუკოზის ერთდროულად მიღება. სამედიცინო ჩარევა აუცილებელია. გამოუცდელ მესოკოვეს ის შეიძლება აერიოს საჭმელად ვარგის მაისის სოკოში.

გალერეა
-------

* 
* 
* 
* 
* თეთრი ფერის ვარიაციათეთრი ფერის ვარიაცია
* ილუსტრაციაილუსტრაცია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„პატუილარდას ბოჭკოვანა"** ვიკისაწყობში.
* პატუილარდას ბოჭკოვანა MycoBank-ზე (ინგლისური)
* პატუილარდას ბოჭკოვანა Index Fungorum-ზე (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑   E, Bostruup: „Norges Hymenomyceter of Axel Blytt efter forfatterens död gennemset og afslutet" din „Vidensk. Selskab. Scrifter I. Math.-naturw. Kl.", (1904), nr. 6, Christiana 1905
2. ↑  Matheny, P. Brandon; Hobbs, Alicia M.; Esteve-Raventós, Fernando (2020). "Genera of Inocybaceae: New skin for the old ceremony". Mycologia. 112 (1): 83–120. doi:10.1080/00275514.2019.1668906. PMID 31846596. S2CID 209407151.
3. ↑  Andrzej. Nespiak: Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe). Warszawa – Kraków: PWN, 1990. ISBN 83-01-08749-8.
4. ↑  Cetto, Bruno (1980). „Der große Pilzführer", vol. 2. München, Berna, Viena: Editura BLV Verlagsgesellschaft. ISBN 3-405-12081-0.
5. ↑  Linus Zeitlmayr: «Knaurs Pilzbuch», Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, стр. 164, 166, ISBN 3-426-00312-0
6. ↑  Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
7. ↑  Vincentas Urbonas. Grybai. Vilnius: Mokslas, 1986. p. 166.
8. ↑  Benjamin DR. (1995). Mushrooms, Poisons and Panaceas: A Handbook for Naturalists, Mycologists, and Physicians. W H Freeman & Co. ISBN 0-7167-2649-1
9. ↑  Aurel Dermek: Grzyby. 1981. ISBN 83-217-2357-8.
10. ↑  Marek Snowarski: Grzyby. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2010