recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
სამხრეთ კორეის სახელმწიფო დროშა
**სამხრეთ კორეის დროშა** (Taegukgi) — სამხრეთ კორეის ეროვნული დროშა რომელიც შედგება სამი ნაწილისგან: თეთრ ფონზე წრეში წითელი და ლურჯი ოთხი მხრიდან შავი ტრიგრამებით. თეთრი ფონი არის სამხრეთ კორეის ტრადიციული ფერი რომელიც მათ ტრადიციულ სამოსსაც ამკობს. თეთრი სამხრეთ კორეაში არის სიწმინდისა და მშვიდობის ფერი. წრეში ლურჯი ფერი წარმოადგენს უარყოფით კოსმიურ ძალებს ხოლო წითელი დადებითს. აზრი კი არის ის რომ ეს ორი ძალა უპირისპერდება ერთმანეთს. ოთხი ტრიგრამი ერთად წარმოადგენს პრინციპულ და ჰარმონიულ მოძრაობას. თვითონ ეს ტრიგრამები კორეული ტრადიციული ელემენტებია. 

| კორეული სახელწოდება | ბუნება | სეზონები | მხარეები | სათნოება | ოჯახი | ოთხი ელემენტი |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| geon | სამოთხე | გაზაფხული | აღმოსავლეთი | კაცობრიობა | მამა | ჰაერი |
| ri | მზე | შემოდგომა | სამხრეთი | სამართალი | შვილი (გოგო) | ცეცხლი |
| gam | მთვარე | ზამთარი | დასავლეთი | ინტელექტი | შვილი (ბიჭი) | წყალი |
| gon | დედამიწა | ზაფხული | ჩრდილოეთი | თავაზიანობა | დედა | მიწა |

ისტორია
-------

1876 წლამდე არ არსებობდა სახელმწიფო დროშა. ჟოზეონების დინასტიას ჰქონდა დიპლომატიური ურთიერთობა იაპონიასთან მათ კი ჰქონდათ დროშა. ამან გამოიწვია წინადადებები დროშის შექმნაზე. მაგრამ მთავრიბისთვის ეს უმნიშვნელო გამოდგა. 1880 წლისთვის საგარეო ურთიერთობისთვის აუცილებელი გამოდგა დროშის შექმნა. იყო წინადადება რომ წინა დინასტიის დროშა გადაეტანათ. საბოლოოდ მთავრობამ გაგზავნა დელეგატები ქინგების დინასტიის წარმომადგენლებთან. არ თანხმდებოდნენ ამაზე მაგრამ საბოლოოდ 1883 წლის 27 იანვარს ჟოზეონების დინასტიამ სახელმწიფო დროშად სწორედ Taegukgi წარადგინა.ამ დროის განმავლობაში 4-ჯერ შეიცვალა თუმცა მხოლოდ ტრიგრამებში იქნა შეტანილი ცვლილება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კორეის შესახებ: დროშა დაარქივებული 2008-02-16 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ხერხემლიანთა განვითარება კლასების დონეზე
**ბიოლოგიური სახეობების მეცნიერული კლასიფიკაცია** შემოკლებით **ბიოლოგიური კლასიფიკაცია** ან **მეცნიერული კლასიფიკაცია** – ცოცხალი ორგანიზმების იერარქიულ პრინციპზე დაფუძნებული სისტემატური კლასიფიკაცია. მეცნიერებას ამ კლასიფიკაციის შესახებ ეწოდება **ტაქსონომია**, სიცოცხლის თანამედროვე კლასიფიკაცია საფუძვლებს ძველი ბერძენი არისტოტელეს შრომებიდან იღებს. (ბერძნ. *tassein* – კლასიფიცირება და *nomos* – კანონი). 

ცხოველების მეცნიერული კლასიფიკაციის ძირითადი იერარქიული საფეხურებია (ტაქსონები): სამეფო, ტიპი, კლასი, რიგი, ოჯახი, გვარი და საკუთრივ სახეობა. მცენარეთა კლასიფიკაციისას ტიპის შესატყვისია განყოფილება. ხანდახან იყენებენ შუალედურ ტაქსონებსაც: ქვეტიპი, სუპერკლასი, ქვეკლასი, ინფრაკლასი, ქვერიგი, ქვესახეობა და სხვა. ბოტანიკაში ქვეოჯახსა და გვარს შორის ასევე გამოიყოფა ტაქსონი ტრიბა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ტრინომიალური ნომენკლატურა

ლიტერატურა
----------

* Larson, J. L. (1971). *Reason and experience. The representation of Natural Order in the work of Carl von Linne*. Berkeley, California:  University of California Press,   გვ. VII+171 pages.
* Schuh, R. T. and A. V. Z. Brower. (2009). *Biological Systematics: principles and applications (2nd edn.)* Cornell University Press xiii+311 pages. ISBN 978-0-8014-4799-0
* Species 2000 & ITIS Catalogue of Life 2008
* Stafleau, F. A. (1971). *Linnaeus and the Linnaeans. The spreading of their ideas in systematic botany, 1753–1789*. Utrecht:  Oosthoek,   გვ. xvi+386 pages.
**ბოლა აჰმედ ადეკუნლე ტინუბუ** (ინგლ. Bola Ahmed Adekunle Tinubu; დ. 29 მარტი, 1952, ლაგოსი) — ნიგერიელი პოლიტიკოსი. ნიგერიის არჩეული პრეზიდენტი. ლაგოსის შტატის გუბერნატორი 1999 წლიდან 2007 წლამდე და სენატორი დასავლეთი ლაგოსიდან მესამე რესპუბლიკის პერიოდში.

ტინუბუმ თავისი ადრეული ცხოვრება სამხრეთ-დასავლეთ ნიგერიაში გაატარა და მოგვიანებით გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც სწავლობდა ბუღალტერიას ჩიკაგოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ნიგერიაში დაბრუნდა 1990-იანი წლების დასაწყისში და მუშაობა დაიწყო Mobil Nigeria-ში ბუღალტრად. აქ მუშაობდა 1992 წლამდე, სანამ პოლიტიკურ კარიერას დაიწყებდა, როგორც დასავლეთი ლაგოსის სენატორი სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით. მას შემდეგ, რაც დიქტატორმა სანი აბაჩამ 1993 წელს დაითხოვა სენატი, ტინუბუ გახდა აქტივისტი, რომელიც დემოკრატიის აღდგენის კამპანიას აწარმოებდა, როგორც ეროვნული დემოკრატიული კოალიციის მოძრაობის წევრი.

ლაგოსის შტატის გუბერნატორის პირველ არჩევნებში ტინუბუმ დიდი უპირატესობით გაიმარჯვა, როგორც პარტია „ალიანსი დემოკრატიისთვის" წევრმა. ოთხი წლის შემდეგ მეორე ვადით აირჩიეს. 2007 წელს თანამდებობის დატოვების შემდეგ, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 2013 წელს საერთო პროგრესული კონგრესის ჩამოყალიბებაში. 2023 წელს აირჩიეს ნიგერიის პრეზიდენტად.

სქოლიო
------

1. ↑  Ufuoma, Vincent. Chicago University replies ICIR on Tinubu's controversial certificate (27 June 2022). ციტირების თარიღი: 8 July 2022
2. ↑  Jide Ajani.  (10 October 2009) They labelled me military mole in NADECO for nothing – Bucknor Akerele. Vanguard. ციტირების თარიღი: 24 December 2009
3. ↑  INEC declares Bola Tinubu winner of 2023 presidential election (March 2023). ციტირების თარიღი: 1 March 2023

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ნიგერიის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* ნნამდი აზიკივე
* ჯონსონ აგი-ირონსი
* იაკუბუ გოვონი
* მურტალა მუჰამედი
* ოლუსეგუნ ობასანჯო
* შეჰუ შაგარი
* მუჰამადუ ბუჰარი
* იბრაჰიმ ბაბანგიდა
* ერნესტ შონეკანი
* სანი აბაჩა
* აბდულსალამი აბუბაქრი
* ოლუსეგუნ ობასანჯო
* უმარუ მუსა იარ-ადუა
* გუდლაკ ჯონათანი
* მუჰამადუ ბუჰარი
* ბოლა ტინუბუ
 |

 |
ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინის მავზოლეუმი ქალაქ ყაზვინში, ირანი.
**ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინი** (სპარს. حمدالله مستوفی; დ. დაახლ. 1281/1282 ქალაქი ყაზვინი — გ. 1344
 ან 1350
) — სპარსი ისტორიკოსი და გეოგრაფი. დიდი მოხელე ჰულაგუ-ხანის კარზე.

ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინი მიეკუთვნება არაბული ოჯახის ფესვებს, რომელთა წარმომადგენლები IX-X სს. მსახურობდნენ ყაზვინის მმართვლებად, ხოლო XI საუკუნიდან ღაზნევიდების ეპოქაში იკავებდნენ მუსტოუფის წოდებას — ფინანსური მართვის მთავრები — ყაზვინის ვილაიეთში, რაც კარგად ხსნის მათი გვარის წარმოშობას. დაწერა „რჩეული ისტორია" (*„თარიხე გოზიდე"*, 1330), რომელიც შეიცავს მონღოლელი ილხანებისა და ირანის ადგილობრივი დინასტიების ისტორიას, გამოჩენილი ადამიანების ბიოგრაფიებს, ქალაქ ყაზვინის დაწვრილებით აღწერას, გვხვდება ცნობები საქართველოს შესახებ. ყაზვინს ეკუთვნის აგრეთვე გეოგრაფიული ნაშრომი „გულთა სიამე" (*„ნოზჰათ ალ-ყოლუბ"*, 1340), რომელიც XIII-XIV სს. ირანისა და მისი მომიჯნავე ქვეყნების ეკონომიკის ისტორიისა და გეოგრაფიის მნიშვნელოვანი წყაროა. 

ყაზვინს, როგორც საფინანსო უწყების დიდ მოხელეს, ხელი მიუწვდებოდა ხალხის აღწერის დავთრებზე, საგადასახადო ნუსხებზე. მნიშვნელოვანია მისი ცნობა საქართველოს შემოსავლიანობის შესახებ როგორც წინამონღოლურ, ისე მონღოლთა ხანაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)

ლიტერატურა
----------

* *კიკნაძე რ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 618.
* Бартольд В. В. Соч. т. 3, с. 51—54, 260—263 и др. (см. указатель);
* Петрушевский И. П. Хамдаллах Казвини как источник по социально-экономической истории Восточного Закавказья, "Изв. АН СССР. Отд. общественных наук", 1937, №4, с. 873-920;
* Storey С. А. Persian literature, pt 1, fasc. 1, L. 1935, p. 81—84.

სქოლიო
------

1. ↑  ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინი — ენციკლოპედია ირანიკა
2. ↑  ჰამდალაფ მოსტოუფი ყაზვინი. *დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია*. ციტირების თარიღი: 2009-03-22.[*მკვდარი ბმული*]
3. ↑  André Godard, "The art of Iran", Praeger, 1965. pg 234: "Hamd Allah Mustawfi Qazwini. Persian historian and geographer, born in 680 H (AD 
1281-1282). "
4. ↑  Carole Hillenbrand, "Turkish myth and muslim symbol: the battle of Manzikert", Edinburgh University Press, 2007. pg 97: "The Persian chronicler Hamdallah .."
ციცინათელა
**ბიოლუმინესცენცია** — ორგანიზმის ხილული ნათება, რომელიც დაკავშირებულია მის ცხოველმოქმედებასთან. ახასიათებს მრავალ ბაქტერიას, უმაღლეს მცენარეებს, ზოგიერთ უხერხემლო ცხოველებს და თევზებს. ბიოლუმინესცენცია უფრო მეტად გვხვდება ზღვებისა და ოკეანეების ბინადართა შორის, სადაც მნათობელი ცხოველები ზოგჯერ ისე მრავლდებიან, რომ ზღვის ნათებას იწვევენ. მრავალი ორგანიზმი (ბაქტერიები, სოკოები, უმარტივესები, კიბოსნაირები) განუწყვეტლივ ანათებს, თუკი გარემოში საკმარისი რაოდენობით არის ჟანგბადი. ზოგ ორგანიზმში ბიოლუმინესცენცია ვლინდება ცალკეული აფეთქების სახით, რაც დაკავშირებულია ცხოველქმედების პირობებთან. ბიოლუმინესცენციის ბიოლოგიური მნიშვნელობა ნაირგვარია. მაგ. მნათობელ მწერებს ნათება ეხმარება მოპირდაპირე სქესის ორგანიზმების მონახვაში, ღრმა ზღვის თევზებს — გარემოს განათებაში, სარჩოს მიზიდვასა და მოპოვებაში. მანათობელი სითხის გამოყოფით ორგანიზმი თავს იცავს მტაცებლისაგან. ზოგჯერ ცხოველთა ნათების წყაროა მანათობელი ბაქტერიები — სიმბიონტები.

თავისი მექანიზმით ბიოლუმინესცენცია ქემოლუმინესცენციას განეკუთვნება — ნათებას იწვევს სპეციფიკური ნივთიერებების ლუციფერინების ფერმენტული დაჟანგვა ჰაერის ჟანგბადით. ამ დროს განთავისუფლებული ქიმიური ენერგიის ხარჯზე ლუციფერინის მოლეკულების ნაწილი აღიგზნება. საწყის მდგომარეობაში დაბრუნებისას კი ეს მოლეკულები სინათლეს გამოასხივებენ. სხვადსახვა სახეობის ორგანიზმთა ლუციფერინები, ისე როგორც ფერმენტები, რომლებიც მათი დაჟანგვის კატალიზს ახდენენ ნაირგვარია. მაგ. ბაქტერიებში ლუციფერინს წარმოადგენს ფლავინმონონუკლეოტიდი, რომელიც მთელი რიგი დამჟანგველ-აღმდგენელი ფერმენტების კოფერმენტია. ყველა ლუციფერინის საერთო თვისებაა ინტენსიური ფლუორესცენციის უნარი. სირთულის მიხედვით განარჩევენ ბიოლუმინესცენციის 3 სისტემას: უმარტივესი შედგება მხოლოდ ლუციფერინისა და ლუციფერაზისგან; უფრო რთულია ბაქტერიების მანათობელი სისტემა, რომელშიც ლუციფერინისა და ლუციფერაზის გარდა შედის ალდეჰიდის გრძელი ძეწკვი. ყველაზე რთულია მწერების ბიოლუმინესცენციის სისტემა, რომელშიც ლუციფერინისა და ლუციფერაზის გარდა აუცილებელად შედის ატფ (ადენოზინტრიფოსფორმჟავა) და მაგნიუმი. ატფ-ის დაშლის ენერგია ააქტივებს ლუციფერინ-ლუციფერაზულ სისტემას, უზრუნველყოფს ლუციფერინის დაჟანგვას, რასაც თან სდევს სინათლის გამოსხივება.

ვარაუდობენ, რომ ბიოლუმინესცენცია წარმოიქმნა ანაერობულიდან აერობული სიცოცხლის ფორმაზე გადასვლის სტადიაში, ე. ი. მაშინ, როდესაც დედამიწის პირველდაწყებითს ატმოსფეროში ჟანგბადი გროვდებოდა. ალბათ იმ დროს არსებული ანაერობული ორგანიზმებისათვის ჟანგბადი ტოქსიკური იყო უპირატესობა მოიპოვეს იმ ორგანიზმებმა, რომლებიც მას სწრაფად აღადგენდნენ. ამასთან, ზოგ შემთხვევაში უფრო ხელსაყრელი იყო ენერგიის გამოყოფა სინათლის სახით, ვიდრე სითბოს სახით.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ. 1977. — გვ. 388-389.
**ბოლესლავ ლიმანოვსკი** (პოლ. Bolesław Limanowski; დ. 18 ოქტომბერი, 1835 – გ. 15 თებერვალი, 1935) — პოლონელი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი და ისტორიკოსი, აგარიანიზმის იდეის დამცველი. ის იყო ერთ-ერთი პირველი ვინც პოლონეთში სოციალისტური იდეები გაავრცელა. 1922-1935 წლებში იყო პოლონეთის რესპუბლიკის სენატის წევრი.

პოლიტიკური აქტივიზმი
--------------------

ლიმანოვსკიმ პოლიტიკური აქტივობა ვილნიუსში სწავლის პერიოდში დაიწყო და თავისი პატრიოტული იდეების გამო 1861 წელს რუსულმა პოლიციამ დააკავა. მან ვერ მიიღო მონაწილეობა 1863 წლის იანვრის აჯანყებაში რადგან ამ პერიოდში პატიმრობაში იმყოფებოდა. 1867 წელს გაათავისუფლეს ციხიდან და ამის შემდეგ ის ლვოვში გადავიდა. ლვოვში ის ჟურნალისტად მუშაობდა და ერთი წლის მანძილზე იყო პროფესორ რუდოლფ გიუნსბერგის მდივანი. 1878 წელს წავიდა ემიგრაციაში და დასახლდა შვეიცარიაში. შვეიცარიაში მოღვაწეობის პერიოდში სტანისლავ მენდელსონთან, კ. დლუსკისთან და კ. ჰილდტთან ერთად დააფუძნა პირველი პოლონური სოციალისტური გაზეთი „Równość" („თანასწორობა"). ლიმანოვსკი იყო „Stowarzyszenie Socjalistyczne Lud Polski"-ის (პოლონელი ხალხის სოციალისტური ასოციაცია) დამფუძნებელი. ორგანიზაციის მიზანი იყო პოლონეთის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლა და სოციალისტური იდეების გავრცელება. ლიმანოვსკის ურთირეთობა ჰქონდა ფრიდრიხ ენგელსთან რომელიც მის იდეებს მხარს უჭერდა.

1892 წლის ნოემბერში პარიზში გაიმართა პოლონელი სოციალისტების შეხვედრა. ლიმანოვსკი როოგრც უხუცესი წევრი ხელმძღვანელობდა შეხვედრას. ის იყო პოლონეთის სოციალისტური პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი. პარტიის გაყოფის შემდეგ მხარს დაუჭირა იუზეფ პილსუდსკის „პოლონეთის სოციალუსტურ პარტიას – რევოლუციურ ფრაქციას".

დამოუკიდებელი პოლონეთის სენატის წევრი
-------------------------------------

1922 წელს არჩეული იქნა დამოუკიდებელი პოლონეთის სენატის წევრად. მაისის გადატრიალების შემდეგ ლიმანოვსკი აქტიურად უჭერდა მხარს დემოკრატიას და ეწინააღმდეგებოდა სამხედრო გადატრიალების შედეგად ხელისუფლებაში მოსულ მთავრობას. ასაკის მიუხედავად მან გააგრძელა პოლიტიკური მოღვაწეობა და იყო სენატის წევრი გარდაცვალებამდე. გარდაიცვალა 1935 წელს, 99 წლის ასაკში.

ლიტერატურა
----------

* Janusz Sztumski, Bolesław Limanowski — życie i twórczość, w: Bolesław Limanowski, Socjalizm jako konieczny objaw dziejowego rozwoju, Warszawa 1989 ISBN 83-05-11944-0.
* J. Krzesławski, Bolesław Limanowski, w: „Kronika Ruchu Rewolucyjnego w Polsce", nr 1 z 1935
* J. Kurczewska, Naród w socjologii i ideologii polskiej. Analiza porównawcza wybranych koncepcji z przełomu XIX i XX wieku, PWN, Warszawa 1979.

სქოლიო
------

1. ↑  Historische Lexikon der Schweiz, Dictionnaire historique de la Suisse, Dizionario storico della Svizzera — Bern: 1998.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q70'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q642074'></a>
2. ↑  Internetowy Polski Słownik Biograficzny<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q96022943'></a>
3. ↑
4. ↑  Friszke, Andrzej (1989). *O kształt niepodległej*. Warszawa:  Biblioteka "Więzi",   გვ. 16. ISBN 83-7006-014-5.
**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1866** მიიღეს ერთხმად 2009 წლის 13 თებერვალს.

რეზოლუცია
---------

უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა 15 ივნისამდე გადაევადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG) მანდატი, სანამ გაერო არ დაგეგმავდა სამომავლო გეგმებს რეგიონთან დაკავშირებით. 1866 (2009) რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს დაიცვან მოსკოვის 1994 წლის შეთანხმების მე-2 ნაწილის „ა" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დებულებები.

გენერალური მდივნის მოხსენებაში ნათქვამია, რომ ეფექტიანი უსაფრთხოების რეჟიმის განხორციელებისთვის, უნდა შესრულდეს შემდეგი მოთხოვნები: მიწაზე, ზღვასა და ჰაერში ცეცხლის შეწყვეტის მკაცრი დაკვირვება; კონტაქტის ხაზის ორივე მხარეს უნდა გამოცხადდეს „უსაფრთხოების ზონა", სადაც შეიარაღებული ძალების და აღჭურვილობის ყოფნა არ დაიშვება; უნდა დაწესდეს აკრძალვა სამხედრო თვითმფრინავებისა და უპილოტო საჰაერო აპარატების ფრენებზე; თითოეული მხარის მიერ უფლებამოსილი წარმომადგენლების დანიშვნა, რომლებსაც შეეძლებათ ინფორმაციის გაცვლა, დაძაბულობის თავიდან აცილება და ინციდენტების მოგვარება.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საჭიროა თავის შეკავება ძალის გამოყენებაზე, ასევე პირების, ჯგუფების ან ინსტიტუტების მიმართ ეთნიკური დისკრიმინაციისაგან, საჭიროა რაიმე განსხვავების გარეშე, ადამიანის უსაფრთხოების, მათი გადაადგილების თავისუფლებისა და ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა საკუთრების დაცვა. საბჭომ ასევე მოუწოდა ხელშეწყობისკენ კონფლიქტის შედეგად დაზარალებულთათვის, მათ შორის ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევისთვის.

საბჭომ ასევე მოუწოდა ძალისხმევის გააქტიურებას რეგიონალური უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის საკითხებზე, ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა საკითხზე ჟენევის მოლაპარაკებების გზით. საბჭომ ასევე მოითხოვა გენერალურ მდივანს 15 მაისს რეზოლუციის შესრულების, ადგილზე არსებულ მდგომარეობასა და სამომავლო საქმიანობაზე ინფორმაციის მიწოდება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკიწყაროვიკიწყარო
ვიკიწყაროში არის სტატია:
***გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1866***
* რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* აფხაზეთის ომი
* გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
* რუსეთ-საქართველოს ომი

სქოლიო
------

1. ↑  „SECURITY COUNCIL EXTENDS MANDATE OF CURRENT United Nations OBSERVER MISSION IN GEORGIA FOR FOUR MONTHS, UNANIMOUSLY ADOPTING RESOLUTION 1866 (2009)". United Nations. February 13, 2009.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
2009 წელს მიღებული გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები |
| --- |
|  |
| 
* ← 1860
* 1861
* 1862
* 1863
* 1864
* 1865
* 1866
* 1867
* 1868
* 1869
* 1870
* 1871
* 1872
* 1873
* 1874
* 1875
* 1876
* 1877
* 1878
* 1879
* 1880
* 1881
* 1882
* 1883
* 1884
* 1885
* 1886
* 1887
* 1888
* 1889
* 1890
* 1891
* 1892
* 1893
* 1894
* 1895
* 1896
* 1897
* 1898
* 1899
* 1900
* 1901
* 1902
* 1903
* 1904
* 1905
* 1906
* 1907 →
 |

 |
**ბრონქსის ზოოპარკი** (ინგლ. Bronx Zoo) — ზოოპარკი ბრონქსის პარკში, ნიუ-იორკი. აშშ-ის უდიდეს ქალაქურ ზოოპარკს 107 ჰა საპარკო ტყე და ბუნებრივი არეალი აქვს, რომელსაც მდინარე ბრონქსი ჩამოსდის. მდებარეობს ნიუ-იორკის ბოტანიკური ბაღის სამხრეთით. ეს მიდამო ადრე კერძო საკუთრებაში იყო, რომელიც ქალაქმა შეისყიდა და ზოოპარკისა და ბოტანიკური ბაღისთვის გამოყო 1880-იან წლებში. 1895 წელს ნიუ-იორკის შტატმა ნიუ-იორკის ზოოლოგიურ საზოგადოებას (ამჟამად Wildlife Conservation Society) ქარტია მიანიჭა ზოოპარკის დაარსების მიზნით.

ზოოპარკმა დამთვალიერებლებისთვის კარები 1899 წლის 8 ნოემბერს გახსნა და ამ დროისთვის აქ 843 ცხოველი და 22 ექსპოზიცია იყო. ჰეინს და ლაფარგმა შექმნეს მთავარი შენობების სერიის პროექტები ბოზ-არტის სტილში, რომლებიც ზღვის ლომების აუზის ირგვლივაა განლაგებული. 2006 წლისთვის ბრონქსის ზოოპარკში 4.000-ზე მეტი ცხოველი ბინადრობს, მათ დიდ ნაწილს ბუნებაში გადაშენება ემუქრება.

სქოლიო
------


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია ფაუნის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**ბრჟეტისლავ პოიარი** ( ჩეხ. Břetislav Pojar, დ. 7 ოქტომბერი, 1923, Susice, ჩეხოსლოვაკია — გ. 12 ოქტომბერი, 2012, პრაღა, ჩეხეთის რესპუბლიკა ) — ჩეხი მხატვარი-მულტიპლიკატორი, მოკლე და სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმების რეჟისორი, თოჯინების თეატრის მსახიობი.

ბიოგრაფია
---------

ბრჟეტისლავ პოიარი დაიბადა ჩეხოსლოვაკიის ქალაქ სუშიცეში 1923 წელს. მან თავისი კარიერა კინოში 1940-იანი წლების ბოლოს დაიწყო, ანტონ ჩეხოვის მოთხრობის "რომანი კონტრაბასთან "კინოადაპტაციაზე მუშაობით, რომლის რეჟისორი იყო ცნობილი ჩეხი თოჯინების ანიმატორი ირჟი ტრნკა. ბრჟეტისლავ პოიარმა თოჯინების თეატრის მსახიობად დაიწყო მუშაობა თავისი მენტორის, ირჟი ტრნკას ხელმძღვანელობით.

პოიარის ფილმოგრაფიაში შედის ჩეხოსლოვაკიაში გადაღებული მისი, როგორც რეჟისორისა და ანიმატორის ნამუშევრები. რეჟისორი იღებდა ფილმებს როგორც თოჯინებით, ასევე უფრო ხშირად გავრცელებული. თოჯინების მულტიპლიკაციის მეთოდის გამოყენებით.

1960-იანი წლების შუა ხანებში პოიარი ემიგრაციაში წავიდა კანადაში, სადაც დაიწყო მისი ხანგრძლივი ურთიერთობა კანადის ეროვნულ კინოსაბჭოსთან. კანადის პერიოდის ნამუშევრებმა მას უდიდესი პოპულარობა და პრესტიჟულ საერთაშორისო კინოფესტივალებზე ჯილდოები მოუტანა. მისმა ფილმმა "დანახვა ან არ დანახვა "(ან "ფსიქოკრატია") მოიპოვა 1970 წლის კანადური კინოპრემია - ჯილდო "წლის საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის" 1970 წელს .

პოიარის შემოქმედებას ძლიერი სოციალური ელფერი ახასიათებს. ასე, მაგალითად, 1972 წლის მულტფილმში Balabloke, წრეებისა და კვადრატების ფორმის პატარა ქმნილებების არმიები ებრძვიან ერთმანეთს, სანამ ისინი არ გადაიქცევიან განსხვავებულ ფიგურებად. ხშირად, პოიარის მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმები შეიცავს მცირე ტექსტს ან საერთოდ არ შეიცავს.

2000-იანი წლების შუა ხანებში პოიარი დაუბრუნდა ჩეხურ კინოს, რათა გადაეღო ანიმაციური მხატვრული ფილმი Fimfarum 2, რომელიც დაფუძნებულია იან ვერიხის მოთხრობებზე. ფილმი გამოვიდა 2006 წელს. 2007 წლის 8 ოქტომბერს პოიარს მიენიჭა პრაღის 2 ოლქის საპატიო მოქალაქის წოდება  .

ბრჟეტისლავ პოჯარი 2012 წელს პრაღაში 89 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ჯილდოები
--------

ბრჟეტისლავ პოიარი არაერთი ჯილდოს და პრემიის მფლობელია. 1960 წელს Annecy Cristal Grand Prix -მა მიანიჭა პრემია ფილმისთვის "ლომი და სიმღერა". 1969 წელს დაჯილდოვდა ბერლინის კონოფესტივალზე წლის საუკეთესო ფილმისთვის. 1972 წელს კანის საერთაშორისო კინოფესტივალზე ნაჩვენები იყო მისი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი Balablock. ფილმმა გაიმარჯვა მოკლემეტრაჟიანი ფილმების კატეგორიაში. კანის კინოფესტივალზე 1979 წელს მეორედ მიიღო პრიზი საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის. 

1987 წელს ლოს-ანჯელესში გაიმართა მსოფლიო ანიმაციური ზეიმი. ბრჟეტისლავ პოიარმა დაიმსახურა კინოკრიტიკოსების ჯილდო ნამუშევრისთვის "ბულბული".

2006 წელს ჩეხეთის ანიფესტზე დაიმსახურა პრიზი საუკეთესო მხატვრული ფილმისთვის Fimfarum-2, ხოლო 2007 წელს ევროპული ანიმაციური ფილმების და სატელევიზიო სპეციალური ფილმების ფესტივალზე (უნგრეთი) დაჯილდოვდა პრიზით საუკეთესო სატელევიზიო სპეცგამოშვებისთვის *Tom Thumb* - Fimfarum-2-დან.

სქოლიო
------

1. ↑  Czech National Authority Database
2. ↑  Evidence zájmových osob StB (EZO)
3. ↑  V osmdesáti devíti letech zemřel autor medvědů od Kolína Břetislav Pojar
4. ↑  Prof. Břetislav Pojar. praha2.cz.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-08-12. ციტირების თარიღი: 2021-08-12.
**გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1311** მიიღეს ერთხმად 2000 წლის 28 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1287 (1999) და 1308 (2000) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის (UNOMIG) მანდატი 2001 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ, ხაზგასმით აღნიშნა იმ ფაქტის მიუღებლობა, რომ აფხაზეთის კონფლიქტთან დაკავშირებით, ძირითად საკითხებთან მიმართებაში, არ არსებობს პროგრესი. საბჭომ შეახსენა ორივე მხარეს, რომ მხარეები ვალდებული არიან ყოველ ორ თვეში შეხვდნენ ერთმანეთს. 2000 წლის 11 ივლისს, მხარეებმა ხელი მოაწერეს პროტოკოლს უსაფრთხოების ზონის სტაბილიზაციის შესახებ, უზრუნველყონ ლტოლვილების დაბრუნება გალის რაიონში და ეკონომიკის აღდგენა.

რეზოლუცია ორივე მხარეს მოუწოდებდა გააგრძელონ მოლაპარაკებები ძირითადი საკითხების შესახებ, მათ შორის, თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსილების გამიჯვნის შესახებ. მხარეებმა პირობა დადეს, რომ არ გამოიყენებდნენ ძალადობრივ მეთოდებს საკითხის მოსაგვარებლად. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის შედეგად დემოგრაფიული ცვლილებების მიუღებლობა და მოუწოდა ლტოლვილების დაბრუნება გალის რაიონში. საბჭომ დაგმო კონფლიქტის ზონაში კიდევ უფრო გახშირებული ძალადობა და დანაშაულებრივი ქმედებები, ორივე მხარეს მოითხოვა, რომ პატივი სცენ 1994 წლის შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორიშორების შესახებ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* გაეროს მისია საქართველოში
* გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
* აფხაზეთის ომი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე

სქოლიო
------

1. ↑  „Security Council extends UNOMIG mandate until 31 January 2001". United Nations. 28 July 2000.
2. ↑  Fischer, H. (2000). *Yearbook of International Humanitarian Law:, Volume 3; Volume 2000*.  Cambridge University Press,   გვ. 203. ISBN 978-90-6704-140-9.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
2000 წელს მიღებული გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები |
| --- |
|  |
| 
* ← 1285
* 1286
* 1287
* 1288
* 1289
* 1290
* 1291
* 1292
* 1293
* 1294
* 1295
* 1296
* 1297
* 1298
* 1299
* 1300
* 1301
* 1302
* 1303
* 1304
* 1305
* 1306
* 1307
* 1308
* 1309
* 1310
* 1311
* 1312
* 1313
* 1314
* 1315
* 1316
* 1317
* 1318
* 1319
* 1320
* 1321
* 1322
* 1323
* 1324
* 1325
* 1326
* 1327
* 1328
* 1329
* 1330
* 1331
* 1332
* 1333
* 1334 →
 |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ჟურული**. |

**გიორგი ბაგრატის ძე ჟურული** (დ. 22 ოქტომბერი, 1899, ბათუმი — გ. 28 მარტი, 1964, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1943).

ბიოგრაფია
---------

ბათუმში დაამთავრა საშუალო სასწავლებელი და უმაღლესი განათლების მისაღებად მოსკოვს გაემგზავრა, სადაც ჩაირიცხა ვ. მჭედლიშვილის ხელმძღვანელობით არსებულ დრამატულ სტუდიაში. 1925 წელს იგი უკვე ვ. მეიერჰოლდის ექსპერიმენტულ თეატრ-სახელოსნოშია. 1933 წლამდე მოღვაწეობს მოსკოვის სხვადასხვა თეატრებში, შემდეგ ინიშნება ფოთის სახელმწიფო თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად და მთავარ რეჟისორად. ერთი წლის შემდეგ გადმოდის თბილისში და მუშაობს ჯერ კ. მარჯანიშვილის, შემდეგ ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრში, მოგვიანებით მოზარდ მაყურებელთა თეატრშია, რომლის მთავრი რეჟისორი იყო 1949-1954 წლებში.

საყოველთაო მოწონებით სარგებლობდა რეჟისორის მიერ დადგმული სპექტაკლები: „ვერაგობა და სიყვარული", „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ", „ნაპერწკლიდან", „კრეჩინსკის ქორწინება", „წიწამური", „ტრავიატა", „ჯავშოსანი პოტიომკინი", „წყნარი დონი", „კაკო ყაჩაღი" და სხვა.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* *ცუცქირიძე შ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 262.
* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 306, თბ. 1994
**ბრონცია კოლერ-პინელი** (დ. 25 თებერვალი, 1863, სანოკი — გ. 26 აპრილი, 1934, ობერვალტერსდორფი) — ავსტრიელი ექსპრესიონისტი მხატვარი, სპეციალიზებულია პორტრეტებსა და ყოფაცხოვრების ჟანრში.

ცხოვრება
--------

ის დაიბადა ბრონისლავა პინელესის სახელით ებრაულ ოჯახში, რომელიც დღესდღეობით პოლონეთშია. მისი მამა საულ პინელესუ (1834, ტისმენიცა – 1903, ვენა) სამხედრო ფორტიფიკაციების დიზაინერი იყო. 1870 წელს ისინი გადავიდნენ ვენაში, რათა დაეწყოთ სამრეწველო ბიზნესი (სადაც გვარი „პინელით" შეიცვალეს) და ბრონცია დადიოდა კერძო სამხატვრო გკვეთილებზე ალოის დელიგთან. 1885 წელს მას პირველი საჯარო გამოფენა ჰქონდა. მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში სწავლობდა მიუნხენში, მხატვართა ასოციაცია „Damenakademie"-ში, ლუდვიგ ფონ ჰერთერიჩის სტუდიაში. ამას მოჰყვა გამოფენები ვენის Künstlerhaus-ში, მიუნხენსა და ლაიფციგში.

1896 წელს ოჯახის ნების წინააღმდეგ ის ცოლად გაჰყვა ელექტრო-ფიზიკოს დოქტორ უგო კოლერს, რომელიც კათოლიკე იყო. მათი შვილი ქრისტიანად აღზარდეს, თავად ბრონცია კი ქრისტიანად არასოდეს მონათლულა. თავდაპირველად ისინი ცხოვრობდნენ ზალცბურგში და ნიურნბერგში, მაგრამ 1902 წელს დაბრუნდნენ ვენაში. მცირე ხნის შემდეგ კი ბრონცია გახდა ვენის სეცესიონის წევრი. 1904 წელს მან მემკვიდრეობით მიიღო სახლი ობერვალტერსდორფში. ოჯახი მალევე გადავიდა საცხოვრებლად სახლში, რომელიც იოზეფ ჰოფმანმა და კოლომან მოზერმა გააფორმეს. მოკლე ხანში ბრონციამ შექმნა სალონი, რომელსაც ხშირად სტუმრობდნენ ეგონ შილე, ანტონ ფაისტაუერი და ალბერტ პარის გიუტერსლო.

მისი ვაჟი რუპერტი (1896–1976) გახდა დირიჟორი და მოკლე ხანში იქორწინა ანა მალერთან. ქალიშვილი, სილვია (1898–1963) იყო მხატვარი.

გამორჩეული ნამუშევრები
----------------------

* ქალი ლურჯი თავშალით (თარიღი უცნობია)ქალი ლურჯი თავშალით (თარიღი უცნობია)
* სილვია კოლერი ჩიტის გალიასთან ერთად (1905)სილვია კოლერი ჩიტის გალიასთან ერთად (1905)
* დაამჯდარი (1907)დაამჯდარი (1907)
* ნატურმორტი წითელ სპილოსთან ერთად (1920)ნატურმორტი წითელ სპილოსთან ერთად (1920)
* ფრიდრიხ ეკსტაინის პორტრეტი (1920)ფრიდრიხ ეკსტაინის პორტრეტი (1920)

ლიტერატურა
----------

* *Die Malerin Broncia Koller 1863–1934*. Exhibition catalog, Niederösterreichisches Landesmuseum, Vienna (1980)
* Tobias G. Natter: *Broncia Koller Pinell. Eine Malerin im Glanz der Wiener Jahrhundertwende*. Exhibition catalog. Jüdisches Museum, Vienna (1993)
* Boris Manner: *Broncia Koller-Pinell 1863–1934*. Brandstätter, Vienna (2006) ISBN 3-902510-88-9

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ArtNet: More work by Koller-Pinell
* Wien-Vienna Website: "On the Career of Broncia Koller", a book review by Susanne Neuberger
* Broncia Koller-Pinell @ The Blue Lantern



1. 1 2  The Fine Art Archive — 2003.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166'></a>
2. 1 2  *Murau K.* Wiener Malerinnen — S. 84–85.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q104531584'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q103278479'></a>
**გიორგი ანდრიას ძე ჟურული** (დ. 28 დეკემბერი, 1857 — ?) — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1915).

თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. დაამთავრა თბილისის სამხედრო პროგიმნაზია და თბილისის ქვეით იუნკერთა სასწავლებელი. 1871 წლის ნოემბრიდან სამხედრო სამსახურში იყო კავკასიის მე-2 სახაზო ბატალიონში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომში (1877-1878). მიიღო პრაპორშჩიკის (1877), პოდპორუჩიკის (1884), პორუჩიკის (1888), შტაბს-კაპიტნის (1890), კაპიტნის (1898) და პოდპოლკოვნიკის (1904) წოდებები. 1901-1910 წლებში, სხვადასხვა დროს მსახურობდა ანაპის 252-ე სარეზერვო ბატალიონში, თემირხანშურინის 254-ე სარეზერვო ბატალიონში, ფოთის 257-ე ქვეით პოლკში. 1910 წელს გადადგა. I მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1914 წელს არმიაში სამხედრო სამსახურში გამოიძახეს და დაინიშნა სახელმწიფო ლაშქრის დონის 233-ე ქვეითი დრუჟინის მე-3 ასეულის მეთაურად, 1915 წელს — სამარის 247-ე ქვეითი დრუჟინის მეთაურად. დაჯილდოებულია წმ. გიორგის ორდენის წარჩინების IV ხარისხის ნიშნით (1877, ბრძოლის ველზე თავის გამოჩენისთვის), წმ. სტანისლავის III ხარისხის (1893) და წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის (ბაბთით, 1905) ორდენებით.

ლიტერატურა
----------

* Материалы для биографического словаря офицеров Кавказской Армии (1901- 1914 гг.). Подполковники. / Отар Жордания // ცხუმ-აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის შრომები VII-VIII. - თბ. - 2014. - გვ. 227.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Журули Георгий Андреевич. «Офицеры русской императорской армии».
**გიორგი რევიშვილი** (დ. 22 მაისი, 1935, სამტრედია) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
---------

1959 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.

1959 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს გულირიფშის რაიონის საკოლმეურნეობათაშორისო მშენებლობის საბჭოში მშენებელ ოსტატად; 1964-1967 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „საქკვებმრეწვმშენი"-ს სამშენებლო სამმართველოს ინჟინრად სამტრედიის განყოფილების სამოქალაქო ნაგებობათა დისტანციის უფროსად; 1978 წელს არჩეულ იქნა სამტრედიის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ; 1979 წელს გადაყვანილ იქნა საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს №25 მოძრავ-მექანიზებული კოლონიის უფროსად, სადაც მუშაობდა 1990 წლამდე; მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით განხორციელებულ იქნა მრავალი სამრეწველო, სასოფლო-სამეურნეო, კულტურულ-საგანმანათლებლო და ინფრასტრუქტურული დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტების მშენებლობა, მათ შორის: მწვანე ჩაის გადამამუშავებელი ფაბრიკების ქ. ხონში და ლანჩხუთის რაიონის სოფელ ლესაში, საცხოვრებელი სახლების სამტრედიის რკინიგზის განყოფილების მუშა-მოსამსახურეებისათვის, ხე-ტყის გადამამუშავებელი კომბინატის დიდი ჯიხაიშის ტექნიკუმისა და ქ. სამტრედიის მაცხოვრებლებისათვის, აშენებულ იქნა სკოლები ქ. სამტრედიაში სოფელ მელაურში, სოფელ ეწერში და სოფელ გომნატეხებში, ასევე ამიერკავკასიის რკინიგზის სოხუმისა და ბათუმის მიმართულებებზე-სამგზავრო ბაქნები, ვანის ღვინის ქარხანისა და სოფელ ლესას ჩაის ფაბრიკის გამწმენდი ნაგებობები, კულტურის სახლები სოფელ განთიადსა და სოფელ მიასნიკოვში; მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს სახელმწიფო და საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ. 2021, გვ. 224-225

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი რევიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**რუბანჩიკის სახლი** (რუს. Дом Рубанчика) — უძველესი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. რუბანჩიკის სახლი არის როგორც არქიტექტურის ძეგლი, ასევე საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით, რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. 

მისამართი: ტაგანროგი, ტურგენევის შესახვევი № 12.

ისტორია
-------

რუბანჩიკის სახლი აგებულია 1873 წელს შემუშავებული პროექტის მიხედვით. მას პირველ სართულზე თაღოვანი შესასვლელი და ორი ფანჯარა აქვს, ხოლო მეორე სართულზე აივანი და სამი ფანჯარა. 1906 წლამდე სახლის მფლობელები იყვნენ სარანდინოს ოჯახის წარმომადგენლები, ხოლო [[1906 წლიდან 1915 წლამდე სახლს ფლობდა მ. ი. რუბანჩიკი. 1910-იან წლებში სახლის მფლობელმა მ. ი. რუბანჩიკმა შენობაში საკუთარი ფოტო ატელიე გახსნა. 

მხარეთმცოდნეობით წრეებში შენობა ასევე ცნობილია სარანდინოს სახლის სახელით.

ამჟამად სახლის ფასადზე მიშენებულია ერთსართულიანი, სარდაფში განთავსებული მაღაზიის ჩასასვლელი, მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრით და რკინის პრიმიტიული გისოსებით.

ტაგანროგის საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით, რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია.

არქიტექტურა
-----------

სახლის ფასადი მთავრდება კარნიზზე არსებული დენტიკულებით, რუსტიკებითა და ფანჯრის თამასებით.

ცნობილი მობინადრეები
--------------------

* იაკობ რუბანჩიკი (1899-1948 წწ.) — ტაგანროგელი საბჭოთა არქიტექტორი და მხატვარი.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  *Назаренко И.В. Кукушин В.С.* Сарандино дом // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 624. — ISBN 978-5-88040-064-5.
2. ↑  *Кашаверская Ю.* Неоконченная рукопись Якова Рубанчика // АРДИС. — 2004. — № 3.
**ბირკინის ელჩობა** კახეთში 1587—1588 წლებში, რუსეთის პირველი ოფიციალური ელჩობა კახეთის სამეფოში. გააფორმა მფარველობა-ხელდებულობის ხელშეკრულება რუსეთსა და კახეთის სამეფოს შორის. ელჩობას მეთაურობდნენ როდიონ ბირკინი და პეტრე პივოვი. მათ ახლდა პოდიაჩი სტეფანე პოლუხანოვი. ელჩებს კახეთში ჩამოჰყვა 50 მეთოფე (სტრელეცი) ასისთავითურთ. 

ბირკინის ელჩობა ოფიციალურად წარუდგა კახეთის მეფე ალექსანდრე II-ს 1587 წლის 26 აგვისტოს და დამთავრდა 29 სექტემბერს ალექსანდრე მეფის მიერ რუსეთის მეფე თედორესადმი ერთგულების ფიცის წიგნის მიღბით (ტექსტი შედგენილი იყო მოსკოვშივე). მეფე ალექსანდრე (შვილებითა და უახლოესი დარბაისლებითურთ) ფიცით ადასტურებდა, რომ თხოვნით მიმართა რუსთ ხელმწიფეს, მფარველობაში აეყვანა და მტრებისაგან დაეცვა კახეთი. აღნიშნული იყო, რომ რუსთ ხელმწიფემ მფარველობის ხელი დასდო კახეთს და მისი ყველა მტრისაგან დაცვა ბრძანა, რომ ალექსანდრე და მისი მემკვიდრეები ამის შემდეგ მკვიდრად იქნებოდნენ თედორე მეფისა და მისი მემკვიდრეების ხელქვეშ; კახეთის მეფე რუსეთის საზიანოს არაფერს იმოქმედებდა, რუსეთის ხელმწიფის მტერს თავის მტრად მიიღებდა, მის მეგობარს — თავის მეგობრად. გარდა ამისა, კახეთის მეფე თავს იდებდა ყოველწლიურად მოსაკითხი გაეგზავნა რუსთ ხელმწიფისათვის. მოლაპარაკების დროს განსაკუთრებული დავა გამოიწვია უკანასკნელმა პუნქტმა. რუსეთის მხარე მოითხოვდა კახეთს სურსათით მოემარაგებინა ის ჯარი, რომელიც მდინარე თერგზე აგებულ ციხეში იქნებოდა ჩაყენებული კახეთის დასაცავად. კახეთის მეფემ ეს ძნელად შესასრულებელი ვალდებულება ყოველწლიური მოსაკითხით შეაცვლევინა. ბირკინის ელჩობა კახეთში დარჩა 1588 წლის გაზაფხულის ბოლომდე და 13 ოქტომბერს მოსკოვს დაბრუნდა.

ლიტერატურა
----------

* *ასათიანი ნ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ. 1977. — გვ. 407.
რადიო თავისუფლების სამაუწყებლო არეალი
**რადიო თავისუფალი ევროპა/რადიო თავისუფლება** (ინგლ. Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL)) — აშშ-ის კონგრესის მიერ დაარსებული და დაფინანსებული რადიოსადგური, რომელიც მაუწყებლობს ევროპის, ცენტრალური აზიისა და ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში. რადიო თავისუფალი ევროპა/რადიო თავისუფლება გადასცემს ახალ ამბებსა და ანალიტიკურ გადაცემებს იმ ქვეყნებში, სადაც „ინფორმაციის მიღების თავისუფლება სრულად არაა უზრუნველყოფილი, ან შეზღუდულია მთავრობის მიერ".

რადიოსადგური დაარსდა 1949 წელს, როგორც ანტი-კომუნისტური ინფორმაციის წყარო ცივი ომის დროს. მისი სათავო ოფისი ქალაქ მიუნხენში მდებარეობდა 1949-1995 წლებში, 1995 წლის შემდეგ კი იგი პრაღაშია განთავსებული. ცივი ომის დასრულების შემდეგ ევროპაში მაუწყებლობის მასშტაბები საგრძნობლად შემცირდა, სანაცვლოდ კი ახლო აღმოსავლეთი იქცა რადიოსადგურის უპირატეს ზონად. პრაღის სათავო ოფისის გარდა, „რადიო თავისუფლებას" გააჩნია 20 ადგილობრივი ოფისი სამაუწყებლო რეგიონის ქვეყნებში და კორპორაციული შტაბ-ბინა ქალაქ ვაშინგტონში. მაუწყებლობა ხორციელდება 28 ენაზე 21 ქვეყანაში, მათ შორის რუსეთში, ირანში, ავღანეთსა და პაკისტანში.

რადიო თავისუფლების ქართული სამსახურის პირველი გადაცემა ეთერში 1953 წლის 3 მარტს გადაიცა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რადიო თავისუფალი ევროპა/რადიო თავისუფლება, ოფიციალური საიტი.
* რადიო თავისუფლება ქართულ ენაზე.

სქოლიო
------

1. ↑  RFE/RL-ს შესახებ - ხშირად დასმული კითხვები.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-03-25. ციტირების თარიღი: 2010-07-05.
2. ↑  RFE/RL-ს სამაუწყებლო არეალი
3. ↑  რადიო თავისუფლების რუსული სამსახური მე-60 წლისთავს აღნიშნავს. „რადიო თავისუფლება".
**გრემის I სასახლე** — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ გრემში, ე. წ. მეფე-დიდებულთა უბანში, მდინარე ინწობის მარჯვენა ნაპირას, პატარა შემაღლებაზე. განეკუთვნება XV-XVI საუკუნეებს. 
სასახლის გეგმა სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით წაგრძელებული სწორკუთხედია. შემორჩენილია მხოლოდ დასავლეთი ნაწილის ნანგრევები. აღმოსავლეთი ნაწილი კი მდინარეს წაუღია. შემორჩენილი კედლები ზოგან ძლივს აღწევს პირველი სართულის იატაკის დონემდე, რომელიც მიწის დონიდან 3-4 მეტრ სიმაღლეზეა.
სასახლეს მთავარი შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. შესასვლელს წინიდან ადგებოდა უზარმაზარი, კირის დუღაბით ჩამოსხმული კიბე, რომლისთვისაც მდინარეს ძირი გამოუცლია, ჩამოუგდია და ხრეშით დაუფარავს. კიბის მოპირდაპირე მხარეს აღმოჩნდა აგურით ნაგები რვაგვერდა აუზი, რომლის შიდა ზედაპირი შელესილია კირის მკვრივი ხსნარით. აუზს ერთ მხარეს აქვს წყლის შესაყვანი, ხოლო ფსკერზე - წყლის გასაყვანი მილი. ვარაუდობენ, რომ აუზი სასახლის მორღვეულ ნაწილში, მიწის დონეზე მდგარა.

სასახლის შიდა გეგმარება კედლების ფრაგმენტულობისა და მრავალგზის გადაკეთების გამო ზუსტად არ ირკვევა. როგორც ჩანს, სასახლის დასავლეთ ნაწილში ცალკეული ოთახები ყოფილა, ჩრდილოეთ ნაწილში კი - საკმაოდ მოზრდილი დარბაზი. შესასვლელის წინ მოწყობილი იყო წინკარი, რომლის იატაკი აგურით ყოფილა მოგებული. აგურისავე იატაკის ნაშთი აღმოჩნდა სასახლის ჩრდილოეთ მონაკვეთშიც. შემორჩენილი ნაწილიდან ჩანს, რომ ერთ-ერთი გადაკეთების დროს სასახლის იატაკი აუმაღლებიათ და კირის ხსნარით მოულესავთ.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ. 2013. — გვ. 383.
**ბოდოჯის სასახლე** — ცხრაკარა, არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა თიანეთის ჩრდილო–დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე, პატარა ბორცვზე. ს. ჯანაშიას აზრით, სასახლე კახეთის მეფეს კვირიკე III-ს (1010–1032 წლები) ეკუთვნოდა. კახეთისათვის ბრძოლის დროს, მეფე ბაგრატ IV (1027–1072 წლები), XI საუკუნის 40-იან წლებში, დაარბია და გადაწვა ბოდოჯის სასახლე: „გარდაადგა თიანეთს, და დაწუა დარბაზი ბოდოჯისა, სახლი სახელოვანი, დიდის კუირიკე მეფისაგან აგებული".

სასახლის სამხრეთ ნაწილის შუაში, აღმოსავლეთ-დასავლეთის ღერძზე განლაგებული და ერთმანეთთან დაკავშირებული სხვადასხვა ფართობის ორი ოთახია (37,5 კვადრატული მეტრი და 18 კვადრატული მეტრი); მათგან დასავლეთით მდებარე ოთახს მეორე სართულის კედლების ნაწილიც შემორჩა. დასავლეთ კედელში სარკმლის კვალი მოჩანს. დასავლეთით მდებარე ოთახის ქვედა სართულის კედლები, ზედასთან შედარებით, სქელია, რაც სართულშუა გადახურვის კოჭების დასაყრდენ საფეხურს ქმნის. აღმოსავლეთ და სამხრეთ მხრიდან II სართულის ოთახს, როგორც ჩანს, აივანი ჰქონია, რომელიც ქვედა სართულის ოთახების შესაბამისი კედლების წინ (დაახლოებით 3,5 მეტრის მანძილზე) არსებულ კედლებს (შემორჩენილია მცირე ნაწილი) ეყრდნობოდა. შენობის აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ მხარეს სასახლის ეზოა, რომელიც აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან სწორი კედლებით ყოფილა შემოფარგლული.

სასახლის დასავლეთ ნაწილში სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით განლაგებული სამი ოთახია (შემორჩენილია კედლების კვალი). მათგან ჩრდილოეთით მდებარე ოთახს აღმოსავლეთ კედლის მცირე ნაწილი შემორჩა (სიმაღლე 3 მეტრი). ოთახის ჩრდილოეთ კედელზე, გარედან, მიშენებული ყოფილა ნახევარწრიული მოხაზულობის კედელი, რომელიც შესაძლოა ჩრდილოეთ კედელში მოწყობილ ბუხარს ეკუთვნოდა.

სასახლის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში ორი ოთახია. აღმოსავლეთით მდებარე, რომლის აღმოსავლეთ კედელი გალავნის აღმოსავლეთ კედელის ხაზზეა, შედარებით მოზრდილია; იგი ალბათ მისაღებ დარბაზს წარმოადგენდა. ამ ოთახის სამხრეთ კედელში მოჩანს 1 მეტრი სიგანის ამოშენებული ღიობი (შესასვლელი). დასავლეთის ოთახი შედარებით მომცროა (შემორჩენილია კედლების მხოლოდ კვალი). შესაძლებელია, რომ ამ ოთახის დასავლეთით კიდევ არსებობდა ორი ან სამი ოთახი, რომელიც სასახლის გეგმის სწორკუთხედში იყვნენ მოქცეულნი, მაგრამ ამჟამად მათი კვალი არ ჩანს.

1969 წელს იამ ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა რ. რამიშვილი, სასახლეზე ჩაატარა მცირე გათხრები. გაიჭრა რამდენიმე თხრილი: პირველი — დიდ დარბაზში, მეორე — თაღები ან ოთახში, მესამე — ოთახების დასავლეთის ჯგუფის ერთ-ერთ ოთახში გათხრების შედეგად დადგინდა, რომ სასახლეზე ერთფენიანი ძეგლია, მაშასადამე, მან დროის მოკლე მონაკვეთში იარსება.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ. ჯორბენაძე ბ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 364.
**გრეკოვის სახლი** (რუს. Особняк Грекова) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1820 წელს კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. სახლი ჩეხოვის ქუჩის განაშენიანებასთან ერთად შედის რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 

მისამართი: ტაგანროგი, ჩეხოვის ქუჩა № 121.

ისტორია
-------

ჩეხოვის ქუჩაზე მდებარე განმარტოებული სახლი აგებულია 1820 წელს დიმიტრი გრეკოვის შვილის - ტიმოთე გრეკოვისათვის. რომელიც მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1787-1791 წლებისა და 1812 წლის დიდ სამამულო ომში. არქიტექტურა იყო იმ პერიოდისათვის დამახასიათებელი. დიდი ფასადი შვიდი ფანჯრით. 

სამი წლის შემდეგ ტიმოთე გრეკოვს შეეძIნა შვილი ნიკოლოზი, რომელიც შემდეგ კაზაკების გენერალი გახდა. 1831 წელს ტიმოთე გრეკოვი გარდაიცვალა, ერთადერთ შვილს მდიდარი მემკვიდრეობა ერგო. 1840 წელს მემკვიდრემ დაიწყო სახლის რემონტი. იგი გეგმავდა სახლის მთლიან გადაკეთებას, რისთვისაც მან აიღო სესხიდა თავისი უძრავი ქონება დააგირავა. რემონტის შემდეგ სახლმა სხვა ელფერი მიიღო. სამაგიეროდ ოჯახის შემოსავლებს მკვეთრად გადააჭარბა ხარჯებმა. გრეკოვებმა ვერ შეძლეს თანხის გადახდა. ამიტომ 1876 წელს მისი უდიდებულესობის ალექსანდრე II-ის ბრძანების შემდეგ, გრეკოვების ბინის ნაწილი გაიყიდა. ტაგანროგის სახლის მფლობელი გახდა იაკობ ხლიტჩევი. 1898 წელს მისი ფასი შეადგენდა 3 000 რუბლს. 1906 წელს სახლი გახდა სანდრა შილგოვაიას კუთვნილება. სახლის უკანასკნელი მფლობელი 1911 წლიდან რევოლუციებამდე იყო კარლ იუნგი და სოფია ბრონევსკაია.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1924 წლიდან შენობა საცხოვრებლად გამოიყენება. 1994 წელს ნაგებობა იყიდა ბანკმა „დონინვესტმა", რომელმაც სახლს დაუბრუნა ადრინდელი სახე.

აღწერა
------

გრეკოვის სახლი ითვლება კლასიციზმის საუკეთესო ნიმუშად ტაგანროგში. შენობა არის ქააქური მცირე სახლების ტიპური ნიმუში. მთავარი შესასვლელი კარი არ მდებარეობს ცენტრში.

სქოლიო
------

1. ↑  Дом 121. Исторический Таганрог.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-18. ციტირების თარიღი: 2017-01-28.
2. 1 2  Русский классицизм. Rostov Region. ციტირების თარიღი: 2017-01-28.
რისტო რიუტი
**რისტო რიუტი** (ფინ. Risto Heikki Ryti დ. 3 თებერვალი, 1889, ჰუიტიენენი, ფინეთი (მაშინ – რუსეთის იმპერია) — გ. 25 ოქტომბერი, 1956, ჰელსინკი, ფინეთი) — ფინელი პოლიტიკური მოღვაწე.

ბიოგრაფია
---------

განათლებით იურისტი. ფინეთის პარლამენტის დეპუტატი ეროვნულ-პროგრესული პარტიისა და ჰელსინკის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი. 1921–1924 ფინეთის ფინანსთა მინისტრი, 1925–1939 ფინეთის ბანკის თავმჯდომარე. 

1939 წლის 1 დეკმებრიდან 1940 წლის 19 დეკემბრამდე ფინეთის პრემიერ-მინისტრი. 1940 წლის 19 დეკმებრიდან 1944 წლის 4 აგვისტომდე ფინეთის პრეზიდენტი. მისი მმართველობის პერიოდს ორი ომი — ფინეთ-საბჭოთა კავშირის ომი (1939–1940) და მეორე მსოფლიო ომი ანუ „ომი გაგრძელება" (1941–1944) დაემთხვა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***რისტო რიუტი***

* Finnish Literature Society, Biographical Centre: Ryti, Risto (1889 - 1956) covered by Martti Turtola
* Helsingin Sanomat: A silent president has his say დაარქივებული 2011-08-27 საიტზე Wayback Machine.



|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია ფინეთისა და ფინელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ფინეთის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* კარლო იუჰო სტოლბერგი
* ლაური რელანდერი
* პერ ევინდ სვინჰუვუდი
* კიუსტი კალიო
* რისტო რიუტი
* გუსტავ მანერჰაიმი
* იუჰო კუსტი პაასიკივი
* ურჰო კეკონენი
* მაუნო კოივისტო
* მარტი აჰტისაარი
* ტარია ჰალონენი
* საული ნიინისტე
 |

 |
**რადიკ ისაევი** (აზერ. Əbdürrəhim Vələddinoviç İsayev; რუს. Радик Велединович Исаев; ლეზგიური: Исайрин Радик Велединан хва; დ. 26 სექტემბერი, 1989, დაღესტანი, რუსეთის სფსრ, სსრკ) — რუსული წარმოშობის აზერბაიჯანელი სპორტსმენი (ტაეკვონდო). ამჟამად ასპარეზობს 87 კგ წონით კატეგორიაში. კარიერის მანძილზე აგრეთვე გამოდიოდა 80 კგ წონით კატეგორიაში. 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული. 2015 წლის ევროპული თამაშების გამარჯვებული. 2017 წელს გამართული ისლამის სოლიდარობის თამაშების გამარჯვებული. მსოფლიო თასისა და ევროპის ჩემპიონატის მრავალგზის გამარჯვებული. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

2014 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი 87 კგ წონით კატეგორიაში. 2015 წელს კი ამავე წონით კატეგორიაში მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი. 2016 წელს ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების 80 კგ წონით კატეგორიაში მოგების შემდეგ გახდა მეორე აზერბაიჯანი სპორტსმენი, ზემფირა მეფტაჰადინოვას შემდეგ რომელიც გახდა ოლიმპიური თამაშების, ევროპისა და მსოფლიო ჩემპიონატების გამარჯვებული. 2015 და 2016 წელს აზერბაიჯანის ნაკრებთან ერთად მოიგო ჭიდაობის მსოფლიო თასი.

2015 წელს 80 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ბაქოში გამართული პირველი ევროპული თამაშები. 2015 წელს გამართულ ევროპულ თამაშებზე მიღწეული წარმატების გამო დააჯილდოვეს აზერბაიჯანის დიდების ორდენით. 2016 წელს ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მოგების შემდეგ დაჯილდოვებული იქნა ღირსების ორდენი. 2017 წელს 87 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი, ტაიპეიში გამართულ უნივერსიადაზე. 2018 წელს მოიგო ყაზანში, რუსეთში გამართული ევროპის ჩემპიონატი, 87 კგ წონით კატეგორიაში. 2013 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი.

აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროს მიერ ისაევს სამჯერ მიენიჭა „წლის საუკეთესო სპორტსმენის" წოდება (2013, 2015, 2016).

პირადი ცხოვრება
---------------

რადიკ ისაევი დაიბადა 1989 წლის 26 სექტემბერს, რუსეთის სფსრ-ში, სსრკ-ში, დაღესტანში, ახტულის რაიონის სოფელ უხულში. რადიკ ისაევის პირადი მწვრთნელია ლეზგი მოჰამედ აბდულაევი. ისაევი სკოლის დამთავრების შემდეგ 2006 წელს ჩაირიცხა მოსკოვის სახელმწიფო საავტომობილო და საგზაო ტექნიკურ უნივერსიტეტში. სწავლა დაასრულა 2012 წელს.

რადიკ ისაევს ჰყავს მეუღლე და ორი ქალიშვილი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბიოგრაფია

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4 5  Radik **ISAEV**. (ინგლისური). www.baku2015.com (I Avropa Oyunlarının rəsmi saytı).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-08-25. ციტირების თარიღი: 25 avqust 2017.
2. ↑  I Avropa Oyunları qaliblərinin və Azərbaycan idmanının inkişafında xidmətləri olan şəxslərin təltif edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidenti İlham Əliyevin Sərəncamı. (აზერბაიჯანული). www.president.az (Azərbaycan Respublikası Prezidentinin rəsmi saytı).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-03. ციტირების თარიღი: 29 iyun 2015.
**„სასკო"** — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ თბილისიდან. ასპარეზობს პირველ ლიგაში. საშინაო მატჩებს ატარებს სპორტ–კომპლექსი შატილის მოედანზე.

ისტორია
-------

საფეხბურთო კლუბი "სასკო" დაარსდა 2005 წელს და დაკომპლექტებულია 1993 წელს დაბადებული ფეხბურთელებით.

გუნდი 1993 წელს დაბადებულ "ნორჩი დინამოს" ბაზაზეა შექმნილი. მისი მფლობელი საამშენებლო კომპანია "სასკოს" დირექტორი გია სიჭინავაა და ეს ერთი შეხედვით უცნაური სახელიც აქედან მოდის. აბრევიატურა არ გეგონოთ. ბიჭები უკვე წლებია, ერთად მოდიან. რამდენიმე აღზრდილი სხვა კლუბებშიც გაუშვეს. მათგან ყველაზე ცნობილი საქართველოს 21 წლამდელთა ნაკრების და დანიური "ორჰუსის" თავდამსხმელი დავით სხირტლაძეა.
2010 წელს მე-2 ლიგაში გაიმარჯვეს, მაგრამ ფინანსური პრობლემები შეექმნათ და სეზონის წინ მათი ყოფნა-არყოფნის საკითხი დადგა. კიდევ კარგი, რომ მშველელად უცხოეთში მოღვაწე ქართველი ბიზნესმენი თორნიკე გულუა გამოუჩნდათ, რომელიც ახლა სიჭინავასთან ერთად კლუბის თანამეპატრონე არის.
"თემქელებს", ასე უწოდებენ სტადიონის ადგილმდებარეობის გამო. "სასკო" სპორტკომპლექს "შატილის" ბაზაზე ემზადება და თამაშობს. ყმაწვილები შემოქმედებით ფეხბურთს თამაშობენ, უმთავრესად მოკლე და საშუალო გადაცემებით ცდილობენ კომბინაციების აწყობას.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პროფილი Futbol24.com-ზე (ინგლისური)
* პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 პირველი ლიგა  · 2016-2017 |
| --- |
|  |
| კლუბები 2016-2017 | 
„ბორჯომი"  · „გაგრა"  · ვიტ ჯორჯია  · „იმერეთი" ხონი  · „კოლხეთი" ხობი  · „ლიახვი" ცხინვალი  · „მერანი" მარტვილი  · „მეშახტე" ტყიბული  · „ოდიში 1919" ზუგდიდი  · „რუსთავი"  · „სამგურალი" წყალტუბო  · „საპოვნელა" თერჯოლა  · „სულორი" ვანი  · „სქური" წალენჯიხა  · „ჩხერიმელა" ხარაგაული  · „ჭიათურა" |

 |
**რუოკოს სახლი** (რუს. Дом Руокко) — ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნეში. სახლის მაცხოვრებლები დაკავშირებული იყვნენ მწერალ ანტონ ჩეხოვის ოჯახთან.

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 100.

ისტორია
-------

ორსართულიანი კუთხის შენობა ტაგანროგში აგებულია XIX საუკუნეში. ამჟამად შენობა გადაკეთებულია. 1880-იანი წლების შუა პერიოდამდე სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ კონსტანტინე მუსურის, შემდეგ იგი მიჰყიდა იტალიელ დავიდ რუოკოს. 

დავიდ რუოკო წარმოშობით იყო იტალიელი, ჰქონდა კარგი მუსიკალური სმენა, უკრავდა რამდენიმე მუსიკალურ ინსტრუმენტზე, ატარებდა მუსიკის გაკვეთილებს მდიდარი ტაგანროგელების ოჯახის წევრებისათვის, იყო ტაგანროგის საქალაქო ბაღის მუსიკალური ორკესტრის ხელმძღვანელი.

ტაგანროგში დავიდ რუოკომ ვიოლინოზე დაკვრა ასწავლა თავის შვილს ევგენის, რომელიც მოგვიანებით დაინიშნა ანტონ ჩეხოვის მეგობრის შვილ ევგენია საველევაზე. 1914 წლის 26 აგვისტოს მათ შეეძინათ შვილი ლუდმილა. ტაგანროგში გასტროლების დროს რუოკოს სახლში ჩერდებოდნენ გასტროლიორი მსახიობები. მწერალ ჩეხოვის მამამ, პავლემ დავიდ რუოკო მოიწვია თავისი შვილის ნიკოლოზის მოსასმენად, რომელიც უკრავდა ვიოლინოზე და ჰქონდა კარგი მუსიკალური ნიჭი. 

1910-იანი წლებიდან სახლის მფლობელი იყო თავადი ნიკოლაი დემინი. დემინს სახლში გამართული ჰოქნდა ორანჟერეა და ყვავილების მაღაზია. 

1912 წელს სახლი იჯარით აიღეს ვეტლიცკების ოჯახმა. სახლში ცხოვრობდა ტაგანროგის კომერციული სასწავლებლის გეოგრაფიის მასწავლებელი ვალენტინ ისაკოვიჩი. 

ამჟამად შენობა გამოიყენება საცხოვრებლად.

ლიტერატურა
----------

* Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Таганрог ул. Греческая, 102 დაარქივებული 2014-03-25 საიტზე Wayback Machine.