recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**გოგი რატიანი** — პირველი ქართული საბავშვო მხატვრული ფილმი. გადაღებულია კოტე მარჯანიშვილის მიერ 1927 წელს. ფილმში აღწერილია ორი მეგობრის ამბავი. მასში ნაჩნებია ორი ეპოქა, მენშევიკების დროინდელი და საბჭოთა საქართველო. ის სრულდება პიონერის ყელსახვევიანი ბავშვების სიცილით. ფილმის კადრებში ჩანს მიწისძვრის შედეგად დანგრეული გორი, თბილისის ქუჩები 20-იან წლებში, საპირველმაისო დემონსტრაცია რუსთაველის გამზირზე. ფილმში ჩანან ალექსანდრე წუწუნავა, ტიციან ტაბიძე, კოტე ფოცხვერაშვილი, დიმიტრი შევარდნაძე. ფილმის გადაღების იდეა მარჯანიშვილს ჩარლი ჩაპლინის „ბიჭუნამ" უკარნახა. რეჟისორს ისე მოეწონა პატარა სვანი ბიჭუნა, რომლის სახელიც უწოდა ფილმს.

ლიტერატურა
----------

* *ირაკლი მახარაძე*, „დიადი მუნჯი" — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კოტე მარჯანიშვილის ფილმები |
| --- |
|  |
| 
* *ქარიშხლის წინ* (1925)
* *სამანიშვილის დედინაცვალი* (1926)
* *გოგი რატიანი* (1927)
* *ამოკი* (1927)
* *კრაზანა* (1928)
* *კომუნარის ჩიბუხი* (1929)
 |

 |
**ვალტერ გოტიე** (ლათ. Galterius) — XII საუკუნის მოღვაწე, ანტიოქიის სამთავროს კანცლერი, ჯვაროსნული ომების მონაწილე. ავტორი ქრონიკისა „ანტიოქიის ომები" (Bella Antiochena), რომელშიც გადმოცემულია ანტიოქიის სამთავროს ისტორია 1119-1126 წლებში. ქრონიკა შედგება ორი ნაწილისგან, პირველი დაიწერა 1115 წელს და მასში აღწერილია ანტიოქიის არმიის გამარჯვება მოსულის ემირ ილ–ბურსუკის ლაშქარზე. ქრონიკის მეორე ნაწილი დაწერილია რამდნეიმე ეტაპად 1119-1122 წლებში და მასში აღწერილია ანტიოქიის მთავარ როჯერის დამარცხება და დაღუპვა ილღაზის კოალიციასთან ბრძოლაში, 1119 წლის ბრძოლა ბალდუინ II–სა ილღაზს შორის, სისხლიან ველზე მუსლიმთა მიერ ჯვაროსნების გაჟლეტვის ამბავი, დიდგორის ბრძოლა და ილღაზის გარდაცვალება. გოტიეს მონათხრობი გადატვირთულია მხატვრული პასაჟებით და ხშირაია დაუჯერებელი და ფანტასტიკური ციფრები. მისი ქრონიკის ერთ–ერთი ცენტრალური ხაზია ილღაზის სიძულვილი.

გოტიეს ქრონიკა ჯვაროსნული ეპოქის ერთ–ერთ მნიშვნელოვან წყაროდ მიიჩნევა. მას მაღალ შეფასებებს აძლევდნენ ჰანს დელბრიუკი და სტივენ რანსიმენი. ის რამდენჯერმე იქნა გამოცემული XIX სუაკუნეში. ქართულ ენაზე გოტიეს ცნობები დიდგორის ბრძოლის შესახებ თარგმნა და გამოსცა ზურაბ ავალიშვილმა 1929 წელს.

ლიტერატურა
----------

* *ბადრიძე შ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 125.
* *ბადრიძე შ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 236.
* *მარგიშვილი ს*, „მითები და რეალობა დავით აღმაშენებლის მეფობის შესახებ", თბილისი: „სიესტა", 2006. — გვ. 128-132, ISBN 99940-881-9-X.
* *ავალიშვილი ზ.* ჯვაროსანთა დროიდან (ოთხი საისტორიო ნარკვევი), პარიზი, 1929;
**გუდანის ჯვარი** — ღვთაება და მისი სახელობის სამლოცველო ხევსურეთში. გადმოცემით, პირველად სანეს მთაზე დამკვიდრებულა, შემდეგ სოფ. გუდანში. ხევსურულ სადიდებელთა ტექსტებში მოიხსენიება საღვთო ბერი ბაადურის სახელით. ითვლებოდა ხევსურეთის 3 ძირითადი საგვარეულო-სათემო გაერთიანების — საარაბულოს, საჭინჭარაულოს, საგოგოჭუროს მთავარ ღვთაებად და მთელი ხევსურეთის საკულტო ცენტრად. გუდანის ჯვარში ხდებოდა საერთო საქმეების განსჯა-გადაწყვეტა (გარეშე მტერზე ლაშქრობა, დაზავება, მოსისხლეთა ძნელად მოსაგვარებელი საქმის გარჩევა, ჩვეულებითი სამართლის რჯულის კოდექსების დაცვა ან შეცვლა, წლის მანძილზე მოსალოდნელ ამბავთა წინასწარ შესატყობად ქადაგის დასმა და ა. შ.). იგი ძირითადად მოლაშქრე ღვთაებად მიაჩნდათ. მიეწერებოდა თავისი საყმოს დაცვა-პატრონობის ფუნქციაც (მოუსავლიანობა, ავადმყოფობა, ხიფათი და სხვა). მისი კულტი გავრცელებული იყო მეზობელ მთიელებშიც (თუშეთი, ჩაჩნეთი, ინგუშეთი).

ლიტერატურა
----------

* *ოჩიაური თ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 291.
* *კიკნაძე ზ.*, ქართული მითოლოგია, თბილისი: ბაკმი, 2007. — გვ. 64, ISBN 978-99940-27-10-1.
* *ოჩიაური თ.* მითოლოგიური გადმოცემები აღმოსავლეთ საქართველსო მთიანეთში, თბ. 1967;
* *ჩიტაია გ.* ეთნონიმური ხალხური გადმოცემები, «ივ. ჯავახიშვილის სახ. ისტორიის ინსტიტუტის შრომები» 1955, ტ. 1;
* *Бардавелидзе В.В.* Древнейшие религиозные верования и обрядовое графическое искусство грузинских племен, Тб. 1957;
ვიკიბანაკის მონაწილეები ვანაძორში
**ვიკიბანაკი** (სომხ. Վիքի Ճամբար) — „ვიკიმედია სომხეთის" პროექტი, რომელიც ხორციელდება სომხეთში. ვიკიბანაკის მიზანია განავითაროს ვიკიპედია ქალაქ ერევნის და სომხეთის სხვადასხვა სკოლის მოსწავლეებისა და სტუდენტების დახმარებით. ამავდროულად ხელი შეუწყოს მათ აქტიურ დასვენებას. პროექტი პირველად განხორციელდა ქალაქ ვანაძორში 2014 წელს.

ფორმატი
-------

14-20 წლის აქტიური ვიკი-რედაქტორები ღებულობენ უფასო ვაუჩერებს დასვენებისათვის. ამასთანავე მათ ეძლევათ ფულადი ანაზრაურებაც. დღეში სამი საათის განმავლობაში, მონაწილეები ახდენენ ვიკიპედიის რედაქტირებას დასავლურ და აღმოსავლურ სომხურ ენებზე. მათ ეხმარებიან გამოცდილი რედაქტორები.

მიზნები
-------

ვიკი-ბანაკის მიზანია სომხური ვიკიპედიის განვითარება მოსწავლეების დახმარებით, ასევე დასავლურ სომხური ვიკიპედიის დაარსება.

ერთი დღე ბანაკში
----------------

14 დღის განმავლობაში ბანაკის მონაწილეები სწავლობენ რედქტირების ინსტრუმენტებს გამოცდილი რედაქტორების დახმარებით, ქმნიან ახალ სტატიებს. იმისათვის რომ გაუადვილდეთ მუშაობა ვიკი-რესურსებში ამატებენ ლიტერატურას, საიდანაც ახდენენ სტატიების წერას ვიკიპედიაში. ვიკი-ბანაკი გარდა ვიკი-რედაქტირებისა მოიცავს ყოველდღიურ ვარჯიშებს, ცეკვებს, აჩვენებენ ფილმებს, ტარდება შეხვედრები მეცნიერებთან, მწერლებთან და კულტურის მოღვაწეებთან.

სქოლიო
------

1. ↑  news.am-ի անդրադարձը Վիքի Ճամբարին
2. ↑  armnewstv.am-անդրադարձը Վիքի Ճամբարին.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-09. ციტირების თარიღი: 2016-01-09.
3. ↑  hayernaysor.am-ի անդրադարձը.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-30. ციტირების თარიღი: 2016-01-09.
**ვიკივოიაჟი** (საერთაშორისო სახელწოდება — Wikivoyage) — არაკომერციული, ღია მრავალენოვანი პროექტი, რომელიც ეძღვნება ტურიზმსა და თავისუფალი მეგზურების შექმნას. 2012 წლის ნოემბრიდან Wikivoyage ბეტა-ტესტირების რეჟიმში ფონდ ვიკიმედიის პროექტი გახდა, ხოლო 2013 წლის 15 იანვრიდან გაიხსნა ოფიციალურად როგორც ფონდის რიგით მე-12 პროექტი. Wikivoyage იყენებს MediaWiki-ის თავისუფალ პროგრამულ უზრუნველყოფას — ისეთივეს, როგორსაც ვიკიპედია, და ზოგადად, Wikimedia Foundation-ის დანარჩენი პროექტები. 2003 წელს მეუღლეებმა ევან და მიშელ პროდრომუმ დააფუძნეს პროექტი Wikitravel-ი. 3-წლიანი წარმატებული განვითარების შემდეგ, კერძოდ, 2006 წელს მიჰყიდეს ამერიკულ კომპანია Internet Brands-ს. ამ მოვლენასთან დაკავშირებით იმავე წელს Wikitravel-ის გერმანულმა და იტალიურმა საზოგადოებებმა შექმნეს მისი ფორკი — Wikivoyage. საიტზე რეგისტრაცია არ არის სავალდებულო. ამჟამად Wikivoyage მოქმედებს 16 აქტიურ ენაზე, რომელთაგან ქართული განყოფილება (ვიკივოიაჟი), ჯერჯერობით ინკუბატორშია.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* Wikitravel

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Wikivoyage.org — ონლაინ გზამკვლევი
* გზამკვლევი Wikimedia meta-wiki-ზე

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ფონდ ვიკიმედიის პროექტები |
| --- |
|  |
| 
* ვიკიწიგნები
* ვიკისაწყობი
* ვიკისიახლეები
* ვიკიპედია
* ვიკიციტატა
* ვიკიწყარო
* ვიკისახეობები
* ვიკივერსიტეტი
* ვიქსიკონი
* მეტა-ვიკი
* ვიკიმონაცემები
* ვიკივოიაჟი
 |

 |
**გოსტიბის სამაროვნები** — ძვ. წ. I ათასწლეულის ორი სამაროვანი კასპის რაიონში, მდინარე თეძმის მარჯვენა შენაკადის გოსტიბესწყლის ხეობაში. შესწავლილია 1948 წელს (ტ. ჩუბინაშვილი). 

I სამაროვანზე აღმოჩნდა ქვაყრილით დაფარული ორმოსმარხები, რომლებშიც მიცვალებულები კიდურებმოკეცილნი ესვენენ. სამარხებში აღმოჩენილია რუხად და შავად გამომწვარი თიხის ჭურჭელი (დოქები, ქოთნები, კოჭბები, ჯამები), ბრინჯაოს იარაღი (მასრაგახსნილი შუბისპირი, მთლიანად სხმული, ე. წ. კახური ტიპის სატევარი და კოლხური ცული), რაც მოწმობს, რომ კოლხური კულტურისათვის დამახასიათებელი მასალა შიდა ქართლის სამხრეთ რაიონებშიც იყო გავრცელებული. სამაროვანი ძვ. წ. X-VIII საუკუნეების თარიღდება და შეესაბამება სამთავროს სამაროვნის II ფენის ორმოსამარხებს, II სამაროვანზე (I-იდან 1,5 კმ) აღმოჩნდა ადრინდელი ანტიკური ხანის დამახასიათებელი მოკლე ქვაყუთები, რომლებშიც იყო შავად გამომწვარი თიხისაგან დამზადებული გეომეტრიული სახეეებით შემკული ხელადა და ჯამი, ვერცხლის რგოლი, ბრინჯაოს სამაჯური, ბეჭედი, საწვივე რგოლები, საკინძი და ღილები. ლითონის ნივთები ტიპობრივია ძვ. წ. VI-IV საუკუნეებისათვის, კერამიკა კი გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდელი რკინის ხანის ტრადიციებს აგრძელებს მაშინ, როცა ამავე პერიოდში ქვემო ქართლის სამაროვნებზე (ბეშთაშენი) ახალი ტიპის წითლად გამომწვარი კერამიკაა გავრცელებული.

ლიტერატურა
----------

* *გაგოშიძე ი.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 235.

* *გაგოშიძე ი.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 125.
* *ჩუბინიშვილი ტ.* გოსტიბეს ხეობის არქეოლოგიური ძეგლები, «ს. ჯანაშიას სახ. საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე», 1950, 16 B;
ვიკიწიგნების ლოგო
**ვიკიწიგნები** — „ვიკიმედიის" ერთ-ერთი პროექტი. ამ პროექტის ფარგლებში ხდება თავისუფალი სახელმძღვანელოების და სხვა სასწავლო მასალების გამოქვეყნება. ვიკიწიგნებში გამოქვეყნებული მასალები ექვემდებარება GPL ლიცენზიას. ვიკიწიგნები, ისევე როგორც მედიავიკის სხვა პროექტები ეყრდნობა ვიკიტექნოლოგიას, ანუ ნებისმიერს შეუძლია მისი რედაქტირება. ვიკიწიგნებში გამოქვეყნებული სახელმძღვანელოების წაკითხვა, ასლი, ამობეჭდვა და რედაქტირება ნებისმიერს შეუძლია.

ქართული ვიკიწიგნების ისტორია
----------------------------

ქართული ვიკიწიგნების პროექტი დაიწყო 2006 წლის 19 დეკემბერს. თავიდანვე მასში განთავსდა გერმანული გრამატრიკის კონსპექტი. დაიწყო ასევე მუშაობა კულინარული წიგნის შექმნაზე. ძალიან სწრაფად კი ვიკიწიგნებში დაიწერა პირველი სრულფასოვანი წიგნი 3D Studio Max, რომლის ავტორის გახდათ მომხმარებელი:Gnome. დღეს დამუშავების პროცესშია 5 წიგნი.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ქართული ვიკიწიგნების მთავარი გვერდი

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ვიკიწიგნები***

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ფონდ ვიკიმედიის პროექტები |
| --- |
|  |
| 
* ვიკიწიგნები
* ვიკისაწყობი
* ვიკისიახლეები
* ვიკიპედია
* ვიკიციტატა
* ვიკიწყარო
* ვიკისახეობები
* ვიკივერსიტეტი
* ვიქსიკონი
* მეტა-ვიკი
* ვიკიმონაცემები
* ვიკივოიაჟი
 |

 |
თაზი
**თაზი**, *შუააზიური მწევარი* — მწევარი ძაღლის ჯიში. ჩამოყალიბდა VIII–IX საუკუნეში ადგილობრივი ძაღლების შეჯვარებით მომთაბარეთა მწევრებთან (სალუკებთან) შუა აზიისა და ყაზახეთის უდაბნოებში. თაზებით ნადირობენ კურდღელზე, მელაზე, ჩლიქოსნებზე, იშვიათად — მგელსა და გარეულ ღორზე. ფეხმარდი, ამტანი, მხეცების მიმართ ავი ძაღლია; ნადირობისას შეუძლია გამოიყენოს ალღო (იყენებენ მარტოდ, გუნდში ან წყვილში მთის არწივთან ერთად). ელეგანტური, ხმელ-მაგარი ტიპის აგებულება (სიმაღლე მინდაოში 55–70 სმ). თავი წაგრძელებულია; ყურები დაკიდებულია ხრტილზე. მკერდი ფართო და ღრმაა; მუცელი ძლიერ აწეული. ბეწვი სწორი და მოკლე; კუდზე, ფეხებსა და ყურებზე მეტად გრძელი. შეფერილია წითური და ზონარული სხვადასხვა ელფერად, თეთრად, შავად (ერთფეროვნად ან ჭრელად). მცირერიცხოვანი ჯიშია.

ლიტერატურა
----------

* Русская охота: Энциклопедия. М. 1998;
* *Соловьева Л. Н.* ТАЗЫ // Большая российская энциклопедия. т. 31. — М. 2016. — стр. 565.

სქოლიო
------

1. ↑  *სააკაძე გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 261.
**დებეტი** — საბუღალტრო აღრიცხვის ტერმინი. მომდინარეობს ლათინური სიტყვისაგან debre „დარჩა" (ინგლისური ვიკიპედიის თანახმად). სხვა წყაროს მიხედვით წარმოიშობა ლათინური სიტყვისაგან „debet", რომელიც ნიშნავს „მას მართებს" (დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის თანახმად).

საბუღალტრო ანგარიშის მარცხენა მხარე, რომელიც ასახავს (უტრირებულად) საწარმოს ქონებას ან საკუთრების უფლებას, ანგარიშზე აღრიცხული ფაქტების კონტექსტში. 
**დებეტური ნაშთი** - ანგარიში რომელემე თარიღით. **დებეტური ბრუნვა** ანგარიში რომელიმე დროის მონაკვეთში.
**დებეტური ნაშთი** - საწარმოს ქონების ან საკუთრების უფლების მდგომარეობა, რომელიც აღირიცხება ანგარიშზე, რომლის ნაშთსაც ვაკვირდებით, დროის რომელიმე მომენტში.
**დებეტური ბრუნვა** - დროის მონაკვეთში შესრულებული სამურნეო საქმიანობის ოპერაციები, რომლითაც გამოწვეულია ქონებრივი\საკუთრების უფლების ზრდა ან საწარმოს ვალდებულებების შემცირება, რომლებიც აღირიცხება განხილვად ანგარიშზე.
დებეტური ბრუნვა აქტივის ანგარიშებში, უფრო ზუსტად რომ განვმარტოთ, სამურნეო საქმიანობის ასახვისას, ნიშნავს თანხების ზრდას (აქტივის ანგარიშებზე, როგორც წესი აღირიცხება საწარმოს ქონება ან ქონებრივი უფლება და რეზერვები).
დებეტური ბრუნვა პასივის ანგარიშებში - ნიშნავს თანხების კლებას (პასივის ანგარიშებში, როგორც წესი, აღირიცხება ხელფასი და სხვადასხვა ვალდებულებები, ასევე საწარმოს კაპიტალი).
ხშირად იხმარება ტერმინი **დებეტური გატარება**, რომელსაც დამოუკიდებელი მნიშვნელობა არ გააჩნია. დებეტურ გატარებაში იგულისხმება იმ ანგარიშის დებეტირება, რომელსაც გატარება ეხება.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ფინანსები
**თუთის აბრეშუმხვევიას დაავადებანი**, აბრეშუმის პარკის მოსავლის შემცირების ერთ-ერთი მიზეზი არის თუთის აბრეშუმხვევიას პარაზიტული და ინფექციური დაავადებები. პარაზიტულ დაავადებათაგან მეაბრეშუმეობას ყველაზე დიდ ზიანს აყენებს პებრინი (ნოზემატოზი), რომელსაც იწვევს პარაზიტი — ნოზემა (Nosema bombycis), სპოროვნების კლასის წარმომადგენელი. პებრინი გადამდები და მემკვიდრეობითი დაავადებაა. ამიტომ იგი შეიძლება გაჩნდეს ზოგჯერ ჭიის გამოკვების რომელიმე ფაზაში, სხვა შემთხვევაში კი გავრცელდეს დაავადებული პეპლის კვერცხიდამ გამოჩეკილი დასენიანებული ჭიებით. დაავადე4ბის ნიშნებია: გრენიდან მურის გამოსვლის გახანგრძლივება, ჭიების დაღუპვა პირველსავე ასაკში, ჭიების მურა შეფერილობა, ცუდად ჭამა, ზრდაში ჩამორჩენა, სხეულზე მოყავისფრო-მოშავო ლაქები და სხვა.

*ბრძოლის ღონისძიებანი:* პებრიანი პეპლებისაგან მიღებული გრენის მოსპობა; საჭიე ინვენტარის დეზინფექცია ფორმალინის 4%-იანი ხსნარით; საღი გრენის დამზადება ცელულარული, თერმული ან ბიომეთოდით.

აბრეშუმხვევიას ინფექციური დაავადებებიდან უფრო გავრცელებულია მუსკარდინი, ფლაშერი, სიყვითლე და სხვა. მუსკარდინს იწვევს სხვადასხვა სახეობის პარაზიტული სოკო. დაავადებულ ჭიებს სხეულზე უჩნდებატ მოშავო-მოყავისფრო ლაქები, კანის ცვლა ძნელდება, მკვდარი ჭია ხმება, იფარება თეთრად სოკოს სპორებით, პარკი შერხევისას თავისებურ მკვეთრ ხმას გამოსცემს, ნორმალურზე 2-2,5-ჯერ მსუბუქია. 

*ბრძოლის ღონისძიებანი:* საჭიეს დეზინფექცია ფორმალინით ან ქლორამინით, ჭიებზე ფუნგიციდური პრეპარატების შესხურება. 

ფლაშერი ანუ სიდამპლე ბაქტერიული დაავადებაა. ჭიები ავადდებიან მე-4 - მე-5 ასაკში, ცახებზე ასვლისას და ხშირად 2-3 დღეში იღუპებიან. დაავადების სიმპტომებია კუჭის აშლილობა, ჭამის შეწყვეტა, მოუსვენარი მოძრაობა, გაშვება, პირიდან მურა ფერის სითხის წვეთა და სხვა.

*ბრძოლის ღონისძიებანი:*დაავადების შენიშვნებისთანავე საღი ჭიების გადაყვანა სუფთა საფენზე, თუთის ფოთლის ხარისხის კონტროლი და მუხლუხების კვების რეჟიმის დაცვა.

სიყვითლე ვირუსული დაავადებაა, რომელიც უმთავრესად ჭიასა და ჭუპრს აზიანებს. დაავადებული ჭია ჭამას წყვეტს, მოუსვენრად მოძრაობს, შესივებულია, კანი დაჭიმულია, ბრწყინავს, სუსტდება და ადვილად სკდება. გამოყოფილი მღვრიე სქელი სითხე ინფექციურია - დიდი რაოდენობით შეიცავს 3-5 მკმ ზომის ექვსწახნაგოვან პოლიედრებს. სხეული სწრაფად იხრწნება, შავდება.

*ბრძოლის ღონისძიებანი:* საჭიეს და ინვენტარის დეზინფექცია, კვების დროს სანიტარული რეჟიმის დაცვა.

ლიტერატურა
----------

* *ოდიკაძე ვ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 6.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მეაბრეშუმეობა |
| --- |
|  |
| წარმოება | 
* მეაბრეშუმეობა
* აბრეშუმი
* აბრეშუმის ქსოვილი
* აბრეშუმის მრეწველობა
* მეაბრეშუმეობის ინვენტარი
* გრენაჟი
* აბრეშუმის პარკის ამოხვევა
* აბრეშუმის ხამი ძაფი
* აბრეშუმის გრეხა
* აბრეშუმის რთვა
* საჭიე
* მეთუთეობა
 |
|  |
| ბიოლოგია | 
* გრენი
* აბრეშუმის ჭია
* მური
* აბრეშუმის პარკი
* თუთის აბრეშუმხვევიას დაავადებანი
 |
|  |
| აბრეშუმის პეპლები | 
* თუთის აბრეშუმხვევია
* ჩინური მუხის აბრეშუმხვევია
* ხემყრალის აბრეშუმხვევია
* ინდური აბრეშუმხვევია
 |

 |
**გიორგი მათეშვილი** (დ. 15 მარტი, 1942, თბილისი) — ქართველი ექიმი. 

1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1965–1967 წლებში იყო ენგურჰესის მშენებლობის სამედიცინო სანიტარული ნაწილის პოლიკლინიკის ექიმი-თერაპევტი. 1968–1971 წლებში ლენინგრადის ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტის ასპირანტი კლინიკური იმუნოლოგიის სპეციალობით, პარალელურად მუშაობდა ლენინგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის ინფარქტის განყოფილების ექიმად. 1972–1973 წლებში იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1973–1996 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1988–1999 წლებში მთავარი ექიმი. 1981–1999 წლებში იყო თბილისის ჯანდაცვის სამმართველოს მთავარი კარდიოლოგი. ავტორია 52 სამეცნიერო ნაშრომისა.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გულის იშემიური დაავადებით შეპყრობილ ავადმყოფთა სეროლოგიური გამოკვლევის ჩვენი გამოცდილება", დაიცვა 1971 წელს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი მათეშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**გიორგი ლობჟანიძე** (დ. 20 თებერვალი, 1974, ნაბახტევი, ხაშურის რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი, აღმოსავლეთმცოდნე, ფილოლოგი.

ბიოგრაფია
---------

გიორგი ლობჟანიძე 1974 წლის 20 თებერვალს ხაშურის რაიონის სოფელ ნაბახტევში დაიბადა. 1991 წელს დაამთავრა ხაშურის I საშუალო სკოლა და უგამოცდოდ ჩაირიცხა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის სემიტოლოგიის განყოფილებაზე, არაბული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. 

1996 წელს, უნივერსიტეტის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა სემიტოლოგიის კათედრის მასწავლებლად, 1997 წელს კი გაემგზავრა ირანში, სადაც დაასრულა თეირანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტურა რელიგიათა და მისტიკის ისტორიის სპეციალობით. 

1999 წელს, საქართველოში დაბრუნების შემდგომ, მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. არის საქართველოს კულტურულ ურთიერთობათა ცენტრის „კავკასიური სახლის" აღმოსავლური განყოფილების გამგე და „ისლამური კულტურის ცენტრის" ხელმძღვანელი. 

2005 წელს, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიცვა დისერტაცია „იესო და მარიამი ყურანში", რისთვისაც მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 

გამოქვეყნებული აქვს ლექსების ოთხი კრებული: „ობლის კვერი", „დუღილის ტემპერატურა", „ბაბუაწვერების თაიგული" (2004წ.), „არაბულის მასწავლებელი *(2013წ).* 

თარგმნილი აქვს შუა საუკუნეებისა და თანამედროვე არაბული და სპარსული ლიტერატურის არაერთი ნიმუში, რომელთაგან ცალკე წიგნად გამოქვეყნებულია: ჯალალ ედ-დინ რუმი „ყაზალები", იბნ ალ-მუკაფფა „წიგნი ქალილასა და დიმნასი", სოჰრაბ სეფეჰრი „წყლის ფეხის ჩქამი", ჯიბრან ხალილ ჯიბრანი, „იესო - ძე კაცისა", ფორუყ ფაროხზადი, „მეორედ დაბადება", „სპარსული ზღაპრები", ყურანი. 

ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი ლობჟანიძე
* ბიოგრაფია დაარქივებული 2018-03-07 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* GND: 1169456375
* VIAF: 1882154076024911860003
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 1882154076024911860003

 |
**გრიგოლ ზარდალიშვილი** (დ. 1 აგვისტო, 1914, ქუთაისი, — გ. 28 ოქტომბერი, 1979, თბილისი) — ქართველი ეკონომ-გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1967), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979). 1941 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1945 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრის თანამშრომელი. 1960 წლიდან მუშაობა დაიწყო თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში; 1964 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ამავე ინსტიტუტის გეოგრაფიის კათედრის გამგე, 1966-69 წლებში ქსე-ის დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა რედაქციის უფროსი სამეცნიერო რედაქტორი. საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების სამეცნიერო საბჭოსა და პრეზიდიუმის წევრი. წლების განმავლობაში რედაქტორობდა ჟურნალ „სკოლა და ცხოვრების" მეთოდიკურ დამატებას — „ისტორია, საზოგადოებათმცოდნეობა, გეოგრაფია სკოლაში". გრიგოლ ზარდალიშვილის ძირითადი შრომები შეეხება საქართველოს ეკონომიკური დარაიონების პრობლემებს, გეოგრაფიული კვლევის ისტორიულ საკითხებს, საინტერესო ცნობები შეაგროვა ქართველი მოგზაურის რაფიელ დანიბეგაშვილის მოგზაურობის შესახებ. შრომებში მოცემულია საზღვარგარეთის ქვეყნებისა და საქართველოს დასახლებული პუნქტების, მათ შორის თბილისის და მისი მიდამოების სახელწოდებათა ახსნა.

თხზულებები
----------

* გეოგრაფიულ სახელწოდებათა ახსნა-განმარტება, თბ. 1965 (თანაავტ.);
* გამოჩენილი ქართველი გეოგრაფები და მოგზაურები, თბ. 1966;
* ოცდაშვიდი წელი აზიის ქვეყნებში, თბ. 1971;
* თბილისისა და მისი მიდამოების ტოპონიმიკა, თბ. 1977;
* Экономическая география Грузинской ССР, Тб. 1983.

ლიტერატურა
----------

* *ლოლუა ე.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 310.
**ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტერი** (რუს. Мужской монастырь) — მართლმადიდებლური ეკლესია კაშარის რაიონის სლობოდა ვერხნემაკეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კაშარის რაიონი, სლობოდა ვერხნემაკეევკა.

ისტორია
-------

* 

ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტრის დარსების ისტორია სათავეს იღებს XVIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან. 1763 წელს თანამედროვე სოფლის ტერიტორია იყიდა პოლკოვნიკმა ვასილი ილოვაისკიმ. სოფელმა სახელწოდება მიიღო მისი პაპის - მაკეის პატივისცემის გამო. 

სოფლი მაცხოვრებლებმა 1784 წელს დაიწყეს ტაძრის მშენებლობა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა პოლკოვნიკ ვასილი ილოვაისკის სახსრებით მიმდინარეობდა. 1794 წელს ხის ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა. ეკლესიაში იყო საკურთხევველი, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიის მსახურთა რაოდენობა შეადგენდა სამ მღვდელს, ორ დიაკვანსადა ექვს პრიჩეტნიკს. ეკლესიის მართლმადიდებელი მრევლი მოითვლიდა 6 ათას ადამიანს. 

1894 წლის 13 აპრილს ხის ეკლესიის საკურთხეველი მთლიანად დაიწვა. გადარჩა მხოლოდ სამრეკლო, სატრაპეზო და ფუნდამენტი. ამავე წელს მზრუნველთა საბჭომ მიმართა დონის სასულიერო კონსისტერიას თხოვნით დამწვარი ეკლესიის ადგილზე აეშენებინათ ახალი ეკლესია. ეკლესიას უნდა ჰქონოდა ორი საკურთხეველი ერთი ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ხოლო მეორე წმინდა მოწამენის ქრისანთო და დარიას სახელზე. აგებული ხის ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე. 

XX საუკუნის 30-40-იან წლებში ეკლესიაში ღვთისმსახურებას აღავლენდა იღუმენი პაისი (პავლოვი), რომელიც იყო ეკლესიის წინამძღვარი. 1992-1995 წლებში ეკლესიის წინამძღვარია ალიპი (ფილინი). 

სამონასტრო ცხოვრება აღორძინდა 1995 წლიდან. 2003 წელს როსტოვისა და ნოვოცერკასკის მთავარეპისკოპოსის პანტელეიმონის ლოცვა-კურთხევით აშენდა ბერების საცხოვრებელი კორპუსი. 2004 წელს აქ სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის ბრძანებით დაარსდა მამათა მონასტერი. 

ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტრის წინამძღვარია იღუმენი ალიპი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Верхнемакеевка. Покровский мужской монастырь.
* Покровский мужской монастырь Шахтинской епархии დაარქივებული 2016-12-16 საიტზე Wayback Machine.
* Свято-Покровский мужской монастырь, села Верхне-Макеевка
* Деревянные храмы Ростовской области
**გრიგოლ კოკელაძე** (დ. 2 მაისი, 1904, ს. პატრიკეთი (წყალტუბოს რაიონი) — 1988) — ქართველი კომპოზიტორი, გუნდის დირიჟორი და პედაგოგი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1982).

ბიოგრაფია
---------

გრიგოლ კოკელაძე დაიბადა წყალტუბოს რაიონის სოფელ პატრიკეთში 1904 წლის 2 მაისს. 1932 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი, 1937 წელს ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საკომპოზიტორო).

1928 წელს დაიწყო მუსიკალურ–პედაგოგიური მოღვაწეობა. სხვადასხვა დროს მუშაობდა მუსიკალურ დაწესებულებებსა და მხატვრულ კოლექტივებში. 1937–1943 წლებში და 1945 წლიდან იყო ხალხური შემოქმედების სახლის (ახლანდელი ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრი) დირექტორი. 1941-48 წლებში იყო საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1954–1955 წლებში — საქართველოს ფილარმონიის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. მის მიერ შექმნილ ნაწარმოებებს შორისაა: კანტატა „სიმღერა სამგორზე" (1953), „კანტატა სამშობლოზე" (1955), „კანტატა საქართველოზე" (1971), სიმფონიური სიუიტა (1957), სიმღერები, გუნდები, მუსიკა სპექტაკლებისათვის; დაამუშავა სიმღერები „სისატურა" (1932), „გუდისა" (1933). მას ჩაწერილი და ნოტებზე გადატანილი აქვს ასობით ქართული ხალხური სიმღერა, რომელთა ხელნაწერები ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის არქივში ინახება, გამოცემული აქვს ხალხური სიმღერების არა ერთი სანოტო კრებული: „ქართული ხალხური სიმღერები" (1956), „50 ქართული ხალხური სიმღერა" (1979, თბილისი), „30 ქართული ხალხური სიმღერა" (1981, თბილისი), „100 ქართული ხალხური სიმღერა" (1984, თბილისი), „ზოგი რამ ქართულ ცეკვაზე" (1983, თბილისი).

ჯილდოები და აღიარება
--------------------

* 1941 — საპატიო ნიშანი
* 1946 — საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
* 1982 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი
* შრომის წითელი დროშის ორდენი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გრიგოლ კოკელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ჰათიჯე თუბა ბუიუქუსთუნი** (თურქ. Hatice Tuba Büyüküstün; დ. 5 ივლისი, 1982) — თურქი მსახიობი.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
-----------------------------

თუბა ბუიუქუსთუნი დაიბადა 1982 წლის 5 ივლისს, სტამბოლში. მან დაამთავრა „დოგუსის" სკოლა, ხოლო შემდგომ კი ჩააბარა „Mimar Sinan Fine Arts-ის" უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა კოსტუმებისა და სცენის დიზაინს. უნივერსიტეტში სწავლისას მან დაიწყო მონაწილეობის მიღება სარეკლამო რგოლებში ცნობილი ბრენდებისთვის როგორებიცაა: Kremini, Molped, Colin's, Pantene. ხოლო შემდგომ კი მეგობრის რჩევით სამსახიობო სფეროში აქტიურად ჩაბმა გადაწყვიტა. გაიცნო მსახიობი თომრის გირითლიოღლუ, რომელმაც თუბას სამსახიობო სფეროში აქტიური მოღვაწეობისკენ უბიძგა.

კარიერა
-------

თუბას დებიუტი სატელევიზიო შოუში შედგა 2003 წელს „სულთან მაქამი-ს" ბოლო ოთხ ეპიზოდში მონაწილეობით. მისმა სილამაზემ და დამაჯერებელმა თამაშმა პროდიუსერებისა და რეჟისორების ყურადღება მიიქცია და მის ცხოვრებაში ახალი ეპიზოდი დაიწყო. სთავაზობდნენ სხვადასხვა საპნის ოპერებში მონაწილეობას, ხოლო თურქი საზოგადოება თანდათან იხიბლებოდა მისით.

2004 წელს მან მონაწილეობა მიიღო სერიალში „ნაქარგები ვარდიდან", სადაც განასახიერა გულიზარი. მისი პერფორმანსი იმდენად სწორედ იყო განსახიერებული, რომ მან სერბიასა და მონტენეგროს საერთაშორისო სატელევიზიო ფესტივალზე საუკეთესო მსახიობის წოდება მიიღო. სერიალმა „ცაცხვების ქვეშ" თუბას ნამდვილი წარმატება მოუტანა. აქედან დაიწყო თუბას კარიერული წინსვლა, რასაც მოჰყვა 2006 წელს საკმაოდ ცნობილი ფილმი „გამოცდა", სადაც მან ჟან-კლოდ ვან დამს გაუწია პარტნიორობა.

2007 წელს, მისი მონაწილეობით გამოვიდა სერიალი „ასი", სადაც მან პარტნიორობა მურათ ილდირიმს გაუწია. მათი ერთობლივი პროექტი საოცრად პოპულარული გახდა და ის არაერთმა უცხო ქვეყანამ შეისყიდა. გარდა ამისა, სერიალი წარდგენილი იყო 51-ე მონტე კარლოს სატელევიზიო ფესტივალზე, როგორც საუკეთესო საპნის ოპერა. 2012 წლის მიწურულს, თუბას მონაწილეობით გამოვიდა კვლავ წარმატებული პროექტი „20 წუთი". სერიალში განსახიერებული პერსონაჟისთვის თუბა წარდგენილი იყო 42-ე ემის საერთაშორისო ჯილდოზე საუკეთესო მსახიობის ნომინაციაში. 2014 წლიდან კი ცნობილ მსახიობ ენგინ აქიურექს უწევს პარტნიორობას სერიალში „შავი ფული და სიყვარული". დღესდღეობით თუბა არის ერთ-ერთი მოთხოვნადი მსახიობი თურქეთში, რომელსაც ქვეყნის საზღვრებს გარეთაც იცნობენ.

2014 წელს, თუბა დაინიშნა თურქული „UNICEF"-ის კეთილი ნების ელჩად. ხშირად სტუმრობს ლტოლვილთა ბანაკებს და სწორედ ამიტომ მას „თურქი ანჯელინა" შეარქვეს, არა ფიზიკური მსგავსების გამო, არამედ ქველმოქმედების კუთხით. ის ერთ-ერთი აქტიური თურქი ქველმოქმედი ცნობადი სახე.

პირადი ცხოვრება
---------------

2011 წლის 28 ივლისს, მან ცნობილ თურქ მსახიობზე ონურ საილაქზე იქორწინა. მათი ქორწინების ცერემონიალი პარიზში შედგა. 2012 წელს, წყვილი ორი ტყუპი გოგონას მაია და ტოპრაკის მშობლები გახდნენ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* თუბა ბუიუქუსთუნი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
**გურამ მიხეილის ძე რჩეულიშვილი** (დ. 4 ივლისი, 1934, თბილისი — გ. 23 აგვისტო, 1960, გაგრა) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
---------

გურამ მიხეილის ძე რჩეულიშვილი დაიბადა 1934 წლის 4 ივლისს ქალაქ თბილისში. 1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. პირველი მოთხრობები, რომლებმაც დიდი წარმატება მოუტანა, ჟურნალ „ცისკარში" გამოაქვეყნა 1957 წელს. სულ სამიოდე წელი იღვაწა სამწერლო ასპარეზზე. მწერლის სიცოცხლეში მხოლოდ შვიდი მისი მოთხრობა გამოქვეყნდა: „შემოდგომა ბაბუა კოტესი", „სათაგური", „სიყვარული მარტის თვეში", „ნელი ტანგო", „თვირთვილა", „უსახელო უფლისციხელი" და „სიკვდილი მთაში". მოთხრობათა პირველი კრებული „სალამურა" მისი გარდაცვალების შემდეგ 1961 წელს გამოიცა. რჩეულიშვილის პროზამ იმთავითვე მიიპყრო ყურადღება თემატიკის მრავალფეროვნებით, დოკუმენტურთან დაახლოებული სტილით, ტევადი, დაწურული დიალოგებით, თხრობის სიზუსტით. მისი გმირების ახალგაზრდულ სიფიცხესა და ქედუხრელობას, ვნების სიმძაფრესა და პირველაღმომჩენის ჟინს ერწყმის დიდი ადამიანური სილბო და შემწყნარებლობა. მისმა მცირე ლიტერატურულმა მემკვიდრეობამ (მოთხრობები, ნოველები. მინიატურები, პიესა) დიდი კვალი დაამჩნია ქართული პროზის განვითარებას. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია გერმანულ, უნგრულ, ბულგარულ, ლიტვურ, ჩეხურ, რუსულ ენებზე.

გურამ რჩეულიშვილის საფლავი ვაკის სასაფლაოზე
გურამ რჩეულიშვილი 1960 წლის 23 აგვისტოს 26 წლისა ტრაგიკულად დაიღუპა ქალაქ გაგრაში, როცა მღელვარე ზღვაში გადაეშვა უცნობი რუსი ქალიშვილის გადასარჩენად. იგი დაკრძალეს თბილისში, ვაკის სასაფლაოზე.

ლიტერატურა
----------

* *ავალიანი ლ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 520-521.
* *ასათიანი გ.*, „თანმდევი სულები", თბილისი, 1983
* *წერეთელი ნ.*, „მე ახლაც ოცდაექვსი წლისა ვარ", თბილისი, 1980
* რჩეულიშვილი გ. მოთხრობები, პიესა, თბილისი, 1965

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გურამ რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გურამ რჩეულიშვილის შემოქედებანი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. — „ქართული ლიტერატურის დიდი ბიბლიოთეკა"
* გურამ რჩეულიშვილი — ცხოვრება, შემოქმედება
**გრიგოლ (გიორგი) ანდრიას ძე მუშიშვილი** (ნამდვილი გვარი — ხოფერია) (დ. 1899 — გ. 3 იანვარი, 1938) — ქართველი ჟურნალისტი, კრიტიკოსი.

1918 წლიდან იყო საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტების სარევოლუციო პარტიის წევრი, თანამშრომლობდა გაზეთ „სახალხო საქმეში", იკვლევდა საქართველოში სოციალიზმის ისტორიას. საქართველოს იძულებითი გასაბჭოების (1921) შემდეგ გახდა ახალგაზრდა მემარცხენე სოციალისტ-ფედერალისტთა ორგანიზაციის ერთ-ერთი ლიდერი, მხარდაჭერა გამოუცხადა საბჭოთა მთავრობას, 1924 წლიდან იყო კომუნისტური პარტიის წევრი. სხვადასხვა დროს იყო ჟურნალ „რემედასის" და გაზეთ „კომუნისტის" რედაქტორი. აქვეყნებდა პუბლიცისტურ და კრიტიკულ წერილებს, რომელშიც ქართულ ლიტერატურის ნიმუშებს „პროლეტარული მწერლობის" პოზიციიდან განიხილავდა (მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილია 1933 წელს გამოქვეყნებული „გველის პერანგოსანი", რომელიც გრიგოლ რობაქიძის წინააღმდეგ იყო მიმართული). 1937 წელს დააპატიმრეს კონტრრევოლუციური მოღვაწეობის ბრალდებით და იმავე წლის 28 დეკემბერს მიუსაჯეს სასჯელის უმაღლესი ზომა, პირადი ქონების კონფისკაციით. 1938 წლის 3 იანვარს დახვრიტეს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გრიგოლ მუშიშვილი — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
* გრ. მუშიშვილი. ფსევდონიმების ლექსიკონი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა).
* მუშიშვილი გიორგი ანდრიას ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა].
დავით კვაჭაძე
**დავით ალექსანდრეს ძე კვაჭაძე** (დ.20 სექტემბერი, 1928, სოფ. დიდი ჯიხაიში, სამტრედიის რაიონი — გ. 2 ივნისი, 1983) — ქართველი ფარმაკოლოგი. პედაგოგი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის (ამჟამად უნივერსიტეტი) ფარმაკოლოგიის კათედრის გამგე (1980 – 1983).

ბიოგრაფია
---------

დავით კვაჭაძემ 1945 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის პირველი საშუალო სკოლა, 1951 წელს ამთავრებს თსსი–ს სამკურნალო ფაკულტეტს და სწავლას აგრძელებს სამედიცინო ინსტიტუტის ფარმაკოლოგიის კათედრის ასპირანტურაში. 1954 წელს მუშაობა დაიწყო ფარმაკოლოგიის კათედრის ასისტენტად, 1955 – 1958 წლებში იყო სამედიცინო სამსახურის ოფიცრების კვალიფიკაციის ასამაღლებელი კურსების პედაგოგი, 1957–1958 წლებში თსსი–ის ტოქსიკოლოგიის კურსის ხელმძღვანელია. 1958 წლიდან დ. კვაჭაძე მუშაობს ექსპერიმენტული და კლინიკური ნევროლოგიის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1968 წლიდან არჩეულია თსსი–ის ფარმაკოლოგიის კათედრის (2009 წლიდან, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფარმაკოლოგიის დეპარტამენტი) დოცენტად, 1980 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ამავე კათედრის გამგე.

ასპირანტურაში სწავლის პერიოდში, დ. კვაჭაძემ შეასრულა და 1954 წელს დაიცვა დისერტაცია მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად, რომლის შინაარსიც ეხებოდა ზოგიერთი ანტიშოკური სითხის თერაპიულ მოქმედებას ექსპერიმენტში მიღებული შოკის დროს. დ.კვაჭაძე იყო 50–ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. თავის ნაშრომებში დააზუსტა ფარმაკოლოგიური საშუალებების მოქმედების თავისებურებები სისხლის მიმოქცევის რეგულაციის ცენტრალურ და პერიფერიულ სტრუქტურებზე. ასაკის გათვალისწინებით, ექსპერიმენტში, განსაზღვრა სხვადასხვა ანტიარითმიული საშუალებების მოქმედების მექანიზმი. პირველმა მეცნიერთა შორის მიაგნო, სხვადასხვა ასაკის ცხოველებში საგულე გლუკოზიდებით ინდუცირებული არითმიების მიმდინარეობის თავისებურებებსა და განსაზღვრა მათი მკურნალობის ეფექტიანი გზები და სხვა.

მნიშვნელოვანია მისი სამეცნიერო გამოგონება – „ნათხემისმიერი გულის არითმიების მოდელირების მეთოდი", რისთვისაც 1979 წელს მიენიჭა საკავშირო მნიშვნელობის საავტორო მოწმობა გამოგონებისათვის. იყო საქართველოს ფარმაკოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოების თავმჯდომარე. დაჯილდოებული იყო ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსნის ნიშნით.

დ.კვაჭაძე გარდაიცვალა 1983 წელს.

ლიტერატურა
----------

* ტრადიციებით მომავლისკენ,თსსუ საიუბილეო მასალების კრებული,თბილისი, 2010 წ.
* *აკად.გივი თურმანაული*, სამედიცინო ფარმაკოლოგიის კათედრის არსებობის 90 წლის ისტორია,თბ. 2010
**ზედა ბუზმარეთის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე.

XX საუკუნის 30-იან წლებში ბუზმარეთის ეკლესია გიორგი ბოჭორიძეს მოუნახულებია. მეცნიერი მასზე წერს, რომ ეკლესია დგას სოფელ წყისეს სამხრეთით მთის მაღალ კალთაზე. ამ დროისათვს ეკლესია ერთნავიანი შენობაა (4,8×3 მ), ნაგები თლილი ქვისაგან და კირისაგან. იდგა მარტო კედლები, თაღი კი დაქცეულია და ქვები საკურთხეველში ყოფილა ჩაყრილი. ქვები ასევე ეყარა ეკლესიის გარშემო. კარი ჰქონია სამხრეთით და ფანჯრები არ შერჩენია

დღევანდელი ამაღლების ტაძარი თავდაპირველი ეკლესიის საფუძველზეა აგებული. ნაგებია გათლილი მოწითალო ფერის ტუფით (გარე ზომებია 4,76×6,70 მ). მარტივი გეგმა, საკმაოდ განიერი კედლები, თავდაპირველი ეკლესიის საკმაოდ დიდი ზომის ქვები დასავლეთის ფასადზე (მაგ: ერთი ქვის ზომაა 87×75 სმ) და ინტერიერში დასავლეთის კედელზე ტაძრის აგების ადრეულ პერიოდზე მიგვანიშნებს. კანკელი, ქვის ფრაგმენტებზე ამოკვეთილი რელიეფის მიხედვით, XVII საუკუნეში უნდა გამოეკვეთათ. შემოსასვლელი ერთია, სამხრეთიდან, საკურთხევლის ჩრდილოეთ ნაწილში თაროიანი თაღჩაა გაკეთებული. სკურთხეველი აწეულია ორი საფეხურით, კანკელის ქვები თავდაპირველ სავარაუდო ადგილზეა აღმართული. ტაძრის საკურთხეველი და ცილინდრული კამარა მოხატულია (ფერმწერი რამაზ კორშია). ტაძრის სამხრეთ დასავლეთით გრძელდება სამონასტრო მშენებლობა. მონასტერი წმინდა ანთიმოზ ივერიელის სახელობისაა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ადიგენის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია

ლიტერატურა
----------

* *მარსაგიშვილი გ.* ახალციხის და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია, თბ. 2013, გვ. 418
* *ბოჭორიძე გ.* მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში, თბ. 1992, გვ. 60
**გრიგოლ თაბაგარი** (დ. 10 თებერვალი, 1942, ზესტაფონი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
---------

1965 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ინჟინერ-ჰიდრომშენებლის კვალიფიკაციით.

1965 წელს მუშაობა დაიწყო სამშენებლო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის" სისტემაში. მუშაობდა ინჟინრად „ენგურჰესის" ძალოვანი კვანძის სამშენებლო სამმართველოში. იმავე წელს გაწვეულ იქნა სავალდებულო სამხედრო სამსახურში 1967-1981 წლებში. მუშაობდა „ენგურჰესის" ძალოვანი კვანძის სამშენებლო სამმართველოში სხვადასხვა უბნებზე ოსტატისა და უბნის უფროსის თანამდებობაზე 1981-1987წლებში. „ჟინვალჰესის" სამშენებლო სამმართველოს მთავარი ინჟინრის მოადგილე 1987-1999 წლებში. სამშენებლო ტრესტ „კავკასგვირაბმშენში" ჯერ საგვირაბო რაზმის და შემდეგ სამონტაჟო სამმართველოს უფროსი იყო.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ. 2017, გვ. 239

ჯილდოები
--------

* საპატიო ნიშნის ორდენი
* შრომის წითელი დროშის ორდენი

რესურესბი ინტერნეტში
--------------------

* გრიგოლ თაბაგარი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ზებუ**, **კუზიანი საქონელი** (ლათ. Bos taurus indicus) — წარმოშობით შინაურ ძროხას უახლოვდება. კისრისა და მინდაოს წინა ნაწილში აქვს კუზი, რომლის მასაა 5-8 კგ. ფერად შავი, წითელ-ჭრელი, თაფლა, ნაცრისფერი და წაბლაა. ზრდასრული ფურის საშუალო მასა 250–270 კგ, უდიდესია 550 კგ, კუროსი 300–350 კგ, უდიდესია 800 კგ-მდე. ვარაუდობენ, რომ ზებუ მოშინაურებულია ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 2-3 ათ.ასი წლის წინ. გავრცელებულია ინდოეთში, აფრიკაში, ამერიკის ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ოლქებში, ახლო აღმოსავლეთში. კარგად იტანს მაღალ ტემპერატურას. ნაკლავის გამოსავალი 45-50%. წლიური ნაწველი 500–600 კგ, უდიდესია 1500 კგ-მდე, რძის ცხიმიანობა 4,5-5%. ძროხასთან შეჯვარებით გამოყვენილია რამდენიმე ახალი ჯიში.

ლიტერატურა
----------

* *გოცირიძე ნ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 492.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ზებუ***

* ABCZ — Associação Brasileira dos Criadores de Zebu (Brazilian Zebu)
* ABCZ — Brazilian Cattle Genetic
* Senaapathy Kangayam Cattle Research Foundation დაარქივებული 2022-03-15 საიტზე Wayback Machine.
* TamilNadu’s Zebu breeds დაარქივებული 2014-05-18 საიტზე Wayback Machine.
**გურამ დავითის ძე მგელაძე** (დ. 4 აპრილი, 1932, თბილისი — გ. 5 ივნისი, 2015) — ქართველი და საბჭოთა პარტიული და პოლიტიკური მოღვაწე, მეწარმე, სოციალისტური შრომის გმირი.

ბიოგრაფია
---------

1973–1982 წლამდე საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის აბაშის რაიონული კომიტეტის პირველი მდივანი იყო. ამ თანამდებობაზე განახორციელა ე. წ. „აბაშის ექსპირემენტი", რომელიც ითვალისწინებდა საბაზრო ეკონომიკის ელემენტების დანერგვას საბჭოთა მეურნეობაში.

1982–1991 — წლამდე საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, საქართველოს სსრ სახელმწიფო მინისტრი, საქართველოს სსრ აგრო-სამრეწველო გაერთიანების თავმჯდომარე, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრი, საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი.

1989–1991 — წლამდე საბჭოთა კავშირის უზენაესი საბჭოს სახალხო დეპუტატი, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს სახალხო დეპუტატი, საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრი. იმყოფებოდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივნის, საბჭოთა კავშირის პრეზიდენტის მიხეილ გორბაჩოვის უახლოეს გარემოცვაში. 

1992–1995 წლამდე — საქართველოს რესპუბლიკის საელჩოს მრჩეველი რუსეთის ფედერაციაში. 1995 წლამდე ითვლებოდა საქართველოს პრეზიდენტის — ედუარდ შევარდნაძის უახლოეს თანაგუნდელად. 1990 და 2000-იან წლებში აწარმოებდა სამეწარმეო საქმიანობას რუსეთში და ევროპის ქვეყნებში.

1992 წლის შემდეგ ძირითადად ცხოვრობდა მოსკოვში, დაქორწინებული იყო მოჭადრაკე, საერთაშორისო ოსტატ ნანა იოსელიანზე.

ბიბლიოგრაფია
------------

* ცდა, რომელიც გამოცდილებად იქცა : (რაიკომის მდივნის ჩანაწერები), თბ.: საბჭ. საქართველო, 1982.
* От эксперимента в районе — к повсеместному внедрению, М.: Экономика, 1983.
* Совершенствование управления в АПК республики, М.: Агропромиздат, 1985.
* Раздумья в пути : Записки секретаря райкома, М.: Политиздат, 1985.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი"
* Мгеладзе Гурам Давидович

სქოლიო
------

1. ↑  გარდაიცვალა გურამ მგელაძე *reportiori.ge*
2. ↑  კაცი, რომელმაც შექმნა „რა მოხდა აბაშაში"
3. ↑  რატომ გამოაცხადა ზვიად გამსახურდიამ პირად მტრად გურამ მგელაძე და დაბრუნდება თუ არა საქართველოში ნანა იოსელიანი *tbiliselebi.ge*
**ზედა აჭყვის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა აჭყვაში. 

წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, რომელიც XX საუკუნის დასაწყისშია აშენებული ბერძნული თემის ინიციატივით. ეკლესია შემაღლებულ ბორცვზე, სოფლის სასაფლაოს ტერიტორიაზეა აღმართული. გეგმის მიხედვით ნაგებობა სწორკუთხაა და აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით სრულდება. გზა, რომელიც ტაძრისკენ მიდის და სერპანტინით შემოუყვება ბორცვს, ბორცვის რელიეფს ტერასებად ჰყოფს; ტერასების შემამაგრებელი კედლები მსხვილი ფლეთილი ქვებით არის ამოყვანილი, ქვის ეს წყობა კი ტაძრის აგების ავთენტური ჩანს. ეკლესია მიტოვებული იყო საბჭოთა პერიოდში: დროთა განმავლობაში ჩამოიქცა საყრდენი კედლების ზედა მხარე, კამარა და კონქი, კარის წირთხლები დაზიანდა და სარკმლები მოირღვა. ეკლესია უახლოეს წარსულშია აღდგენილი და ისევ ბერძნული თემი დგას ამ ინიციატივის უკან: მათ ხელახლა გადახურეს ტაძარი, ხელახლა შელესეს და თეთრად შეღებეს ფასადები, დასავლეთიდან კი, ცენტრალური შესასვლელი კარის წინ მიედგა სამრეკლო — კარიბჭე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს გერბი კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11752
**დევიდ ჰენრი ჩეისი** (ინგლ. David Henry Chase; დ. 22 აგვისტო, 1945, მაუნტ-ვერნონი, ნიუ-იორკის შტატი, აშშ) — ამერიკელი რეჟისორი, სცენარისტი და პროდიუსერი. იგი არის HBO-ს ცნობილი სერიალის, *„სოპრანოს კლანის* (1999-2007) პროდიუსერი და სცენარისტი. ჩეისი არის ემის ჯილდოს შვიდგზის ლაურეატი. 2012 წელს გამოვიდა მისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, სახელწოდებით *„შეინარჩუნე პოპულარობა"*.

ადრეული ცხოვრება
----------------

დევიდ ჰენრი ჩეისი 1945 წლის 22 აგვისტოს მაუნტ-ვერნონში, ნიუ-იორკის შტატში დაიბადა. იგი ერთადერთი შვილი იყო და კლიფტონში, ნიუ-ჯერსიში იზრდებოდა. პერსონაჟი, რომელიც *„სოპრანოს კლანში"* ჩნდება, ლივია სოპრანო, დედამისის, ნორმა ჩეისის ფიგურაზეა დაფუძნებული.

ჩეისი თინეიჯერობისას პანიკური შეტევებითა და კლინიკური დეპრესიით იტანჯებოდა.

იგი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში სწავლობდა, სადაც გადაწყვიტა, რომ კინოხელოვნებას უნდა მიჰყოლოდა. მალევე სტენფორდის უნივერსიტეტის კინო სკოლაში ჩაირიცხა, სადაც კინოხელოვნებას შეისწავლიდა. ჩეისმა სწავლა 1971 წელს დაასრულა.

კარიერა
-------

ჩეისი ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო ორგანიზებული დანაშაულებითა და მაფიით. ბავშვობაში უყურებდა ისეთ კლასიკურ ფილმებს, როგორიცაა *„საჯარო მტერი"* (1931, რეჟ. უილიამ უელმენი) და ტელესერიალი *„ხელშეუხებელნი"* (1959-1963). როგორც ჩეისი ამბობს, მის კარიერაზე დიდი გავლენა მოახდინეს ამერიკელმა დრამატურგებმა, ართურ მილერმა და ტენესი უილიამსმა. იგი აგრეთვე იტალიელ რეჟისორს, ფედერიკო ფელინის ასახელებს, როგორც მის მენტორსა და შთაგონების წყაროს.

1997 წელს ჩეისმა *„სოპრანოს კლანის"* საპილოტე სერია გადაიღო. მისი პრემიერა 1999 წლის 10 იანვარს HBO-ზე შედგა. ტელესერიალი სულ 6 სეზონისა და 86 სერიისაგან შედგება. მასში ჯეიმზ განდოლფინი, ლორეინ ბრაკო, ედი ფალკო, მაიკლ იმპერიოლი, დომინიკ ჩაიენისი, სტივენ ვან ზანდტი, ტონი სირიკო, რობერტ ილერი, ჯეიმი-ლინ ზიგლერი და სხვები მონაწილეობენ. დევიდ ჩეისი სერიალის 30 სერიის სცენარის ავტორია.

2012 წლის 21 დეკემბერს გამოვიდა დევიდ ჩეისის სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, *„შეინარჩუნე პოპულარობა"*. იგი 1960-იან წლებში ნიუ-ჯერსიში მცხოვრებ თინეიჯერ როკ-ვოკალისტზე მოგვითხრობს, რომელსაც ჯონ მაგარო ასრულებს. ფილმში აგრეთვე მონაწილეობენ ბელა ჰეტკოუტი, კრისტოფერ მაკდონალდი, მოლი პრაისი, ლიზა ლამპანელი, ჯეკ ჰიუსტონი და ბრედ გარეტი. ჩეისი ფილმს ახასიათებს: „...ფილმი პოსტ-ომის პერიოდზე, პოსტ-დეპრესიის პერიოდის მშობელზეა, რომელმაც თავის შვილს ყველა ის სიკეთე მისცა, რაც გაზრდისას თავად არ ჰქონია, მაგრამ ახლა ვეღარ ტოვებს შურის შეგრძნება იმ უფრო თავისუფალი, თავგადასავლების მქონე ბედისწერის მიმართ, რაც მის შვილს ერგო."

პირადი ცხოვრება
---------------

1968 წელს, ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში სწავლის დასრულების შემდეგ, დევიდ ჩეისი კალიფორნიაში გადავიდა და დენის კელიზე დაქორწინდა. მისი შვილი, მიშელ დესესარი მსახიობია და იგი *„სოპრანოს კლანის"* ექვს სერიაში ჩნდება ჰანტერ სკანჯარელოს როლში.

2013 წელს ჩეისმა თავისი საყვარელი ექვსი წიგნი დაასახელა: *„თამაში ჭვავის ყანაში"* (1951, ჯერომ სელინჯერი), *„დიდი იმედები"* (1860, ჩარლზ დიკენსი), *„ლამაზი და დაწყევლილი"* (1922, ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდი), *„მე, კლავდიუსი"* (1934, რობერტ გრეივსი), *„შავი ჭირი"* (1947, ალბერ კამიუ), *„ფრედის წიგნი"* (1980, ჯონ გარნერი).

სქოლიო
------

1. ↑
2. 1 2
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-15. ციტირების თარიღი: 2020-12-31.
7. ↑
**ვერხნი-მიტიაკინის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია** (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია ტარასოვის რაიონის ხუტორ ვერხნი-მიტიაკინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 2010 წელს.

ისტორია
-------

ხუტორ ვერხნი-მიტიაკინში ეკლესია პირველად ააგეს 1886 წელს დონელი არქიტექტორის პეტრე სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესია ემსახურებოდა როგორც ვერხნი-მიტიაკინს ასევე ახლომდებარე ხუტორებსაც. ეკლესია იყო ხის და დახურული იყო ყავარით. ეს იყო ჩვეულებრივი ოთკუთხა ტრადიციული რუსული ნაგებობა, რომელსაც ჰქონდა ორფერდა სახურავი, საკურთხეველი და სატრაპეზო.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1930-იან წლებში, ეკლესია დახურეს, მასში კი განათავსეს კლუბი, მოგვიანებით სასადილო და საერთო საცხოვრებელი. ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა მეორე მსოფლიო ომი დროს, მაგრამ 1960-იან წლებში ეკლესია განადგურდა. ღვთისმსახურება გაგრძელდა კიდვ რამდენიმე წელიწადი კარიბჭეში და სტოაში. 

სსრკ-ის დაშლის შემდეგ, 1990-იან წლებში ეკლესია დაუბრუნდა მორწმუნეებს. რაიონისა და ხუტორის ადმინისტრაციის მხარდაჭერით, ასევა ადგილობრივი მეურნეობის „რუს"-ის და ადგილობრივი მოსახლეობის ფინანსებით, ჩაასხეს ეკლესიის საძირკველი, გამოცვალეს დამპალი დაფები და გადახურვა, დააყენეს ახალი გუმბათი. ეკლესია შელესეს და შეღებეს, განაახლეს ინტერიერიც. 

ხელახლა გარემონტებული ეკლესია აკურთხეს 2010 წლის 22 ივნისს. კურთხევის ცერემონია შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა. 

2004 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი სერგეი იავიცი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Церковь Иоанна Богослова в Верхнем Митякине
* Церковь в Верхнем Митякине
* Действующие храмы - Шахтинская Епархия დაარქივებული 2017-08-06 საიტზე Wayback Machine.
* Церковь Иоанна Богослова в Верхнем Митякине / Проект «Возвращение»

სქოლიო
------

1. ↑  Церковь Иоанна Богослова (Верхний Митякин)
2. ↑  Студеникин Петр Семенович
3. 1 2 3  Владыка Пантелеимон освятил храм в хуторе Верхний Митякин.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-25. ციტირების თარიღი: 2017-04-08.
**დევისხვრელის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ ლაფანყურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ოთხიოდე კმ-ზე. მდინარე ლოპოტის ხეობაში. თხილისწყაროდ წოდებულ ადგილზე, თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეებით. 

ეკლესიის სამნავიანი ბაზილიკაა, გეგმით სწორკუთხა (18,8 x 11,9 მ.) მეტრი ნაგებია მოზრდილი ზომის, რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. გარეთა კუთხეების წყობაში დაკონსტრუქციულ ელემენტებში გამოყენებულია შირიმის, სუფთად გათლილი კვადრები. ბაზილიკის გადახურვა მთლიანად ჩამონგრეულია. შემორჩენილია საკურთხევლის აფსიდი კონქის მცირე ნაწილთან ერთად, რომელიც მთლიანად შირიმის, ნათალი ქვითაა გამოყვანილი. ასევე, გვერდითი ნავების აღმოსავლეთ ნაწილში მოწყობილი სათავსეები - მთელ სიმაღლეზე. ეკლესიის დანარჩენი ნაწილი დაახლოებით 1-1,5 მეტრ სიმაღლეზე, გადახურვის ჩამოცვენილი ქვებითა და მიწითაა ამოვსებული, რის გამოც გეგმის ზუსტად დადგენა არ ხერხდება. შემორჩა მხოლოდ ნავების გამმიჯნავი, გეგმით წრიული, ორი ბოძის ნაწილი, რომლებიც საკურთხევლიდან სამიოდე მეტრის მოშორებით დგანან. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. 

საკურთხევლის აფსიდი ღრმაა, ჩალისებრი საკურთხევლის გვერდებზე მდებარე სათავსები - სამკვეთლო და სადიაკვნე - გეგმით სწორკუთხაა, გადახურული არიან ცილინდრული კამარით. ორივე სათავსე შესაბამისი ნავისგან, კედლით იყო გამიჯნული და მას კარით უკავშირდებოდა დასავლეთ კედელში მოწყობილი კარი, რომელიც თარაზულადაა გადახურული. ორივე სათავსი განათებულია აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილი სარკმლით. მათ შორის, სამხრეთ სათავსის სარკმელი, ისევე როგორც საკურთხევლის სარკმელი, თაღოვანია, გარეთკენ შევიწროებული ჩრდილოეთ სათავსო სარკმელი კი პარალელურ წირთხლებიანია და ბრტყლადაა გადახურული. ეკლესიის ფასადები სადაა. სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილოეთ ფასადები მიახლოებით 3 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ფასადების დიდი ნაწილი სუროთია დაფარული. აღმოსავეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე, რელიგიური წარბია, მცირე ჰორიზონტალურ გადანაკეცებით ბოლოებში. ეკლესიის მახლობლად, ჩრდილოერთით, ქვითკირის, წრიული ნაგებობის ნაშთია. შესამჩნევია ლოდებით ნაგები შენობის ნაშთიც.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-II, თბ. 2015. — გვ. 307-308.
**გუკოვოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოსულინის რაიონის სოფელ გუკოვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს 1887 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, სოფელი გუკოვო.

ისტორია
-------

ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია ხუტორ გუკოვოში ააშენეს 1887 წელს, მას შემდეგ რაც ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს მიტროფანეს. აქამდე გუკოვოში არ იყო არანაირი ეკლესია, ამის გამო კაზაკები სალოცავად დადიოდნენ ნაწილი ხუტორ სოკოლოვო-კუნდრიუჩენსკში, ხოლო ნაწილი ხუტორ სულინსკში. ეს მათთვის საკმაოდ მოუხერხებელი იყო, განსაკუთრებით მდინარეების ადიდების პერიოდში. 

გუკოვოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში მხოლოდ გუკოვოს მოსახლეობა არ დადიოდა მოსალოცად. მრევლი ასევე დადიოდა ზამჩალოვოდან, დოლოტინადან, ბოლშე-ზვერევსკიდან და ხუტორ პავლოვსკიდან. ყველა ეს ეკლესია მდებარეობდა გუკოვს გარშემო და არცერთს არ ჰქონდა საკუთარი ეკლესია. 

ეკლესია სხვა ეკლესიებისაგან განსხვავებით, რომლებიც დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების ბრძანების შესაბამისად ან დაინგრა საომარი მოქმედებების დროს, გადაურჩა როგორც ოქტომბრის რევოლუციას, ასევე რუსეთის სამოქალაქო ომსა და მეორე მსოფლიო ომის პერიპეტიებს. 

1978-1986 წლებში ეკლესიაში მიმდინარეობდა რეკონსტრუქცია, იგი მნიშვნელოვნად გააფართოეს, გათხარეს ახალი ფუნდამენტი, კედლები მოაპირკეთეს აგურით. 1992 წელს მხატვარმა ლ. შარხუნმა დაასრულა ეკლესიის შიდა კედლების მოხატვა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ეკლესიის ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  Гуково|Церковь Николая Чудотворца. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-03.