recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ჯო აბერკრომბი** (ინგლ. Joe Abercrombie; დ. 31 დეკემბერი, 1974) — ბრიტანელი მწერალი ფენტეზის ჟანრში. მისი ყველაზე ცნობილი ნაშრომია „პირველი კანონის" ტრილოგია. ასევე აქვს წიგნები, რომლის მოვლენებიც იგივე სამყაროში ვითარდება. მისმა რომანმა „ნახევრად მეფე" 2015 წელს ლოკუსის ჯილდო მიიღო საუკეთესო წიგნისთვის მოზარდებისთვის.

ჯო აბერკრომბი ლანკასტერში, ინგლისში დაიბადა. განათლება მიიღო ლანკასტერის სამეფო სკოლაში და მანჩესტერის უნივერსიტეტში, სადაც ფსიქოლოგიას სწავლობდა.

სანამ ფრილანსერი ფილმების მემონტაჟე გახდებოდა, აბერკრომბი სატელევიზიო კომპანიაში ასისტენტად მუშაობდა, სადაც ხშირად ჩაის ადუღებით იყო დაკავებული. მემონტაჟედ მუშაობის დაწყების შემდეგ, აბერკრომბის ბევრად მეტი თავისუფალი დრო გამოუჩნდა, რის შედეგადაც გადაწყვიტა დაბრუნებოდა 6 წლით ადრე, უნივერსიტეტში გაჩენილ ამბიციას „მარტოდმარტო თავდაყირა დაეყენებინა ფენტეზის ჟანრი". „თვით მახვილზე" მუშაობა 2002 წელს დაიწყო და 2004-ში დაასრულა. გამომცემლობებისგან წლობით ღებულობდა უარს, სანამ ხელშეკრულება ჯილიან რედფერნთან, გოლანცის გამომცემლობასთანარ დადო. „თვით მახვილი" 2006 წელს გამოიცა და გაგრძელებაც მალევე მოგყვა. 

2008 წელს ჯო აბერკომბი საუკეთესო დამწყები მწერლების კატეგორიაში ჯონ ვ. კემპელის ჯილდოს ფინალისტი იყო.

ჯილდოები
--------

2015 წელს იყო ლოკუსის ჯილდოს გამარჯვებული კატეგორიაში „საუკეთესო რომანი მოზარდებისთვის"; 2017 წელს მიენიჭა ფენტეზის საერთაშორისო ჯილდო საუკეთესო კრებულისთვის.

ბიბლიოგრაფია:
-------------

**პირველი კანონის ტრილოგია**

1. *თვით მახვილი* (2006)
2. *სანამ მათ ჩამოახრჩობენ* (2007)
3. *მეფეების უკანასკნელი არგუმენტი* (2008)

სქოლიო
------

1. ↑  Internet Speculative Fiction Database — 1995.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164'></a>
თანამგზავრული ფოტო
ქოქოსის პალმები ტროპიკულ კუნძულ ისლამორადაზე
**ფლორიდა-კისი** (ინგლ. Florida Keys) — მარჯნის კუნძულებისგან შემდგარი არქიპელაგი აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. იწყება ფლორიდის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ წვერთან, მაიამიდან 24 კილომეტრით სამხრეთით და წარმოქმნის რკალს, რომელიც მიმართულია სამხრეთ-სამხრეთ-დასავლეთით და შემდეგ კი-უესტის მიმართულებით, რომელიც მისი შემადგენელი უკიდურესი დასავლეთით მდებარე დასახლებული კუნძულია. კუნძულები განლაგაბულია ფლორიდის სრუტის გასწვრივ, აღმოსავლეთიდან აკრავს ატლანტის ოკეანე, დასავლეთით — მექსიკის ყურე, კიდეზე კი ფლორიდის უბე. კი-უესტიდან კუბამდე უახლოესი წერტილი 140 კილომეტრშია. ფლორიდა-კისი განლაგებულია ჩრდილოეთ განედის 23,5-25,5 გრადუსებს შორის, სუბტროპიკულ სარტყელში. კუნძულების კლიმატი კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის სკალის მიხედვით განისაზღვრება როგორც ტროპიკული. კუნძულების 95%-ზე მეტი შედის მონროს ოლქის შემადგენლობაში, თუმცა ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე მცირე ნაწილი მოქცეულია მაიამი-დეიდის ოლქში, მათ შორისაა კუნძული ტოტენ-კი. ხმელეთის მთლიანი ფართობი 356 კმ²-ია. 2000 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 79 535 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე — 223,66 ადამიანს. თუმცა, მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი საკმაოდ მცირე, არაელში ცხოვრობს, სადაც სიმჭიდროვე შესაბამისად მაღალია. მათ შორისაა კუნძული კი-უესტი, სადაც თავმოყრილია მოსახლეობის 32%. 

ქალაქი კი-უესტი მონროს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. ოლქი შედგება კონტინენტური ნაწილისაგან, რომელიც მთლიანად მოქცეულია ევერგლეიდის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში და მომცრო კუნძულებისგან (კი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ფლორიდა-კისი***

* A Gazetteer of the Florida Keys დაარქივებული 2020-08-06 საიტზე Wayback Machine.
* Florida Keys, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე

* City of Key West
* City of Marathon
* History of the Conch Republic დაარქივებული 2012-11-02 საიტზე Wayback Machine.
* National Park Service: Dry Tortugas
* NOAA Marine Sanctuary დაარქივებული 2003-10-03 საიტზე Wayback Machine.
* Florida Keys Watershed - Florida DEP
**მარტიროს სარიანის სახლ-მუზეუმი** — კულტურული დაწესებულება, რომელიც მდებარეობს ერევანში, სარიანის ქუჩის 3-ში. უშუალოდ მუზეუმის კოლექცია მოიცავს ნახატებს, დოკუმენტებს, ცნობილ სომეხი საბჭოთა მხატვრის სარიანის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას (1880-1972) შესახებ. მხატვრული კოლექციის საფუძველი იყო თავად სარიანის მიერ შეწირული 50 ნამუშევარი.

მუზეუმი დაარსდა სომხეთის სსრ მთავრობის სპეციალური ბრძანებულებით 1967 წლის 26 ნოემბერს, როდესაც სომეხი მხატვარი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. მუზეუმისთვის შენობები აშენდა რამდენიმე ეტაპად - ორსართულიანი სახლი, სადაც მხატვარი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა 1932-1972 წლებში, აშენდა არქიტექტორი ალექსანდრე ტამანიანის მიერ. სამსართულიანი გალერეა დაერთო სახლს მუზეუმის ორგანიზების დროს, 1967 წელს. გალერეის პროექტის ავტორია მარკ გრიგორიანი.

სახლ-მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო მხატვრის ვაჟი, კომპოზიტორი ლაზარ სარიანი, რომელიც უშუალოდ ხელმძღვანელობდა მუზეუმის შენობის მშენებლობას. 1967 წლიდან 2005 წლამდე მუზეუმს ხელმძღვანელობდა სამხატვრო კრიტიკოსი შაენ ხაჩატურიანი, 2003 წლიდან 2004 წლამდე - ლუსია მირზოიანი, მანამდე კი იგი იყო მუზეუმის სახსრების ხელმძღვანელი. 2004 წლიდან მუზეუმის დირექტორი არის მხატვრის შვილიშვილი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი რუზანა სარიანი.

მარტინო სარიანის მრავალი ნამუშევარი რუსეთში მუზეუმებშია განთავსებული: სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეაში, აღმოსავლეთის მუზეუმში (მოსკოვი), სახელმწიფო რუსეთის მუზეუმში (სანქტ-პეტერბურგი), სხვა რეგიონულ მუზეუმებში, კერძო კოლექციებში, ასევე სომხეთის ეროვნულ სამხატვრო გალერეასა და მუზეუმში. ლიტერატურა და ხელოვნება (ერევანი). ამასთან, მხატვრის მთელი შემოქმედებითი გზა, დაწყებული სტუდენტური შრომით და დამთავრებული მისი ცხოვრების ბოლო თვეების ნახატებით, წარმოდგენილია მხოლოდ სარიანის სახლ-მუზეუმში.

დღეს სახლ-მუზეუმის ფონდს ორასზე მეტი ექსპონატი აქვს. მუდმივი გამოფენა მოიცავს ათობით ნახატს და გრაფიკულ ნამუშევარს, რომლებიც მხატვრის ოჯახის მიერ არის წარმოდგენილი. მუზეუმის მთავარი ამოცანაა ხელი შეუწყოს მხატვრების მუშაობას, შექმნას მისი ნამუშევრების მონაცემთა ბაზა. მუზეუმი ატარებს სამეცნიერო მუშაობას, ადგენს მხატვრის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის განახლებულ ქრონიკას, ამზადებს მემუარების ნაშრომს, ხელნაწერთა და წერილების გამოსაცემად, ასევე ახდენს შედგენას სამუშაოების სრულ კატალოგს. მუზეუმში ასევე იმართება ბავშვთა და ახალგაზრდობის კულტურული და საგანმანათლებლო პროგრამები, თემატური ღონისძიებები, მათ შორის კამერული მუსიკის კონცერტებიც.

რესურესები ინტერნეტში
---------------------

* მარტიროს სარიანის სახლ-მუზეუმი
* მარტიროს სარიანის სახლ-მუზეუმის შესახებ დაარქივებული 2022-01-23 საიტზე Wayback Machine.
**წყლის ქათამი** (ლათ. Gallinula) — ფრინველთა გვარი წეროსნაირთა რიგისა. სხვადასხვა წყაროებით მოიცავს 6 თანამედროვე და 1 ამომწყდარ, ან 4 თანამედროვე და 3 ამომწყდარ სახეობას. გვარი შემოტანილია მატურენ ჟაკ ბრისონის მიერ, 1760 წელს ტიპური სახეობით — ჩვეულებრივი წყლის ქათამი (*Gallinula chloropus*).

ახლოს დგანან მელოტებთან. დაფარული არიან მურა, თითქმის შავი ფერის ბუმბულითა და თეთრი ნიშნებით. აქვთ მოკლე და მომრგვალებული ფრთები, გრძელი და ძლიერი ფეხები, რომლებიც ადაპტირებულია სანაპიროს საფლობ ნიადაგზე გადასაადგილებლად. ნისკარტის ზემოთ, შუბლზე აქვთ წითელი ბალთა. ფრენენ უხალისოდ, თუმცა შეუძლიათ მნიშვნელოვანი მანძილის დაფარვა — მაგალითად, ჩვეულებრივი წყლის ქათამი მიგრაციის დროს 2000 კმ-ს გადის. გადამფრენი სახეობები მოგზაურობენ ღამით.

ლაინასებრთა ოჯახის სხვა სახეობებისაგან განსხვავებით, წყლის ქათმის გვარში შესული ფრინველები ნაკლებად გულჩათხრობილი ფრინველები არიან, და თუმცა უპირატესობას ხშირ ბალხეულობაში დამალვას ამჯობინებენ, მათი დანახვა ზოგჯერ თავისუფლად შეიძლება ნაპირთან, როდესაც იკვებებიან. საჭმელად იყენებენ როგორც მცენარეულ, ისე ცხოველურ საკვებს. ბუდობის პერიოდში ძლიერ ტერიტორიულები არიან (იკავებენ თავიანთ ტერიტორიას და იცავენ მას სხვა ფრინველებისაგან). დანარჩენ დროს ხშირად გროვდებიან გუნდებად, ძირითადად ტბების წყალმარჩხ ადგილებში.

ძველი წყლის ქათმების ყველაზე ადრეული ნამარხი ნაშთები განეკუთვნება გვიან პლიოცენს — გვარს შეიძლება მივაკუთვნოთ *Gallinula kansarum*, რომელიც აღმოჩენილია კანზასსა (აშშ) და ბულგარეთში. ისტორიულ დროში გადაშენებულად თვლიან წყლის ქათმის ორ სახეობას, რომელთაგან ერთი — *Gallinula hodgenorum* — ბინადრობდა ახალ ზელანდიაში. მეორე სახეობის ფილოგენეტიკა ბოლომდე არ განსაზღვრულა — იგი შეიძლება მიეკუთვნებოდეს ცალკეულ მონიტიპურ გვარს.

ლიტერატურა
----------

* **Baird**, R. F. (1984): The Pleistocene distribution of the Tasmanian native-hen *Gallinula mortierii mortierii*. *Emu* **84**(2): 119—123. PDF версия
* **Brisson**, Mathurin Jacques (1760): *Ornithologia sive Synopsis methodica sistens avium divisionem in ordines, sectiones, genera, species, ipsarumque varietates, etc.* **1**: 46-56, plates V and VI.
* **Olson**, Storrs L. (1975): The fossil rails of C.W. DeVis, being mainly an extinct form of *Tribonyx mortierii* from Queensland. *Emu* **75**(2): 49-54. HTML ვერსია

სქოლიო
------

1. ↑  *კუტუბიძე მ.*, ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება", 1973. — გვ. 201.
2. ↑  Gallinula — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
3. ↑  ძიების შედეგები — *Gallinula*. BirdLife International. ციტირების თარიღი: 10 აპრილი, 2019. (ინგლისური)
4. ↑  Rails, gallinules, trumpeters, cranes. *World Bird List Version 9.1*. International Ornithologists' Union (2019).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 მაისი 2014. ციტირების თარიღი: 2 April 2019.
5. ↑  Brisson, Mathurin Jacques (1760). *Ornithologie, ou, Méthode Contenant la Division des Oiseaux en Ordres, Sections, Genres, Especes & leurs Variétés* (French, Latin).  Jean-Baptiste Bauche.
6. ↑   (1934) *Check-list of Birds of the World*.  Harvard University Press,   გვ. 202.
**ჯო დასენი** (ფრანგ. Joe Dassin; სრული სახელი *ჯოზეფ აირა დასენი*, ინგლ. Joseph Ira Dassin; დ. 5 ნოემბერი, 1938 — გ. 20 აგვისტო, 1980) — ამერიკული წარმოშობის ფრანგი მომღერალი და მუსიკოსი.

დაიბადა ნიუ-იორკში ფილმ-ნუარის სტილის რეჟისორის ჟულს დასენისა და ბეატრის ლონერის ოჯახში. ბავშვობა ჯერ ნიუ-იორკში, შემდეგ კი ლოს-ანჯელესში გაატარა. თუმცა სენატორ ჯოზეფ მაკკარტის ანტიკომუნისტური პოლიტიკის გამო ის და მისი ოჯახი შემდეგ ევროპაში გადადიან. ჟენევის საერთაშორისო სკოლასა და ლე როზის ინსტიტუტში სწავლის შემდეგ დასენი აშშ-ში ბრუნდება და მიჩიგანის უნივერსიტეტში სწავლობს. კოლეჯის დასრულების შემდეგ საფრანგეთში მიდის. აქ რადიო სადგურში მუშაობისას ხმის ჩამწერმა სტუდიამ მას საკუთარი სიმღერების ჩაწერა შესთვაზა.

ადრეული 1970-იანი წლებისთვის დასენის სიმღერები უკვე საფრანგეთის ჰიტებად იქცა. ის სიმღერებს, ფრანგულისა და ინგლისურის გარდა, ასევე გერმანულად, ესპანურად, იტალიურად და ბერძნულად წერდა.

დასენი გულის შეტევით გარდაიცვალა 1980 წლის 20 აგვისტოს ტაიტიზე შვებულების პერიოდში. დაკრძალულია ჰოლივუდში (კალიფორნია).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Another French entry დაარქივებული 2010-06-30 საიტზე Wayback Machine.
* 

* Joe Dassin — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BIBSYS: 6056959
* BNE: XX4578615
* BNF: cb126564420 (data)
* GND: 118889710
* ISNI: 0000 0001 1600 6544
* LCCN: n84234953
* LNB: 000205823
* MusicBrainz: 475b7312-4fcb-49a4-8bcc-cf3a679b255a
* NKC: xx0119372
* NLI: 001395356
* NLP: A27332251
* NSK: 000692137
* NTA: 073763942
* SNAC: w63f5z4h
* SUDOC: 052460525
* VIAF: 17343943
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 17343943

 |
**მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი** (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძარი არის ესტონეთში მდებარე პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქი.

ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
-------

პირველი ეკლესია ძველის ადგილზე ააგეს ჯერ კივევ ივანე მრისხანეს დროს. ამ პერიოდში აქ იდგა ხის ეკლესია, რომელიც წმინდა ნიკოლოზის სახელს ატარებდა და ცნობილი იყო ნიკოლოზის ღვთისსახლის (Николы Божедомского) ეკლესია, მასთან ახლოს მდებარეობდა ღატაკტა სახლი (убогий дом), სადაც კრძალავდნენ უბადრუკ ადამიანებს.

ეკლესია რომელიც მოიხსენიება 1619წელს იყო ხის და შემდეგ პერიოდში რამდენჯერმე დაიწვა, რის შემდეგაც ხდებოდა მისი აღდგენა მრევლის ფინანსებით. 1657 წლისათის იგი უკვე მოიხსენიება როგორც ქვის ნაგებობა. მას შემდეგ, რაც მის გარშემო ჩამოყალიბდა ზვონარის სლობოდა ეკლესიას 1677 წლიდან უკვე ზვონარის წმინდა ნიკოლოზის სახელი ეწოდა. 1760 წელს გრაფ ივანე ვორონცოვის თანხებით დაიწყეს ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. პროექტის არქიტექტორი იყო კარლ ბლანკი. ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1781 წლამდე. ეკლესია ააგეს ბაროკოს სტილში, რომელსაც კლასიციზმის მცირე გავლენაც ეტყობოდა. ტაძრის ფასადი გაფორმებულია თეთრი ქვის დეკორით.

ამ სახით ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე, თუმცა მცირე ცვლილებები განიცადა 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის შემდეგ. 1900 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის რესტავრაცია. 

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს საწყობად. შემდეგ აქ განათავსეს მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტის სურათების კათედრა. 

1996 წელს პატრიარქმა ალექსი II-მ მიიღო პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქის შექმნაში. პატრიარქმა მონასტრის მთავარ ტაძრად შეარჩია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი. 1994 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები. 

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. ყველაზე ღირებული ხატია ღვთისმშობლის მიძინების ხატი, რომელიც გადაარჩინეს მძიმე წლებს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Храм свт. Николая в Звонарях на сайте «Православие.ру».
* Храм святителя Николая на сайте «Храмы Москвы». დაარქივებული 2009-04-09 საიტზე Wayback Machine.
* *Мясоедова Д.* Вторая молодость Николы в Звонарях. დაარქივებული 2004-11-07 საიტზე Wayback Machine.
* *Кондратьев И. К.* Седая старина Москвы. Церкви в Белом городе. დაარქივებული 2011-11-16 საიტზე Wayback Machine.
**ჰაჯი გაიბის აბანო** (აზერ. Hacı Qayıb hamamı) — განლაგებულია იჩერი შეჰერში, ბაქოს ძველ უბანში, ქალწულის კოშკის მოპირდაპირედ (ასაფ ზეინალის ქუჩა, 67).

აბანოში შესასვლელი მართკუთხედი ფორმისაა. აბანოს მთელი კომპლექსი იყოფა სამ ჯგუფად: შესასვლელი, გასახდელი და დასაბანი ოთახი.გასახდელი და საბანაო ოთახი რვაკუთხა ფორმისანი არიან, რომელნიც გარშემორტყმულები არიან მცირე ზომის შენობებით. გუმბათებს და თაღებს გააჩნიათ სხვადასხვა ფორმები და მოპირკეთებულნი არიან სხვადასხვა ფიგურებით. დარბაზის შუაში განლაგებულია აუზი ცხელი და ცივი წყლით. იატაკზე, რომელზეც დაფენილია ქვის ფილები თბება თიხისგან დამზადებული მილებით, რომლებშიც გადის წყლის გაცხელებისგან მიღებული ორთქლი.

ისტორია
-------

აბანო სავარაუდოდ თარიღდება XV საუკუნით. ეს კომპლექსი აღმოჩენილ იქნა 1964 წელს გატხრების შედეგად.

სქოლიო
------

1. ↑  Ашурбейли, Сара Белабек кызы Очерк истории средневекового Баку (VIII — начало ХIX вв.)[*მკვდარი ბმული*] Баку. Изд-во Академии наук Азербайджанской СССР. 1964.
2. ↑  10 таинственных мест Старого города Баку. Бани Ичери шехер

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ჰაჯი გაიბის აბანო***
**გრონინგენი** — ქალაქი ნიდერლანდებში, თავისივე სახელწოდების პროვინციის მთავარი მუნიციპალიტეტი და დედაქალაქი.

190 000 (2012) მცხოვრებით იგი ჩრდილოეთ ნიდერლანდების უმსხვილესი ქალაქია. გრონინგენი საუნივერსიტეტო ქალაქია, ცხოვრობს დაახლოებით 37 000 სტუდენტი.

ისტორია
-------

ქალაქი ჰონდსრუგის უკიდურეს ჩრდილოეთ წერტილში დაარსდა. უძველესი დოკუმენტები მის არსებობას 1040 წლისთვის იუწყებიან, თუმცა, იგი ბევრად მეტი ხნის წინაც არსებობდა. აღმოჩენილი არქეოლოგიური ნაკვალევი ძვ. წ. 3950-3720 წლებს მიეუკუთვნება. მიუხედავას ამისა, პირველი მნიშვნელოვანი დასახლებები ძვ. წ. III საუკუნეში გაჩენილა.

XIII საუკუნეში, როცა გრონინგენი ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრი იყო, ქალაქის ხელმძღვანელობის დავალებით მისმა მაცხოვრებლებმა დასახლებას კედლები შემოავლეს. დიდი იყო ქალაქის გავლენა მიმდებარე მიწებზე და შედეგად, ენის საკუთარი დიალექტი ჩამოაყალიბა. ქალაქის გავლენის ზენიტი XV საუკუნის ბოლოს იყო, როდესაც მეზობელი ფრისლანდიის პროვინცია მას ექვემდებარეობდა.

1614 წელს დაარსდა გრონინგენის უნივერსიტეტი, ძირითადად რელიგიური განათლებისთვის. ამავე პერიოდში ქალაქი მნიშვნელოვნად გაიზარდა და ქალაქის ახალი კედლებიც აშენდა. ამ კედლებმა მნიშვნელოვანი გამოცდა ჩააბარა 1672 წელს, მესამე ანგლო-ჰოლანდიური ომის დროს, როცა ცეცხლით უტევდა მიუნსტერის ეპისკოპოსი ბერნჰარდ ვონ გალენი.

ქალაქი ვერ გაექცა მეორე მსოფლიო ომის გამანადგურებელ შედეგებს. 1945 წელს, გრონინგენის ბრძოლაში მთლიანად დაინგრა მთავარი მოედანი.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ნიდერლანდების ქალაქების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Groningen, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე

* Bus lines[*მკვდარი ბმული*] (PDF)
* CSM sugar დაარქივებული 2009-08-31 საიტზე Wayback Machine.
* ოფიციალური საიტი
* გრონინგენის მუზეუმი
* Publicexpress bus line
* Tourist information

სქოლიო
------

1. ↑
**ჰაჯი ჯავადის მეჩეთი** (აზერბ. Hacı Cavad məscidi) — ადგილობრივი მეჩეთი, რომელიც მდებარეობს აბას მირზა შარიფზადას ქუჩაზე, იასამალის რაიონი, ბაქო.

ისტორია
-------

მეჩეთის თავდაპირველ შენობას ჰქონდა სამი არაბულენოვანი წარწერა, რომელიც დაცულია მეჩეთის კედლის კარებთან ახლოს, სადაც ნათქვამია, რომ მეჩეთი აგებულია 1305 წელს. მეჩეთის მშენებლობის ინიციატორი, ჰაჯი ჯავადი, ვაჭარი იყო. გეგმით მეჩეთი სწორკუთხაა. შიდა ფართობი 12x18 მეტრია, სიმაღლე იატაკიდან ჭერამდე 6 მეტრია, ხოლო სართულიდან გუმბათი 9 მეტრი. 

ჰაჯი ჯავადის მეჩეთში, ზოგადი სალოცავი ადგილის გარდა, მედრესეც იყო. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების პირველ წლებში მეჩეთმა შეწყვიტა საქმიანობა. მოგვიანებით, მედრესეს ოთახები საცხოვრებლად გადანაწილდა მოსახლეობაში, მეჩეთი კი საბავშვო ბაღად გამოიყენეს. სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, ადგილობრივი სასულიერო პირებისა და უხუცესების ძალისხმევის შედეგად, ეს მეჩეთი გაიხსნა და აღდგა. მეჩეთის გახსნის შემდეგ, ჰაჯი ნამიკ ბაბახანოვი იყო პირველი ახუნდი და რელიგიური საზოგადოების თავმჯდომარე.

2017 წლის აპრილში მეჩეთის დანგრევა დღის წესრიგში დადგა და რამაც მოსახლეობაში დიდი პროტესტი გამოიწვია. 

2017 წლის ივნისში, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ბრძანების თანახმად, დაანგრიეს ბაქოს იასამალის რაიონის აბდუალა შაიგის ქუჩაზე მდებარე ჰაჯი ჯავადის მეჩეთი. ამ მეჩეთის ახალი შენობის მშენებლობა გადავიდა აბას მირზა შარიფზაძის ქუჩაზე .

ახალი შენობა
------------

ჰაჯი ჯავადის მეჩეთის ახალი შენობა, რომლის მშენებლობა 2017 წლის 2 ივლისს დაიწყო, ექსპლუატაციაში შევიდა 2018 წლის 12 აპრილს. 

ჰაჯი ჯავადის მეჩეთის ახალი შენობა 1200 კვადრატული მეტრის ფართობს მოიცავს. სალოცავი დარბაზის ფართობი დაახლოებით 400 კვადრატული მეტრია. ეროვნული არქიტექტურული სტილით შესრულებული ტაძრის გუმბათის სიმაღლე 18 მეტრია, ხოლო მინარეთის სიმაღლე 33,7 მეტრი. მეჩეთის ინტერიერში გამოყენებულია სპეციალური დეკორატიული ელემენტები; გუმბათის კიდეებზე დაწერილია ლექსები ყურანიდან.

მეჩეთის კედლები და სვეტები გაფორმებულია წმინდა ყურანის წარწერებით, აგრეთვე აზერბაიჯანელი ოსტატების მიერ გაკეთებული აღმოსავლური ორნამენტებით.

მეჩეთს, რომელშიც ერთდროულად 500-ზე მეტი ადამიანის განთავსებაა შესაძლებელი, აქვს პირველი სართული მამაკაცებისთვის და მეორე სართული ქალებისთვის. იატაკზე სპეციალურად ჰაჯი ჯავადის მეჩეთისთვის ნაქსოვი ახალი „Namazgah" ხალიჩა დაიდო. მეჩეთში დამონტაჟებულია სავენტილაციო სისტემები თანამედროვე ტექნოლოგიების გამოყენებით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* "Hacı Cavad" məscidi (აზერბაიჯანული). scwra.gov.az.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-11.
* Hacı Cavad məscidində Ərbəin mərasimi FOTO დაარქივებული 2019-03-30 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Sökülmək istənən "Hacı Cavad" məscidi dini icmasından prezidentə AÇIQ MƏKTUB az. islamazeri.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-11.
2. ↑  Мечеть «Гаджи Джавад» снесена в Баку
3. ↑  Dini Qurumlar az. yasamal-ih.gov.az.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-11.
4. ↑  „"Hacı Cavad" məscidinin yeri dəyişdirilir" (აზერბაიჯანული). islamazeri. 2017-06-01. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-01. ციტირების თარიღი: 2017-06-01.
5. ↑  Prezident paytaxtda yeni məscidin açılışını etdi
**ექტორ ხუნიორ ფირპო ადამესი** (დ. 22 აგვისტო, 1996), უფრო მეტად ცნობილი როგორც **ხუნიორ ფირპო** — ესპანელი ფეხბურთელი. „ლიდზ იუნაიტედის" მარცხენა მცველი. ფირპოს შეუძლია ითამაშოს ცენტრალურ და მარჯვენა მცველად. 2019–2021 წლებში იცავდა კატალონიური „ბარსელონას" ღირსებას.

საკლუბო კარიერა
---------------

### ბეტისი

### ბარსელონა

2019 წლის 4 აგვისტოს ფირპომ ხელი მოაწერა ხუთწლიან კონტრაქტს, მისი ტრანსფერის სანაცვლოდ „ბეტისმა" 18 მილიონი ევრო მიიღო, კონტრაქტში მითითებული იყო რომ ამ თანხას შესაძლოა დამატებოდა 12 მილიონი, ბონუსების სახით.მისი დებიუტი შედგა სამ კვირაში, ყოფილი კლუბის, „რეალ ბეტისის" წინააღმდეგ, მან მოდეანზე ბოლო 9 წუთი ითამაშა, შეცვალა რაფინია ალკანტარა, „ბარსელონამ" შეხვედრა ანგარიშით 5–2 მოიგო. 2019 წლის 28 სექტემბერს, ხუნიორმა გაიტანა პირველი გოლი „ბარსელონას" მაისურით, ეს გუნდისთვის მეორე გოლი იყო „ხეტაფესთან" ანგარიშით 2–0 მოგებულ შეხვედრაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პროფილი საიტზე BDFutbol.com (ინგლისური)
* Beticopedia
* ხუნიორ ფირპო — Soccerway ვიკიმონაცემებში რედაქტირება

სქოლიო
------

1. ↑  Barça sign Junior Firpo. FC Barcelona (4 August 2019). ციტირების თარიღი: 4 August 2019
2. ↑  „Junior Firpo: Barcelona apologise over Betis tweet". BBC Sport. 26 August 2019. ციტირების თარიღი: 11 September 2019.
3. ↑
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ლეჟა (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

**ლეჟა** (ალბ. Lezhë ან Lezha) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი დასავლეთ ალბანეთში. ლეჟის მუნიციპალიტეტი არის ლეჟის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მისი ისტორიული, ბერძნული სახელია **ლისოსი** (ბერძ. Λισσός). ლეჟის მუნიციპალიტეტი ჩამოყალიბდა 2015 წელს, ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმის შედეგად. მის შემადგენლობაში 10 ყოფილი მუნიციპალიტეტი შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ლეჟა გახდა.

ლეჟა 10 მეტრზე მდებარეობს ზღვის დონიდან. მისი ფართობი 509,10 კმ²-ია. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, ლეჟისა და დანარჩენი 9 ყოფილი მუნიციპალიტეტის საერთო მოსახლეობამ 65 633 ადამიანი შეადგინა.

ლეჟის ისტორია დაახ. ძვ. წ. VIII საუკუნიდან იწყება. თავდაპირველად, იგი ბერძნული კოლონია იყო. ლეჟა ძალიან ბევრი ეპოქის მომსწრე გახდა. 2004 წლიდან, ლეჟაში ძალიან აქტიურად მიმდინარეობს არქეოლოგიური გათხრები და ამ 11 წლის განმავლობაში, ძველ რომაული და ბიზანტიური ეპოქის დროინდელი მრავალი სამარხი და შენობა იქნა აღმოჩენილი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლეჟა***

* lezha, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე

* Lezha Online News დაარქივებული 2018-12-26 საიტზე Wayback Machine.
* Shengjini Travel & Tourism დაარქივებული 2019-05-11 საიტზე Wayback Machine.
* Municipality of Lezha
* Adristorical Lands EU Tourism Project დაარქივებული 2015-08-08 საიტზე Wayback Machine.
* timetables for Lezha დაარქივებული 2011-08-10 საიტზე Wayback Machine.
**გრიგოლ მაქსიმეს ძე გრიგორაშვილი** (დ. 18 ივლისი, 1905, ქუთაისი — გ. 1 ივნისი, 1962, თბილისი) — ქართველი საოპერო თეატრის სოლისტი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1958).

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიულ ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო სპეციალობით. მაგრამ ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროინდელმა გატაცებამ თავისი გაიტანა და თბილისის კონსერვატორიის ვოკალური ფაკულტეტის სტუდენტი გახდა. 1935 წელს დაამთავრა კონსერვატორია და რეჟისორ ალექსანდრე წუწუნავას მიწვევით ჩაირიცხა თბილისის საოპერო სტუდიაში. 1936 წელს იგი უკვე საოპერო თეატრშია. თავისი არტისტული კარიერის მანძილზე იმღერა ბანის ორმოცდაათამდე წამყვანი პარტია — მეფე გიორგი (მელიტონ ბალანჩივაძის „დარეჯან ცბიერი"), მეფისტოფელი (გუნოს „ფაუსტი"), ენგიჩარი, აბიო (ზაქარია ფალიაშვილის „ლატავრა", „აბესალომ და ეთერი"), მეწისქვილე (დარგომიჟსკის „ალი"), მეფე ბორისი (მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი"), კოჩუბეი (ჩაიკოვსკის „მაზეპა") დონ ბაზილიო (როსინის „სევილიელი დალაქი") და სხვა.

1937 და 1958 წლების დეკადებზე მოსკოვში გ. გრიგორაშვილს დიდი წარმატება ხვდა წილად. კინოფილმ „ჯურღაის ფარში" მონაწილეობისათვის 1950 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის" ორდენებით და მედლებით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — **ელენე გრიგოლის ასული ბუტალაშვილი** (დ. დეკემბერი, 1905, ქუთაისი — გ. თებერვალი, 1976, თბილისი).

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 159.
* *გედევანიშვილი, მ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 269-270.
* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 115, თბ. 1994

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გრიგოლ გრიგორაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გრიგოლ გრიგორაშვილი— ეროვნული ფილმოგრაფია
**ხულუტის ციხე** — ციხე-დარბაზი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ხრამის ღრმა ხეობის ვიწრო ყელში. აგებულია XVIII საუკუნის I მესამედში ყაფლან ბარათაშვილ-ორბელიშვილის მიერ. შედგება 2 ნაწილისაგან; ორივეში ჩაყოლებულია თითო, გალავანში კი - 5 კოშკი. თითოეული მათგანი უპირველეს ყოვლისა საცხოვრებელი დანიშნულებისაა, შემდეგ კი - საბრძოლო. ჩრდილო-დასავლეთის კოშკი ფუნქციით კოშკისებრი სასახლეა, მის მთელ სიმაღლეზე შუაზე ჰყოფს კედელი, რომელშიც საფეხურებია მოწყობილი. ერთი მხარე 6 სართულიანია, მეორე - 7 სართულიანი. ბოლო სართულები გამიზნულია საბრძოლოდ, დანარჩენი - საცხოვრებლად. მთელი ციხე ნაგებია ადგილობრივი კლდის ქვით.

კოშკი მდინარეს დაჰყურებს საკმაოდ მაღალი კლდიდან. მასში მოხვედრა შეიძლება აღმართზე მიმავალი გვირაბით. თვით გვირაბში რთული ერთსართულიანი საცხოვრებელი სადგომი ეტყობა გამანაწილებლის როლს ასრულებდა, რადგან აქედან შეიძლებოდა მოხვედრა ორ სხვა კოშკში, მდინარეზე ჩამავალ გვირაბში, საპირფარეშოსა და სხვაგან. ამ სადგომსა და კოშკს შორის მოთავსებულია მოზრდილი წყალსაცავი. მათ ზემოთ ბანი ყოფილა, კედლებში კი სათოფეებია ჩამწკრივებული.

2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ. 1987. — გვ. 514.
* პ. ზაქარაია, საქართველოს ძველი ქალაქები და ციხეები, თბ. 1973.
* პ. ზაქარაია, ხულუტის ციხე-დარბაზი, საქართველის სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე. XIX-B, თბ. 1972
* პ. ზაქარაია, ქართულ ციხესიმაგრეთა ისტორია უძველესი დროიდან XVIII ს. ბოლომდე, თბ. 2002

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ხულუტის ციხე

სქოლიო
------

1. ↑  "ჟღერს ქვის ჰარმონია", ტ. 15, გამ. "ციცინათელა", თბილისი 2007 წ. გვ. 307-
2. ↑  საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
*Carnival Inspiration*
*Carnival Inspiration*
***Carnival Inspiration*** — კომპანია Carnival Cruise Lines-ის Fantasy class-ის საკრუიზო გემი, რომელიც მის ფლოტში 1996 წელს გამოჩნდა. 2011 წლის დეკემბრამდე გემი 3-4 დღიან კრუიზებს ასრულებდა ფლორიდის ქალაქ ტამპიდან დასავლეთ კარიბების მიმართულებით. ამჟამად ის დაცურავს 3-4 დღიან კრუიზებში კალიფორნიის ქალაქ ლონგ-ბიჩიდან კუნძულ სანტა-კატალინასა და მექსიკის ქალაქ ენსენადის მიმართულებით.

2007 წელს, *Carnival Inspiration*-ს კარნივალის Fantasy class-ის რვავე გემთან ერთად პროგრამა *„evolution of fun"*-ის ფარგლებში სარეკონსტრუქციო სამუშაოები ჩაუტარდა.

აიგო 1996 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* Carnival Cruise Lines

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
* Cruise Critic დაარქივებული 2013-02-27 საიტზე Wayback Machine.  review
* Carnival Inspiration ship location დაარქივებული 2013-12-15 საიტზე Wayback Machine.  in Google Maps

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
 ***Carnival Inspiration***

სქოლიო
------

1. ↑  Asklander, Micke. M/S *Inspiration* (1996) in Swedish. *Fakta om Fartyg*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-04-25. ციტირების თარიღი: 2008-03-31.
**პრინცი** **ჯოაკიმ დანიელი** (დან. Prins Joachim af Danmark; დ. 7 ივნისი, 1969) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ისა და მისი ქმრის, ანრი დე ლამბორ დე მონპეზატის უმცროსი ვაჟი. დანიის ტახტის რიგით მეექვსე მემკვიდრე თავისი უფროსი ძმისა და ძმის შვილების შემდეგ.

ბიოგრაფია
---------

ჯოაკიმი დაიბადა 1969 წლის 7 ივნისს კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიის დედოფალ მარგრეტე II-ისა და მისი ქმრის, ანრი დე ლამბორ დე მონპეზატის მეორე და ნაბოლარა ვაჟი. იგი ამავე წლის 15 ივნისს მონათლეს ლუთერანად.

1974-86 წლებში იგი სწავლობდა კრებსის კერძო სკოლაში, იმავდროულად 1974-76 წლებში კი ამალიენბორგის სასახლეში რეპეტიტორებიც ამეცადინებდნენ. 1982-83 წლებში მან დროებით მიატოვა სკოლა და საფრანგეთსა და იტალიაში წავიდა სამოგზაუროდ. 1986 წელს საბოლოოდ დაასრულა განათლების მიღება და ავსტრალიაში გაემგზავრა კვალიფიკაციის ასამაღლებლად.

1991-93 წლებში მან დაასრულა ტრენინგი, რის შემდეგაც ფერმერი გახდა. გარდა ფერმერობისა, მას მენეჯმენტის განხრითაც აქვს განათლება მიღებული. სწორედ ამ განხრით მუშაობდა იგი 1993-95 წლებში პარიზსა და ჰონგ-კონგში. დანიაში დაბრუნების შემდეგ, იგი შენბორგის სასახლეში დასახლდა და მესაქონლეობას მიჰყო ხელი. 2014 წლის ივლისში გამოცხადდა, რომ პრინცი ჯოაკიმი და მისი მეუღლე საცხოვრებლად კოპენჰაგენში გადადიოდნენ, სამეფო კარზე. მათ ბინა ამალიენბორგის სასახლეში დაიდეს.

1987 წლიდან იგი სამხედრო განათლებას იღებდა, შემდეგ წლებში კი რეზერვში მსახურობდა როგორც ლეიტენანტი. 2005 წლიდან იგი დანიის ჯარის რეზერვში მსახურობს.

ძმის მსგავსად, ჯოაკიმი მშობლიური დანიურის გარდა, გამართულად საუბრობს ინგლისურ, ფრანგულ და გერმანულ ენებზე.

ქორწინებები და შვილები
----------------------

1995 წლის 18 ნოემბერს, ცოლად შეირთო წარმოშობით ჩინელი-ჩეხი-ავსტრალიელი-ბრიტანელი ქალი ალექსანდრა კრისტინა მანლი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა:

1. ნიკოლაი (დ. 28 აგვისტო, 1999);
2. ფელიქსი (დ. 22 ივლისი, 2002);

წყვილი 2004 წლის 16 სექტემბრიდან გასცილდა ერთმანეთს, რაც 2005 წლის 8 აპრილს განქორწინებით დასრულდა. ამის შემდეგ ორივე მეორედ დაქორწინდა.

2007 წლის 3 ოქტომბერს ჯოაკიმი დაინიშნა წარმოჩობით ფრანგ მარი კავალიერზე, რომელზეც 2008 წლის 24 მაისს დაქორწინდა. მარი და ჯოაკიმი დღემდე ერთად არიან და ორი საერთო შვილი ჰყავთ:

1. ჰენრიკი (დ. 4 მაისი, 2009);
2. ათენა (დ. 24 იანვარი, 2012);

ლიტერატურა
----------

* Defence Command (30 October 2015). "H.R.H. Prince Joachim Assumes Post at the Danish Defence". forsvaret.dk (in Danish). Retrieved 3 November 2017.
* "HRH Prince Joachim". Website of the Danish Royal House.
* Joachim og Marie bliver gift til maj Archived 22 November 2007 at the Wayback Machine, Politiken.dk, 21 November 2007
* "Royal website". Kongehuset.dk. Retrieved 17 October 2017. Scroll down to "Dekorationer"
**ჰარისონ ფორდი** (Harrison Ford; დ. 16 მარტი, 1884 — გ. 2 დეკემბერი, 1957) — ბროდვეის თეატრისა და კინოს მსახიობი მუნჯი კინემატოგრაფიის პერიოდში.

კანზასში დაბადებულმა ფორდმა სამსახიობო კარიერა ბროდვეიზე 1904 წელს დაიწყო. კინოში მან 1915 წელს მოსინჯა ბედი, რის შემდეგაც ჰოლივუდში გადავიდა. ის მალევე ხდება წამყვანი მსახიობი ისეთი ადრეული ვარსკვლავების გვერდით, როგორებიც იყვნენ კონსტანც ტალმაჯი, ნორმა ტალმაჯი, მარი პრევოსტი, მარი დეივისი და კლარა ბოუი.

ფორდის კინოკარიერა დასრულდა გახმოვანების ტექნოლოგიის განვითარებით. მისი ბოლო და ერთადერთი გახმოვანებული ფილმი "Love in High Gear" 1932 წელს გამოვიდა. ამის შემდეგ ის თეატრს დაუბრუნდა.

საკუთარი წვლილისთვის კინოს ინდუსტრიაში ჰარისონ ფორდს აქვს მინიჭებული ვარსკვლავი ჰოლივუდის დიდების ხეივანში #6665 ჰოლივუდის ბულვარზე. მის სეხნიას, თანამედროვე კინოს ვარსკვლავს, ჰარისონ ფორდსაც ასევე აქვს საკუთარი ვარსკვლავი ჰოლუვიდის დიდების ხეივანში კოდაკის თეატრის წინ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ჰარისონ ფორდი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური)
* 

* ჰარისონ ფორდი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* ჰარისონ ფორდი — AllMovie
* 

* ჰარისონ ფორდი — Find a Grave-ზე


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია პიროვნების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **თარხნიშვილი**. |

**მარიამ (მარო) ესტატეს ასული თარხნიშვილი** (დ. 1891, სოფ. კავთისხევი, ახლანდელი კასპის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 ოქტომბერი, 1969, თბილისი) — ქართველი მომღერალი, ქართული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი, ლოტბარი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1956). მისი შვილიშვილია მარიკა კვალიაშვილი.

მარო თარხნიშვილი 1935 წელი

ბიოგრაფია
---------

თარხნიშვილების ოჯახში ქართული სიმღერა კულტი იყო. ამიტომ საკვირველი როდია, რომ 13 წლის გოგონამ ჩამოაყალიბა ახალგაზრდების გუნდი და ხელმძღვანელობდა მას. ამით დაიწყო პირველი ქართველი ლოტბარი ქალის დიდი ეროვნული მოღვაწეობა.

1910 წელს თარხნშვილმა თავის დასთან ეკატერინესთან ერთად გორში დააარსა ქართლ-კახური სიმღერების გუნდი. დები თარხნიშვილების პოპულარობა სულ უფრო იზრდებოდა. მათ დიდად შეუწყვეს ხელი ჩვენში მხატვრული თვითშემოქმედების განვითარებას. რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე გამარჯვებული მ. თარხნიშვილის გუნდი მოსკოვში მიიწვიეს. შემდეგ ამას მოჰყვა წარმატებული გასტროლები რუსეთის, უკრაინის და სხვა რესპუბლიკების ქალაქებში. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მარო თარხნიშვილისა და მისი გუნდის ქართული ხელოვნების დეკადაზე მოსკოვში 1937 წელს.

ექვსი ათეული წელი ემსახურა მ. თარხნშვილი ქართულ ხელოვნებას და ჭეშმარიტად სახალხო მომღერლად იქცა. მის მიერ შესრულებული „დაიგვიანეს", „ჭონა", „ნამგლური", „ბერიკაცი ვარ", „კახური მრავალჟამიერი", „თამარ ქალი" და მრავალი სხვა დღესაც პოპულარობით სარგებლობს. 

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 167, თბ. 1994
* „მარო თარხნიშვილი",მარიკა კვალიაშვილი, საქ. კულტურის ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტრო,საქ. ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრი, თბილისი 2008.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მარიამ თარხნიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო** (ინგლ. European Court of Justice; **ECJ**) — მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს უმაღლსი ინსტანცია, რომლის გადაწყვეტილება არ შეიძლება იყოს გასაჩივრებული. მოიცავს მართლმსაჯულების სასამართლოს, საერთო სასამართლოს და საჯარო სამსახურის სასამართლოს. მართლმსაჯულების სასამართლო შედგება 28 მოსამართლისაგან და 8 გენერალური ადვოკატისაგან. მოსამართლეები ინიშნებიან 6 წლით და მათი ამ ვადის გასვლის შემდეგ ხელახლა დანიშვნა ასევე არის შესაძლებელი. გენერალური ადვოკატები სასამართლოს სრულფასოვანი წევრები არიან და მათ მოსამართლეების იდენტური სამართლებრივი სტატუსი გააჩნიათ. ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო დაარსდა 1952 წელს.

სასამართლოში საჩივრების განხილვა მიმდინარეობს ორ ეტაპად: ესაა წერილობითი და ზეპირი ეტაპები. პირველ რიგში, დავის მონაწილე მხარეებს პროცესზე პასუხისმგებელ მოსამართლესთან შეაქვთ წერილობითი განაცხადი. მოსამართლე აჯამებს ამ განაცხადს და წერს დასკვნას. მეორე ეტაპზე იწყება საქმის ზეპირი მოსმენა. საქმის სიმძიმიდან გამომდინარე, პროცესი შეიძლება გაიმართოს 3, 5, 13 ან ყველა მოსამართლის მონაწილეობით. მოსმენაში მონაწილეობენ გენერალური ადვოკატები, რომლებიც სვამენ კითხვებს და გამოთქვამენ თავიანთ მოსაზრებას საქმესთან დაკავშირებით. განაჩენის გამოტანა ხდება ხმათა უმრავლესობით და იკითხება საჯაროდ.

სქოლიო
------

1. ↑  ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო[*მკვდარი ბმული*]
2. ↑  ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო[*მკვდარი ბმული*]
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **გამრეკელი**. |

**ბარბარე (ბაბო) ალექსანდრეს ასული** (დ. 3 ივნისი, 1893, ქუთაისი — გ. 15 ოქტომბერი, 1970, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი. ქართველი მომღერლის დავით გამრეკელისა და რეჟისორ ბორის გამრეკელის და.

ბიოგრაფია
---------

მან სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1913 წელს მოსკოვში კოტე მარჯანიშვილის ხელმძღვანელობით ე. წ. „თავისუფალ თეატრში" 1916 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და მუშაობდა ქუთაისისა და თბილისის თეატრებში.

ბაბო გამრეკელის თეატრალური ცხოვრება შემთხვევით არ დაწყებულა. ეფემია მესხი იყო ბაბოს დეიდა და მისდამი განსაკუთრებულმა სიყვარულმა განაპირობა ქალიშვილის მომავალი. მოსკოვამდე ბაბოს ოჯახი ცხოვრობდა ბაქოში და ჯერ კიდევ ბავშვი, მონაწილეობდა იქაური ქართული თეატრის წარმოდგენებში. საქართველოში დაბრუნებული ნიჭიერი ახალგაზრდა თეატრალურ მოღვაწეობასთან ერთად, მეცადინეობს თბილისის კონსერვატორიაში ვოკალურ განყოფილებაზე. 1916 წელს საფრანგეთიდან ჩამოვიდა რეჟისორი გიორგი ჯაბადარი, რომელმაც თბილისში საფუძველი ჩაუყარა დრამატულ სტუდიას. აქ სწავლობდნენ ვერიკო ანჯაფარიძე, მიხეილ ჭიაურელი, აკაკი ვასაძე და მასთან ერთად ბარბარე გამრეკელი. 1920 წლიდან იგი სახელმწიფო დრამის თეატრის (ყოფილი არტისტული საზოგადოების თეატრი, რომელსაც 1921 წლის 25 ნოემბერს ეწოდა შოთა რუსთაველის სახელი) მსახიობია. დაახლოებით 6 წლის განმავლობაში მას უხდებოდა კოტე მარჯანიშვილთან მოღვაწეობა. 1928 წლიდან წელიწადნახევარი ბაბო გამრეკელი მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრშია. შემდეგ იგი ისევ კოტე მარჯანიშვილის თეატრს უბრუნდება, სადაც სულ 42 წელი იღვაწა. 1948 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ამავე თეატრის მუზეუმისა და ბიბლიოთეკის გამგე.

ქართულ თეატრში ბაბო გამრეკელმა შექმნა დაუვიწყარი სახები: ელენე (მარიკა ბარათაშვილი „მარინე"), ელისაბედი (ვასო პატარაიას „სანაპიროზე"), ხლოპოვის ცოლი (ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი"), ჰორტეზია (კარლო გოლდონის „სასტუმროს დიასახლისი"), გრაფინია ალმავივა (პიერ ბომარშე „ფიგაროს ქორწინება"), მარეხი (ზურაბ ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში"), აგრაფინა (შალვა დადიანის „გუშინდელნი"), ისახარ (ალექსანდრე სუმბათაშვილი-იუჟინის „ღალატი") და სხვა.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 542.
* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 95, თბ. 1994

რესურსები ინტერენტში
--------------------

* ბარბარე გამრეკელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ჩრდილოეთი ვიეტნამი**, ოფიციალურად ცნობილი როგორც **ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკა** (ვიეტ. Việt Nam Dân Chủ Cộng Hòa), იყო კომუნისტური სახელმწიფო, რომელიც მართავდა თანამედროვე ვიეტნამის ჩრდილოეთ ნაწილს 1954-1976 წლებში.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ვიეტნამი იყო ფრანგული კოლონია, რომელიც ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ. 1945 წელს, იაპონიის მიერ კაპიტულაციის გამოცხადებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ქალაქ ჰანოიში ვიეტნამის დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნა გამოცხადდა. ვიეტმინის ლიდერი ხო ში მინი ქვეყნის მეთაურად დასახელდა, ხოლო ქვეყნის ყოფილი იმპერატორი ბაო-დაი ჩრდილოეთ ვიეტნამის „უზენაეს მრჩევლად" დასახელდა. საფრანგეთმა აღიარა ჰოს ხელისუფლება, მაგრამ იმავდროულად შექმნა მარიონეტული ხელისუფლება ქვეყნის სამხრეთში მდებარე ქალაქ საიგონში. 1945 წლის 30 ოქტომბერს არაკომუნისტი პოლიტიკური მოღვაწეები განდევნილ იყვნენ ჩრდილოეთიდან, ამ ნაბიჯს ფრანგული შეიარაღებული ძალების მიერ ჰანოის დაკავება და ინდოჩინეთის პირველი ომის დაწყება მოჰყვა. ბაო-დაი საიგონის ხელისუფლების მეთაური გახდა, ხოლო ქვეყნის სამხრეთ ნაწილს ვიეტნამის სახელმწიფო ეწოდა.

1954 წლის ჟენევის შეთანხმების საფუძველზე ქვეყანა მე-17 პარალელის გასწვრივ გაიყო, შეთანხმების თანახმად, 1956 წელს მთელი ვიეტნამის ტერიტორიაზე თავისუფალი არჩევნები უნდა ჩატარებულიყო, მაგრამ ეს წინადადება სამხრეთ ვიეტნამის მიერ იქნა უარყოფილი. ვიეტნამის ომის განმავლობაში (1959–1975) ჩრდილოეთ ვიეტნამი კომუნისტური სახელმწიფოების დახმარებით ებრძოდა სამხრეთ ვიეტნამსა და მის ანტიკომუნისტურ მოკავშირეებს. ომის ერთ-ერთ მომენტში სამხრეთ ვიეტნამში 600 000-მდე ამერიკელი ჯარისკაცი იმყოფებოდა. ომი დასრულდა, როდესაც ჩრდილოეთ ვიეტნამის არმიამ (ვიეტნამის სახალხო არმიამ) სამხრეთ ვიეტნამი დაიპყრო. 1976 წელს სამხრეთ და ჩრდილოეთ ვიეტნამების გაერთიანება და ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკის შექმნა ოფიციალურად გამოცხადდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Declaration of Independence of the Democratic Republic of Vietnam დაარქივებული 2006-02-11 საიტზე Wayback Machine.
* recorded sound of that declaration
* video of this ceremony
**იოზეფ ერიხ „ჯო" ზავინული** (დ. 7 ივლისი, 1932 — გ. 11 სექტემბერი, 2007) — ავსტრიელი ჯაზ-კლავიშისტი და კომპოზიტორი. 

პირველად ჯო ცნობილი გახდა საქსოფონისტ კენონბოლ ედერლისთან ერთად, შემდგომში კი გადავიდა მაილზ დეივისის ბენდში და იქცა ჯაზ-ფიუჟენის ერთ-ერთ დამაარსებლად - ჟანრის, რომელშიც ჯაზის ელემენტები გაერთიანდა როკ და მსოფლიო მუსიკასთან. დააარსა ჯგუფები Weather Report და The Zawinul Syndicate. იყო ელექტრონული პიანინოს და სინთეზატორის ერთ-ერთი პიონერი, ხოლო გამოცემა „Down Beat"-ის მკითხველებმა იგი 28-ჯერ დაასახელეს „საუკეთესო ელექტრონულ კლავიშისტად". ზავინულის შესრულების სტილში დომინირებენ სპეციფიკური მელოდიური იმპროვიზაციები, რომლებიც მოიცავენ ბიბოპის, ეთნიკური და პოპ-მუსიკის სტილებს – იშვიათი, მაგრამ ბიგ-ბენდისთვის დამახასიათებელი აკორდების ან ბას-პარტიების რიტმული შესრულებით. Weather Report-ში იგი ხშირად იყენებდა ვოკოდერს, ისევე, როგორც წინასწარ ჩაწერილ ხმებს, რომლებიც გატარებული იყო სინთეზატორში და გამოიყენებოდა სემპლირების სახით. ამით იქმნებოდა ჯაზური ჰარმონიების და ხმაურის შერწყმა. 

სხვადასხვა შემსრულებელმა ჯოს მიუძღვნა საკუთარი კომპოზიციები. მათ შორის აღსანიშნავია ბრაიან ინოს „Zawinul/Lava", ჯონ მაკლაფლინის „Jozy", უორენ კუკურულოს „Hey Zawinul", ბობ ბოლდუინის „Joe Zawinul", ჩუჩო ვალდესის „Zawinul's Mambo", ბირელი ლაგრენის „Josef" და ტონინიო ჰორტას „Balada para Zawinul".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ჯო ზავინული"** ვიკისაწყობში.
* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. ↑  Richard S. Ginell. Joe Zawinul | Biography & History. AllMusic. ციტირების თარიღი: 2016-01-11.
2. ↑   დაარქივებული February 11, 2010, საიტზე Wayback Machine.
**გიორგი მაზნიაშვილის სახელობის ახალგაზრდული ლეგიონი** — ახალგაზრდული, სამოხალისეო და დამოუკიდებელი ორგანიზაცია, რომელიც ახალგაზრდებს უტარებს დაწყებით სამხედრო და საექსპედიციო მომზადებას, იკვლევს სამხედრო ისტორიას და თანამშრობლობს როგორც პრეზიდენტის ადმინისტრაციასთან, ასევე თავდაცვის სამინისტროსა და ეროვნულ გვარდიასთან.

ისტორია
-------

საქართველოში ახალგაზრდები ადრეული ასაკიდანვე ეუფლებოდნენ საბრძოლო ხელოვნებას. თავადაზნაურთა წრეში მომზადება ხდებოდა ცხენოსნობაში, ნადირობაში, მშვილდოსნობაში, შუბის ტყორცნასა და ფარიკაობაში. მასობრივად გავრცელებული იყო ქართული ჭიდაობა, კრივი, შურდულის ტყორცნა, ქვის გადატანა, ცურვა, ლახტი, ლელო და მსგავსი გასამხედროებული თამაშები. 

რუსეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ, 1917 წელს „ქართველ მხედართა კავშირთან" დაარსდა ტან-სავარჯიშო ორგანიზაცია „ამირანი", რომელსაც ოფიცრები ედგნენ სათავეში. 1918 წლის 25 აგვისტოს დაფუძნდა „ქართული ტან-ვარჯიშობის საზოგადოება შევარდენი", სადაც გაერთიანდა ამირანი და რამდენიმე ათეული მოხალისე-ენთუზიასტი, მართალია შევარდენი არ ეწეოდა პირდაპირ სამხედრო-სალაშქრო მომზადებას, მაგრამ მისი მოღვაწეობა ხელს უწყობდა მოზარდ-ახალგაზრდების ფიზიკურ და სულიერ განვითარებას. 1921 წელს ორგანიზაციაში 10.000-მდე წევრი იყო გაერთიანებული. 1921 წლის თებერვლის ომში შევარდენის ასეულობით ახალგაზრდა მოხალისედ ჩაეწერა შეიარაღებული ძალებში და თბილისის მილიციის დაცვის რაზმში, რომლებიც წარმატებით იცავდნენ წესრიგს ქალაქში, დარაჯობდნენ ხიდებს და საწყობებს. შევადენის წევრი იყო მარო მაყაშვილი.
1922 წლის 3 ნოემბერს საოკუპაციო ხელისუფლებამ აპოლიტიკური შევარდენი დაშალა როგორც ნაციონალისტური და მავნებლური ორგანიზაცია. მის ნაცვლად შეიქმნა კომუნისტური ორგანიზაცია „სპარტაკი". 

2007 წლის მაისს პაატა გიგაურის და გიორგი რაზმაძის მიერ საჯაროდ გაჟღერდა საერთოეროვნული ახალგაზრდული ორგანიზაციის შექმნის აუცილებლობაზე, ამ მიმართულებით ადამიანები შეიკრიბნენ და პირველი ნაბიჯებიც გადაიდგა. 2008 წლის ომის გამო დროებით უარი ითქვა მოზარდების მომზადებაზე და დაფუძნდა ორგანიზაცია აისი. 2013 წელს ისევ მოზარდების მომზადების თემაზე მუშაობა განახლდა და 22 სექტემბერს დაარსდა ლეგიონი.
**გრიგოლ (გიგოლა) ანდრიას ძე თალაკვაძე** (დ. 24 მარტი, 1914, ოზურგეთი — გ. 16 დეკემბერი, 2001, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1981).

სასცენო მოღვაწეობას ეწეოდა 1942 წლიდან ოზურგეთის (1942–1943, 1946–1949), ზესტაფონის (1943–1945), თბილისის მოზარდ მაყურებელთა (1949–1952) და სანკულტურის (1952–1963) თეატრებში, ხოლო 1963 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სა­ხელმწიფო აკადემიურ თეატრში. ასრულებდა უპირატესად სახასიათო როლებს. მის მიერ შექმნილ სცენურ სახეებს ახასიათებს მკაფიო ინდივიდუალობა და ბუნებრიობა. კინოროლებიდან აღსანიშნავია სრულიად განსხვავებული ხასიათის სახეები. დაჯილდოებული იყო ღირსების ორდენით (1999).

თალაკვაძის როლებიდან აღსანიშნავია: პეტუა (ა. ცაგარელის „ციმბირელი"), იერემია წარბა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი"), ფაშა ეფენდი (ვ. გუნიას „და-ძმა"), ონისე (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა"), ოსმან-აღა (დ. ჭონქაძის „სურამის ციხე"), თავადი კოწია (შ. დადიანის „გუშინდელნი"), იოველი (ო. იოსელიანის „სანამ ურემი გადაბრუნდება"), კაკუტა (პ. კაკაბაძის „ყვარყვარე"), მწყემსი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე"), სპირიდონი (ნ. აზიანის „უკანასკნელი მასკარადი"), ნოე (ნ. წულეისკირის და გ. გეგეჭკორის „ძველი სამრეკლო"), ბერდია (კ. გამსახურდიას „ხოგაის მინდია"). კინოროლებიდან აღსანიშნავია: ილო („რაც მოგივა დავითაო", 1959), სოლომან მორბელაძე („კარდაკარ", 1960, დ. კლდია­შვილის მიხედვით), ზოსიმე („ბურთი და მოედანი", 1961), თეოფილე („ჭიაკოკონა", 1961), კოწია („მე ვხედავ მზეს", 1965), ილარიონი („შეხვედრა წარსულთან", 1966), ილიკო პერტია („დათა თუთაშხია", 1978), კოწია („გამოაღეთ ფანჯრები", 1981), მიტო („დღეს ღამე უთენებია", 1983), გოკიელი („ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა", 1984) და სხვ.

ჯილდოები და აღიარება
--------------------

* 1961: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
* 1981: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
* 1999: ღირსების ორდენი

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „თბილისი", თბ. 2002. — გვ. 489, ISBN 99928-20-32-2.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გრიგოლ თალაკვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**აღმასრულებელი ფუნქციები** - წარმოადგენს კოგნიტური პროცესების წყებას, რომელიც პასუხისმგებელია ისეთ პროცესებზე როგორიცაა დაგეგმვა, კონტროლი, ორგანიზება, სოციალური ქცევა სხვადასხვა ქცევითი სტრატეგიის განხორციელება შინაგანი და გარეგანი სტიმულების საპასუხოდ და ზოგადად ყველა პროცესს, რომელიც მეტაკოგნიტური კონტროლისთვისაა საჭირო.

ანატომიურ სტრუქტურას, რომელშიც შეიძლება ითქვას, რომ თავმოყრილია აღმასრულებელი ფუნქციები წარმოადგენს შუბლის წილი. უფრო კონკრეტულად, შუბლის წილის სპეციფიკურ ერთეულს, რომელიც პასუხისმგებელია აღმასრულებელ ფუნქციებზე წარმოადგენს პრეფრონტალური ქერქი. ლურიას (1973) მიხედვით, პრეფრონტალური ქერქი მნიშვნელოვანია დაგეგმვისთვის, მიზნის ჩამოყალიბებისა და ქცევის რეგულაციისთვის - პროცესები, რომელიც ერთობლივად ცნობილია, როგორც აღმასრულებელი ფუნქციები:

• ყურადღების განაწილება;

• ყურადღების შენარჩუნება;

•გადამუშავების სისწრაფე;

•ინიციირება;

•თანმიმდევრობის დაცვა;

•გადართვადობა (set shifting);

•კოგნიტური მოქნილობა

სქოლიო
------

1. ↑  Kolb, B. & Whishaw , I. Q. (2003). *Fundamentals of Human Neuropsychology & Improving the Mind and Brain.* Worth Publishers.
2. ↑  Martin, N. (2006). *Human Neuropsychology.* Pearson Education Limited.
**რობინ დანიგანი** (ინგლ. Robin L. Dunnigan) — ამერიკელი დიპლომატი, აშშ-ის ელჩი საქართველოში.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
-----------------------------

დანიგანს მეცნიერების მაგისტრის ხარისხი აშშ-ის თავდაცვის ეროვნულმა უნივერსიტეტმა მიანიჭა, რომელშიც სწავლა მან წარჩინებით დაასრულა. იგი ასევე არის ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტის მაგისტრი და ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტის ბაკალავრი.

კარიერა
-------

დანიგანი არის აშშ-ის საგარეო სამსახურის უფროსი წევრი, მინისტრ-მრჩეველის რანგით. საქართველოში დანიშვნამდე დანიგანს ეკავა სახელმწიფო მდივნის თანაშემწის მოადგილის თანამდებობა ევროპისა და ევრაზიის საქმეთა ბიუროში და ის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპას კურირებდა. მანამდე იგი მუშაობდა ვენაში აშშ-ის საელჩოს მისიის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის, დროებითი მოვალეობის შემსრულებლისა და მისიის ხელმძღვანელის მოადგილის თანამდებობებზე. დანიგანი ასევე მსახურობდა ენერგეტიკული რესურსების ბიუროს მდივნის თანაშემწის მოადგილედ. 

დანიგანი მუშაობდა სხვადასხვა ქვეყნებში, მათ შორის ვიეტნამში, ჩილეში, თურქეთში, კუბასა და სალვადორში. აშშ-ში, დანიგანი მსახურობდა ევროპის, დასავლეთ ნახევარსფეროსა და აფრიკის ოფისის დირექტორად სახელმწიფო დეპარტამენტის ენერგეტიკის ბიუროში, ასევე სხვადასხვა როლს ასრულებდა ახლო აღმოსავლეთის საქმეთა ბიუროში და სახელმწიფო მდივნის აღმასრულებელ სამდივნოში.

### აშშ-ის ელჩი საქართველოში

2023 წლის 13 თებერვალს აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა საქართველოში ელჩად დანიგანის კანდიდატურა წარადგინა. დანიგანმა ამ პოსტზე კელი დეგნანი შეცვალა.

მისი კანდიდატურის მოსმენა სენატის საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის წინაშე 2023 წლის 30 მარტს გაიმართა. კომიტეტმა ნომინაციას მხარი 2023 წლის 27 აპრილს დაუჭირა. შეერთებული შტატების სენატმა ელჩი დანიგანი 2023 წლის 27 ივლისს კენჭისყრით დაამტკიცა.

ჯილდოები და აღიარებები
----------------------

დანიგანს მიღებული აქვს სახელმწიფო დეპარტამენტის არაერთი აღიარება, მათ შორის საგარეო სამსახურის ორი უმაღლესი ჯილდო.

პირადი ცხოვრება
---------------

დანიგანი კალიფორნიის მკვიდრია. ის საუბრობს ესპანურად და გერმანულად, ასევე თურქულ და ვიეტნამურ ენებზე.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4 5  President Biden Announces Key Nominees (13 February 2023). ციტირების თარიღი: 13 February 2023
2. ↑  PN305 — Robin Dunnigan — Department of State 118th Congress (2023-2024). ციტირების თარიღი: 29 March 2023
3. ↑  Robin L. Dunnigan. ციტირების თარიღი: 29 March 2023

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ამერიკის შეერთებული შტატების ელჩები საქართველოში |
| --- |
|  |
| 
* კენტ ბრაუნი (9 სექტემბერი, 1992 – 19 აგვისტო, 1995)
* უილიამ კორტნი (22 სექტემბერი, 1995 – 3 აგვისტო, 1997)
* კენეტ იალოვიცი (11 ივლისი, 1998 – 21 ივნისი, 2001)
* რიჩარდ მაილსი (13 მაისი, 2002 – 12 აგვისტო, 2005)
* ჯონ ტეფტი (23 აგვისტო, 2002 – 9 სექტემბერი, 2005)
* ჯონ ბასი (16 ოქტომბერი, 2009 – 12 ივლისი, 2012)
* რიჩარდ ნორლანდი (5 სექტემბერი, 2009 – 5 ივლისი, 2012)
* იან კელი (17 სექტემბერი, 2015 – 24 მარტი, 2018)
* კელი დეგნანი (30 იანვარი, 2020 – 27 ივლისი, 2023)
* *რობინ დანიგანი*
 | საფრანგეთის დროშასაფრანგეთის დროშა |

 |