recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**თეატრალური სახელოსნო** (რუს. Театральная мастерская) — თეატრი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მოქმედებდა XX საუკუნის დასაწყისში.

ისტორია
-------

თეატრი შექმნა ახალგაზრდა რეჟისორმა პაველ ვეისბრიომმა 1917 წელს. როსტოვიდან თეთრების წასვლის შემდეგ ვეისბრიიომმა ოჯახთან ერთად რუსეთი დატოვა და გადასახლდა პარიზში. 

ახალგაზრდა კოლექტივის რეპერტუარში წარმოდგენლი იყო მხოლოდ პოეტური ნაწარმოებები: „დღესასწაული ჭირიანობის დროს", „მასკარადი", ალექსანდრე ბლოკის, ალექსი რემიზოვის, კარლო გოცისა და სხვათა პიესები. 

1920 წელს დონის როსტოვის კაფე „პოეტების სარდაფის" მცირე სცენაზე შედგა ველემირ ხლებნიკოვის პიესის „სიკვდილის შეცდომის" (რეჟისორი არკადი ნადეჟდოვი) პრემიერა. თავად ველემირ ხლებნიკოვი თავად დაესწრო რეპეტიციას „თეატრალურ სახელოსნოში" და ასევე პრემიერას. ილია ბერეზარკი მიიჩნევდა, რომ ეს იყო პირველი თეატრალური წარმოდგენა ხლებნიკოვის შემოქმედებით ბიოგრაფიაში.

1920 წლიდან „თეატრალური სახელოსნო" მუშაობდა ხელოვნების დონის საოლქო სახალხო განათლების დაქვემდებარებაში, როგორც დრამის მოძრავი თეატრი. თეატრი განთავსებული იყო დიდი სადოვაიის ქუჩაზე № 25-ში. თეატრი მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს სხვადასხვა ორგანიზაციებში მთელი 1920-იანი წლების განმავლობაში. კერძოდ: ლელის ქარხანაში, ურიცკის სახელობის კლუბში, ავტოსარემონტო ქარხანაში, კოლბერგის ქარხანაში, ტაგანროგის ქარხანა „წითელი მექვაბის" კლუბში, პანჩენკოს ფაბრიკაში და სხვა.

ყველა სერიოზული საორგანიზაციო საკითხი, მათ შორის მსახიობების ჯგუფში დაშვების ჩათვლით, წყდებოდა სპეციალურად შექმნილი საბჭოს მიერ. 

1921 წელს „თეატრალურ სახელოსნოში" დადგეს ნიკოლაი გუმილიევის დრამატული პოემა „გონდლა". ავტორი მატარებლით ეწვია როსტოვს, გაეცნო ჯგუფს და დაპირდა კოლექტივს, რომ წაიყვანდა პეტროგრადში. 

1921 წლის სექტემბერში თეატრი გაემგზავრა პეტროგრადში. პეტროგრადის გუბერნიის პოლიტიკურ\*-აგანმანათლებლო განყოფილებამ თეატრი აიყვანა თავისი მფარველობის ქვეშ. 

1922 წლის 8 იანვარს ლენინგრადში, ვლადიმირის კლუბში, ვლადიმირის პროსპექტ № 12-ში დაიწყო „თეატრალური სხელოსნოს" სპექტაკლები. სპექტაკლები გაიხსნა გუმილიოვის პიესით, პუბლიკა შეძახილებით ითხოვდა ავტორს, მაგრამ ამ დროს უკვე გუმილიოვი დახვრეტილი იყო საბჭოთა ხელისუფლების მიერ. 

პეტროგრადში თეატრი მოქმედებდა მცირე ხნის განმავლობაში, მშვიდად და შეუმნევლად.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* *Санкин, Леонид* [*Слеич Л.*] Гумилёв в Ростове-на-Дону
* *Слеич, Леонид*. Хлебников в Ростове-на-Дону
* *Зайцева Н.* Театральная мастерская // Донской временник. Год 1998-й. Ростов н/Д, 1997. С. 1-2.

სქოლიო
------

1. ↑  *Янковский М.* Евгений Шварц и театр Комедии დაარქივებული 2013-11-26 საიტზე Wayback Machine.  // Мы знали Евгения Шварца / Под ред. *Н.К. Войцеховской*. — Л.-М.: Искусство, 1966. — 230 с.
2. 1 2  Санкин Л. Гумилев в Ростове-на-Дону
3. ↑  *Березарк И.* Встречи с Хлебниковым // Звезда, журнал XX—XXI веков. 1965. — № 12. — С. 173—176.
4. 1 2 3 4  *Зайчикова Л.Г.* История «Театральной мастерской» по материалам из фонда Ростовского областного музея краеведения // Известия Ростовского областного музея краеведения. — 2001. — № 9.
5. ↑  *Борзенко В.* Мастерская талантов[*მკვდარი ბმული*] // АиФ на Дону. — 2006. — 16 авг.
6. ↑  *Анненков Ю. П.* Дневник моих встреч: Цикл трагедий. — Л.: Искусство, 1991. Т. 1. — ISBN 5-210-02156-4.
**თელავის საცხოვრებელი სახლი** — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. დგას ბეგლარ ახოსპირელის ქუჩაზე (№ 2). აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. 

სახლი დიდი ზომისაა. იგი მოხდენილადაა მორგებული საკმაოდ რთულ რელიეფს ახოსპირელის ქუჩის აღმართსა და მის გაგრძელებაზე, კიბე-ქუჩას. ახოსპირელის ქუჩის მხრიდან, სახლი ორსართულიანია. ეს ფასადი მხატვრულად საინტერესოდაა გადაწყვეტილი. კედლის ქვედა ნაწილი ნაგებია რიყის ქვისა და აგურის ჰორიზონტალური რიგების მონაცვლებით. ფასადს, ცენტრში და კიდეებზე. ორივე სართულის სიმაღლეზე, პილასტრისებრი, ვიწრო, შვერილი აუყვება. მსგავსი შვერილია გამოყვანილი სართულშუა გადახურვის დონეზეც ისე, რომ კედლის სიბრტყე ოთხ თანაბარ ნაწილადაა გაყოფილი. თითოეულ ნაწილში სარკმლის თითო ღიობია. პირველი სართულის სარკმლები სადაა. მეორე სართულის სარკმლები კი აგურით გამოყვანილ, რელიეფურ საპირეშია ჩასმული. ფასადი ფრონტონითაა დაგვირგვინებული. სახლის ამავე მხარეს, ეზოსკენ არსებული, ხის აივნების გვერდითა ფრთები გამოდის. ეზოს მხრიდან სახლი სამსართულიანია. მისი პირველი სართული დიდი, შეისრული თაღებითაა გახსნილი. მეორე და მესამე სართულების მთელ სიგრძეზე ხუს, რიკულებიანი აივნებია მოწყობილი. აივნები, ისევე როგორც აივანზე ასასვლელი კიბე, ახალია. მეორე სართულის აივანი აგურის, სწორკუთხა ფორმის ბურჯებს ეყრდნობა. აივნებზე ბრტყელი თაღით გადახურული კარ-სარკმლების ღიობები გამოდის. უკანა ფასადი ერთიან კედელს წარმოადგენს და ახოსპირელის ქუჩაზე გადის. შენობა, პირდაპირ მდგომ სახლებთან ერთად, ერთიან, ხუროთმოძღვრულ კომპლექს ქმნის. სახლი კრამიტითაა გადახურული. ნასყიდობის ქაღალდის თანახმად, მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სახლი დგას 1800 წელს შეუძენია ვინმე მელქო თარხანოვს. თავიდან სახლი ერთსართულიანი იყო. მეორე სართული მოგვიანებითაა დაშენებული. დროთა განმავლობაში, შენობაში სხვადასხვა დაწესებულებები იყო განთავსებული, რის გამოც მან მნიშვნელოვანი გადაკეთებები განიცადა.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-II, თბ. 2015. — გვ. 90-91.
**ფერნანდო ბერნაბე აგუერო როჩა** (ესპ. Fernando Bernabé Agüero Rocha; დ. 11 ივნისი, 1920, მანაგუა — გ. 28 სექტემბერი, 2011) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის მგზნებარე წინამძღოლი. იყო ნიკარაგუელი დიქტატორის ანასტასიო სომოსა გარსიას ოპოზიციონერი. საბედისწერო აღმოჩნდა მისთვის სომოსასთან პაქტის დადება და 1971 წელს ლიბერალ-კონსერვატორების ხუნტაში შესვლა. 

იურისტი და ქარიზმატული ორატორი, 1960-იან წლებში დაინიშნა ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის ხელმძღვანლად და იმთავითვე ოპოზოციაში ჩაუდგა სომოსას ლიბერალურ მსოფლმხედველობაზე დაფუძნებულ რეჟიმს. 1966 წლის ოპოზიციურმა გაერთიანებამ თავის კანდიდატად წამოაყენა მომავალ საპრეზიდენტო არჩევნებზე. 1967 წლის 22 იანვარს მანაგუაში წინასაარჩევნოდ გამართულ მრავალრიცხოვან მიტინზე შთამბეჭდავი გამოსვლის შემდეგ თავის მომხრეებთან ერთად მანაგუის ქუჩებში მარშირება მოაწყო. მიტინგი სომოსას რეჟიმმა დაარბია და შედეგად უამრავი ადამიანი გარდაიცვალა. თავად ფერანდომ თავის პირად მცველ ედენ პასტორასთან ერთად თავი სასტუმროს შეაფარა. 

1971 წელს ანასტასიო სომოსა გარსიასთან დადო სამარცხვინო კუპია კუმის (მოსკიტოს ენაზე „ერთი გული") პაქტი, რომლის ძალითაც შევიდა ლიბერალ-კონსერვატორების ხუნტაში. ხუნტა ოფიციალურად მართავდა ნიკარაგუას, თუმცა ცხადი იყო, რომ რეალური ძალაუფლება მაინც სომოსას ხელში იყო. აგუეროს ამ პაქტის დადება გადააწყვეტინა იმან, რომ მისი მოწინააღმდეგე ჩამოროების მეტად უფრო მეტად არაკეთილმოსურნე იყო, ვიდრე სომოსას რეჟიმის მიმართ. პაქტის დადებით კი ივარაუდა უკეთეს და ხელსაყრელ მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდა.

კონსერვატორების ლიდერის ნაბიჯმათავზარი დასცა პარტიის წევრებს და დაიწყო განხეთქილება. უკვე ყოფილმა კონსერვატორმა პედრო ხოაკინ ჩამორო კარდენალმა ჩამოაყალიბა თავის პარტია. თავის მემუარებში, სომოსა აგუეროს მწვავედ აკრიტიკებდა თავის რეჟიმისთვის ძირისგამომთხრელი საქმიანობისთვის. საბოლოოდ, 1973 წლის 1 მარტს, სომოსამ აგუეროს ხუნტა დაატოვებინა მისი გაკრიტიკებისთვის. საზოგადოების უმეტესობას კი მიაჩნდა, რომ აგუერო სომოსას მეკავშირე იყო. 

1960-იან წლებში, როცა სანდინისტებმა ააგორეს გუერილას ბრძოლა სამოსას მთავრობის წინააღმდეგ, აგუერო არ მიმხრობია მათ. ისინი კვლავ საწყის მდგომარეობას ინარჩუნებდნენ და სანდინისტები რადიკალებად მიაჩნდათ. 1979 წელს სანდინისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ მას საკუთრება ჩამოართვეს და აგუერო იძულებული გახდა მაიამიში გაქცეულიყო, საიდანაც ჩაერთო კონტრისტების მოძრაობაში. მან ჩამოაყალიბა სოციალისტ-კონსერვატორების პარტია, რათა პოლიტიკური წინააღმდეგობა გაეწია სანდინისტებისთვის. 1990-იან წლებში სანდინისტების დამარცხების შემდეგ აგუერომ ბოაკოს დეპარტამენტში მდებარე მამული დაიბრუნა.
**თელავის საცხოვრებელი სახლი** — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. დგას ბიძინა ჩოლოყაშვილის ქუჩისა (ნომრები 63, 65, 67) და მისი მესამე ჩიხის კუთხეში. აგებულია XIX საუკუნის შუა ხანებში. 

სახლი ორსართულიანია. ნაშენია აგური. პირველ სართულზე სავაჭრო რიგი იყო. ამ სართულის ფასადი დიდი თაღებითა დანაწევრებული. თაღები ამოშენებულია და სარკმელებია ჩსმული. ფასადის მარჯვენა ნაწილში, მძლავრი პილასტრებით გამოყოფილი, აგურით ამოყვანილი თალღია, რომელშიც ჩასხმულია ხის ორნაწილიანი ალაყაფის კარი.ალაყაფის კარით შიდა ეზოში შევდივართ, საიდანაც სახლის სხვადასხვა ნაწილებში შეიძლება მოხვედრა. მეორე სართულზე ფასადის მთელ სიგრძეზეხის შეკიდული, მრგვალსვეტებიანი, რიკულებიანი აივანია. აივანზე გამოდის კარ-სარკმელების თორმეტი ღიობი, რომელთა თაღები მათ შორის გამოყვანილ პილასტრებს ეყრდნობა. სახლს, მთავარი ფასადის გაყოლებაზე აქვს თანადროული, ერთსართულიანი მინაშენი, რომელიც ადრე საჯინებოს წარმოადგენდა. მისი ფასადი თაღით იყო გახსნილი. სახლის გვერდითა ფასადები, საკმაოდ მაღალი ფრნტონით სრულდება. შენობა გადახურულია კრამიტით. ეზოს მხარეს სახლს აქვს თანამედროვე მინაშენი. 

2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები (პროექტის ავტრი, არქიტექტორი, დ. გივიშვილი). მოიხსნა მოგვიანებით დამატებული ნაწილები. საჯინიბოს ფასადს დაუბრუნდა თავდაპირველი სახე.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-II, თბ. 2015. — გვ. 115-116.
**თელავის საცხოვრებელი სახლი** — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. დგას ბიძინა ჩოლოყაშვილის ქუჩაზე (№ 39), აგებულია XIX საუკუნის შუა ხანებში.

სახლი ორსართულიანია. ნაგებია აგურით, სახლი ეზოს სიღრმეში დგას, ვიწრო ფასადით კი ქუჩისკენ გამოდის. ქუჩიდანვეა შესასვლელი, საიდანაც მოჭედილი, ორფრთიანი კარით შიდა ეზოში ვხვდებით. შესასვლელის აქეთ-იქით მაღაზიის შემინული ღიობებია. II სართულზე, ფასადის მთელ სიგრძეზე, ხის ჭვირულმოაჯირიანი აივანი. ამ სართულზე მოხვედრა, ხის ორი კიბით, ეზოდანაა შესაძლებელი. ორივე კიბე აივანზე ადის. აივნის სვეტებს შორის ჭვირული ფრიზია ჩადგმული, აივნის კედელი მოხატულია დეკორატიული მოტივებით, აივანზე გამოდის ოთახები სწორკუთხა კარფანჯრებით. ეზოს მხარეს სახლს თანამედროვე მინაშენი აქვს. 

2011-2012 წლებში სახლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოვები (პროექტის ავტორი, არქიტექტორი დ.გივიშვილი) გამოიცვალა აივნები, განახლდა კედლის ნალესობა, გამოიკვეთა სავაჭრო რიგის ღიობების სისტემა.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-II, თბ. 2015. — გვ. 112.
თუმანიშვილის თეატრის შესასვლელი   
ზვიად ავალიანის ფოტო
**თბილისის მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრი** — ქართული თეატრი თბილისში. დაარსდა 1978 წელს მიხეილ თუმანიშვილის მიერ როგორც ექსპერიმენტული თეატრი-სტუდია (თეატრალური სახელოსნო).

ისტორია
-------

1975 წელს მიხეილ თუმანიშვილმა თავის სტუდენტებთან და თანამოაზრეებთან ერთად ჩამოაყალიბა ახალი თეატრალური დასი, რომელმაც იმთავითვე მიიქცია საზოგადოების ყურადღება. მალე დასს „კინოსტუდია ქართული ფილმის" ხელმძღვანელობის ინიციატივით გამოუყვეს სცენა ძველი კინოსტუდიის ბაზაზე. ასე დაარსდა ახალი ქართული თეატრი, რომელსაც მოგვიანებით კინომსახიობთა თეატრი ეწოდა. თეატრმა დაარსებიდანვე მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავა ქართულ თეატრალურ სამყაროში და საერთაშორისო აღიარებაც მოიპოვა. თავისი არსებობის მანძილზე თატრი წარდგა ევროპის, ამერიკისა და ავსტრალიის ფესტივალებზე, სადაც არაერთი ნომინაცია მოიპოვა. აღსანიშნავია, რომ მიხეილ თუმანიშვილის სპექტაკლი „დონ-ჟუანი" ედინბურგის საუკეთესო ათეულშია შესული. საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა ასევე თუმანიშვილის „ბაკულას ღორებმა" და "შუაზაფხულის ღამის სიზმარმა".

1996 წელს გარდაიცვალა მიხეილ თუმანიშვილი და თეატრს მისი სახელი ეწოდა. თეატრში დღემდე ძირითადად მიხეილ თუმანიშვილის მოწაფეები მოღვაწეობენ, რომლებიც ცდილობენ შეინარჩუნონ თეატრის საუკეთესო ტრადიციები და ამავე დროს არ ერიდებიან თამამ ექსპერიმენტებსაც. თუმანიშვილის თეატრს უკავშირდება არაერთი ექსპერიმენტული სპექტაკლი. 2015 წელს სწორედ ექსპერიმენტული სპექტაკლით ("სუფთა სახლი") თუმანიშვილის თეატრში გაიხსნა მცირე სცენა.

სცენა
-----

მსახიობი მაყურებელთან ახლო კონტაქტში თუმანიშვილის სცენაზე   
ზვიად ავალიანის ფოტო
თუმანიშვილის თეატრის სცენა რამდენადმე სპეციფიკურია და შექსპირისეულ სცენას წააგავს. სცენას არ გააჩნია ფარდა და კულისები და მაყურებელთან ახლო კონტაქტში შედის. აღსანიშნავია თუმანიშვილის თეატრის სცენის უკანა ფონი, რომელიც თეატრის ერთ-ერთ სავიზიტო ბარათად იქცა. 1992 წელს, მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო თეატრში ვერ მოიძებნა სახსრები დეკორაციისთვის, რის გამოც მხატვარმა გოგი ალექსი-მესხიშვილმა მიმართა ასეთ ხერხს: მან სცენის უკან არსებული აგურის კედელი თეთრად შეღება და მასზე მოხატა სპექტაკლის დეკორაცია. მას შემდეგ თუმანიშვილის თეატრის კედლის მოხატულობა უცვლელია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
**ფერნანდო ფერნან გომესი** (ესპ. Fernando Fernán Gómez; დ. 28 აგვისტო, 1921, ლიმა, პერუ — გ. 21 ნოემბერი, 2007, მადრიდი, ესპანეთი) — ესპანელი მსახიობი და რეჟისორი. მსახიობი დაიბადა პერუს დედაქალაქ ლიმაში, სადაც ჩასული იყო დედამისი — ასევე მსახიობი კაროლა ფერნანა-გომესი.

ბიოგრაფია
---------

ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს, ფერნანდომ ხელი მიჰყო სამართლის სწავლას და შეწყვიტა თეატრში მუშაობა. 1942 წელს მან განაახლა თეატრალური მუშაობადა დაიწყო კინემატოგრაფში საქმიანობა. დააარსა საკუთარი თეატრალური დასი და მიიღო არაერთი ჯილდო რეჟისურისა და წერისათვის. 1950-იან წლებში დაიწყო ფილმების გადაღება. მათ შორის იყო თავისსავე ნოველაზე შექმნილი სურათი *მოგზაურობა არსად* (El viaje a ninguna parte). განსაკუთრებით პოპულარული იყო მისი 1958 წელს გადაღებული კომედია La vida por delante, რომლის გაგრძელება იყო La vida alrededor.

მან იქორწინა პირველად მარია დოლორეს პრადერაზე 1945. მათმა ქორწინებამ 1959 წლამდე გასტანა. მეორედ შეუღლდა ემა კოენზე 2000 წელს. ემასთან ერთად ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე. გომესი გარდაიცვალა 2007 წლის 21 ნოემბერს მადრიდში.

ფილმოგრაფია
-----------

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ფერნანდო ფერნან გომესი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* ფერნანდო ფერნან გომესი: მსახიობი, რეჟისორი და ანარქისტი

სქოლიო
------

1. ↑  (ესპანური) Fallece Fernando Fernán Gómez - El País

|  |  |
| --- | --- |
| ბიოგრაფია | *ეს სტატია პიროვნების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**„თეატრი"** — საქართველოს თეატრალური საზოგადოების ყოველკვარტალური ჟურნალი, დაარსდა 1910 წელს თბილისში. 

1910-1926 წლებში გამოიცემოდა სამხატვრო-სალიტერატურო ყოველკვირეული ჟურნალი სახელწოდებით „თეატრი და ცხოვრება" — იუმორისტული განყოფილებით და კარიკატურებით. მისი პირველი რედაქტორ-გამომცემელი იყო იოსებ იმედაშვილი. (1914 წლიდან 1917 წლის მე-№12-მდე) ჟურნალს რედაქტორობდა ანა იმედაშვილი.

1956-1990 წლებში ჟურნალი გამოდიოდა საქართველოს თეატრალური საზოგადოების მოამბის სახელწოდებით — „თეატრალური მოამბე". ამ წლებში ჟურნალს რედაქტორობას უწევდნენ: მ. მრევლიშვილი, ნ. შვანგირაძე, შ. აფხაიძე, ოთარ ეგაძე, ბესარიონ ჟღენტი, აკაკი ხორავა, დოდო ანთაძე, ს. ჟღენტი, გიორგი ციციშვილი, ნოდარ გურაბანიძე, ნინო შვანგირაძე, ვასო გოძიაშვილი, გრიგოლ ფოფხაძე, ილია თავაძე, შალვა აფხაიძე, ნინო შვანგირაძე.

1968 წლიდან ჟურნალს რედაქტორობს ერემია ქარელიშვილი (1983 წლამდე, № 1 (131) — 6 (136)). ჟურნალის რედაქტორი ხდება გურამ ბათიაშვილი 1989 წლიდან 2015 წლამდე. 2018 წლიდან ჟურნალი გამოიცემა სახელწოდებით - „თეატრი" და მისი მთავარი რედაქტორია დავით ანდრიაძე. 2018 წლის 2 მაისიდან „საქართველოსთეატრალური საზოგადოების პარტნიორია - საქართველოს ბიზნეს ასოციაცია - BAG".

2018 წლის N2 (310) ზაფხულის ნომერში დაბეჭდილია სტატიები: თემურ ქუთათელაძის, ელენე ქუთათელაძის, დონალდ რეიფილდის, ნათელა არველაძის, ნინო მაჭავარიანის, დავით ანდრიაძის, თეა კახიანის, გიორგი ყაჯრიშვილის, გუბაზ მეგრელიძის, ნოდარ გურაბანიძის, მარინა ბუზუკაშვილის ავტორობით. სტატიები შეეხება: ქართული კინოსა და თეატრის სფეროში მოღვაწე რეჟისორებისა და მსახიობების ოსტატობას, ქართული მოზარდმაყურებელთა თეატრის ისტორიას, რეცენზიებს სპექტაკლებზე, ქართველ სცენოგრაფთა ოსტატობას, პიესების თარგანებს.

2018 წლის ჟურნალ „თეატრის" დიზაინერია ბესიკ დანელია. ყდაზე გამოსახულია ელენე ახვლედიანი. კოსტიუმის ესკიზი სპექტაკლისათვის „კომბლე".

ლიტერატურა
----------

* ჟურნალი „თეატრი", 2018 წ. №2

სქოლიო
------

1. ↑  ჟურნალი „თეატრი", 2018 წ, №2
2. ↑  ჟურნალი „თეატრი", 2017 წ, №3
3. ↑  ჟურნალი „თეატრი", 2018 წ. №2
**ფერნანდუ I** (პორტ. Fernando I; დ. 1403 — გ. 1 აპრილი, 1478) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. ბრაგანსის ჰერცოგ აფონსუ I-ის ნაბოლარა ვაჟი. ბრაგანსის ჰერცოგი 1461-1478 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

ფერნანდუ დაიბადა 1403 წელს პორტუგალიაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის უკანონო ვაჟის, ბრაგანსის ჰერცოგ აფონსუ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ბეატრიზ პერეირა დე ალვიმის ნაბოლარა ვაჟი. 1460 წელს მისი უფროსი ძმა, აფონსუ გარდაიცვალა, რის გამოც მემკვიდრე ფერნანდუ გახდა, რომელმაც ბრაგანსის ჰერცოგობა 1461 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ მიიღო. 

ვინაიდან დედამისი ერთ-ერთი უმდიდრესი პორტუგალიელი დიდებულის, ნუნო ალვერეს პერეირას ერთადერთი შვილი იყო, მისი გარდაცვალების შემდეგ პერეირების უზარმაზარი ქონება ფერნანდუს დარჩა. იგი გახდა ბარსელოს გრაფი, არაიოლოს გრაფი, ვილა-ვიკოზას მარკიზი, ნეივას გრაფი და ურემის გრაფი. იგი მონაწილეობდა ტანჟერის ალყაში, რის შემდეგაც მეფემ იგი დააჯილდოვა და სეუტას გუბერნატორად დანიშნა. 

იგი თავის ბიძაშვილთან, პორტუგალიის მეფე აფონსუ V-თან ერთად მონაწილეობდა ჩრდილო აფრიკის კამპანიაში. 1471 წელს, როდესაც მეფე ასილას დასაპყრობად გაემგზავრა, პორტუგალიას ფერნანდუ მართავდა, როგორც რეგენტი. იგი გარდაიცვალა 1478 წლის 1 აპრილს, ვილა-ვიკოზაში.

ქორწინება და შვილები
--------------------

1429 წლის 28 დეკემბერს ფერნანდუმ ცოლად შეირთო ესპანელი დიდგვაროვანი ხუანა დე კასტრო, რომელთანაც ცხრა შვილი შეეძინა:

1. ფერნანდუ II (1430-1483), ბრაგანსის ჰერცოგი. ცოლად შეირთო იზაბელა ვიზეუელი;
2. ჟუანი (1430-1484), მონტემორ-ო-ნოვუს მარკიზი, გარდაიცვალა უშვილოდ;
3. აფონსუ (1435-?), ფარუს გრაფი;
4. ალვარუ (1440-1504), ფერეირას ბატონი;
5. ანტონიუ (?-?), დაიბადა მკვდარი;
6. იზაბელა (?-?), დაიბადა მკვდარი;
7. ბეატრიზი (1440-?), ცოლად გაჰყვა ვილა-რეალის მარკიზ პედრუ დე მენეზესს;
8. გვიდომარა (1450-?), ცოლად გაჰყვა ვიანა დო ალენტეჟუს მარკიზ ენრიკე დე მენეზესს;
9. კატარინა (?-?), დაიბადა მკვდარი;

ლიტერატურა
----------

* Gerli, E. Michael, and Armistead Samuel G. Medieval Iberia, p. 182, Taylor & Francis, 2003 ISBN 9780415939188
* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. II, page 439. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **თეატრალური მოედანი**. |

როსტოვის აკადემიური დრამის თეატრი
ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის შენობა
**თეატრალური მოედანი** (რუს. Театральная площадь) — ქალაქ დონის როსტოვის ცენტრალური მოედანი. მდებარეობს პროლეტარის რაიონში. მოედანზე მდებარეობს ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის მთავარი სამმართველოს შენობა, მაქსიმ გორკის სახელობის როსტოვის აკადემიური დრამის თეატრი, ისეთი ცნობილი კომპანიების ოფისები, როგორიცაა მაგალითად სტელა-ბანკი.

ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველოს შენობა (ვლადიკავკაზის რკინიგზის ყოფილი სამმართველო) წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. ნაგებობა აგებულია მოდერნის სტილში, მაგრამ ამავე დროს მის არქიტექტურაში და გაფორმებაში გამოყენებულია ეკლექტიკის მოტივები.

მოედანზე ასევე მდებარეობს როსტოვის განმათავისუფლებელთა სტელა. ძეგლი აღმართულია დონის როსტოვის 40-დღიანი განმათავისუფლებელი ბრძოლის აღსანიშნავად და ქალაქის მაცხოვრებლებსა და მის სტუმრებს მოუთხრობს ომის წლების ტრაგედიაზე. ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1983 წლის 8 მაისს. ძეგლის სიმაღლეა 72 მეტრი და მის თავზე დამაგრებულია გემის კიჩოს მსგავსი მეტალის გამოსახულება, რომლის წინაც დამაგრებულია გამარჯვების ქალღმერთ ნიკეს ქანდაკება, ხოოლო შიდა მხარეს დამაგრებულია დიდი სამამულო ომის I ხარისხის ორდენის მაკეტი.

თეატრთან ახლოს შადრევნების ანსამბლია. სკულპტურული კომპოზიციის ავტორია ევგენი ვუჩეტიჩი. ეს არის კვადრატული აუზი, რომლის კვარცხლბეკზეც ცენტრშიც ოთხი ატლანტი დგას, რომელთაც უჭირავთ თასი, რომელზეც ზემოდან ჩამოედინაება წყლის ნაკადი. კომპოზიცია გარშემორტყმულია ბაყაყებისა და კუების ქანდაკებებით, რომელთა პირიდანაც ჰორიზონტალურად იფრქვევა წყლის ჭავლი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Театральная площадь в Ростов-на-Дону დაარქივებული 2010-12-12 საიტზე Wayback Machine. , Ростов-Гид
* Театральная площадь დაარქივებული 2012-11-03 საიტზე Wayback Machine. , Ростов-на-Дону, Туристский портал города

სქოლიო
------

1. ↑  Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-28.
2. ↑  Есаулов Г. В. Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 123. — ISBN 5-8456-0489-3.
3. ↑  История ростовской Ники | Городской репортер
**ჩინკი**, **ჩინგი** (უზბეკ. chink) — საფეხურიანი, ძნელმისადგომი ფლატე, რომელსაც შემოზღუდავს პლატო ან მაგიდა შემაღლება. გავრცელებულია ძირითადად ყაზახეთსა და შუა აზიის დასავლეთ ნაწილში. აქვს სხვადასხვა წარმოშობა. არსებობს ეროზიული, დენუდაციური და ტექტონიკური გენეზისის ჩინკი. მისი სიმაღლე ზოგჯერ 300-350 მ-ია. ამ მხრივ, აღსანიშნავია უსტიურტის პლატოს ჩინკი. უსტიურტის ჩინკებზე ყველაზე ინტენსიურია გრავიტაციული მოძრაობები იქ, სადაც იგი წარეცხილია ზღვის მიერ, რომელსაც მიაქვს ჩამომცურები მასალა, რაც ხელს უწყობს ექსპოზიციის განახლებას.

იმ მონაკვეთბზე, სადაც ზღვამ დაიხია, გრავიტაციული შლეიფები ამაგრებენ კალთას, რითაც კონტრფორსის როლს ასრულებენ და ჩინკიც შეკრულია. დამახასიათებელია ფენების სუსტი ვარდნა პლატოს სიღრმეში, რაც ანელებს მის ნგრევას. გავრცელებულია ყაზახეთის, თურქმენეთისა და უზბეკეთის ტერიტორიებზე. შუა აზიის მთიან რაიონებში ჩინკებს უწოდებენ მაღალ თოვლიან მთებს. ჩინკი შუა აზიის რეგიონული ტერმინია. მის ნაპრალებში ბინადრობს მანული.

სქოლიო
------

1. ↑  Чинк // Геологическая энциклопедия
2. ↑  Чинк // Большая советская энциклопедия
3. ↑  Ахромеев Л.М. Геоморфологический словарь-справочник. БГУ, Брянск, 2002 г. 320 стр.
**ქვიშხეთის ბრძოლა** — ბრძოლა ქართველებსა და მონღოლებს შორის ქვიშხეთისა და ახალდაბის მიდამოებში. გაიმართა 1260 წელს. ჰულაგუ-ყაენმა დავით VI ნარინის აჯანყების ჩასაქრობად 20000-იანი ლაშქარი გამოგზავნა არღუნ-აღას სარდლობით. მონღოლებს დავით ნარინი დასავლეთ საქართველოში გახიზნული დაუხვდათ. მაგრამ ახლა აჯანყებულ დავით VII ულუს წინააღმდეგ მოუხდათ ბრძოლა. 

მეფე სამცხეში იყო გამაგრებული თავის მომხრე დიდებულებთან ერთად და ბრძოლისათვის ემზადებოდა. აჯანყებულ ქართველთა ლაშქარი მხოლოდ 8000 მეომრისაგან შედგებოდა. არღუნ-აღამ კი თბილისში შეიერთა ის ქართველი მთავრებიც, რომლებიც დავითს არ გაჰყვნენ. ქართველთა ლაშქარს სარგის ჯაყელი სარდლობდა. მან ჯარი ტაშისკარის ვიწროებიდან გაიყვანა და მტერს გაშლილ ადგილზე შეეგება (რაც სტრატეგიული თვალსაზრისით შეცდომა იყო). აჯანყებულებმა თავდაპირველად სძლიეს მტერს, მაგრამ შემდეგ გაშლილ ველზე ბრძოლას ვერ გაუძლეს. ქართველები დამარცხდნენ. მაგრამ მონღოლებმა აჯანყებული მეფე ხელთ ვერ ჩაიგდეს.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საქართველოს ბრძოლების სია

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 523.
**ფერნანდუ პორტუგალიელი** (პორტ. Fernando de Portugal, ფრანგ. Ferrand de Portugal; დ. 23 თებერვალი, 1188 — გ. 27 ივლისი, 1233) — ბურგუნდიული დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე სანშუ I-ისა და დედოფალ დულკა არაგონელის უმცროსი ვაჟი. ფლანდრიისა და ენოს გრაფი 1212-33 წლებში როგორც გრაფინია იოანა ფლანდრიელის მეუღლე.

ბიოგრაფია
---------

ფერნანდუ დაიბადა 1188 წლის 23 თებერვალს კოიმბრაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე სანშუ I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დულკა არაგონელის უმცროსი ვაჟი. 

1212 წელს, პარიზში ცოლად შეირთო ფლანდრიისა და ენოს გრაფინია იოანა ფლანდრიელი. როდესაც მათ პარიზი დატოვეს და ფლანდრიაში მიემგზავრებოდნენ, ისინი იოანას მამიდაშვილმა ლუიმ დააკავათ, რომელიც იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ II ოგიუსტისა და მისი ცოლის, დედოფალ იზაბელა ენოელის (იოანას მამიდა) უფროსი ვაჟი. მართალია დედოფალ იზაბელას გათხოვებისას მზითვში არტუას საგრაფო გაატანეს, მაგრამ ფრანგებს ეს არ ეყოთ და ლუიმ დიდი თანხის სანაცვლოთ მოსთხოვა იოანასა და ფერნანდუს ფლანდრია-ენოს ტახტების დათმობა. 

იოანამა და ფერნანდუმ ფრანგული ტყვეობიდან თავის დაღწევა და ფლანდრიაში გაქცევა მოახერხეს, სადაც მათ მოკავშირეებად ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლო და საღვთო რომის იმპერატორი ოტო IV მოევლინენ, რომელთაც ჯარები საფრანგეთის წინააღმდეგ გააერთიანეს. მოკავშირეებსა და ფრანგებს შორის გადამწყვეტი ბრძოლა 1214 წლის ივლისში გაიმართა, სადაც ფრანგებმა მიწასთან გაასწორეს ისინი და ფერნანდუ ტყვედ ჩაიგდეს. 

მარტო დარჩენილი იოანა ყველაფერს აკეთებდა ქმრის გამოსახსნელად, მაგრამ ამაოდ. ფერნანდუმ მომდევნო 12 წელი ფრანგულ ციხეში გაატარა, საიდანაც იგი შემდგომში ლუი VIII-ის ქვრივმა, რეგენტმა დედოფალმა ბლანკა კასტილიელმა გაანთავისუფლა. 

განთავისუფლებული ფერნანდუ მალევე დაბრუნდა ფლანდრიაში. ამ პერიოდში მასა და იოანას თავიანთი პირველი და უკანასკნელი ასული შეეძინათ, სახელად მარია, რომელიც ჩვილობაშივე დაიღუპა. ამ მოვლენიდან მალევე ფერნანდუ 1233 წლის 27 ივლისს ნოიონში გარდაიცვალა. უმემკვიდრეოდ დარჩენილმა იოანამ სულ რამდენიმე წელიწადში ტახტი თავის უმცროს დას, მარგარიტა II-ს დაუთმო.

ლიტერატურა
----------

* Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy:The House of Savoy in Thirteenth century Europe. Princeton University Press.
* Weiler, B, Burton, J, Schofield, P and Stöber, K (2007). Thirteenth century England: Proceedings of the Gregynog Conference, 2007. The Boydell Press.
* Wheeler, B.; Parsons, John C. eds. (2003). Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady. Palgrave Macmillan.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **თებე**. |


**თებე** (ძვ. ბერძნ. Θῆβαι; არაბ. طيبة‎) — ბერძნული სახელი ძველი ეგვიპტის ქალაქისა, რომელიც მდებარეობდა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროდან 800 კმ-ით სამხრეთით, მდინარე ნილოსის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, თანამედროვე ქალაქ ლუქსორის ადგილას. ნილოსოს დასავლეთ ნაპირის სიახლოვეს მდებარეობს თებეს ნეკროპოლისი. 

თებე დასახლებული იყო ძვ. წ. 3 200-იან წლებში. ის იყო ოთხიდან ერთ-ერთი ეგვიპტუსი ნომის — ვასეტის დედაქალაქი. ვასეტი წარმოადგენდა ეგვიპტის ცენტრს მე-11 მე-18 დინასტიების მმართველობისას. ამ დროს ჰატშეფსუტმა ააგო წითელი ზღვის ფლოტი, რათა გაეადვილებინა ვაჭრობა თებეს წითელი ზღვის ნავსადგურ ელიმსა და აკაბის ყურის თავში მდებარე ეილათს შორის. ვაჭრები ყიდდნენ და ყიდულობდნენ საკმეველს, მურს, სოდას, ასფალტს, ძვირფას ქსოვილებს, ღვიის ზეთს და სპილენძის ამულეტებს. მე-19 დინასტიის დროს, მმართველობა თებედან ნილოსის დელტაში გადაიტანეს. არქეოლოგიური ნაშთები ეგვიპტური ცივილიზაციის თავის სიმაღლეზე ყოფნის დროის გასაოცარ მტკიცებულებებს წარმოადგენენ. ბერძენმა პოეტმა ჰომეროსმა თებეს კეთილდღეობა თავის ილიადაში განადიდა. 

დღეისათვის მიიჩნევა, რომ სამარხი ტაძრები და საფლავები, რომლებიც ნილოსოს დასავლეთ სანაპიროზეა აღმოჩენილი, თებეს ნაწილს შეადგენდა. 

1979 წელს, უძველესი ქალაქის ნაშთები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია არაბულ ქვეყნებში
* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***თებე (ეგვიპტე)***

* More information on ancient Thebes, a World Cultural Heritage site
* Theban Mapping Project
* Ramesseum/Ancient Thebes Digital Media Archive (photos, laser scans, panoramas) დაარქივებული 2011-07-24 საიტზე Wayback Machine.
* ICOMOS Heritage at Risk 2001/2002

სქოლიო
------

1. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ეგვიპტეში ეგვიპტის დროშა |
| --- |
|  |
| 
აბუ-მენა  · თებეს ნაქალაქარი და ნეკროპოლისი  · ისლამური კაირო  · მემფისი და გიზის ნეკროპოლისი  · აბუ-სიმბალის ნუბიური მონუმენტები  · წმინდა ეკატერინეს მონასტერი  · ვადი-ალ-ხიტანი |  |

 |
**ჩინურის ენის გამოცდა** (ჩინურად 漢語水平考試 / 汉语水平考试, **Hànyǔ Shuǐpíng Kǎoshì** სიტყვასიტყვით „ჩინურის დონის გამოცდა", შემოკლებით **HSK**) არის მთავარი სტანდარტიზებული ტესტი ჩინურ ენაში მათთვის, ვინც ჩინურს როგორც უცხო ენას შეისწავლის. ამ ტესტის მიხედვით დგინდება თუ ენის შემსწავლელი რამდენად კარგად ფლობს ენას. გამოცდა ტარდება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასა და მის საზღვრებს გარეთ აკრედიტებულ სპეციალურ სასწავლო ცენტრებში. გამოცდას წინ უძღვის მოსამზადებელი კურსი. კურსგავლილ უცხოელებს უფლება ეძლევათ ისწავლონ ჩინეთის უნივერსიტეტებში.

სასერტიფიკატო საფეხურები დონეების მიხედვით
------------------------------------------

### ელემენტარული დონე

ენის დონე 100-დან 800 აკადემიურ საათამდე.
გამოცდა ელემენტარული დონის შესამოწმებლად სამ ნაწილად დაიყოფა: 

1. აუდირება (35 წუთი)
2. გრამატიკა (40 წუთი)
3. კითხვა (60 წუთი)

400-დან 3000-მდე ლექსიკური ერთეული შესაბამისი გრაფიკული გამოსახულებების ცოდნით.

### ძირითადი და საშუალო დონე

ენის დონე 400-დან 2000 აკადემიურ საათამდე.
გამოცდა ძირითადი და საშუალო საფეხურის შესამოწმებლად სამ ნაწილად დაიყოფა:

1. მოსმენილი ტექსტის გაგება (35 წუთი)
2. გრამატიკა (20 წუთი)
3. წაკითხული ტექსტის გაგება (60 წუთი): ენის შემსწავლელმა უნდა შეძლოს უცნობი ტექსტის წაკითხვა და მისი გაგება. შეფასების დროს მთავარი კრიტერიუმია; ტონების სიზუსტე, გამართული ინტონაცია და წაკითხვის პროცესში გათანაბრებული ტემპო-რიტმი.
4. შესავსები ტექსტი (30 წუთი): ამ შემთხვევაში მოცემულია ტექსტი, რომელშიც გამოტოვებულია იეროგლიფები, ანდა ზოგი მათგან არასრულადაა დაწერილი, ენის შემსწავლელი უნდა მიხვდეს ამას და გაასწოროს შეცდომები)

### მაღალი დონე

ენის დონე 3000-ზე მეტ აკადემიურ საათამდე.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* სინოლოგია
* აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* **Hànyǔ Shuǐpíng Kǎoshì-ის ოფიციალური საიტი** დაარქივებული 2000-08-19 საიტზე Wayback Machine.
* HSK Vocabulary Lists levels 1 to 6 by HSK Academy
**ფერნანდო არმანდო ლუგო მენდესი** (ესპ. Fernando Armindo Lugo Méndez; 30 ივნისი, 1951, სან-სოლანო, პარაგვაი) — პარაგვაელი პოლიტიკოსი და საეკლესიო მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტი 2008 წლის 15 აგვისტოდან. 

1977 წელს გახდა მღვდელი, მოღვაწეობდა ეკვადორში მისიონერად. 1983 წლიდან სწავლა გააგრძელა რომში. 1987 წელს დაბრუნდა სამშობლოში. 1994 წელს გახდა უღარიბესი სან-პედროს ეპარქიის ეპისკოპოსი და უწოდეს *ღარიბების ეპისკოპოსი*. 2005 წლიდან პოლიტიკაშია.

2007 წელს გაწევრიანდა ქრისტიანულ-დემოკრატიულ პარტიაში, რომელიც შედიოდა პატრიოტული ალიანსის შემადგენლობაში. ალიანსმა მისი კანდიდატურა დაასახელა 2008 წლის აპრილის არჩევნებში. 20 აპრილს ხმათა უმრავლესობით დაამარცხა მეტოქე და პრეზიდენტის თანამდებობაზე შეცვალა ნიკანორ დუარტე. 

2009 წელს გაეხვა სექსუალურ სკანდალში და იძულებული იყო ეღიარებინა, რომ ეპისკოპოსობის პერიოდში დაარღვია ცელიბატის წესი და სექსუალური კავშირი ჰქონდა 26 წლის გოგონასთან, რომელთანაც შეეძინა შვილი. რომის პაპმა ბენედიქტე XVI-მ 2008 წლის 31 ივლისს გაათავისუფლა ცელიბატის აღთქმისაგან. მიუხედავად ამისა, პრეზიდენტს თანამდებობა არ დაუტოვებია და განაცხადა რომ არ გადადგებოდა საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვამდე ანუ 2013 წლის 15 აგვისტომდე.

2012 წლის 22 ივნისს იმპიჩმენტის საფუძველზე გადააყენეს. იმპიჩმენტის პროცესში, რომელიც ძალიან სწრაფად ჩატარდა, სენატმა დაადგინა, რომ ლუგომ სათანადოდ ვერ უხელმძღვანელა გასულ კვირაში მიწებიდან ხალხის გასახლების საქმეს. შეტაკებების დროს 17 პოლიციელი და ფერმერი იქნა მოკლული.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ფერნანდო ლუგო***

* Fernando Lugo profile at CatholicHierarchy website
* 27 February 2007 New York Times article on Lugo's possible candidacy
* 22 Feb. 2007 article on Lugo from Worldpress.org
* 30 December 2006 Daily (Maybe) blog on background to Lugo's presidential bid

სქოლიო
------

1. ↑  Präsident bekennt sich zu Affäre
2. ↑  La oposición paraguaya acusa a Lugo de cometer «estupro»(ესპანური)
3. ↑  Seré presidente hasta agosto de 2013: Lugo დაარქივებული 2009-03-17 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური)
4. ↑  Paraguay's President Fernando Lugo faces impeachment
5. ↑  პარაგვაის პრეზიდენტს იმპიჩმენტი მოუწყვეს
**ქიაჩის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯგერდა-ახუწაში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო. მდებარეობს ისტორიულ სოფელ ქიაჩში. ეკლესია VIII-IX საუკუნეებით თარიღდება. იგი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ყოფილა. 

ხელოვნებათმცოდნეთა აზრით, ქიაჩის ეკლესია მოგვაგონებს გრიგოლ ხანძთელის მოწაფეების მიერ აგებულ ნეძვის ეკლესიას (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი). ტაძრის მხოლოდ კედლებია შემორჩენილი. წერილობით წყაროებში არ იხსენიება. ქიაჩის ეკლესიიდან შემორჩენილია სამწერობელი, რომელიც აფხაზთა მეფის გიორგი II-ის (922-957 წწ.) სახელს უკავშირდება. ამაზე გვაუწყებს შესაბამისი ქართული ასომთავრული წარწერა. სამწერობელი მოთავსებულია ვერცხლის ბუდეში, რომელიც იმეორებს მის ფორმას. 

ეკლესია აგებულია ადრე შუა საუკუნეებში. ეკლესია კირქვის ტუფითაა (ტრავერტინით) მოპირკეთებული. ქიაჩის ეკლესიის ხატზე შემორჩენილია სამეგრელოს მთავრის ლევან დადიანის 1640 წლის წარწერა: 

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „მოვაჭედვინეთ და შევამკეთ თუალითა და მარგალიტითა ხატი ესე მთავარანგელოზისა და დავაბრუნეთ ქიაჩს." |
|  |  |

XVII საუკუნიდან აფხაზების აქ დამკვიდრების შემდეგ ქიაჩის ეკლესიას ქიაჩაბაა (აფხ. ქიაჩის ციხე, კოშკი) შეერქვა.

ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ეკლესიის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.

ლიტერატურა
----------

* *ხვისტანი რ.* ენგურ-მოქვისწყლის აუზის (აფხაზეთი) ქრისტიანული ხუროთმოძღვრული ძეგლები, თბ. 2015
* რჩეულიშვილი რ. VIII-X საუკუნეების გუმბათოვანი ხუროთმოძღვრება აფხაზეთში, თბ. 2018
* თუმანიშვილი დ. აფხაზეთის ქრისტიანული ტაძრები, ჟურნ. ჯვარი ვაზისა, I, თბ. 1995
* ბერძენიშვილი ი. აფხაზეთის „სამეკლესიანი ბაზილიკები", კრებ. მართლმადიდებლობა აფხაზეთშიდა ეროვნული თვითიდენტიფიკაციის საკითხები, თბ. 2005
* საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობა. აფხაზეთი, I, თბ. 2007
* ცხადაია პ. ხორავა ბ. აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი, თბ. 2016
* Рчеулишвили Л. Купольная архитектура VIII-X веков в Абхазии, Тбилиси, 2018.
* *Адзинба И. Е.* Архитектурные памятники Абхазии, Сухуми, 1958
* *Воронов Ю. Н.* В мире архитектурных памятников Абхазии, М. 1978

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კვიტოულის ქიაჩის ეკლესია

სქოლიო
------

1. ↑  მეგრული მითოლოგია - ქიაჩი და ქეჯვარობა
**ფერნანდო II** (ესპ. Fernando II de León; დ. 1137 — გ. 22 იანვარი, 1188) — ლეონისა და გალისიის მეფე 1157-1188 წლებში. ალფონსო VII-ის შვილი.

მამის გარდაცვალების შემდეგ მან მიიღო ლეონი და გალისია, ხოლო მისმა უმცროსმა ძმამ სანჩომ - კასტილია და ტოლედო. 1158 წელს ძმები შეხვდნენ ერთმანეთს მემკვიდრეობის საკითხზე, მაგრამ ამავე წელს სანჩო გარდაიცვალა და ტახტი დაიკავა მისმა შვილმა ალფონსო VIII-მ.

რეკონკისტის ფარგლებში გაათავისუფლა ალბუკერკე და ალკანტარა. 

1165 წელს ფერნანდომ ცოლად შეირთო პორტუგალიის მეფის აფონსუ I-ს ასული ურაკა. 1175 წელს რომის პაპმა ალექსანდრე III-მ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ ახლო ნათესაობის გამო ურაკა და ფერნანდო ერთმანეთს უნდა დაშორებოდნენ. რის შემდეგაც იქორწინა ტერესა ფერნანდესზე. 

1178 წელს კასტილიის წინააღმდეგ წამოიწყო ახალი ომი. ფერნანდომ დაიპყო კასტროხერისი და დუენიასი. საომარი მოქმედებები დასრულდა 1180 წელს ტორდესილასის სამშვიდობო ხელშეკრულებით. ამავე წელს გარდაიცვალა ფერნანდოს მეორე ცოლი. 

1185 წელს დაქორწინდა მესამედ ურაკა ლოპეს დე აროზე, რომელიც მისი საყვარელი იყო 1180 წლიდან. 

ფერნანდო II გარდაიცვალა 1188 წელს დაკრძალულია სანტიაგო-დე-კომპოსტელაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Fernando II, king of León 1157–1188

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ლეონის მეფეები  |
| --- |
|  |
| პერესის დინასტია | 
* გარსია I
* ორდონიო II
* ფრუელა II
* ალფონსო IV
* რამირო II
* ორდონიო III
* სანჩო I
* ორდონიო IV
* რამირო III
* ბერმუდო II
* ალფონსო V
* ბერმუდო III
 |  |
|  |
| ხიმენესების დინასტია | 
* ფერდინანდ I
* ალფონსო VI
* სანჩო II
* ურაკა
 |
|  |
| ბურგუნდიული დინასტია | 
* ალფონსო VII
* ფერნანდო II
* ალფონსო IX
* ფერნანდო III
* ალფონსო X
* სანჩო IV
* ფერნანდო IV
* ალფონსო XI
* პედრო I
 |
|  |
| ტრასტამარის დინასტია | 
* ენრიკე II
* ხუან I
* ენრიკე III
* ხუან II
* ენრიკე IV
* ისაბელა I და ფერნანდო V
* ხუანა I შეშლილი და ფილიპე I
 |
|  |
| ჰაბსბურგები | 
* კარლოს I
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BNF: cb144856885 (data)
* GND: 118875213
* SUDOC: 111815967
* VIAF: 192898432
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 192898432

 |
«ორი ქიბლის მეჩეთი», რომელშიც მოხდა ქიბლის შეცვლა.
სამლოცველო ხალიჩა კომპასით
**ქიბლა** (არაბ. قبلة‎ — მიმართულება; ორიენტირი. ის, რაც შენს პირდაპირ მდებარეობს) — ისლამში მკაცრად დადგენილი მიმართულება არაბეთში, ქ. მექაში, წმინდა ქააბას მიმართულებით, რომლის შესრულება სავალდებულოა დედამიწის ნებისმიერ კუთხეში მცხოვრები მუსლიმისათვის ყოველდდღიური 5-ჯერადი ლოცვის და გარკვეული რიტუალების შესრულების დროს. 

ქიბლას (ორიენტაციას) დიდი მნიშვნელობა აქვს მეჩეთის და ისლამური კულტურის სხვა შენობების მშენებლობისას. აგრეთვე, მუსლიმთა ყოველდღიური ცხოვრებისათვის. ის ემსახურება მუსლიმთა სულიერ ერთობას, სადაც არ უნდა ცხოვრობდნენ და იმყოფებოდნენ.

ორიენტირების შესახებ
--------------------

თავდაპირველად, მუჰამედის წინასწარმეტყველების ადრეულ ეტაპზე (610-623 წწ.) ქიბლა მდებარეობდა ე. წ. ტაძრების მთაზე, რომელიც მდებარეობს იერუალიმში, სადაც საბოლოოდ აიგო ალ-აქსის მეჩეთი. გადმოცემის თანახმად, ერთხელ, შუადღის ლოცვისას მედინაში, ორი ქიბლის მეჩეთში, მუჰამედს ეუწყა ალაჰის გამოცხადება ქიბლას შეცვლის შესახებ და მუჰამედმა დანარჩენ მლოცველებთან ერთად ლოცვის შეუწყვეტლად შეიცვალა მიმართულება. ქიბლის შეცვლის მიზეზები ახსნილია ყურანის თავებში (სურა 2:142-150).

მნიშვნელობა
-----------

მიჰრაბი
მეჩეთების მშენებლობა ხდება ქიბლასთან შესაბამისად, ამასთან, მექის მხარეს კეთდება სპეციაური ნიშა ე. წ. მიჰრაბი, რომელშიც იმამი ასრულებს კოლექტიურ ლოცვას. მეჩეთში ხალიჩებისა და საფენების განლაგებაც მიუთითებს სწორი ორიენტაციისაკენ (პირით მექისკენ), თუ მისი თავდაპირველი ორიენტირება არასწორი იყო. არაბული ქვეყნების სასტუმროებში შეიძლება შეგხვდეთ დაფები ისრით, რომელიც ქიბლას მიგანიშნებს. 

XVI საუკუნეში შავი ბაზალტის გამოყენება ცენტრალური მიჰრაბისათვის ჩველებრივი პრაქტიკა იყო. ბაზალტი ისლამურ არქიტექტურაში მიღებულია იმის გამო, რომ მათი მთავარი სალოცავი ქააბა არის შავი ბაზალტის ქვით აგებული. 

მიჰრაბები შეიძლება იყოს გაფორმებული ლამაზი, ჩაწნული რთული ორნამენტებით ე. წ. არაბესკებით. ასევე, მიჰრაბზე მოთავსებულია ორნამენტული ჩამოკიდებული ფანრები.

ქიბლა ყოველდღიურ ყოფაში
-----------------------

მუსულმანთათვის აუცილებელია იცოდნენ ქიბლა ხშირად გარკვეული მოქმედებების შესასრულებლად. მაგ:

* მიცვალებულთა დაკრძალვისას: გარადცვლილ მუსლიმსსაფლავში დებენ მარჯვენა მხარეს პირით მექისკენ.
* ცხოველთა დაკვლა. ცხოველს თავს სჭრიან მაშინ, როცა დააწვენენ მარცხენა მხარეს და თავს მექისკენ მოუბრუნებენ.
* წოლა და ძილი. რეკომენდებულია მარჯვენა გვერდზე ძილი პირით მექისკენ.
* ბუნებრივი საჭიროებების დატოვება. არასასურველის ბუნებრივი საჭიროებების დატოვება სახით ან ზურგით ქიბლისკენ.

გალერეა
-------

* ყველა მლოცველი პირით ქააბასკენყველა მლოცველი პირით ქააბასკენ
* ქიბლის განსაზღვრა კომპასის დახმარებითქიბლის განსაზღვრა კომპასის დახმარებით
* ქიბლის მანიშნებელი სასტუმრო შარმ-ელ-შეიხში, ეგვიპტექიბლის მანიშნებელი სასტუმრო შარმ-ელ-შეიხში, ეგვიპტე
* ქიბლის მიმართულების მანიშნებელიქიბლის მიმართულების მანიშნებელი
* ალ-აქსას მეჩეთი — მუსლიმთა პირველი ქიბლა.ალ-აქსას მეჩეთი — მუსლიმთა პირველი ქიბლა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მეჩეთი
* ისლამური არქიტექტურა

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბრიტანიკა. ქიბლა

‎
|  |  |
| --- | --- |
|  | ტერმინს „**ფარცხისის ბრძოლა**" აქვს სხვა მნიშვნელობებიც, იხილეთ **ფარცხისის ბრძოლა**. |


**ფარცხისის ბრძოლა 1074** — ბრძოლა განძის გამგებელ სარანგსა და საქართველოს მეფე გიორგი II-ს შორის. სელჩუკთა სულთანმა მალიქ-შაჰმა განძის აოხრებისა და ამირა ფადლონის დარტყმის შემდეგ განძის გამგებლობა სარანგს დააკისარა. მან 48 ათასი მხედარი დაუტოვა და დაავალა ქართლის დარბევა. სარანგმა მოიშველია დვინისა და დმანისის ამირები და ქართლს შეესია, გიორგი II-მ სწრაფად შეკრიბა ჯარი, მოკავშირედ გაიხადა კახთა მეფე აღსართან I, მტერს ფარცხისთან (ახლანდელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) შეება, დაამარცხა და გააქცია იგი. ფარცხისთან ქართველთა გამარჯვებას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. ამით წახალისებულმა გიორგი II-მ, ისარგებლა რა ბიზანტიის იმპერიის დასუსტებით, გაილაშქრა და დაიბრუნა სამხრეთ და დასავლეთ საქართველოს მიწა-წყალი (ციხე ანაკოფია და, აგრეთვე, კლარჯეთის, შავშეთის, ჯავახეთისა და არტაანის მრავალი ციხე).

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საქართველოს ბრძოლების სია

ლიტერატურა
----------

* *ნარსია გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 236.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ქართულ-სელჩუკური ომები |
| --- |
|  |
| ბრძოლები | 
* ფარცხისი
* ყველისციხე
* სამშვილდე
* თრიალეთი
* რახსი
* ბოტორი
* დიდგორი
* შამქორი
* ბასიანი
* აზატ მოსეს ლაშქრობა საქართველოში
 |

 |
ტერიტორიები რომლებსაც პარლამენტი აკონტროლებდა (მწვანე), ტერიტორიები რომლებსაც მეფე აკონტროლებდა (წითელი)
**ინგლისის რევოლუცია** 1640 წლის 3 ნოემბერს „ხანგრძლივი პარლამენტის" მოწვევით დაიწყო. 1642 წლის იანვარში ლონდონიდან ჩრდილოეთში მეფის წასვლით რევოლუციის მშვიდობიანი პერიოდი დასრულდა. გარდაუვალი გახდა სამოქალაქო ომი. ინგლისის მოსახლეობა ორ ურთიერთდაპირისპირებულ ნაწილად გაითიშა. მეფის ბანაკის ძირითადი ძალა ძველი თავადაზნაურობა იყო. პარლამენტის ბანაკს ბურჟუაზია და ახალი თავადაზნაურობა, გლეხობა და ქალაქის ღარიბი მოსახლეობა შეადგენდა. გამოიკვეთა რეალური დაპირისპირებაც. ანგლიკანური სამღვდელოება და ირლანდიელი კათოლიკეები მეფეს ემხრობოდნენ, პურიტანები კი პარლამენტს. ამიტომ ინგლისის რევოლუციას ხშირად „პურიტანულ რევოლუციასაც" უწოდებენ. პოლიტიკური და რელიგიური დაპირისპირება ტერიტორიულ დაყოფაშიც აისახა. ინგლისის ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ნაკლებად დასახლებული, ჩამორჩენილი ნაწილი მეფის დასაყრდენად იქცა, მჭიდროდ დასახლებული, განვითარებული სამხრეთ აღმოსავლეთი ინგლისი, ლონდონი და ყველა მნიშვნელოვანი ქალაქი კი პურიტანებს ემხრობოდა. ინგლისის მოსახლეობის უმრავლესობა პარლამენტის მხარეს იდგა.

ინგლისის რევოლუციის პერიოდიზაცია
--------------------------------

ოლივერ კრომველი
ინგლისის რევოლუციის პერიოდის განსაზღვრა, ისტორიკოსთა შორის აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს. საკამათოა არა მარტო რევოლუციის დაწყების თარიღი, არამედ მისი დასრულების დროც. ზოგიერთი მკვლევარი ინგლისის რევოლუციას იწყებს 1603 წელს, როდესაც გარდაიცვალა ინგლისის დედოფალი ელისაბედ II და ტახტზე ავიდა მარიამ სტიუარტის ვაჟი ჯეიმზ I. ინგლისის ტახტზე ახალი დინასტიის ასვლას სერიოზული ცვლილებები მოჰყვა ინგლისის საშინაო და საგარეო პოლიტიკაში. ეს, უპირველეს ყოვლისა იმით გამოიხატა, რომ სტიუარტებმა უგულვებელყვეს ინგლისის ტრადიციები. ყოველივე ამან გამოიწვია ინგლისის რევოლუციის ზღვრამდე მისვლა. ამიტომ ისტორიკოსებმა სტიუარტების მმართველობის დასაწყისს „ინგლისის რევოლუციის პროლოგი" უწოდა.

ბევრი ისტორიკოსი ფიქრობს, რომ ინგლისის რევოლუცია დაიწყო 1640 წელს ხანგრძლივი პარლამენტის მოწვევით, რომლის ირგვლივ მოხდა რევოლუციური ძალების კონსოლიდაცია.

სხვები მიიჩნევენ, რომ ინგლისის რევოლუცია დაიწყო 1642 წელს, როდესაც ნოტინგემში მეფემ აღმართა შტანდარტი და ომი გამოუცხადა პარლამენტს. დაპირისპირება აბსოლიტიზმსა და პარლამენტს შორის სამხედრო კონფრონტაციით, დაპირისპირებით, დასრულდა.

რევოლუციის დამთავრების თარიღის ირგვლივ ასევე გამოითქვა სხვადასხვა შეხედულებები. ერთნი ინგლისის რევოლუციას ასრულებენ ოლივერ კრომველის გარდაცვალებით 1658 წლის 3 სექტემბერს. მეორენი ამტკიცებენ, რომ ინგლისის რევოლუცია დასრულდა 1660 წელს, როდესაც მოხდა სტიუარტების დინასტიის რესტავრაცია. ინგლისში უმეფობის ხანის ინტერრეგნუმი დასრულდა.

მესამენი ინგლისის რევოლუციის დამთავრებას შესაძლებლად მიიჩნევენ 1688 წელს, როდესაც ინგლისში დაემხო სტიუარტების დინასტია და ინგლისის ტახტზე ავიდა უილიამ ორანელი. ამ გადატრიალებამ საფუძველი ჩაუყარა ინგლისში დემოკრატიის დამკვიდრებას და მის შემდგომ გაფართოებას.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* სამოქალაქო ომების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Official website of the English Civil War Society დაარქივებული 2008-06-25 საიტზე Wayback Machine.
**ღაჟო** (ლათ. Lanius) — ფრინველთა გვარი ღაჟოსებრთა ოჯახისა. თავი დიდი აქვთ. ნისკარტი ბოლოში მოკაუჭებულია, ხოლო მანამდე აქვს კბილები. კუდი გრძელია. ფერად ძირითადად რუხები არიან, თეთრის ან შავის შეხამებით, იშვიათად წითურის. დედალი და მამალი სხვადასხვაგვარად არიან შეფერილნი. ცნობილია 30-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ერთიან (უწყვეტ) ტყეებს მორიდებულნი, ღაჟოები ძირითადად ტყეტუნდრაში, ტყისპირებში, ველობებზე, სტეპებში ან ისეთ უდაბნოებში გვხვდება, სადაც ბუჩქნარი ან ცალკეული ხეებია გაზრდილი. ბუდეს ბუჩქებში, ხშირად ეკლებში ან ხეებზე იკეთებს. დედალი დებს 4–6 კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, მღრღნელებით, წვრილ ფრინველთა ბარტყებითაც კი.

საქართველოში ბუდობს 3 (კავკასიური ღაჟო, შავშუბლა ღაჟო და წითელთავა ღაჟო) და ზამთრობს ერთი (რუხი ღაჟო) სახეობა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ღაჟო — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)

სქოლიო
------

1. ↑  *კუტუბიძე მ.*, ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება", 1973. — გვ. 160, 208.
2. ↑  *ჟორდანია რ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 583.
**ღამურები** — ქართული როკ-ჯგუფი თელავიდან, რომელიც შეიქმნა 1988 წელს. სახელწოდება განაპირობა იმან, რომ ჯგუფს ძირითადად ღამის საათებში უწევდა რეპეტიციების ჩატარება.

ისტორია
-------

პირველი კონცერტი ჯგუფმა გამართა 1989 წელს თელავში, ნადიკვრის საზაფხულო თეტრში. რასაც მალევე მოჰყვა სამი დიდი კონცერტი თელავის დრამატულ თეატრში.

1991 წელს ჯგუფმა ჩაწერა პირველი ალბომი *Live In Telavi*. ამავე პერიოდში ჯგუფი შემთხვევით აღმოაჩინა ზურაბ ჟვანიამ და მიიწვია თბილისში გრინპისის საერთაშორისო გალა კონცერტზე No Violence, რომელიც გახსნეს და დახურეს „ღამურებმა".

ჯგუფმა დაიწყო მუშაობა მეორე სტუდიური ალბომის მასალაზე. ამავე პერიოდში იგი დატოვა დრამერმა თაზო ჟორჟოლიანმა, რომლის ადგილზეც მიიწვიეს თემურ ფაციაშვილი. 1993 წლის ნოემბერში, სტუდია „მელოდიაში", ხმის რეჟისორ ერიკ ქუთათელაძის დახმარებით ჩაიწერა მეორე ალბომი „დირიჟორი", რომელშიც შესულია შვიდი ინგლისურენოვანი და ერთი ქართულენოვანი კომპოზიცია.

გერმანიის ტურნე და ჯგუფის დაშლა
-------------------------------

1994 წლის გაზაფხულზე ჯგუფი მიიწვიეს გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგში, 1987 წლიდან თელავის დაძმობილებულ ქალაქ ბიბერახში საერთაშორისო როკ და მეტალ ფესტივალზე, სადაც ჯგუფს ჰქონდა წარმატებული გამოსვლა და მიიღო რამდენიმე მიწვევა სხვა როკ-ფესტივალებზე, მათ შორის — შვედეთიდან და იტალიიდან. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ჯგუფის წინაშე წარმოიქმა ყოფითი პრობლემები - ელექტროენერგიის, სარეპეტიციო პირობების არქონა, რამაც ხელისშემშლელი როლი ითამაშა შემდგომი შემოქმედებითი მუშაობისთვის. ჯგუფის ბასისტი, დუტა სხირტლაძე, რამდენიმე წლის შემდეგ გახდა ცნობილი მსახიობი და ტელეწამყვანი.

ჯგუფის წევრები
--------------

* მამუკა ხანჯალიაშვილი: გიტარა, ვოკალი
* ზაზა კევლიშვილი: გიტარა, ვოკალი
* დუტა სხირტლაძე: ბას გიტარა, ვოკალი
* თაზო ჟორჟოლიანი: დრამი (1988-დან 1991 წლამდე)
* თემურ ფაციაშვილი: დრამი (1991 წლიდან)

დისკოგრაფია
-----------

სტუდიური ალბომები
* *Live In Telavi* (1991)
* *დირიჟორი* (1993)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ღამურები - ალბომი "Live Ii Telavi" (1991)
* ღამურები - ალბომი ,,დირიჟორი" (1993)
* ღამურები - დროებითი გაერთიანება
* ღამურები - დროებითი გაერთიანება

სქოლიო
------

1. ↑   ღამურები - რუსთავი 2-ზე
2. ↑   ღამურები - ტელევიზია მაესტროზე
**თალიკო ჟვანია** (დ. 1963) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.

1985 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი. 2006 წელს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მაგისტრატურა სპეციალობით პროექტების მენეჯმენტი. 

1985 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ინფორმატიკისა და მართვის სისტემების ფაკულტეტზე უფროსი ლაბორანტის, ფაკულტეტის კომკავშირის კომიტეტის მდივნის, საპრობლემო ლაბორატორიის ინჟინრის, მეცნიერ მუშაკის, უფროსი მასწავლებლის და ასოცირებული პროფესორის თანამდებობზე. 2013 წლიდან მუშაობს ეკონომიკური ინფორმატიკის დეპარტამენტის ასოცირებულ პროფესორად, სტუ-ს საგამოცდო ცენტრის მთავარ სპეციალისტად. კითხულობს ლექციებს შემდეგ დისციპლინებში: „დაპროგრამების საფუძვლები", „ალგორითმები და მონაცემთა სტრუქტურები", „მონაცემთა დამუშავების ენები", „მონაცემთა ბაზების აგების საფუძვლები". არის 2 მონოგრაფიის, 13 სახელმძღვანელოსა და 67 სამეცნიერო სტატიის ავტორი, მონაწილეობდა 25 საერთაშორისო და ადგილობრივ კონფერენციაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* თალიკო ჟვანია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ვარსინაის-სუომი**, იგივე **ნამდვილი ფინეთი** ან **სამხრეთ-დასავლეთი ფინეთი** (ფინ: Varsinais-Suomi, შვედ: Egentliga Finland) — ფინეთის ერთ-ერთი რეგიონი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ბოტნიისა და ფინეთის ყურეების სანაპიროზე. წარსულში, მხოლოდ ამ რეგიონს ეწოდებოდა ფინეთი, რომელიც შემდეგ მთელს ქვეყანაზე გავრცელდა. ესაზღვრება ქვეყნის სხვა რეგიონებს - სატაკუნტას, კანტა-ჰიამეს და უუსიმაას. ფართობი შეადგენს 10 910.05 კმ²-ს, მოსახლეობა 461 100 ადამიანს (2009 წ.). მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი თავმოყრილია ქალაქ ტურკუს აგლომერაციაში, შიდა ნაწილი კი სუსტადაა დასახლებული.

რეგიონის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს ტურკუს არქიპელაგი, რომლის სანაპიროც მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დანაწევრებულია, ამავე დროს, შედგება ათასობით კუნძულისაგან.

ვარსინაის-სუომი 28 მუნიციპალიტეტისაგან შედგება, რომელთა შორის თერთმეტს ქალაქის სტატუსი გააჩნია. ადმინისტრაციული ცენტრია ტურკუ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ფინეთის რეგიონები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური ვებ-გვერდი

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ფინეთის რეგიონები |
| --- |
|  |
|  | 
ლაპლანდია **·** ჩრდილოეთი ოსტრობოტნია **·** კაინუუ **·** ჩრდილოეთი კარელია **·** ჩრდილოეთი სავონია **·** სამხრეთი სავონია **·** სამხრეთი ოსტრობოტნია **·** ოსტრობოტნია **·** პირკანმაა **·** სატაკუნტა **·** ცენტრალური ოსტრობოტნია **·** ცენტრალური ფინეთი **·** ვარსინაის-სუომი **·** სამხრეთი კარელია **·** პიაიატ-ჰიამე **·** კანტა-ჰიამე **·** უუსიმაა **·** კიმენლააკსო **·** ალანდის კუნძულები |  |

 |