recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ლატვიის სიცოცხლის მეცნიერებათა და ტექნოლოგიების უნივერსიტეტი** (ლატვ. atvijas Biozinātņu un tehnoloģiju universitāte (LBTU); წარსულში **ლატვიის სოფლის მეურნეობის უნივერსიტეტი** (ლატვ. Latvijas Lauksaimniecības universitāte (LLU)) ― უნივერსიტეტი ელგავაში, ლატვიაში. სპეციალიზებულია სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერებებზე, მეტყევეობაზე, სურსათის ტექნოლოგიებსა და მსგავს სფეროებზე.

ისტორია
-------

უნივერსიტეტის ისტორია 1863 წელს რიგის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში სოფლის მეურნეობის დეპარტამენტის ჩამოყალიბებიდან იწყება, რომელიც 1919 წელს ლატვიის უნივერსიტეტის სოფლის მეურნეობის ფაკულტეტად ჩამოყალიბდა. დამოუკიდებელი ინსტიტუტი 1939 წელს გახდა, როდესაც სოფლის მეურნეობის აკადემიად ჩამოყალიბდა. 1990 წელს ლატვიის სოფლის მეურნეობის უნივერსიტეტი, ხოლო 2018 წელს ლატვიის სიცოცხლის მეცნიერებათა და ტექნოლოგიების უნივერსიტეტი ეწოდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლატვიის სიცოცხლის მეცნიერებათა და ტექნოლოგიების უნივერსიტეტი***

* 

* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. 1 2  „Latvia University of Agriculture renamed to Latvia University of Life Sciences and Technologies". *The Baltic Course*. May 7, 2018. ციტირების თარიღი: May 7, 2018.
2. 1 2  United Nations Economic Commission for Europe (2002). *Latvia: Towards a Knowledge-Based Economy*.  United Nations,   გვ. 23. ISBN 92-1-116822-8.
3. ↑  The Jelgava palace throughout the centuries. Latvia University of Life Sciences and Technologies. ციტირების თარიღი: 2011-03-09.
ტაპუტაპუეტას მარაე, ქვეგისგან გაკეთებული ანტიკური მარაე კუნძულ რაიატეაზე, აღდგენილია 1994 წელს.
**მარაე** (მაორი ენაში, კუკის კუნძულების მაორიზე, ტაიტურში); ***მალა*** (ტონგანურში); ***მალაე*** (სამოურში და ჰავაიურში) — კომუნალური, წმინდა ადგილი, რომელიც გამოიყენებოდა რელიგიური და სოცილური საკითხებისთვის პოლინეზიელ ხალხებში. პოლინეზიურ ენებში ამ სიტყვას ასევე აქვს: სუფთა, ხეებისგან გაწმენდილი ადგილის მნიშვნელობაც. ის წარმოადგენს მოსუფთავებულ მართკუთხა ადგილს, რომელიც შემოსაზღვრულია ქვის ან ხის სვეტებით (ამ ბოძებს ტაიტურსა და კუკის კუნძულების მაორიზე ეწოდება *აუ*) შესაძლებელია იყოს ტერასებიც (*პაეპაე*) საცერემონიო მიზნებისათვის და ცენტრალური ქვა რომელსაც ეწოდება *აჰუ* ან *ა'უ*. რაპანუის ხალხში აღდგომის კუნძულზე *აჰუ* ეწოდება მარაეს მთელ კომპლექსს.

ზოგიერთ პოლინეზიურ ხალხში და განსაკუთრებით ახალ ზელანდიელ მაორებში მარაე არის ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი. თუმცა ტროპიკული პოლინეზიის უმეტეს ნაწილში მარაები ან განადგურდა ან მიატოვეს XIX საუკუნეში ქრისტიანობის შემოსვლის შემდეგ, მიუხედავად ამისა ადგილები სადაც იყო მარაები დღემდე მიიჩნევა *ტაბუდ*. კუკის კუნძულებზე შენარჩუნებულია რამდენიმე მარაე (არაი-ტე-ტონგა, ვაეროტა, ტაპუტაპუატე) და გამოიყენება არიკის არჩევისას (პოლიტიკური ლიდერი ახალი ზელანდიის და კუკის კუნძულების მაორებში).

ლიტერატურა
----------

* Hirini Moko Mead, 2003. *Tikanga Māori: Living by Māori Values.* Huia Publishers:Wellington.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***მარაე***

* New Zealand in History: the marae - meeting place
* Gérard, Bertrand, *Le marae: description morphologique* in Cahiers des Sciences Humaines, 1978, Vol. 15, No 4, p. 407-448. Architecture and morphology of Society Islands Marae დაარქივებული 2005-10-17 საიტზე Wayback Machine.
* John Joseph Knight Hutchin, *E Tuatua no te apai atinga ki mua i te marae, i te tuatau etene anga* ("Tale of the offerings at the marae in heathen time") in "Collected songs and legends from the southern Cook Islands (c. 1883-1912)", notebook 2
* Marae Protocols დაარქივებული 2006-05-04 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Polynesian Lexicon Project Online
**მარაბდა** — თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფლების ახალი მარაბდისა და ძველი მარაბდის ძველი სახელწოდება. მარაბდა პირველად მოხსენიებულია XI საუკუნის დასაწყისის წყაროებში („მატიანე ქართლისა"). 1625 წელს მარაბდასთან გაიმართა ბრძოლა ქართველთა და სპარსელთა ლაშქარს შორის. სოფლის (ძველი მარაბდის) განაპირას დგას წმინდა მარინეს ეკლესია (XVI-XVII სს.). გადმოცემით, მის მახლობლად დაკრძალულია მარაბდის ბრძოლის გმირი ცხრა ძმა ხერხეულიძე. მარაბდელი იყო XIX საუკუნის გმირი არსენა ოძელაშვილი. XX საუკუნის 40-იან წლებში ძველი მარაბდიდან გადასულმა მოახალშენეებმა დააარსეს სოფელი ახალი მარაბდა.

მარაბდის წარმოშობის შესახებ
---------------------------

სოფელ მარაბდას პირველად მოხსენიებულია XI საუკუნის დასაწყისში „მატიანე ქართლისაში". 1537-1538 წლებში მეფე ლუარსაბ I-ის განჩინებით, ძმები იოთამ და ორბელ ბარათაშვილები გაყრილან და მარაბდა იოთამს რგებია. შემდგომში მარაბდა გიორგი და ფარიშატ ბარათაშვილებს ეკუთვნოდა. ამ დროიდან მოყოლებული სოფელი ძირითადად ბარათაშვილების საბატონო საკუთრება ხდება.

ჩვენ ხელთ არსებული მცირე მასალების მიხედვით, სოფელი ორჯერ განადგურდა. ერთი სავარაუდოდ ცნობილი მარაბდის ბრძოლის დროს მოხდა 1625 წელს.

XVII საუკუნის ბოლოსა და XVIII საუკუნის დასაწყისში იწყება სოფლის ხელახალი აღორძინება.

ლიტერატურა
----------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***მარაბდა***

* *თოდრია თ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 425.
**ლოკი**, *ლოკე* (*Loke, Loki, Lopt*) — ცეცხლის ღმერთი სკანდინავიურ მითოლოგიაში. გიგანტების, ფარგაუტისა და ლაუფეის შვილი. მიუხედავად მისი იოტუნორი წარმოშობისა ასებმა მაინც დართეს ნება, რომ მას ასგარდში ეცხოვრა თავისი არაჩვეულებრივი გონებისა და ეშმაკობის გამო.

მითი და ლეგენდა
---------------

ლოკის აქვს ძალა, რომლითაც მას შეუძლია ნებისმიერი ცხოველის ფორმა მიიღოს და შეიცვალოს სქესიც კი. ნახევარი წლის მანძილზე იგი ცხენად ევლინებოდა სამყაროს. ცხენად ყოფნის პერიოდში მან გააჩინა რვაფეხიანი ულაყი სლეიპნირი, რომელიც ოდინის ერთადერთ ეტალონად იქცა.

ლოკის სამი შვილი — ალი, ვალი და ნარვი — სიგინმა გაუჩინა. მას აგრეთვე სამი შვილი ანგრბოდამ გაუჩინა. ესენი არიან სამი ყველაზე შიშისმგვრელი ქმნილებანი სკანდინავიურ პანთეონში:

* იორმუნგანდი — ზღვის დიდი გველი;
* ფენრირი — მგელი-გიგანტი;
* ჰელი — გარდაცვლილთა სამეფოს ქალღმერთი.

მან ბევრი ბოროტება გაუკეთა სხვა ასებს, მაგრამ მათ იგი მაინც სჭირდებოდათ თავისი მრავალი შესაძლებლობების გამო. მისი მიზეზით დაიღუპა ღმერთი ბალდარი, რაც სხვა ღმერთების მრისხანების მიზეზი გახდა.

ლოკის ღალატით განრისხებულმა სხვა ღმერთებმა შეიპყრეს იგი, მიწისქვეშეთში, კლდეზე, მიაბეს და თავზე შხამიანი გველი დაადეს, რომელიც მის სახეზე შხამს აწვეთებდა. მაგრამ ლოკის ერთგული ცოლი, სიგინი გველის შხამს თასს აფარებს, რათა ლოკიმ ტკივილი არ განიცადოს. როცა თასი ივსება და სიგინი მის დაცლას ცდილობს შხამის წვეთები მაინც ეცემა ლოკის სახეზე და იგი ჯოჯოხეთურ ტკივილს განიცდის. გადმოცემით, სწორედ ამ დროს ხდება დედამიწაზე მიწისძვრა.

ლიტერატურა
----------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლოკი***

* Arvidsson, Stefan (2006). *Aryan Idols: Indo-European Mythology as Ideology and Science*. University of Chicago Press.
* Bellows, Henry Adams (1936). *The Poetic Edda: Translated from the Icelandic with an Introduction and Notes*. Princeton University Press. American Scandinavian Foundation.
* Calverley, William Slater (1899). *Notes on the Early Sculptured Cross: Shrines in Monuments in the Present Diocese of Carlisle*. T. Wilson.
* Dickins, Bruce (1915). *Runic and Heroic Poems of the Old Teutonic Peoples*. Cambridge University Press.

სქოლიო
------

1. 1 2
2. ↑
**მანოკვარი** (ინდონ. Manokwari) — ქალაქი ინდონეზიაში, კუნძულ ახალ გვინეაზე, ინდონეზიის პროვინციის დასავლეთ პაპუის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს ჩენდრავასიჰის ნახევარკუნძულზე წყნარ ოკეანესთან, ჩენდრავასიჰის სრუტიდან დასავლეთით.

ისტორია
-------

ქალაქი იმითაა ცნობილი, რომ მისგან დაიწყო კუნძულ ახალი გვინეის გაქრისტიანება. ზუსტად მანოკვარში 1855 წლის 5 თებერვალს გემ «ტერნატეთი» ჩამოვიდნენ ღვთისმეტყველები კარლ ოტო და იოჰან გეისლერი. ამ მოვლენის სამახსოვროდ ყოველწლიურად 5 თებერვალს ტარდება დიდი დღესასწაული, რომელზეც ჩამოდიან დელეგაციები მთელი პაპუიდან და მიმდებარე კუნძულებიდან.

კოლონიალურ ეპოქაში მანოკვარი იყო ახალი გვინეის დედაქალაქი. მეორე მსოფლიო ომის დროს ქალაქი დაიკავა იაპონიის ჯარმა (1942 წელი), ნიდერლანდელი ჯარისკაცები დაიმალნენ ტყეებში და აწარმოებდნენ პარტიზანულ ომს კიდევ ორ წელიწად ნახევარი.

2009 წლის დასაწყისში ქალაქის შემოგარენში მოხდა მიწისძვრა 7.6 ბალის სიმძლავრით, მაგრამ ცუნამის საფრთხე არ ყოფილა.

ეკონომიკა
---------

ქალაქის შემოგარენში მოჰყავთ კაკაო, ხილი, ქოქოსი; მიმდინარეობს ხე-ტყის დამზადება, პორტის მეშვეობით გააქვთ კაკაო, კოპრა, ხე-ტყე. ქალაქს ემსახურება «რენდანის» აეროპორტი.

ქალაქს სტუმრობენ ტურისტები, ძირითადი ღირსშესანიშნაობებია — გუნუნგ მეჯა პარკი, ანგის ტბა, ამბანის საპლაჟო ზონა, არფაკის ბუნებრივი ნაკრძალი.

განათლება
---------

ქალაქში არსებობს 2000 წელს დაარსებული ნეგერი პაპუას უნივერსიტეტი.
**ლარგვისის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელი ლარგვისის მიდამოებში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.

ძეგლი მდებარეობს ნასოფლარ საქორეთის დასავლეთით 3 კმ-ზე, ხშირი, შერეული ტყით დაფარულ მთის წვერზე. სახურავი, რომელიც ფიქალის ფილებისგან ყოფილა გადახურული, ამჟამად ჩაქცეულია. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია უხეშად თლილი, სხვადასხვა ზომის კლდოვანი ქვა.
დარბაზი გეგმაში წაგრძელებული სწორკუთხა მოხაზულობისაა და საკურთხევლისაგან გამიჯნულია ერთსაფეხურიანი მხრებით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. ფართო სწორკუთხა საკურთხეველი სამხრეთით ნალისებრია. მის ცენტრში მოთავსებულია სწორკუთხა სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს ასევე თითო სწორკუთხა ნიშაა. თაღები შირიმის თლილი ქვებით იყო ნაშენი.
ეკლესიაზე შემორჩენილია ბათქაშის კვალი. იქვე ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სამიოდე მეტრში შემორჩენილია დამხმარე სათავსის გეგმის კვალი.
სახურავი ჩაქცეულია, კედლები დამსკდარია.

ლიტერატურა
----------

* შიდა ქართლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. IV, თბ. 2008, გვ. 115
ლარი კინგი 2017 წელს
**ლარი კინგი** (ინგლ. Larry King, ნამდვილი სახელი და გვარი: ლოურენს ჰარვი ზეიგერი, Lawrence Harvey Zeiger) (დ. 19 ნოემბერი, 1933, ბრუკლინი, ნიუ იორკი, აშშ, — გ. 23 იანვარი, 2021, ლოს-ანჟელესი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი სატელევიზიო წამყვანი. მისთვის დამახასიათებელი იყო ინტერვიუს გაძღოლის მსუბუქი, ლმობიერი სტილი, რამაც „ლარი კინგის ეთერში" (გადიოდა 1985-2010 წლებში) სატელევიზიო კომპანია „სი-ენ-ენის" ერთ-ერთ ყველაზე ხანგრძლივ და პოპულარულ პროგრამად აქცია.

ლარი კინგი დაიბადა და გაიზარდა ბრუკლინში. 1957-1978 წლებში მუშაობდა მაიამიში (ფლორიდა), როგორც რადიოს დისკ-ჟოკეი, დებატების წამყვანი, შტატგარეშე მომუშავე ჟურნალისტი და მწერალი. 1978-1994 წლებში ის უძღვებოდა პოპულარულ რადიოდებატების შოუს „ლარი კინგის შოუ" (ინგლ. The Larry King Show), 1985 წლიდან 2010 წლამდე კი — ამერიკული მასობრივი მედიის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ სატელევიზიო გადაცემას „ლარი კინგის ეთერში" (Larry King Live). 2012 წელს ლარი კინგმა განაახლა მოღვაწეობა ახალი შოუთი „ლარი კინგი ახლა" (Larry King Now), რომლის პრემიერა ინტერნეტ-გვერდ „ჰულუზე" (Hulu) შედგა, ხოლო 2013 წელს დააფუძნა პროგრამა „პოლიტიკა ლარი კინგთან ერთად" (PoliticKING with Larry King). მისი მოღვაწეობის განმავლობაში ლარი კინგს ჩაწერილი აქვს 30 000-ზე მეტი ინტერვიუ ხელოვნებისა და სპორტის ვარსკვლავებთან, მსოფლიო პოლიტიკის ლიდერებთან და სხვა ცნობილ ადამიანებთან. ლარი კინგს ასევე მონაწილეობა აქვს მიღებული სხვადასხვა სატელევიზიო გადაცემაში, მხატვრულ და დოკუმენტურ ფილმში, გაახმოვანა ანიმაციური ფილმები „შრეკი" (2004, 2007, 2010) და „ფუტკრები" (2007). გამოქვეყნებული აქვს ავტობიოგრაფიული ხასიათის „ჩემი შესანიშნავი მოგზაურობა" (My Remarkable Journey, 2009). მიღებული აქვს ემის ჯილდო ახალი ამბებისა და დოკუმენტური გადაცემებისთვის (2011).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლარი კინგი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
**ლარგვისის ციხე** — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლარგვისში. აგებულია 1721-1741 წლებში.

ლარგვისის ციხე მაღალი მთის ფერდობზეა აგებული. იგი ძირითადად ორი ეზოსგან შედგება, რომელთაგან პირველი, სამხრეთით მდებარე, თითქმის ოთხჯერ აღემატება მეორეს. აქვეა ჭიშკრიანი კოშკი, ეკლესია და საცხოვრებელი სახლების ნანგრევები; ციტადელი უფრო მაღლაა. ციხეს ორი შესასვლელი ჰქონია. სამხრეთ-აღმოსავლეთით და დასავლეთით, ამათგან ერთი მთავარია, მეორე - დამხმარე.

ციხე გეგმით უწესო მრავალგვერდაა, რაც მთის რელიეფითა გამოწვეული, კედლები სხვადასხვა სიმაღლისაა. გალავნის კუთხეებს კოშკები ამაგრებდა, ხოლო თვით კედლებს - ბურჯები. კოშკებიდან ყველაზე დიდი და საინტერესო - გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში მდებარეობს. სიმაღლისა და სიდიდის მხრივ მას მოსდევს სამხრეთ-აღმოსავლეთი კოშკი; ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და სამხრეთ-დასავლეთის კოშკები თუ შედარებით მცირე ზომისაა.

ჭიშკრიან კოშკს კვადრატული გეგმა აქვს. მის ქვედა სართულში კამაროვანი გასასვლელია. ზედა სართულში დახურული სათავსი ყოფილა კედლებში დატანებული სათოფურებით. ციხის ამ მთავარი შესასვლელის დაცვას ემსახურებოდა იქვე, გალავნის გარეთ მდგარი კოშკი. მდინარეთა შეერთების ადგილზე აგებული ეს უკანასკნელი კოშკი, ალბათ, საგუშაგოს ფუნქციას ასრულებდა.

ციხის სამხრეთ-დასავლეთი და ჩრდილო-აღმოსავლეთი კოშკებიდან მხოლოდ პირველის კვალი ჩანს, ხოლო მეორე ორი-სამი მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ორივე კოშკი ნახევარწრედაა, გალავანზეა მიდგმული და მცირე ზომისაა. ციხის დასავლეთი კედელი სხვებზე გაცილებით მაღალი და განიერია. ქვედა იარუსი ყრუა. საბრძოლო ბილიკს სათოფურებიანი თხელი კედელი გასდევს.

ციხის ყველაზე რთულ ნაგებობას ციტადელის კოშკი წარმოადგენს. მისგან მხოლოდ სამი სართულია შემორჩენილი. ეზოდან ოთხი მეტრის სიმაღლეზე შესასვლელია. გარედან კოშკი კვადრატულია, შიგნით კი, გეგმაში ტოლმკლავა ჯვარი იქმნება. კუთხეებში სხვადასხვა სადგომია. ერთ-ერთი მათგანში კიბის უჯრედია მოთავსებული. სამხრეთ-დასავლეთი კუთხის მეორე სართულის ოთახს ქვის მასალის გვირგვინული გადახურვა აქვს. კოშკი უხვადაა აღჭურვილი სარკმლებით, სათოფურებით, ბუხრებითა და ნიშებით. იგი კარგად დაგეგმარებულ კოშკური სახლის იშვიათ ნიმუშს წარმოადგენს.

ლიტერატურა
----------

* შიდა ქართლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. IV, თბ. 2008, გვ. 104-109
**AH-64 Apache** — ორ ძრავიანი მოიერიშე შვეულმფრენი ოთხ ბოლოიანი პროპელერით, შებრუნებული განლაგების სამთვლიანი დასაჯდომი მექანიზმით და კაბინის ტანდემით რამდენიმე ან ორ კაციანი ეკიპაჟისთვის. Apache ჩამოყალიბდა როგორც *Model 77* Hughes Helicopters-ის მიერ აშშ-ის არმიის პროგრამის მოწინავე ტექნოლოგიების შემტევი შვეულმფრენის ფარგლებში AH-1 Cobra-ს შესაცვლელად. AH-64-ს გააჩნია ცხვირზე დამონტაჟებული სენსორული სისტემა სამიზნის აღმოჩენისთვის და ღამის ხედვის მოწყობილობა. შვეულმფრენი შეიარაღებულია 30 მილიმეტრიანი კალიბრის M230 ტყვიამფრქვევით, ოთხ სამაგრზე დამაგრებული AGM-114 Hellfire და Hydra 70 სარაკეტო მოწყობილობებით, რომლებიც განთავსებულია ციცქნა ფრთების პილონებზე. AH-64-ს აქვს ასევე სათვითმფრინავო სისტემების ორმაგი და სამმაგი რეზერვი, რაც ზრდის შვეულმფრენისა და მისი ეკიპაჟის გადარჩენის უნარს, ასევე პილოტების გადარჩენის ალბათობას ავარიისას.

1976 წელს აშშ-ის არმიამ AH-64 ამჯობინა Bell YAH-63-ს და წინასაწარმოო ხელშეკრულება გააფორმა კომპანიასთან Hughes Helicopters, რომელიც ითვალისწინებდა კიდევ ორი შვეულმფრენის წარმოებას მათთვის. 1982 წელს არმიამ გააფორმა კონტრაქტი მთლიან პროდუქციაზე. შვეულმფრენის წარმოება და განვითარება განაგრძო კომპანიამ McDonnell Douglas, მას მერე რაც შეიძინა Hughes Helicopters კორპორაციისგან Summa Corporation 1984 წელს. შვეულმფრენის **AH-64D Apache Longbow** პირველი პროდუქცია, ძლიერ განახლებული ვერსია ორიგინალთან შედარებით, ექსპლუატაციაში შევიდა 1997 წლის მარტში აშშ-ის არმიაში. AH-64-ის წარმოება გააგრძელა კომპანიამ Boeing Defense, Space & Security; ათას ცალზე მეტი ეგზემპლარი იქნა გამოშვებული დღევანდელ დღემდე.

AH-64-ის ძირითადი მომხმარებელი აშშ-ის არმიაა, თუმცა იგი წარმოადგენს მთავარ შემტევ შვეულმფრენს კიდევ რამდენიმე ქვეყნისთვის, რომლებშიაც მოხდა მისი ექსპორტირება, მათ შორის გაერთიანებული სამეფო, ისრაელი, იაპონია და ნიდერლანდები. აშშ-ის AH-64-ები მონაწილეობდნენ რამდენიმე კონფლიქტში: პანამაში, სპარსეთის ყურეში, ავღანეთში და ერაყში. ისრაელი აქტიურად იყენებს Apache-ებს სამხედრო კონფლიქტებში ლიბანთან და ღაზის სექტორში.

სქოლიო
------

1. ↑  Boeing Marks 25th Anniversary of Apache First Flight Sept. 30. Boeing (2 ოქტომბერი 2000).
2. ↑  Top 10: Helicopters - AH-64D Apache. *Discovery Channel*. youtube.com (8 მაისი 2007).
3. 1 2  Boeing AH-64 Apache. *Jane's All the World's Aircraft*. Jane's Information Group, 2010. subscription article, 1 თებერვალი 2010 დაარქივებული 2012-02-20 საიტზე Wayback Machine. .

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მაკდონელ-დუგლასის თვითმფრინავები და კოსმოსური ხომალდები |
| --- |
|  |
| გამანადგურებლი | 

XP-67 ·
FH ·
F2H ·
XF-85 ·
XF-88 ·
F3H ·
F-101 ·
F-4/F-110 ·
F-15 ·
F-15E ·
F/A-18 ·
CF-18/CF-188 ·
F/A-18E/F ·
YF-23
 |
|  |
| მოიერიშე | 

AV-8B ·
A-12
 |
|  |
| სასწავლო/სავარჯიშო | 

T-45
 |
|  |
| სატრანსპორტო | 

C-9 ·
KC-10 ·
YC-15 ·
C-17
 |
|  |
| შვეულმფრენი | 

XHJH ·
XH-20 ·
XHCH ·
XHRH ·
AH-64 ·
Defender
 |
|  |
| უპილოტო საფრენი აპარატი | 

KDH
 |
|  |
| ექსპერიმენტული | 

XV-1 ·
X-36 ·
Bird of Prey
 |
|  |
| კოსმოსური ხომალდი | 

მერკური ·
ჯემინი ·
სკაილაბი
 |

 |
**ლარისის ნომი** (ბერძ. Λάρισα) — ნომი საბერძნეთში, თესალიას პერიფერიაში.

ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლარისა.

* მოსახლეობა — 282,447 ადამიანი.
* ფართობი — 5,381 კმ².

მუნიციპალიტეტები
----------------

პერიფერიული ერთეული ლარისა იყოფა 6 მუნიციპალიტეტად.


|  |
| --- |
| ლარისა (1) |
| აგია (2) |
| ელასონა (3) |
| კილელერი (4) |
| ტემპი (მუნიციპალიტეტ) (5) |
| ტირნავოსი (6) |
| ფარსალა (7) |

გეოგრაფია
---------

ლარისა არის სიდიდით მეორე ნომი საბერძნეთში, ფართობით ჩამორჩება მხოლოდ ეტოლია და აკარნანიას. იგი მოიცავს თესალიის პერიფერიის დაახლოებით ერთი მესამედს. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება კოზანის ნომს, ჩრდილო-აღმოსავლეთით პიერიას, აღმოსავლეთით ეგეოსის ზღვას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით მაგნესიას, სამხრეთით ფტიოტიდას, სამხრეთ-დასავლეთით კარდიცას და დასავლეთით ტრიკალას.

ყველაზე მაღალი მთა საბერძნეთში, ოლიმპო (2,917 მ) მდებარეობს ლარისას ნომის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში.
ჩრდილოეთ ნაწილი ტყითაა დაფარული.

### კლიმატი

ლარისას ნომში არის ძირითადად ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი, ცხელი ზაფხულითა და ზომიერი ზამთრით. ზამთარი მკარია მთის რაიონებში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთით და ოლიმპოს მთაზე. ყველაზე მაღალი ტემპერატურა მთელი ისტორიის განმავლობაში იყო 45.2 °C და ყველაზე ცივი -21,6 °C.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საბერძნეთის ნომები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
**სარა ლუის ვონი** (ინგლ. Sarah Lois Vaughan; დ. 27 მარტი, 1924 — გ. 3 აპრილი, 1990) — ამერიკელი ჯაზ მომღერალი. 

მოგებული აქვს 4 გრემის ჯილდო, 1989 წელს მიიღო „NEA" ჯაზის ჯილდო, კრიტიკოსი სკოტ იანოვი წერდა, რომ მას „მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გასაოცარი ხმა" ჰქონდა.

ადრეული ცხოვრება
----------------

სარა ვონი 1924 წლის 27 მარტს დაიბადა ნიუარკში, ნიუ-ჯერსიში, აშშ-ში. ვონის მამა, ჯეიკ ვონი დაკავებული იყო ვაჭრობით, თუმცა პარალელურად უკრავდა გიტარასა და პიანინოზე. ხოლო დედამისი ადა ვონი, ეკლესიის გუნდში მღეროდა. ვონი თავის ოჯახთან ერთად მთელი ბავშვობის განმავლობაში ნიუარკში სწავლობდა. მამამისი ჯეიკი, რელიგიური პიროვნება იყო, სარა ოჯახთან ერთად ხშირად დადიოდა ბაპტისტურ ეკლესიაში. 7 წლის ასაკში მან პიანინოს შესწავლა დაიწყო, მღეროდა ეკლესიის გუნდებში, მოგვიანებით კი უკრავდა პიანინოზე. 

1930-იან წლებში იგი ხშირად ხედავდა ადგილობრივ და ტურისტულ მუსიკალურ ჯგუფებს. თინეიჯერობის ასაკში მან არალეგარულად დაიწყო ღამის კლუბებში შემსრულებლად მუშაობა. 

ვონი ნიუარკში „აღმოსავლეთ მხარის უმაღლეს სკოლა"-ში სწავლობდა, შემდეგ კი სასწავლებლად „ნიუარკის უმაღლეს სკოლა"-ში გადავიდა, თუმცა მოგვიანებით სწავლა შეწყვიტა, რათა მუსიკაზე უფრო მეტი კონცენტრაცია მოეხდინა.

პირადი ცხოვრება
---------------

სარა ვონი ჯორჯ ტრიდვილზე 1946 წელს დაქორწინდა, თუმცა მათი ურთიერთობა 1958 წელს განქორწინებით დასრულდა. 1958 წლიდან 1961 წლამდე სარა ვონი ქორწინებაში კლაიდ ეტკინსთან ერთად იმყოფებოდა, ხოლო 1978 წლიდან 1981 წლამდე ვეიმონ რიდთან. ვონიმ 1961 წელს გოგონა, დებრა ლუისი შვილად აიყვანა, რადგან მას ბავშების ყოლა არ შეეძლო. დებრა 1980-იან და 1990-იან წლებში მსახიობობდა.

სქოლიო
------

1. ↑  Yanow, Scott. Sarah Vaughan. ციტირების თარიღი: 27 September 2018.
2. ↑  Gates, Henry Louis (5 February 2002) *The African-American Century: How Black Americans Have Shaped Our Country*.  Simon and Schuster.
3. ↑  Gourse, Leslie (5 August 2009). *Sassy: The Life Of Sarah Vaughan*.  Da Capo Press. ISBN 978-0-7867-5114-3.
**მანსორ იბნ-ჯაფარი** — თბილისის საამიროს მეორე ამირა 914–952 წწ. ჯაფარიანების დინასტიიდან, ჯაფარ I იბნ-ალის ძე. მისი არსებობა დასტურდება ნუმიზმატიკური მასალის მიხედვით. ეს იყო თბილისის პირველი ამირა, რომელმაც თავისი სახელით მოჭრა ფული. მისი სახელი, ხალიფა მუტის სახელთან ერთად, აღნიშნულია ჰიჯრით 342 და 343 წლებში (ე.ი 953/954 და 954/955 წწ.) თბილისში მოჭრილი არაბული ვერცხლის დირჰემებზე. ხალიფას სახელით მოჭრილი უკანასკნელი ჩვენთვის ცნობილი თბილისური დირჰემი 942/943 წლისაა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* თბილისის საამირო
* საქართველოს მმართველები

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორია, ტ. I, თბ. 2008

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
თბილისის ამირები |
| --- |
|  |
| შუაბიანები | 
* ისმაილ იბნ-შუაბი
* მუჰამედ იბნ-ათაბი
* ალი იბნ-შუაბი
* ისჰაკ იბნ-შუაბი
 |
|  |
| შაბანიანები | 
* მოჰამედ იბნ ხალიდა
* ისე იბნ აშ-შეიხ აშ-შაბანი
* აბრაჰამ შაბანი
* გაბულოცი
 |
|  |
| ჯაფარიანები | 
* ჯაფარ I იბნ-ალი
* მანსორ იბნ-ჯაფარი
* ჯაფარ II იბნ-მანსორი
* ალი იბნ-ჯაფარი
* ჯაფარ III იბნ-ალი
* აბულ-ჰეიჯა იბნ-ჯაფარი
* სითილარაბი
 |

 |
**რობერტ შალვას ძე გოქსაძე** (დ. 8 მარტი, 1931, ბაღდათი — გ. 26 თებერვალი, 2016) — ქართველი ფიზიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1972), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1986).

ბიოგრაფია
---------

1953 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1957–1964 წლებში მუშაობდა თბილისის ავტომატიზაციის საშუალებათა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში ტექნოლოგიური პროცესების მათემატიკური მოდელირების განყოფილების გამგედ. 1964–1975 წლებში იმავე განყოფილებას ხელმძღვანელობდა თბილისის მეტროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1975–1990 წლებში იყო მიკროელექტრონიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში „მიონი" მათემატიკური მოდელირების ლაბორატორიის გამგე. პარალელურად, ლექციებს კითხულობს საქართველოს ტექნიკურ უნიბერსიტეტში უმაღლესი მათემატიკისა და მიკროელექტრონიკის კათედრებზე. 1997 წლიდან უფროს მეცნიერ თანამშრომელია მართვის სისტემების ინსტიტუტში. გოქსაძის კვლევის მიმართულებაა ტექნოლოგიური პროცესების მათემატიკური მოდელირება და ზოგადი ფარდობითობის თეორიის საკითხები. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

ბიბლიოგრაფია
------------

* Скалярные поля в анизотропных неоднородных средах, Тб. 2009 (თანაავტ.: А. А. Нергадзе, Р. И. Чиковани).

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 126.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რობერტ გოქსაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ბაგრატიონი**. |

რომან ბაგრატიონი
**რომან (რევაზ) ივანეს ძე ბაგრატიონი** (დ. ოქტომბერი, 1778, ყიზლარი ― გ. 1834) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი. მხედარმთავარ პეტრე ბაგრატიონის უმცროსი ძმა. 

საქართველოს ამბებით დაინტერესებული 1806 წელს პ. ბაგრატიონის დავალებით სამშობლოში ჩამოვიდა აქაური ვითარების შესასწავლად და თავადაზნაურობის პოზიციის გასარკვევად. რუსეთთან  საქართველოს შეერთებით უკმაყოფილო თავადებმა თავიანთი სურვილები თხოვნის სახით ჩამოაყალიბეს და პ. ბაგრატიონისათვის გადასაცემად ბაგრატიონს ჩააბარეს. ამან შეაშფოთა საქართველოს რუსეთის მმართველობა. მთავარმართებლის მოთხოვნით ბაგრატიონი სასწრაფოდ რუსეთს გაიწვიეს. მონაწილეობდა რუსეთის 1812  სამამულო ომში. XIX საუკუნის 20-იან წლებში ბაგრატიონი კავკასიის არმიაში მსახურობდა და ირან-თურქეთის წინააღმდეგ ბრძოლებში მონაწილეობდა. იგი თბილისში დასახლდა. მისი სახლი გადაიქცა სალონად, სადაც იკრიბებოდა თბილისის მოწინავე საზოგადოება. 1832 ბაგრატიონის სახლში დაიდგა ალექსანდრე გრიბოედოვის კომედია „ვაი ჭკუისაგან".

ლიტერატურა
----------

* *ბერძენიშვილი ნ.* საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 2, თბ. 1965;
* *ბენდიანიშვილი ა.* ქსე, ტ. 2, გვ. 131-132, თბ. 1977
**ლეშუკოვაიას სახლი** (რუს. Дом Лешуковой) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია რუსული პროვიმციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. 

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარი № 37.

ისტორია
-------

1860-იან წლებში სახლის მფლობელად ითვლებოდა ბარონი კარლ რეიკინგი. შემდეგი მფლობელი იყო იტალიის მოქალაქე პეტრ დე როსი. მას მეუღლესთან, ტერეზა ნიკოლოზის ასულთან 1873 წელს შეეძIნა ქალიშვილი მარია. დე როსის ოჯახი რუსეთში მეგობრობდა ვაჭარ ბაკლაჟოღლოსთან და მის ოჯახთან. დე როსები იყვნენ მათი შვილების, ნიკოლოზისა და მარიას, ნათლიები. პეტრე იაკობის ძე როსის მამა - იაკობ პეტრეს ძე როსი იყო იტალიის ვიცე-კონსული, მისი ძმა ვიქტორ იაკობის ძე დე როსი კი 1872 წელს დაქორწინდა აზოველ მეშნანინზე ულიანა ანდრეის ასულ ანდროპოვაზე. 

1873 წლიდან 1880 წლამდე პერიოდში სახლი ეკუთვნოდა მეშჩანინ კონსტანტინე კუზმინოვს. 1880-იანი წლების შუა პერიოდში (სხვა მონაცემებით - 1890 წელს) სახლის ახალი მფლობელი გახდა შტაბს-კაპიტანის მეუღლე ვერა სოლტანოვა. 1898 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იყო თავად ალექსანდრე ივანეს ძე კორობინის პირადი კუთვნილება. 1915 წელს სახლში იმყოფებოდა ქვრივ ელიზაბეტა ლეშუკოვაიას კუთვნილებაში.

აღწერა
------

კუთხის ერთსართულიანი სახლი აგებულია რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. კედლები შელესილია. კარნიზი გაფორმებულია სუხარიკებით. ცოკოლის სართულზე ოთხი ფანჯარაა, ცენტრალურ ფასადზე ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით და კრონშტეინებით. 

დაწყვილებული პილასტრები წარმოდგენილია დორიულ სტილში. ფანჯრისქვეშა კარნიზები შემკულია ორნამენტებით. ისინი ფასადს ყოფენ სამ სხვადასხვა ზომის ნაწილად.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  Лешуковой дом//Энциклопедия Таганрога
2. 1 2  Дом 37. Исторический бульвар.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-21. ციტირების თარიღი: 2017-03-23.
**ლეშტუკოვის ხიდი** (რუს. Лештуков мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 52,2 მეტრი, სიგანე - 14,2 მ.

მდებარეობა
----------

ლეშტუკოვის ხიდი მდებარეობს ჯამბულის შესახვევის დასაწყისში. ხიდთან ახლოს განთავსებულია გ. ა. ტოვსტონოგოვის სახელობის დიდი დრამატული თეატრი.

დინების ზემოთში მდებარეობს ლომონოსოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — სემიონოვის ხიდი. 

უახლოესი მეტროსადგურია „ზვენიგოროდსკაია".

მოძრაობა ხიდზე, ისევე როგორც ახლოს მდებარე ჯამბულის შესახვევზე და ასევე დიდი დრამატული თეატრის მხარეზე, ცალმხრივია. მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე მოძრაობა მარცხენა მხრიდანაა, ასე რომ ხიდზე ასვლა შესაძლებელია მხოლოდ ლომონოსოვის ქუჩის მხრიდან. სტეფანოვკის ქუჩის მხარეს პირდაპირი მოძრაობა არ არის. აქედან გამომდინარე, მანქანების ნაკადი ლომონოსოვის ხიდისკენ მიდის, მაგრამ თეატრალური შენობის უკან მოხვედრა შესაძლებელია მხოლოდ აპრაქსინის ეზოდან.

სახელწოდება
-----------

თავისი სახელწოდება ხიდმა მიიღო ჯამბულის შესახვევის ძველი სახელწოდებისაგან, რომელიც ატარებდა ლეშტუკოვის შესახვევის სახელს.

ისტორია
-------

1907 წელს, სპეციალურად სუვორინის (ამჟამად დიდი დრამატული თეატრი) თეატრის მაყურებლებისათვის ააგეს ხის ხუთმალიანი ხიდი. ხიდი არაერთხელ გარემონტეს. 1952 წელს ხის მალები გამოცვალეს მეტალის კოჭებით. 1971 წელს მიმდინარეობდა საყრდენების კაპიტალური რემონტი. ხის საფარი შეიცვალა ორმაგი ხეფენილით. 1988 წელს „Легипроинжпроект"-ის ინჟინერმა ლ. ნ. სობოლევმა შეადგინა ხიდის რეკონსტრუქციის პროექტი. 1993 წლიდან 1999 წლამდე ლეშტუკოვის ხიდი კაპიტალურ რემონტშია. სამუშაოს ვამკვეთი იყო ხიდების მეურნეობის სამმართველო, ხოლო გენერალური დამპროექტებელი „Легипроинжпроект". პროექტის მთავარი არქიტექტორი იყო ალექსი იურის ძე შოლოხოვი, ჯგუფის ხელმძღვანელი — ი. გ. შინდინი, ინჟინერ-კონსტრუქტორი — ნ. ს. ლებედევი, მჭედელი — ვ. ვოლკოვი.

ლიტერატურა
----------

* Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Лештуков мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მდინარე ფონტანკის ხიდები |
| --- |
|  |
| 
* სამრეცხაო ხიდი
* პანტელეიმონის ხიდი
* ბელინსკის ხიდი
* ანიჩკოვის ხიდი
* ლომონოსოვის ხიდი
* ლეშტუკოვის ხიდი
* სემიონოვის ხიდი
* გორსტკინის ხიდი
* ობუხოვის ხიდი
* იზმაილოვის ხიდი
* იზმაილოვის ტრამვაის ხიდი
* წითელარმიელების ხიდი
* ეგვიპტის ხიდი
* ინგლისის ხიდი
* სტარო-კალინკინის ხიდი
* გალერის ხიდი
 |

 |
|  |
| --- |
| **საფრანგეთი** |
| 
ეს სტატია არის ნაწილი სერიისა:
**საფრანგეთისპოლიტიკა და მთავრობა** |
| 

---

 |
| * კონსტიტუცია
* პრეზიდენტი (სია)
	+ ემანუელ მაკრონი
* პრემიერ-მინისტრი (სია)
	+ ფრანსუა ფიიონი
* კონგრესი
	+ ეროვნული ასამბლეა
	+ სენატი
* პოლიტიკური პარტიები
* არჩევნები
	+ 2017
	+ 2017
* რეგიონები
* დეპარტამენტები
* საგარეო ურთიერთობები
 |
| 

---

სხვა ქვეყნები · ატლასი **პოლიტიკის პორტალი*** ხილვა
* განხილვა
* რედაქტირება
 |

ლუქსემბურგის სასახლე, სადაც სენატის შენობაა განლაგებულია.
**სენატი** (ფრანგ. Sénat) — საფრანგეთის თანამედროვე პარლამენტის ზემო პალატა და საფრანგეთის საკანონმდებლო ხელისუფლების ერთ-ერთი განშტოება. საფრანგეთის ქვემო პალატისგან განსხვავებით, ზემო პალატა არ არის ცხარე დებატების ადგილი, რის გამოც მასმედიის ყურადღებაც მისდამი ნაკლებია. სენატის სახელს ასევე ატარებდა პარლამენტის ზემო პალატა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1799—1804 წლებში. პარლამენტარები ირჩევიან 6 წლის ვადით, და მათი რიცხვი 2010 წელს 346 ადამიანია. საფრანგეთის რევოლუციის დროდან, ტრადიციულად, მემარჯვენე პარტიები იკავებენ სენატის მარჯვენა ნაწილს, ხოლო მემარცხენეები - მარცხენა ნაწილს.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ლუქსემბურგის სასახლე
* საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეა

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური მისამართი ინტერნეტში

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***საფრანგეთის სენატი***


|  |  |
| --- | --- |
| საფრანგეთი | *ეს სტატია საფრანგეთისა და ფრანგების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |



|  |  |
| --- | --- |
|  | საფრანგეთის პორტალი – დაათვალიერეთ ვიკიპედიის სხვა სტატიები საფრანგეთზე. |
**Acer** (ჩინ. 宏碁股份有限公司; ფინინი: *Hóngqi Gǔfèn Yǒuxiàn Gōngsī*) — აპარატურისა და ელექტრონიკის ტაივანური ტრანსნაციონალური კორპორაცია, რომლის შტაბ-ბინაც ქალაქ ახალ ტაიბეიში მდებარეობს. Acer-ის პროდუქცია მოიცავს პერსონალურ კომპიუტერებსა და ლეპტოპებს, პლანშეტურ კომპიუტერებს, სერვერებს, მეხსიერების ბარათებს, მონიტორებსა და სმარტფონებს. იგი ასევე აწარმოებს ელექტრონული ბიზნეს-სერვისს ბიზნესმენებისთვის, პოლიტიკოსებისა თუ უბრალო მომხმარებლებისათვის. Acer პერსონალური კომპიუტერების მსოფლიოში მეოთხე უდიდესი მწარმოებელია.

2000-იანი წლების დასაწყისში, Acer-მა ახალი ბიზნეს-მოდელი შეიმუშავა, რითაც მწარმოებლიდან მთავარი აქცენტი დიზაინზე, ბაზარზე, და პროდუქციის დისტრიბუციაზე გადაიტანა, თუმცა წარმოების პროცესი მწარმოებლებთან კონტრაქტების საფუძველზე შეინარჩუნა.

ასევე, მისი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ბიზნესია უმსხვილესი ფრენჩაიზებული კომპიუტერული საცალო ჯაჭვი ტაიბეიში.

ისტორია
-------

Acer 1976 წელს ტაივანის ქალაქ სინჯუში მულტიტექნიკური კომპანიის სახით სტან შიჰმა და მისმა მეუღლემ კიდევ ხუთ სხვა ადამიანთან ერთად დააარსეს.

მათი თავდაპირველი კაპიტალი 25 000 აშშ დოლარი იყო 11 დასაქმებულით. ამ დროისათვის, კომპანია ეწეოდა ელექტრო-ნაწილების დისტრიბუციას და კონსულტანტის როლს მიკროპროცესორულ ტექნოლოგიებში.

სახელი Acer კომპანიას 1987 წელს ეწოდა.

ბრენდები
--------

* Acer
* eMachines
* Gateway
* Packard Bell
* Predator
* Pawbo
* Xplova

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„Acer"** ვიკისაწყობში.
* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. 1 2 3  „Fortune Global 500 #436: Acer". Fortune. 20 July 2011. ციტირების თარიღი: 27 November 2009.
2. ↑  Centre for Research on Multinational Corporations, Bart Sleb, 2005
3. ↑  About Acer – Milestones. Acer.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 ივლისი 2006. ციტირების თარიღი: 7 July 2007.
**წმინდა ლეოპოლდ ბოგდან მანდიჩი** ( ხორ. Leopold Bogdan Mandić )(დ. 12 მაისი, 1866 — გ. 30 ივლისი, 1942) — დღევანდელ მონტენეგროს ქალაქ ჰერცეგ-ნოვიში დაბადებულლი ეთნიკური ხორვატი. გარდაიცვალა პადუაში, იტალიაში. ფიზიკურად იყო სუსტი, მისი სიმაღლე მხოლოდ 1,35 მეტრს შეადგენდა. სიარული ჰქონდა მოუქნელი და ენის ბორძიკით საუბრობდა. მიუხედავად ნაკლოვანებებისა მან შეძლო განევითარებინა ძლიერი ძლიერი სულიერი ძალა. მისი ხსენების დღე რომის კათოლიკურ ეკლესიაში აღინიშნება 12 მაისს.

მისი სურვილი იყო ყოფილიყო მისიონერი აღმოსავლეთ ევროპაში, თუმცა მან ცხოვრების უმეტესი ნაწილი პადუაში დაჰყო, სადაც ის 1906 წლიდან სიკვდილამდე ცხოვრობდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს მან ერთი წელი ციხეში ავსტრო-უნგრულ წარმომავლობაზე უარი არ თქმოს გამო გაატარა. ის მუდმივად ოცნებობდა კათოლიკური და მართლმადიდებლური ეკლესიების გაერთიანებაზე. ის ცნობილია როგორც გაერთიანების მოციქული. მან შექმნა ცნობილი ლოცვა, რომელიც ეკუმენიზმში გამოიყენება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლეოპოლდ მანდიჩი***

* (იტალიური) Sanctuary and St. Leopold Mandić's tomb in Padua, Italy
* (ხორვატული) Zakučac proslavio blagdan sv. Leopolda Mandića: Zakučac celebrates the feast day of its saint
**ლეძაძამის მაცხოვრის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლეძაძამეში. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ნახევარწრიული აფსიდით.აგებულია რიყის და კლდს ქვით. ძეგლს დასავლეთ და ჩრდილოთ მხრიდან მთები შემოფარგლავს, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით 1,5 კმ-ში მდინარე ტეხური ჩამოედინება. აფსიდის სარკმლები (სამი) ფართე და კლდის კარგად გათლილი ქვითაა ამოყვანილი. აფსიდა ფართე და მოცულობითია. ის დანარჩენი სივრცისგან სავარაუდოდ ხის კანკელით იყო გამოყოფილი. თითო-თითო სარკმელი შეიმჩნევა სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებზე. სავარაუდოდ კიდევ ერთი სარკმელი ტაძარს დასავლეთ კარის თავზე უნდა ქონოდა. ამჟამად ყველა სარკმელი ამოქოლილია რიყის ქვებით. ტაძრის გარშემო მიწაზე ვიზუალურად ფიქსირდება დიდი რაოდენობით კარნიზის, თაღების, კარის თაღის, ამბიონისა და ტიმპანის ქვები.ტაძარში გამოყენებული შირიმის ტიპის ქვის კარიერი დაფიქსირდა ლეძაძამის გარეუბნის კვაუთის ციხის დასავლეთით 2 კმ. მოშორებით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს გერბი კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5135
**მაღალი ქუსლები** (ესპ. Tacones Lejanos) — ესპანელ რეჟისორი პედრო ალმოდოვარის 1991 წელს გადაღებული მელოდრამული ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ მსახიობები მარისა პარედესი, ვიქტორია აბრილი და მიგელ ბოსე. ფილმის შინაარსი დაფუძვნებულია დედისა, რომელიც ცნობილი მომღერალია, და უკვე ზრდასრული შვილის, რომელიც ბავშვობაში მიატოვა, ურთიერთობებზე. შვილი მუშაობს ტელევიზიაში ახალი ამბების წამყვანად. ცოლად მისთხოვდა დედამისის ყოფილ საყვარელს და მეგობრობს დედამისის განმსახიერებელთან. მკვლელობა კი კიდევ უფრო აწეწავს ურთიერთობათა ბადეს.

ფილმი ტოვებს შეგრძნებას, რომ იგი ძალიან ჰგავს სხვა დედაშვილურ მელოდრამებს, „სტელა დალასი", „სუსტი ჩხვლეტა", „სიცოცხლის იმიტაცია" და განსაკუთრებით, „შემოდგომის სონატა". ფილმი წარდგენილი იყო ოქროს გლობუსის ჯილდოზე საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
რებეკა, ახალი ამბების წამყვანი ტელევიზიაში, აეროპორტში ელოდება დედამისს, ბეკი დელ პარამოს, სახელოვან მომღერალს, რომელიც ესპანეთში ბრუნდება მეხიკოდან, თხუთმეტწლიანი ცხოვრების შემდეგ. ლოდინისას, რებეკას ახსენდება თავისი ბავშვობა, 1972 წელს არდადეგებზე როგორ უყიდა დედამ საყურეები და უთხრა, რომ ძალიან უხდებოდა. მალევე ხვდება, რომ იგი განსხვავდება პატარა რებეკასგან. მეორე შემთხვევა მოხდა მადრიდში, სახლში. როცა ბეკი გაამჟღავნებს მეხიკოში წასვლისა და კარიერის იქ გაგრძელების სურვილს და მას შეეწინააღმდეგება თავისი ქმარი, რებეკას მამინაცვალი, რებეკა შეუცვლის თავის წამლებს დამაძინებლებით. მოხდება ისე, რომ მამინაცვალს ჩაეძინება საჭესთან და დაიღუპება, ბეკის კი გახდება თავისუფალი. რებეკას იმედები, დაიმკვიდრებდა დედის გულში ადგილს, გაუცრუვდება, რობა ბეკი მარტო გაემგზავრება მეხიკოში და დატოვებს შვილის მამის ანაბარა. რებეკა ელის დედის დაბრუნებას, რათა მიიღოს სიყვარული და სითბო დედისგან, რომელსაც ასე დანატრებულია. 15 წლის შემდეგ ბეკი ესპანეთში ბრუნდება და ხვდება რებეკას. მათ ურთიერთობებს ართულებს ის ფაქტი, რომ ორივე მკვლელობაშია ეჭვმიტანილი.

როლებში
-------

* ვიქტორია აბრილი — რებეკა
* მარისა პარედესი — ბეკი
* მიგელ ბოსე — მოსამართლე ედუარდო დომინგესი
* ფეოდორ ატკინი — მანუელი
* ანა ლიზარანი — მარგარიტა
* კრისტინა მარკოსი — პაულა
* მირიამ დიას აროსა — ისაბელი
* ნაჩო მარტინესი — ხუანი
* პედრო დიეს კორალი — ალბერტო
* ხავიერ ბარდემი — ტელევიზიის თანამშრომელი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* „მაღალი ქუსლები" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
პედრო ალმოდოვარის ფილმები |
| --- |
|  |
| 1980-იანები | 
* *პეპი, ლუსი, ბომი* (1980)
* *ვნებათა ლაბირინთი* (1982)
* *ცუდი ჩვევები* (1983)
* *რატომ დავიმსახურე ეს?* (1984)
* *მატადორი* (1986)
* *სურვილის კანონი* (1987)
* *ქალები ნერვული კრიზისის ზღვარზე* (1988)
 |
|  |
| 1990-იანები | 
* *დამაბი!* (1990)
* *მაღალი ქუსლები* (1991)
* *კიკა* (1993)
* *ჩემი საიდუმლოს ყვავილი* (1995)
* *ცოცხალი სხეული* (1997)
* *ყველაფერი დედაჩემის შესახებ* (1999)
 |
|  |
| 2000-იანები | 
* *ესაუბრე მას* (2002)
* *ცუდი აღზრდა* (2004)
* *დაბრუნება* (2006)
* *შეწყვეტილი ამბორი* (2009)
 |
|  |
| 2010-იანები | 
* *კანი, რომელშიც ვცხოვრობ* (2011)
 |

 |
**მაღაროსკარის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მაღაროსკარში. თარიღდება XIX საუკუნის I ნახევრით. 1984 წელს სპეციალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმოო სახელოსნომ ძეგლზე ჩაატარა სარემონტო-სარესტავრაციო სამუშაოები. 

ეკლესია „თავისუფალი ჯვრის" ტიპის გუმბათოვანი ნაგებობაა, ნაგებია რიყის ქვით. გარეთა კუთხეებისა და გუმბათქვეშა თაღების წყობაში შედარებით მოზრდილი და უხეშად დამუშავებული რიყის ქვაა გამოყენებული. ფართო და თაღოვანი შესასვლელი დასავლეთის მკლავის ღერძზეა. აღმოსავლეთის მკლავი დასრულებულია შიგნით ნახევარწრიული, ხოლო გარედან ხუთწახნაგოვანი შვერილი აფსიდით, რომლის ღერძზე ვიწრო, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში ორი სწორკუთხა ნიშია, სამხრეთისაში — ერთი. საკურთხევლის ბაქანი ეკლესიის იატაკის მიმართ ერთი საფეხურითაა შემაღლებული და ნახევარწრიული ამბიონი ეკვრის. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის მკლავებში თითო, საკმაოდ განიერი თაღოვანი სარკმელია. ჯვრის მკლავების გადაკვეთაზე გუმბათია დაყრდნობილი. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის ყელის წრიულ მოხაზულობაზე გადასვლა აფრების საშუალებით ხდება. ყელს ფუძის დონეზე შემოუყვება მკვეთრად შვერილი თარო. გუმბათის ყელში ასიმეტრიულადაა განლაგებული ხუთი ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელი, დანარჩენ ოთხ წახნაგში თითო ყრუ სარკმელია.

ეკლესიის გარეთა ფორმები სავსებით შეესაბამება მის შიდა სტრუქტურას. გრძივი ფასადები ერთმანეთის მსგავსია. აღმოსავლეთით წახნაგოვან შვერილ აფსიდს დამოუკიდებელი გადახურვა აქვს. დასავლეთი, სამხრეთი და ჩრდილოეთი მკლავების წინ გეგმით კვადრატული და სამ მხარეს ნახევარწრიული თაღებით გახსნილი კარიბჭეა. თაღები დაყრდნობილია ორ კვადრატულ ბოძზე და ეკლესიის შესაბამისი კედლის პილასტრებზე. ეკლესიის კედლები და გუმბათის ყელი თაროსებრი ლავგარდნითაა დასრულებული. ცხრაწახნაგა გუმბათს პირამიდული სახურავი აქვს. გადახურულია თუნუქით.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 273.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **გოშაძე**. |

**ლერი პავლეს ძე გოშაძე** (დ. 11 დეკემბერი, 1935, თბილისი — გ. 17 სექტემბერი, 2022) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (2005).

ბიოგრაფია
---------

1962 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი (სპეციალობით – არქიტექტურა). 1960–1963 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტში „საქქალაქმშენსახპროექტი", 1963–1967 წლებში – საკავშირო საპროექტო ინსტიტუტის „სოიუზკურორტპროექტის" საქართველოს ფილიალში არქიტექტურული ჯგუფის ხელმძღვანელად; 1967–1998 წლებში – კვლავ „საქქალაქმშენსახპროექტში" პროექტის მთავარ არქიტექტორად, 1999 წლიდან 2005 წლამდე – შპს „თბილქალაქპროექტის" ქალაქგეგმარების სამმართველოში ჯგუფის ხელმძღვანელად. 2005 წელს იყო საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს სამშენებლო პროექტების სახელმწიფო ექსპერტიზის სამმართველოს განყბის გამგე. ძირითადი ნამუშევრები: რუსთავის გენგეგმა (1967, ლ. სუმბაძესთან, მ. მელიქიშვილთან, შ. ბაღაშვილსა და თ. წერეთელთან ერთად); მესტიის გენგეგმა (1973, ბ. გაბუნიასთან ერთად); ზუგდიდის განვითარებისა და რეკონსტრუქციის გენგეგმა (1977, თ. ლომთაძესა და ზ. ჟვანიასთან ერთად); ექსპერიმენტული მიკრორაიონი ბათუმში (1977, გ. გეგეშიძესთან, ნ. მაღლაკელიძესთან ერთად); ქუთაისის გენგეგმა (1978, ზ. ქურდიანთან, ნ. მიქაძესთან, ა. ლომთაძესა და თ. ლომთაძესთან ერთად); ქალაქ-კურორტის გაგრის გენგეგმა (1979, ნ. მიქაძესა და ე. ბაგრატიონთან ერთად).

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 127.
**სანტა-კრუსის კუნძულები** (ინგლ. Santa Cruz Islands) — კუნძულების ჯგუფი წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში.

გეოგრაფია
---------

კუნძულები მდებარეობენ დაახლოებით 400 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით სოლომონის არქიპელაგიდან.

სანტა-კრუსის კუნძულების ასაკი, რომელიც ჩამოყალიბდა ავსტრალიის და წყნარი ოკეანის ფილაქნების შეჯახების შედეგად, აჭარბებს 5 მილიონ წელს. გეოლოგიურად კუნძულები შედგება კირქვისაგან და ვულკანური ტუფისაგან. კუნძულების უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან მდებარეობს კუნძულ ვანიკოროზე (924 მეტრი).

კუნძულების ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 747 კმ²-ს. ყველაზე დიდი კუნძულებია:

* ვანიკორო (ფართობი 173,2 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 800 ადამიანი);
* ნენდო (ფართობი 505,5 კმ², უმაღლესი წერტილი — 549 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 5000 ადამიანი);
* უტუპუა (ფართობი 69 კმ², უმაღლესი წერტილი — 380 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 300 ადამიანი);
* ტინაკულა, (ფართობი 8 კმ²);
* დაფის კუნძულები, (ფართობი 14 კმ²);
* რიფის კუნძულები, (ფართობი 29 კმ²);
* ტიკოპია, (ფართობი 5 კმ²);
* ანუტა, (ფართობი 0,37 კმ²);
* ფატუტაკა, (ფართობი 0,18 კმ²).

სანტა-კრუსის კუნძულების ყველაზე დიდი ქალაქია — *ლატა*, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ნენდოზე და ტემოტუს პროვინციის ადმინისტრციული ცენტრია.

ისტორია
-------

სანტა-კრუსის კუნძულები 1595 წელს აღმოაჩინა ალვარო მენდანია დე ნეირამ მისი მეორე წყნაროკეანური ექსპედიციის დროს.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს გაიმართა საჰაერო ბრძოლები სანტა-კრუსის კუნძულებთან იაპონიის საიმპერატორო ფლოტსა და აშშ-ის ფლოტს შორის.

სქოლიო
------
**ლეპონტის ალპები** (იტალ. Alpi Lepontine) — ქედი დასავლეთ ალპებში, იტალია-შვეიცარიის საზღვარზე. შეჭრილია შვეიცარიის კანტონების — ვალეს, ტიჩინოსა და გრაუბიუნდენის ტერიტორიებზე და იტალიის პიემონტის რეგიონში. ვრცელდება სიმპლონის უღელტეხილსა (დასავლეთით) და მდინარე უკანა რაინს (აღმოსავლეთით) შორის. სიგრძე დაახლოებით 130 კმ. სიმაღლე 3553 მ-მდე (მთა მონტე-ლეონე).

ჩრდილო-დასავლეთით გამოეყოფა ბერნის ალპებს მდინარე რონის ხეობით, სამხრეთ-დასავლეთით პენინის ალპებს ფურკისა და სენ-გოტარდის უღელტეხილებით, ჩრდილოეთით გლარნის ალპებს წინა რაინის ხეობით. მდინარეები რონა და რაინი სათავეს იღებენ ლეპონტის ალპებში. შესამჩნევად დაბლდება აღმოსავლეთისაკენ. 

ლეპონტის ალპები აგებულია გრანიტებით, გნაისებითა და ფიქლებით. აქვს ალპური ტიპის წვეტიანი მწვერვალებიანი ვიწრო თხემი, პატარა მყინვარები, დაფარულია მუდმივი თოვლით. კალთები შემოსილია ფართოფოთლოვანი და წიწვოვანი ტყეებით, 1600-1800 მ-ის ზევით მთის ბუჩქნარი და მდელოებია. სენ-გოტარდისა და სიმპლონის უღელტეხილებზე გადის საავტომობილო გზა და გაყვანილია სარკინიგზო გვირაბები. განვითარებულია ალპინიზმი.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ალპები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ლეპონტის ალპები"** ვიკისაწყობში.
* ლეპონტის ალპები — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
* ლეპონტის ალპები — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
**ლაშქენდარის ეკლესია** — ეკლესია ქალაქ ტყვარჩელთან, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. 

ეკლესია აგებულია შუა საუკუნეებში.

ლაშქენდარის საეკლესიო კომპლექსი აშენებულია ამავე სახელწოდების მთაზე, ქალაქ ტყვარჩელიდან 5-6 კმ-ზე. ის მოიცავს ორ ეკლესიას: ძირითადს-გუმბათოვანი ტაძრით, ხოლო ჩრდილოეთიდან მთავარ ტაძარს ებჯინება პატარა ეკლესია ნახევრადწრიული აფსიდით, რომელიც მთავარ ტაძართან დაკავშირებულია გასასვლელით. მთელი ეს ანსამბლი შემოსაზღვრულია 100 მეტრიანი დამცავი კედლით, რომლის სამხრეთით აღმართულია ცენტრალური თაღოვანი შესასვლელი მასზე გამოქანდაკებული რელიეფური ჯვრით. გარდა ცენტრალური შესასვლელისა, კომპლექსს გააჩნია კიდევ სამი შესასვლელი -ერთი შესასვლელი დასავლეთის მხრიდან, მორთული ლომების ჰერალდიკური გამოსახულებებით და ორი შესასვლელი ჩრდილოეთის მხრიდან.

ამჟამად მთავარ ტაძარს გუმბათი ჩამონგრეული აქვს, ხოლო მისი კარიბჭე მოგვიანებით არის აგებული და მთლიანად შენარჩუნებულია. ტაძარს აკრავს სამარხებიანი ხელოვნური ბაქანი, სადაც ადრე ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილია ბრინჯაოსგან დამზადებული ლომის ფიგურები, შანდლები, სხვადასხვა სარიტუალო ნივთები- ქართული ქრისტიანული ხელოვნების ტიპური ნიმუშები. მთელი საეკლესიო -არქიტექტურული სივრცე, მიუხედავად მისი მოუვლელობისა, მაინც შთამბეჭდავად გამოიყურება და საქართველოში უპირატესად გავრცელებული საეკლესიო ხუროთმოძღვრების გამორჩეულ ძეგლად არის აღიარებული. ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლაშქენდარის ეკლესია
**მაღალი ხატი**, *კოშკი* — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გორანის დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე, მთის ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით კვადრატულია (4 x 4 მეტრი), ორსართულიანი (სიმაღლე 6,5 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. პირველი სართული სამეურნეო დანიშნულებისაა, მეორე — საცხოვრებელი. პირველი სართულის ოთხივე კედელი ყრუა. კოშკში შესასვლელი მეორე სართულის ჩრდილო კედლის აღმოსავლეთ კიდეშია. ღიობი ორივე მხრიდან ბრტყლადაა გადახურული. შესასვლელის მოპირდაპირედ, სამხრეთ კედელში, ღრმა სწორკუთხა ნიშია. თითო, მაგრამ ბევრად უფრო მცირე ზომის ნიშია სამხრეთ და ჩრდილო კედლების დასავლეთ კიდეებთან. აღმოსავლეთ კედლის შუაში, იატაკიდან 1,5 მეტრ სიმაღლეზე, ტოლფერდა სამკუთხედის ფორმის, გარეთკენ შევიწროებული პატარა სარკმელია. სართული გადახურულია სხმული კამარით, რომელსაც განივკვეთში კვერცხისებრი ფორმა აქვს. კოშკს ხის სართულშუა გადახურვა ჰქონია (აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებზე შემორჩენილია ხის ძელების საყრდენი ბუდეები). გარედან კოშკი ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება. იგი კრამიტის ორფერდა სახურავითაა გადახურული. კედლები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით, რომელსაც აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზე, ფრონტონის ფუძეებთან, ჰორიზონტალური შემონაკეცები აქვს. კოშკს ირგვლივ დაბალი გალავანი ჰქონია შემორტყმული, შემორჩენილია მხოლოდ მისი ნაწილები.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 376-377.
**საყდარგორის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხევსურთსოფლის ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. 

ეკლესია დარბაზულია (6,4 x 4,5 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარური წყობით (საკმაოდ დაუდევრად). გარეთა კუთხეებისა და კედლის გარეპირის წყობაში არაწესიერი ფორმის შირიმის ქვაცაა ჩართული. ამჟამად ნაგებობა სანახევროდღა დგას. მთლიანად ჩამოქცეულია დარბაზის კამაროვანი გადახურვა, მონგრეულია სამხრეთ კედლის ზედა ნახევარი და საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. აღმოსავლეთ კედელს (მთელ სიმაღლეზე) ორი ფართო ბზარი დაუყვება. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. კარს წირთხლების ქვედა ნახევარიღა შემორჩა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო და დაბალი, შიგნით სწორკუთხა, ხოლო გარედან თაღოვანი სარკმელი. აფსიდის სამხრეთის გვერდში (მხართან ახლოს) მცირე ზომის კვადრატული ნიშია, რომლის ზემოთ, კონქის არეში, კიდევ ერთი პატარა ნიშია (იგი, როგორც ჩანს, რეზონატორის დანიშნულებას ასრულებდა). აფსიდს ხურავს ოდნავ დეფორმირებული, სხმული კონქი, რომლის თაღს ნახევარწრიული ფორმა აქვს. ჩრდილო კედლის მთელ სიგრძეზე შემორჩენილია კამარის ქუსლის წყობის რამდენიმე რიგი.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 424.
**ლაშჩის სახლი** (რუს. Доходный дом Лащ) ასევე **ლივუსის სახლი** (რუს. Доходный дом Ливус) — XX საუკუნის ტიპური სავაჭრო, საშემოსავლო სახლი, რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მქონე ნაგებობა, დონის როსტოვში, რუსეთის ფედერაცია. შენობა მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე, მაქსიმ გორკის სახელობის კულტურისა და დასვენების პარკის წინ. შენობა ააშენა ალექსანდრე ედმუნდის ძე ლაშჩმა XX საუკუნის დასაწყისში. შემოსავლების სახლის ყველაზე მდიდრულო ოთახების ფანჯრები გადის პუშკინის ქუჩაზე, ხოლო ნაკლებად ღირებულისა სახლის ეზოში. თანამედროვე ეპოქაში ეს არის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი დონის როსტოვი, პუშკინის ქუჩა № 75.

არქიტექტურა
-----------

სავაჭრო სახლის ფასადი მდებარეობს პუშკინის ქუჩის წითელ ხაზში. შენობას აქვს ოთხი სართული და მანსარდა. შენობის ფასადის გაფორმება შეიცავს გოთიკური არქიტექტურის ელემენტებს. ფასადზე გამოსახულია ორი ვერტიკალური თაღი, რომლითაც გაფორმებულია კოლონის კუთხეები. თაღები ბოლოვდება მაღალი შეისრული ფრონტონებით. შენობის ძირითადი შესასვლელის თავზე განთავსებულია მცირე დეკორაციული კოლონები და მცენარეული ორნამენტები. ფანჯრის თავები გაფორმებულია ციხესიმაგრის ქვით. მესამე და მეოთხე სართულებს შორის ფასადი გაფორმებულია მცენარეული ორნამენტებით გაფორმებული ქამრით. ლაშჩის სახლის მეხუთე სართული მანსარდაა, რომელიც გაფორმებულია სამი ყრუ ფანჯრით.

სქოლიო
------

1. ↑  Об объявлении недвижимых памятников истории и культуры города Ростова-на-Дону под охраной органов местного самоуправления. zakon.7law.info. ციტირების თარიღი: 2013-11-24.[*მკვდარი ბმული*]
2. 1 2  Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23.
3. 1 2  Волошинова Л. Ф. Пушкинская улица. — Ростов-на-Дону: «Донской издательский дом», 2000. — С. 29—32. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87688-250-X.