recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
პეტიცია – ბუდაპეშტი, 2015.11.26
**პეტიცია** (ლათ. „petitio") — წერილობითი კოლექტიური თხოვნა ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოებისადმი, მთავრობის მეთაურისადმი; კოლექტიური შუამდგომლობა.

ზოგიერთ სახელმწიფოში პეტიციის შექმნა შეუძლია არა მხოლოდ მოქალაქეებს, არამედ ნებისმიერ ადამიანს (როგორც პირადად, ასევე, სხვა ადამიანებთან ერთად). თუმცა პეტიციის შესამნელად შეიძლება იყოს დადგენილი წესები გარკვეული კატეგორიის მოქალაქეებისათვის (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეებისათვის ესპანეთში).

საინტერესო ფაქტები
------------------

ჩვენს დროში მოქალაქეთა პეტიციასთან მუშაობის ხვადასხვა ფორმებია მიღებული. მაგ: გერმანიაში სპეციალური კომისია მუშაობს ბუნდესტაგში პეტიციის გადაწყვეტილების მიღებასთან დაკავშირებით. საფრანგეთში ეროვნული კრების (პარლამენტის ქვედა პალატა) მუდმივი კომპეტენტური კომისია განიხილავს პეტიციას, რომელიც განხილვის შემდეგ სხვა კომისიაში გადაიგზავნება შესაბამის სამინისტროსთან გადაწყვეტილების მისაღებად. ბრიტანეთში 200-ზე მეტი მოქალაქის მიერ ხელმოწერილ პეტიციას აუცილებლად განიხილავს სახელმწიფო სამსახურები.

ინტერნეტმა მნიშვნელოვნად გაზარდა და გააადვილა პეტიციაზე ხელმოწერები, ასევე, გააუმჯობესა მოქალაქეთა დიალოგი სახელმწიფო სტრუქტურებთან.

რიგი კონსტიტუციებისა ცნობს პეტიციაზე, არა მხოლოდ საკუთარ მოქალაქეთა, არამედ ნებისმიერი ადამიანის უფლებას. ზოგიერთ ქვეყანაში (მაგ: ესპანეთში და სხვ.) კონსტიტუცია ადგენს, რომ გარკვეული კატეგორიის ადამიანებს (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეები, სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის და დაცვის სამხსახურის მუშაკები) შეუძლიათ ეს უფლება გამოიყენონ ინდივიდუალურ ფორმატში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ონლაინ პეტიციები
* უცხო სიტყვათა ლექსიკონი, 1989.
* სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი
* პეტიციის ნიმუშები
* პეტიციების საიტი საქართველოში
**პლოტნიკოვის სახლი** (რუს. Дом Плотникова) — ძველი სახლი კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1912 წელს. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 

მისამართი: კონსტანტინოვსკი, ლენინის ქუჩა № 28.

ისტორია
-------

XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში როსტოვის ოლქის ქალაქ კონსტანტინოვსკში შენდებოდა ბევრი შენობა ეკლექტიკის სტილში. ეს სტილი ერთ შენობაში აერთიანებდა როკოკოს, ბაროკოს, რენესანსისა და მოდერნის დეკორატიულ ფორმებს. ასეთ სტილშია აშენებული ორსართულიანი აგურის სახლი კონსტანტინოვსკში, რომელიც ეკუთვნოდა ვაჭარ პლოტნიკოვს, რომელიც მდებარეობს 25 ოქტომბრისა და ლენინის ქუჩის გადაკვეთაზე. სახლი აგებულია 1912 წელს პლოტნიკოვის ფინანსებით. თავდაპირველად აქ ვაჭრობდნენ ქსოვილებით, ხატებით და ა. შ.

აღწერა
------

ქალაქ კონსტანტინოვსკში მდებარე ორსართულიანი აგურის სახლი ნაგებია წითელი აგურით ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში. შენობას გააჩნია სართულთშორისი კარნიზი. შვიდი ნახევარწრიული ფანჯარა, რომლებიც მეორე სართულზე გაფორმებულია სანდრიკებით და პილასტრებით. სახურავზე ორი ატიკი მდებარეობს სამერცხლულით. შენობის პირველი სართული რუსტირებულია და აქვს დიდი ვიტრინები. შენობას აქვს ორი შესასვლელი. ანალოგიურია სახლის ფასადი 25 ოქტომბრის ქუჩიდან. 

პლოტნიკოვის სახლის სარდაფში ვრცელი საწყობებია განთავსებული.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Торговый дом купца Плотникова
* Константиновск, Торговый дом Плотникова.  დაარქივებული 2019-04-11 საიტზე Wayback Machine.
* Константиновский район, г. Константиновск, Улица Ленина, 28
* Константиновский район, г. Константиновск

სქოლიო
------

1. ↑  Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
**პეტრე-პავლობის მარხვა** — გრძელი მარხვა ქრისტიანობაში. იწყება სულთმოფენობიდან ერთი კვირის შემდეგ და მთავრდება 12 ივლისს — პეტრე-პავლობის დღესასწაულზე. პეტრე-პავლობის მარხვა ხსნილია თევზით.

სულთმოფენობის მეორე შვიდეული ყოველთა წმიდათა კვირიაკედ იწოდება, შემდეგი ორშაბათიდან კი წმინდა მოციქულთა მარხვა იწყება. ეს მარხვა მოციქულთა პეტრესა და პავლეს ხსენებით გვირგვინდება, ამიტომ სახელიც მათი ჰქვია — პეტრე-პავლობის მარხვა.

პეტრე-პავლობის მარხვა სულთმოფენობიდან ერთი კვირის შემდეგ იწყება. სულთმოფენობის დღესასწაული, თავის მხრივ, ბრწყინვალე აღდგომის მოძრავი თარიღის მიხედვით გამოითვლება. ასე რომ, პეტრე-პავლობის მარხვის ხანგრძლივობა აღდგომის თარიღზეა დამოკიდებული. ის ყველაზე დიდი ექვსი კვირა გასტანს, ხოლო ყველაზე მცირე — 7 დღე.

ამ მრავალდღიან მარხვას ძველად „ერგასის შემდგომს" უწოდებდნენ. ამჟამად მას ზაფხულის მარხვადაც იხსენიებენ. საეკლესიო გადმოცემით, იგი ჯერ კიდევ მოციქულებს დაუწესებიათ.

სულთმოფენობის შემდეგ მოციქულები მარხვითა და ლოცვით ემზადებოდნენ სახარების საყოველთაო ქადაგებისთვის; დააარსეს ეკლესიები და ხელი დაასხეს ხუცებს. „საქმე მოციქულთა" მოგვითხრობს: „და უკურთხნეს მათ ეკლესიად-ეკლესიად ხუცესნი და ლოცვითა და მარხვით შეჰვედრეს იგინი უფალსა, რომლისაცა მიმართ ჰრწმენა" (საქმე 14, 23).

პეტრე-პავლობის მარხვას „მოციქულთა განწესებაც" იხსენიებს: „სულთმოფენობის შემდგომ იზეიმეთ ერთი შვიდეული და შემდგომ იმარხულეთ".

პეტრე-პავლობის მარხვის შესახებ საინტერესო ცნობებია დაცული ათანასე დიდთან, ამბროსი მედიოლანელთან (IV ს.) და ლეონ დიდთან (V ს.). წმინდა ათანასე დიდი იმპერატორ კონსტანტინესადმი მიძღვნილ სიტყვაში, რომელშიც არიანელებს ამხელს, წერს: „წმინდა ორმოცდამეათე დღის შემდგომ, მარხვაში, ერი სალოცავად გავიდა სასაფლაოზე"; წმინდა ამბროსი მედიოლანელი ამბობს: „ღმერთმა ისე განაგო, რომ მონაწილეობა მიგვეღო მის ვნებებში, ორმოცდღიან მარხვაში; ასევე ბედნიერგვყო თავისი აღდგომითა და სულთმოფენით... ხოლო ამ მხიარულ დღეთა შემდეგ ჩვენ ისევ ვმარხულობთ"; ლეონ დიდი კი წერს: „საეკლესიო მარხვები წელიწადის დროთა შესაბამისად ისეა განაწილებული, რომ წელიწადის ყოველ დროს შესაბამისი თავშეკავებული მოღვაწეობაც ახლავს".

ანტიოქიის პატრიარქი თეოდორე ბალსამონი მიუთითებს: „პეტრეპავლობის დღესასაწულამდე შვიდი და უფრო მეტი დღით ადრე ყოველი ქრისტიანი, ერისკაცნიცა და მონაზვნებიც, ვალდებულნი არიან, იმარხულონ, თორემ განყენებულნი იქნებიან კრებულიდან".

ცნობილია, რომ ეს მარხვა სულთმოფენობის შემდგომ ესპანეთის 517 წლისა და ტრულის 582 წლის II საეკლესიო კრებაზე განაწესეს. წყაროებიდან ჩანს, რომ პეტრეპავლობის მარხვა თავდაპირველად მხოლოდ ერთი კვირა გრძელდებოდა. მერე კი, როდესაც მთელ მსოფლიოში ერთსა და იმავე დღეს დაიწყეს მოციქულების პეტრესა და პავლეს ხსენება, მარხვის ხანგრძლივობაც გაიზარდა - დადგინდა, მათი ხსენების დღემდე, ე.ი. 12 ივლისამდე ემარხულათ. კანონები მოციქულთა მარხვის შესახებ დაცულია იოანე მმარხველთან (VI ს.), საბა იერუსალიმელისა და სტუდიელთა მონასტრის ტიპიკონებში. ამ მარხვას თავიანთ ეპისტოლეებში იხსენიებენ პატრიარქი ნიკიფორე და თეოდორე ბალსამონიც.

პეტრეპავლობის მარხვა დიდმარხვასა და ვნების შვიდეულთან შედარებით მსუბუქი მარხვაა.

ლიტერატურა
----------

* „მცირე საეკლესიო ენციკლოპედია", «საქართველოს ეკლესიის 2005 წლის კალენდარი», თბ. 2004, გვ. 225
* ლევან მათეშვილი, „პეტრე-პავლობის მარხვა", ჟურნალი „კარიბჭე", ივნისი, 2004 წ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პეტრე-პავლობის მარხვა
**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მენშიკოვის ბასტიონი** (რუს. Меншиков бастион Петропавловской крепости) — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი აღმოსავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ნევის მხარეს. აღმოსავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის იოანეს რაველინს.

ისტორია
-------

მენშიკოვის ბასტიონი არის ერთ-ერთი ყველაზე პირველი ბასტიონი პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში. მისი მშენებლობა დაიწყეს ხელმწიფის ბასტიონის მშენებლობის დაწყებისთანავე. სახელი ეწოდა ალექსანდრე მენშიკოვის გვარის მიხედვით, რომელიც იყო მეორე პიროვნება სახელმწიფოში მეფის შემდეგ. ზოგიერთი ისტორიული წყარო მოგვითხრობს, რომ ბასტიონს საფუძველი თავად პეტრე I-მა ჩაუყარა.

XVIII საუკუნის 20-იან წლებში, როდესაც თავადი მენშიკოვი შერისხეს და ციმბირში გადაასახლეს, ბასტიონმა დაკარგა თავისი ისტორიული სახელწოდება და გადაარქვეს სახელი პეტრე II-ის პატივისცემის ნიშნად. ისტორიული სახელი მხოლოდ საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში დაუბრუნდა და ესეც იმიტომ რომ ბოლშევიკები პეტრეს და მის თანამოაზრეებს მიიჩნევდნენ არა მარტო რეფრმატორებად, არამედ პატრიარქალური წყობილების დამამხობლებად. 

სხვადასხვა წლებში ბასტიონი გადააკეთეს და გაარემონტეს განსხვავებული საჭიროებებისათვის. მისი ორი სართული გააერთიანეს და მასში საიდუმლო კანცელარია განათავსეს. მენშიკოვის ბასტიონის უკანასკნელი სარესტავრაციო სამუშაოები გაიმართა 2012 წელს. სამშენებლო სამუშაოების დროს გაამაგრეს გრუნტი და ბასტიონის კედლებს დაუბრუნეს ისტორიული იერ-სახე. 

ქალაქის ხელისუფლების განმარტებით აღნიშნული რემონტი გამოიწვია ბასტიონის ავარიულმა მდგომარეობამ, რომელიც გამოწვეულია ტენიანობის მაღალი დონით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Петропавловская крепость. Меншиков бастион
**პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის პეტრეს ჭიშკარი** (რუს. Петровские ворота Петропавловской крепости) — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრიუმფალური თაღი სანქტ-პეტერბურგში, ხელმწიფისა და მენშიკოვის ბასტიონებს შორის.

ისტორია
-------

პირველი პეტრეს ჭიშკარი, რომელიც ქვის საფუძველზე იყო დამყარებული და ხისგან აშენებული, ააგეს 1708 წელს, ხოლო მთლიანად ქვაში გადააკეთეს 1716-1717 წლებში დომენიკო ტრეზინის პროექტის მიხედვით. თაღს ზემოდან ადგას ფართო ატიკი, რომელიც სრულდება ნახევარწრიული ფრონტონით, რომელზეც კონდრატ ოსნერის პანოა გამოსახული („მოციქულ პეტრეს მიერ სიმონის ჩამოგდება"). აღნიშნული პანო ასოცირდება ჩრდილოეთის ომში რუსეთის გამარჯვებასთან ასოცირდება (სიმონი ესაა შვედეთის მეფე კარლ XII, ხოლო პეტრე - პეტრე I დიდი). ხის ბარელიეფის სიგანეა 4,9 მ, ხოლო სიმაღლე 3,35 მეტრი. 

1720 წლის აგვისტოში თაღის თავზე დაამონტაჟეს რუსეთის გერბი (ორთავიანი არწივი), რომელიც შესრულებული იყო ხელოსან ფრანსუა ვასუს მიერ. 1723 წელს მხატვარმა ალექსანდრე ზახაროვმა და ოქრომჭედელმა ივან უვაროვმა ფიგურა შავად შეღებეს და მოაქროვეს გვირგვინი, სკიპტრა, ბირთვი და ფარის დეტალები. მთლიანი გერბის წონა შეადგენდა 1122 კგ. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გერბი არ ჩამოუხსნიათ, ხოლო დახურეს დეკორატიული ფარი. 

ჭიშკარი დაინგრა უკვე XVIII საუკუნეში, თუმცა გაარემონტეს. 1941 წელს საბრძოლო მოქმედებების დროს ძლიერ დაზიანდა. 1951 წელს არქიტექტორების ა. ა. კედრინსკისა და ა. ლ. როტაჩის მიერ ჩაუტარდა რესტავრაცია. ასევე ციხესიმაგრის სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა 2008 წლის აპრილ-მაისშიც.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Фотография пано над воротами დაარქივებული 2016-10-12 საიტზე Wayback Machine.
* Сферическая панорама у Петровских ворот დაარქივებული 2017-07-15 საიტზე Wayback Machine.
**რასიმ მირყასიმ-ოღლუ ოჯაგოვი** (აზერ. Rasim Mirqasım oğlu Ocaqov; დ. 22 ნოემბერი, 1933 — გ. 11 ივლისი, 2006) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა კინორეჟისორი და ოპერატორი, ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1964), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1982 წელი), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი.

ბიოგრაფია
---------

რასიმ ოჯაგოვი დაიბადა 1933 წლის 22 ნოემბერს აზერბაიჯანის ქალაქ შაქში. ახალგაზრდობაში ის ოცნებობდა გეოლოგი გამხდარიყო. თუმცა, მის მშობლიურ ქალაქში კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის" გადამღები ჯგუფის გამოჩენამ მომავალი პროფესიის არჩევანის გადახედვა გამოიწვია. 1951—56 წლებში სწავლობდა რუსეთის სახელმწიფო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის (რსკი) საოპერატორო ფაკულტეტზე. 1965 წელს — მირზა ალიევის სახელობის აზერბაიჯანის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტზე. 1956 წელს გახდა „აზერბაიჯანფილმის" დამდგმელი ოპერატორი, 1973 წელს დამდგმელი რეჟისორი. 1964 წელს მიენიჭა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 50-იან წლებში აზერბაიჯანში გამოჩნდა რეჟისორების ახალი თაობა შემდეგი შემადგენლობით: მუხთარ დადაშოვი, თეიუბ ახუნდოვი, ალისათარ ქიშიევი. რასიმ ოჯაგოვმა სწორედ ამ წლებში დაიწყო კარიერა. ფილმი „მისი დიდი გული" იყო მისი პირველი ნამუშევარი ოპერატორის ამპლუაში. ითვლებოდა ფსიქოლოგიური სცენების გამოსახვის პროფესიონალად. ეს ფილმი გადაღებულია სუმგაითის მეტალურგების ცხოვრების შესახებ. ძალიან ფაქიზადაა გადმოცემული მუშების სულიერი ტანჯვა. რეჟისორის ამპლუაში გადაღებული პირველი კინონამუშევარი გახდა ფილმი „შურისმაძიებელი განჯაბასარიდან".

სქოლიო
------

1. ↑  На Творческой сцене ÜNS состоялся вечер памяти, посвященный 80-летнему юбилею мэтра азербайджанского кино Расима Оджагова
2. ↑  В Баку состоялось открытие барельефа Расима Оджагова — ФОТО
**რასულ რზა** (აზერ. Rəsul Rza; ნამდვილი სახელი **რასულ იბრაჰიმ ოღლი რზაევი**, აზერ. Rəsul İbrahim oğlu Rzayev; დ. 19 მაისი [ ძვ. სტ. 6 მაისი] , 1910 — გ. 1 აპრილი, 1981) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი მწერალი, აზერბაიჯანის სსრკ-ის დამსახურებული ხელოვნების მოღვაწე (1944), აზერბაიჯანის სსრკ-ის სახალხო პოეტი (1960); მესამე ხარისხის სტალინის პრემიის ლაურეატი (1951), საბჭოთა კავშირის შრომის გმირი (1980). იყო აზერბაიჯანის სსრკ-ის კინემატოგრაფიის მინისტრი (1945-1947), იყო 1, 3-7 მოწვევის აზერბაიჯანის სსრკ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
---------

რასულ რზა დაიბადა 1910 წლის 19 მაისს გეოკჩაიში მოსამსახურის ოჯახში, მაგრამ მისი დაბადების თარიღი სადავოა. პოეტის დაბადების დრო და თარიღი ჩაწერილი იყო ყურანის ფურცლებზე, რომელიც შემდგომ უკვალოდ დაიკარგა. მამამისი - მირზა იბრაჰიმი, წარმოშობით იყო ჩიინის დასახლებიდან (დღევანდელი უჯარის რაიონი), გიოიჩაიდან რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით, მუშაობდა სოფლის მწერლად და თარჯიმნად ადგილობრივ კანცელარიაში. იგი გარდაიცვალა მას შემდეგ, რაც შვილს ხუთი წელი შეუსრულდა. ოჯახზე ზრუნვა გააგრძელა დედის ძმამ - მამედ ჰუსეინ რზაევმა, რომლის გვარიც აიღო შემდგომში რასულმა. ბიძია იყო ცნობისმოყვარე პიროვნება, უყვარდა ლიტერატურა და თვითონაც კი წერდა ლექსებს. რევოლუციის შემდგომ იგი მუშაობდა კომისარად, რაიკომის მდივნად. მოგვიანებით, რასულ რზა წერდა: „ბიძამ თავისი აუხდენელი ოცნება - გამხდარიყო პოეტი მე მიანდერძა".

რასულ რზამ მიიღო საშუალო განათლება რაიონულ სკოლაში. დაამთავრა „ვგიკი". 1939 წლიდან კომუნისტური პარტიის წევრი იყო.

1937–1938 წლებში რასულ რზა მუშაობდა სასცენარო განყოფილების უფროსად, ხოლო 1942-1944 წლებში – ბაქოს კინოსტუდიის დირექტორად. 1944- 1946 წლებში აზერბაიჯანის სსრკ-ის ხელოვნების სამმართველოს უფროსად. 1948-1949 წლებში იგი იყო აზერბაიჯანის სსრკ-ის კინემატოგრაფიის მინისტრი.

1, 3-7 მოწვევის აზერბაიჯანის სსრკ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი. ასევე იყო აზერბაიჯანის საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი (1965 წლიდან), ხელმძღვანელობდა რიგ საზოგადო ორგანიზაციებს. 1938-1939 წლებში იყო აზერბაიჯანის სსრკ-ის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე. 

გარდაიცვალა 1981 წლის 1 აპრილს. დაკრძალულია ბაქოს საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.

ლიტერატურა
----------

* *Алибекова Г.*, Всегда в пути... Жизнь и творчества Расула Рза, Советский писатель, 1972.
* Вэлијев М. вэ Хэлилов Г. Рэсул Рза, Бакы, 1960.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  დიდი რუსული ენციკლოპედია — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q649'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a>
2. 1 2 3 4  The Fine Art Archive — 2003.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166'></a>
3. 1 2 3  Алибекова, 1972, с. 10.
**პუასონის ალბათური განაწილება** — დისკრეტული ტიპის განაწილება, რომელიც აღწერს ალბათობას იმისა, რომ დროის ან სივრცის ფიქსირებულ ინტერვალში რაიმე ხდომილებას ადგილი ექნება მოცემული სიხშირით, თუ ცნობილია ამ ხდომილების საშუალო სიხშირე და ხდომილების თითოეული რეალიზაცია ერთმანეთისგან დამოუკიდებელია.

პუასონის განაწილება შესაძლებელია გამოყენებულ იქნას ისეთი ტიპის ამოცანების გადაწყვეტისას, როგორიცაა, მაგალითად, იმის დადგენა თუ რა ალბათობით მიაკითხავს საკრედიტო ოფიცერს 4 კლიენტი მომდევნო საათში, თუ ცნობილია, რომ საშუალოდ მასთან 2 კლიენტი მიდის ერთი საათის განმავლობაში.

ხდომილების ალბათობა
-------------------

თუ დროის ან სივრცის ფიქსირებულ ინტერვალში ხდომილებას საშუალოდ ადგილი აქვს {\displaystyle \lambda }-ჯერ, მაშინ ალბათობა იმისა, რომ კონკრეტულ ინტერვალში ხდომილება {\displaystyle k}-ჯერ განხორციელდება, გამოითვლება შემდეგნაირად:

{\displaystyle P(X=k)={\frac {e^{-\lambda }\lambda ^{k}}{k!}}}
სადაც {\displaystyle e} ნეპერის (ოილერის) რიცხვია და უდრის 2.71828...-ს.

პუასონის ცვლადის როგორც საშუალო, ასევე დისპერსია {\displaystyle \lambda }-ის ტოლია:

{\displaystyle E(X)=\lambda ,\sigma ^{2}(X)=\lambda }

მაგალითი
--------

სამუშაო საათებში კომპანიის ცხელ ხაზზე საათის განმავლობაში საშუალოდ 4 ზარი შედის. რა არის ალბათობა იმისა, რომ მომდევნო საათში ზარების რაოდენობა იქნება 3?

ამოხსნა. {\displaystyle \lambda =4} და {\displaystyle k=3}, ამიტომ 

{\displaystyle P(X=3)={\frac {4^{3}\*2.71^{-4}}{3!}}=0.195}

ლიტერატურა
----------

* Shanmugam, Ramalingam (2013). „Informatics about fear to report rapes using bumped-up Poisson model". *American Journal of Biostatistics*. Science Publications. **3** (1): 17–29. doi:10.3844/amjbsp.2013.17.29.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link)

სქოლიო
------

1. ↑  Rose, Colin; Smith, Murray D. (2002). Mathematical Statistics with MATHEMATICA. Springer. ISBN 978-0387952345.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **კონსეფსიონი (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

**კონსეფსიონი** (ესპ. Concepción) — ქალაქი ჩრდილოეთ პარაგვაიში, კონსეფსიონის დეპარტამენტის დედაქალაქი. გაშენებულია მდინარე პარაგვაიზე. 

ქალაქი 1787 წლის 25 მაისს ესპანელმა მმართველმა, აგუსტინ ფერნანდო დე პინდეომ დააარსა. მისი მიზანი ამ დროს ბრაზილიის ექსპანსიის შეჩერება და ადგილობრიბი ინდიელების კონტროლი იყო. ქალაქის ეკონომიკა ყვაოდა XX საუკუნის დასაწყისში, როგორც ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილის ცენტრი, ძირითადად გრან-ჩაკოსა და სამდინარო პორტის წყალობით. დაიწყო იმიგრანტთა გადმოსახლება იტალიიდან. 1909 წელს ქალაქი რკინიგზის სისტემას მიუერთდა. 

კონსეფსიონი ასევე იყო 1947 წლის პარაგვაის სამოქალაქო ომის ცენტრი. ამჟამად წარმოადგენს კონსეფსიონის რომანულ-კათოლიკური ეპარქიის ცენტრს.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* პარაგვაის ქალაქების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Página Oficial de Puertos დაარქივებული 2007-01-17 საიტზე Wayback Machine.
* Coord. geográficas e imágenes satelitales
ოსე წინასწარმეტყველი**წმინდა ოსე წინასწარმეტყველი** — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 17 ოქტომბერი, ახალი სტილით — 30 ოქტომბერი. წინასწარმეტყველი ოსე ქრისტეს შობამდე IX საუკუნეში ცხოვრობდა ისრაელის სამეფოში და წმინდა წინასწარმეტყველთა: ისაიას, მიქეას და ამოსის თანამედროვე იყო. იმ დროისთვის მრავალ მის თანატომელს ზურგი ექცია ჭეშმარიტი ღვთისთვის და კერპებს სცემდა თაყვანს. წმინდა წინასწარმეტყველი თავისი ბრძნული შეგონებებით კეთილმსახურებისკენ მოუწოდებდა გზაშეცდომილებს.

მან იწინასწარმეტყველა ასურეთის ტყვეობაში ებრაელების გადასახლების შესახებაც. მაცხოვრის განკაცებამდე თითქმის ათასი წლით ადრე წმიდა ოსემ სულიწმიდის მადლით განჭვრიტა, რომ შეწყდებოდა ძველი აღთქმის მსხვერპლშეწირვა და ჭეშმარიტი ღვთის შემეცნება მთელ სამყაროში გავრცელდებოდა. ოსემ იწინასწარმეტყველა მაცხოვრის ეგვიპტიდან დაბრუნება, მესამე დღეს მკვდრეთით აღდგომა და სიკვდილის დათრგუნვა. წმინდანის წინასწარმეტყველებანი ძველი აღთქმის წიგნებშია ჩართული. ნეტარი ოსეს საწინასწარმეტყველო მსახურება სამოც წელზე მეტ ხანს გრძელდებოდა. მან ღრმა მოხუცებულობაში შეჰვედრა სული უფალს.

ლიტერატურა
----------

* „წმიდანთა ცხოვრება", ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ბიბლიის წინასწარმეტყველები |
| --- |
|  |
| დიდი წინასწარმეტყველები | 
ეზეკიელი, იერემია, ესაია, დანიელი |  |
|  |
| მცირე წინასწარმეტყველები | 
აბაკუმი, აბდია, ანგია, ამოსი, ზაქარია, იოველი, იონა, მალაქია, მიქეა, ნაუმი, ოსე, სოფონია. |
|  |
| სხვადასხვა | 
მოსე, არონი, დავითი, სოლომონი, ელისე, ნათანი, გედეონი, ელია |

 |
ქუჩის მსახიობი ბაზრის წინ.
**კოვენტ გარდენი** (ინგლ. Covent Garden) — რაიონი ცენტრალურ ლონდონში, მოიცავს ქალაქ უესტმინსტერის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილსა და ქემდენის საგრაფოს სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეს. რაიონი ძირითადად გასართობი და სავაჭრო დასებულებებითაა მოფენილი. აქვეა სამეფო ოპერის თეატრი, რომელსაც კოლოქვიალურად „კოვენტ-გარდენსას" უწოდებენ.

რაიონს ესაზღვრება ჰოლბორნი, კინსუეი, სტრანდი და ჩერინგ კროს როუდი. კოვენტ გარდენ პიაცა (კოვენტ გარდენის მოედანი) რაიონის გეოგრაფიულ ცენტრში მდებარეობს და ამ ადგილას 1500-დან 1974 წლამდე ყვავილებისა და ხილ-ბოსტენული ბაზარი მდებარეობდა, რის შემდეგაც საბითუმო ბაზარმა ნიუ კოვენტ გარდენ მარკეტზე გადაინაცვლა ნაინ ელმში.

ლიტერატურა
----------

* Anderson, Christy (2007). *Inigo Jones and the Classical Tradition*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-82027-8.
* Banham, Martin (1995). *The Cambridge Guide to Theatre*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-43437-8.
* Boursnell, Clive; Ackroyd, Peter (2008). *Covent Garden: The Fruit, Vegetable and Flower Markets*. Frances Lincoln Publishers. ISBN 0-7112-2860-4.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***კოვენტ-გარდენი***

* westminster.gov.uk
* camden.gov.uk
* Covent Garden Community Association
* coventgarden.uk.com დაარქივებული 2011-07-17 საიტზე Wayback Machine.
მათემატიკაში **პუანკარე- ბირკჰოფ-ვიტის თეორემა** იძლევა ლის ალგებრის უნივერსალური
მომვლები ალგებრის აღწერას.

ვთქვათ {\displaystyle {\mathfrak {g}}} ლის ალგებრაა *F* ველზე.
მოდი {\displaystyle U({\mathfrak {g}})} იყოს {\displaystyle {\mathfrak {g}}}-ს
უნივერსალური მომვლები ალგებრა. რადგან ეს უკანასკნელი არის
 ტენზორული ალგებრის ფაქტორ-ალგებრა, ამიტომ
{\displaystyle U({\mathfrak {g}})}-ს გააჩნია გაფილტრული ალგებრის სტრუქტურა, სადაც {\displaystyle U\_{k}({\mathfrak {g}})} არის
{\displaystyle U({\mathfrak {g}})}-ს ქვესივრცე მოჭიმული
{\displaystyle {\mathfrak {g}}}-ს არაუმეტრეს k-ელემენტთა
ნამრავლების მიერ. შესაბამისი დაგრადული ალგებრა

{\displaystyle gr(U)({\mathfrak {g}})=U\_{0}\oplus U\_{1}/U\_{0}\oplus \cdots \oplus U\_{k}/U\_{k-1}\oplus \cdots }
არის კომუტატური, ამასთან :{\displaystyle U\_{0}=F} და :{\displaystyle U\_{1}({\mathfrak {g}})/U\_{0}({\mathfrak {g}})={\mathfrak {g}}} რის გამოც ჩნდება კომუტატურ ალგებრათა ერთადერთი ჰომომორფიზმი 

{\displaystyle \pi :S^{\*}({\mathfrak {g}})\to gr(U)({\mathfrak {g}})}
რომელიც იგივურია {\displaystyle {\mathfrak {g}}} ქვესივრცეზე. აქ {\displaystyle S^{\*}(V)} აღნიშნავს *V* ვექტორული სივრცით წარმოქნილ  სიმეტრიულ ალგებრას. პუანკარე- ბირკჰოფ-ვიტის თეორემა ამბობს, რომ {\displaystyle \pi } არის იზომორფიზმი.

ლიტერატურა
----------

* N. Bourbaki, Groupes et algèbres de Lie. Chapitre 1-2. Springer; 2006.

ISBN-10: 3540353356.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია მათემატიკის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მათემატიკის მთავარი დარგები |
| --- |
|  |
| 
* ალგებრა
* უმაღლესი ალგებრა
* წრფივი ალგებრა
* ანალიზი
* ფუნქციონალური ანალიზი
* კომპლექსური ანალიზი
* რიცხვითი ანალიზი
* დიფერენციალური განტოლებები
* რიცხვთა თეორია
* დისკრეტული მათემატიკა
* სიმრავლეთა თეორია
* ლოგიკა
* კატეგორიათა თეორია
* გეომეტრია
* ალგებრული გეომეტრია
* ტოპოლოგია
* ალგებრული ტოპოლოგია
* დიფერენციალური ტოპოლოგია
* ალბათობის თეორია
* სტატისტიკა
 |

 |
პეტრე ნიკოლოზის ძე ვრანგელი
**პეტრე ნიკოლოზის ძე ვრანგელი** (რუს. Пётр Никола́евич Вра́нгель; დ. 27 აგვისტო [ ძვ. სტ. 15 აგვისტო ], 1878 , ნოვოალექსანდროვსკი, კოვენის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 25 აპრილი, 1928, ბრიუსელი, ბელგია) — რუსი ბარონი , მხედართმთავარი, გენერალი, რუსეთ-იაპონიის ომის გმირი და პირველი მსოფლიო ომის გმირი, რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს თეთრი მოძრაობის (1918—1920 წლებში) ლიდერი. რუსული არმიის მთავარსარდალი ყირიმსა და პოლონეთში (1920 წელს), გენერალური შტაბის გენერალ-ლეიტენანტი, (1918). წმინდა გიორგის ორდენის კავალერი.

ბიოგრაფია
---------

1917 წლის იანვრიდან იყო უსურიის ცხენოსანი დივიზიის მე-2 ბრიგადის მეთაური, 1917 წლის ივლისიდან მე-7 საკავალერიო დივიზიის მეთაური, შემდეგ შერეული საკავალერიო კორპუსის სარდალი. 1918 წლის დასაწყისიდან მოხალისეთა არმიაში ცხენოსანი დივიზიის მეთაური. გენერალ დენიკინთან უთანხმოების გამო ტოვებს მოხალისეთა არმიას და საცხოვრებლად გადადის სტამბოლში. 1919 წლის ნოემბრიდან ისევ უერთდება თეთრგვარდიელთა მოძრაობას, ბრუნდება რუსეთში და აგრძელებს აქტიურ მოღვაწეობას. 1919 წლის დეკემბრიდან მოხალისეთა არმიის სარდალია ყირიმში. 1920 წლის აპრილიდან გენერალ დენიკინისგან იბარებს თეთრგვარდიული მოძრაობის ხელმძღვანელობას. იმავე თვიდან მან სახელი გადაარქვა სამხრეთ რუსეთის არმიას და უწოდა რუსული არმია. 1920 წლის აპრილის ბოლოდან იგი რუსული არმიის უმაღლესი მთავარსარდალი და სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფოს უმაღლესი მმართველია. თეთრგვარდიული მოძრაობის დამარცხებისა და წითელი არმიის მიერ ყირიმის დაკავების შემდეგ 1920 წლის შემოდგომიდან მიდის ემიგრაციაში, მოკავშირეთა მიერ ოკუპირებულ სტამბოლში. 1922 წელს საცხოვრებლად გადადის სერბეთის, ხორვატიისა და სლოვენიის სამეფოში. 1927 წლიდან ბრიუსელშია, სადაც გარდაიცვალა უეცრად 1928 წელს. ზოგიერთი ვერსიით მოწამლა შინსახკომის აგენტმა. დაკრძალეს ბრიუსელში და 1929 წელს გადაასვენეს ბელგრადში.

ლიტერატურა
----------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***პეტრე ვრანგელი***

* Lincoln, W. Bruce. *Red Victory: A History of the Russian Civil War.* New York, Simon and Schuster, 1989. ISBN 0-671-63166-7
* Luckett, Richard. *The White Generals: An Account of the White Movement and the Russian Civil War.* New York, Viking, 1971. ISBN 0-670-76265-2
* Wrangel, Alexis, *General Wrangel - Russia's White Crusader*, London, 1987 (reprint 1990) ISBN 0-85052-890-9
* Always With Honour. By General Baron Peter N Wrangel. Robert Speller & sons. New York. 1957.
**პეტრე III-ის სასახლე** (რუს. Дворец Петра III) — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, სასახლე ორანიენბაუმის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. აგებულია 1758-1762 წლებში არქიტექტორ ანტონიო რინალდის პროექტის მიხედვით ტახტის მემკვიდრის პეტრე თედორეს ძისათვის და წარმოადგენდა პეტერშტადტის მთავარ შენობას. სასახლე შემონახულია ჩვენს დრომდე და მასში განთავსებულია მუზეუმი „პეტრე III-ის სასახლე". არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი.

ისტორია
-------

1743 წელს ორანიენბაუმი საჩუქრად გადასცეს ტახტის მემკვიდრეს პეტრე თედორეს ძეს. აქ მისთვის 1759-1762 წლებში სამხრეთის ჭაობის ნაპირზე ააშენეს ციხესიმაგრე პეტერშტადტი. ციხესიმაგრის პარალელურად ააშენეს სასახლე პეტრე III-ისათვის. სასახლე იყო ერთადერთი ორსართულიანი შენობა ციხესიმაგრეში და კარიბჭესთან ერთად ქმნიდა ერთიან ანსამბლს. მისი პატარა ზომები, პირველ რიგში, აიხსნება იმით, რომ სასახლე საცხოვრებლად არ იყო განკუთვნილი. ეს უფრო პავილიონი იყო, სადაც შეიძლებოდა დასვენება სადილის შემდეგ. სასახლის პირველი სართული ძირითადად სამსახურებივ ხასიათს ატარებდა. 

სასახლე იყო ანტონიო რინალდის პირველი დამოუკიდებელი ნამუშევარი რუსეთში, რომელიც შესრულებული იყო როკოკოს სტილში, რომელმაც განვითარება ვერ ჰპოვა რუსეთში და პრაქტიკულად მალევე ჩაანაცვლა კლასიციზმმა. 

პეტრე III-ის გარდაცვალების შემდეგ სასახლე და პეტერშტადტის ციხესიმაგრე მიატოვეს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ორანიენბაუმის პარკი გადავიდა სატყეო ტექნიკუმის ხელში, რომელიც აქ დააარსეს 1918 წელს. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ორანიენბაუმი იმყოფებოდა ე. წ. ორანიენბაუმის პლაცდარმის ტერიტორიაზე.

სასახლის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1953-1955 წლებში. 1980-იან წლებში კი მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები ვ. ა. კორენცვიტის ხელმძღვანელობით.

ლიტერატურა
----------

* Гусаров А. Ю. Ораниенбаум. Три века истории. — СПб. 2011. — ISBN 978-5-93437-329-1.
* Денисова Е. Г. Дворец Петра III. — СПб. 2005.
* Кючарианц Д. А. Раскин А. Г. Ораниенбаум. Дворцы и парки. — СПб. 2006. — ISBN 5-289-02199-X.
* Горбатенко С. Б. Петергофская дорога: историко-архитектурный путеводитель. — СПб. 2001. — ISBN 5-8015-0113-4.
* Мудров Ю. Ораниенбаум. — СПб. 2005. — ISBN 5-900959-93-7.
**რეგი** — იამაიკური მუსიკალური ჟანრი.

ისტორია
-------

1960-იან წლებში ამერიკული მუსიკალური მიმდინარეობების სოულის, ქანთრის, R&B-ის და ჯაზის ზეგავლენით, რომელსაც იამაიკაში რადიოს საშუალები იჭერდნენ, მენტოს (Mento), სკას (Ska) და როკსტედის (Rocksteady)-გან წარმოიშვა რეგი, რომელიც ერთ–ერთ მნიშვნელოვან მუსიკალურ მიმდევრობად განვითარდა.
სახელ რეგი („Reggae") წარმოშობა უცნობია. პირველად სიტყვა **რეგი** *Toots and the Maytals*-მა მოიხსენია „Do the Reggay" -ში (1968), მაგრამ პირველ რეგი სიმღერად ითვლება *Lee 'Scratch' Perry*-ის „People Funny Boy" (1968). 1968 წელს *Desmond Dekke*-ის მიერ შესრულებული „The Israelites" იქცა რეგის პირველ ჰიტად, რომელმაც პირველი ადგილი დაიკავა ბრიტანულ და გერმანულ ჩარტში.

რეგი რასტაფართან, რელიგიურ მიმდევრობასთან, რომელიც მაშინ ჯერ კიდევ უცნობი იყო, დააკავშირა იამაიკელმა მუსიკოსმა და ეროვნულმა გმირმა ბობ მარლიმ.

1970-იანი წლების რეგის ხშირად „რუტს რეგის" უწოდებენ, რომელიც, სავარაუდოდ, წარმოიშვა სკისა და როკსტედის, ან თავდაპირველი პოპ-რეგისაგან, რომელიც ძირითადად დიდ ბრიტანეთში იყო გავრცელებული.

დღესდღეობით არსებობს რეგის ბევრი მიმდინარეობა, მათ შორის აღსანიშნავია **დაბი**.

თანამედრო რეგი მიმდევრობა, როგორიცაა რაგა, ხშირად მოიხსენიება როგორც დანსჰოლი. ეს ხშირ შემთხვევაში გაუგებრობას იწვევს, რადგან დანსჰოლი გარკვეულ მუსიკალურ მიმდევრობას კი არ წარმოადგენს, არამედ რამდენიმეს ერთდროულად, რომელსაც დღეისათვის იამაიკურ საცეკვაო დარბაზებში („Dancehalls") უკრავენ.

ტექსტი
------

იამაიკაში მღერიან ძირითადად პათოის (Patois) ენაზე.

ტექსტები ეხება უმთავრესად სოციალურ პრობლემებს, ასევე ხშირად გვხვდება სიყვარულის, მშვიდობის და ერთიანობის
შესახებ(*love, peace & unity*), საკმაოდ პოპულარულია თემა „**მარიხუანა**".

დანსჰოლის ტექსტები, სხვა რეგი მიმდევრობებისგან განსხვავებით, ძალიან წააგავს ჰიპ-ჰოპისას.

მუსიკა
------

ტიპიური ანუ კლასიკური რეგი ბენდის მუსიკალურ აღჭურვილობას წარმოადგენს კლავიშები, ელექტრო გიტარა, ელექტრო ბასგიტარა და დასარტყამი ინსტრუმენტი, ასევე გვხვდება სხვადასხვა ჩასაბერი ინსტრუმენტები.

თანამდერო რეგიში (როგორებიცა რაგა, დანსჰოლი, რეგატონი) გამოიყენებენ ასევე ელექტრო-კომპიუტერულ მუსიკას და Samplern-ს.

რეგის სხვადასხვა მუსიკალური მიმართულებები
-----------------------------------------

* **ადეული რეგი** (Early Reggae)
* **რუტს რეგი** (Roots-Reggae)
* **ბრიტანული რეგი** (Skinhead Reggae)
* **დაბი** (Dub)
* **დანსჰოლი** იგივე **რაგა** (DanceHall,Ragga)
* **რეგატონი** (Reggaeton)
* **სკა**

ცნობილი მუსიკოსები
------------------

* მარლი, ბობ (Bob Marley)
* მატისიაუ
* UB40
* სიიდ
* ჯენტლმენი
* იან დილეი

### ქართული და პოსტ-საბჭოური შემსრულებლები

#### ქართველი შემსრულებლები

* 33ა
* ცეცე
* რეგიონი

#### რუსი შემსრულებლები

* 5nizza, Jah Division, Ольга Арефьева, Ковчег, Борис Гребенщиков, Республика Jah, Каникулы Банифация, СОК, Рома В.П.Р. & Фестиваль всего на свете, Есtectвенныi zaгар

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რეგი დაარქივებული 2013-12-11 საიტზე Wayback Machine.  საიტზე Open Directory Project


|  |  |
| --- | --- |
| ნოტები | *ეს სტატია მუსიკის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
კიუკიუ საბზი
**კიუკიუ** (თალიშურ ენაზე *კიუ* ცემას ნიშნავს) — თალიშური კერძი. შედგება კვერცხისა და მწვანილეულობისგან. გავრცელებულია თალიშისტანში, ირანში, დეღასტანთან მოსაზღვრე რაიონებში, უზბეკეთსა და ტაჯიკეთში (*კიუკ-ბიირონი*).

მომზადება
---------

ქათმის კვერცხი და სხვადასხვა მწვანილეულობა იკმაზება მარილით, შავი პილპილით, ნიგვზით, იშვიათად ფქვილით, კოწახურით, გამაფხვიერებლით და დაფქვილი ზაფრანით. შემდეგ ნარევი გადაიტანება წინასწარ გახურებულ და ცხიმწასმულ ტაფაზე, აცხობენ ნელ (დაბალ) ცეცხლზე. ირანის რიგ ქალაქებში ეს კერძი სადღესასწაულო სუფრებზე გამოიყენება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კიუკიუს რეცეპტი (მწვანილეოულობის კიუკიუ) *ირანის საზოგადოებრივი პალატის* მიერ
* ყვავილოვანი კომბოსტოს კიუკიუს რეცენტი *food for friends*-სგან დაარქივებული 2018-04-24 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Kookoo Sabzi (Persian Herb Quiche). familyspice.com.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 19, 2014. ციტირების თარიღი: October 13, 2014.
2. ↑  Sizedeh Bedhar, 13th Day of Norouz.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 7, 2014. ციტირების თარიღი: October 13, 2014.
**პეპუ მეუნარგია** (დ. უცნობია ― გ. 1851, სოფ.ცაიში, ახლანდელი ზუგდიდის რაიონი) — ქართველი ოქრომჭედელი. ძველი ქართული ჭედური ხელოვნების უკანასკნელი წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
---------

მიიღო თუ არა სპეციალური განათლება, არ არის ცნობილი. 1839 წელს იგი მეფის მთავრობამ ოქრომჭედლობის დარგში განსაკუთრებული დამსახურებისათვის მედლით დააჯილდოვა. ქართული ჭედური ხელოვნების ტრადიციებზე დაყრდნობით შექმნა თავისი დროისათვის მნიშვნელოვანი ჭედური ძეგლები. მეუნარგიას ნამუშევრებიდან ცნობილია მის მიერ ხელმოწერილი მარტვილის მაცხოვრის დიდი ჭედური ხატი და სოფ. აიას წმ. გიორგის შედარებით პატარა ხატი. 

გარდა ამისა, მეუნარგიას აკუთვნებენ წალენჯიხის, ცაიშის (1843) ჭედურ ხატებს, რომელზეც გამოსახულია ღვთისმშობელი ყრმა იესოთი. აგრეთვე სოფ.ორბელის მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა ხატს (1837). ამ ნამუშევრებს გარდა, ცაიშის ეკლესიაში ინახებოდა მეუნარგიას ხელმოწერილი ჯვარი და 2 სამწერობელი. ყველაზე მნიშვნელოვანია მარტვილის მაცხოვრის ხატი (ინახება საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში), რომელიც მეუნარგიას 1849 წელს შეუქმნია. ხატზე მოცემულ ფიგურათა პროპორციები მძიმეა, შედარებით მსუბუქად და ლამაზადაა დამუშავებყლი სამოსლის ნაოჭები. ხატს ეტყობა გამოცდილი ოსტატის ხელი.

ლიტერატურა
----------

* *ქარუმიძე ნ.* ქსე, ტ. 6, გვ. 621-622, თბ. 1983
**ორშაბათი** — დღე კვირადღესა და სამშაბათს შორის. ძველ რომაელებსა და ჩრდილოგერმანულ ტომებში ეს დღე ეძღვნებოდა მთვარეს (გერმანულად Montag: Mond-Tag არის „მთვარის დღე"). ორშაბათი ხან კვირის პირველ დღედ მიიჩნევა (მაგალითად, თანამედროვე ევროპაში), ხან მეორე დღედ (აშშ და სხვა ქვეყნები). ეს თვალსაზრისი ძველი იუდეიდან მომდინარეობს. ამ მიზეზით ქართულში, არაბულში, ებრაულში, ბერძნულში, აგრეთვე პორტუგალიურში მისი მნიშვნელობაა — „მეორე დღე". თანამედროვე კულტურა ორშაბათს განიხილავს, როგორც კვირის დასაწყისს, ვინაიდან უქმე დღის შემდეგ ხალხი ბრუნდება სამსახურებში და სასწავლებლებში.

ცნობილი ორშაბათები
------------------

* **დიდი ორშაბათი** – ვნების კვირის დღე, როდესაც იესომ დაწყევლა უნაყოფო ლეღვი;

ორშაბათი ქართველურ ენებზე
-------------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ორშაბათი***

* მეგრული: თუთაშხა
* ლაზური: თუთაჩხა
* სვანური: დო̈შდიშ
* ძველქართული: მთოვარისა

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კვირის დღეები |
| --- |
|  |
| 

ორშაბათი **·** 
სამშაბათი **·** 
ოთხშაბათი **·** 
ხუთშაბათი **·** 
პარასკევი **·** 
შაბათი **·** 
კვირა
 |

 |
**ორჩილა** (ესპ. La Orchila) — კუნძული კარიბის ზღვაში. ეკუთვნის ვენესუელას. ვენესუელის დედაქალაქ კარაკასიდან დაშორებულა 180 კილომეტრით. ფართობი დაახლოებით 40 კმ².

კუნძულზე განთავსებულია სამხედრო-საზღვაო ბაზა — ვენესუელის სამხედრო-საზღვაო ძალები (აეროდრომით) და ვენესუელის პრეზიდენტის რეზიდენცია.

1938 წელს ორჩილა სხვა კუნძულებთან ერთად გადავიდა ფედერალურ დაქვემდებარებაში (რომელიც იმავე წელს იყო შექმნილი). 1950 წლამდე კუნძული დასახლებულად ითვლებოდა, რომლის მოსახლეობა შეადგენდა 121 კაცს. ვენესუელის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწის გენერალ მარკოს პერეს ხიმენესის მმართველობის დროს ორჩილას მცირერიცხოვანი მოსახლეობა გადაასახლეს. მარკოს პერეს ხიმენესის დროს კუნძულზე აშენდა დაახლოებით 32 სამხედრო ობიექტი და რამდენიმე პატარა სახლი; მათ შორის იყო პრეზიდენტის რეზიდენცია.

2002 წელს ვენესუელაში სახელმწიფო წარუმატებელი გადატრიალების შემდეგ, პრეზიდენტი უგო ჩავესი ორჩილაზე დაპატიმრებული იყო.

2008 წლის 17 მაისს აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალებმა დაარღვიეს ვენესუელის საჰაერო სივრცე, რის შემდეგ მთავრობის მიერ გამოთქმული იყო პროტესტი. თუმცა პენტაგონმა აღნიშნულ საქმესთან დაკავშირებით სივრცის დარღვევის მიზეზად სანავიგაციო შეცდომა დაასახელა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ორჩილა"** ვიკისაწყობში.
* Cronología de un vacío de poder

სქოლიო
------

1. 1 2  ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა აღიარა ვენესუელის საჰაერო სივრცის დარღვევა
2. ↑  Реставрация по-анчурийски, или «Короли и капуста» на новый лад.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2004-10-21. ციტირების თარიღი: 2011-10-04.
**ორჭოსანი**— არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არალში. 

ორჭოსანში გათხრების შედეგად გამოვლინდა ენეოლით-ბრინჯაოს ხანის, რომაული ხანისა და შუასაუკუნების დროინდელი ძეგლები. XIX-XX საუკუნეების მაჰმადიანი მესხების სამარხები, ადრე შუასაუკუნეების ნამოსახლარი, ადრე შუასაუკუნეების სამარხები, რომაული ხანის სამარხები ადრებრინჯაოს პერიოდის ორმოები და არქიტექტურული ნაშთები. ძეგლი ორჭოსანი განფენილია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთდასავლეთით მდ.ფოცხოვისს მარჯვენა ნაპირზე, დაახლოებით 80-100 მეტრის სიმაღლის ტერასაზე, აბსოლუტური სიმაღლე 1000 მ ზღვის დონიდან. ორჭოსანის ტერასა ათვისებული ჩანს ქვედა პალეოლითიდან. ძეგლის სიახლოვეს ზედაპირულად შეგროვილი მასალა ანდეზიტისა და ბაზალტისაგან დამზადებულ ხელცულებსა და სახოკებს შეიცავს. აშკარაა, რომ ორჭოსანი და საერთოდ მდინარე ფოცხოვის ხეობა უკვე აშელის პერიოდიდან არის ათვისებული. გვიან შუასაუკუნეებში ორჭოსანის ტერიტორიაზე სამიწათმოქმედო საქმიანობა მიმდინარეობდა, რაზეც აქ არსებული ტერასები მიგვანიშნებს. ასევე განვითარებული იყო მესაქონლეობა. მეოცე საუკუნეში ამ ტერიტორიაზე საბჭოთა კავშირის სასაზღვრო ჯარის ნაწილები იყო განლაგებული. ამჟამად ორჭოსანი ერთწლიანი კულტურების სათესად და სათიბად გამოიყენება. რის გამოც ორჭოსნის ნასახლარის ზედა ფენები საკმაოდ დაზიანებულია. ეროზია, მეწყერიანობა და ნიადაგის გამოფიტვაც თავის მხრივ აზიანებდა ძეგლს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 20044
**ორხევის ნასახლარი** — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორხევის ბოლოს, სამხრეთით, მდინარე ივრის მარცხნივ, მაღალი ტერასის ჩრდილოეთ ფერდობზე. თარიღდება ძვ. წ. III ათასწლეულის II ნახევრით. ნასახლარი 1986-1988 წლებში გათხარა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგის კვლევითი ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსურმა ექსპედიციამ. (ხელმძღვანელი გ. მირცხულავა). 

დაზვერვითი თხრილებით დადგენილია, რომ ნასახლარს ერთ ჰექტარზე მეტი ფართობი ეკავა, გათხრილია დაახლოებით 600 კვადრატული მეტრი. ნასახლარი ძლიერ არის დაზიანებული მეწყერითა და მის ზემოთ არსებული გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის ქვის შენობების ჩამონაშალით. გამოვლენილი და შესწავლილია ერთმანეთისგან 5 მეტრით დაშორებული ორი შენობის ნაშთი. პირველი შენობა ოთხი მეტრით მაღლაა მეორეზე. პირველი შენობის ზემოთ სადაზვერვო თხრილებით დადასტურდა შენობათა თიხის იატაკის ფრაგმენტები. სოფელი ტერასებად ყოფილა განლაგებული. შენობები ოთხკუთხაა, კუთხეებმომრგვალებულია, სარ-ლასტის კარკასზე ნაგები და თიხით ორმხრივ შელესილი, რასაც მოწმობს დიდი რაოდენობის ბათქაშის ნატეხები. შენობათა ფართობია 12-15 კვადრატული მეტრი. ორივე შენობაში აღმოჩნდა სამქიმიანი თიხის სტაციონალური კერა. მეორე შენობაში, კერიდან 0,8 მეტრის დაშორებით არის დედაბოძის ორმო, რომელშიც შემორჩენილია ბოძის გასამაგრებელი ქვები. შენობას ბანური გადახურვა უნდა ჰქონოდა. კედლის გადარჩენილი საძირკველი სქლად არის შელესილი. კედლების გასწვრივ ბაქანია. იგი მთლიანად შემოუყვება გადარჩენილ კედლებს. მასსზე თიხის ჭურჭელი ელაგა. ბაქნის წინა მხარე კარგად არის შელესილი და სპირალური ორნამენტებითა და სვასტიკებითაა შემკული. შესაძლებელია ეს საკურთხევლისმაგვარი ნაგებობა იყოს. თიხალესილი იატაკის სისქეა 1,5 სანტიმეტრი. გათხრილ ფართობზე ნასახლარი ერთფენიანია და დიდი ხანძრით ჩანს განადგურებული. მოპოვებული მასალა ძირითადად კერამიკულია. არის როგორც შავპრიალა, ვარდისფერსარჩულიანი, ისე მოყავისფროლაქებიანი და ღია ფერის ჭურჭლის ნატეხები. შემკულობა სადაა, არის ნაკაწრი და პატარა შვერილები. იგრძნობა ფორმათა მრავალსახეობა. 

მასალა ინახება არქეოლოგიის კვლევითი ცენტრის ივრის ხეობის კომპლექსური ექსპედიციის ბაზაში, დაბა სიონში.

ლიტერატურა
----------

* *რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 397-398.
პლოვდივის ცენტრი
**პლოვდივი** (ბულგ. Пловдив, წარსულში **ფილიპოპოლი** ბერძ. Φιλιππούπολη და **ფილიბე** თურქ. Filibe) — ბულგარეთის სიდიდით მეორე ქალაქი დედაქალაქ სოფიას შემდეგ, 2012 წლის დეკემბრის მონაცემებით მოსახლეობა 339 077 ადამიანს შეადგენდა. პლოვდივის ოლქისა და პლოვდივის, მარიცასა და როდოპის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელთა მოსახლეობა საერთო ჯამში დაახლოებით 403 153 ადამიანია (2011). ქალაქი მნიშვნელოვანი ეკონომიკური, სატრანსპორტო, კულტურული და საგანმანათლებლო ცენტრია, ასევე ისტორიული ოლქის, თრაკიის სიდიდით მეორე ქალაქია სტამბოლის შემდეგ. ბალკანეთის ნახევარკუნძულის ქალაქებს შორის კი სიდიდით მეათეა.

ქალაქს 6000 წლიანი ისტორია აქვს, რომელიც ნეოლითური ხანის ძეგლებითაც ვლინდება (დათარიღებული ძვ.წ 4000 წელი), პლოვდივი მსოფლიოს უძველეს ქალაქად მიიჩნევა. ქალაქის დასავლეთი ნაწილი ბერძნული ისტორიული სახელით — ფილიპოპოლით იყო ცნობილი, რომელიც ძვ.წ 340 წელს ეწოდა. თავდაპირველად პლოვდივი თრაკიელთა , ხოლო მოგვიანებით კი მაკედონელებისა და რომაელების დაქვემდებარებაში იყო. შუა საუკუნეებში ქალაქს შენარჩუნებული ჰქონდა თავისი სტრატეგიული მნიშვნელობა მთელს რეგიონში, თუმცა კვლავაც სხვადასხვა იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო, ჯერ ბიზანტიის, ხოლო შემდგომ ბულგარეთის იმპერიის. XIV საუკუნიდან კი უკვე ოსმალეთის იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო, ხოლო 1878 წლის 4 იანვარს ქალაქი ოსმალური მმართველობისგან რუსულმა ჯარმა გამოიყვანა და გადავიდა ბულგარეთის შემადგენლობაში ამავე წლის ივლისამდე, ამავე წელსვე გახდა აღმოსავლეთი რუმელიის დედაქალაქი. 1885 წელს აღმოსავლეთი რუმელია, პლოვდივთან ერთად ბულგარეთის შემადგენელი ნაწილი გახდა.

ქალაქი ბულგარეთის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე მარიცას ორივე ნაპირზე მდებარეობს. ისტორიულად ცნობილია, რომ ქალაქი გაშენებულია სიენიტის 7 ბორცვზე, რომელთა სიმაღლე 250 მეტრს აღწევს. სწორედ, ამ ბორცვების გამო ქალაქი ბულგარეთში ხშირად მოიხსენიება, როგორც: „ქალაქი 7 ბორცვზე".

პლოვდივში ყოველწლიურად მრავალი კულტურული ღონისძიება ტარდება, მათ შორისაა: პლოვდივის საერთაშორისო საქველმოქმედო ბაზრობა, თეატრალური ფესტივალი, სატელევიზიო ფესტივალი „ოქროს სკივრი". ანტიკური ხანიდან შემონახულია რომაული ამფითეატრი, ოდეონი, სტადიონი, ეირენეს არქეოლოგიური კომპლექსი და სხვა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
* პლოვდივის ისტორია – მოკლემეტრაჟიანი ფილმი YouTube-ზე
* ანტიკური პლოვდივი
* ანტიკური პლოვდივის მუნიციპალური ინსტიტუტი
* პლოვდივის რუკა

სქოლიო
------

1. ↑  avtori Evgeni Dinchev ... et al. (2002). *Пътеводител България* (Bulgarian). София:  ТАНГРА ТанНакРа ИК,   გვ. 138. ISBN 954-9942-32-5.
2. ↑  Rodwell, Dennis (2007). *Conservation and Sustainability in Historic Cities*.  Blackwell Publishing,   გვ. 19. ISBN 1-4051-2656-6.
3. ↑  Bilinis, Alex. *The Eagle has two Faces*.  AuthorHouse,   გვ. 73. ISBN 1-4567-7870-6.
**რამიზ როვშანი** (აზერ. Rövşən Ramiz Məmmədəli oğlu; დ. 15 დეკემბერი, 1946, ამირჯანი, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი პოეტი, მწერალი, ესსეისტი, კინოსცენარისტი, თარჯიმანი, აზერბაიჯანის მწერალთა გაერთიანების წევრი (1981). აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (2019).

ბიოგრაფია
---------

რამიზ როვშანი 1946 წლის 15 დეკემბერს, ბაქოს სურახანის რაიონის ამირჯანის დასახლებაში დაიბადა. წაემოშობით გუბადლის რაიონის სოფელ თეიმურ-მიუსქანლიდანაა. სწავლობდა სურახანის რაიონის 208-ე საშუალო სკოლაში. 1964-1969 სწავლობდა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, შემდეგ დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი სცენარის კურსების სკოლა (1976-1978). იყო ჯაფარ ჯაბარლის სახელობის კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის" სატირიკული ჟურნალის „მოზალანის" რედაქტორი (1971), კინოსტუდიის სცენარისტი (1974-1975), სცენარისტთა სარედაქციო საბჭოს წევრი (1979-1987), კინოსტუდიის მთავარი რედაქტორი (1987-1992). 1992 წლიდან აზერბაიჯანის თარჯიმანთა ცენტრის მთავარი რედაქტორია. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი.

რამიზ როვშანის სცენარის საფუძველზე ბევრი ფილმია გადაღებული. მისი ლექსები და მოთხრობები გამოიცა ყოფილი სსრკ-ის რესპუბლიკებში, აგრეთვე აშშ-ში, გერმანიაში, გაერთიანებულ სამეფოში, საფრანგეთში, პოლონეთში, ბულგარეთში, თურქეთში და ირანში. რამიზ როვშანი, 1997 წელს „მუსავათის" (პარტია) მიერ მიღებული ჰიმნის სიტყვების ავტორია.

2013 წელს მიიღო „თუექულენოვანი მსოფლიოს ცოდნისა და კულტურის" ჯილდო.

სქოლიო
------

1. ↑  Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 272-274.
2. ↑  Ramiz Rövşənin doğum günüdür[*მკვდარი ბმული*]
**პენინის მთები** (ინგლ. Pennines) — მთები დიდი ბრიტანეთის კუნძულზე. სიგრძე დაახლოებით 250 კმ, სიმაღლე 893 მ-მდე (მთა კროს-ფელი). უმთავრესად აგებულია კირქვებითა და ქვიშაქვებით. თხემი პლატოსებრია, დასავლეთი კალთები — ციცაბო, აღმოსავლეთი — უფრო დამრეცი. პენინის მთებს ზოგჯერ არასწორად უწოდებენ მთათა ჯაჭვს. ბორცვები დაყოფილია მრავალრიცხოვანი წვრილი ხეობებით. ფაქტობრივად ქმნის ჩრდილოეთ და სამხრეთ წყალგამყოფს. მდინარეების ერისა და რაიბლის მეშვეობით პენინის მთები იყოფა ორ ძირითად ნაწილად. ჩრდილოეთი ნაწილი სამხრეთ ნაწილთან შედარებით უფრო განიერია და მაღალი. გავრცელებულია მანანიანი, ტორფნარი და მდელო. ქვედა სარტყელში მეჩხერი ტყეა. განვითარებულია ტურიზმი. პენინის მთების გარკვეული ნაწილი უკავია პიკ-დისტრიქტის ეროვნულ პარკს. არის იორკშირის ქვანახშირის აუზი. განვითარებულია სოფლის მეურნეობა. ხეობებში არის პატარა დასახლებული პუნქტები. 1965 წელს პენინის მთებში გაიხსნა „პენინის გზა", რომელიც 429 კმ-ზეა გადაჭიმული.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პენინის მთები — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
* პენინის მთები — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
**პლუტონიზმი** ან **ვულკანიზმი** (ბერძნ. Plúton — პლუტონი, მიწისქვეშეთის ღმერთი) — გეოლოგიური თეორია; მოძღვრება დედამიწის გეოლოგიურ ისტორიაში შინაგანი ძალების ძირითადი როლოს შესახებ; გავრცელებული იყო XVIII საუკუნის ბოლოს — XIX საუკუნის დასაწყისში; ამოფრქვეული ქანების შესახებ პლუტონისტების მიერ შექმნილი შეხედულება ძირითადად შენარჩუნებულია მეცნიერებაში — ბერძნული მითოლოგიის მიწისქვეშეთის ღმერთის — პლუტონის სახელის მიხედვით. თეორია „პლუტონიზმი" პირველად შემოგვთავაზა იტალიელმა აბატმა, გეოლოგმა და ბუნებისმეტყველმა ანტონ მორომ 1750 წელს. როგორც შეხედულებათა განსაზღვრული სისტემა პლუტონიზმი პირველად გამოქვეყნდა ჯეიმზ ჰატონის მიერ (1788, 1795), რომელიც ამტკიცებდა, რომ დედამიწის ისტორიაში დიდ როლს თამაშობენ შინაგანი პროცესები, რომელთა წყარო მიწის შინაგანი სითბოა და ბევრი ქანი — იგივე გრანიტი და ბაზალტი — მაგმური წარმოშობისაა. შესაბამისად ჰატონი დედამიწის გეოლოგიის ისტორიაში წამყვან როლს ანიჭებდა მის წიაღში მიმდინარე პროცესებს. საპირისპიროდ, აბრაამ გოტლობ ვერნერი თვლიდა რომ, ყველა ქანი, გრანიტისა და ბაზალტის ჩათვლით, ზღვაშია დალექილი, ხოლო ვულკანური მოვლენები ქვანახშირის მიწისქვეშა წვის შედეგია. ამის გამო ვერნერსა და მის მიმდევრებს ნეპტუნისტები ეწოდათ. XIX საუკუნის დასაწყისში დამტკიცდა, რომ ბაზალტი ვულკანური წარმოშობისაა და შესაბამისად, ნეპტუნიზმი როგორც მოძღვრება უარყოფილი იქნა.

ლიტერატურა
----------

* Тихомиров В. В. Хаин В. Е. Краткий очерк истории геологии, М. 1956.

სქოლიო
------

1. ↑  პლუტონიზმი – უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
2. ↑  პლუტონიზმი – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-03-07. ციტირების თარიღი: 2013-02-27.
**პატარა ჩაილურის წმინდა მარინეს ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ჩაილურის აღმოსავლეთით, საღორისხევისა და დვრინისხევს შორის, მადალმთაზე, ტყეში. სავარაუდოდ, თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (4,25x3,5 მეტრი), უაფსიდო. ნაგებია მოზრდილი ზომის, სრულიად დაუმუშავებელი ქვითა და კირის ხსნარით. ძლიერაა დაზიანებული: ჩამონგრეულია გადახურვა, თითქმის მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი, აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებს ზედა ნაწილები აკლია. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში გაჭრილია თითო დაბალი, ოთხკუთხა სარკმელი, რომლებსაც პარალელური წირთხლები აქვს. აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ბოლოსთან პატარა ოთხკუთხა ნიშია. 1980-იანი წლების ბოლოს, ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია შიფრის ორკალთა სახურავით გადაუხურავს, რომლის ხის ჩონჩხის დასაყრდნობად, ალაგ-ალაგ შემორჩენილ კედლებზე, ტლანქად ნაწყობი აგურის სვეტები აუგიათ. ამჟამად ეკლესია სამხრეთ მხარეს მთლიანად გახსნილია. ძველი, სამხრეთ კედლის გადაქცეული ნაწილი კი იქვე აგდია.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 179-180.
**რამინ ნამიქ-ოღლუ გულუზადე** (აზერ. Ramin Namiq oğlu Quluzadə; დ. 1 თებერვალი, 1977) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე, კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების (2016—2017) და ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების მინისტრი (2017-დან).

ბიოგრაფია
---------

რამინ გულუზადე დაიბადა ბაქოში 1977 წლის 1 თებერვალს. 1993 წელს იასამალის რაიონში მდებარე №167 საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკურ ინსტიტუტში (ამჟამად უნივერსიტეტში) ჩააბარა, სადაც 1997 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1999 წელს — მაგისტრისა. 2004 წლიდან გულუზადე ჰეიდარ ალიევის ფონდში (თავმჯდომარე — პრეზიდენტის მეუღლე მეჰრიბან ალიევა) მუშაობდა და ფონდის საქმიანობის დეპარტამენტს ხელმძღვანელობდა.

სახელმწიფო სამსახურში
---------------------

2015 წელს კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროში დაიწყო კადრების გაცხრილვა. ამ დაწესებულების ბევრი მაღალჩინოსანი დაკავშირებული იყო ბიზნესზე ზეწოლის საქმესთან, უკანონო „მოსმენებთან" და ა. შ. ბევრმა მათგანმა დაკარგა თავიანთი თანამდებობა. 12 ნოემბერს პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა თანამდებობიდან გაათავისუფლა კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების იმდროინდელი მინისტრი ალი აბასოვი. რამდენიმე დღის შემდეგ კი, 25 ნოემბერს, თავისი განკარგულებით რამინ გულუზადე კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების მინისტრის მოადგილედ დანიშნა. პარალელურად გულუზადე დროებით მინისტრის მოვალეობასაც ასრულებდა.

2016 წლის 15 იანვარს რამინ გულუზადე ილჰამ ალიევის ბრძანებულებით კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროს ახალი მინისტრი გახდა. შემდეგი წლის 13 თებერვალს ალიევმა ხელი მოაწერა კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროსა და ტრანსპორტის სამინისტროს გაერთიანების განკარგულებას ერთიან — ტრანსპორტის, კავშირგაბმულობისა და მაღალი ტექნოლოგიების სამინისტროდ, ასევე ამ ახალი სამინისტროს მინისტრად რამინ გულუზადეს დანიშვნის შესახებ დადგენილებას.

სქოლიო
------

1. 1 2  „Рамин Гулузаде - министр транспорта, связи и высоких технологий Азербайджанской Республики" (რუსული). report.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-25. ციტირების თარიღი: 2020-11-16.
2. ↑  „Рамин Гулузаде назначен первым замминистра связи и высоких технологий Азербайджана" (რუსული). trend.az. 25 ноября 2015. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი `|date=`-ში (დახმარება)
3. ↑  „Назначен новый министр связи Азербайджана" (რუსული). Sputnik. 15.01.2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი `|date=`-ში (დახმარება)