recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ალბერტო ტომას ბოტია რავასკო** (ესპ. Alberto Tomás Botía Rabasco; 27 იანვარი 1989, მურსია, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, ლა ლიგის კლუბ „სევილიის" და ესპანეთის ეროვნული ნაკრების ცენტრალური მცველი.

კარიერა
-------

### საკლუბო

ბოტიამ საფეხბურთო კარიერა მშობლიურ „მურსიაში" დაიწყო. 2003 წელს ბარსელონას ახალგაზრდულ გუნდში მოხვდა. 2009 წლის 30 მაისს ჰქონდა დებიუტი ძირითად შემადგენლობაში სეზონის უკანასკნელ მატჩში „დეპორტივოს" წინააღმდეგ. 2009 წლის 14 ივლისს გადავიდა ხიხონის „სპორტინგში" 1 წლიანი არენდით. ერთი წლის შემდეგ კი „ხიხონურ" კლუბთან 4 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა, „ბარსელონამ" კი მისი გამოსყიდვის უფლება დაიტოვა, 2012 წლის ზაფხულში ალბერტო ანდალუსიურ „სევილიაში" გადაბარგდა.

### სანაკრებო

2011 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე ყველა შეხვედრა ძირითად შემადგენლობაში დაიწყო და ნაკრებთან ერთად ჩემპიონის ტიტულიც მოიპოვა. 2011 წლის 25 აგვისტოს ესპანეთის ეროვნული ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა ვისენტე დელ ბოსკემ ბოტია ნაკრებში გამოიძახა. ჩილეს ეროვნულ ნაკრებთან ამხანაგური შეხვედრის ჩასატარებლად და ლიხტენშტეინთან ევრო 2012-ის შესარჩევი მატჩის გასამართად, თუმცა დელ ბოსკეს ის მოედანზე არ გაუყვანია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* „სევილიას" ოფიციალური პროფილი დაარქივებული 2013-09-01 საიტზე Wayback Machine.
* BDFutbol-ის პროფილი
* Futbolme-ს პროფილი (ესპანური)
* ალბერტო ბოტია — ფიფას ჩანაწერი*[დაარქივებული]*
* Transfermarkt-ის პროფილი
**ავლაბრის ყაზარმები**— XIX საუკუნის 10-20-იან წლებში და შემდგომშიც, თბილისში რუსების მიერ აგებულ ყაზარმათა შორის ყველაზე მნოშვნელობანი და დიდი ყაზარმა რომელსაც ერქვა "ოფიცერთა პოკროვსკის ყაზარმა" (მას ასე მოიხსენიებს 1832 წლის შეთქმულების ერთ-ერთი მთავარი მონაწილი დიმიტრი ყიფიანი). პოკროვსკის ყაზარმა ავლაბარში იყო, ახლანდელ ნიკოლოზ ბარათაშვილის (ყოფილი პავლე ციციანოვის) აღმართის მარცხენა მხარეს აღმართულ კედელზე. 1832 წლის შეთქმულების გამომჟღავნების შემდეგ მისი მონაწილენი გამოკეტეს არა მეტეხის სატუსაღოში, არამედ პოკროვსკის ყაზარმაში, რის გამოც აღნიშნულ შეთქმულებას "ყაზარმობა" უწოდეს. ასევე ავლაბარში, კახეთის გზატკეცილის მარჯვენა მხარეს, იყო თბილისის გრენადერთა პოლკის ყაზარმაც. პოკროვსკის ყაზარმის შენობაში ამჟამად თბილისის ქალაქის ავტოინსპექციაა. XX საუკუნის 20-იან წლებამდე არსებობდა პოკროვსკის ქუჩა (ახლანდელი ნიკო ლომოურის ქუჩა).

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია თბილისი, თბ. 2002, გვ. 20
* გ. გოზალიშვილი 1832 წლის შეთქმულება, ტფ; 1935;
* დიმიტრი ყიფიანი. 1832 წლის "ყაზარმობა" მემუარები, ს. ხუნდაძის რედ; ტფ; 1930.
**აზერბაიჯანის სახელმწიფო ყარაბაღის ისტორიის მუზეუმი** (აზერ. Azərbaycan Dövlət Qarabağ Tarixi Muzeyi) — 1991 წელს დაარსდა შუშაში და 1992 წელს შუშის ოკუპაციის გამო შეწყვიტა საქმიანობა. ოკუპაციის შემდეგ სომეხი დამპყრობლების მიერ მუზეუმის 1000-მდე ექსპონატი გაძარცვეს.

ისტორია
-------

აზერბაიჯანის ყარაბაღის სახელმწიფო ისტორიის მუზეუმი შუშაში 1991 წლის თებერვალში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს დაკვეთით დაარსდა. მუზეუმის შექმნის ეტაპზე ჩამოყალიბდა 550-მდე ექსპონატი, დამტკიცდა საშტატო მაგიდა. თავდაპირველად მუზეუმისთვის ფირუდინ ბეი ქოჩარლის სახლი იყო გამოყოფილი, მოგვიანებით კი მუზეუმი დროებით ფუნქციონირებდა საკურორტო სანატორიუმის გაერთიანებაში შემავალ ერთ-ერთ შენობაში. მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო ემინ აღაევი. 1992 წლის 8 მაისს სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ ქალაქ შუშას ოკუპაციის შედეგად მუზეუმის ათასამდე ექსპონატი განადგურდა და ის, რისი ამოღებაც შესაძლებელი იყო, გადაიტანეს. ოკუპაციის შემდეგ სომხებმა გაძარცული სამუზეუმო ნივთები მსოფლიო საზოგადოებას სომხური მატერიალური კულტურის ნიმუშად წარუდგინეს და რიგ ქვეყანაში გამოფინეს.

სქოლიო
------

1. ↑  Şuşa ölüm sükutuna qərq olub. trt.net.tr (8 may 2019).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 oktyabr 2019.
2. ↑  Vüqar Tofiqli.  (23 sentyabr 2015) Azərbaycan Dövlət Qarabağ Tarixi Muzeyi. 1905.az.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 oktyabr 2019.
3. ↑  Azərbaycan Dövlət Qarabağ Tarixi Muzeyi. azertag.az.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-01.
**ავივას სტადიონი** (ინგლ. Aviva Stadium ირლ. Staid Aviva) — სტადიონი ირლანდიაში, ქალაქ დუბლინში. ტევადობა 51 700 ადამიანი. შენობა მდებარეობს ყოფილი Lansdowne Road-ს სტადიონის ადგილას, რომელიც დაანგრიეს 2007 წელს და შემდეგ აღადგინეს. მას შემდეგ სტადიონი ირლანდიის რაგბის კავშირისა და ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მთავარ არენად იქცა. რეკონსტრუქციის გადაწყვეტილება მას შემდეგ მიიღეს, რაც „Stadium Ireland"-ისა და „Eircom Park"-ის მშენებლობის გეგმები ჩავარდა. 2009 წელს Aviva Group Ireland-მა 10 წლიან კონტრაქტს მოაწერა ხელი და მოიპოვა უფლება მოედნის სახელის დარქმევაზე.

სტადიონი მდებარეობს „Lansdowne Road"-ის რკინიგზის სადგურის მახლობლად.ოფიციალურად გაიხსნა 2010 წლის 14 მაისს. ავივას სტადიონი არის ირლანდიის პირველი და უეფას ერთ-ერთი ელიტარული სტადიონი. 2011 წელს მან ევროპა ლიგის ფინალს უმასპინძლა. სტადიონმა ასევე უმასპინძლა პირველი ეროვნული თასის გათამაშებას. მოედანზე რეგულარულად იმართება რაგბისა და ფეხბურთის ეროვნული ნაკრებების საშინაო შეხვედრები. 2010 წლიდან ავივაზე მართავს მნიშვნელოვან საშინაო შეხვედრებს ლენსტერიც.

განსხვავებით წინამორბედისა, რომლის ერთპიროვნული მმართველი ირლანდიის რაგბისა და ფეხბურთის კავშირი (IRFU) იყო, დღევანდელი სტადიონი IRFU-სა და ირლანდიის ფეხბურთის ასოციაციის (FAI) მიერ კონტროლდება 50/50-ზე. ერთობლივი მფლობელობა ცნობილია „Lansdowne Road"-ის სტადიონის განვითარების კომპანიის (LRSDC) სახელით. ირლანდიის ფეხბურთის ასოციაციას 50%-იანი წილი 60 წლის ვადით იჯარით აქვს აღებული. ვადის გასვლის შემდეგ კი სტადიონი თავის ძველ მფლობელობაში დაბრუნდება.

სქოლიო
------

1. ↑  Gallagher, Paul (2 February 2009). "Lansdowne to be renamed Aviva Stadium". The Irish Times. Retrieved 19 February 2010
2. ↑  „Vincent Hogan: Aviva — the most expensive second home in history". *Independent.ie*. ციტირების თარიღი: 24 November 2014.
**აბაშიძეების კოშკი** — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვეჯინში. კოშკი დგას სოფლის ზემოთ, ვეჯინის ხევის მარჯვენა ნაპირზე, განეუთნება XVII საუკუნეებს. გადმოცემით ეკუთნოდა ივანე აბაშიძეს ქართლ-კახეთის სამეფოს პოლიტიკურ და სამხედრო მოღვაწეს, ქეშიკთუხუწესს, კრწანისის ომის გმირს რომელსაც როგორც კახეთის მკვიდრს ,,კახთ აბაშიძეს’’ უწოდებდნენ.

კოშკი გეგმით მრგვალია ( გარე დიამეტრი ფუძის დონეზე 9 მეტრი კედლის სისქე 1,5 მეტრი) და ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება, ნაგებია რიყის ქვით, იგი ოთხი სართულისგან შედგება, ხოლო მეხუთე კედელშემოვლებული ბანია (სიმაღლით დაახლოებით 14 მეტრი) ყოველ სართულზე თითო ოთახია. სართულები ერთმანეთს კედლის სისქეში მოწყობილი კიბით უკავშირდებოდა. სართულებს ხის კოჭოვანი გადახურვა ჰქონიათ. კოშკის შესასვლელი 1 სართულის დონეზეა აღმოსავლეთიდან. კარი გარედან კვადრატული აგურითაა ნაწყობი, ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, შიგნით - სწორკუთხაა. შესასვლელის ორივე მხარეს, ჭერთთან გაჭრილია გარეთკენ შემაღლებული და თანდათან დავიწროვებული თითო სარკმელი, სართულზე გეგმით ნახევარწრიული ორი ბუხარი (შესასვლელის პირდაპირ და ჩრდილოეთით) ექვსი ღრმა, ხის ძელებით თარაზულად გადახურული ნიშა და მეორე სართულზე ასასვლელი კიბის უჯრედის თაღოვანი შესასვლელია- კოშკის შესასვლელის სამხრეთით.

მეორე სართულზე, კოშკის შესასვლელის ასწვრივ ნახევარწრიულთაღიანი ღიობია, რომლის წინ ხის დაკიდული აივანი ყოფილა მოწყობილი. ღიობის თაღი ნაწყობია აგურით, შიგნით კი თარაზულათაა გადახურული ხის ძელებით. ამ სართულზე არის გეგმით ნახევარწრიული ერთი ბუხარი. სათოფურებით აღჭურვილი შვიდი სწორკუთა ნიშა, (ექვსნიშაში თითო შეწყვილებული სათოფურია ერთში-ერთი ცალმაგი). პირველი და მესმაე სართულებთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედების თითო სწორკუთხა შესასვლელის სართული ორი სწორკთხა სარკმელითაა განათებული. სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან ორივე ჭერის დონეზეა.
მესამე სართულზე სწორკუთხა ნიშები და ორი ფართო სწორკუთხა ღიობია ( სამხრეთით და ჩრდილოეთით). სამხრეთი ღიობის გვერდით დიდი, კვადრატული ნიშაა, 
რომლის ქვედა ნაწილში შეწყვილებული სათოფურია, ზედაში სწორკუთხა სარკმელი. ერთი, ხის ძელით ბრტყლად გადახურული სარკმელი აღმოსავლეთ კედელშიცაა.
მეოთხე სართულზე ოთხი დიდი სწორკუთა ღიობია. ყველა მათგანის წინ დაკიდული აივანი ყოფილა, მოგვიანებით ორი ღიობი ამოუშენებიათ და სათოფურები მოუწყვიათ. ამ სათოფურების გარდა სართულის მთელ პერიმეტრზე, სხვადასხვა დონეზე ცალმაგი და შეწყვილებული სათოფურებია განლაგებული. ბანზე ასასვლეად როგოც ჩანს მისასვლელ კიბეს იყენებდნენ.

1986-87 წლებში სპეციალურად სამეცნიერო სარესტავრაციო საწარმო სახელოსნომ ძეგლზე ჩაატარა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტორი არქიტექტორი ი. მოსულიშვილი). გაიწმინდა კოშკის მიმდებარე ტერიტორია, აღდგა ხის სართულშუა გადახურვები და ბანის კედელი რომელშიც მოეწყო სათოფურები და სალოდეები. მეორე და მეოთხე სართულზე აღდგა დაკიდული აივნები.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ. 2013. — გვ. 119.
აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი
**აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი** (აზერ. Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrı) — აკადემიური დრამატული თეატრი ბაქოში, აზერბაიჯანის დედაქალაქში.

* 1974 წლის სსრკ - ს საფოსტო მარკა, 100 წლის თავისადმი მიძღვნილი ა. შაიგის სახელობის თოჯინების აზერბაიჯანის თეატრისადმი.

თეატრის ისტორია
---------------

1919 წელს დაქუცმაცებული აზერბაიჯანული თეატრალური დასები ერთიანდებიან და თეატრი იღებს სახელმწიფო სტატუსს. 1919 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის სხდომაზე, ასევე მოსმენილი იქნა განათლების მინისტრის მოხსენება თურქულენოვანი საოპერო-დრამატული თეატრის ორგანიზების შესახებ. გარდა ამისა მხარი დაეჭირა სახელმწიფო თურქულენოვანი სახელმწიფო ოპერისა და დრამატული თეატრის შექმნის პროექტს, რის შედეგად აზერბაიჯანული თეატრი ნაციონალიზირებული იქნა და გადავიდა სახელმწიფო დაქვემდებარებაში. 1962 წელს აშენებული თანამედროვე შენობის არქიტექტორები არიან გ. ალი-ზადე და მ. მადატოვი. 1962 წელს შენობის წინ ასევე დაიდგა ფიზულის ძეგლი.[1]

სხვადასხვა წლებში თეატრი ატარებდა სხვადასხვა დასახელებას: „სახელმწიფო თეატრი", „გაერთიანებული თეატრი", „აზერბაიჯანის თურქულენოვანი დრამატული თეატრი" და ა. შ. 1923—1933 წლებში თეატრი ატარებდა დადაშ ბუნიატზადეს სახელს, ხოლო 1933—1991 წლებში მეშადი აზიზბეკოვის სახელს. 1991 წელს თეატრს გადაერქვა სახელი და ეწოდა „აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი".

მოღვაწეობა
----------

საბჭოთა პერიოდში წარმატებული მოღვაწეობისათვის თეატრი დაჯილდოვებულ იქნა სხვადასხვა ჯილდოებით. თეატრის არსებობის დროს მის სცენაზე გამოდიოდნენ ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან ჰუსეინ არაბლინსკი, აბას-მირზა შარიფზადე, ულვი რაჯაბი, მუხტარ დადაშევი, ჯაჰანგირ ზეინალოვი, მირზა აღა ალიევი, სიდჰი რუჰულა, ევგენია ოლენსკაია, ალესკერ ალექპეროვი, ადილ ისკანდეროვი, ბარატ შეინსკაია, ლეილა ბადირბეილი და მრავალი სხვა ცნობილი მსახიობი.

თეატრში იდგმებოდა სპექტაკლები ჯაფარ ჯაფარლის, მირზა ფათალი ახუნდოვის, ალი ბეგ ჰუსეინზადეს, ნაჯაფ ბეგ ვეზიროვის, ჰუსეინ ჯავიდის, საბით რახმანის, ნარიმან ნარიმანოვის, ილიას ეფენდიევის, ასევე ისეთი მსოფლიო კლასიკოსების ნაწარმოებების მიხედვით, როგორებიც არიან შექსპირი, შილერი, მოლიერი, დიუმა, ვ.ჰიუგო, ბალზაკი, პუშკინი, ლერმონტოვი, ტოლსტოი, გოგოლი.

თეატრის დასი არაერთხელ იყო გასტროლებზე მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, ყაზანში, თბილისში, ტაშკენტში, აშხაბადში, თურქეთში, გერმანიაში და კვიპროსზე.

თეატრის ზოგიერთი დადგმა დაჯილდოვდა, როგორც აზერბაიჯანის, ასევე სსრკ-ს სახელმწიფო პრემიებით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი***

* ოფიციალური საიტი
* თეატრალური ენციკლოპედია

სქოლიო
------

1. ↑  Национальный музей истории Азербайджана. Элм 2008
**აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი** (აზერ. Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı) — საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, აზერბაიჯანის თეატრალულ მოღვაწეთა გაერთიანება. კავშირის თავმჯდომარე არის აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი აზერპაშა ნემატი.

ისტორია
-------

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი 1897 წელს შეიქმნა. ორგანიზაციის პირველადი სახელწოდება იყო «მსახიობთა კავშირი», რომელიც თავის შემადგენლობაში აერთიანებდა დაახლოებით 300 მსახიობს. ორგანიზაცია, რომელიც საკუთარ საქმიანობას 1917 წლიდან ეწოდა როგორც «მუსულმან მსახიობთა კავშირი», 1920 წლიდან — როგორც «თურქ მსახიობთა კავშირი», 1948 წლიდან — როგორც «აზერბაიჯანული თეატრალური საზოგადოება», დამფუძნებელთა 1987 წლის 27 თებერვალს ჩატარებული კონფერენციის გადაწყვეტილებით გადარქმეულ იქნა აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირად.

თეატრალურ მოღვაწეთა ძირითად მიზანს ქვეყანაში თეატრალური პროცესების აღორძინება წარმოადგენს.

თანამედროვე პერიოდი
-------------------

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირმა დამოუკიდებლობის წლებში სხვადასხვა ფორმატის თეატრალური ფესტივალების ორგანიზება შეძლო: «მონოტმაშა», «ხიმ-ჯიმ» (პანტომიმა), «ექსპერიმენტალური სპექტაკლები», «ფესტივალების ფესტივალი», «ეროვნული კლასიკა», ახალგაზრდა რეჟისორების რესპუბლიკური ფესტივალი, საბავშვო სპექტაკლების ფესტივალი, საერთაშორისო ჩეხური ფესტივალის ეტაპი «აბრეშუმის გზა» და სხვ.

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი იუნესკოს საერთაშორისო თეატრალური ინსტიტუტისა და თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირების საერთაშორისო კონფერენციის ნამდვილი წევრია. კავშირს თავისი განყოფილებები აქვს ნახიჩევანში, განჯაში, ლენქორანში, სუმგაითში.

2013 წლის მარტიდან კავშირში მოქმედებს ახალგაზრდა რეჟისორთა ლაბორატორია სახალხო არტისტის, პროფესორ ჯანან სალიმოვას ხელმძღვანელობით.

2018 წლის ნოემბერს აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირსა და საქართველოს თეატრალურ საზოგადოებას შორის ხელმოწერილ იქნა მემორანდუმი თანამშრომლობის შესახებ.

სქოლიო
------

1. ↑  Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-12. ციტირების თარიღი: 2021-11-17.
2. 1 2 3  Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-12. ციტირების თარიღი: 2021-11-17.
3. ↑  Союз театральных деятелей Азербайджана. ციტირების თარიღი: 2021-06-10
4. ↑  Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı ilə Gürcüstan Teatr Cəmiyyəti arasında Əməkdaşlıq haqqında Memorandum imzalanıb - Xəbərlər (2018-11-15). ციტირების თარიღი: 2021-06-10
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **გელოვანი**. |

**აკაკი გელოვანი** (დ. 28 მარტი, 1923, ლალხორალი, საქართველოს სსრ — გ. 1996) — ქართველი მწერალი და მთარგმნელი. 

დაიბადა სოფელ ლალხორალში 1923 წელს. დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი წიგნი — ჰაინრიხ ჰაინეს „რჩეული ლირიკის" თარგმანი 1954 წელს გამოსცა. აკაკი გელოვანს ეკუთვნის ლექსები (კრებ. „სვანური ბალადები", 1963; „ეპიგრამები", 1966), რომანები და მოთხრობები („დაფერფლილი დიდება", 1961; „შოპენის გული", 1961; „სვეტი ნათლისა", 1965; „თეთნულდაი", 1971; „სვანეთის თეთრი ქუდი", 1976) და სხვა. მან ასევე თარგმნა გოეთეს, ფრიდრიხ შილერის, ჰაინრიხ ჰაინეს, ჰენრიკ იბსენის, შტეფან ცვაიგის, ანდრეას გრიფიუსის, აპოლონიოს როდოსელის და სხვათა თხზულებები.

აკაკი გელოვანის პირადი არქივი დაცულია ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში. არქივი ცენტრს შემოსწირეს მისმა შთამომავლებმა 2009 წლის 26 თებერვალს.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 38.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* აკაკი გელოვანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* აკაკი გელოვანი — ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი

სქოლიო
------

1. ↑
**აიან ბაბაკაშიევა** (აზერ. Ayan Babakişiyeva; დ. 12 აპრილი, 1989, განჯა, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მომღერალი და მსახიობი.

ადრეული წლები
-------------

აიან ბაბაკიშიევა დაიბადა მთის ებრაელების ოჯახში. დაიბადა 1989 წელს განჯაში, აზერბაიჯანის სსრ-ში. აიანს ჰყავს ერთი ძმა.

აიანმა ადრეული ასაკიდან ისწავლა ფორტეპიანოზე დაკვრა. მალევე იგი ჩაირიცხა მუსიკალურ სკოლაში ფორტეპიანოს შესასწავლად. აიანმა მშობლიურ ქალაქ [[[განჯა]]ში ჯალალ ფაშაიეს სახელობის N39 საშუალო სკოლა. ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლის პერიოდში იყო სოლისტი როგორც სკოლის გუნდში, ასევე მუსიკალური სკოლის გუნდში. ამის წყალობით ბავშვობის პერიოდშივე მოუწია არაერთ კონკურსზე გასვლა.

მუსიკალური კარიერა
------------------

ბაბაკიშიევა პოპ ჟანრის მომღერალია. მისი მუსიკალური კარიერა 2006 წელს დაიწყო. როდესაც ელჩინ იმანოვთან ერთად ჩაწერა სიმღერა „Senin Xatirine". 2008 წლის ნოემბერში გამოუშვა პირველი EP, „Yağış" (წვიმა). სიმღერამ აზერბაიჯანში დიდი პოპულარობა მოუტანა და რამდენიმე კვირის განმავლობაში ლიდერობდა აზერბაიჯანის მუსიკალურ რადიო ჩარტებში. ასეთი წარამტების შედეგად 2009 წელს ბაქოს კულტურისა და ტურიზმის დეპარტამენტის მიერ დაჯილოდებული იქნა „წლის ყველაზე პროდუქტიული მომღერლის" ჯილდოთი. მან გამოუშვა კამალადინ ჰეიდაროვის სიმღერის „Nigaranam", ჯუჰურენოვანი ვერსია. ტექსტი დიმიტრი რახანაევმა თარგმნა. ამ ყველაფრით ბაბაკიშიევა გახდა პირველი პროფესიონალური მომღერალი რომელმაც ჩაწერა სიმღერა ამ ენაზე „Dule e pese". მისი მუსიკალური რეპერტუარი მოიცავს აზერბაიჯანულ, ჯუჰურ, ებრაულ, თურქულ და რუსულ ენებს. 2008 წელს მონაწილეობა მიიღო ფილმში „Tanrıverdinin nağılı", სადაც შეასრულა ქემერის როლი. 2013 წელს მისი და ნადირ გაფარზადეს დუეტი იყო ერთ-ერთი ყველაზე მოსმენადი სიმღერა აზერბაიჯანში.

პირადი ცხოვრება
---------------

მას ჰქონდა 7 წლიანი ურთიერთობა აზერბაიჯანელ ძიუდოისტ და აზერბაიჯანის ტაეკვანდოს ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტ, ფუზული მუსაევთან. 2013 წელს მათ შეეძინათ ქალიშვილი, სელენა. მას შემდეგ რაც წყვილი დაშორდა, მუსაევმა ბავშვი არ აღიარა. და მიმართა ყველა ხერხს ბაბაკიშიევას ტელევიზიებიდან აკრძალვის, ჩამოშორების მიზნით. დაშორების შემდეგ ბაბაკიშიევა თურქეთში წავიდა, საიდანაც 3 წლის შემდეგ აზერბაიჯანში დაბრუნდა და გამოუშვა ალბომი „Gorxuram Gecelerden".

დისკოგრაფია
-----------

* *Senin Xatirine* (2006)
* *Yağış* (2008)
* *Ya Ona Dön, Ya Meni Sev* (2013)
* *Gorxuram Gecelerden* (2016)
* *Menim Üreym* (2019)
* *Senin Üçün* (2020) (EP)
* *Yuxunda Ayan Olum* (2020)
* *Ah Necedir Seninçün* (2021)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* აიან ბაბაკიშიევა Instagram-ზე

სქოლიო
------

1. ↑  "Mənim üçün həyat yoldaşı tapmaq asandır" - Ayan Babakişiyeva. Axşam
2. ↑  250 min manatlıq mənzili azərbaycanlı müğənniyyə kim hədiyyə edib?. Day.az
3. ↑  Ayan Füzuli Musayevin boşanma sənədini yaydı. Aznews
4. 1 2  Azərbaycanlı məmur sevgilisinin təqibindən Türkiyəyə qaçan müğənnimizin. Sonxeber.az
5. ↑  Şou əhlindən Füzuli-Ayan davasına maraqlı açıqlamalar. Musavat
**აიგა-ი-ლე-ტაი** (სამოური ენა — Aiga-i-le-Tai) — სამოას ადმინისტრაციული ოლქი. მდებარეობს კუნძულ უპოლუს დასავლეთ ნაწილში, მასში ასევე შედის სამი მომცრო კუნძული აპოლიმას სრუტეში — მანონო, აპოლიმა და დაუსახლებელი ნუულოპა. აანას ოლქის მომცრო ექსკლავი — სოფელი სატუიმალუფილუფი გარშემორტყმულია აიგა-ი-ლე-ტაის ოლქის ტერიტორიით. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია — სოფელი მულიფანუა.

ოლქის ფართობი სულ შეადგენს 27 კმ²-ს, ეს ყველაზე პატარა ოლქია სამოაში. ოლქის მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით შეადგენს — 5050 ადამიანს.

ოლქის უზენაესი ბელადი ატარებს ლეიატაუას ტიტულს. ოლქის ტერიტორიაზე ასევე ცხოვრობს მალიეტოას კლანის ნაწილი (ძირითადი ნაწილი ცხოვრობს ტუამასაგას ოლქში), ამიტომ მანონოს უხუცესების აზრი აუცილებლად გაითვალისწინება მალიეტოას უზენაესი ბელადის არჩევისას (ტუამასაგას უზენაესი ტიტული).

ისტორიულად მანონოს და აპოლიმას საზღვაო ფლოტი დიდ როლს თამაშობდა ადგილობრივი კლანების პირველობისათვის ბრძოლაში.

მულიფანუადან, რომელიც კუნძულ უპოლუზე მნიშვნელობით მეორე პორტია — დადის ბორანი, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს კუნძულებს უპოლუს და სავაის.

სქოლიო
------

1. ↑  მოსახლეობის აღწერა (2011 წელი) City Population
*Corynosoma wegeneri*
**აკანთოცეფალები**, *თავეკლიანი ჭიები* (Acanthocephales), პარაზიტული ჭიების კლასი. ცნობილია 500-ზე მეტი სახეობა. ახასიათებს სხეულის ორმხრივი სიმეტრია, კუტიკულით დაფარული კანი, გრძელი და რგოლური კუნთებისაგან შედგენილი კან-კუნთოვანი პარკი, ქიტინოვანი კაუჭებით შეიარაღებული ხორთუმი. აკანთოცეფალების სხეულის სიგრძეა ჩვეულებრივ 1,5-40 მმ, იშვიათად 65 მმ, იკვებებიან ოსმოსურად - სხეულის მთელი ზედაპირით. საჭმლის მომნელებელი, სუნთქვისა და სისხლის მიმოქცევის ორგანოები არა აქვთ. გამომყოფი ორგანოებია პროტონეფრიდიები (ზოგს სულ არ გააჩნია). ნერვული სისტემა პრომიტიული აგებულებისაა.

აკანთოცეფალები განსხვავებულსქესიანები არიან. განვითარების პერიოდში იცვლიან მასპინძელს (საბოლოო მასპინძელი - ხერხემლიანები, შუამავალი - უმეტესად ფეხსახსრიანები - კიბოსნაირნი, მწერები). თევზებში, ფრინველებსა და ძუძუმწოვრებში აკანთოცეფალები ზოგჯერ აკანთოცეფალოზის ძლიერ ეპიზოოტიას იწვევენ, ადამიანს კი იშვიათად ასნებოვნებენ. საქართველოში შინაურ და გარეულ ცხოველებში აღრიცხულია აკანთოცეფალების 29 სახეობა.

ლიტერატურა
----------

* *ყურაშვილი ბ.* ქსე, ტ. 1, გვ. 247, თბ. 1975
**აზოვის ვაჟთა გიმნაზია** (რუს. Мужская гимназия) — სკოლა ქალაქ აზოვში. იგი არის ორსართულიანი ისტორული ნაგებობა ქალაქში, რომელსაც აქვს რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
-------

აზოვის ვაჟთა გიმნაზია დაარსდა 1877 წელს იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ბრძანების შესაბამისად და თავდაპირველად ეწოდებოდა აზოვის ვაჟთა პროგიმნაზია. რევოლუციამდელ რუსეთში გიმნაზიები და პროგიმნაზიები ეწეოდნენ საშუალო განათლების სწავლებას. მოგვიანებით მათ ეწოდათ გიმნაზია. სასწავლო დაწესებულებებში სწავლობდნენ მოსწავლეები 8 წლის ასაკიდან 10 წლის ასაკამდე. გიმნაზიის მოსწავლეები სწავლობდნენ საღვთო სჯულს, ლიტერატურასა და რუსულ ენას, ლათინურ, ბერძნულ, ფრანგულ და გერმანულ ენებს, მათემატიკას, ფიზიკას, ისტორიას და სხვა საგნებს.

გიმნაზიის ფორმა შედგებოდა ლურჯი პერანგისაგან და შავი შარვლისაგან. პერანგზე და ქამრის ბალთაზე ამოტვიფრული იყო აზვის გიმნაზიის ინიციალები „АГ".

XIX საუკუნის 90-იან წლებში აზოვში გაიხსნა ქალთა გიმნაზიაც, ამჟამად შენობაში, რომელშიც განთავსებული იყო ქალთა გიმნაზია, მდებარეობს პედაგოგიური კოლეჯი.

XX საუკუნის 20-იან წლებში ვაჟთა გიმნაზიას ეწოდა ერთიანი შრომის სკოლის I (დაწყებითი კლასები) და II (უფროსი კლასები) საფეხურები. სკოლაში დიდ ყურადღებას უთმობდნენ შრომით აღზრდას. დღიურები მათ არ ჰქონდათ, მათ მაგივრად ატარებდნენ შრომის წიგნაკებს. 1924 წელს სკოლას მიენიჭა ლენინის სახელი.

მეორე მსოფლიო ომამდე ეს იყო ერთადერთი სასწავლო დაწესებულება ქალაქში. მსოფლიო ომის პერიოდში სკოლაში განთავსებული იყო სამხედრო ჰოსპიტალი. მოსწავლეები დახმარებას უწევდნენ სანიტრებს და დაჭრილებისთვის მართავდნენ კონცერტს. ომის შემდეგაც გარკვეული პერიოდი სკოლა რჩებოდა ერთადერთ სასწავლო დაწესებულებად.

ამჟამად შენობაში განთავსებული აზოვის № 1 საშუალო სკოლა.

XX საუკუნის 70-80-იან წლებში სკოლაში გაიხსნა ლენინის სახელობის მუზეუმი. 2012 წელს სკოლამ მიიღო საგანმანათლებლო პროექტში „სკოლა ციფრულ საუკუნეში" მონაწილეობის სერთიფიკატი.

არქიტექტურა
-----------

გიმნაზიის შენობა არის ქალაქის არქიტექტურის მარგალიტი. აგურის ორსართულიან ნაგებობას აქვს სწორედ ისეთი არქიტექტურა, რომელიც დამახასიათებელია რუსეთის იმპერიის სხვა ქალაქის გიმნაზიებისთვის. სკოლაში არის შიდა კიბე, დიდი ჰოლი და გრძელი დერეფნები.

ლიტერატურა
----------

* Дик Н. Азовское просвещение. Как все начиналось. / Информационно-аналитический журнал «Современный журнал Азов», №3 (13), октябрь 2010.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Здание Мужской прогимназии[*მკვდარი ბმული*]
* Мой маленький Азов დაარქივებული 2017-01-28 საიტზე Wayback Machine.
* Мужская гимназия. Сайт администрации Азова.
* История нашей школы. Школа №1 г. Азова.

სქოლიო
------

1. ↑  Школе № 1 г. Азова исполнилось 135 лет
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ადაპტაცია (მრავალმნიშვნელოვნება)**. |

**ადაპტაციოგენეზი** (ადაპტაცია... და ბერძ. Γένεσις — წარმოშობა, განვითარება), *ადაპტიოგენეზი* — ორგანიზმის კონკრეტული ადაპტიური ფორმის წარმოქმნის, განვითარებისა და გარდაქმნის ისტორიული (ფილოგენეზური) პროცესი. ჩ. დარვინის მიერ ორგანული სამყაროს ევოლუციური მექანიზმის აღმოჩენამ დაადასტურა, რომ მთელი ევოლუცია არსებითად ადაპტაციოგენეზია. ორგანიზაციის ნებისმიერი ნიშან-თვისება ადაპტიურია. ხმელეთის ხერხემლიანი ცხოველების კიდურებს აქვთ ფუნქციის (სირბილი, თხრა, ცურვა ან ფრენა) შესაბამისი აგებულება, მაგრამ აგებულების საფუძველი ერთი და იგივეა. ორგანიზმის ყოველი ადაპტიური ფორმა ჩნდება კონკრეტული სასიცოცხლო გარემოს პირობებში და გარკვეულ მუდმივობას ინარჩუნებს განსაზღვრული დროის განმავლობაში, თუმცა ამ პერიოდშიც წარმოიქმნება ზოგიერთი ვარიანტი. ახალი პირობების შექმნისას ჩნდება ახალი ადაპტიური ფორმა, რაც ახალი სახეობის ანდა ახალი ეკოლოლოგიური ან გეოგრაფიული რასის გაჩენას ნიშნავს. ადაპტაციოგენეზის ელემენტარული წყაროა მუტაციები, რომელთაც თავისთავად ადაპტიური ხასიათი არა აქვთ. მუტაციების ჩართვა ევოლუციურ პროცესში ბუნებრივი გადარჩევის მეშვეობით ხდება. ადაპტაციოგენეზის პროცესები განსხვავდება ურთიერთისაგან მასშტაბითა და მნიშვნელობით

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* არომორფოზი
* იდიოადაპტაცია

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 84-85.
**აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი** (რუს. Памятник морякам Азовской военной флотилии) — ერთ-ერთი მონუმენტი ქალაქ აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი აღმართეს 1975 წლის მაისში სამდინარო სადგურთან. წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ისტორია
-------

აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი მდებარეობს ისტორიული ქალაქ აზოვის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე დონის ნაპირზე სამდინარო სადგურთან ახლოს. ძეგლი წარმოდგენილია კატერის სახით, რომელიც დგას კვარცხლბეკზე. ძეგლი აღმართეს 1975 წელს სახალხო დეპუტატთა საბჭოს ქალაქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილების შესაბამისად. 

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში 680 დღის განმავლობაში ქალაქი აზოვი გერმანული ოკუპაციის ქვეშ იყო. 1941 წლის ოქტომბრიდან 1942 წლის ივლისამდე აზოვში იმყოფებოდა აზოვის სამხედრო ფლოტილიის დონის დანაყოფი. დანაყოფი იცავდა დონის შესართავსა და ტაგანროგის ყურეს. დონის დანაყოფის შემადგენლობაში იყო ჯავშანმატარებელი № 10 „За Родину", მდინარის კანონერების ნავები, საპატრულო კატარღების დივიზია, სანაპირო ბატარეა № 661, 40-ე საარტილერიო დივიზია. აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურებს შორის იყო საბჭოთა კავშირის გმირი ცეზარ კუნიკოვი. 

აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეომრებმა 1943 წლის 30 აგვისტოს ტაგანროგის რაიონში გადასხეს საზღვაო დესანტი. მეზღვაურები თავიანთი მოქმედებებით მონაწილეობდნენ ქალაქის გათავისუფლებაში, მოძრაობდნენ მცირეტონაჟიანი გემებით დონის დელტის შენაკადებში ოკუპირებული ტერიტორიების გასწვრივ. მას შემდეგ რაც აზოვი და აზოვისპირეთი დაიპყრო გერმანიამ აზოვის სამხედრო ფლოტილია გადვიდა შავი ზღვის სანაპიროსკენ ქალაქ ნოვოროსიისკის მახლობლად. 

ომის წლებში აზოვის სამხედრო ფლოტილიის 1 500 მეზღვაური დაჯილდოვდა ორდენებითა და მედლებით. მათ შორის იყო საბჭოთა კავშირის გმირები. ომის შემდეგ აზოვის № 3 სკოლის შესასვლელთან დადგეს სსრკ-ის გმირის ცეზარ ლვოვის ძე კუნიკოვის ბიუსტი.

აღწერა
------

ძეგლი წარმოადგენს გრძელ ტორპედოიან ნავს, რომელიც დგას ბეტონის მაღალ კვარცხლბეკზე. მსგავსი კატერებით იბრძოდნენ დონის დანაყოფის მეღვაურები. ძეგლის არქიტექტორები არიან ა. ივანოვი და გ. სტულცევი. 

ძეგლის კვარცხლბეკზე არის წარწერა: 

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „На вечный якорь у берега Тихого Дона ты в память поставлен о грозных, суровых боях Азовской военной флотилии в 1941-1942 годах" |
|  |  |

ლიტერატურა
----------

* Михайлушкин П. Морякам Азовской военной флотилии/П. Михайлушкин //Красное Приазовье. – 1984. – 1 августа
* Чумак, Т. Героическим морякам. Газ. Читай-Азов. 2008. – 5 августа.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დაარქივებული 2017-05-16 საიტზე Wayback Machine.  Памятник морякам Азовской военной флотилии
* Морякам Азовской военной флотилии დაარქივებული 2017-03-15 საიტზე Wayback Machine. .
* Торпедный катер დაარქივებული 2017-03-13 საიტზე Wayback Machine.
**ალერგიისა და ინფექციური დაავადებების ეროვნული ინსტიტუტი** (ინგლ. National Institute of Allergy and Infectious Diseases; NIAID) — აშშ-ის 27 ინსტიტუტიდან და ცენტრიდან ერთ-ერთი, რომლებიც ერთობლიობაში შეადგენენ ჯანმრთელობის ეროვნულ ინსტიტუტს (NIH), შეერთებული შტატების ჯანდაცვისა და ადამიანური სერვისების დეპარტამენტის სააგენტოს (HHS). NIAID-ის მისიაა ჩაატაროს ძირითადი და გამოყენებითი კვლევები ინფექციური, იმუნოლოგიური და ალერგიული დაავადებების უკეთ გასაგებად, მკურნალობისა და პრევენციის მიზნით.

NIAID-ის გააჩნია ლაბორატორიები მერილენდსა და ჰამილტონში, მონტანაში და აფინანსებს კვლევებს, რომლებსაც ამერიკელი მეცნიერები ატარებენ აშშ-ის და მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. NIAID-ის ასევე მჭიდროდ თანამშრომლობს პარტნიორებთან აკადემიაში, ინდუსტრიაში, სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებში მრავალმხრივ და მრავალდისციპლინურ ძალისხმევით, რათა გადაჭრას ჯანმრთელობის ისეთი გამოწვევები, როგორიცაა „H1N1/09" და COVID-19 პანდემია.

სქოლიო
------

1. ↑  Fiscal Year 2009 Fact Book: A Year in Review (PDF) (3 December 2010).
მაღალმთიანი ტბა გოიგოლი, რომელიც ერთ-ერთი უღრმესია კავკასიაში (96 მეტრი)
მთის პატარა ტბა ბათაბათი
**აზერბაიჯანის რესპუბლიკის** ტერიტორიაზე გავრცელებულია დაახლოებით 450 ტბა, რომელთა საერთო ფართობია 395 კმ². ტბების უმეტესობა პატარაა, მათი დიდი ნაწილი ზაფხულში შრება. აზერბაიჯანში მხოლოდ 10 ტბას აქვს 10 კმ²-ზე მეტი ფართობი, ხოლო 25 ტბა 1 კმ²-ზე მეტი ფართობისაა. ზედაპირის ფართობით აზერბაიჯანის უდიდესი ტბაა სარისუ, რომლის ფართობია 65,7 კმ².

მყინვარული წარმოშობის ტბებია კავკასიონსა და მცირე კავკასიონზე, რომელთაგან ყველაზე დიდია დიდი ალაგიოლის ტბა, რომლის ფართობია 5,1 კმ², ხოლო მაქსიმალური სიღრმე 9,4 მ. იგი მდებარეობს ყარაბაღის ვულკანურ მთიანეთზე. მუროვდაღის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე განლაგებულია თვალწარმტაცი ტბების ჯგუფი, რომელთა შორისაა კავკასიის ერთ-ერთ ულამაზესი და უღრმესი ტბა გოიგოლი. ბევრია ტბა მტკვარ-არაქსის დაბლობზე, რომელთაგან აღსანიშნავია სარისუ, აღგიოლი და მეჰმანი.

მნიშვნელოვანია მასაზირის ტბა, რომელიც წარმოადგენს სუფრის მარილის მნიშვნელოვან წყაროს, რომლის მარაგი შეადგენს დაახლოებით 1735 მლნ. ტონას. 2010 წელს ტბის სანაპიროზე გაიხსნა მარილის მწარმოებელი ქარხანა „Azeri".

წარმოშობის მიხედვით აზერბაიჯანში გამოიყოფა ტბების 7 ტიპი: მყინვარული, ჭალის, ტექტონიკური, ლაგუნური, კარსტული, ტბიურ-მდინარეული და რელიქტური. მთის ტბების დიდი ნაწილი გამოიყენება პირუტყვისა და ფრინველთა წყურვილის დაკმაყოფილებისათვის. მაგალითად, ჰაჯიყაბული, სარისუ და აღგიოლი გამოიყენება თევზის სარეწად და ნაწილობრივ სარწყავად, აფშერონის ნახევარკუნძულის ტბები ქიმიური ნივთიერებების მისაღებად. მდინარეთა ზემო დინებებში არსებული ზოგიერთი ტბა წყალსაცავად არის გადაქცეული, რომლებიც ზაფხულში დამატებითი წყლით უზრუნველყოფენ მდინარეებს.

აზერბაიჯანისა და საქართველოს საზღვარზე, ზღვის დონიდან 291,4 მ სიმაღლეზე მდებარეობს ჯანდარის ტბა, რომლის აუზის ფართობის 33 %-ია მოქცეული აზერბაიჯანში. ტბა მდიდარია თევზით.

აზერბაიჯანის მნიშვნელოვანი ტბები
--------------------------------

| რიგი | ტბა | ფართობი (კმ²) | მოცულობა (კმ³) | მაქს. სიღრმე (მ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | **სარისუს ტბა** | 65,7 | 59,1 | 6 |
| 2. | **აღგიოლი** | 56,2 | 44,7 | 2,2 |
| 3. | **მეჰმანი** | 35 | 29,6 | 2,3 |
| 4. | **აღზიბირჩალა** | 15,4 | 11,5 | 4 |
| 5. | **აჯინოურის ტბა** | 12,4 | 7,2 | 1,4 |
| 6. | **ბოიუქშორის ტბა** | 11 | 12 | 5 |
| 7. | **ჯანდარის ტბა** \* | 10,6 | 51 | 7,2 |
| 8. | **მასაზირის ტბა** | 9,2 | 3,5 | 1 |
| 9. | **ჰაჯიყაბულის ტბა** | 8,4 | 12,1 | 2 |
| 10. | **დიდი ალაგიოლი** | 5,1 | 24,3 | 9,4 |
|

* ცხრილში მოყვანილია ჯანდარის ტბის საერთო ფართობი და მოცულობა

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  Rivers, lakes and reservoirs of Azerbaijan
2. ↑  აზერბაიჯანი — დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია
3. ↑  მასაზირის ტბა // ცნობები[*მკვდარი ბმული*]
4. ↑  *აფხაზავა ი.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ. 1987. — გვ. 538.
5. ↑  აზერბაიჯანის ტბების სტატისტიკური მონაცემები
**აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე** ( აზერ. Azərbaycan Respublikası Silahlı Qüvvələri günü) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების სამხედრო მოსამსახურეთა პროფესიული დღესასწაული. 1998 წლის 22 მაისს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის ბრძანებით ყოველწლიურად, 26 ივნისი აზერბაიჯანში აღინიშნება, როგორც აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე. არის არასამუშაო დღე.

ისტორია
-------

1918 წლის 26 ივნისს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დადგენილებით, რომელიც მუსულმანურ აღმოსავლეთში პირველი რესპუბლიკა იყო, ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის გადაწყვეტილებით, მუსულმანურ კორპუსს ეწოდა ცალკეული აზერბაიჯანული კორპუსი. ეს გადაწყვეტილება იყო დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების შექმნის სამართლებრივი საფუძველი. აზერბაიჯანულ კორპუსს ხელმძღვანელობდა ლეიტენანტი გენერალი ალი-აღა შიხლინსკი.

1919 წელს, ბაქოში, არსებული მუზეუმის ცენტრში, პირველი სამხედრო აღლუმი ჩატარდა აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.

1998 წლის 22 მაისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის ბრძანებით, 26 ივნისი „შეიარაღებული ძალების დღედ" გამოცხადდა. ეს დღე ქვეყანაში არასამუშაო დღეა. 1998 წლამდე, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე 9 ოქტომბერს აღინიშნებოდა. 1991 წელს აზერბაიჯანის უზენაესმა საბჭომ მიიღო კანონი ეროვნული თავდაცვის ძალების შექმნის შესახებ. 

პირველი სამხედრო აღლუმი  დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ისტორიაში 1992 წლის 9 ოქტომბერს ჩატარდა. მეორე აღლუმი ჩატარდა 2008 წლის 26 ივნისს, „აზადლიღის" მოედანზე ეროვნული ჯარის 90 წლის იუბილეზე. მასში მონაწილეობდა 4500 სამხედრო მოსამსახურე, სხვადასხვა ტიპის სამხედრო აღჭურვილობის რამდენიმე სახეობა. მესამე სამხედრო აღლუმი ჩატარდა 2011 წლის 26 ივნისს. ეს აღლუმი იყო აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის 20 წლისთავისადმი მიძღვნილი. მასში მონაწილეობდა დაახლოებით 6000 სამხედრო მოსამსახურე, ხოლო აზერბაიჯანის საჰაერო ძალებმა აერობატების ელემენტები აჩვენეს.

2013 წლის 26 ივნისს აზერბაიჯანში ეროვნული არმიის შექმნის 95 წლისთავისადმი ბაქოში ჩატარდა მეოთხე სამხედრო აღლუმი. მასში მონაწილეობდა აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების 125 000-ზე მეტი პერსონალი, მათ შორის 85,000 სამხედრო ძალა, 15,000 სამხედრო საჰაერო ძალებიდან და საჰაერო თავდაცვიდან, 2,800 ადამიანი საზღვაო ფლოტიდან. ეროვნული გვარდიის რაოდენობა იყო 2500 ადამიანი, შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჯარები (სპეცნაზი) 12,000 ადამიანი, სასაზღვრო ჯარები - 5,000.

გალერეა
-------

### 2011 წლის აღლუმი

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### 2013 წლის აღლუმი

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* აზერბაიჯანის დღესასწაულები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების დღე

სქოლიო
------

1. ↑  Али Ага Шихлинский. Мои воспоминания. — Баку, 1944, с. 186—187
2. ↑  Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). — Баку, 1998, с. 18
3. 1 2  Исполняется 95 лет со дня создания азербайджанской армии დაარქივებული 2018-05-26 საიტზე Wayback Machine.  - *apa.az*
4. ↑  День Национальной Армии
5. 1 2  В Баку прошел военный парад, посвященный 95-летию Вооруженных сил Азербайджана - *1news.az*
აზერბაიჯანის რუქა
ამ სატიაში მოყვანილია აზერბაიჯანის უკიდურესი წერტილების ჩამონათვალი, რომლებიც ჩრდილოეთით, სამხრეთით, აღმოსავლეთითა და დასავლეთით მდებარეობს.

უკიდურესი წერიტილები
--------------------

ჩრდილოეთი - ხაჩმაზის რაიონი (41°N 46°E﻿ / ﻿41° ჩ. გ. 46° ა. გ.﻿ / 41; 46)

სამხრეთი - ასტარა (38°N 48°E﻿ / ﻿38° ჩ. გ. 48° ა. გ.﻿ / 38; 48)

დასავლეთი - ყაზახი (41°N 45°E﻿ / ﻿41° ჩ. გ. 45° ა. გ.﻿ / 41; 45); იუხარი-ასქიფარა (41°N 45°E﻿ / ﻿41° ჩ. გ. 45° ა. გ.﻿ / 41; 45)

აღმოსავლეთი - ჩილოვი, ბაქო (40°N 50°E﻿ / ﻿40° ჩ. გ. 50° ა. გ.﻿ / 40; 50)

### ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა

ჩრდილოეთი - შარური (39°N 45°E﻿ / ﻿39° ჩ. გ. 45° ა. გ.﻿ / 39; 45); ქარქი (39°N 44°E﻿ / ﻿39° ჩ. გ. 44° ა. გ.﻿ / 39; 44)

სამხრეთი - ორდუბადი (38°N 46°E﻿ / ﻿38° ჩ. გ. 46° ა. გ.﻿ / 38; 46)

დასავლეთი - სადარაკის რაიონი (39°N 44°E﻿ / ﻿39° ჩ. გ. 44° ა. გ.﻿ / 39; 44)

აღმოსავლეთი - ორდუბადი (38°N 46°E﻿ / ﻿38° ჩ. გ. 46° ა. გ.﻿ / 38; 46)

უკიდურესი სიგრე
---------------

უმაღლესი წერტილი - მთა ბაზარდუზუ **(4466 მ)**

უმდაბლესი წერტილი - კასპიის ზღვა (-28 მ)

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* აზერბაიჯანის გეოგრაფია

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
აზერბაიჯანის დროშა აზერბაიჯანის თემები |
| --- |
|  |
| ისტორია | 
 კავკასიის ალბანეთი  **·**  სელჩუკთა სახელმწიფო  **·**  შირვანშაჰი  **·**  შირვანი საქართველოს სამეფოში  **·**  სეფიანთა იმპერია  **·**  აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა  **·**  სომხეთ-აზერბაიჯანის ომი  **·**  აზერბაიჯანის სსრ  |
|  |
| გეოგრაფია | 
 ადმინისტრაციული მოწყობა **·**  ქალაქები **·**  წყლის რესურსები  **·**  მთები **·** კლიმატი  **·**  ბუნება  **·**  უკიდურესი წერტილები  |
|  |
| მთავრობა | 
 პრეზიდენტი **·**  პრემიერ–მინისტრი  **·**  პოლიტიკური პარტიები  **·**  არჩევნები **·**  კონსტიტუცია  **·**  საგარეო პოლიტიკა **·**  არმია  **·**  ჰუმანური უფლებები  |
|  |
| ეკონომიკა | 
 ტურიზმი  **·**  კომპანიები **·**  მანათი  **·**  მინერალური ინდუსტრია  **·**  საწვაო ინდუსტრია  **·**  კომუნიკაცია  **·**  ინტერნეტი  **·**  ტრანსპორტი   **·**  ენერგეტიკა  |
|  |
| დემოგრაფია | 
 მოსახლეობა **·**  ეთნიკური უმცირესობები  **·**  რელიგია **·**  ენები  **·**  ქალები  |
|  |
| კულტურა | 
 არქიტექტურა  **·**  ხელოვნება **·**  სამზარეულო **·**  განათლება **·**  დროშა **·**  გერბი **·**  ჰიმნი **·**  ლიტერატურა **·**  მედია **·**  დღესასწაულები **·**  სპორტი **·** ფოლკლორი **·** მუზეუმები |
|  |
| 
**პორტალი** |

 |
**აზოვის საგუშაგო კოშკები** (რუს. Азовские сторожевые каланчи) — ორი თავდაცვითი ნაგებობა, რომლებიც ააგეს 1660-იან წლებში როსტოვის ოლქის ქალაქ აზოვის მახლობლად.

ისტორია
-------

1663 წელს აზოვის ციხესიმაგრიდან 3 ვერსის დაშორებით, მდინარე დონის ნაპირებზე, იმ ადგილზე სადაც მდინარე იყოფა ორ ტოტად, ოსმალებმა ააშენეს ორი საგუშაგო კოშკი: ვარდინ-ხულა და ჯან-ხულა, რომლებიც მოგვიანებით ცნობილი გახდნენ როგორც ნოვოსერგიევსკისა და ნიკონოვის კოშკები. კოშკები ერთმანეთს უკავშირდებოდნენ სამი რკინის ჯაჭვით.

1695 წელს ოსმალების მცდელობა დაეპყროთ აზოვი, უშედეგო აღმოჩნდა, მაგრამ ამ ლაშქრობის შედეგად დაიკავეს საგუშაგო კოშკები. ამის გამო დონელი კაზაკებისაგან შეარჩიეს მოხალისეები, რომელთაც იერიში უნდა მიეტანათ კოშკებზე. თითოეულ მოსახლეს პირობის მიხედვით აძლევდნენ 10 მანეთს. პირველი კოშკი აიღეს 14 ივლისს, მეორე 14-15 ივლისის ღამეს. კოშკებში აღმოაჩინეს თურქული ზარბაზნები. მოგვიანებით საგუშაგო კოშკები ისეთივე ცნობილები გახდნენ, როგორც ქალაქი ნოვოსერგიევსკი.

მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე, საგუშაგო კოშკების მახლობლად პეტრე I-ის ბრძანებით ააგეს მცირე ზომის ციხესიმაგრე. 1695 წელს, როდესაც ალყა მოხსნეს აზოვის ციხესიმაგრეს, საგუშაგო კოშკებში დარჩა მხოლოდ 3 000 შეიარაღებული მუშკეტერი. 1696 წლის გაზაფხულზე ნოვოსერგიევსკისა და ნიკონოვის ციხესიმაგრეები გახდნენ რუსეთის იმპერიის სახმელეთო და საზღვაო ჯარის შეკრების ადგილი. მას შემდეგ რაც აზოვი გახდა საგუბერნიო ქალაქი საგუშაგო კოშკებმა დაკარგეს ისტორიული მნიშვნელობა. ამჟამად საგუშაგო კოშკების ადგილზე დგას მეტალის ორი მაღალი ძაბვის გადამცემი ბოძი, რომელიც აკავშირებს დონის ორივე მხარეს.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Школьная энциклопедия «Руссика». История России.9-17 вв. — М. : Олма-Пресс Образование, 2003. — 784 с. Ил. С. 13.
2. 1 2  Михайлушкин П. Азовские сторожевые каланчи // Читай. — 1998. — № 50. — С.23.
**ალესანდრო მატრი** (იტალ. Alessandro Matri; დ. 19 აგვისტო, 1984, სანტ'ანჯელო-ლოდიჯანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად თამაშობს იტალიის სერია A-ს კლუბ „სასუელოში".

საკლუბო კარიერა
---------------

ალესანდრო მატრიმ დაიწყო თავისი კარიერა ფანტულა 1874-ში, საიდანაც 1996 წელს მილანში გადავიდა. 6 წელი მან მილანის პრიმავერაში გაატარა, 2003 წელს კი მას დებიუტი ჰქონდა მილანის მთავარ გუნდში პიაჩენცას წინააღმდეგ. ამის შემდეგ იგი 2 წელი ისევ მილანის პრიმავერას ფეხბურთელი იყო. შემდეგ იგი იჯარით პრატოში, ლუმეცანეში და რიმინიში იყო გადასული.

2007 წელს მატრი ოფიციალურად კალიარის ფეხბურთელი გახდა, სარდინიელებს მისი ტრანსფერი 2.3 მილიონი ევრო დაუჯდათ. დებიუტი მას ნაპოლის წინააღმდეგ ჰქონდა, ხოლო 1-ლი გოლი კი მან პარმას გაუტანა და მოაგებინა თავის გუნდს. მთლიან ჯამში კი იმ სეზონში 6 გოლის გატანა შეძლო 34 მატჩში. დიდ წილად მატრი შეცვლებზე შემოდიოდა, რადგან კალიარის მწვრთნელი უფრო რობერტ აკვაფრესკას და ჯედას ენდობოდა.
2008/09 სეზონში მატრიმ მთლიანობაში 31 თამაში ჩაატარა, თუმცა ძირითადიდან მხოლოდ 11-ჯერ დაიწყო.

2009/10 სეზონში აკვაფრესკა წავიდან გუნდიდან და ესეც მატრის ბრწყინვალე "სარდინიული" კარიერის დასაწყისი და დასასრული იყო, მან 13 გოლის გატანა შეძლო იმ სეზონში, ამას 7 გოლი მან ზედიზედ გაიატანა, რაც ლუიჯი რივას რეკორდი გაიმეორა და რაც მთავარია გუნდის საუკეთესო ფეხბურთელი გახდა.
2011 წელს, ზამთრის სატრანსფერო პერიოდში მატრი იჯარით იუვენტუსში გადავიდა 2.5 მილიონ ევროდ და მან თავი მოაწონა ტურინულ კლუბს, რადგან სეზონის ბოლოს იგი უკვე ოფიციალურად გახდა იუვენტუსის ფეხბურთელი. მისი ტრანსფერი კი ბებერ სინიორას 15.5 მილიონი ევრო დაუჯდა და დაიწყო მისი არც თუ ისე სახარბიელო კარიერა.

სანაკრებო კარიერა
-----------------

2011 წელს მატრი პირველად იქნა ნაკრებში გამოძახებული გერმანიის წინააღმდეგ. 1-ლი გოლი ნაკრებში კი მან უკრაინას გაუტანა ამხანაგურ მატჩში.

მიღწევები
---------

იუვენტუსი
* **სერია A** (3): 2011-12, 2012-13, 2014-15
* **იტალიის სუპერთასი** (2): 2012, 2013
* **იტალიის თასი**: 2014-15

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სტატისტიკა soccerway-ზე
* football.it-ის პროფილი

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მილანი  – მიმდინარე შემადგენლობა |
| --- |
|  |
| 

1 ტეტერუშანუ ·
2 კალაბრია · 
4 ბენასერი · 
5 ბალო-ტურე · 
7 კასტილიეხო · 
8 ტონალი ·
9 ჟირუ ·
10 დიასი ·
11 იბრაჰიმოვიჩი ·
12 რებიჩი ·
13 რომანიოლი  ·
14 კონტი · 
16 მენიო ·
17 ლეანი ·
19 ერნანდესი ·
20 კალიულიუ ·
23 ტომორი ·
24 კიაერი ·
25 ფლორენცი ·
27 მალდინი ·
30 მესიასი ·
33 კრუნიჩი ·
35 პლიცარი ·
41 ბაკაიოკო ·
46 გაბია ·
56 სალემაკერსი ·
64 პელეგრი ·
79 კესიე ·
მწვრთნელი: პიოლი
 |

 |
**აზოვის სამების ეკლესია** (რუს. Церковь Троицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. აზოვი, მოსკოვის ქუჩა № 260.

ისტორია
-------

1989 წელს აზოველებმა თხოვნით მიმართეს ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის ორგანოებს, რათა აეგოთ მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქში. ნებართვა მიიღეს მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ადგილობრივები შეუერთდნენ მოსკოვის საპატრიარქოს. სამლოცველი სახლის შესაქმნელად ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მრევლს გადასცა პატარა ნაგებობა, რომელიც გაარემონტეს მრევლის საკუთარი სახსრებით. 1989 წლის 18 აგვისტოს ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გამოჰყო ადგილი მშენებლობისათვის. 1990 წლის 2 თებერვალს ააშენეს მცირე ეკლესია, ხოლო ამავე წელს დაიწყეს მომზადება დიდი ეკლესიის მშენებლობისათვის. 

1991 წელს ეკლესიის საძირკველში ჩადეს პირველი ქვა და დაიწყო მშენებლობა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ 1995 წელს მშენებლობა არ იყო დასრულებული, ეკლესიაში ღვთისმსახურება დაიწყო. 2000 წელს მშენებლობა დასრულდა. გაიხსნა ახალი სამრეკლო. 2001 წელს ეკლესიის კედლები მოაპირკეთეს აგურით. 2004 წელს ეკლესიაში დააყენეს ხუთიარუსიანი კანკელი. 2007 წელს დაიწყეს ეკლესიის შიდა კედლების მოხატვა. 

ამჟამად ეკლესიასთან მოქმედებს ლიცენზირებული სამრევლო სკოლა, სასულიერო და საგანმანათლებლო ახალგაზრდული ცენტრი, საეკლესიო და საგუნდო სიმღერის კურსი. 

ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი ბაბენცევი.

ლიტერატურა
----------

* Арутюнов Г. Б. "Православные храмы Азова. Памятные православные места," в кн. Арутюнов Г. Б. Азов – имя знаменитое, Азов: Инф.-издат. Центр "Патарва", 2009

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Храм Святой Троицы города Азова დაარქივებული 2017-11-05 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  „АЗОВСКИЙ ТРОИЦКИЙ ХРАМ - Древо". ციტირების თარიღი: 2017-01-10.
**ალექსანდრე I** (ინგლ. Alexander I of Scotland; დ. 1078, დანფერმლინი — გ. 23 აპრილი, 1124, სტირლინგი) — შოტლანდიის მეფე 1107–1124 წლებში. დანკელდების დინასტიის წარმომადგენელი.

ალექსანდრე I 1078 წელს დანფერმლინში დაიბადა. მამამისი იყო მალკოლმ III, ხოლო დედა — მარგარეტ უესექსელი. იგი მალკოლმისთვის მეხუთე ვაჟი იყო, მაგრამ სამი მათგანი ადრეულ ასეკში გარდაიცვალა. მალკოლმ III-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ძმა დონალდ III ავიდა, ხოლო მისი სიკვდილის შემდეგ შოტლანდიაში ალექსანდრეს უფროსი ძმა, ედგარი გამეფდა.

1107 წელს ედგარი გარდაიცვალა. მას მემკვიდრე არ დარჩენია, ამიტომ ტახტზე ალექსანდრე ავიდა ალექსანდრე I-ის სახელით. ტახტზე ასვლის შემდეგ, მან თავის ძმასა და მემკვიდრეს, პრინცა დეივიდს სამხრეთ შოტლანდიის მართვის ნება დართო.

ალექსანდრე I ფაქტობრივად, აღიარებდა ინგლისის მეფე ჰენრი I-ისადმი მორჩილებას. მან იქორწინა ჰენრის არალეგალურ შვილზე, სიბილაზე. 1114 წელს ალექსანდრე I პირადად მეთაურობდა შოტლანდიის არმიას, რომელიც მან ჰენრის მიერ მოწყობილ უელსის წინააღმდეგ განხორციელებული კამპანიისთვის დასახმარებლად შეკრიბა. მიუხედავად ასეთი მორჩილებისა, ალექსანდრე ცდილობდა შეენარჩუნებინა შოტლანდიის ეკლესიის დამოუკიდებლობა. ალექსანდრე I გარდაიცვალა 1124 წელს. ძმის მსგავსად, არც მას დარჩენია მემკვიდრე და ტახტზე მისი უმცროსი ძმა დეივიდ I ავიდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ალექსანდრე I — ენციკლოპედია ბრიტანიკა

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
შოტლანდიის მეფეები |
| --- |
|  |
| 
* კენეთ I
* დონალდ I
* კონსტანტინ I
* ედი
* ეოხეიდი
* გირიკი
* დონალდ II
* კონსტანტინ II
* მალკოლმ I
* ინდულფი
* დუბი
* კულენი
* კენეთ II
* ალმაიბი
* კონსტანტინ III
* კენეთ III
* მალკოლმ II
* დუნკან I
* მაკბეთი
* ლულახი
* მალკოლმ III
* დონალდ III
* დუნკან II
* დონალდ III
* ედგარი
* ალექსანდრე I
* დეივიდ I
* მალკოლმ IV
* უილიამ I
* ალექსანდრე II
* ალექსანდრე III
* მარგარეტი
* ჯონ I
* რობერტ I
* დეივიდ II
* რობერტ II
* რობერტ III
* ჯეიმზ I
* ჯეიმზ II
* ჯეიმზ III
* ჯეიმზ IV
* ჯეიმზ V
* მარიამ I
* ჯეიმზ VI
* ჩარლზ I
* ჩარლზ II
* ჯეიმზ VII
* მერი II
* უილიამ II
* ანა
 |  |

 |
**აზოვის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი** (რუს. Храм Введения во храм Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი აზოვში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. აზოვი, მაკაროვსკის ქუჩა № 2.

ისტორია
-------

1993 წელს როსტოვის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა დალოცა როსტოვის ოლქის ქალაქ აზოვში სამწყსოს შექმნა აზოვის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად. 

ახალი მრევლისთვის საოლცავ სახლად გამოიყო ყოფილი კონოთეატრი „დონი". კინოთეარს ჩაუტარდა რემონტი და ამის შემდეგ დაიწყო ღვთისმსახურება. 

1996 წლიდან ქალაქში დაიწყო სამუშაოები ახალი ტაძრის მშენებლობისათვის. 1998 წელს კი უკვე დაიწყო მისი მშენებლობა. მშენებლობა აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა. ეკლესიის მშენებლობა გაჭიანურდა 2005 წლამდე. მშენებლობის დასაჩქარებლად აზოვში შეიქმნა სამეთვალყურეო საბჭო. საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობას იღებდნენ აზოვის საქალაქო დუმის დეპუტატები და ქალაქის საწარმოების ხელმძღვანელები. კაზაკების ხელმძღვანელების თხოვნის მიხედვით ტაძარმა მიიღო პოლკის ტაძრის სტატუსი. 

2006 წელს მშენებლობა გაგრძელდა. აღმართეს ტაძრის კედლები, დააყენეს გუმბათი. ტაძრის საერთი სიმაღლე გუმბათის ჩათვლით შეადგენდა 30 მეტრს. ტაძარი აშენდა ისე, რომ ერთდროულად შენობაში დაეტიოს 300 ადამიანი. 

2007 წლის მარტში ტაძრის სამრეკლოზე დაკიდეს მეტრანახევრიანი ზარი, რომელსაც უწოდეს „თავადი ვლადიმირი", რომლის საერთო წნაც შეადგენდა 1 270 კილოგრამს. ზარი ჩამოასხეს ქალაქ კამენსკე-ურალსკში და სვერდლოვსკის ოლქის გუბერნატორმა ვ. ფ. ჩუბამ საჩუქრად გადასცა ტაძარს. საღვთო ლიტურგია ტაძარში პირველად გაიმართა 2007 წლის გაზაფხულზე. 

2008-2009 წლებში ტაძარში მიმდინარეობდა შიდა სამუშაოები, ტაძარი შეავსეს ახალი ხატებით, მოაწყვეს ტაძრის გარშემო ტერიტორია. 

აზოვის ღვთისმშობლის ხატის ტაძრის წინამძღვარია ალექსანდრ მიროშნიჩენკო.

ლიტერატურა
----------

* Арутюнов Г. Б. "Православные храмы Азова. Памятные православные места," в книге Арутюнов Г. Б. Азов – имя знаменитое, Азов: Инф.-издательство Центр "Патарва", 2009.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* АЗОВСКИЙ ХРАМ АЗОВСКОЙ ИКОНЫ БОЖИЕЙ МАТЕРИ
* Полковой храм Азовской иконы Божьей матери დაარქივებული 2019-04-24 საიტზე Wayback Machine.. Донской временник.
* Азовской иконы Божией Матери. г. Азов.
**ალესანდრო დიამანტი** (იტალ. Alessandro Diamanti; დ. 2 მაისი, 1983, პრატო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, სერია ა-ს კლუბ „ბოლონიას" ნახევარმცველი.

საკლუბო კარიერა
---------------

ალესანდრომ კარიერა მშობლიურ „პრატოში" დაიწყო, თუმცა მეტ დროს იჯარით სხვადასხვა კლუბებეში ატარებდა. საბოლოოდ კი „ალბინოლეფემ" იყიდა სადაც საშუალო შეფასების ორი სეზონი ჩაატარა. 2007 წელს იგი „ლივორნოში" გადავიდა, სადაც პირველივე სეზონში გუნდთან ერთად სერია ბ-ს ჩაყვა. მომდევნო სეზონში იგი უდავოდ საუკეთესო იყო ტოსკანურ კლუბში და მისმა 20 გოლმა გუნდი კვლავ სერია ა-ში დააბრუნა, რის შემდეგ სეზონის ბოლოს კუნძულზე ლონდონის „ვესტ ჰემში" გადაბარგდა. სადებიუტო გოლი ჩაქუჩებში კი პენალტიდან „ლივერპულის" კარში გაიტანა. მთლიანობაში მისი ლონდონის კარიერა კარგი გამოდგაა იმ ერთი სეზონის გათვალისწინებით, მაგრამ გუნდის მთავარი მწვრთნელის ჯანფრანკო ძოლას წასვლის შემდეგ, მანაც დატოვა ჩაქუჩები, რადგან სწორედ ამ უკანასკნელის მოყვანილი იყო ალესანდრო კუნძულზე. 

2010 წელს იგი სამშობლოში დაბრუნდა და ლომბარდიას, კერძოდ კი „ბრეშას" შეუერთდა. ლომბარდიელებს მისი ყიდვა 2.2 მილიონი ევრო დაუჯდათ. მართალია მხოლოდ ერთი სეზონის ჩატარება შეძლო მან „ბრეშაში", თუმცა იგი უდავოდ გუნდის საუკეთესო ფეხბურთელი იყო, მაგრამ თვითონ გუნდს ეს არ ეყო და სერია ბ-ში დაეშვა, რის გამოც სეზონის ბოლოს ალესანდრო ემილია-რომანიას ესტუმრა და „ბოლონიას" ფეხბურთელი გახდა, სადაც მისი კარიერა კარგად დაიწყო, სადებიუტო გოლი კი ინტერის კარში გაიტანა. მან თავისი თავი იპოვა „ბოლონიაში" და ტყუილა არც ჩეზარე პრანდელიმ წაიყვანა ალესანდრო ევროპის ჩემპიონატზე 2012-ში.

სანაკრებო კარიერა
-----------------

დებიუტი ნაკრებში 2010 წლის 17 ნოემბერს ამხანაგურ მატჩში რუმინეთთან ჰქონდა, სადაც მხოლოდ ერთი ტაიმი ათამაშა ჩეზარე პრანდელიმ. 

ევროპის ჩემპიონატზე 2012-ში ალესანდროც წაყვანილი იყო, სადაც ჯგუფში ირლანდიის ნაკრების წინააღმდეგ შემოვიდა, მაგრამ მისი საუკეთესო მომენტი კი პენალტების სერიაში ინგლისის ნაკრების კარში გატანილი ბოლო პენალტი იყო 1/4-ფინალში, რითაც მან თავისი ნაკრები 1/2-ფინალში გაიყვანა.

მიღწევები
---------

**საკლუბო**

* სერია ც2

**სანაკრებო**

* ევრო 2012 (ვერცხლი)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სტატისტიკა football.it-ზე

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
იტალიის შემადგენლობა  –  2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი — ვერცხლის პრიზიორი |
| --- |
|  |
| 
* 1 ბუფონი (კ)
* 2 მაჯო
* 3 კიელინი
* 4 ოგბონა
* 5 მოტა
* 6 ბალძარეტი
* 7 აბატე
* 8 მარკიზიო
* 9 ბალოტელი
* 10 კასანო
* 11 დი ნატალე
* 12 სირიგუ
* 13 ჯაკერინი
* 14 დე სანქტისი
* 15 ბარძალი
* 16 დე როსი
* 17 ბორინი
* 18 მონტოლივო
* 19 ბონუჩი
* 20 ჯიოვინკო
* 21 პირლო
* 22 დიამანტი
* 23 ნოჩერინო
* მწვრთნელი: პრანდელი
 | იტალიის დროშა |

 |