recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ქალღმერთი ისიდა
**ძველი ეგვიპტის მითოლოგია** ჩამოყალიბდა ჩვ. წ.-მდე VI-IV ათასწლეულში, დიდი ხნით ადრე კლასობრივი საზოგადოების წარმოშობამდე.

ძველი ეგვიპტის მითოლოგიის წყაროები არასრული და უსისტემოა. მრავალი მითის ხასიათი და წარმოშობა ბუნდოვანია და მათი აღდგენა მხოლოდ გვიანდელ ტექსტებზე დაყრდნობით არის შესაძლებელი.

ძირითადი ძეგლები, რომლებშიც ძველი ეგვიპტელების მითოლოგიური წარმოდგენაა არეკლილი, არის სხვადასხვა რელიგიური ტექსტები:ჰიმნები, ლოცვები, სამარხთა კედლებზე აღწერილი დაკრძალვის რიტუალები...

მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია "პირამიდების ტექსტები", განკუთვნილი მეფეთა დაკრძალვის რიტუალისათვის. ეს ტექსტები ამოკვეთილია ძველი სამეფოს V და VI დინასტიების (ჩვ. წ.-მდე XXVI-XXIII სს.) ფარაონების პირამიდების შიდა სათავსებში; "სარკოფაგების ტექსეტი", რომლებიც შუა სამეფოს ხანის (ჩვ. წ.-მდე XXI-XVIII სს.) სარკოფაგებზეა შემონახული; "მიცვალებულთა წიგნი" - შედგენილი ახალი სამეფოს დასაწყისიდან (ჩვ. წ-მდე. XVI ს. შუახანები) ძველი ეგვიპტის ისტორიის დასასრულამდე.

ეგვიპტური მითოლოგიური წარმოდგენები თავისებურად აისახა ისეთ ტექსტებშიც, როგორებიცაა: "წიგნი ძროხისა", "წიგნი სიფხიზლის ჟამისა", "წიგნები საიქიო სამყაროზე", "წიგნი სუნთქვისა", "ამდუატი" და სხვ.

მნიშვნელოვან მასალებს გვაწვდის დრამატული მისტერიული ჩანაწერებიც, რომლებსაც ქურუმები ასრულებდნენ რელიგიურ დღესასწაულებზე და ფარაონთა კურთხევის ჟამს. მითოელემენტებს შეიცავს სხვა მაგიური ტექსებიც: შელოცვები, ჯადო-სიტყვები და სხვ.

ეგვიპტური მითოლოგიის შესახებ ცნობებს გვაწვდის ძველი ბერძენი ისტორიკოსის, "ისტორიის მამად" წოდებული ჰეროდოტეს (ჩვ. წ-მდე დაახლ. 485-424 წწ. ეგვიპტეში მოგზაურობდა ჩვ. წ.-მდე V ს-ში) ნაშრომი "ისტორია"; ძველი ბერძენი პროზაიკოსის, ისტორიკოსისა და ფილოსოფოს-ეთიკოსის პლუტარქეს (ჩვ. წ. I-II სს.) ნაშრომი "ისიდისა და ოსირისზე" და სხვ.

მითების ცნობით, ნილოსის მიწა-წყლის მართვა პტახმა დაიწყო მენესის ეპოქამდე 17 900 წლით ადრე, ე.ი ჩვ. წ.-მდე 21 000 წლიდან. 9000 წლის შემდეგ პტახმა თავის მმართველობა თავის ძე რას გადასცა. რა მხოლოდ 1000 წელიწადის მართავდა ეგვიპტეს - ჩვ. წ.-მდე 12 000 - 11 000 წლებში. სწორედ ეს წლები ემთხვევა წარღვნის სავარაუდო დროს.

ღმერთები
--------

| [[ეგვიპტ

ური ენა|ეგვიპტურად]]*(ტრანსლიტ.)*!!width="350"|რანგი, ნათესაური კავშირები სხვა ღმერთებთან, ფუნქცია, განსაკუთრებული თვისებები!!width="150"| ატრიბუტები !!width="50"|გამოსახულება |
| --- |
| **პტა (პტახი, ფთა)**  | ცეცხლის ღმერთი, ღმერთების მამა |
| **ამონი**  | მზისა და ნაყოფიერების ღმერთი  |  |  |
| **გები**  | დედამიწის ღმერთი |
| **შუ**  | მზის გასხივოსნებული სივრცის ღმერთი |
| **რა**  | მზის უზენაესი ღმერთი |
| **ოსირისი**  | მზის, ნილოსის, ქვესკნელისა და მიცვალებულთა უზენაესი ღმერთი |
| **ხონსუ**  | მთვარის ღმერთი |
| **სოპი (სეპი)**  | მკვდრების მფარველი ღმერთი |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მითოლოგიის ენციკლოპედია
**ბაყაყი** (ლათ. Rana) — უკუდო ამფიბიების გვარი ბაყაყისებრთა ოჯახისა. აერთიანებს 200-ზე მეტ სახეობას. ამ გვარშია გაერთიანებული ყველაზე პატარა (30 მმ-მდე) და ყველაზე დიდი უკუდო ამფიბია (გოლიათი ბაყაყი 325 მმ სიგრძისაა). საქართველოში გვხვდება ტბის ბაყაყი (Rana ridibunda) ზომით ყველაზე დიდია ჩვენი ფაუნის ამფიბიებს შორის. სხეული ზემოდან მუქი მწვანე აქვს და მუქი ხალები გააჩნია. ზურგის გასწვრივ ხშირად გასდევს ნათელი ზოლი. ბინადრობს ნაირგვარ წყალსატევში. მთაში გვხვდება ზღვის დონიდან 2500 მ-მდე. მთელ ცხოვრებას ატარებს წყალში ან წყლის მახლობლად. აქტიურია დღე-ღამის განმავლობაში. იკვებება უმთავრესად მწერებით, ზოგჯერ პატარ-პატარა ფრინველების ბარტყებით, ბიგებით და ამფიბიების ახალგაზრდა ფორმებით. ზამთრობს წყალსატევების ფსკერზე. დებს 9000-მდე ქვირითს. ტბის ბაყაყის თავკომბლების გროვები არსებით როლს თამაშობს ნივთიერებათა წრებრუნვაში;

მცირეაზიური ბაყაყი (Rana macrocnemis) ზემოდან ღია მურა, წენგოსფერი ან ყავისფერია და მუქი ლაქები აქვს. მუცელი უხალებოა, ვარდისფერი ან მონარინჯისფრო-წითელი. გავრცელებულია მზირე აზიაში, ამიერკავკასიაში და წინაკავკასიაში. ბინადრობს მთის ტყეებში, ტყე-სტეპებში და ალპურ მდელოებზე. ზღვის დონიდან 3000 მ-მდე. წყალს დიდ მანძილზე არ შორდება. იკვებება წვრილი უხერხემლოებით.

2007 წელს ჰიროსიმას მეცნიერებმა შექმნეს გამჭვირვალე ბაყაყი, პირველი ოთხფეხა გამჭვირვალე არსება. როგორც მეცნიერები აცხადებენ, გამჭვირვალე კანიანმა ბაყაყებმა, შესაძლოა, ფართო გამოყენება პოვონ სამეცნიერო კვლევებში, რადგან კარგად ჩანს ამ ამფიბიის სისხლძარღვები, კუჭ–ნაწლავი და გული მისი გაკვეთის გარეშეც.

ლიტერატურა
----------

* *ბაქრაძე მ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 379.

სქოლიო
------

1. 1 2  Associated Press.  (2007-01-10) Scientists breed see-through frogs. msnbc.msn.com. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
2. ↑  Hiroshima scientists create transparent frogs. pinktentacle.com. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
**ფელიქს (ფილიპ) პეტრეს ძე ღლონტი** (დ. 8 ნოემბერი, 1927, ბათუმი, აჭარის ასსრ — გ. 29 აგვისტო, 2012, თბილისი) — ქართველი საბჭოთა კომპოზიტორი და პედაგოგი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1988). სკკპ-ის წევრი 1964 წლიდან.

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა 1927 წლის 8 ნოემბერს ბათუმში. 1950-1953 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის კონსერვატორიაში ქრისტოფერ კუშნარევთან (კომპოზიცია). 1955 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორი იონა ტუსკია).

1973 წლიდან კი საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის გამგეობის წევრია, 1978 წლიდან — თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი. ავტორია მრავალი მუსიკალური ნაწარმოების: ოპერების, ბალეტის, მრავალი ინსტრუმენტული (საფორტეპიანო, სავიოლინო, სავიოლონჩელო) კონცერტის, სიმებიანი კვარტეტების და სხვა. მუსიკას წერდა ასევე კინოფილმებისათვის. 

პირველად კომპოზიტორის ნაწარმოები — საფორტეპიანო კონცერტი საზოგადოებისთვის 1954 წელს გახდა ცნობილი და შემოქმედს სახალხო აღიარება მოუტანა. საერთაშორისო ასპარეზზე პირველი წარმატება კი კომპოზიტორმა 1961 წელს, ბრიუსელში გამართულ კონცერტზე მოიპოვა, სადაც მისი „რომანტიკული სიმფონია" შესრულდა. მიღებული აქვს საქართველოს მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო პრემია, აშშ-ის ფირმა Power Station-ის პრემია, საკავშირო პრემია, ბალეტისათვის „განთიადი" (1967), პროკოფიევის სახელობის კომპოზიტორთა III საერთაშორისო კონკურსის I პრემია (1999).

შემოქმედება
-----------

* 1970 — ოპერა „იბერიელები"
* 1976 — ოპერა „კლეოპატრა"
* 1967 — ბალეტი „განთიადი"
* 1980 — გმირული ორატორია „გალაკტიონი"
* 1953-1985 — 2 სიმებიანი კვარტეტი
* 1961-1984 — 10 სიმფონია
* 1957 — სიმფონიური ლექსი „საქართველოს ბედი"
* 1980 — კონცერტი ჩელოსა და ორკესტრისთვის
* 1954 — კონცერტი ფორტეპიანოსა და ორკესტრისთვის
* 1976 — კონცერტი არფისა და ორკესტრისთვის
* 1966 — „ოდა რუსთაველს" (სოლისტის, გუნდისა და ორკესტრისთვის, ვაჟა ფშაველას ლექსებზე დაფუძნებული)

### ფილმოგრაფია

* 1961 — „ბურთი და მოედანი"
* 1962 — „ალავერდობა
* 1962 — „თეთრი ქალიშვილი"
* 1965 — „ჯილდო"
* 1965 — „მე ვხედავ მზეს"
* 1968 — „უსახელო უფლისციხელი"
* 1971 — „მყუდრო სავანე"
* 1977 — „სიცოცხლე ერმილეს"

ჯილდოები და აღიარება
--------------------

* 1979 — საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
* 1988 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
* 1992 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია
* 1999 — ღირსების ორდენი

ლიტერატურა
----------

* Музыкальный энциклопедический словарь / коллектив авторов; гл. ред. Г. В. Келдыш. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — 672 с. — 150 000 экз. — ISBN 5-85270-033-9.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ფელიქს ღლონტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ეროვნული ფილმოგრაფია — ფელიქს ღლონტი
* 

* ფელიქს ღლონტი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ზურაბ ჟვანიას გამოსვლა
**მე ვარ ქართველი, და მაშასადამე, ვარ ევროპელი** — ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში საქართველოს გაწევრიანებისას საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის, ზურაბ ჟვანიას მიერ 1999 წლის 27 იანვარს 39-ე სკამიდან წარმოთქმული ისტორიული სიტყვა.

საქართველო ევროპის საბჭოს წევრი 1999 წლის 27 იანვარს, სტრასბურგის დროით 12 საათზე (თბილისის დროით 15 საათზე) გახდა. ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეამ ერთსულოვნად დაუჭირა მხარი საქართველოს გაწევრიანებას ევროპის საბჭოში. 

კენჭისყრის დამთავრების შემდეგ, ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეას სიტყვით მიმართა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ ზურაბ ჟვანიამ.

ზურაბ ჟვანიას თქმით, საქართველო მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ახალი რეგიონული არქიტექტურის შექმნაში, აბრეშუმის გზის აღდგენის კონცეფციას სრულიად ახალი რეგიონული თანამშრომლობისკენ მივყავართ, რაც რეგიონს სტაბილურობასა და აყვავებას მოუტანს. მისი განცხადეით, ეს იქნება საქართველოს წვლილი ევროპული უსაფრთხოების არქიტექტურაში. ზურაბ ჟვანიამ იმედი გამოთქვა, რომ ევროპის საბჭოში უახლოეს მომავალში საქართველოს მეზობლები — სომხეთი და აზერბაიჯანი გაწევრიანდებიან.

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „საუკუნეების განმავლობაში ჩვენი სამშობლო იბრძოდა დამოუკიდებლობისათვის, თავისუფლებისათვის, განუმეორებელი, ეროვნული თვითმყოფადობის შენარჩუნებისათვის. საქართველოს ხალხმა წარმოუდგენელი სიძნელეები და განსაცდელი გამოიარა და ალბათ, თქვენ გესმით, ჩემი და საქართველოს დელეგაციის თითოეული წევრის მღელვარება დღევანდელ ისტორიაზე. დღეს, როდესაც თქვენ საქართველოს გზა დაულოცეთ ევროპულ ოჯახში დასაბრუნებლად. მე ბედნიერი ვარ და ამაყი ვარ იმითი, რომ სწორედ ჩვენს თაობას წილად ხვდა პატივი აქ - ევროპის სასახლის ტრიბიუნიდან წარმოვთქვა ქართულად ეს რამდენიმე სიტყვა: მე ვარ ქართველი და, მაშასადამე, მე ვარ ევროპელი." |
|  |  |

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა" / №23 (3064), 1999, გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა". 28 იანვარი, 1999 წ. №23 (3064). გვ. 1-2.
**ადმირალ მაკაროვის ძეგლი** (რუს. Памятник адмиралу Макарову) — ძეგლი კრონშტადტში, რომელიც აღმართეს 1913 წელს, რუსი ფლოტის მეთაურის, ოკეანოგრაფის, პოლარეთის მკვლევრის, გემთმშენებლისა და ვიცე-ადმირალის სტეფან მაკაროვის პატივსაცემად. ძეგლის პროექტის ავტორია მოქანდაკე ლეონიდ შერვუდი. ძეგლი მდებარეობს ღუზის მოედანზე კრონშტადტის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძრის წინ.

ისტორია
-------

1910 წელს კრებაზე, რომელიც ეძღვნებოდა ვიცე-ადმირალ ს. მაკაროვის ხსოვნას, დაარსდა კომიტეტი, რომელსაც უნდა შეეგროვებინა ფინანსები ძეგლის ასაშენებლად. მოიწონეს მოქანდაკე ლეონიდ შერვუდის პროექტი, ხოლო ძეგლის დამონტაჟების ადგილად შეარჩიეს კრონშტადტის ღუზის მოედანი საზღვაო ტაძრის წინ მდებარე ტერიტორია. 

ს. მაკაროვის ქანდაკება ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან სანქტ-პეტერბურგში კარლ რობეკის ქარხანაში. აქვე დაამზადეს ძეგლის ბარელიეფები.

გრანიტის კლდე, რომელზეც აღმართეს ვიცე-ადმირალის სკულპტურული პორტრეტი, განკუთვნილი იყო პავლე I-ის ძეგლისათვის, მაგრამ ბარჯა, რომელსაც კლდე მიჰქონდა ვიბორგიდან სანქტ-პეტერბურგში, ჩაიძირა ვიბორგის ყურეში. ასსამოცწლიანი კლდე, რომელიც ასი წელი ზღვის ფსკერზე იყო, 1911 წელს წყლიდან ამოიღეს ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით. 1913 წელს იგი დადგეს კრონშტადის პეტრეს პარკში.

კვარცხლბეკის დასამონტაჟებლად მოამზადეს ბაზა, მოპირკეთებული მარმარილოთი.

ღუზების ჯაჭვი და ღუზები, რომელიც ძეგლს ღობის ნაცვლად ჰქონდა შემოვლებული, მიიტანეს კრონშტადტის სამხედრო ნავსადგურიდან.

1913 წლის 24 ივლისს (ახ. სტილით 6 აგვისტო) ძეგლი გახსნეს ნიკოლოზ II-ის მონაწილეობით.

ზომები და კომპოზიცია
--------------------

ქანდაკების სიმაღლეა - 3,55 მეტრი, კვარცხლბეკის სიმაღლე კი - 5 მ. 

კვარცხლბეკის სამი მხრიდან განლაგებულია ბარელიეფები, რომელიც ეძღვნება ს. მაკაროვის ცხოვრების ეტაპებს. ბარელიეფი მარცხენა მხრიდან გამოხატავს ოსმალების გემის აფეთქებას რუსეთ-ოსმალეთის ომების პერიოდში. 1878 წელს ს. მაკაროვმა პირველმა წარმატებით გამოსცადა ტორპედოს რაკეტები ბათუმის რეიდზე. შედეგად ჩაიძირა მტრის ხომალდი „ინტიბახი". მეორე ბარელიეფი გამოხატავს ყინულმჭრელ „ერმაკის" ცურვას. მესამე გამოსახულებაზე გამოსახულია ჯავშნოსან „პეტროპავლოვსკის" აფეთქება, რომლის დროსაც დაიღუპა თავად მაკაროვი.

ს. მაკაროვი დგას ქარის საწინააღმდეგოდ, რაზეც მიუთითებს მისი შინელის მიმართულება. მარჯვენა ხელ შინელის ჯიბეში აქვს, ხოლო მარცხენა გაშვერილი აქვს ჰაერში, რითაც უჩვენებს გემის მიმართულებას ან თავისი ესკადრის მიზანს. 

ძეგლის ქვეშ ფიცს დებენ ახალგაზრდა მეზღვაურები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Морской интернет-клуб "Кубрик". *Памятники С.О.Макарову*. Новик А.С..  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-13. ციტირების თარიღი: 28 мая 2008.
* Памятник адмиралу С. О. Макарову დაარქივებული 2016-09-01 საიტზე Wayback Machine.
* Памятник С. О. Макарову დაარქივებული 2012-06-15 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Энциклопедия Санкт-Петербурга. *Памятник С.О. Макарову*. ციტირების თარიღი: 25 мая 2008.
2. ↑  Токарева Л.И. Памятник адмиралу Степану Макарову // Кронштадтский вестник. — 2005.
3. ↑  В. Ю. Грибовский. Катастрофа 31 марта 1904 года (гибель броненосца «Петропавловск»). — СПб.: Гангут, выпуск № 4, 1992. — c.49
4. ↑  Семанов С.Н. Макаров. — М.: Молодая гвардия, 1972. — 288 с.
**სალარ-დე-არისარო** (ესპ. Salar de Arizaro) — მარილიანი ქვაბული ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინაში, სალტის პროვინციაში. მდებარეობს ანდებში, პუნა-დე-ატაკამის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 3460 მ სიმაღლეზე. მაქსიმალური სიგრძე 100 კმ, სიგანე 50 კმ, ფართობი 1600 კმ². სალარ-დე-არისარო ფართობით მარილიან ქვაბულებს შორის მსოფლიოში რიგით მე-6 ადგილზეა. სამხრეთ განაპირა ნაწილში აღმართულია იდეალური ფორმის მქონე კონუსი კონო-დე-არიტა (147 მ). სალარ-დე-არისაროს ფარგლებში მოიპოვება მადნეული და არამადნეული წიაღისეული, მათ შორის მარილი, მარმარილო, რკინა, სპილენძი და ონიქსი. სიახლოვეს მდებარეობს სხვა მარილიანი ქვაბულები: სალარ-დე-ანტოფალია, სალარ-დე-ომბრე-მუერტო, პოტიკოსი და სალინას-გრანდესი. მარილიან ქვაბულს შუა ნაწილში კვეთს სალტა–ანტოფაგასტის რკინიგზა.

გალერეა
-------

* 
* 
*

სქოლიო
------

1. ↑  Juan J. Pueyo. Génesis de formaciones evaporíticas. Modelos andinos e ibéricos, 1991
2. ↑  Salar de ArizaroNASA Earth Observatory earthobservatory.nasa.gov
3. ↑  Salar de Arizona on the Andean High Plateau, Argentina www.eosnap.com
4. ↑  El salar de Arizaro y su imponente paisaje manoamanocadena10.com.ar

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* SUDOC: 204511127
* VIAF: 84151050093433411449
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 84151050093433411449

 |
**ბორის სავინკოვი** (რუს. Бори́с Ви́кторович Са́винков დ. 1873 — გ. 1938) — რუსი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
---------

1898 წლიდან იყო სხვადასხვა სოციალ-დემოკრატიული ჯგუფების წევრი. 1903 წლიდან იყო ემიგრაციაში ჟენევაში, სადაც გახდა ესერთა პარტიის წევრი. ირიცხებოდა პარტიის საბრძოლო რაზმის წევრად და მონაწილეობდა რუსეთის ტერიტორიაზე განხორციელებულ ტერორისტული აქტების დაგეგმვაში. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა რუსეთში. დროებითი არმიის მიერ დანიშნულ იქნა მე-7 არმიის კომისრად. 1917 წლის ივლისში დაინიშნა სამხედრო მინისტრ კერენსკის თანაშემწედ. ეწინააღმდეგებოდა ოქტომბრის გადატრიალებას და ბოლშევიკებს. 1918 წლის მარტში მოსკოვში შექმნა იატაკქვეშა კონტრრევოლუციური სამხედრო ორგანიზაცია. 1919 წლიდან წავიდა ემიგრაციაში პარიზში და აწარმოებდა მოლაპარაკებებს ანტანტის ქვეყნების ლიდერებთან თეთრი მოძრრაობისსთვის ნხმხარდაჭერის მოსაპოვებლად.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ბორის სავინკოვი***

* Archive of Boris Viktorovič Savinkov Papers at the International Institute of Social History
* Visions of Terror დაარქივებული 2019-12-01 საიტზე Wayback Machine. : Boris Viktorovich Savinkov (1879-1925)
|  |  |
| --- | --- |
|  | **ამ სტატიას ამჟამად აქტიურად არედაქტირებს Keto1918.**
გთხოვთ, ნუ შეიტანთ მასში ცვლილებებს, სანამ ეს განცხადება არ გაქრება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შესაძლოა, მოხდეს რედაქტირების კონფლიქტი.
ეს შეტყობინება სტატიაში მხოლოდ **ერთი კვირის** განმავლობაში შეიძლება დარჩეს.

---

თარგის ჩასმის თარიღი: ნოემბერი 20, 2023.

---

მიმდინარეობს სტატიის აქტიური დამუშავება. 

---

მომხმარებლის სახელის და თარიღის ავტომატურად მისათითებლად, გამოიყენეთ თარგი {{subst:მუშავდება}}
 |

**ზურღან ვლადიმერის ძე გემაზაშვილი** (დ. 1 აგვისტო, 1932, თბილისი — გ. 12 ოქტომბერი, 2023) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, მთარგმნელი, მწერალი, ჟურნალისტი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
---------

1950 წელს ზურღან გემაზაშვილმა დაამთავრა თბილისის ვაჟთა მეორე სკოლა. 1951-1956 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე. 

1961-1970 წლებში იყო საზღვარგარეთის ქვეყნებთან მეგობრობისა და კულტურული ურთიერთობების საზოგადოების წევრი; 1970-1973 წლებში – საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის პასუხიმგებელი მდივანი; 1973-1980 წლებში რედაქტორობდა სატირულ-იუმორისტული ჟურნალ "ნიანგს"; 1980 წლიდან 2004 წლამდე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე უძღვებოდა სალექციო კურსს – "საზღვარგარეთის ქვეყნების მასობრივი კომუნიკაციის თეორია და პრაქტიკა".

60-იან წლებიდან იწყება ზურღანის მთარგმნელობითი და შემოქმედებითი მოღვაწეობა. იგი იყო პირველი, რომელმაც უილიამ შექსპირის ტრაგედიები კლასიკური, თოთხმეტ მარცვლიანი საზომის ნაცვლად იამბური პენტამეტრით (ათ მარცვლიანი საზომით) თარგმნა. 

2002 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე – "უილიამ შექსპირის "ჰამლეტის" პოეტური მოდელის შენარჩუნების პრობლემა და დეტალების ინტერპრეტაცია ახალ ქართულ თარგმაში".

შექსპირის გარდა, ნათარგმნი აქვს უილიამ იეიტსის, ჯეკ ლონდონის, უილიამ ფოლკნერის, სომერსეტ მოემისა და სხვა მწერლების ნაწარმოებები. მისი თარგმანები ინახება ბრიტანეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში.

ბიბლიოგრაფია
------------

ლიტერატურა
----------

* პაპუნაშვილი ა. ოსტატობა და ღირსება // ლიტერატურული საქართველო. – თბ. 2022. – 4-17 ნოემბერი. N 22. – გვ.12.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ზურღან გემაზაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ცეცხლი
**ცეცხლი** — ვიწრო გაგებით აალებული გაზებისა ან პლაზმის მთლიანობა, რომელიც წარმოიშვება როგორც შემდეგი ქმედებების შედეგი -

* საწვავის შემთხვევითი/განგებითი გაცხელება გარკვეულ წერტილამდე;
* ქიმიური რეაქცია;
* საწვავისა და მაღალი ძაბვის დენის ურთიერთშეხებით.

ცეცხლი არის წვის პროცესის ძირითადი ფაზა და აქვს თვითგავრცელების უნარი. ცეცხლის საკუთარი ტემპერატურა დაფუძნებულია ცეცცხლის წყაროზე.

სამხედრო საქმეში ტერმინი „ცეცხლი" იხმარება ცეცხლსასროლი იარაღიდან სროლის აღსანიშნავად.

ცეცხლის აღმოჩენა და მართვა ითვლება კაცობრიობის ერთ-ერთ უდიდეს მიღწევად. პირველყოფილი ადამიანი ცეცხლს თაყვანსა და შიშს იწვევდა. ცეცხლის მეშვეობით ადამიანმა შეძლო - ცივი კლიმატური პირობების გადატანა, საჭმლის გაკეთება, ღამით ტერიტორიის განათება, გარეული ცხოველების გაგდება, ტყით დაფარული ტერიტორიის გაწმენდა და მათი სათეს მინდვრებად გადაქცევა, თიხის ჭურჭლის დამუშავება, მეტალების დადნობა და სხვ.

ცეცხლს უკავია სერიოზული მნიშვნელობა რამდენიმე მითოლოგიაში. ძველბერძნულ მითოლოგიაში ცეცხლთან კავშირი ჰქონდა რამდენიმე ღვთაებას (გეფესტი, ვესტა, ჰესთია, ტიტანი პრომეთე). ძველინდურ მითოლოგიაში ცეცხლის ღვთაება იყო აგნი, კელტურ მითოლოგიაში ცეცხლის ღვთებას ბრიგიდი ერქვა. ზოროასტრიზმში ცეცხლი არის ღვთაებრივი სტიქია და გამოსახავს უმაღლეს სიმართლეს, არტს.

წყალთან, მიწასთან და ჰაერთან ერთად ცეცხლი ითვლება ერთ-ერთ პირვანდელ ელემენტად.

სქოლიო
------

1. ↑  სახიფათო საჩუქარი. *პირადი* კორესპონდენტი. chaskor.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-09-10. ციტირების თარიღი: 2010-05-31.

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ცეცხლი***
გეირ სკეიე 2008 წლის ბოკუზ დ'ორის კონკურსზე
**გერი სკეიე** (ნორვ. Geir Skeie; დ. 2 ივლისი, 1980, ფიტიარი) — ნორვეგიელი შეფი, 2008 წლის ევროპის ბოკუზ დ'ორისა და 2009 წლის ბოკუზ დ'ორის მსოფლიო ფინალის გამარჯვებული. 

სკეიე შეფ-მზარეულია მათუსეტ მიდტასენ სოლვოლდში, სანდეფიორდი, რომელსაც 1997 წლის ბრინაჯოს ბოკუზის მედალისტი ოდ ივარ სოლვოლდი ფლობს. მანამ სკეიე მუშაობდა ლე კანარში, სოლსიდენსა და პალას გრილში, ოსლოში, და სკარსნუტენ ჰოტელში, ჰემსედალი.

სკეიემა ბოკუზ დ'ორისთვის მზადება 1993 წლიდან დაიწყო, როდესაც ბენტ სტიანსენს უყურა ინგრიდ ესპელიდ ჰოვიგის სატელევიზიო გადაცემაში, სადაც ის ამ პრესტიჟული კულინარული კონკურსის პირველი ნორვეგიელი გამარჯვებული გახდა. ამ მიზნის მისაღწევად ის 15 წელი ემზადებოდა, ბოლო ორი წელი კი გამარჯვებული რეცეპტის დახვეწას მოანდომა. 2009 წლის სხვა ფინალისტთაგან განსხვავებით, რომლებიც მათი ბოლო მზადებისთვის ლიონში დაბინავდნენ, სკეიემ დიდი ნახევარტრაილერი დაიქირავა მასში დამონტაჟებული სავარჯიშო სამზარეულოთი. მას წვრთნიდა ოდ ივარ სოლვოლდი, ხოლო ასისტენტად ადრიან ლოვოლდი ჰყავდა.

კონკურსის შემდეგ სკეიემ განაცხადა, რომ მისი შედეგით 90%-ის იყო კმაყოფილი. ოქროს მედალი მიღწეულ იქნა 1020 ქულით. ვერცხლის მედალოსანმა შვედმა იონას ლუნდგრენმა 994 ქულა მიიღო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Geir Skeie official site დაარქივებული 2021-01-25 საიტზე Wayback Machine.  (ნორვეგიული)
გუტენბერგის ბიბლიის ასლი აშშ-ის კონგრესის ბიბლიოთეკაში
დეტალი რუბრიკაციითა და ილუსტრაციით
**გუტენბერგის ბიბლია** (აგრეთვე ცნობილი როგორც **42-სტრიქონიანი ბიბლია**, და **მაზარინის ბიბლია**) — ნაბეჭდი ბიბლიის ლათინური თარგმანი, რომელიც იოჰან გუტენბერგმა დაბეჭდა მაინცში, გერმანია. ბეჭდვა დაიწყო 1455 წლის 23 თებერვალს, მოძრავი ტიპოგრაფიის გამოყენებით. ეს ბიბლია ყველაზე განთქმული ინკუნაბულაა და მისი შექმნით დაიყო წიგნების მასიური წარმოების ახალი ერა დასავლეთში. წიგნი დაიბეჭდა ე.წ. ტექსტურასა და შვაბახერზე. ყველაზე სრულად მოღწეულ ასლში 1282 გვერდია; ამ წიგნის ასლების უმრავლესობა ორ ტომად გამოიცა.

ისტორიკოსთა მტკიცებით ბიბლიის სულ 180 ასლი დაიბეჭდა, 45 მათგანი პერგამენტზე, ხოლო 135 კი - ქაღალდზე. ეს რიცხვი წარმოუდგენელი იყო იმ პერიოდის საზოგადოებისთვის, სადაც ხელნაწერი ნამუშევრების ასლების შექმნა უდიდეს შრომატევად სამუშაოდ ითვლებოდა. გუტენბერგმა ეს ბიბლიები (რომლებიც დაიბეჭდა, შემდეგ რუბრიკაცია და ილუსტრაცია ხელით გაუკეთდა) დაბეჭდა სამ წელიწადში — დაახ. ამდენი დრო სჭირდებოდა ხელნაწერის ერთი ასლის შექმნას. ხელით გაკეთებული ილუსტრაციების გამო ბიბლიის ყოველი ასლი უნიკალურია. ორფეროვანი ბეჭდვის ტექნიკა, რომელიც რუბრიკაციას საჭიროებას აუქმებს, მხოლოდ ორი წლის შემდეგ გამოიგონეს.

2003 წლისთვის დღემდე შემორჩენილი გუტენბერგის ბიბლიების რიცხვი შეადგენს: თერთმეტი ასლი პერგამენტზე, ახალი აღთქმის მხოლოდ ერთი ასლი პერგამენტზე, და 48 თითქმის სრული აკინძული ასლები ქაღალდზე, ამას გარდა კიდევ ერთი დანაწევრებული ასლი ქაღალდზე. ყველაზე მეტი ასლი შემონახულია გერმანიაში (12). ოთხ ქალაქში (პარიზი, მოსკოვი, მაინცი და ვატიკანი) ორ-ორი ასლია; ლონდონში სამი ასლი და ბაგფორდის ფრაგმენტია; ნიუ-იორკში ოთხი ასლია შენახული.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ჯიკჯი

ლიტერატურა
----------

* St. Mark's Library (General Theological Seminary). The Gutenberg Bible of the General Theological Seminary. New York: St. Mark's Library, the General Theological Seminary, 1963.
* *The Gutenberg Bible of 1454*, Göttingen Library, Facsimile Edition, 2 vols + booklet, ed. Stephan Füssel, 1400 pp. Taschen: Cologne. In Latin

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***გუტენბერგის ბიბლია***

* Gutenberg Digital„
* Treasures in Full: Gutenberg Bible დაარქივებული 2013-10-10 საიტზე Wayback Machine.
* Gutenberg Bible Census
**ვორონინის აგარაკი** (რუს. Дача Воронина) — კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს დასახლება მოლოდიოჟნოეში, მისამართზე პრიმორსკის გზატკეცილი № 648, სანატორიუმ „Чёрная речка"-ს ტერიტორიის შესასვლელთან.

ისტორია
-------

ხის სახლი ააგეს არქიტექტორ პეტრე პეტრეს ძე ბუკის პროექტის მიხედვით. სახლის მფლობელი ბოლო პერიოდამდე იყო ცნობილი მეცნიერი, ბოტანიკოსი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი (1838-1903 წწ.), მაგრამ ასევე არსებობდა მეცნიერის სრული თანამოსახელე ვაჭრის შვილი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი. 1912 წელს მან შეიძინა პატარა მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო ნომერი 1-31) გზასთან, მაღაზიის ასაშენებლად. ეს მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა ზუსტად სანატორიუმის დღევანდელი მთავარი შესასვლელის ადგილზე. გარდა ამისა, აგარაკი ააშენეს 1910 წელს, მეცნიერის გარდაცვალებიდან 7 წლის შემდეგ. 

სახლი ბაღით მდებარეობდა ფინეთის ყურის ნაპირზე. შენობის დეკორატიული ელემენტები ხის ხუროთმოძღვრების შედევრია. სახლის ოთხივე ფასადი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. 

ვორონინების მეზობელი იყო მწერალი ლეონიდ ანდრეევი და რუსი ეკონომისტის, ევგენი კარტავცევის ცოლი, მარია კრესტოვსკაია. ვორონინის აგარაკი აღწერა თავის მოთხრობაში „ის" ლეონიდ ანდრეევმა, რომელმაც სტუდენტობა გაატარა ამ სახლში. 

1958 წლიდან ტერიტორია გადავიდა სანატორიუმის მფლობელობაში. შენობაში კი განათავსეს ადმინისტრაციული სამსახური. 

1991 წელს სახლი დაიწვა, მიუხედავად ამისა 2017 წელს იგი შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.

ლიტერატურა
----------

* Кириков Б. М. (Отв. ред). Памятники истории и культуры Санкт-Петербурга, состоящие под государственной охраной. Справочник. — СПб.: НУК «Серебряный век», 2005. — С. 308. — 947 с. — ISBN 5-902238-27-7.
* Н. В. Григорьева. Путешествие в Русскую финляндию. СПб. 2002 г.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2019-05-03 საიტზე Wayback Machine.
* Фотография дома დაარქივებული 2018-10-28 საიტზე Wayback Machine.
* Воронин М. С. (1838—1903), обществ. деятель, предприниматель დაარქივებული 2019-02-04 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Дача А. А. Рейнбота («Дача М. С. Воронина»).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-02-12. ციტირების თარიღი: 2019-01-23.
**შოთა ვადაჭკორია** (დ. 21 თებერვალი, 1928, თბილისი — გ. 9 დეკემბერი, 2005) — ქართველი მწერალი,ჟურნალისტი

ბიოგრაფია
---------

1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი.

1953 წლიდან მუშაობდა სხვადასხვა გაზეთის („ზარია ვოსტოკა", „ახალგაზრდა კომუნისტი", „სახალხო განათლება", „ლელო") და ჟურნალ „ჟურნალისტის" (1993–1995 წლებში მთავარი რედაქტორის მოადგილე) რედაქციებში, ხოლო 1966–2003 წლებში ქართული ენციკლოპედიის მთავარ სამეცნიერო რედაქციაში. 1966–1967 წლებში იყო სიტყვანისა და სამეცნიერო კონტროლის რედაქციის გამგე, 1967–1993 წლებში ენისა და ლიტერატურის რედაქციის გამგე, 1995–2003 წლებში სიტყვანისა და ბიბლიოგრაფიის რედაქციის გამგე. 1953 წლიდან სისტემატურად აქვეყნებდა ლიტერატურულ–კრიტიკულ და პუბლიცისტურ წერილებს, მოთხრობებს. ავტორია მოთხრობათა კრებულისა „პირველი ჩემპიონები" (1965). 1987 წელს ცალკე წიგნად გამოსცა მოთხრობა „კუპრა". ავტორია აგრეთვე მოთხრობებისა: „ნოვოკაინი" (1988), „შურისგება" (1989) და სხვ. აღსანიშნავია რომანი–დილოგია (I წიგნი „მზის თვალი", თბ. 1977, II წიგნი „ლოტოსის ფურცლები", თბ. 1984), რომლებშიც გადმოცემულია სტუდენტობისა და შემოქმედი ინტილიგენციის ყოფა–ცხოვრება.

ჯილდოები
--------

* 1988 – საქართველოს სახელმწიფო პრემია (ერთობლივი გამარჯვება)
* 1984 – საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი
* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია : 12 ტომად თბილისი : ბეჭვდვითი სიტყვის კომბინატ.

ბიბლიოგრაფია
------------

* ებრაელთა საკითხი და ქართული სინამდვილე (1921–1940) (ავტორი) თბილისი, მემატიანე, 2005 222გვ.
* კუპრა : მოთხრობა საშ. სასკ. ასაკის ბავშვთათვის (ავტორი) თბილისი, ნაკადული, 1986 111გვ.
* ლოტოსის ფურცლები : რომანი (ავტორი) თბილისი, მერანი, 1984 445გვ.
* მზის თვალი : რომანი (ავტორი) თბილისი, საბჭ.საქართველო, 1977 310გვ.

ლიტერატურა
----------

* საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.III თბ. 2014 გვ.130

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* შოთა ვადაჭკორია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალათი
**ალათი** (აზერბ. Ələt) — ურბანული ტიპის დასახლება, აზერბაიჯანის ქალაქ ბაქოს ქარადაღის რაიონის ადმინისტრაციული დაქვემდებარების ქვეშ. ის არის ბაქოს ყველაზე სამხრეთული გარეუბანი. სოფელში არის ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგური (ხაზების კვანძი შირვანის, ბაქოს და აჯიგაბულისკენ).

ალათს ურბანული ტიპის დასახლების სტატუსი 1935 წლიდან მიენიჭა. 1960-იან წლებამდე მას ალათ-პრისტანს უწოდებდნენ. სოფელში არსებობდა სარკინიგზო ტრანსპორტის საწარმოები და მანქანების შეკეთების საწარმოც.

2014 წელს ალათში აშენდა ბაქოს პორტის საბორნე ტერმინალი. ოქტომბრიდან დაიწყო ბაქო-თურქმენბაშის საბორნე ხაზის ფუნქციონირება თურქმენეთის მიმართულებით. 2017 წლის მარტიდან დაიწყო მუშაობა საბორნე გადასასვლელი ყაზახეთში კასპიის ზღვის გავლით „ალატი - აქტაუ-პორტი" .

2018 წელს გაიხსნა ალატის ახალი ბაქოს პორტი. 2018 წლის მაისში პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ალათში გახსნა ბაქოს საერთაშორისო საზღვაო სავაჭრო პორტის კომპლექსი .

ბაქოს ახალი პორტი
გადაკვეთა არის საერთაშორისო პროექტის „აბრეშუმის გზა" (უკრაინა-საქართველო-აზერბაიჯანი-ყაზახეთი-ჩინეთი), რომელიც გვერდს უვლის რუსეთის ტერიტორიას .

დღეს ალათის მოსახლეობა შეადგენს 12 765 ადამიანს.

ეტიმოლოგია
----------

ჰეროდოტეს თანახმად, ალათი მიდიის ერთ-ერთი მეფის სახელია. იმის გამო, რომ ალათი იცავდა მიდიიდან გაქცეულ სკვითებს, მისი სახელი გავრცელდა ადგილობრივ ტომებში.

დასავლეთ აზერბაიჯანის (ახლანდელი სომხეთი), სოფელ ალათლისა და დაღესტნის ტერიტორიაზე არსებობდა ამავე სახელწოდების წყლის ობიექტიც.

წყაროების თანახმად, XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში ვოლგის რეგიონში, უზბეკეთსა და შუა აზიის სხვა ქვეყნებში არსებობდნენ და ახლაც არსებობენ ოიკონიმები, რომლებსაც ალათს უწოდებენ.

ამჟამად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე სხვადასხვა ადგილას მდებარეობს ალატი, ალათლი, ბაშ ალატი და ა.შ. ეჭვგარეშეა, რომ ეს ოიკონიმები ეთნონიმური წარმოშობისაა.

აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე რეგისტრირებული მითოლოგიური ტოპონიმების შესწავლით ირკვევა, რომ მათი გარკვეული ნაწილი ტოპონიმებია, რომლებიც „ალ"-ს აღმოჩენასთან დაკავშირებით გაჩნდა.

როგორც ვიცით, სიტყვა „ალ"-ს წარმოებასთან ერთად „ალა" მნიშვნელობის მდიდარი ჩრდილები აქვს და თითქმის ყველა ის სიტყვაა, რომლებიც შედის აზერბაიჯანული ენის აქტიურ ლექსიკაში. ამავე დროს, ამ ერთეულებს აქვთ ფართო სპექტრის საქმიანობა ენაზე. ჯალილოვმა გამოავლინა 500-ზე მეტი მნიშვნელობა და მნიშვნელობის ჩრდილები მორფემის „ალ" მეტყველების 6 ნაწილში.

სქოლიო
------

1. ↑  Паром Курык (Казахстан) – Алят (Баку, Азербайджан)
2. ↑  Новый порт в Аляте.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-15. ციტირების თარიღი: 2020-10-08.
3. ↑  Президент Ильхам Алиев принял участие в открытии комплекса Бакинского международного морского торгового порта
4. ↑  Новый «Шёлковый путь» — альтернативный транспортный коридор в обход России.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-28. ციტირების თარიღი: 2020-10-08.
**დურნოვოს აგარაკი** (რუს. Дача Дурново) — ბაკუნინებისა (XVIII საუკუნე) და დურნოვოების (XIX საუკუნე) აგარაკი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია კლასიციზმის სტილში. არის არქიტექტურის ძეგლი.

ისტორია
-------

ქალაქგარე აგარაკი ააშენა პ. ვ. ბაკუნინმა 1780-იან წლებში, სავარაუდოდ, ნ. ა. ლვოვის პროექტის მიხედვით. 1786 წელს კარ-მიდამო გადავიდა პ. პ. ბაკუნინის მფლობელობაში და შემდეგ კიდევ არაერთხელ გაყიდეს. ერთ-ერთი მფლობელი იყო პ. ი. კუტაისოვი, ხოლო 1813 წელს იგი შეიძინა დ. ნ. დურნოვომ, რომელმაც სავარაუდოდ არქიტექტორ ა. ა. მიხაილოვს დაუკვეთა აგარაკის გადაკეთება. სამშენებლო სამუშაოები გაგრძელდა 1813 წლიდან 1826 წლამდე. სახლთან ერთად, იქვე გააშენეს პარკი. 

1870-იან წლებში სახლი კვლავ გადააკეთეს (ამჯერად შიგნიდან) არქიტექტორ ლიუდვიგ ფონტანას პროექტის მიხედვით. ამ პერიოდში აგარაკს ფლობდა მებაღე პ. პ. დურნოვო. 

თებერვლის რევოლუციის შემდეგ აგარაკი ანარქისტების შტაბად იქცა და ადგილად სადაც ბოლშევიკები ინახავდნენ იარაღს. 

საბჭოთა პერიოდში დურნოვოს აგარაკს გამოიყენებდნენ გაერთიანება „ლენინგრადის მეტალის ქარხნის" კლუბად და მუზეუმად, რომელმაც იგი თავისი შეხედულების მიხედვით გადააკეთა. პოსტსაბჭოთა პერიოდში არქიტექტურის ძეგლი ძლიერ განადგურდა და საბოლოო განადგურებამდე ცოტაღა აკლდა. 1996 წელს შემოხსნეს ღობე, ხოლო 1998 წლის ხანძრის შემდეგ განადგურდა ცნობილი ფრონტონი და შენობის მეორე სართული. 

2014 წლის მარტში აგარაკზე დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 2015 წელს შენობა დაშალეს და 2016 წელს აღადგინეს, მაგრამ უკვე რკინა-ბეტონში. 2018 წლის დასაწყისში ცნობილი გახდა, რომ სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის, გამოყენებისა და კონტროლის სახელმწიფო კომიტეტი აპირებდა სასამართლოს მეშვეობით მოეთხოვა შენობის გადაკეთება, რადგან დარღვეული იყო XVIII საუკუნის არქიტექტურის ნორმები.

ლიტერატურა
----------

* Козырева Е. А. Проблемы сохранения и реставрации дачи Дурново (недоступная ссылка) // Доклады 65-й научной конференции профессоров, преподавателей, научных работников, инженеров и аспирантов университета / Санкт-Петербургский госуд. архит.-строит. ун-т. — В 4 ч. Ч. 3. — СПб. 2008. — 226 с.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Дача Дурново на citywalls.ru დაარქივებული 2018-12-31 საიტზე Wayback Machine.
* Энциклопедия СПб დაარქივებული 2018-12-31 საიტზე Wayback Machine.
**„თბილგაზი"** — თბილისის მერიის საქალაქო სამსახური. შეიქმნა 1997 წელს თბილისის გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმოო ტრესტი „თბილგაზის" ბაზაზე. თბილისის გაზიფიკაციის საკითხი, შირაქის ნავთობის საბადოების გამოყენებით, ინჟინერმა ჩოლოყაშვილმა ჯერ კიდევ XIX საუკუნის მიწურულს დააყენა, ხოლო 1911 წელს მოლაპარაკებაც გაიმართა ბელგიის ერთ-ერთ ფირმასთან. 1937 წელს თბილისის საქალაქო საბჭოში კვლავ დადგა საკითხი თბილისში ხელოვნური საწვავი გაზის გამომმუშავებელი ქარხნის მშენებლობისა და მის ბაზაზე ქალაქის გაზიფიკაციის შესახებ, მაგარამ ეს წინადადებები არ განხორციელებულა.

საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს დავალებით, საქალაქო აღმასკომი 1957 წლიდან შეუდგა მზადებას ქალაქში ბუნებრივი გაზის მისაღებად და ბათუმიდან მოწოდებული გამომუშავებული ხელოვნური საწვავის - თხევადი გაზის - საყოფაცხოვრებო მიზნებისათვის გამოსაყენებლად. 1957 წლის 30 იანვარს შეიქმნა საქალაქო კანტორა „თბილგაზი" (უფროსი ა. ბათიაშვილი, მთვარი ინჟინერი გ. ბუჩუაძე), რომელსაც დაევალა თბილისის მოსახლეობის გაზიფიკაცია ბათუმის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის მიერ მოწოდებული თხევადი გაზის ბაზაზე. 1957 წლის 3 დეკემბერს საქართველოს მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება ყარადაღიდან ბუნებრივი გაზის მიღებასთან დაკავშირებით, თბილისის საქალაქო საბჭოსთან გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმოო სამართველოს „თბილგაზს", სამშენებლო ტრესტის „თბილგაზმშენის" და ტექნიკური ინსპენქციის შექმნის შესახებ, ხოლო „თბილქალაქპროექტს" (ი. ჩხენკელი, შ. ხეჩინაშვილი) დაევალა თბილისის გაზმომარაგებისათვის საჭირო ტექნიკური დოკუმენტაციის შედგენა. 1957 წლის ბოლოს საკავშირო გაზის მრეწველობა სამინისტროს ტრესტის „სვარმონტაჟის" №10 სამმართველომ „უკრგიიპროგაზის" ინსტიტუტის პროექტით დაიწყო ყარდაღან-აღსტაფა-თბილისის მაგისტრალის გაზსადენის მშენებლობა. საპროექტო ინსტიტუტმა „უკრგიპროკომუნენერგომ" დაამუშავა თბილისის გაზმომარაგების საპროექტო მოცემულობა, რომლის თანახმადაც ქალაქის წლიური ბუნებრივი აირის ხარჯი 734 მლნ. მ³ შეადგენდა. მის გასატარებლად უნდა გაეყვანათ 433 კმ სიგრძის გაზსადენი (527 ათას მცხოვრებზე). 1959 წლის ბოლოს თბილისმა ყარადაღიდან მიიღო პირველი გაზი, 1963-იდან კი გაზი ქალაქს ჩრდილოეთ კავკასიიდანაც მოაწოდეს. 90-იანი წლებისათვის თბილისის გაზსადენების საერთო სიგრძე 2000 კმ აღწევდა. გაზს იღბდა 291 ათასი ოჯახი, 1000-მდე საწარმო-დაწესებულება და სხვა ობიექტები, რისთვისაც იხარჯებოდა 2 მილიარდ მ³-ზე მეტი ბუნებრივი გაზი წელიწადში. 1984 წელს „თბილგაზის" საწარმოო სამმართველო გადაკეთდა თბილისის გაზის მეურნეობის ექსპლუატაციის საწარმო ტრესტ „თბილგაზად".

ქვეყანაში შექმნილი მძიმე ეკონომიკური ვითარების გამო, 1995 წლის 12 იანვრიდან თბილისს ბუნებრივი გაზის მიწოდება შეუწყდა და მხოლოდ 1996 წლის აპრილიდან განუახლდა. 2000 წლისათვის „თბილგაზი" ემსახურებოდა დაახლოებით 67 ათას აბონენტს, მრეწველობის 131 და კომუნალური მეურნეობის 533 ობიექტს. მის ბალანსზე რიცხული გაზსადენების საერთო სიგრძე იყო 2000 კმ, აქედან მოქმედია 425 კმ-იანი გაზსადენი. ქალაქს გაზი რუსეთიდან მიეწოდება.

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია თბილისი, თბ. 2002, გვ. 495
რევოლუციამდე: წითლად მონიშნულია 13 კოლონია, ვარდისფრად - ბრიტანელთა მიერ ფრანგებსა და ინდიელებს შორის ომის შემდეგ მითვისებული მიწები, ყვითლად კი ესპანელთა მიერ მითვისებული ტერიტორია
**ამერიკის რევოლუცია** — მოვლენების, იდეებისა და ცვლილებათა სერია, რის შედეგადაც ჩრდილოეთ ამერიკის ცამეტი კოლონია გამოეყო ბრიტანეთის იმპერიას და შეიქმნა ამერიკის შეერთებული შტატები. ამერიკის რევოლუციური ომი (1775-1783) რევოლუციის ერთი ნაწილი იყო, რადგან რევოლუცია დაიწყო დიდი ხნით ადრე ლექსინგტონსა და კონკორდთან პირველ გასროლამდე და გრძელდებოდა იორკთაუნთან ბრიტანლეთა დამარცხების შემდეგაც.

ამერიკის რევოლუციის ხასიათსა და მის მნიშვნელობაზე მრავალი ინტერპრეტაცია არსებობს. რევოლუცია დაახლოებით ფრანგებისა და ინდიელთა ომის (1754-1763) დროს დაიწყო და დასრულდა ჯორჯ ვაშინგტონის აშშ-ის პირველ პრეზიდენტად არჩევით 1789 წელს. ზოგიერთი მოსაზრებით, ამერიკის რევოლუცია სრულებით არ იყო რევოლუციური და რომ მას რადიკალურად არ შეუცვლია კოლონიური საზოგადოება და მხოლოდ კოლონიური მთავრობა შეცვალა ადგილობრივით. საპირისპირო მოსაზრებით ამერიკის რევოლუცია განსაკუთრებული და რადიკალური მოვლენა იყო, რომელმაც მნიშვნელოვანი ცვლილებები შეიტანა მსოფლიო ისტორიის მსვლელობაში. თანამედროვე ინტერპრეტაციები შუალედურ პოზიციას იკავებენ.

საინტერესო ამბები
-----------------

* 2011 წელს ბრიტანელმა იურისტებმა, ამერიკის ფილოსოფიურ საზოგადოებაში გამართული დისკუსიისას, 1776 წლის 4 ივლისის აშშ-ს დამოუკიდებლობის დეკლარაცია უკანონოდ ცნეს. კამათს სამეცნიერო ხასიათი ჰქონდა და მას პრაქტკული შედეგები ვერ ექნებოდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Library of Congress Guide to the American Revolution
* *Pictures of the Revolutionary War: Select Audiovisual Records*, National Archives and Records Administration selection of images, including a number of non-military events and portraits
* American Revolution Digital Learning Project დაარქივებული 2007-02-07 საიტზე Wayback Machine. , New-York Historical Society
* PBS Television Series დაარქივებული 2008-04-29 საიტზე Wayback Machine.
* Smithsonian study unit on Revolutionary Money
* *The American Revolution: Lighting Freedom's Flame*, US National Park Service website
* *Honored Places: The National Park Service Teacher’s Guide to the American Revolution*

სქოლიო
------

1. ↑  Британские юристы признали Декларацию независимости США незаконной // Лента.Ру
**თანამედროვე ფსიქოლოგიის განვითარებაში** გადამწყვეტი როლი ვილჰელმ ვუნდტმა შეასრულა, რომელმაც 1879 წელს ლაიპციგში ექსპერიმენტული ფსიქოლოგიის პირველი ლაბორატორია დააარსა. ლაბორატორიის გახსნის შემდეგ ვუნდტმა ფსიქოლოგიის სტუდენტების აღზრდა დაიწყო, მისმა მოწაფეთა დიდმა რაოდენობამ შემდეგ თავიანთ სამშობლოში დააარსა მსგავსი ლაბორატორიები. 

რადგან ფსიქოლოგია დამოუკიდებელ დისციპლინად ჩამოყალიბდა, ჩრდილოეთ ამერიკის მრავალ უნივერსიტეტში ფსიქოლოგიური ლაბორატორიები გაჩნდა: პირველი მათგანი – ჯონს ჰოპკინსის უნივერსიტეტში, 1883 წელს. ამ ადრეულ ლაბორატორიას ვუნდტის გავლენა ეტყობოდა. მაგალითად, ედუარდ ტიტჩენერი, ვუნდტის მოწაფე, ერთ-ერთი პირველი ფსიქოლოგი იყო აშშ-ში, რომელმაც 1892 წელს კორნელის უნივერსიტეტის ლაბორატორია დააარსა. თუმცა, დაახლოებით ამავე დროს, ჰარვარდის უნივერსიტეტის ფილოსოფოსიის ახალგაზრდა პროფესორმა, რომელიც მედიცინას სწავლობდა და ლიტერატურა და რელიგია აინტერესებდა, წმინდა ამერიკული ხედვა შეიმუშავა. 

უილიამ ჯემსმა, დიდი რომანისტის, ჰენრი ჯემსის ძმამ, ორ ტომად გამოსცა „ფსიქოლოგიის საფუძვლები" (1890-1950), რომელიც, მრავალი ექსპერტის აზრით, ყველაზე მნიშვნელოვანი ფსიქოლოგიური ნაშრომია. მალევე, 1892 წელს, ჰ. სტენლი ჰოლმა ამერიკის ფსიქოლოგთა ასოციაცია დააარსა.

1900 წლისთვის ჩრდილოეთ ამერიკაში 40-ზე მეტი ფსიქოლოგიური ლაბორატორია ფუნქციონირებდა.

ლიტერატურა
----------

* ზიგმუნდ ფროიდი, „ფსიქოლოგია და ცხოვრება", გვ. 9-10.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ფსიქოლოგიის განვითარება დაარქივებული 2020-10-24 საიტზე Wayback Machine.
**ვირჯილიო ფოსატი** (იტალ. Virgilio Fossati; დ. 12 სექტემბერი, 1889, მილანი — გ. 29 ივნისი, 1916, მონფალკონე) — იტალიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი.

ფეხბურთის კარიერა დაიწყო მილანის „ინტერნაციონალეში" კლუბის დაარსებიდან ერთი წლის თავზე, 1908 წელს. ფოსატი იყო ინტერის პირველი კაპიტანი და პირველი მწვრთნელი. გუნდში გატარებული 6 წლის მანძილზე თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. ამ პერიოდში გამართა 97 მატჩი და გაიტანა 4 გოლი. გუნდთან ერთად მოიგო 1909–10 წლების იტალიის ჩემპიონატი. ეს იყო ინტერის ისტორიაში პირველი ტიტული.

ფოსატი გამოდიოდა იტალიის ნაკრებშიც, სადაც მან 12 მატჩი გამართა და ერთი გოლი გაიტანა. ის იყო ინტერიდან პირველი მოთამაშე, ვინც ეროვნულ ნაკრებში იქნა მიწვეული.

ფოსატის ძმა — ჯუზეპეც ფეხბურთელი იყო და ინტერში თამაშობდა, სადაც 3 წლის მანძილზე 43 მატჩი გამართა ვირჯილიო ფოსატის საფეხბურთო კარიერას და შემდეგ სიცოცხლეს წერტილი დაუსვა პირველმა მსოფლიო ომმა. 1915 წელს ის წავიდა ფრონტზე, მას მიანიჭეს სამხედრო კაპიტნის წოდება. 1916 წელს დაიღუპა ავსტრია-უნგრეთის არმიასთან ბრძოლაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* figc.it დაარქივებული 2016-01-12 საიტზე Wayback Machine.
* inter.it
**მინა ვაინბლატი** (დ. 30 აგვისტო, 1929, კიევი) — მუსიკოსი,პედაგოგი

ბიოგრაფია
---------

1917–1952 წლებში სწავლობდა კიევის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ვიოლინოსა და ფორტეპიანოს განხრით.

1952–1954 წლებში მუშაობდა კისლოვოდსკის სახელმწიფო ფილარმონიის სიმფონიურ ორკესტრში, ხოლო 1955–1960 წლებში იყო თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის ორკესტრის მსახიობი. 1960–1965 წლებში უკრავდა ლვოვის ი. ფრანკოს სახელობის და სარატოვის ნ. ჩერნიშევსკის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრებსა და ყაბარდო–ბალყარეთის სახელმწიფო ფილარმონიის ორკესტრებში. 1965–1966 წლებში მუშაობდა სარატოვის ფილარმონიის სიმფონიურ ორკესტრში. 1966–1976 წლებში თბილისის მე–2 სამუსიკო სასწავლებელში მუშაობდა პედაგოგად(ვიოლინოსა და კამერული ანსამბლის კლასები). 1968 წელს კვლავ იწყებს მუშაობას თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში ორკესტრის მსახიობად, ხოლო 1972 წლიდან იყო ორკესტრის პირველი კონცერტმაისტერი. მინა ვაინბლატის საშემსრულებლო ხელოვნება გამოირჩეოდა მაღალი პროფესიული კულტურით. იგი წლების მანძილზე ასრულებდა ყველა საორკესტრო პარტიებს საბალეტო და საოპერო სპექტაკლებში. 1975 წელს მინა ვაინბლატი ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის საბალეტო დასათან ერთად საგასტროლოდ იმყოფებოდა იაპონიაში.

ჯილდოები
--------

* 1976 – საქართველოს დამსახურებული არტისტი

ლიტერატურა
----------

* საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო თბ. 1989 გვ.69

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მინა ვაინბლატი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ასურეთის დროშა (1968 წლიდან)
**ასურელები**, *ასირიელები, ასურები, სირიელები, არამეელები, ქალდეელები* (არამ. ܐܬܘܪ̈ܝܐ) (საკუთარი სახელწოდება *ათურაი*, *სურაი*, *ქალდაი*) — სემიტური მოდგმის ხალხი, არამეელების შთამომავალნი. ცნობილი არიან აგრეთვე, როგორც სირიელები, აისორები (ეს სახელწოდება გავრცელებული იყო მეფის რუსეთში და დამამცირებლად ითვლებოდა). XVIII საუკუნის ქართულ წყაროებში დამოწმებულია სახელწოდება „ასურნი". ცხოვრობენ ძირითადად სირიაში, ერაყში და მათი მიმდებარე თურქეთისა და ირანის ტერიტორიაზე, აგრეთვე აშშ-ში, სომხეთში, საქართველოში (თბილისი, მცხეთისა და გარდაბნის მუნიციპალიტეტები) და ყოფილ სსრკ-ის ევროპის ნაწილის დიდ ქალაქებში. ენა — ასურული. ასურელების წინაპრებს — არამეელებს ფართო ტერიტორია ეკავათ ახლო აღმოსავლეთში. არაბთა და მონღოლთა დაპყრობის შედეგად ასურეთის უმრავლესობამ ასიმილაცია განიცადა. რელიგია — ქრისტიანობა (უმთავრესად ნესტორიანელები, აგრეთვე ნესტორიანული წესის კათოლიკეებიც (ქალდეველები).

ლიტერატურა
----------

* *წერეთელი კ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 661.

სქოლიო
------

1. ↑  , UNPO estimates
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Christian Official: The Number of Christians in Iraq Has Dropped to Three-Hundred Thousand
5. ↑
6. 1 2  .
7. ↑  ASSYRIANS IN IRAN.  (2011-08-17) Iran: Assyrians in Iran. Iranicaonline. ციტირების თარიღი: 2013-09-18.
8. ↑  .
9. ↑
10. ↑  2011 Armenian Census
11. ↑  2014 Georgian Census
**ნილ არმსტრონგი** (ინგლ. Neil Armstrong; დ. 5 აგვისტო, 1930, უაპაკონეტი, ოჰაიოს შტატი — გ. 25 აგვისტო, 2012) — ამერიკელი კოსმონავტი მფრინავი, სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ოფიცერი. სპეციალობით ავიაციის ინჟინერი. ნილ არმსტრონგს აქვს აერონავტიკის ბაკალავრის და აეროკოსმოსური კვლევების მაგისტრის ხარისხი. 1972-1979 წლებში იყო აეროკოსმოსური კვლევების პროფესორი ცინცინატის უნივერსიტეტში.

ბიოგრაფია
---------

### ადრეული წლები

1947–1952 წლებში მსახურობდა საზღვაო ავიაცაში. განახორციელა 78 საბრძოლო გაფრენა კორეის ომში. 1962 წელს ჩაირიცხა ასტრონავტთა ჯგუფში. 1966 წლის 16 მარტს მისი მეთაურობით დედამიწის გარშემო ორბიტაზე გავიდა ხომალდი ჯემინი 8. მან 10 საათი და 40 წუთი დაჰყო კოსმოსში და შვიდჯერ შემოუფრინა დედამიწას. მისი მეთაურობით გაფრინდა მთვარისკენ კოსმოსური ხომალდი აპოლო 11. არმსტრონგთან ერთად ხომალდში ისხდნენ ე. ოლდრინი და მ. კოლინზი.

### მთვარეზე გაფრენა

1962 წელს არმსტრონგი შერჩეული იქნა NASA-ს მიერ. 1969 წელს ხელმძღვანელობდა მისიას „აპოლო 11" ედვინ ალდრინთან (მთვარეზე დასაჯდომი კაპსულა „არწივის" პილოტი) და მაიკლ კოლინთან (მმართველ ხომალდ „აპოლო 11"-ის პილოტი) ერთად. „აპოლო 11"-მ დატოვა კენედის კოსმოსური ცენტრი (ფლორიდა) 16 ივლისს 1969 წელს და 4 დღეში, 20 ივლისს დაეშვა მთვარის ზედაპირზე, ე. წ. „სიმშვიდის ზღვაზე" მთელი მსოფლიო პირდაპირ ეთერში ადევნებდა თვალს ტელევიზიით. მთვარეზე დასაჯდომი კაფსულიდან „არწივი" ნილ არმსტრონგი გამოდის ხაზზე: „ ჰიუსტონ, წყნარი ზღვის ბაზა. არწივი დაჯდა..."

21 ივლისს 1969 წ დილას არმსტრონგი ჩამოდის ხომალდიდან 2 საათსა 56 წუთსა და 15 წამს UTC და პირველი დგამს ფეხს მთვარეზე. ამ დროს იძახის ისტორიულ სიტყვას:

„*That's one small step for man, one giant leap for mankind.*"
„ეს პატარა ნაბიჯი ადამიანისთვის, არის დიდი ნახტომი კაცობრიობისთვის."
15 წუთის შემდეგ მას უერთდება ედვინ ალდრინი, რომელთან ერთადაც აღმართავს აშშ-ს სახელმწიფო დროშას. შემდეგ გააგრძელეს მთვარის გარშემო ტრიალი მესამე ასტრონავტ მაიკლ კოლინთან ერთად. ამ 3 ასტრონავტს შორის არმსტრონგი არჩეული იქნა პირველ კაცად, რომელსაც მთვარეზე უნდა გაევლო, რადგან იგი ჩვეულებრივი მოქალაქე იყო და არა სამხედრო როგორც მისი ორივე თანაშემწე. არმსტრონგმა მთვარეზე გაატარა 2 ს და 31 წ, გაიარა 250 მ. დედამიწაზე დაბრუნდნენ 24 ივლისს, თან წამოიღეს რამდენიმე ქვის ნატეხი შესასწავლად.



"That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind"

სიტყვები რომლებიც ნილმა თქვა მთვარეზე გავლისას

---

*ვერ ხსნით ფაილს? იხ. მედია მაშველი.*

სქოლიო
------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ნილ არმსტრონგი***

1. ↑  ლინგვისტიკურმა ანალიზმა აჩვენა, რომ არმსტრონგმა გამოტოვა არტიკლი „a" ფრაზაში: „one small step for a man". *Pallab Ghosh* (3 ივნისი, 2009). „Armstrong's 'poetic' slip on Moon" (html). *სამეცნიერო კორესპონდენცია* (ინგლისური). გაერთიანებული სამეფო: BBC. BBC News. p. 1. 8081817. ციტირების თარიღი: 2009-06-4. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი `|accessdate=` და `|date=`-ში (დახმარება)
**ირაკლი ღარიბაშვილი** (დ. 19 მაისი, 1960, თბილისი — გ. 21 იანვარი, 2021, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, ფიზიკოსი, საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი 2006-2021 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

ირაკლი ღარიბაშვილმა 1983 წელს დაამთავრა მოსკოვის ფიზიკა–ტექნიკური უნივერსიტეტის ფიზიკისა და ენერგეტიკის ფაკულტეტი. 1983–1986 წლებში იყო მოსკოვის ოლქის კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტის ფილიალის ინჟინერი; 1990–1993 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1993–2000 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ცენტრალური სამეცნიერო ბიბლიოთეკის განყოფილების გამგე; 2000–2006 წლებში საქართველოს სახელმწიფო წიგნის პალატის დირექტორის მოადგილე. 2006 წლიდან 2021 წლამდე (გარდაცვალებამდე) იყო ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი. 

იყო მრავალი პროექტის ავტორი და თანაავტორი, მათ შორის: „ქართულ ბიბლიოგრაფიულ მონაცემთა ბაზები ინტერნეტში საბიბლიოთეკო–საინფორმაციო ტერმინოლოგიის ინგლისურ–რუსულ–ქართული ინტერაქტიული ლექსიკონი" (2001–2004); საქართველოს ბიბლიოთეკების სტატისტიკა – ინტერნეტ გამოცემა (2001); ჟურნალ „საქართველოს ბიბლიოთეკის" ელექტრონული ვერსია (2003); საქართველოს ეროვნული სტანდარტი „ქართულ ასო–ნიშანთა კლავიატურაზე განლაგების ოპტიმიზაცია" (2003–2004) და სხვა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ირაკლი ღარიბაშვილი (ფიზიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკა დაარქივებული 2021-01-21 საიტზე Wayback Machine.
* ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი
**კონსტანტინე ებანოიძე** (დ. 10 მაისი, 1904, ქუთაისი — გ. 1953)) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
---------

1930 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.

1930–1931 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის გზატკეცილების სამმართველოში საძიებო პარტიის უფროსად, 1931–1933 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა კომისარიატის გზების განყოფილებაში მთავარ ინჟინრად, 1933–1936 წლებში დასავლეთ საქართველოს N729 საგზაო უბანზე მთავარ ინჟინრად, 1936–1941 წლებში ხელმძღვანელობდა N730 საგზაო–საექსპლუატაციო უბანს, 1941–1946 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს განსაკუთრებულ მშენებლობათა განყოფილებას, 1946–1952 წლებში სსრ კავშირის ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს საქართველოს N6 და 1952–1953 წლებში საქართველოს სსრ სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სამშენებლო სამმართველოებს, მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით აშენდა N34 (ქობულეთის საზაფხულო), N164 (ქუთაისის, კოპიტნარის), N1536 (საგარეჯოს, ალექსეევკის), N1547 (გუდაუთის, ბომბორას) და N1549 (სოხუმის) აეროდრომები.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია თბ. 2017 გვ.209

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე ებანოიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ლალი კაკულია** (დ. 28 სექტემბერი, 1948) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი და ფილოლოგი. 

დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის III მუსიკალური სასწავლებელი, 1972 წელს ი. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1972 წელს კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1975-1979 წლებში იყო საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის უფროსი რეფერენტი და უფროსი კონსულტანტი. 1979-1991 წლებში კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის სამეცნიერო საბჭოს და მუსიკალური ისტორიის კათედრის ლაბორანტი. 1987-1994 წლებში გრამფირფიტების ფირმა „მელოდიას" სამხატვრო საბჭოს წევრი. 1987 წლიდან ჟურნალ „Советская музыка"-ს მიწვევით გაიარა საკვალიფიკაციო კურსი. 1974-2006 წლებში იყო თბილისის III მუსიაკლური სასწავლებლის პედაგოგი. 1993-2005 წლებში ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის უფროსი მასწავლებელი. 1991-2006 წლებში მუშაობდა თბილისის კონსერვატორიის მეცნიერ თანამშრომლად. 2005-2006 წლებში კი ასისტენტ-პროფესორად. კონსერვატორიის დოქტორანტი, 2013 იყო წლიდან მუსიკის ისტორიის მიმართულების მასწავლებელი. 2006-2009 წლებში კი მუსიკალური კოლეჯის პედაგოგი. ლალი კაკულია იყო მუსიკისმცოდნე-ისტორიკოსი.

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
-----------------------------

* 2003 - წლის საუკეთესო მუსიკისმცოდნე
* საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის პრემია
* უმაღლესი კატეგორიის პედაგოგი

ლიტერატურა
----------

* ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. თბ. 2015. გვ. 234

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლალი კაკულია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი