recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**კურაკინის აგარაკი** (რუს. Куракина Дача) — პარკი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში. მდებარეობს ობუხოვის თავდაცვის პროსპექტს, ლესნოზავოდსკის ქუჩას, ბაბუშკინის ქუჩას, კრაზნი-ზორის ბულვარსა, პირდაპირ პროსპექტსა და ივანოვსკის ქუჩებს შორის. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ჭაობი.

ისტორია
-------

პარკმა სახელწოდება მიიღო აქ განთავსებული ძმების ალექსიდრე და ალექსი კურაკინების გვარის მიხედვით.

კურაკინის აგარაკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნიკოლაევსის ინსტიტუტის შენობა, რომელიც აგებულია XVIII საუკუნის დასასრულსა და XIX საუკუნის დასაწყისში და გადაკეთებულია 1869 წელს არქიტექტორ ივან იოჰანსონის პროექტის მიხედვით.შენობის პირველი სართული, რომელიც ატარებს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსს, აგებულია ქვს მასალით, ხოლო მეორე ნაგებობა აგებულია ხის მასალით. დიდი ხნის განმავლობაში შენობა მიტოვებული იყო, ხოლო 2006 წლის 12 ივლისს მას ხანძარი გაუჩნდა და თითქმის მთლიანად დაიწვა. ერთი წლის მერე 2007 წლის 24 ივნისს შენობაში კივევ ერთი ხანძარი გაჩნდა. მომდევნო წლის გაზაფხულზე შენობა უკანონოდ დაანგრიეს, ამის შემდეგ შენობა კვლავ უკანონოდ აღადგინეს ქვის მასალით სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტთან შეთანხმების გარეშე. შენობის მშენებლობა დასრულდა 2010 წლის ბოლოსაკენ. 

ახლად გარემონტებულ შენობაში დაგეგმეს განეთავსებინათ ბავშვთა თავშესაფარი. თავშესაფრის დირექტორად დანიშნეს სასულიერო პირი ალექსანდრე ტკაჩენკო. 

გარემონტებულ ქვის შენობაში ამჟამადგანთავსებულია საბნქტ-პეტერბურგის № 328 საშუალო სკოლა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сад «Куракина Дача» на карте Санкт-Петербурга
* История парка с фотографиями на сайте citywalls.ru დაარქივებული 2019-03-04 საიტზე Wayback Machine.
**აშურდან II** (Aššur-dān II) — ახალი ასურული იმპერიის მეფე (ძვ. წ. 935 – ძვ. წ. 911).

ბიოგრაფია
---------

აშურდან II მისი მამის ტიგლათფილესერ II-ის გარდაცვალების შემდეგ გამეფდა ძვ.წ. 935 წელს და იმეფა გარდაცვალებამდე ძვ. წ. 911  წლამდე დაახლოებით 23-24 წელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ მმართველობა მისმა ვაჟმა ადად-ნირარი II-მ განაგრძო. აშურდან II-მ საბოლოოდ შეძლო და გადალახა ის კრიზისი, რომლებიც ასურელ ხალხს და ასურეთის ქვეყანას დიდი ხნის მანზილზე აწუხებდა. მან ააშენა ქალაქები და ციხესიმაგრეები, ასევე ყველა პროვინციაში აშენა სამთავრობო შენობები (ოფისები), ეხმარებოდა გლეხებს და მათ მიწათმოქმედებისათვის საჭირო სამეურნეო ინვენტარით ამარაგება. აშურდან II ცდილობდა დაკნინებული ასურეთი პირვანდელ საზღვრებში დაებრუნებინა. მან სამხედრო კამპანია წამოიწყო მომთაბარე არამეელების წინააღმდეგ. დაიბრუნა ტერიტორიები, რომლებიც სალმანასარ II-ის და აშურრაბი II-ის დროს დაიკარგა, სამხედრო მოქმედებების დროს მოპოვებული დიდძალი ნადავლი და პირუტყვი კი იმ დროს ასურეთის დედაქალაქ აშურში წაიღეს. ასევე ნახსენებია მოგზაურობა კადმუხუს და კირიურუს ტერიტორიებზე.

ანალებში ამ მეფეზე ინფორმაცია არ მოიპოვება, რომლის საფუძველზეც შეიძლებოდა გვემსჯელა აშურდან II-ის დიდ გამარჯვებებზე. აქედან გამომდინარე, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ასურეთის არმის ღია ბრძოლების დასაწყებად ჯერ კიდევ სუსტი იყო. ისტორიაში ასევე აღნიშნულია ასურეთის არმიისთვის საომარი ეტლების გადაცემის ფაქტი, რაც შეიძლება არმიის გაძლიერების მცდელობად ჩავთვალოთ.

აშურში აშურდან II-მ, მისი წარწერის თანახმად, აღადგინა ტიგლათფილესერ I-ის მიერ აშენებული და მოგვიანებით დანგრეული *"ოსტატების კარიბჭე"*.

აშურდან II-ის შემდეგ იმეფა კიდევ ოთხმა ნიჭიერმა მეფემ, რომლებმაც წარმატებით განაგრძეს აშურდანის მიერ დაწყებული საქმე, რომელიც ასურეთის იმდროინდელი მსოფლიოს ძირითად ქვეყნად არსებობას გულისხმობდა. აშურდან II-ის მეფობით დაიწყო ასურეთის იმპერიის არსებობა, რომელმაც ძვ.წ. 609 წლამდე იარსება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ასურეთის მეფე აშურდან II დაარქივებული 2015-06-04 საიტზე Wayback Machine.
* მესოპოტამიის ისტორია - აშურდან II დაარქივებული 2014-07-25 საიტზე Wayback Machine.
* აშურდან II, ასურეთის მეფე

  


|
|  |
|
| წინამორბედი:ტიგლათფილესერ II | **ასურეთის მეფე**ძვ.წ. 935 - ძვ.წ. 911 | შემდეგი:ადად-ნირარი II |
**ატიფეტე იაჰიაგა** (დ. 20 აპრილი 1975, ჯიაკოვიცა, სერბეთი) — კოსოვოელი პოლიტიკოსი და პოლიციის ოფიცერი.. კოსოვოს მეოთხე პრეზიდენტი. 

დაამთავრა პრიშტინის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ქვეყნის პრეზიდენტობამდე ასრულებდა რესპუბლიკის პოლიციის გენერალური დირექტორის მოადგილის მოვალეობას. 2000 წლიდან აქვს პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება. 

22 თებერვალს კოსოვოს პარლამენტმა ქვეყნის პრეზიდენტად ალბანელი ბიზნესმენი ბეგჯეტ პაკოლი აირჩია, რომელიც პარტიას "ალიანსი ახალი კოსოვოსთვის" ხელმძღვანელობს და რუსეთთან მყარი საქმიანი კავშირები აქვს. კოსოვოს საკონსტიტუციო სასამართლომ ოპოზიციის სარჩელი განიხილა და განაცხადა, რომ პაკოლი კანონის დარღვევით აირჩიეს. სწორედ ამის შემდეგ 4 აპრილს პაკოლიმ თანამდებობა დატოვა, ხოლო 7 აპრილიდან მოვალეობის შესრულებას შეუდგა კოსოვოს პირველი ქალი პრეზიდენტი ატიფეტე იაჰიაგა, რომელიც პარლამენტის მიერ იქნა არჩეული.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ქალი პრეზიდენტების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მოკლე ბიოგრაფია[*მკვდარი ბმული*]

სქოლიო
------

1. 1 2  კოსოვოს ახალი პრეზიდენტი პოლიციელი ქალი გახდება
2. ↑  კოსოვოს პრეზიდენტმა პოსტი დატოვა
3. ↑  "Atifete Jahjaga zgjidhet presidente e Kosovës" *Koha* 7 Apr. 2011 (accessed 7 Apr. 2011)
**„კუნძული"** (რუს. Остров) — 2006 წლის რუსული მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟიროსია პაველ ლუნგინი, სცენარი ეკუთვნის დიმიტრი სობოლევს, ხოლო მთავარ როლს ასრულებს პეტრე მამონოვი. ფილმში მოთხრობილია გამოგონილი რუსი მართლმადიდებელი ბერის ისტორია.

„კუნძული" ნაჩვენები იქნა ვენეციის კინოფესტივალზე. 2007 წელს ფილმს გადაეცა „ნიკას" 6 და „ოქროს არწივის" 6 ჯილდო. გადაღებულია ნახევარკუნძულზე, სოფელ რაბოჩეოსტროვსკში, თეთრი ზღვის სანაპიროზე, კარელიაში.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
ფილმი მოგვითხრობს ერთ ბერზე, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს, ბორანზე მუშაობდა ცეცხლფარეშად. გერმანელები მას აიძულებენ ესროლოს თავის მეგობარს. ბორანს გერმანელები ააფეთქებენ და მამა ანატოლი კუნძულზე გაირიყება, სადაც მონასტერია. ბერებმა მონასტერში შეიფარეს და მოუარეს. იგი ბერად აღკვეცეს და სახელად ანატოლი დაარქვეს. ბერი ანატოლი აღასრულებს სასწაულებს, კურნავს, ეშმაკებს სდევნის, ჭვრეტს. მამა ანატოლი გაიგებს, მკვლელობა რომ არ ჩაუდენია.  ანატოლის დღეები დასასრულს უახლოვდება. სიკვდილის წინ მამა იობს სთხოვს კუბო მიუტანოს. თეთრი კვართით შეიმოსა, ჩაწვა კუბოში, დახუჭა თვალები და სული მიაბარა ღმერთს. ფილმი სინანულზეა, რომელიც ბერ ანატოლის ღმერთთან მისვლაში ეხმარება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი (რუსული)
* 

* „კუნძული" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* *Ostrov* - synopsis and two opinions: positive დაარქივებული 2008-03-07 საიტზე Wayback Machine.  and negative (რუსული)
* ტრეილერი და სკრინშოტები
* 

* „კუნძული" — Rotten Tomatoes

სქოლიო
------

1. 1 2  Фильм – ОСТРОВ. kinobusiness.com. ციტირების თარიღი: 2017-10-27.
2. ↑  «Остров». Фильм-событие. Фильм-проповедь (*"The Island" - Film-event. Film-sermon*), Russian Patriarchy website, 2006-10-25, accessed 2008-03-17. (რუსული)
**ბანგკოკის სამხატვრო და კულტურული ცენტრი** (ტაი. หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร) — თანამედროვე ხელოვნების ცენტრი ბანგკოკში, ტაილანდში. საგამოფენო და საშემსრულებლო სივრცეში სამხატვრო, მუსიკალური, თეატრალური, კინოინდუსტრიის, მოდისა და სხვა კულტურულ-საგანმანათლებლო ღონისძიებები ტარდება. ცენტრი მოიცავს კაფეებს, კომერციულ სამხატვრო გალერეებს, წიგნის მაღაზიებს, ხელნაკეთი ნივთების მაღაზიებსა და ბიბლიოთეკას. ცენტრი კულტურული გაცვლის ადგილის ფუნქციას ასრულებს. 2008 წლიდან 2017 წლამდე პერიოდში ცენტრის ვიზიტორთა რაოდენობა 300 000-დან 1.7 მილიონამდე გაიზარდა.

ისტორია
-------

1995 წელს ბანგკოკის გუბერნატორმა, დოქტორმა ბრიჩიტ რატაკულიმ წამოიწყო პროექტი სახელწოდებით „სამხატვრო ცენტრი". შეთახმების შემდეგ, რომლის მიხედვითაც ბანგკოკის თანამედროვე სამხატვრო ცენტრი პათუმვანს უნდა შეერთებოდა, 2001 წელს პროექტი შეჩერდა, როდესაც ახალი გუბერნატორი სამაკ სუნდარავეი გახდა. მას კომერციული საცალო სივრცე და კერძო ინვესტიციების მოზიდვა სურდა. კულტურული ორგანიზაციები, ხელოვანები, სტუდენტები და მასმედიის წარმომადგენლები ამ გეგმის წინააღმდეგ გამოვიდნენ. 2004 წელს ბანგკოკის გუბერნატორი აპირაკ კოსაიოდინი გახდა და მან ძველ პროექტს დაუჭირა მხარი, რომელიც სამხატვრო ცენტრის გახსნას გულისხმობდა.

2005 წლის 19 აგვისტოს „სამხატვრო და კულტურულ სფეროებში ბანგკოკის მეტროპოლიურ ადმინნისტრაციასა და სამხატვრო და კულტურულ სფეროებში მოკავშირე ორგანიზაციებს შორის ურთიერთთანამშროლობის დეკლარაციას" მოეწერა ხელი. არაერთი გადადების შემდეგ ბანგკოკის სამხატვრო და კულტურული ცენტრი 2008 წ;ის 29 ივლისს ოფიციალურად გაიხსნა.

არქიტექტურა
-----------

ბანგკოკის სამხატვრო და კულტურული ცენტრის შენობა Robert G. Boughey and Associates-ის პროექტის მიხედვით 4 კრიტერიუმის გათვალისწინებით შეიქმნა: მოსახერხებელი სივრცე, ტაილანდის არქიტექტურისა და კულტურის ელემენტები, მაღალი, ჰაეროვანი სივრცეები და ბუნებრივი, მაგრამ კონტროლირებადი ნათება. მრავალფუნქციური ოთახი პირველ სართულზეა განთავსებული და სხვადასხვა ღონისძიებისთვის გამოიყენება, მათ შორის: ბანკეტებისთვის, პრესკონფერენციებისთვის, შეხვედრებისთვის და ა.შ. მრავალფუნქციური ოთახის ფართობი 280 მ² ია და 250-300 ადამიანზეა გათვლილი.

სამუშაო საათები
---------------

ბანგკოკის სამხატვრო და კულტურული ცენტრი ორშაბათობით დაკეტილია. ცენტრი კვირის სხვა დღეებში ღიაა დილის 10 საათიდან საღამოს 9 საათამდე. შესვლა უფასოა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ტაილანდის ტურიზმი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. 1 2  „BMA must keep hands off art centre" (Opinion). *Bangkok Post*. 13 May 2018. ციტირების თარიღი: 13 May 2018.
2. ↑  Phataranawik, Phatarawadee (13 May 2018). „Thai artists see red over Bangkok governor's plan to take over art centre". *The Nation*. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 მაისი 2018. ციტირების თარიღი: 14 May 2018.
3. ↑  Bangkok Art and Culture Centre Background. ციტირების თარიღი: 14 May 2018.
4. 1 2  ความเป็นมาของหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร - bacc.or.th.
5. ↑  Declaration of Cooperation in the Fields of Art and Culture. ციტირების თარიღი: 14 May 2018.
6. ↑  ปฏิญญา.
7. ↑  Wancharoen, Supoj (19 May 2018). „Art space: the final frontier". *Bangkok Post*. ციტირების თარიღი: 23 May 2018.
8. ↑  Architecture Main Concept. ციტირების თარიღი: 14 May 2018.
ატალ ბიჰარი ვაჯპაი
**ატალ ბიჰარი ვაჯპაი** (ჰინ. अटल बिहारी वाजपेयी; დ. 25 დეკემბერი, 1924 — გ. 16 აგვისტო, 2018) — ინდოეთის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი სამი ვადით, როგორც ინდოეთის მე-10 პრემიერ მინისტრი, ჯერ 13 დღიანი ვადით 1996 წელს, შემდეგ 13 თვიანი პერიოდით 1998 წლიდან 1999 წლამდე, რასაც მოჰყვა სრული ვადით 1999 წლიდან 2004 წლამდე..

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა 1924 წლის 25 დეკემბერს გვალიორში (იმ წლებში იგივე სახელის მქონე სამთავროს დედაქალაქი, ახლანდელი — მადჰია-პრადეშის შტატი). XX საუკუნის დასასრულის ინდოეთის ერთ-ერთი გამოჩენილი პოლიტიკოსი.

1957 წელს პირველად იქნა არჩეული ინდოეთის პარლამენტში. 1968-1973 წლებში იყო ინდოეთის პოლიტიკური ორგანიზაციის — „Rashtriya Swayamsevak Sangh" პრეზიდენტი. 1977-1979 წლებში ინდოეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი. 1980-1984 და 1993-1996 წლებში პარლამენტში ინდოეთის სახალხო პარტიის — „ბჰარატია ჯანატა პარტი" — ფრაქციის ლიდერი. მე-11 მოწვევის ინდოეთის პარლამენტის ქვედა პალატის — „ლოკ საბჰას" ოპოზიციის ლიდერი. 1996 წელს ინდოეთის სახალხო პარტია — „ბჰარატია ჯანატა პარტი"-ს გამარჯვების შემდეგ გახდა პრემიერ-მინისტრი პირველად 1996 წელს 13 დღის შემდეგ გადადგა, როდესაც ცხადი გახდა, რომ ვერ ჩამოაყალიბა უმრავლესობა პარლამენტში, ხოლო მეორედ 1998 წლიდან 2004 წლამდე პერიოდში.

1999 წლის 13 ოქტომბერს ჩამოყალიბდა პარლამენტის უმრავლესობა. მან გაატარა საბაზრო რეფორმები სიღარიბის დაძლევის მიზნით. ცდილობდა მშვიდობიანი მოლაპარაკებების წარმოებას 1990-იან წლებში პაკისტანთან სიტუაციის გამწვავების დროს.

ვაჯპაის პრემიერ-მინისტრობისას ინდოეთმა გამოსცადა პირველი ბირთვული იარაღი რაჯასტანის შტატის პოლიგონზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ატალ ბიჰარი ვაჯპაი"** ვიკისაწყობში.
* გარეგნობა C-SPAN-ზე
* ატალ ბიჰარი ვაჯპაი საიტზე parliamentofindia.nic.in

სქოლიო
------

1. ↑  „Atal Bihari Vajpayee, Former Prime Minister and BJP Stalwart, Passes Away Aged 93 at AIIMS". *CNN-News18*. 2018-08-16. ციტირების თარიღი: 2018-08-16.
2. ↑  Atal Bihari Vajpayee Biography;– About family, political life, awards won, history. ციტირების თარიღი: 2017-07-24
**ბილანიშვილების კოშკი**, *ბუტულაანთ კოშკი*, — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ბილანიშვილების უბანში. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. ეკუთვნოდა ბილანიშვილების (ბუტულაშვილების) საგვარეულოს.

არქიტექტურა
-----------

კოშკი ცილინდრულია, ხუთსართულიანი (გარე დიამეტრი ფუძის დონეზე - 8,1 მეტრი). მეხუთე სართული ქონგურებიანი ბანია. ნაგებია რიყის ქვით. კედლის ზედაპირი ნალესობითაა მოსწორებული. პირველი, მეორე და მესამე სართულების გუმბათები აგურისაა. ერთადერთი შესასვლელი მეორე სართულზეა, ჩრდილო მხარეს. კარი სწორკუთხაა. 

პირველი სართული, სამეურნეო დანიშნულების. გეგმით წრიული, ყრუ სათავსია. მასში მოხვედრა მხოლოდ მეორე სართულიდან, კედლის სისქეში მოწყობილი კიბითაა შესაძლებელი. სართულის ცენტრში ჭა ყოფილა (ამოვსებულია). სართული გადახურულია აგურის ნახევარსფერული გუმბათით, რომელშიც კამარის ქუსლის დონეზე, ერთი სარკმელია გაჭრილი. კოშკის მეორე სართული შვიდწახნაგაა. ერთ-ერთ (ჩრდილო) წახნაგში, კოშკში შემოსასვლელი კარია, რომლის აღმოსავლეთ წირთხლში პირველ სართულზე ჩასასვლელი კიბე იწყება. კარის პირდაპირ გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია, კარის მარჯვნივ კი - ზედა სართულთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედში შესასვლელი და ერთი პატარა სათოფური. კარის მარცხნივ (აღმოსავლეთით) პატარა ნიშია - ცალმაგი სათოფურით. დანარჩენ სამ წახნაგში შეწყვილებული სათოფურით აღჭურვილი, თითო დიდი ზომის, ღრმა ნიშია. სართული გადახურულია აგურით ნაწყობი, ნახევარსფერული კამარით, რომლის ქუსლის დონეზე, აღმოსავლეთით, სარკმელია გაჭრილი. 

მესამე სართულიც გეგმით წრიულია. ამ სართულზეც, შესასვლელი კარის პირდაპირ, გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ბუხარია. კედელში ოთხი ოთხკუთხა ნიშია, რომლებშიც ორმაგი სათოფურებია მოწყობილი. მთლიანი შენობის ერთ-ერთი ნიშა იატაკის დონიდან იწყება. მასში ორმაგი სათოფურის გარდა, ერთი ცალმაგი, დახრილი სათოფურიცაა. სართული გადახურულია ნახევარსფერული კამარით, რომელშიც სარკმელია მოწყობილი. ერთი პატარა სარკმელი სართულზე ამოსასვლელი კიბის ბაქნის დონეზეა. მეოთხე სართული ქონგურებიანი ბანია. კედელში სიმეტრიულად განლაგებულია ხუთი ნისკარტა სალოდე, რომელთა შორის ცალმაგი და ორმაგი სათოფურებია მოწყობილი. სათოფურებია ზოგიერთი სალოდის გვერდის კედლებშიც და ქვემოთაც.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 180-181.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* სოლომონ ბუტულაშვილი
კოლაჟი 
**კოლაჟი** (ფრანგ. coller, შეწებება) — განსხვავებული ფორმების ნაწილებისგან ახალი მთლიანის შექმნა-შეკოწიწება. მაგალითად, კოლაჟი ხელოვნებაში შეიძლება შეიცავდეს ერთ მთლიან თაბახზე ან ტილოზე დაწებებულ საგაზეთო ამონაჭრებს, ბაფთებს, ზონრებს, ხელთნაკეთი ფერადი ქაღალდების ნაჭრებს, ფოტოებსა და სხვა.

კოლაჟი ხელოვნებაში
------------------

კოლაჟი სახვითი ხელოვნების ერთ-ერთი ყველაზე სახალისო და მრავალფეროვანი სახეობაა, თუმცა კოლაჟის ნამუშევარი არ იქმნება ტრადიციული მეთოდით და მასალებით (საღებავები, ფანქრები, პასტელები), იგი მზადდება სხვადასხვა მასალისგან, როგორებიცაა: ნაჭრები, ნაკუწები, ზოგჯერ — ნივთების კომბინაციით. ამ ელემენტების შეერთება ძირითადად დაწებებით ხდება.

კოლაჟის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნიმუშია პაბლო პიკასოს მიერ შექმნილი „ნატურმორტი გატეხილი სკამით", რომელიც შექმნილია 1912 წელს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დიდი რუსული ენციკლოპედია[*მკვდარი ბმული*]

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BNF: cb11949222q (data)
* GND: 4010384-5
* LCCN: sh85027965
* NDL: 01085971
* NKC: ph121736

 |
**ატენის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესიის წარწერა** ან **ვეჟან ატენელის წარწერა** — ძველი ქართული ასომთავრული წარწერა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი ატენის ეკლესიიდან, დაახლოებით VII-VIII საუკუნეებისა. წარწერა იპოვა ეკლესიაში, ჯვრის კვარცხლბეკზე ივანე ჯავახიშვილმა 1907 წელს.

წარწერა
-------

წარწერა რვა სტრიქონიანია. ბოლოში მცირედ დაზიანებულია, მაგრამ შინაარსი კარგად იკითხება:

1. ესე ჯ~ი ქტ~სჲ მე ვეჟან ატნლ მხ~ლნ
2. აღვმართე შესავედრებელად და ს
3. აჴსრად სულისა ჩემისა და
4. ყ~ლთათჳს თავყუანისმცე
5. მელთა ქ~ტჲსთა ქ~ტე ყ~ლნი შეგ
6. ჳწყალენ ძ~თა ჯ~ია შ~ნჲთა ა~ნ
7. ი~ყნ და რ~თა აღმოიკითხოთ მე ვე
8. ...ლი ლოცვას მ...ნე

ანუ:

1. ესე ჯუარი ქრისტეჲსჲ მე, ვეჟან ატენელ[მან] მამასახლისმან,
2. აღვმართე შესავედრებელად და ს–
3. აჴსრად სულისა ჩემისა და
4. ყოველთათჳს თავყუანისმცე–
5. მელთა ქრისტეჲსთა. ქრისტე, ყოველნი შეგ–
6. ჳწყალენ ძალითა ჯუარისა შენისაჲთა, ამენ,
7. იყავნ. და რომელთა აღმოიკითხოთ, მე, ვე[ჟან
8. ცოდვი]ლი, ლოცვას[ა] მო[მიჴს]ენე[თ].

დათარიღება
----------

ივ. ჯავახიშვილი წარწერას ათარიღებს VII საუკუნის ბოლოთი, ან VIII საუკუნით, ნ. შოშიაშვილი - VIII საუკუნით.

დახასიათება
-----------

წარწერა საინტერესოა პალეოგრაფიული და ენობრივი თვალსაზრისით: *ბ* თავგახსნილია, *ყ* მხოლოდ ერთ შემთხვევაში არის თავგახსნილი.

*ჲ* ნახმარია /*ი*/-ს გამომხატველად: ქტ~ს*ჲ*. *ქ~ტჲსთა* უნდა გავხსნათ ასე: *ქრისტეჲსითა*, რაც წარმოადგენს იმის საფუძველს, რომ პირველი სტრიქონი *ქტ~სჲ* ქარაგმიანი ფორმა წავიკითხოთ როგორც *ქრისტეჲსი*. საინტერესოა *აღვმართე*, რაც მიღებულია *აღვჰმართე* ფორმისაგან *ჰ*-ს დაკარგვით. ეს წარწერა წარმოგვიდგენს ამ ტიპის ფორმებში *ჰ*-ს გაუჩინარების ყველაზე ადრინდელ ნიმუშს.[1]

ამ წარწერაში, ისევე როგორც სხვა ეპიგრაფიკულ ძეგლებში, დასტურდება დაქარაგმების უაღრესად საინტერესო შემთხვევები: *მხ~ლნ = მამასახლისმან, ძ~თა = ძალითა, ჯ~ია = ჯუარისა*.

ვეჟან ატენელის წარწერის მონაცემები კიდევ ერთხელ გვარწმუნებენ, რომ VIII საუკუნის ქართლის ცოცხალი მეტყველება ჰაემეტ ფორმებს უკვე აღარ იყენებდა.

მოსალოდნელი იყო:

* აღჰუმართე
* აღმოჰიკითხოთ

არის:

* აღვმართე
* აღმოიკითხოთ

ლიტერატურა
----------

* ივ. ჯავახიშვილი, ქართული დამწერლობათამცოდნეობა ანუ პალეოგრაფია, ტფ. 1926, გვ. 168
* ნ. შოშიაშვილი, ქართული წარწერების კორპუსი, I, თბ. 1980, გვ. 106
* კორნელი დანელია, ზურაბ სარჯველაძე. ქართული პალეოგრაფია. თბ. 1997, გვ. 35–36

სქოლიო
------

1. ↑  ზ. სარჯველაძე, ქართული სალიტერატურო ენის შესავალი, თბ. 1984, გვ. 388
* 

**კირეევკის წმინდა გიორგის ეკლესია** (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის არტემოვის სასოფლო დასახლების ხუტორ კირეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

ტაძრის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, ხუტორი კირეევკა, ლენინის ქუჩა 9.

ისტორია
-------

კირეევკის წმინდა გიორგის ეკლესია ააგეს და აკურთხეს 1850 წელს. ახალი აგურის ეკლესიის დამაარსებელ და მშენებლები იყვნენ ხუტორ კირეევო-კადამოვსკის და ხუტორ სიდოროვ-კადამოვსკის კაზაკები. 

ეკლესიასთან 1899 წელს გაიხსნა სამრევლო სკოლა.

ოქტომბრის რევოლუციამდე და მის შემდეგაც ეკლესიაში მსახურობდა მღვდელი გავრილი, რომელიც 1918 წელს ქვებით ჩაქოლეს ქვის კარიერში ხუტორ კირეევკასა და დანილოვკას შორის. 

1937წელს სოფლის საბჭოს გადაწყვეტილებით ეკლესიაში განთავსდა საწყობი, რომლის შემდეგაც მასში ინახავდნენ ხორბალსა და კარტოფილს. მთელი საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები ადგილობრივმა მოსახლეობამ წაიღო სახლში. 

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, 1942-1943 წლებში, სოფლის ოკუპაცია გერმანელებმა მოახდინეს. ეკლესიაში გერმანელებმა განათავსეს ციხეები სამხედრო ტყვეებისათვის. სოფლის გათავისუფლების შემდეგ ეკლესია გადაეცა სოფლის მრევლს. 

1944 წელს სოფელში დადეს ხელშეკრულება რაიონის აღმასკომისაგან ეკლესიის მრევლზე გადაცემის შესახებ. ამ პერიოდში ეკლესიის მღვდელი იყო პეტრე სერგის ძე იაჩმენიკოვი. 

1950-იან წლებში ეკლესიაში მიმდინარეობდა რემონტი, გაარემონტეს სახურავი, რომელიც გადახურეს თუნუქის ფირფიტებით და შეღებეს. შეღებეს ასევე მთელი ეკლესია. 1960 წელს ეკლესიის ინტერიერი შელესეს, ამავე წელს განაახლეს კანკელი. 

2013 წლის 27 იანვარს შახტინის ეპისკოპოსმა ეგნატემ ეკლესია აკურთხა წმინდა გიორგის სახელზე და აღავლინა საღვთო ლიტურგია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Киреевка. Церковь Георгия Победоносца
* Епископ Игнатий совершил в Лазареву субботу Великое освящение храма в честь святого великомученика Георгия Победоносца в хуторе Киреевка

სქოლიო
------

1. ↑  х. Киреевка
**კისუმუ** (ინგლ. *Kisumu*) — სიდიდით მესამე ქალაქი კენიის დასავლეთ ნაწილში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 388 311 ადამიანს. ქალაქი წარმოადგენს ნიანზის პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრს. ვიქტორიის ტბაზე მდებარე პორტი რკინიგზის ხაზის საშუალებით უკავშირდება მომბასის პორტს (ინდოეთის ოკეანეზე). ქალაქთან ახლოს მდებარეობს უმსხვილესი შაქრის ქარხანა. ქალაქის სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 1131 მეტრს.

ქალაქი დაარსდა 1901 წელს, როგორც ტერმინალი უგანდის რკინიგზაზე და თავდაპირველად პორტ-ფლორენსის სახელს ატარებდა (რკინიგზის მშენებლობის ხელმძღვანელის რ. ო. პრესტონის ცოლის — ფლორენს პრესტონის პატივსაცემად). ქალაქის (*city*) სტატუსი მიიღო 1996 წელს. კისუმუ სასოფლო-სამეურნეო რაიონის ცენტრია (შაქრის ლერწამი, მარცვლეული კულტურები, მესაქონლეობა). მოქმედებს ტექსტილის, (ბამბის ქსოვილები), ტყავის ფეხსაცმელების, საკვები (შაქრის წარმოება, თევზის გადამუშავება) მრეწველობის საწარმოები. მიმდინარეობს გემთმშენებლობა და მათი რემონტი, განვითარებულია თევზჭერა.

ქალაქიდან შორიახლოს მდებარეობს რამდენიმე ბუნების დაცვის ობიექტი (კისუმუს ნაკრძალი, ნდერეს კუნძულის ეროვნული პარკი), სადაც შეიძლება შევხვდეთ ბაბუინებს და ბეჰემოთებს.

აშშ-ის პრეზიდენტის ბარაკ ობამას ბებია — სარა ობამა ცხოვრობს ქალაქიდან 60 კმ-ში მდებარე სოფელ კოგელოში.

1980 წელს ქალაქში გაიხსნა კისუმუს მუზეუმი.

სქოლიო
------

1. ↑  Geohive.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-03-03. ციტირების თარიღი: 2015-12-04.
2. ↑  Kisumu, Kenya Page. Fallingrain Global Gazetteer. ციტირების თარიღი: 2013-12-26.
3. ↑  Mu Xuequan. Obama's grandmother set to attend inauguration. chinaview.cn.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-27. ციტირების თარიღი: 2009-03-11.
4. ↑  Kisumu. National Museums of Kenya.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-18. ციტირების თარიღი: 2014-03-15.

|  |  |
| --- | --- |
| კენია | *ეს სტატია კენიისა და კენიელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კენიის პროვინციების დედაქალაქები |
| --- |
|  |
| 
ნიერი (ცენტრალური)  **·**  მომბასა (სანაპირო) **·**  ემბუ (აღმოსავლეთი) **·**  ნაირობი  **·**  გარისა (ჩრდილო-აღმოსავლეთი)  **·**  კისუმუ (ნიანზა)  **·** ნაკურუ (რიფტ-ველი)  **·**  კაკამეგა (დასავლეთი) |  |

 |
**კოჭბაანის მესამე ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ნასოფლარ ჭეხილას ტერიტორიაზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. 

ეკლესია დარბაზულია (5,7X3,7 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. ქვა შეურჩევლად, ირეგულარულად არის დაწყობილი. კუთხეები, როგორც ეს სამხრეთ აღმოსავლეთით და სამხრეთ დასავლეთით კუთხეების შემორჩენილი ნაწილებიდან ჩანს, ამოყვანილი ყოფილა შირიმის ტლანქად დამუშავებული ქვებით. შირიმითაა გამოყვანილი საკურთხევლის სარკმლის გარეთა ღიობიც. ალაგ-ალაგ გამოყენებულია ნატეხი ქვაც. აღმოსავლეთ ფასადის ზედა ნაწილში, ფრონტონის ძირის დონეზე, წყობაში, ჩატანებულია ქვიშაქვის სრულიად დაუმუშავებელი ლოდი (სიგრძე - 1,6 მ, სიმაღლე - 0,8 მ) კედლები გარედან მობათქაშებული ყოფილა. შენობა ძლიერაა დაზიანებული: ჩამონგრეული კამარა. დანგრეულია გრძივი კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილები, გახეთქილია ჩრდილო აღმოსავლეთ კუთხე და აღმოსავლეთ კედელი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებს ზედა ნაწილები მონგრეული აქვს; გარედან სამხრეთ კედელი, დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე ქვებითა და მიწითაა დაფარული, ინტერიერში დგას საკმაოდ დიდი ხე. შესასვლელი სამხრეთიდანაა (შემორჩენილია წირთხლების ქვედა ნაწილი). აღმოსავლეთით ნალისებრი აფსიდიაა, რომელიც დადაბლებული პროპორციული კონქითაა გადახურული. კონქს თაღისა და წყობის ცენტრ. ნაწილი ჩამოშლილი აქვს თუმცა, თაღს ორივე ქუსლი შემორჩა, რ-თა მიხედვით ჩანს, რომ თაღი ნალისებრი ყოფილა აფსიდში თაღოვანი სარკმელი და მცირე ზომის , ორი ოთხკუთხა ნიშაა, რ-ებიც სარკმელის ოროვე მხარესაა განლაგებული. სარკმელი ორივე მხრიდან თაღოვანია და როგორც შიგნიდან გარეთ, ისე ზემოთკენ, ოდნავ ვიწროვდება. სარკმლის გარეთა თაღი შირიმის ერთ ქვაშია გამოკვეთილი. აფსიდი გრძივი კედლებიდან გამოყოფილია განიდრი მხრებით, ისინი რიყის მოზრდილი ქვითაა ნაწყობი და დასრულებულია რიყის ქვისავე კაპიტელებით რომლეებიც მხრების მიმართ ოდნავაა გამოშვერილი. შიგნით ეკლ. შელესილი ყოფილა. აფსიდში ნალესობის შემორჩენილი ფრაგმენტებიდან ზოგიერთზე. საღებავის კვალი შეიმჩნევა. ეკლესიის სამხრეთ ფასადის წინ ძლიერ მაღალი მიწაყრილია, რაც ადრე ამ ადგილას რაღაც ნაგებიბების არსებობაზე უნდა მიგვანიშნებდეს (შესაძლოა ეკლესიის ამ მხრიდან მინაშენი ეკვროდა)თუმცა, გასუფთავების გარეშე, მისი არსებობის შესახებ შესაძლოა მხოლოდ ვივარაუდოთ.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 121.
**კოლექტიური მეხსიერება** (ინგლ. Collective memory) — საერთო მეხსიერება, რომელიც გადაიცემა და კონსტრუირდება ჯგუფის მიერ. ტერმინი „**კოლექტიური მეხსიერება**" ეკუთვნის ფრანგ სოციოლოგს მორის ჰალბვაქსს, რომელმაც ის ინდივიდუალური მეხსიერებისგან განასხვავა.

კოლექტიური მეხსიერება ემყარება რეპრეზენტაციული ფორმების მუდმივ წარმოებას. კონკრეტული ნარატივები და ხატები მუდამ განიცდის კვლავწარმოებას და ფორმირებას.

ჰალბვაქსის შემდეგ კოლექტიური მეხსიერების ცნება სხვადასხვა კუთხით იქნა დამუშავებული და გავრცობილი. მაგალითად, ჯეიმზ იანგმა **კოლექტიური მეხსიერების** ნაცვლად შემოიტანა **დაგროვილი მეხსიერების** (Collected memory) ცნება. ამით მან ხაზი გაუსვა მეხსიერების ფრაგმენტულ, დაგროვილ და ინდივიდუალურ არსს. იან ასმანმა განავითარა **კომუნიკაციური მეხსიერების** ცნება, როგორც კოლექტიური მეხსიერების ერთ-ერთი სახე, რომელიც ყოველდღიურ კომუნიკაციას ეფუძნება. მეხსიერების ეს ფორმა კოლექტიურ ხასიათს ზეპირი ურთიერთგაცვლის (ორალური ისტორიის) პროცესში იღებს. ასმანის მიერ გამოყოფილი კოლექტიური მეხსიერების მეორე ფორმა არის ყოველდღიურობიდან გამოყოფილი კონკრეტული, მატერიალიზებული და ფიქსირებული ობიექტივები, მაგალითად, ტექსტები და მონუმენტები. იან ასმანმა განავითარა ასევე ტერმინი **კულტურული მეხსიერება**.

ამერიკელი სოციოლოგის ევიათარ ზერუბაველის აზრით, კოლექტიური მეხსიერება საერთოა ოჯახებისათვის, ეთნიკური ჯგუფებისათვის, ნაციებისათვის და სხვა მნემონიკური ერთობებისათვის. კოლექტიური მეხსიერება არ არის რომელიმე ერთობის წევრთა პირადი მოგონებების უბრალო ერთობლიობა. ის მოიცავს იმ მოგონებებს, რომლებიც საერთოა ერთობის, როგორც ჯგუფის, ყველა წევრისათვის.

ჯ. ვერჩის თანახმად, კოლექტიური მეხსიერება არის მეხსიერება, რომელიც განპირობებულია სხვადასხვა, უპირველეს ყოვლისა, ისტორიული ხასიათის მოთხრობებით, ნარატივებით. შესაბამისი ტექსტები (ანალები, ქრონიკები, სკოლის სახელმძღვანელოები და ა.შ.) განიხილება, როგორც ინსტრუმენტები კოლექტიური დამახსოვრებისათვის.

ლიტერატურა
----------

* Olick, Jeffrey K. Vered Vinitzky-Seroussi, and Daniel Levy, eds. The Collective Memory Reader. Oxford University Press: 2011.
* Prucha, Francis Paul. Handbook for Research in American History: A Guide to Bibliographies and Other Reference Works. University of Nebraska Press: 1987
* Encyclopedia of American Social History. Ed. Mary Clayton et al. 3 vols. New York: Scribner, 1993.
* Blazek, Ron and Perrault, Anna. United States History: A Selective Guide to Information Sources. Englewood, Colorado. Libraries Unlimited: 1994
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ბეთლემი (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

ბეით-ლაჰმი — პალესტინაბეით-ლაჰმიბეით-ლაჰმიბეით-ლაჰმი პალესტინის რუკაზე
ბეით-ლაჰმი
**ბეით-ლაჰმი** (ქართ. ტრადიციით *ბეთლემი*, არაბ. بيت لحم, ებრ. בית לחם ), ქალაქი პალესტინის ავტონომიის ტერიტორიაზე, 20 ათასი მცხოვრებით. ესაზღვრება ჩრდილოეთით იერუსალიმს. თავდაპირველად ქანაანელთა, მოგვიანებით კი იუდეველთა ქალაქი იყო სამხრეთ პალესტინაში. დაარსებული უნდა იყოს დაახლოებით ძვ. წ. II ათასწლეულის შუახანებში. პირველად მოხსენიებულია თელ-ელ-ამარნის მიმოწერაში (ძვ. წ. XIV ს.) „ბეთ-ილუ-ლაჰემას" („ქალღმერთ ლაჰემას სახლი") სახელით. განსხვავებით ჩრდილოეთ პალესტინის ამავე სახელწოდების ქალაქისაგან ზოგჯერ იუდეველთა ბეთლემს უწოდებდნენ. იგი ადონისის კულტის ადგილი იყო. ბიბლიის მიხედვით ბეით-ლაჰმი მეფე დავითის სამშობლოა.

სახარებაში იესო ქრისტეს დაბადების ადგილია. სხვა მითური ვერსიით იესო ქრისტეს მშობლები ნაზარეთში (ჩრდილოეთი პალესტინა) ცხოვრობდნენ, ლუკას სახარებაში არის ლეგენდარული ცნობა იოსებისა და მარიამის ნაზარეთიდან ბეთლეჰემში გამგზავრების შესახებ. თანამედროვე ბეით-ლაჰმის მახლობლად შემორჩენილია ბიბლიაში მოხსენიებული ე. წ. „დავითის ჭა" — მთაში ნაკვეთი ქვაბული (ლაკვანი) წვიმის წყლის შესაგროვებლად.

ტურიზმი
-------

ტურიზმი ბეთლემის მოსახლეობის ძირითადი შემოსავლების წყაროა.ქალაქში შობას მასიურად ჩადიან მიმლოცველი ქრისტიანები, ბეთლემში 30-ათზე მეტი სასტუმროა. ჯასირ პალასი აშენდა 1910 წელს, რომელიც ეკლესიასთან ახლოს მდებარეობს, ის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სასტუმროა. 2000 წელს იგი დაიხურა პალესტინა-ისრაელის კონფლიქტის დროს, მაგრამ 2005 წელს კვლავ განახლდა.

კულტურა
-------

ბეთლემში მრავალ-წლიანი ისტორია აქვს ქსოვას, ქარგვას, და ფერადი ლითონების დამუშავებას, სამეფო სამოსელი აუცილებლად აბრეშუმისან უნდა შეკერილიყო, ხოლო ჩვეულებრივ მოსასხამზე ბამბას ან ხავერს იყენებდნენ. ბეთლემში დამზადებულ სამოსელს დიდი გასავალი ჰქონდა ოსმალეთის იმპერიაში. ასევე დიდი ისტორია აქვს სამკაულების დამზადებას, ხშირად შევხვდებით ეკლესის მიმდებარე ტერიტორიაზე გახსნილ მაღაზიებს, სადაც მომლოცველები ყიდულობენ სამკაულებს ქრისტეს, ჯვრის, ეკლესის გამოსახულებით.

ბეთლემში ედვარდ საიდის მუსიკალური კონსერვატორიაში სწავლობს 500 სტუდენტი, სადაც ასწავლიან პალესტინის ფოლკლურულ მუსიკას. 1991 წელს დაარსდა პალესტინის მემკვიდრეობის ცენტრი, რომლის მიზანია შეინარჩუნოს ისტორიული ნაქარგები, და ხელი შეუწყოს ამ დარგის განვითარებას. ასევე არის კულტურული ცენტრი ქალაქის ცენტრში, რომელის მთავარი მიზანია გიდების მომზადება ტურისტებისთვის და ქალაქის ისტორის შესწავლა მსურველთათვის.

ბეთლემში ფუნქციონირებს ოთხი მუზეუმი. შობის მუზეუმი 1972 დაარსდა, მუზეუმის აშენებაში დიდი წვრილი შეიტანა, გაერთიანებული ერების, განათლების, და მეცნიერებისა კულტურიულმა ორგანიზაციამ. მუზეუმში არის 31 დეკემბერის ამსახველი სურეთები და ხშირად ტარდება ლექციები ქრისტეს შობასთან დაკავშირებით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 
* 
*

ლიტერატურა
----------

* ქსე, ტ. 2, გვ. 270, თბ. 1977
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ბუაჩიძე**. |

**ბენიტო მიხეილის ძე ბუაჩიძე** (დ. 2 სექტემბერი, 1905 — გ. 3 ოქტომბერი, 1937) — ქართველი კრიტიკოსი და ლიტერატურათმცოდნე. რეპრესირებული. სკკპ წევრი 1926 წლიდან. კიტა ბუაჩიძის ძმა.

ბიოგრაფია
---------

ბენიტო ბუაჩიძე იყო ქართველი და ამიერკავკასიელი პროლეტარული მწერლობის ერთ-ერთი პირველი იდეური მოთავე და ორგანიზატორი. 1926–28 წლებში არჩეული იყო საქართველოს და ამიერკავკასიელი პროლეტარული მწერლობის ასოციაციათა საკავშირო გაერთიანების მდივნად. თანამშრომლობდა გაზეთ „ზარია ვოსტოკაში".

იყო ჟურნალ „На литературном посту"-ის რედკოლეგიის წევრი და ჟურნალ „На рубеже Востока"-ის რედაქტორი. 1932 წელს მუშაობდა მოსკოვის კომუნისტური აკადემიის ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1934 წელს დანიშნეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლიტერატურის ფაკულტეტის დეკანად.

თავის ნაშრომებში შეიმუშავა საბჭოთა ლიტერატურის განვითარების საკითხები, რეალიზმისა და რომანტიზმის პრობლემები, საბჭოთა ხელოვნების რევოლუციური ტრადიციები. ბუაჩიძის წიგნებიდან აღსანიშნავია: „ბრძოლა ჰეგემონიისათვის" (1930), „მხატვრული მწერლობის შემოქმედებითი საკითხები" (1933) და „თანამედროვე ქართული მწერლობის გზები" (1934). წერდა ილია ჭავჭავაძეზე, მიხეილ ჯავახიშვილზე, გალაკტიონ ტაბიძეზე, ვლადიმერ მაიაკოვსკიზე, ნიკოლოზ ოსტროვსკიზე.

ბენიტო ბუაჩიძე დააპატიმრეს 1937 წლის 22 ივლისს. გასამართლებულია 03/10-1937 წ. სსრკ უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის გამსვლელი სესიის მიერ. ბრალად დაედო კონტრევოლუციონერობა. მიესაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა — დახვრეტა. რეაბილიტირებულია სიკვდილის შემდეგ 1956 წლის 25 ივნისს.

სქოლიო
------

1. 1 2  Бенито Михайлович Буачидзе | Краткая литературная энциклопедия
2. 1 2   ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 486.
3. ↑  ბენიტო მიხეილის ძე ბუაჩიძე | სტალინური სიები საქართველოდან
4. ↑  Сталинские списки из Грузии | Буачидзе Бенито Михайлович

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* VIAF: 297908262
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 297908262

 |
**კონსტანტინე ზალდასტანიშვილი** (დ. 25 დეკემბერი, 1960, თბილისი — გ. 25 დეკემბერი, 2017) — ქართველი დიპლომატი, თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
---------

1982 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი მართვის ავტომატიზებული სისტემების სპეციალობით.

1982-1983 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტის მართვის ავტომატიზირებული სისტემების კათედრასთან არსებული სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ინჟინერი. 1983-1984 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მანქანათმშენებლობაში პროგრამული მართვის კათედრის ლაბორანტი. 1984-1987 იყო წლებში დრეზდენის ტექნიკური უნივერსიტეტის ასპირანტი. 1987-1989 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მანქანათმშენებლობის ტექნოლოგიის კათედრის ასისტენტი. 1989-1990 წლებში მუშაობდა გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ერლანგენ-ნიურნბერგის უნივერსიტეტის ტექნიკური ფაკულტეტის მკვლევარად. 1990-1992 წლებში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მექანიკა მანქანათმშენებლობის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სასწავლო დარგში და ამავე უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის კათედრის დოცენტი. 1992-1993 წლებში საქართველოს საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების სახელმწიფო კომიტეტის სამმართველოს უფროსი. 1993-1994 წლებში იყო თბილისის მერიის საგარეო ურთიერთობათა სამმართველოს უფროსი. 1994-1995 წლებში გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანი. 1995-1998 წლებში იყო საქართველოს ვაჭრობისა და საგარეო ეკონომიკურ ურთიერთობათა მინისტრი. 1998-1999 წლებში ბრიუსელში ევროკავშირთან საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი. 1999-2000 წლებში ბრიუსელში ევროკავშირთან, ევროგაერთიანების კომისიებსა და ევროკავშირის საბჭოში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი. 2000-2005 წლებში ბენილუქსის ქვეყნებში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი და ევროკავშირთან საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი. 2005-2013 წლებში იყო ევროკავშირი-საქართველოს ბიზნესსაბჭოს გენერალური მდივანი. 2013 წლიდან ავსტრიის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი და ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციასა და ვენაში განლაგებულ სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებთან საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლი. 1998 წელს მიენიჭა საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სახარატო დამუშავების დინამიური მოდელირება", დაიცვა 1987(დრეზდენი).

ჯილდოები
--------

* ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი (2017)

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ. 1998-1999, გვ. 131

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე ზალდასტანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**კისლოვსკოეს პეტრესა და პავლეს ეკლესია** (რუს. Церковь Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, კამენსკის საქალაქო ოლქის სოფელ კისლოვსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1846 წლებში. სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859-ПП დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.

ისტორია
-------

პირველი ხის ეკლესია კისლოვსკოეში ააგეს 1746 წელს და ტობლოსკის მიტროპოლიტის ანტონის ლოცვა-კურთხევით აკურთხეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე. ძველი ხის ტაძრის შენობა გაყიდეს შადრინის მაზრის სოფელ ულუგუშსკოეში.

1832 წელს ააგეს ქვის, სამსაკურთხევლიანი ეკლესია მრევლის ფინანსებით და ადგილობრივი გლეხის მოისეია ტიხონის ასული მელნიკოვას აქტიური მონაწილეობით, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება დაუკავშირა ტაძრის მშენებლობას. მთავარი ტაძარი აკურთხეს პერმის ეპისკოპოსის არკადის მეშვეობით 1846 წლის 29 ივნისს.

1879-1882 წლებში ტაძარი გადააკეთეს, ერთ ახალ ცივ ეგვტერთან ერთად ააგეს მეორე თბილი ეგვტერი, რომელიც 1879 წლის 11 ნოემბერს აკურთხა ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა უფლის მირქმის სახელზე. ასევე ააშენეს თბილი, მარცხენა ეგვტერი, რომელიც ასევე ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა აკურთხა 1882 წლის 29 ივნისს ღვთისმშობლის შობის სახელზე. 

XX საუკუნის დასაწყისში მთავარ ტაძარში იყო ოთხიარუსიანი, მოოქროვილი კანკელი, ხოლო შიდა კედლები შეღებილი იყო ზეთის საღებავებით. ეგვტერები შელესილი იყო და შეთეთრებული. ტაძარი გადახურული იყო თუნუქით. 1888 წელს მთავარ ტაძარში აღსავლის კარი შეცვალეს ახლით. ადგილობრივი ხატები გადაწერეს, ძველები კი განაახლეს. ტაძარში ინახება საწინამძღვრო, ვერცხლის ჯვარი, რომელიც დამზადებულია 1788 წელს. გარდა ჩვეულებრივი ღვთისმსახურებისა ტაძარში წელიწადში ორჯერ იმართება ლიტანიობა: 6 აგვისტოსა და ამაღლების დღესასწაულზე.

საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1937 წელს, ხოლო 1990 წელს დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

სქოლიო
------

1. ↑  Петро-Павловская церковь, 1832-1846 годы. Электронная семантическая библиотека. ციტირების თარიღი: 2018-04-20.
2. ↑  Постановление Правительства Свердловской области № 859-ПП от 28 декабря 2001 года. Электронный фонд правовой и нормативно-технической документации.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-13. ციტირების თარიღი: 2018-04-13.
3. 1 2  Приходы и церкви Екатеринбургской епархии. — Екатеринбург: Братство Св. Праведного Симеона Верхотурского Чудотворца, 1902. — С. 647.
4. 1 2  Кисловский храм. Каменск-Уральский интернет портал. ციტირების თარიღი: 2018-04-20.
5. ↑  В Петропавловском храме села Кисловское восстанавливаются фрески, которым больше 200 лет.. ПРАВОСЛАВНАЯ ГАЗЕТА. ციტირების თარიღი: 2018-04-20.
6. ↑  Рундквист Н. Задорина О. Свердловская область. От А до Я: Иллюстрированная краеведческая энциклопедия. — Екатеринбург: Квист, 2009. — С. 456. — ISBN 978-5-85383-392-0.
**კონსტანტინე ვლადიმერის ძე გრიცაი** (რუს. Константин Владимирович Грицай; დ. 14 ივლისი, 1901, ეკატერინოდარი, ახლანდ. ქ. კრასნოდარი, რუსეთი, — გ. 14 მაისი, 1980, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე რუსი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1971).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ფერწერის განხრით 1929 წელს და საქართველოს საინჟინრო–სამშენებლო ინსტიტუტი არქიტექტურის განხრით 1932 წელს. სხვადასხვა დროს მუშაობდა „საქსახპროექტში", „სოიუზგიპროტორგის" ამიერკავკასიის თბილისის ფილიალში. 1943-1949 წლებში იყო კინოსტუდია „ქართული ფილმის" არქიტექტორ–მხატვარი. 

მისი პროექტებით აგებულია სამრეწველო, საცხოვრებელი, საკურორტო, სავაჭრო ნაგებობები ზუგდიდში და წყალტუბოში; მონაწილეობდა სამრეწველო ცენტრებისა და საბჭოთა მეურნეობების დასახლებების პროექტირებასა და განაშენიანებაში. კინოსტუდიაში მუშაობის დროს ჩართული იყო არქიტექტურული დეკორაციების შექმნასა და გაანგარიშებაში (ფილმები „გიორგი სააკაძე", II სერია, „ჯურღაის ფარი", „პოეტის აკვანი", „დავით გურამიშვილი" და სხვ.).

ლიტერატურა
----------

* *კინწურაშვილი ს.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 163.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე გრიცაი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**კონსტანტინე არმენოპულოსი** ან **ჰარმენოპულოსი** (დ. 1320 — გ. დაახ. 1385) —ბიზანტიური იურისპრუდენციის გამოჩენილი წარმომადგენელი. ნომოფილაქსი – კანონთა დაცვისა და მართებულად გამოყენების მაგისტროსი, მოსამართლე თესალონიკეში. ცნობილია მის მიერ შედგენილი კანონთა მოკლე პრაქტიკული სახელმძღვანელო – „ექვსწიგნეული". 

ცნობილია მისი თხზულების – «Heksabiblos»–ის (1344—1345) წყალობით. ეს იყო კანონთა კრებული ექვს ტომად («ჰექსაბიბლოსი» ბერძ. 6 წიგნი), რომელიც მოიცავდა ბიზანტიური სამართლის წყაროების წყაროთა ფართო სპექტრს. მისი შრომა პირველად გამოიცა 1540 წელს საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში, რის შემდეგაც ამ შრომამ დიდი აღიარება ჰპოვა ბალკანეთში, რომელიც იმ დროს ოტომანთა იმპერიას ექვემდებარებოდა.

ლიტერატურა
----------

* Арменопул // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.). — СПб.: 1890—1907.
* Burgmann, Ludwig (2001). "Konstantinos Armenopulos". In Michael Stolleis (ed.) (in German). Juristen: ein biographisches Lexikon; von der Antike bis zum 20. Jahrhundert (2nd edition ed.). München: Beck. p. 39. ISBN 3406 45957 9.
* Foundation of the Hellenic World, History of the late Byzantine Period, The Hexabiblos, accessed January 2007

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* «ჰექსაბიბლოსი» (ინგლისური)
**კონსტანტინე ბეთანელი** (დ. 24 ნოემბერი, 1932, თბილისი — გ. 2007) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი.

1956 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტი.

1959–1979 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის სამთო საქმის ინსტიტუტში მომავლის საწარმოთა ლაბორატორიის გამგე. მისი შრომები ეხება ახალი ტექნიკურ–ეკონომიური დონის შახტების შექმნის თეორიულ საფუძვლებს და მეთოდოლოგიას. სასარგებლო წიაღისეულის საბადოთა დამუშავების ტექნოლოგიას, ნახშირის ამოღების მეთოდებს საწმენდ სანგრებში ადამიანის ყოფნის გარეშე, ქანების მასივის მდგომარეობის მართვას სასარგებლო წიაღისეულის მიწისქვეშა მოპოვების დროს, ბუნებრივი რესურსების კომპლექსურ და რაციონალურ გამოყენებას და ამ დარგში სამეცნიერო–ტექნიკური პროგრესის მიმართულებათა პროგნოზირებას. მეცნიერი სასარგებლო წიაღისეულის საბადოთა დამუშავების დარგში. 1976 
წლიდან ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი. 1981 წლიდან პროფესორი.

ჯილდოები
--------

* 1998 — ღირსების ორდენი

ბიბლიოგრაფია
------------

* ქანების მასივის მდგომარეობის მართვა : სახელმძღვ. უმაღლ. სასწავლებლების სამთო სპეციალობის სტუდენტებისათვის ნაწ. 1 თბილისი, განათლება, 1982 გვ. 691

ლიტერატურა
----------

* საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I.თბ. 1997 გვ. 390. წიგნი ღირსებისა: ტ. 3/ შემდგ: თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი.თბ. 2001, გვ. 193

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე ბეთანელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**კისორეთის წმინდა გიორგის ეკლესია** — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი იმერეთის მხარეში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფელ კისორეთში.

კისორეთის წმინდა გიორგის ეკლესია ერთნავიანი ბაზილიკაა. ეკლესიის ზომები დაახლოებით 711,2 სმ X 320 სმ-ია. აგებულია მოყვითალო და მოლურჯო ფერის თლილი ქვისა და კირისგან. ეკლესიას სამხრეთითა და დასავლეთით კარი აქვს, ხოლო აღმოსავლეთითა და დასავლეთით − სარკმლები. ტრაპეზი ჩუქურთმიანი ქვებისგანაა გაკეთებული და კედლიდან ოდნავაა დაშორებული. სამკვეთლო თახჩაშია გამართული. ეკლესიის კიდევ ერთი თახჩა სამხრეთ-აღმოსავლეთის კედელშიცაა გამართული. ამ თახჩის მაღლა კიდევ ერთი თახჩაა, რომელსაც „არმანს" უწოდებენ. ამ უკანასკნელში ძველი კანკელიდან დარჩენილი ჩუქურთმიანი ქვებია შენახული, სულ 9 ქვა. ასეთივე ქვები, სულ 10 ქვა, ჩრდილოეთის კედელთან, კათოლიკონში აწყვია. ეკლესიაში სულ 19 ცალი ქვაა.

კისორეთის წმინდა გიორგის ეკლესია მოხატულია. მხატვრობა ნაწილობრივ დაზიანებულია. ძირა რიგი საკურთხეველსა და განსაკუთრებით კათოლიკონში თითქმის საერთოდ აღარ ჩანს. საკურთხევლის კონქში ქრისტეა დახატული, რომლის ქვევით, პირველ რიგში მღვდელმთავრები არიან გამოსახული. იქვეა ასომთავრული წარწერაც. 

ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მეორე გორაკზე მთავარანგელოზის ეკლესიის ნანგრევია, სადაც ერთ-ერთი გვარის წევრები მსხვერპლად ღორს სწირავდნენ. 

ეკლესია დღემდე მოქმედია. 

2006 წლის 7 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, კისორეთის წმინდა გიორგის ეკლესიას ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია მიენიჭა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია

ლიტერატურა
----------

* ბოჭორიძე, გ. (1995). *იმერეთის ისტორიული ძეგლები*. „მეცნიერება", თბილისი. გვ, 105. ISBN 5-520-01575-9.

სქოლიო
------

1. ↑  *საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665 კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ*, საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე, თბილისი, 07.11.2006.
**კოხტასთავი** — ისტორიული ციხესიმაგრე სამხრეთ საქართველოში, ჯავახეთისა და სამცხის საზღვარზე (ახლანდელი ასპინძის მუნიციპალიტეტში). წყაროებში პირველად იხსენიება XIII საუკუნის მოვლენების თხრობასთან დაკავშირებით. საქართველოში მონღოლთა ბატონობის დროს აქ შეიკრიბნენ ქართველი მთავრები და აჯანყებისათვის შეითქვნენ 1245-1246 წლებში. შეთქმულებაში მონაწილეობას იღებდნენ: ეგარსლან ბაკურციხელი, ცოტნე დადიანი, ყვარყვარე ჯაყელი, სარგის თმოგველი და სხვ. მათი მიზანი დიდი ანტიმონღოლური აჯანყების მომზადება იყო. მონღოლებმა შეთქმულების შესახებ შეიტყვეს და მისი მონაწილეები დააპატიმრეს. გადარჩნენ მხოლოდ ცოტნე დადიანი და რაჭის ერისთავი კახაბერისძე, რომლებმაც ადრე დატოვეს ქვეყანა. დაპატიმრებულები ანისში წამიყვანეს, ხელ-ფეხი შეუკრეს, გააშიშვლეს, ტანზე თაფლი წაუსვეს და მზეზე დდაყარეს. ცოტნე დადიანმა გაიგო ქართველი დიდებულების შეპყრობის ამბავი. მან ორი მსახური იახლა და ანისში წავიდა. ჟამთააღმწერელი გვაუწყებს, რომ „ცოტნე დადიანი მოვიდა ორითა კაცითა და განიძარცვა სამოსელი თავისი და შეკრული დაჯდა ქართველთა თანა" — მოახსენეს მონღოლებმა ნოინს. ცოტნემ მონღოლებს მოახსენა, რომ თუ ისინი უდანაშაულოებს სე სასტიკად სჯიდნენ, მაშინ თავადაც მეგობრების გვერდით მოკვდებოდა. მონღოლებმა ცოტნე დადიანის სიტყვები ირწმუნეს და ქართველი დიდებულები გაათავისუფლეს. აქვე 1314 წელს მონღოლთა თაოსნობით მოიწვიეს ქართველ მთავართა და დიდებულთა კრება ქვეყნის გასაერთიანებლად და მცირეწლოვანი გიორგი V-ის გასამეფებლად (სარგის და ყვარყვარე ჯაყელების გამოუცხადებლობის გამო შეკრებას შედეგი არ მოჰყოლია). 1414-1415 წლებში კოხტასთავთან მომხდარ ბრძოლაში მეფე ალექსანდრე I-მა დაამარცხა ივანე ათაბაგი. XVI საუკუნიდან კოხტასთავი ოსმალთა ხელში გადავიდა. ამჟამად ეს პუნქტი ნასოფლარადაა ქცეული.

ლიტერატურა
----------

* Мелитаури К. Н. Крепости дофеодальной Грузии, т. 2, Тб. 1972;
* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 9-10.
**კონსტანტინე მოსეს ძე ბარამიძე** (დ. 20 თებერვალი [ ძვ. სტ. 7 თებერვალი], 1914, თბილისი ― გ. 8 ივნისი, 1978, იქვე) — ქართველი მეცნიერი ელექტრომექანიკისა და საწარმოთა ავტომატიზაციის დარგში. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1954), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1974), საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1962).

ბიოგრაფია
---------

1954-1972 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო საწარმოთა ელექტროფიკაციისა და ავტომატიზაციის კათედრის გამგედ, 1973 წლიდან ამ ინსტიტუტის პრორექტორი. მისი შრომები ეხება სამთო საწარმოთა ავტომატიზაციისა და კიდული ბაგირგზების თეორიის საკითხებს, არის 16 გამოგონების ავტორი, მ. შ. ერთი (საშახტო ამწეებისა და საბაგირო გზების ამძრავი) დაპატენტებულია შვეიცარიაში, იტალიაში, იაპონიასა და სხვა ქვეყნებში. ბარამიძე დაჯილდოებულია "საპატიო ნიშნის" ორდენითა და მედლებით.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ. 1977. — გვ. 201.
* ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, გვ. 356, თბ. 1997
საფლავის ქვა
**კონსტანტინე ეფიმის ძე გორეცკი** (რუს. Константин Ефимович Горецкий; დ. 18 დეკემბერი, 1870, ქუთაისი, — გ. 5 მარტი, 1947, მოსკოვი) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1914).

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, შემდეგ 1888 წელს თბილისის ქვეით იუნკერთა სასწავლებელი. 1890 წლიდან მსახურობდა ჯარში. დაამთავრა გენერალური შტაბის საინტენდანტო კურსები. იყო 1904-1905 წლების რუსეთ-იაპონიის ომის მონაწილე, 1908 წლიდან — პოლკოვნიკი, 1911 წლიდან — შეიარაღებული ძალების მთავარი ინტენდანტი. 1918 წლიდან მსახურობდა წითელ არმიაში. 1928 წლის 7 სექტემბერს მიენიჭა შრომის გმირის წოდება. 1928 წლიდან გავიდა პენსიაზე. 1940 წელს იყო წითელი არმიის მთავარი საინტენდანტო სამმართველოს სამეცნიერო კონსულტანტი. დაჯილდოებულია წმინდა ანას, წმინდა ვლადიმირის და წმინდა სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით. დაკრძალულია მოსკოვში, ნოვოდევიჩიეს სასაფლაოზე.

ლიტერატურა
----------

* *გოგიტიძე მ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 110.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე გორეცკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**კონსტანტინე დიდებულიძე** (დ. 1915, რიგა — გ. 1991) — ქართველი გამომგონებელი, ინჟინერი, მეცნიერი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1951).

ბიოგრაფია
---------

1937 წელს დაამთავრა თბილისის კავშირგამბულობის ელტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ელექტრიკოსის კვალიფიკაციით.

მუშაობდა საქართველოს ენერგიტიკის ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1951-1956 წლებში იყო „ვიესხ"-ის თბილისის ფილიალის ლაბორატორიის გამგე. 1956-1987 წლებში საქართველოს სოფლის მეურნეობის მექანიზაციისა და ელექტროფიკაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სოფლის მეურნეობაში ელ. ენერგიის სპეცსახსრების გამოყენების განყოფილების გამგე. 1951-1968 წლებში იყო სამეცნიერო-კვლევითი სამუშაოების საკავშირო მაკორდინირებელი კომიტეტის წევრი. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მისი ხელმძღვანელობით 11 ასპირანტმა და მაძიებელმა დაიცვა დისერტაცია. გამოქვეყნებული აქვს 60 სამეცნიერო ნაშრომი. არის 17 გამოგონების ავტრორი. დაჯილდოებულია სახელმწიფო ჯილდოებით.

ჯილდოები
--------

* სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი
* საპატიო ნიშნის ორდენის (2 ორდენი)

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ენერგეტიკოსები/Georgian Power Engineers: ენციკლოპედია, თბ. 2016, გვ. 108-109

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინე დიდებულიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი