recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ეგორლიკის რაიონის სტანიცა ეგორლიკსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ეგორლიკის რაიონი, სტანიცა ეგორლიკსკაია, ლუნაჩარსკის ქუჩა № 26.

ისტორია
-------

* 

1811 წელს სტანცა ეგორლიკსკაიაში ააგეს ხის ეკლესია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აგებული იყო ხის მორებით სამრეკლოს გარეშე, არ ჰქონდა ღობე. ბოძებისგან აგებული ეკლესია მალე დაძველდა. 

1827 წელს ეგორლიკსკაიის კაზაკებმა სთხოვეს დონის ატამან დიმიტრი ეფიმის ძე კუტეინიკოვს, რომ მათთვის უსასყიდლოდ გადაეცათ ნოვოჩერკასკის ხის ეკლესია. კაზაკების თხოვნა დააკმაყოფილეს. 

ხის ეკლესიის შენება, ქვის ფუნდამენტზე, ღობით და სამრეკლოთი დაიწყეს 1833 წლის 23 აგვისტოს, ხოლო 1837 წლის 24 ოქტომბერს აკურთხეს. ეკლესია მოქმედებდა 43 წელი, სტანიცაში მოსახლეობის რაოდენობის გაზრდის გამო ეკლესია მრევლს ვეღარ იტევდა. მრევლში მომწიფდა აზრი იმისათვის, რომ ეთხოვათ ატამან ნიკოლაი ალექსანდრეს ძე კრასნოკუტსკისადმი სოფელში აეგოთ ახალი ქვის ეკლესია. 

ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1880 წელს და გაგრძელდა 25 წელიწადი. მშენებლობისათვის თანხის ნაწილი გამოყოფილი იყო სახელმწიფო ხაზინიდან. აგური მოიტანეს სოფელ ლეჟანკიდან, ვაჭარ პარამანაოვის აგურის ქარხნიდან, სამშენებლო სილა და სხვა მასალები სოფელ სრედნი-ეგორლიკიდან. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1906 წელს. ძველი ეკლესია გადასცეს სოფელ კაგალნიცკის. 

1906 წელს ახალი სამსაკურთხევლიანი ეკლესია აკურთხეს. ეკლესიას ჰქონდა რვა ზარი და ქორო, რომელიც შედგებოდა 12 ადამიანისაგან. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს, მარჯვენა საკურთხეველი - მიქაელ მთავარანგელოზისა, ხოლო მარცხენა წმინდა მოწამე ვლასის სახელზე. 

1936 წელს ეკლესია დაანგრიეს. ეკლესიის უკანასკნელი ღვთისმსახური იყო მღვდელმონაზონი პეტრე (იამშჩიკოვი), რომელიც 1937 წელს დახვრიტეს. 

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სტანიცაში მუშაობდა სამლოცველო სახლი. სახლის ეზოში იდგა სამრეკლო. მოგვიანებით სამლოცველო სხვა სახლში გადაიტანეს. მოკლე დროის განმავლობაში სამლოცველოში ექვსი მღვდელი მსახურობდა. 1992 წელს სამლოცველო გადააკეთეს. ეკლესია აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აღნიშნავდა ორ მთავარ დღესასწაულს 22 მაისს და 19 დეკემბერს. 

1990-იანი წლების დასაწყისში გადაწყვიტეს სტანიცაში აეშენებინათახალი აგურის ეკლესია. 1995 წელს დადეს მისი პირველი ქვა. მშენებლობის ადგილზე დააყენეს მართლმადიდებლური ჯვარი. 

2002 წელს დაუკვეთეს პროექტი და დაიწყო სახსრების შეგროვება ახალი ეკლესიის ასაშენებლად. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 2006 წლიდან 2011 წლამდე. 2011 წელს დააყენეს ზარები. 10 ახალი ზარი მიიღეს მეცენატ პავლე პოპოვისაგან. 

ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი გიორგი (ცურკანუ).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Егорлыкская. Новая церковь Николая Чудотворца
* Православные храмы станицы Егорлыкской
* Ст. Егорлыкская დაარქივებული 23-01-2017 საიტზე Wayback Machine.. Волгодонская епархия.
**ქალკისი** (ბერძ. Χαλκίς), **ქალკიდა** (ბერძ. Χαλκίδα) — ქალაქი საბერძნეთში, კუნძულ ევბეაზე, ევროპოსის სრუტის სანაპიროზე. განლაგებულია ზღვის დონიდან 10 მეტრის სიმაღლეზე, ათენიდან 78 კმ-ში. ამავე სახელწოდების დიმის (თემის) ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა — 59 125 ადამიანი (2011). მნიშვნელოვანი პორტია. თუმცა აქ უფრო იმპორტი მიმდინარეობს, ვიდრე ექსპორტი. ყოველწლიურად შემოდის 1200–1300 ტონა ტვირთი და გადის მხოლოდ 70–80 ტონა.

ეტიმოლოგია
----------

ისტორიულად ცნობილია როგორც **ქალკიდა**. ამ სახელწოდებას უკავშირებენ სიტყვას  χαλκός — „სპილენძი". სხვა მოსაზრებით ქალკიდა ფინიკიელთა კოლონიიდან წარმოდგება. ეს უკანასკნელნი მეწამულის (მარჯნის) რეწვას ეწეოდნენ და სახელწოდებაც აქედან მომდინარეობს:  χαλκε-καλχε — „მეწამული ნიჟარა".

ისტორია
-------

ქალკიდა ერთ-ერთი ძველი ბერძნული ქალაქი და კუნძულ ევბეის ეკონომიკურად დაწინაურებული ცენტრი იყო, რასაც ხელს უწყობდა ხელსაყრელი გეოგრაფიული მდებარეობა, ნოყიერი ნიადაგი; თბილის წყლები, რკინისა და სპილენძის მდიდარი საბადოები. ძვ. წ. VII საუკუნიდან ქალკიდამ დაიწყო თრაკიის, სიცილიის, სამხრეთი იტალიის კოლონიზაცია. სწორედ ქალკიდელებისაგან აითვისეს იტალიელებმა ბერძნული ანბანი. ძვ. წ. VI საუკუნის დასასრულიდან ძვ. წ. IV საუკუნის შუა წლებამდე (პელოპონესის ომის (431–404 წლები) გამოკლებით) ათენის გავლენის სფეროში იმყოფებოდა. ძვ. წ. 338 წლიდან ემორჩილებოდა მაკედონიას, ძვ. წ. 168 წლიდან — რომს. ძვ. წ. 146 წელს ანტირომაულ აჯანყებაში მონაწილეობის გამო რომაელებმა ქალაქი დაარბიეს და მისი ზღუდეები მოშალეს. მოგვიანებით აღადგინეს და იყენებდნენ როგორც სამხედრო ბაზას ჯერ რომაელები, შემდგომ ბიზანტიელები.

1209 წელს ვენეციის რესპუბლიკა დაეპატრონა. 1470 წელს დაიპყრეს თურქებმა მეჰმედ II-ის ხელმძღვანელობით. 1833 წლიდან საბერძნეთის შემადგენლობაშია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ქალკისი***

* "Eubœia", Encyclopædia Britannica, 8 (9th ed.), 1878, pp. 647–649 (ინგლისური)
* "Chalcis" , Encyclopædia Britannica, 5 (11th ed.), 1911, p. 804 (ინგლისური)
* GCatholic — (former and titular) Latin see (ინგლისური)
* Photos from Chalcis, Evoia (ინგლისური)
* Herodotus Project: B+W photo essay of ancient Chalcis (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑   ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 592 (ჩანართი).
2. 1 2 3 4   ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 450.
3. ↑  Απογραφή πληθυσμού - κατοικιών της 18ης μαρτίου 2001 (μόνιμος πληθυσμός) (ბერძნული). — Πειραιάς: Εθνική στατιστική υπηρεσία της Ελλάδας, 2009. — Τ. I. — Σ. 342. — ISSN 1106-5761.
4. ↑  Πίνακας αποτελεσμάτων Μόνιμου Πληθυσμού-Απογραφής 2011. Ελληνική Στατιστική Αρχή (2014-03-20). ციტირების თარიღი: 2017-10-22.
5. ↑  General Secretariat of the National Statistical Service.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-15. ციტირების თარიღი: 2019-05-02.
6. ↑  Придик А. М. Халкида // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб. 1890—1907.
გაბრიელე დ'ანუნციო
**გაბრიელე დ’ანუნციო** (იტალ. Gabriele d'Annunzio, ნამდვილი გვარი **რაპანიეტა** (იტალ. Rapagnetta); დ. 12 მარტი, 1863 — გ. 1 მარტი, 1938)— იტალიელი პოეტი, პროზაიკოსი და დრამატურგი. ლექსების პირველი კრებული „პრიმო ვერე" 16 წლისამ გამოაქვეყნა. 17 წლისამ კი პირველი მოთხრობები– „ჩინჩინნატო" და „ტოტო" დასტამბა. მისი შემოქმედება რთული და მრავალფეროვანია. აინტერესებდა ძლიერი ადამიანის, ზეკაცის პრობლემა. ომს მამაკაცური ენერგიისა და ნების გამოვლინებად თვლიდა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ჯარში წავიდა. მალე დაიჭრა და იძულებული გახდა შინ დაბრუნებულიყო. იმ ჯარისკაცის სევდა, ვისაც ბრძოლა აღარ შეუძლია, გამოხატა ლექსების ციკლში ,,ნოტტურნო" (ნოქტიურნი). ფიზიკური და სულიერი ბრძოლებით დაღლილი სიმშვიდესა და შვებას ელეონორა დუზეს სიყვარულში ჰპოვებდა. იყო იტალიური კინემატოგრაფიის ერთ–ერთი ფუძემდებელი და იტალიის მეცნიერებათა აკადემიის დამაარსებელი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***Gabriele d'Annunzio***

* Gabriele D'Annunzio - gabrieledannunzio.it
* www.gabrieledannunzio.net
* Gabriele D'annunzio დაარქივებული 2006-01-03 საიტზე Wayback Machine.
* Casa D'Annunzio დაარქივებული 2007-07-28 საიტზე Wayback Machine.
* D'Annunzio's museum "Il Vittoriale"
**გიორგი პავლეს ძე არჯევანიძე** (დ. 24 იანვარი, 1863, სიღნაღი ― გ. 16 იანვარი, 1940, თბილისი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი (1916).

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა პეტროვსკ-პოლტავის სამხედრო გიმნაზია. 1881 წლიდან იყო რუსეთის სამხედრო სამსახურში. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1905 აგვისტოდან). პოლკოვნიკი (1910). I მსოფლიო ომის დროს თავი გამოიჩინა კავკასიის ფრონტზე. მონაწილეობდა არზრუმის ციხესიმაგრის გარემოცვა-აღებაში, ხელმძღვანელობდა კუპდაღის გადასასვლელისათვის ბრძოლას. 1918–1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს არმიაში. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ არჯევანიძე შევიდა წითელ არმიაში. 1921 წელს იყო ქართული წითელი არმიის სარდლის განსაკუთრებულ დავალებათა შემსრულებელი, 1922 წლის მაისიდან - ქართული გაერთიანებული სამხედრო სკოლის, ხოლო 1927 წლის სექტემბრიდან ამიერკავკასიის ქვეითთა სკოლის პედაგოგი. 1928 წლის იანვრიდან პერსონალური პენსიონერი.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 619.
* *გოგიტიძე, მ. ბეჟიტაშვილი, გ.*, „სამხედრო ფიცის ერთგულნი", თბილისი, 2015. — გვ. 52-53, ISBN 978-9941-0-7386-1.
**სვიმეონ გარეჯელი** ღირსი მამა, გარეჯის წინამძღვარი, წინასწარმხედველი და საკვირველთმოქმედი (გ. 1773). საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ძველი სტილით 4 სექტემბერი (17 სექტემბერი).

ღირსი სვიმეონ გარეჯელი დაიბადა დაახ. 1700 წელს კახეთში. ცნობილია რომ იგი სიყრმიდან გარეჯის მონასტერში მოღვაწეობდა. ყოვლადპატიოსანი ღვთისკაცი მოხუცებულობამდე უბრალო მონაზონი იყო, შემდეგ კი მონასტრის წინამძღვრად აირჩიეს.

სათნოებით და სიმდაბლით გამორჩეულ წმინდა მამას ღვთისგან სასწაულთქმედების ნიჭი ჰქონდა მიმადლებული.

ერთხელ ღირსი სვიმეონი ავად გახდა და გარდაიცვალა. ერთ საათზე მეტ ხანს იყო უსულოდ, შემდეგ კი, ღვთის განგებით, წამოდგა, ყველაფერი, რაც კი გააჩნდა, საკუთარი ხელით გაუყო მონასტრის მამებს და, ისედაც უპოვარმა, მთლიანად უარყო ამქვეყნიური საჭიროებანი.

როცა ეს ამბავი მამა სერაპიონმა (ხს. 24 აგვისტოს) გაიგო, სხვების დახმარებით მივიდა და ნახა წინამძღვარი სვიმეონი და, წინასწარმცნობელობის მადლით განათლებულმა, მანუგეშებელი ცრემლით უთხრა: „ჰოჲ, სასურველო მამაო, მომეცი შენი წმიდა ხელები, რათა ვეამბორო მათ, რადგან მსურდა შენი წმინდა ხელებით მივბარებოდი მიწას მე უვარგისი მტვერი, ახლა კი ჩემზე უწინ შენ მიდიხარ საუკუნო ცხოვრებაში. შენ წახვალ, მამაო, მაგრამ მეც შენს გარეშე აღარ დავრჩები აქ, არამედ ჩემი სული ჩქარა გმოყვება შენსას". ასე, ნუგეშის ცრემლებით ეამბორნენ ერთმანეთს ნეტარი მამები უკანასკნელად. სვიმეონმა ერთ კვირაში კეთილად მოაწესრიგა მონასტრის საქმეები და ნ წლის 4 (17) სექტემბერს ზუსტად იმ დღის სწორს, როდესაც ერთი საათით იყო უსულოდ, მშვიდობით მიიცვალა - უფალს მიაბარა წმინდა სული. დასაფლავებულია გარეჯში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ქართველი წმინდანები

ლიტერატურა
----------

* დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება", თბილისი, 2004 წ.
**ევროპის რეგიონები**
  ჩრდილოეთი ევროპა
  დასავლეთი ევროპა
  აღმოსავლეთი ევროპა
  სამხრეთი ევროპა
**აღმოსავლეთი ევროპა** — ევროპის ერთ-ერთი გეოგრაფიული რეგიონი. დასავლეთ ევროპის მსგავსად, ტერმინი აღმოსავლეთი ევროპა სხვადასხვა კონტექსტში სხვადასხვა მნიშვნელობით გამოიყენება. ჩვეულებისამებრ, ამ ტერმინში იგულისხმება დსთ-ს ევროპული ქვეყნები: რუსეთი, ბელარუსი, უკრაინა, მოლდოვა, ყაზახეთი.

ცივი ომის ეპოქაში, აღმოსავლეთ ევროპაში შედიოდნენ ვარშავის პაქტის ქვეყნები (პოლონეთი, გდრ, ჩეხოსლოვაკია, უნგრეთი, რუმინეთი, ბულგარეთი), ხშირ შემთხვევაში ალბანეთი და იუგოსლავია, აგრეთვე ბალტიის საბჭოთა რესპუბლიკები (ესტონეთი, ლატვია, ლიეტუვა. ამჟამად, სხვადასხვა პოლიტიკურ და ეკონომიკურ კონტექსტში ამ რეგიონს შეიძლება მიაკუთვნონ ე.წ. „ვიშეგრადის ჯგუფისა" (პოლონეთი, ჩეხეთი, სლოვაკეთი, უნგრეთი) და ბალკანეთის ნახევარკუნძულის სახელმწიფოები (საბერძნეთის გარდა).

ევროპის სხვა რეგიონები
----------------------

* დასავლეთი ევროპა
* სამხრეთი ევროპა
* ჩრდილოეთი ევროპა
* ცენტრალური ევროპა

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ევროპის სუბ-რეგიონები გაეროს თანახმად
* SocialEast Forum on the Art and Visual Culture of Eastern Europe
* Tourism Networking of Eastern Europe დაარქივებული 2012-05-02 საიტზე Wayback Machine.
* Eastern Europe Economy Watch

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მსოფლიოს რეგიონები |
| --- |
|  |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| აფრიკის მდებარეობა | **აფრიკა** |  ჩრდილოეთი (მაღრიბი) **·**  სამხრეთი აფრიკა (ცენტრალური **·**  სამხრეთი **·**  დასავლეთი **·**  აღმოსავლეთი) |  | ოკეანეთის მდებარეობა | **ოკეანეთი** |  ავსტრალაზია **·**  მელანეზია **·**  მიკრონეზია **·**  პოლინეზია  |
|
| ამერიკის მდებარეობა | **ამერიკა** |  ჩრდილოეთი (ჩრდილოეთი **·**  ცენტრალური **·**  კარიბები) **·**  სამხრეთი (სამხრეთის კონუსი) **·**  ანგლო **·**  ლათინური  |  | პოლარული რეგიონების მდებარეობა | **პოლარები** | არქტიკა ·  ანტარქტიდა |
| აზიის მდებარეობა | **აზია** | ცენტრალური **·**  აღმოსავლეთი **·**  ჩრდილოეთი **·**  სამხრეთ-აღმოსავლეთი **·**  სამხრეთი **·**  დასავლეთი |  | მსოფლიოს ოკეანეები | **ოკეანე** |  მსოფლიო **·**  არქტიკული **·**  ატლანტი **·**  ინდოეთი **·**  წყნარი **·**  სამხრეთი  |
| ევროპის მდებარეობა | **ევროპა** |  ცენტრალური **·**  აღმოსავლეთი **·**  ჩრდილოეთი **·**  სამხრეთი **·**  დასავლეთი |  | მსოფლიოს ზღვები | **ზღვები** |  ზღვების სია  |

 |

 |
**ირმა სოხაძე** (დ. 28 ნოემბერი, 1956, თბილისი) – ქართველი საესტრადო მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი. ევრაზიის ტელეაკადემიის წევრი და საქართველოს დამსახურებული არტისტი.

ბიოგრაფია
---------

ირმა სოხაძე დაიბადა 1956 წლის 28 ნოემბერს, ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო და თეორიული ფაკულტეტები.

4 წლის ასაკში უკვე საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ბიგ-ბენდის, ხოლო 8 წლის საქართველოს სახელმწიფო ორკესტრ „რეროს" სოლისტი იყო.

1980 წლიდან 2004 წლამდე საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე იყო მრავალი გადაცემის ავტორი, წამყვანი თუ პროდიუსერი. 1990-იან წლებში ჩატარებული მრავალი ტელემარათონის ავტორი და წამყვანი.

მომღერლის გამორჩეული ჰიტებია : „შეგირიგდები", „შენ არავსი გავხარ", „როცა მიყურებ" და „ვიყავით ერთად".

ეწევა აქტიურ სასცენო მოღვაწეობას, არის მრავალი სატელევიზიო, საესტრადო თუ ჯაზური საერთაშორისო ფესტივალის ლაურეატი, მრავალი საესტრადო საბავშვო სიმღერის, ლექსების, საბავშვო მიუზიკლებისა და ერთი მონოოპერის ავტორი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ირმა სოხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ლამარა ვაშაკიძე** (დ. 8 თებერვალი, 1933, ქუთაისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1980).

1958 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტი. ამავე წლიდან ქუთაისის თეტრის მსახიობია. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ნატუა (ი. გედევანიშვილის „მსხვერპლი"), გაიანე (ი. სუმბათაშვილის „ღალატი"), ხატია (ნ. დუმბაძის „მე ვხედავ მზეს"), ირინე, პელაგია (დ. კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება"), ანა პავლოვნა (ა. ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი"), რუსუდანი, ნარგუთა (მ. ჯაფარიძის „ჟამთაბერის ასული" და „ბუღარა"), დედოფალი (ა. დიუმას „სამი მუშკეტერი"), ელიზავეტა დანილოვნა (ვ. დარასელის „კიკვიძე"), ანა ფრანკი (გუდრიჩისა და ჰაკეტის „ანა ფრანკის დღიური"), მარიკა, სალომე (ალ. ჩხაიძის „ხიდი", „თავისუფალი თემა"), ციალა, ციცინო (დ. კვიცარიძის „მამის კვალზე" და „როცა სიცოცხლე გეძახის"), მარიამი (ი. ვაკელი „აპრაკუნე ჭიმჭიმელი"), ისმენე (სოფოკლეს „ანტიგონე"), მოსწავლე გოგონა (ი. ვოლჩეკის „სასამართლო ქრონიკა"), ადა (თ. ჭილაძის „სურათები საოჯახო ალბომიდან") და სხვა.

2014 წლის 14 მაისს ქუთაისის თეატრის წინ გაიხსნა ლამარა ვაშაკიძის სახელობის ვარსკვლავი.

ჯილდოები და აღიარება
--------------------

* 1980 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
* 2000 — ღირსების ორდენი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ლამარა ვაშაკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

სქოლიო
------

1. ↑  საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1980. №4. გვ. 24
***ეს 70-იანი შოუ*** არის ამერიკული სატელევიზიო თინეიჯერული პერიოდის სიტკომი, რომელიც გადიოდა Fox-ზე 1998 წლის 23 აგვისტოდან 2006 წლის 18 მაისამდე. სერიალი ფოკუსირებულია ექვსი თინეიჯერი მეგობრის ჯგუფის ცხოვრებაზე, რომლებიც ცხოვრობდნენ გამოგონილ ქალაქ პოინტ პლეისში, ვისკონსინის შტატში, 1976 წლიდან 1979 წლამდე. მთავარ როლებში მონაწილეობენ : ტოფერ გრეისი, მილა კუნისი, ეშტონ კატჩერი, დენი მასტერსონი, ლორა პრეპონი, ვილმერ ვალდერამა, ლიზა რობინ კელი, დებრა ჯო რუპი, კურტვუდ სმიტი, დონ სტარკი, ტომი ჩონგი და ტანია რობერტსი .

1999 წელს გადაცემამ ცვლილებები განიცადა ITV ქსელისთვის, გაერთიანებულ სამეფოში. შოუ იწოდა, როგორც *Days Like This, და მასში იყენებდნენ ორიგინალ სკრიპტებს თითქმის სიტყვასიტყვით,მხოლოდ* მცირედი ცვლილებებით, რომლებიც ეხებოდა კულტურულ შედარებებს. სერიალის გაგრძელება, *ეს 90-იანი შოუ*, რომელიც ვითარდება 1995 წელს და ფოკუსირებულია *70-იანი წლების შოუს* მთავარი გმირების შვილებზე, გამოვიდა Netflix-ზე 2023 წლის 19 იანვარს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„*That '70s Show*"** ვიკისაწყობში.
* Quotations related to That '70s Show at Wikiquote
* 

* „70-იანი წლების შოუ" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* Casey Werner - That 70s Show at the Wayback Machine (archived February 16, 2021)

1. ↑  „That '70s Finale". *That '70s Show*. სეზონი 8. ეპიზოდი 22. May 18, 2006. 21:20 minutes in. FOX.
2. ↑  „From Tube to Telly, the Exchange Is Pop Culture". *Los Angeles Times*. April 5, 1999. ციტირების თარიღი: August 30, 2010.
ალპინიადა
**ალპინიადა** — მასობრივი სასწავლო, სპორტული ან საიუბილეო ალპინისტური ღონისძიება. *სასწავლო ალპინიადა* იგივეა რაც ლაშქრობა მაღალმთიან ადგილებში, რომელიც მწვერვალის დაპყრობით მთავრდება. *სპორტული ალპინიადა* არის სხვადასხვა სირთულის მარშრუტის დაძლევა; მისი მიზანია თანრიგოსანი სპორტსმენების მომზადება. *საიუბილეო ალპინიადა* თავისი ხასიათის მიხედვით შეიძლება იყოს სასწავლო ან სპორტული და რაიმე მნიშვნელოვან მოვლენას ეძღვნება. მაგ. 1968 წელს ჩრდილოეთ უშბაზე (4694 მ, მე-4 კატეგორია) მოწყობილი სპორტული ალპინიადა (48 კაცი, ხელმძღვანელი მიხეილ ხერგიანი), რომელიც კომკავშირის 50 წლისთავს მიეძღვნა.

საქართველოში ალპინიადები იმართება 1930-იანი წლებიდან. პირველ ყველაზე მასობრივ ლაშქრობად ითვლება მეორე ქართული მსროლელი დივიზიის 316-კაციანი შემადგენლობის ასვლა მყინვარწვერზე 1935 წელს (ხელმძღვანელი დავით წერეთელი). 1952 წლის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ალპინიადა დიდი მეფისკალოზე (214 კაცი, ხელმძღვანელი ოთარ გიგინეიშვილი), 1948 წლის სრულიად საქართველოს საიუბილეო ალპინიადა მყინვარწვერზე 502 კაცის მონაწილეობით (ხელმძღვანელი სანდრო გვალია) და სხვ. მრავალი.

სქოლიო
------

1. ↑   ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 324.
2. ↑  საქართველოს ოლიმპიელთა კლუბი – ალპინიადა.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2012-07-16.
**ანასეული** — უბანი ქალაქ ოზურგეთში. ანასეულში მოქმედებს საჯარო სკოლა და საბავშვო ბაღი, ჩაის ფაბრიკა, დისტილერია, მოხუცთა პანსიონატი, ჩაის და სუბტროპიკულ მეურნეობათა ინსტიტუტი, ნიადაგის სადიაგნოსტიკო ცენტრი.

გეოგრაფია
---------

მდებარეობს ზღვის დონიდან 460 მეტრზე. ჰავა ხასიათდება სუბტროპიკული ნოტიო კლიმატით. საშუალო წლიური ტემპერატურა 13.6 0C, იანვარში +4.8 0C, ივლისი-აგვისტოში +22.6 0C, აბსოლუტური მინიმუმი -19 0C, აბსოლუტური მაქსიმუმი +41 0C. ნალექების საშუალო რაოდენობა წელიწადში - 2168 მმ, ნალექების დღეღამური მაქსიმუმი 216 მმ, ჰაერის ფარდობითი საშუალო წლიური ტენიანობა 76%

ისტორია
-------

1956-63 ანასეულში ლ. ნებიერიძის ხელმძღვანელობით გათხარეს ნეოლითური ხანის სამოსახლო ბორცვები, რომლებსაც „მიწის ციხეს" უწოდებენ. მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა კინტრიშისა და გურიანთის არქეოლოგიური მასალის მსგავსია. 

გურიის მთავრის, მამია მეორის (1600-1625) ქალიშვილს, ანა ბატონიშვილს უნდა უკავშირდებოდეს სახელწოდება ანასეულის წარმოშობა. მამია II-მ ქალიშვილი ანა კახთა მეფე თეიმურაზს მიათხოვა და მამული უბოძა. 

თავდაპირველად ანასეული წარმოადგენდა სოფელს. 1930 წელს დაარსდა ჩაის მეურნეობის ინსტიტუტი, რომელიც მოგვიანებით ჩამოყალიბდა ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურათა სრულიად საკავშირო სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტად. 1938 წლიდან ინსტიტუტს დაეკისრა მუშაობა ციტრუსოვან და სხვა სუბტროპიკულ კულტურებზე. 1948 წლიდან ინსტიტუტმა დაიწყო ციტრუსოვანთა სელექცია. ინსტიტუტს ფილიალები ჰქონდა ჩაქვში, სოხუმში, ფოთსა და ზუგდიდში. 1953 წელს ინსტიტუტში არსებული ჩაის განყოფილების ბაზაზე ჩამოყალიბდა ჩაის მრეწველობის ინსტიტუტი, რომელსაც გააჩნდა საკუთარი ჩაის ფაბრიკა. 1958 წელს მისი მოსახლეობა აღემატებოდა 900 კომლს. 1971 წელს ანასეულში დაიდგა ტელესარეტრანსლაციო სადგური.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ექადია
* ანასეულის ნამოსახლარი
* ანასეულის ჩაის მრეწველობის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი

ლიტერატურა
----------

* *დ. თუშაბრამიშვილი*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 430.

სქოლიო
------

1. ↑  საგანმანათლბელო დაწესებულებების კატალოგი
მტვირს ქარიშხალი ბოდელეზე, კოსმოსური სურათი
**ბოდელე** — ვრცელი ღრმული საჰარის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთიდან შემოფარგლულია ტიბესტის და ენედის პლატოს მთიანეთით. ღრმული მდებარეობს ბორკუს რეგიონში, რომელიც ჩადის ყველაზე უფრო დაბალი წერტილია და რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 155 მეტრზე იმყოფება.

ბოდელე წარმოადგენს ჰოლოცენის ეპოქაში არსებული დიდი ტბის ნარჩენს, დაახლოებით 400 ათასი კმ² ფართობით, რომლის ნაწილი იყო ჩადის ტბა. დღეისათვის მხოლოდ ჩადის ტბის წყლის მაქსიმალური დონის პერიოდში მდინარე ბაჰრ-ელ-გაზალის საშუალებით წყალი გადმოედინება ბოდელეში და იქმნება პატარა სწრაფად დაშრობადი წყალსატევი. დანარჩენ დროს არსებობს ღრმულამდე მიუღწევადი მიწისქვეშა ჩამონადენები. მტვრიანი ქარიშხლების დროს, რომლის რაოდენობა წელიწადში ასამდეა, ყოფილი ტბის ფსკერზე არსებული ნალექები მუდამ ჰაერში იწევს. ქარიშხლები სამხრეთ ამერიკამდე აღწევს.

კოორდინატები: 16°57′22″ ჩ. გ. 17°46′51″ ა. გ.﻿ / ﻿16.956222° ჩ. გ. 17.780889° ა. გ.﻿ / 16.956222; 17.780889

ლიტერატურა
----------

* The Bodele Dust Experiment BoDEx დაარქივებული 2017-02-26 საიტზე Wayback Machine.
* The Bibliography of Aeolian Research დაარქივებული 2014-07-08 საიტზე Wayback Machine.
* Bodele Low Level Jet: Atmospheric Dynamics and Dust Emissions

სქოლიო
------

1. ↑  Washington R, et al. Dust and the Low Level Circulation over the Bodélé Depression, Chad: Observations from BoDEx 2005, J. Geophys. Res.Atmospheres Vol. 111, No. D3, D03201.
**რუსეთის ეთნოგრაფიული მუზეუმი** (რუს. Российский этнографический музей, *РЭМ*) — ერთ-ერთი უდიდესი ეთნოგრაფიული მუზეუმი ევროპაში. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, რუსეთის ფედერაცია. დაარსდა როგორც რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიული განყოფილება ნიკოლოზ II-ის მიერ, მისი მამის, ალექსანდრე III-ის ნებისა და პატივისცემის ნიშნად 1895 წლის 25 აპრილის № 11532 ბრძანებით და ეწოდა იმპერატორ ალექსანდრე III-ის რუსული მუზეუმი".

მუზეუმი განთავსებულია შემდეგ მისამართზე: სანქტ-პეტერბურგი, ინჟინრების ქუჩა, სახლი 4/1, რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმის გვერდით. მუზეუმის შენობა ააგეს 1902-1913 წლებში არქიტექტორ ვასილ თევდორეს ძე სვინინის პროექტის მიხედვით.

ისტორია
-------

რუსეთის ეთნოგრაფიული მუზეუმის დაარსების თარიღად ითვლება 1895 წელი, როდესაც რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმთან სამუილ დუდინის ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით დაარსდა ეთნოგრაფიული განყოფილება. თავისუფალი სტუმრობისათვის იგი გაიხსნა მხოლოდ 1923 წელს. 

1934 წელს ეთნოგრაფიული განყოფილება დამოუკიდებელი მუზეუმი გახდა და ეწოდა ეთნოგრაფიის სახელმწიფო მუზეუმი. 1948 წლის აგვისტოში, მას შემდეგ რაც მოსკოვში გადაეცა საბჭოთა კავშირის ხალხთა მუზეუმის კოლექცია, ეწოდა საბჭოთა კავშირის ხალხთა სახელმწიფო ეთნოგრაფიული მუზეუმი. 1992 წლიდან კი ეწოვება - რუსეთის ეთნოგრაფიული მუზეუმი.

განყოფილებები
-------------

მუზეუმს აქვს რამდენიმე განყოფილება: რუსეთის ხალხთა ეთნოგრაფიის, ბელარუსის, უკრაინის და მოლდოვის ეთნოგრაფიის, ჩრდილო-დასავლეთისა და ბალტიისპირეთის ხალხთა ეთნოგრაფიის, კავკასიის, შუა აზიისა და ყაზახეთის ხალხთა ეთნოგრაფიის, ვოლგისპირეთისა და ურალისპირეთის ხალხთა ეთნოგრაფიისა და ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ხალხთა ეთნოგრაფიის განყოფილებები.

მუზეუმთან მოქმედებს „საბავშვო ეთნოგრაფიული ცენტრი".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Российский этнографический музей. ethnomuseum.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-22. ციტირების თარიღი: 2011-03-10.
* Российский этнографический музей. Виртуальный тур по музею. roskult.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-11-06. ციტირების თარიღი: 2012-09-19.
* Российский этнографический музей. saint-petersburg-hotels.com.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-22. ციტირების თარიღი: 2011-03-10.
|  |  |
| --- | --- |
|  | ტერმინს „**ზედაზენი**" აქვს სხვა მნიშვნელობებიც, იხილეთ **ზედაზნის მონასტერი**. |

**ზედაზენი** — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს საგურამოს ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1178 მ. აგებულია მეოტურ-პონტური კონტინენტური კონგლომერატებით, ქვიშაქვებისა და თიხების შუაშრეებით. კალთები დამრეცია, მცირედ დანაწევრებული. შემოსილია ტყის ყომრალ ნიადაგებზე გავრცელებული რცხილა-წიფლისა და წიფლის ტყეებით. ხშირი ტყით დაფარულ ზედაზნის მთის კეხზე, საგურამოს სამხრეთით 6 კილომეტრზე მდებარეობს ზედაზნის მონასტერი.

ზედაზნის მთა წარმართულ ხანაში წარმოადგენდა იბერიის ერთ-ერთ მთავარს საკულტო ადგილს, სადაც აღმართული იყო ზადენის კერპი და ციხე, რომლებიც ფარნაჯომმა დადგა ძვ. წ. II საუკუნეში. მთის სახელწოდება ზადენის კერპისგან მომდინარეობს, მისი წინა სახელწოდება კი კუხეთის მთა უნდა ყოფილიყო.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ზედაზნის მონასტერი
* ზედაზნის ციხის აღება
* ზედაზნის სამარხი

ლიტერატურა
----------

* *უთმელიძე მ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 3, თბ. 2014. — გვ. 311.

სქოლიო
------

1. ↑  ზედაზნის მონასტერი
2. ↑  *მერკვილაძე, დ.* „ზედაზნის მონასტრის დაარსების ისტორიის და მისი სახელწოდების შესახებ", საქართველოს შუა საუკუნეების ისტორიის საკითხები IX ტ. გვ. 68-76 — თბილისი, „უნივერსალი", 2008
**კარგინსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია** (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია სტანიცა კარგინსკაიაში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.

ისტორია
-------

ჯერ კიდევ 1868 წელს ხუტორ კაგალნიცკაიაში ააგეს ერთსაკურთხევლიანი, ხის ღვთისმშობლის კვართის სახელობის ეკლესია.

1891 წლის 8 ნოემბერს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომელიც იმყოფებოდა წმინდა სინოდის დაქვემდებარებაში. სკოლაში სწავლობდნენ მდიდარი კაზაკებისა და ეკლესიის მსახურთა შვილები. 1896 წლის 1 თებერვალს გაიხსნა ქალთა სამრევლო სასწავლებელი. 1912 წლისთვის კაგალნიცკაიის ეკლესიას ჰქონდა ცხრა სამრევლო და სახალხო სკოლა.

როდესაც კაგალნიცკაიის მახლობლად გაჩნდა ახალი ხუტორები და მრევლი გაიზარდა, პატარა ეკლესია უკვე ვერ აკმაყოფილებდა ყველა მრევლს. კაზაკების შემოწირულობის ხარჯზე გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია. დაიწყო თანხების შეგროვება და დაიწყეს სამსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობაც. აგური მიიტანეს ვორონეჟის გუბერნიიდან, სამრეკლოსათვის შეიძინეს ზარები, დაკიდეს რკინის კარი. გუმბათის ქვეშ დაკიდეს ჭაღი 150 სანთლით .

ახალი ეკლესია საზეიმოდ გაიხსნა 1886 წელს. ღვთისმშობლის კვართის ხსენების დღეს. თავისი ზომებით კაგალნიცკის ეკლესია გახდა ყველაზე დიდი ზემო დონის მხარეში. ძველლი ხის ეკლესია 1892 წელს უსასყიდლოდ გადასცეს სლობოდა კალაჩ-კურტალაკს. ეკლესიის გარშემო მდებარეობს ზემო დონში ყველაზე ძველი სასაფლაო.

1913 წლის 29 ივლისს, სწორედ ამ ეკლესიაში დაქორწინდნენ მიხეილ შოლოხოვის მშობლები ალექსანდრე და ანასტასია.

ოქტომბრის რევოლუციასა და სამოქალაქო ომს გადარჩენილი ეკლესია 1939 წელს დახურეს. მაში განატავსეს კლუბი და ბიბლიოთეკა. ჯვარი და ზარები ჩამოხსნეს. შემდეგ ეკლესია დაშალეს და აგურისგან ააშენეს სკოლა. ამჟამად ამ ეკლესიის ადგილზე მდებარეობს კარგინის კულტურის სახლი.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ სტანიცაში დარეგისტრირდა ახალი მართლმადიდებლური თემი, რომელსაც გადაეცა სოფლის ხის სახლი, რომელიც გადააკეთეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიად და სახურავზე დაადგეს გუმბათი.

ეკლესიის წინამძღვარი გახდა იღუმენი სოფრონი (შერშენი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Верхнедонское благочиние. Все церкви и монастыри.
* Каргинская ярмарка на Покрова

სქოლიო
------

1. ↑  Каргинская. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы.
2. 1 2 3 4  История станицы Каргинской
3. ↑  История станицы Каргинской
4. ↑  Настоятель игумен Софроний (Сергей Тимофеевич Шершень)
**ალუბლის გემო** (სპარს. طعم گيلاس) — აბას კიაროსტამის ფილმი. ფილმმა მიიღო ოქროს პალმის რტო.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
ირანელი, აღა ბადი თავისი ავტომობილით თეირანის ახლად მშენებარე გარეუბნების გარშემო დადის და ეძებს პირს, რომელიც ერთობ დელიკატურ სამსახურს გაუწევს მას საკმაო ანაზღაურების საფასურად. ბადის უკვე გათხრილი აქვს სამარე მთებში და მას სჭირდება ადამიანი, რომელიც მას მიწას მიაყრის, მას შემდეგ რაც იგი ძილის წამლის სასიკვდილო დოზას მიიღებს. ბადი ხვდება და ესაუბრება სხვადასხვა ჯურის ხალხს, მათ შორის არიან ახალგაზრდა ქურთი გლეხი, ჯარისკაცი, ავღანეთიდან ლტოლვილი, მედრესეში ღვთისმეტყველების სტუდენტი, მარტოხელა დარაჯი. თითოეული მათგანი უარს ამბობს მისთვის სამსახურის გაწევაზე, მიუხედავად იმისა რომ ანაზღაურება ძალიან მაღალია. მედრესეს სტუდენტი ბადის ეუბნება რომ „ალაჰმა მისცა ადამიანებს სხეული და ადამიანები ვალდებულები არიან პატივი სცენ ალაჰის ნაბოძებს". ერთი მოხუცი თანამგზავრი უყვება ბადის თვითმკვლელობის მცდელობის საკუთარ ისტორიას. მრავალი პრობლემით გატანჯული თავის ჩამოხრჩობას აპირებდა, თუმცა სანამ თავის განზრახვას შეასრულებდა, მან ალუბალი შეჭამა, რომელიც ისე მოეწონა რომ სიცოცხლეზე უარის თქმა გადააფიქრებინდა. სწორედ ეს მოხუცი თანხმდება ბადის სამსახურის გაწევაზე..

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* „Ta'm e guilass" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* *Taste of Cherry* at RottenTomatoes.com
* Criterion Collection essay by Godfrey Cheshire დაარქივებული 2007-09-26 საიტზე Wayback Machine.
|  |  |
| --- | --- |
|  | არ უნდა აგვერიოს შემდეგ მნიშვნელობა(ებ)ში: **კორინთი — თანამედროვე ქალაქი საბერძნეთში.** |

**ძველი კორინთი** (ძვ. ბერძნ. Κόρινθος) — ძველი ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფო (პოლისი) პელოპონესის ნახევარკუნძულზე. კორინთის ყურის სანაპიროზე, ახლანდელი ქალაქ კორინთის სამხრეთ-დასავლეთით 6 კმ-ზე. დააარსეს დორიელებმა ძვ. წ. X საუკუნეში. ძველი ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით, კორინთში ცხოვრობდა მედეა, სისიფე და ბელეროფონტე. ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებში კორინთმა დააარსა კოლონიები, მათ შორის სირაკუსა, კერკირა, პოტიდეა და სხვ. კორინთი ძველი საბერძნეთის მნიშვნელოვანი სავაჭრო ქალაქი იყო, ორ ზღვას შორის მდებარეობდა და ორი ნავსადგური ჰქონდა: დასავლეთით — ლექეონი, აღმოსავლეთით — კენქრე. აღმავლობის დროს კორინთის მოსახლეობის რაოდენობა 300 ათასს აღწევდა.

აკროპოლისი — აკროკორინთი გაბატონებული იყო ცენტრალური საბერძნეთიდან მიმავალ სამხრეთის გზებზე. ძვ. წ. VIII საუკუნეში კორინთში ოლიგარქიული წყობილება დამყარდა. კორინთი მონაწილეობდა ბერძენ-სპარსელთა ომებში. კორინთის მეტოქეობა ათენთან პელოპონესის ომის (ძვ. წ. 431 — ძვ. წ. 404 წწ.) ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი იყო. არგოსთან, თებესთან, ათენთან და სხვ. პოლისებთან კავშირში კორინთი იბრძოდა გაძლიერებული სპარტის წინააღმდეგ (კორინთის ომი ძვ. წ. 395 — ძვ. წ. 387 წწ.).

ძვ. წ. II საუკუნეში კორინთი აქტიურად მოღვაწეობდა რომის წინააღმდეგ ბერძნული პოლისების აჯანყებაში, რისთვისაც რომმა ძვ. წ. 146 წელს დაანგრია იგი და მისი მცხოვრებლები მონებად გაყიდა. ძვ. წ. 46 წელს იულიუს კეისარმა კორინთში გააზატებული მონები დაასახლა. ძვ. წ. 27 წელს კორინთი რომის პროვინცია აქაიაის პოლიტიკური ცენტრი იყო. გუთებმა ორჯერ დაარბიეს და დაანგრიეს (395 და 521 წლებში); აღადგინა იუსტინიანე I-მა.

კორინთი განთქმული იყო ბრინჯაოსა და კერამიკის ნაწარმით, დიდებული ნაგებობებით, ავეჯით, არქიტექტურული დეკორით. კორინთის აფროდიტეს ტაძარში ცხოვრობდნენ ჰიეროდულები: 

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „სტუმართმოყვარე ასულნი და ცთუნების მსახურნი მდიდარ კორინთში (პინდარე)" |
|  |  |

კორინთის არქეოლოგიურ კვლევას 1896 წლიდან დროდადრო აწარმოებს კლასიკური სიძველეების შემსწავლელი ამერიკული სკოლა ათენში. გათხრების შედეგად გამოვლინდა აპოლონის ტაძრის (დაახლ. ძვ. წ. 550, დორიული პტერიპტერორი), აპოლონის წმიდა ადგილის (რომაული პერისტილი და ძვ. წ. IV საუკუნის ტაძარი), რომაული ხანის თეატრის ნაშთები; ისთმოსზე — პოსეიდონის ტაძრის (ძვ. წ. V საუკუნე, აქ იმართებოდა ისთმოსის თამაშობანი), ძვ. წ. IV საუკუნის სტადიონის, რომაული თეატრის და თერმების ნანგრევები; იუსტინიანეს ციხესიმაგრე (VI საუკუნე) და სხვა ანტიკური და შუა საუკუნეების ნაგებობათა ნაშთები.

გალერეა
-------

* ძველი კორინთის აპოლონის ტაძარიძველი კორინთის აპოლონის ტაძარი
* აკროკორინთი – კორინთის აკროპოლისიაკროკორინთი – კორინთის აკროპოლისი

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 674.
2019–20 წლის კოროვირუსული პანდემიაის გავრცელება დადასტურდა უკრაინაში, პირველი შემთხვევა, გადაიყვანეს საავადმყოფოში, ჩერნიშვის ოლქში, 2020 წლის 3 მარტს.

ქრონოლოგია
----------

2020 წლის 27 იანვარს, SkyUp-მა, უკრაინულმა დაბალ ჩარტერულმა ავიაკომპანიამ, გამოაცხადა, რომ ფრენები შეჩერებული იქნა სანიაში, ჰაინანში, მარტამდე. 

4 თებერვალს, უკრაინის საერთაშორისო ავიახაზებმა შეაჩერეს მომსახურება სანიას ფენიქსის საერთაშორისო აეროპორტში ხაინანში. .თავდაპირველად, შეჩერება გაგრძელდა 24 თებერვლამდე, თუმცა ავიაკომპანიას ჯერ არ განუცხადებია, რომ იგი განაახლებს ფრენებს. 

24 თებერვალს, ბორსილის საერთაშორისო აეროპორტსა და კიევის საერთაშორისო აეროპორტს უნდა ჩაეტარებინათ თერმული სკრინინგის პროცედურები იტალიაში მოგზაურებისთვის, მაგრამ პერსონალი ან არ იყო სათანადოდ აღჭურვილი თერმული კამერებით, ან უგულებელყვეს ოქმი. 

3 მარტს უკრაინამ გამოაცხადა SARS-CoV-2-ის პირველი დადასტურებული შემთხვევა დაუდგინდა ადამიანს, რომელმაც იტალიიდან რუმინეთში თვითმფრინავით იმგზავრა და შემდეგ მანქანით ჩავიდა უკრაინაში.

12 მარტს უკრაინაში კიდევ ორი SARS-CoV-2 საქმე დადასტურდა. დიაგნოზი დაუდასტურდა ჩერნოვცის ოლქში მყოფ მამაკაცს, რომლის მეუღლე ახლახან ჩამოვიდა იტალიიდან. ასევე დაუდასტურდა მოხუცებულ ქალს, ჟიტომირის ოლქში, რომელიც პოლონეთიდან 1 მარტს დაბრუნდა. 13 მარტს, რადომიშლში, ჟიტომირის ოლქი, გარდაიცვლა 71 წლის მოხუცი ქალბატონი, რაც გახდა პირველი ფატალური შემთხვევა ქვეყანაში.

16 მარტს, ლვოვში სავარაუდო, 4 შემთხვევა დაფიქსირდა. კოვიდ-19-ის გლობალური შემთხვევების ცენტრი ხელმისაწვდომია ინტერნეტში, რომელიც მხოლოდ ჩანაწერს წარმოადგენს ოფიციალურ შემთხვევებზე, რომლებიც ადგილობრივი ხელისუფლების მიერ არის აღრიცხული

წყარო
-----

1. ↑  First coronavirus case identified in Ukraine | KyivPost - Ukraine's Global Voice (Mar 3, 2020). ციტირების თარიღი: Mar 12, 2020.
2. ↑  Pallini, Thomas.  (30 January 2020) At least 73 airlines have cancelled flights to China amid coronavirus fears — here's the full list.
3. ↑  Туроператор Join UP.
4. ↑  В аеропорту "Київ" досі не міряють температуру тіла пасажирів uk. Deutsche Welle (25 February 2020). ციტირების თარიღი: 25 February 2020
5. ↑  У "Борисполі" не перевіряють пасажирів з Італії, де лютує коронавірус uk. Depo.ua (25 February 2020). ციტირების თარიღი: 25 February 2020
6. ↑  Ukraine reports first coronavirus case, in man who traveled from Italy. Reuters (3 March 2020). ციტირების თარიღი: 3 March 2020
7. ↑  МОЗ повідомляє про два нових підтверджених випадки коронавірусу в Україні uk. Ministry of Healthcare (12 March 2020). ციტირების თარიღი: 12 March 2020.
8. ↑  В Україні зафіксовано першу смерть людини, інфікованої коронавірусом COVID-19 uk. Ministry of Healthcare (13 March 2020). ციტირების თარიღი: 13 March 2020.
9. ↑
10. ↑  Coronavirus COVID-19 Global Cases by the Center for Systems Science and Engineering,
**ნათელა (ნაზი) დუმბაძე** (დ. 21 ივნისი, 1938 — გ. 27 დეკემბერი, 2006) — ქართველი მომღერალი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1967). ღირსების ორდენის კავალერი (2000)

ბიოგრაფია
---------

ნაზი დუმბაძე დაიბადა ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტი ფრანგული და ესპანური ენების განხრით 1955 წელს.

რაც შეეხება უშუალოდ სიმღერას დაიწყო ინსტიტუტის თვითმოქმედ კოლექტივში. ის 1956 წლიდან იყო საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის სოლისტი. ნაზი დუმბაძე მღეროდა სხვადასხვა საესტრადო კოლექტივში, მათ შორის „ლალე" (1956-1957 წლებში, ხელმძღვანელი სეფაშვილი), „რერო" (1957-1969, ხელმძღვანელი პევზნერი), „დიელო" (1969-1971 წლებში, ხელმძღვანელი ებრალიძე), „ჯაზ-ქორალი" (1971-1972, ხელმძღვანელი კილაძე). მის რეპერტუარში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ქართველ კომპოზიტორთა ნაწარმოებებს, რომელთაგან აღსანიშნავია: დიმიტრი არაყიშვილის „ურმული", გოგი ცაბაძის „ჯარისკაცის დედა", „ლალე", „პაემანზე". ასევე თევდორაძის „სიყვარული მოგვრევია".

ნაზი დუმბაძეს ჰქონდა ფართო დიაპაზონის ხმა და შესრულების თავისებური მანერა. მომღერალს თავისი მონაცემები ხელს უწყობდა შეესრულებინა დიდი ოსტატობით, ქართული, ესპანური, ფრანგული, ინგლისური, პოლონური, რუსული და ქართული სიმღერები. 

1956 წელს იგი გახდა სტუდენტთა ახალგაზრდობის საერთაშორისო ფესტივალი (მოსკოვი), ლაურეატი.

1967 წელს ნაზი დუმბაძეს ხელოვნებაში შეტანილი წვლილისთვის მიენიჭა საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტის წოდება. 

ნაზი დუმბაძე მიეკუთვნებოდა იმ მომღერალთა ჯგუფს, რომელთა შესრულებაც ვინილზე მინიმალურად აღიბეჭდა, მაგრამ, საბედნიეროდ, მათი სტუდიური და სატელევიზიო ჩანაწერები მაინც შემოგვრჩა. ნაზი დუმბაძის მუსიკა მომდევნო ათწლეულებში გამოიცა. მისი სიმღერებიდან განსაკუთრებით ცნობილია „სად იყავი მაშინ" და ასევე „მექსიკური სიუიტა".

ნაზი დუმბაძე გარდაიცვალა 2006 წელს, 68 წლის ასაკში.

ლიტერატურა
----------

* საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.2. - თბ. 2012. - გვ.509
* ენციკლოპედია თბილისი, გვ.457

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბიოგრაფია
**ტოკიოს უნივერსიტეტი** (東京大学; Tōkyō Daigaku, აკრონომი 東大 Tōdai) — ერთ-ერთი წამყვანი კვლევითი უნივერსიტეტი იაპონიაში. უნივერსიტეტს ხუთი კამპუსი აქვს ჰონგოში, კომაბაში, კაშივაში, შიროკანესა და ნაკანოში; 10 ფაკულტეტი 30.000 სტუდენტით, რომელთა შორის 2100 უცხოელია (რაც საკმაოდ დიდია იაპონური სტანდარტებით). მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის ყველა აკადემიურ დისციპლინას ასწავლიან უნივერსიტიტეში, ის ყველაზე მეტად იურიდიული და ლიტერატურის ფაკულტეტებით არის ცნობილი. უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა შორის არის მრავალი იაპონელი პოლიტიკოსი, თუმცა სკოლის გავლენამ ბოლო პერიოდში იკლო. შედარებისთვის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა შორის პრემიერ-მინისტრთა წილი 1950-იან, 60-იან, 70-იან, 80-იან და 90-იან წლებში შესაბამისად იყო 2/3. 1/2. 1/4. 1/5 და 1/6.

ტოკიოს უნივერსიტეტი საყოველთაოდ ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ უმაღლეს სკოლად მიიჩნევა მრავალ დარგში ფეხდაფეხ დანარჩენ ექვს იმპერიულ უნივერსიტეტებთან, განსაკუთრებით კი კიოტოს უნივერსიტეტთან. მეცნიერებაში, კიოტოს გაცილებით მეტი მეცნიერი და ნობელის პრემიის ლაურეატი ჰყავს აღზრდილი. ტოკიოს იმპერიული უნივერსიტეტის ერთ-ერთ პრეზიდენტთაგან იყო კიკუჩი დაიროკუ.

მთავარი ჰონგოს კამპუსი კაგას პროვინციის ედოს პერიოდის ფეოდალ მემამულეთა, მაედას ოჯახის ყოფილ მამულზე მდებარეობს. უნივერსიტეტის ყველაზე განთქმული ღირსშესანიშნაობა, აკამონი (წითელი კარიბჭე) რელიქვიად ითვლება. უნივერსიტეტის სიმბოლოა გინგკოს ფოთოლი, რომლის ხეები მრავლადაა კამპუსის არემარეში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* უნივერსიტეტის საიტი


|  |  |
| --- | --- |
| განათლება | *ეს სტატია განათლების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |


1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑  Our Members / Tier 1
11. ↑
12. ↑
**კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია** (რუს. Церковь Успения Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი სემიკარაკორის რაიონის სოფელ კოჩეტოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, სემიკარაკორის რაიონი, სოფელი კოჩეტოვსკაია, სანაპიროს ქუჩა № 7.

ისტორია
-------

როგორც კონსისტორიის არქივის ერთ-ერთი საქმიდან ირკვევა, 1720 წელს სტანიცაში უკვე იყო ხის ეკლესია, რომელიც ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე იყო ნაკურთხი და იქ მოღვაწეობდა მღვდელი ფედოტ ზახაროვი. მონაცემები იმის შესახებ თუ როდის ააგეს იგი არ მოგვეპოვება. 

ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ნაკურთხი ახალი ხის ეკლესია, რომლის გვერდითა საკურთხეველიც წმინდა ნიკოლოზის სახელზე იყო ნაკურთხი ააშენეს 1743 წელს და მომდევნო წელს აკურთხეს. 1758 წელს კოჩეტოვსკაიის მკვიდრმა მოსახლეობამ მიმართა ვორონეჟის სასულიერო კონსისტერიას და მოითხოვეს ახალი ეკლესიის აშენება, რადგანაც ძველი ამინდის ზემოქმედების შედეგად დაზიანდა. ახალი, რიგით მესამე (ესეც ხის) ეკლესია ააშენეს 1762 წელს და აკურთხეს 1763 წელს. ეს ეკლესია მოქმედება 1816 წლამდე, მანამდე სანამ იგი დაიწვებოდა. სოფლის მაცხოვრებლებმა ააშენეს სამლოცველო სახლი, რომელიც აკურთხეს 1817 წლის 20 ივლისს. მომდევნო წელს დაიწყეს ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1825 წელს და აკურთხეს 1827 წლის 27 სექტემბერს. აღნიშნული ეკლესია მოქმედებს დღემდე. ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ნაკურთხია ეკლესიის ცენტრალური საკურთხეველი, ხოლო დანარჩენი ორი პეტრესა და პავლეს და წმინდა ნიკოლოზის სახელზე.

კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და სამოქალაქო ომს. იგი გახდა სემიკარაკორსკის რაიონში ერთადერთი ეკლესია, რომელიც კომუნისტების დროს არ დაიხურა. მასში არ შეწყვეტილა ღვთისმსახურება მეორე მსოფლიო ომის დროსაც კი. 1942 წელს ეკლესიის სამრეკლოს გერმანული ბომბი დაეცა. ომის დროს ეკლესიამ დაკარგა ზარები. სტანიცის გერმანული ოკუპაცია გრძელდებოდა 1942 წლის აგვისტოდან 1943 წლის იანვრამდე. გათავისუფლების შემდეგ ეკლესია ისევ ამოქმედდა. ხრუშჩოვის მმართველობის პერიოდში 1963 წლიდან 1967 წლამდე იგი დახურული იყო. 

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დაიწყო ეკლესიის აღორძინება. მრევლის შემოწირულობით ეკლესია შიგნიდან კეთილმოაწყვეს, დადგეს კანკელი. ასევე შემოღობეს და კეთილმოაწყვეს ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაც.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт храма
* Храмы Семикаракорского благочиния დაარქივებული 2017-09-25 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Кочетовская. Церковь Успения Пресвятой Богородицы.
2. ↑  Свято- Успенский храм (Кочетовская)
ჰიმნის ადრეული ვერსიის პუბლიკაცია, 1745 წლის 15 ოქტომბერი
**ღმერთო დაიფარე მეფე** (ალტერნატიული: **„ღმერთო დაიფარე დედოფალი"**) — ჰიმნი, რომელიც გამოიყენება თანამეგობრობის სამეფოების ქვეყნებში და გვირგვინის დაქვემდებარებაში მყოფ ტერიტორიებზე. ტექსტი და სათაური იცვლება არსებული მონარქის სქესის მიხედვით.

*ღმერთო დაიფარე მეფე* - შემდეგ დამოუკიდებელი ქვეყნებსა და ტერიტორიებზე გამოიყენება, როგორც ეროვნული ან ნაციონალური ჰიმნი:

**დამოუკიდებელი ქვეყნები**  

 ·  გაერთიანებული სამეფოს დროშაგაერთიანებული სამეფო  

 ·  ახალი ზელანდიის დროშაახალი ზელანდია  

 ·  ანტიგუა და ბარბუდის დროშაანტიგუა და ბარბუდა (სამეფო)  

 ·  ავსტრალიის დროშაავსტრალია (სამეფო)  

 ·  ბაჰამის კუნძულების დროშაბაჰამის კუნძულები (სამეფო)  

 ·  ბარბადოსის დროშაბარბადოსი (სამეფო)  

 ·  ბელიზის დროშაბელიზი (სამეფო)  

 ·  კანადის დროშაკანადა (სამეფო)  

 ·  გრენადის დროშაგრენადა (სამეფო)  

 ·  იამაიკის დროშაიამაიკა (სამეფო)  

 ·  სენტ-კიტსისა და ნევისის დროშასენტ-კიტსი და ნევისი (სამეფო)  

 ·  ტუვალუს დროშატუვალუ (სამეფო)  

**ტერიტორიები**  

 ·  ტოკელაუს დროშატოკელაუ  

 ·  ანგილია დროშაანგილია  

 ·  ბერმუდის კუნძულების დროშაბერმუდა  

 ·  ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორია დროშაბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორია  

 ·  ბრიტანეთის ვირჯინის კუნძულების დროშაბრიტანეთის ვირჯინიის კუნძულები  

 ·  კაიმანის კუნძულების დროშაკაიმანის კუნძულები  

 ·  ფოლკლენდის კუნძულების დროშაფოლკლენდის კუნძულები  

 ·  გიბრალტარის დროშაგიბრალტარი  

 ·  ჯერზის დროშაჯერსი  

 ·  მონსერატის დროშამონსერატი  

 ·  პიტკერნის კუნძულების დროშაპიტკერნის კუნძულები  

 ·  წმინდა ელენე, ამაღლება და ტრისტანი-და-კუნიას დროშაწმინდა ელენე, ამაღლება და ტრისტანი-და-კუნია  

 ·  სამხრეთ გეორგიისა და სამხრეთ სენდვიჩის კუნძულების დროშასამხრეთი გეორგია და სამხრეთ სენდვიჩის კუნძულები  

 ·  აკროტირი და დეკელის დროშააკროტირი და დეკელია  

 ·  ტერქსისა და კაიკოსის კუნძულების დროშატერქსისა და კაიკოსის კუნძულები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***გაერთიანებული სამეფოს ჰიმნი***

* Official Royal webpage on the anthem
* Streaming audio, lyrics and information about God Save the Queen
* Department of Canadian Heritage

სქოლიო
------

1. ↑  Royal anthem "God Save The Queen". Canadian Heritage. ციტირების თარიღი: 18 February 2012.
2. ↑  Isle of Man. nationalanthems.info. ციტირების თარიღი: 17 August 2010.
**კრუგლოეს ამაღლების ეკლესია** (რუს. Церковь Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ კრუგლოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1905 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346772, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი კრუგლოე, პროლეტარიატის ქუჩა № 20-ა.

ისტორია
-------

პირველი ხის ეკლესია ააგეს 1851 წელს, რომელიც 1855 წელს დაიწვა. ამის შემდეგ 1859 წელს ააგეს ასევე ხის სამლოცველო სახლი. 1905 წელს კრუგლოეში ააშენეს ახალი, აგურის ამარლების სახელობის ეკლესია სამრეკლოთი. ეკლესიის შენობა და სამრეკლო გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით და შეღებილი ზეთის საღებავით. 

ეკლესია იყო სამსაკურთხევლიანი, მისი დამატებითი საკურთხევლები იყო ღვთისმშობლის შობის სახელზე და მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე ნაკურთხი ამავე წელს ეკლესიასთან დააარსეს სამრევლო-საკვირაო საბჭო. ეკლესიის შენობას ჰქონდა ერთი დიდი და ოთხი პატარა გუმბათი, ასევე ორი გვერდითა შესასვლელების თავზე. სამრეკლო იყო სამიარუსიანი. 

ისევე როგორც როსტოვის ოლქის სხვა ეკლესიებიც, ამაღლების ეკლესიაც დახურეს და მთლიანად დაანგრიეს 1930-იან წლებში. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ღვთისმსახურება აღსდგა, მაგრამ უკვე სამლოცელო სახლში, რომელიც ასევე ამაღლების სახელზე იყო ნაკურთხი. ეკლესიაში ღვთისმსახურება უკვე აღარ შეწყვეტილა XX საუკუნის დასასრულამდე. 1999 წელს სამების მრევლს ადგილობრვმა ადმინისტრაციამ გადასცა ხის ეკლესია, რომელშიც ღვთისმსახურება დღემდე მიმდინარეობს. 

2008 წელს მიმდინარებდა ეკლესიის რემონტი. 2009 წელს კი გაარემონტეს საკვირაო სკოლის შენობა.

ეკლესიის წინამძღვარი დიდი ხნის მანძლზე იყო ნიკოლოზ კრასნოსლობოდცევი. 2016 წელს ახალი წინამძღვარი გახდა მღვდელმონაზონი რაფაელი (მიტროფანოვი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт церкви
* Вознесенский храм села Круглое Азовского района
* Азовское благочиние - храмы
* Настоятель Вознесенского храма с. Круглое и директор сельской школы обсудили вопросы сотрудничества

სქოლიო
------

1. ↑  Иеромонах (Митрофанов) Рафаил.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-04.
**ქეთევან კარგარეთელი** (დ. 29 ივლისი 1931 წ. - გ. 15 იანვარი, 2020 წ.) - ქართველი მხატვარ-კერამიკოსი. საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი (1964).

ბიოგრაფია
---------

ქეთევან კარგარეთელი, დაიბადა თბილისში 1931 წელს, მშობლები იულია გიორგობიანი და გიორგი კარგარეთელი, შვილი გიორგი კარგარეთელი (დაბ. 1973). 1954-1960 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის (თსსა) გამოყენებითი ხელოვნების/კერამიკის ფაკულტეტზე. პედაგოგები გიორგი ქართველიშვილი, ნიკოლოზ გომელაური, დავით ციციშვილი, ზაქარია მაისურაძე. სადიპლომო ნამუშევარი - ყავის სერვიზი (კლინკერი), ხელმძღვანელი დ. ციციშვილი. გამოფენებზე მონაწილეობს 1957 წლიდან. საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი 1964 წლიდან. ძირითადი ნამუშევრები: ლარნაკები, მარანი, აზარფეშები, დოქები. ქანდაკებები - „თხა და თიკანი", „ირემი" და სხვა. მუშაობდა თსსა-სთან არსებული კერამიკული სახელოსნოს სწავლულ ოსტატად.

გამოფენები
----------

  

საბჭოთა საქართველოს 40 წლისთავისადმი მიძღვნილი საიუბილეო გამოფენა (თბილისი სამხატვრო გალერეა 1957 წელი); ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი 1961 წ; ქალთა საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილი გამოფენები 1961, 1962, 1976; შემოდგომის მეღვინეობის პირველი კონგრესი 1962 წ; სუვენირების ტექნიკის სახლი 1963 წ; ქართველი მხატვრები - ამბროლაური 1965 წ; თანამედროვე ქართული ჭედურობა და კერამიკა თბილისის სამხატვრო გალერეაში 1965 წ; საზაფხულო გამოფენა თბილისის არქეოლოგიური მუზეუმი 1966 წ; საშემოდგომო გამოფენა თბილისის სამხატვრო გალერეა 1966წ; საგაზაფხულო გამოფენა თბილისის სამხატვრო გალერეა 1968 წ; ქართული ხელოვნებისა და ლიტერატურის დეკადა მოსკოვში 1958 წ; სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენა მოსკოვი 1963 წ; თანამედროვე ქართული ჭედურობა და კერამიკა მოსკოვი აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი 1965 წ; საკავშირო გამოფენები რიგა, ტარტუ, კიევი, ერევანი, 1966 წ; ამიერკავკასიის გამოფენა მოსკოვში 1971წ; მეგობრობის კვირეული ვარშავაში 1959 წ; გამოფენა-ბაზრობები ირანი, თურქეთი, ნორვეგია, დანია, შვედეთი, 1967 წ; იტალია, მილანი 1967-70, 1980 წწ. საერთაშორისო გამოფენა მონრეალში 1967 წ; საქართველოს კულტურის დღეები 1969წ; საერთაშორისო გამოფენები ბულგარეთში, უნგრეთი, გდრ, ჩეხოსლოვაკია 1972-1979 წწ. ესპანეთი 1981 წ. ინდოეთი 1982 წ.

ნამუშევრები დაცულია მუზეუმებში
------------------------------

მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში, თბილისის სამხატვრო გალერეაში, თბილისის არქეოლოგიურ მუზეუმში, ამბროლაურის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში, მოსკოვის აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმში, მოსკოვის კულტურის სამინისტროსთან არსებული საგამოფენო პანორამების დარბაზში, მოსკოვის მუზეუმ-ნაკრძალ ცარიცინოში.

ლიტერატურა
----------

• ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ ხელოვნებაში, ნინო ზაალიშვილის საერთო რედაქციით, „ქართული ბიოგრაფიული ცენტრი", 2000 წ. გვ.232

• ცნობარი, საქართველოს მხატვართა კავშირი, შემდგენელი ლალი გიორგობიანი, რედაქტორი ნინო ზაალიშვილი, თბილისი, 2002 წ. გვ.75

• Алде Какабадзе. Современная грузинская керамика. Москва "советский художник" 1984г.

• Ерлашова Софья Михайловна, Керамика и чеканка Грузии/Georgian pottery and chasing on metal, Издательство Аврора, Ленинград 1975 г.