recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**პიერ რენოდელი** (ფრანგ. Pierre Renaudel; დ. 19 დეკემბერი, 1871, ნორმანდია — გ. 1 აპრილი, 1935, პალმა-დე-მალიორკა) — ფრანგი სოციალისტი. საფრანგეთის პარლამენტის წევრი. მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის ერთ-ერთი ლიდერი.

ბიოგრაფია
---------

განათლება მიიღო საექიმო სასწავლებელში. ახალგაზრდობიდანვე ჩართული იყო პოლიტიკურ საქმიანობაში. 1899 წელს შეუერთდა საფრანგეთის სოციალისტურ პარტიას. მარსელ სამბასთან ერთად იყო რადიკალური მემარცხენე ბლანკისტური სოციალ-რევოლუციური ფრაქციის (პარტიის) ლიდერი. წლების განმავლობაში პარტიის დავალებით ეწეოდა პროპაგანდისტულ საქმიანობას. აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის სოციალისტური პარტიისა და სოციალისტური ინტერნაციონალის კონგრესებში. 1906 წლიდან იყო საფრანგეთის სოციალისტური პარტიის მთავარი პოლიტიკური გამოცემის „l’Humanité"-ს რედაქტორი. 1914 წელს ფრანგ სოციალისტთა ლიდერის, ჟან ჟორესის, მკვლელობის შემდეგ, გახდა ჟურნალის დირექტორი და პარტიის ლიდერი. 1914 წელს არჩეულ იქნა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის პარლამენტის წევრად. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას სოციალისტურ პარტიასა და სოციალისტურლამენტო არჩევნებში. მხარს უჭერდა რუსეთის იმპერიის მცირე ერთა დამოუკიდებლობის იდეას. პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე საქართველოს დელეგაციის ხელმძღვანელი ნ. ჩხეიძე რენოდელს მოიხსენიებს როგორც ყველაზე ერთგულ მეგობარს, რომელიც ეხმარება ფრანგ და ევროპელ სოციალისტებთან კავშირების დამყარებაში. 1920 წელს როგორც მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი, იმყოფებოდა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. საქართველოს მოქალაქეებს საზეიმო მიტინგებზე სიტყვით მიმართა თბილისსა და გურჯაანში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ჟურნალ „La Vie Socialiste"-ში, რომელსაც თავადვე რედაქტორობდა, არაერთი დადებითი სტატია გამოაქვეყნა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შესახებ. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ აკრიტიკებდა საბჭოთა საოკუპაციო რეჟიმს. დახმარებას უწევდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილ მთავრობას. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას, 1924-1935 წლებში იყო საფრანგეთის პარლამენტის წევრი, 1932 წლიდან ნეო-სოციალისტური მიმართულების ჯგუფის ლიდერი.

ლიტერატურა
----------

* *ირემაძე ი.*, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 332-333.
მდებარეობა
მდინარე პო სათავესთან სიახლოვეს, დასავლეთ ალპებში
**პადანის დაბლობი**, აგრეთვე ცნობილი როგორც **პოს ხეობა** ან **პოს დაბლობი** (იტალ. Pianura Padana ან Val Padana) — იტალიის ერთ-ერთი მთავარი გეოგრაფიული მახასიათებელი. იშლება დაახლოებით 650 კმ-ზე, აღმოსავლეთი-დასავლეთის მიმართულებით, 46 000 კმ² ტერიტორიაზე. ასევე მოიცავს ვენეციის დაბლობს, რომელიც არაა დაკავშირებული პოს აუზთან. გადაჭიმულია დასავლეთ ალპებიდან ადრიატიკის ზღვამდე. ვენეტოსა და ფრიულის რეგიონების დაბლობებს ხშირად განცალკევებით მოიხსენიებენ, რადგან ისინი არ მიეკუთვნებიან მდინარე პოს აუზს, მაგრამ ისინი რეალურად განუყოფელი დაბლობის შემადგენელი ნაწილებია.

დაბლობი გამოირჩევა უძველესი კანიონების სისტემით, რომლებიც აპენინებიდან ჩრდილოეთით, ალპებამდე იშლება და ადრიატიკის ჩრდილოეთ ნაწილსაც მოიცავს. მდინარე პოს გასწვრივ დაბლობის სიმაღლე ზღვის დონიდან დაახლოებით 4 მეტრია. მას გადაკვეთს მრავალი მდინარე, რომლებიც სათავეს ჩრდილოეთით, ალპებში ან სამხრეთით, აპენინებში იღებენ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დაბლობის რუკა დაარქივებული 2009-12-23 საიტზე Wayback Machine.
* Autorità di bacino del fiume Po
* Spiagge fluviali[*მკვდარი ბმული*]
* Componente geologica e sismica დაარქივებული 2018-11-12 საიტზე Wayback Machine.
**მოსკოვის წმინდა სოფიას ტაძარი** (რუს. Храм Софии Премудрости Божией) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანს რაიონში, მისამართზე პუშეჩნაიის ქუჩა სახლი 15. 

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეგვტერი კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
-------

ხის ეკლესია დღევანდელი ტაძრის ადგილზე ცნობილია 1480 წლიდან. 1650 წელს ააგეს ახალი ხის ეკლესია, რომელიც უკვე 1685 წელს ხანძარმა გაანადგურა. ამწვარი ხის ეკლესიის ადგილზე ქვის ახალ ტაძარს საფუძველი ჩაუყარეს 1692 წელს. ეკლესიის მშენებლობის პერიოდში ღვთისმსხურება მიმდინარეობდა რამდენიმე ხნით ადრე აშენებულ ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერში. ტაძარი გადააკეთეს XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში: განაახლეს ფასადი, შეცვალეს გუმბათის გადახურვა. 1816 წელს ტაძარს დააშენეს სამრეკლო, ხოლო 1842 წელს მიაშენეს სატრაპეზო და ეგვტერები. 1913 წელს ეკლესია კიდევ ერთხელ განაახლეს.

1932 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. მოანგრიეს სამრეკლოს ზედა ნაწილი. ტაძრის შენობაში განათავსეს ექსპერიმენტალური სპორტული ტანსაცმლის „დინამოს" ფაბრიკა. 1990 წელს ტაძარი და მისი მიმდებარე ტერიტორია გადაეცა უსაფრთხოების ფედერალურ სამსახურს. 2001 წელს უსაფრთხოების ფედერალური სამსახურის თანამშრომლებმა გადაწყვიტეს ჩამოეყალიბებინათ საკუთარი სამრევლო საზოგადოება, სამსახურის ხელმძღვანელობა მხარი დაუჭირა აღნიშნულ ინიციატივას. ტაძარი 2001 წლის 6 მარტს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. კურთხევის ცერემონის შემდეგ უსაფრთხოების ფედერალური სამსახურის დირექტორმა ნიკოლაი პატრუშევმა პატრიარქს სიმბოლურად გადასცა ტაძრის გასაღები.

ლიტერატურა
----------

* Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков. Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — М.: Астрель, 2004. — Т. 2. — С. 160—162. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1.
* Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — М.: издательство Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 462.
* П. Н. Шармин. Церковь Софии на Софийке у Пушечного двора // Москва. Энциклопедический справочник. — М.: Большая Российская Энциклопедия, 1992.
* Сытин П. В. Откуда произошли названия улиц Москвы. — М. 1959. — С. 237, 248, 247.
**მოსკოვსკაია** (რუს. Московская) — სასტუმრო დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე (სახლი 62). სასტუმროს შენობა აგებულია 1893-1896 წლებში არქიტექტორ ალექსანდრე პომერანცევის პროექტის მიხედვით და ნიკოლაი დურბახის მონაწილეობით. ამჟამად სასტუმრო დახურულია, იგეგმება რეკონსტრუქცია. სასტუმრო მოსკოვსკაიას შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
-------

XIX საუკუნის შუა წლებში სომხური წარმოშობის ვაჭარმა მარეს ბაბაჯანიანმა, რომელიც ცხოვრობდა ინდოეთში, თავისი ქონების ნაწილი გაიღო დონის ნახიჭევანში საქველმოქმედო საქმიანობისათვის. 1860 წელს მწერალი და რევოლუციონერ-დემოკრატი მიქაელ ნალბანდიანმა თავის გაზეთში „Северное сияние" დაწერა სტატია, რომელშიც მოუწოდებდა ნახიჩევანელებს გაეტარებინათ ზომები რათა მიეღოთ ზომები ამ თანხის მისაღებად. დონის ნახიჩევანის საქალაქო საკრებულომ გადაწყვიტა ამ საქმეში ჩართულიყო თავად ნალბანდიანი. 1861 წლის სექტემბერში ნალბანდიანმა მოიგო სასამართლო კალკუტაში და ბაბაჯანიანის ფული მიიღო.

ამ თანხით „ნახიჩევანის ღარიბ სომეხთა საეკლესიო მზრუნველთა საბჭომ" გადაწყვიტა დონის როსტოვის მთავარ ქუჩაზე აეშენებინა სასტუმრო. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი არქიტექტორი ალექსანდრე პომერანცევი, რომელსაც ამ დროისათვის უკვე აგებული ჰქონდა გენჩ-ოგლუევის სახლი. მშენებლობაში აქტიურ როლს ასრულებდა დონის ნახიჩევანელი არქიტექტორი ნიკოლაი დურბახი. მშენებლობა დაიწყო 1893 წელს და უკვე 1896 წლისათვის სასტუმრო გაიხსნა. 

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სასტუმროს შენობა სერიოზულად დაზრალდა, თუმცა 1960 წელს მოხდა მისი აღდგენა. 2000-იანი წლების შუა პერიოდში სასტუმრო დახურეს, შენობაში კი განათავსეს ოფისები. 2007 წლის 1 ივნისს სასტუმროში გაჩნდა ხანძარი, რის შემდეგაც შენობა აღარაა ექსპლუატაციაში. 2013 წლის დასაწყისში შენობა სავალალო მდგომარეობაშია. დაგეგმილია შენობის რეკონსტრუქცია და სართულების მომატება. სავარაუდოდ რეკონსტრუქციის დასრულების შემდეგ სასტუმრო „მოსკოვსკაია" გახდება ხუთვარსკვლავიანი.

არქიტექტურა
-----------

ოთხსართულიანი სასტუმროს შენობა აგებულია ეკლექტიკის სტილში. სიმეტრიული ფასადი ვერტიკალურად ხუთ ნაწილად იყოფა. ცენტრალურ ნაწილში თავდაპირველად იყო დიდი აივანი. პირველი სართული რუსტირებულია.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Есаулов Г. В. Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону, 1999. — С. 60—62. — ISBN 5-8456-0433-8.
2. 1 2 3  Анастасия Быченкова.  (2013-05-14) В Ростове из разрушающейся гостинцы «Московская» сделают 5-звездочный отель. donnews.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-25.
3. ↑  Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-24.
4. 1 2  Швецов С. Д. На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 63—65.
5. ↑  100 мест: Индийское наследство. werawolw.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-25.
6. ↑  Пётр Сергеев, Оксана Антипова, Людмила Хаджамова РО в районах // Ростов официальный. — 2006. — № 11 (590).
7. ↑  В Ростове-на-Дону загорелась гостиница "Московская". Российская газета (2013-06-01). ციტირების თარიღი: 2013-08-25.
**ნაპოლეონ ლუი ბონაპარტი** (ფრანგ. Napoléon Louis Bonaparte), აგრეთვე ცნობილია როგორც **ლუი II** (ფრანგ. Louis II; დ. 11 ოქტომბერი, 1804, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 17 მარტი, 1831, ფორლი, იტალია) — ბონაპარტების დინასტიის წარმომადგენელი. ნიდერლანდების მეფე ლუი I-ისა და დედოფალ ჰორტენზია დე ბოარნეს ვაჟი. საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმისწული და იმპერატორ ნაპოლეონ III-ის უფროსი ძმა. ნიდერლანდების მეფე 1810 წლის 1 ივლისიდან 13 ივლისამდე. ბერგისა და კლევის დიდი ჰერცოგი 1809-1813 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

ნაპოლეონ ლუი დაიბადა 1804 წლის 11 ოქტომბერს პარიზში. იგი იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმის, ლუი ბონაპარტისა და მისი ცოლის, ნაპოლეონის პირველი მეუღლის, დედოფალ ჟოზეფინ ბოარნის ასულ ჰორტენზია დე ბოარნეს მეორე ვაჟი. 1806 წელს ნაპოლეონმა მამამისი ნიდერლანდების მეფედ დანიშნა, 1807 წელს კი მისი უფროსი ძმა გარდაიცვალა, რითაც ნაპოლეონ ლუი ნიდერლანდების ტახტის პირველი მემკვიდრე გახდა. 

1809 წელს ნაპოლეონმა იგი ბერგისა და კლევის დიდ ჰერცოგად დანიშნა. 1810 წელს ნაპოლეონმა მამამისი ჩამოაგდო და დროებით ნაპოლეონ ლუი დასვა ნიდერლანდების მეფედ ლუი II-ის სახელით, თუმცა ორ კვირაში ისიც ჩამოაგდო. მას შემდეგ, რაც ნაპოლეონის მეორე ცოლმა, დედოფალმა მარია ლუიზა ავსტრიელმა იმპერატორს მემკვიდრე გაუჩინა, ნაპოლეონ ლუიმ დაკარგა საფრანგეთის ტახტის მემვკიდრის წოდება. 1813 წელს ჩამოერთვა ბერგისა და კლევის ჰერცოგობაც. 

მას შემდეგ, რაც 1815 წელს ნაპოლეონი ვატერლოოს ბრძოლაში დამარცხდა ბონაპარტებმა დაკარგეს ძალაუფლება, რის შემდეგაც საფრანგეთში ბურბონთა რესტავრაცია განხორციელდა ლუი XVIII-ის მეთაურობით. ამის გამო ბონაპარტები მთელ ევროპაში მიმოიფანტნენ და დევნილებად იქცნენ, თავად ნაპოლეონი კი წმინდა ელენეს კუნძულზე გადაასახლეს. 

ძალაუფლებადაკარგული ნაპოლეონ ლუი მარტო დასახლდა ჩრდილოეთ იტალიაში მდებარე ქალაქ ფორლში, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. აქ მან ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი შარლოტ ბონაპარტი, რომელიც იყო წარსულში ესპანეთისა და ნეაპოლის მეფე ჟოზეფ ბონაპარტისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარი ჯულია კლარის ქალიშვილი. მათი ქორწინება ხანმოკლე და უნაყოფო, მაგრამ ჰარმონიული აღმოჩნდა. 

1831 წლის 17 მარტს ნაპოლეონ ლუი ბონაპარტი გარდაიცვალა, 26 წლის ასაკში, უშვილოდ. იგი ვეღარ მოესწრო 1852 წელს ბონაპარტების რესტავრაციას საფრანგეთში, რა დროსაც მისი უმცროსი ძმა, ნაპოლეონ III იმპერატორი გახდა.

გალერეა
-------

* ნაპოლეონ ლუი 1810 წელსნაპოლეონ ლუი 1810 წელს
* ნაპოლეონ ლუი და მისი ოჯახი ხვდება რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-სნაპოლეონ ლუი და მისი ოჯახი ხვდება რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე I-ს
* ნაპოლეონ ლუი მამასთან ერთადნაპოლეონ ლუი მამასთან ერთად
* ნაპოლეონ ლუი 1830 წელსნაპოლეონ ლუი 1830 წელს

ლიტერატურა
----------

* Généalogie de la Famille Bonaparte (Memento vom 13. März 2007 im Internet Archive)
* Bonaparte. In: Meyers Konversations-Lexikon. 4. Auflage. Band 3, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig/Wien 1885–1892, S. 186.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ნიდერლანდების მონარქები |
| --- |
|  |
| 
* ლუი I *(1806-1810)*
* ლუი II *(1810)*
* ვილემ I *(1815-1840)*
* ვილემ II *(1840-1849)*
* ვილემ III *(1849-1890)*
* ვილჰელმინა *(1890-1948)*
* იულიანა *(1948-1980)*
* ბეატრიქსი *(1980-2013)*
* ვილემ-ალექსანდერი *(2013-დღემდე)*
 |

 |
**ნაპოლეონ ოტიას ძე კახიანი** (დ. 1877, სოფ. ეწერი — გ. 1937, ტურუხანსკი, კრასნოიარსკის მხარე, რსფსრ) — ქართველი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე.

დაიბადა აზნაურის ოჯახში. პროფესიით მუშა, დაწყებითი განათლებით. 1900 წლიდან იყო სოციალ-დემოკრატიული (მენშევიკების) პარტიის წევრი. მეფის რეჟიმის დროს რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული პოლიტიკური საბაბით. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო სახალხო გვარდიის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და მთავარი შტაბის წევრი. მონაწილეობდა გვარდიის სამხედრო ოპერაციების უმრავლესობაში. 1921 წელს, საქართველოს საბჭოთა რუსეთის მიერ ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. მონაწილეობდა 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მომზადებაში, ხელმძღვანელობდა სამხედრო ორგანიზაციების მოწყობას თბილისის რაიონებში. დააპატიმრეს და 1925 წლის ივლისში მიუსაჯეს თავისუფლების აღკვეთა 8 წლით, სასტიკი იზოლაციითა და წინასწარი პატიმრობის ჩათვლით. შემდეგ გადაასახლეს ციმბირში, ქ. კამენ-ნა-ობში. 1936 წელს კვლავ დააპატიმრეს და გადაასახლეს ტურუხანსკში, სადაც დახვრიტეს 1937 წელს. რეაბილიტირებულია 1989 წელს.

ლიტერატურა
----------

* 1924 წლის აჯანყების მონაწილეთა სასამართლო პროცესი. დოკუმენტები და მასალები (1925 წლის ივლისი-აგვისტო). გამოსაცემად მოამზადა და შესავალი წერილი დაურთო ლევან ჯიქიამ. გამომცემლობა „უნივერსალი", თბილისი, 2012;
* ი. ხვადაგიანი, საქართველოს პოლიტიკური წითელი ჯვარი: დაკარგული ისტორია, თბ. 2016. - გვ. 166.
**მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის**

ისტორია
-------

2006 წელს ფიდემ როგორც იქნა გადაწყვიტა ჩაეტარებინა მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი ქალთა შორის. მიღებული იქნა გადაწყვეტილება ჩატარებულიყო პირველი ასეთი ტურნირი რუსეთის ქალაქ ეკატერინბურგში. მონაწილეებად მოწვეულ იქნენ ბოლო ოლიმპიადის და კონტინენტური პირველობების გამარჯვებული და პრიზიორი გუნდები. გუნდები ოთხ დაფაზე ხვდებოდნენ ერთმანეთს და ჰყავდათ კიდევ ერთი სათადარიგო მოთამაშე. ჩათვლა ხდებოდა გუნდური (მოგება-2, ფრე -1 და წაგება - 0 ქულა) ქულების გათვალისწინებით. მთავარ ფავორიტებად ითვლებოდნენ ოთხგზის ოლიმპიური ჩემპიონები, ჩინელები, ბოლო ოლიმპიადების ჩემპიონები, უკრაინის და საქართველოს გუნდები, აგრეთვე რუსეთის და ბოლო ევროპის ჩემპიონის, პოლონეთის ნაკრებები.

ჩემპიონები და პრიზიორები
------------------------

| ჩემპიონატი | ჩატარების თარიღი | ჩატარების ადგილი | მონაწილეთა რაოდენობა | ჩატარების სისტემა | დაფათა რაოდენობა | პირველი ადგილი | მეორე ადგილი | მესამე ადგილი |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| I ჩემპიონატი | 17 - 30 მაისი 2007 | ეკატერინბურგი, დროშა: რუსეთი რუსეთი | 10 | წრიული | 4 | ჩინეთის დროშა ჩინეთი | რუსეთის დროშა რუსეთი | უკრაინის დროშა უკრაინა |
| II ჩემპიონატი | 1 - 12 სექტემბერი 2009 | ნინბო, დროშა: ჩინეთი ჩინეთი | 10 | წრიული | 4 | ჩინეთის დროშა ჩინეთი | რუსეთის დროშა რუსეთი | უკრაინის დროშა უკრაინა |
| III ჩემპიონატი | 18 - 28 დეკემბერი 2011 | მარდინი, დროშა: თურქეთი თურქეთი | 10 | წრიული | 4 | ჩინეთის დროშა ჩინეთი | რუსეთის დროშა რუსეთი | საქართველოს დროშა საქართველო |
| IV ჩემპიონატი | 2 - 13 მარტი 2013 | ასტანა, დროშა: ყაზახეთი ყაზახეთი | 10 | წრიული | 4 | უკრაინის დროშა უკრაინა | ჩინეთის დროშა ჩინეთი | რუსეთის დროშა რუსეთი |

საქართველოს ნაკრები ოთხჯერ მონაწილეობდა მსოფლიოს ჩემპიონატებში და მხოლოდ მესამე ჩემპიონატში მოახერხეს სამეულში შესვლა.
**მონიკა სესილია ლინგეგარდი** (შვედ. Monica Cecilia Lingegård მონიკა სესილია ლინგეგარდი; დ. 1962 წლის 22 დეკემბერი) - შვედი ეკონომისტი და მეწარმე.

1987 წელს მონიკა ლინგეგარდმა მიიღო ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხი სტოკჰოლმის უნივერსიტეტში. მან კარიერა დაიწყო კომპანია Capgemini-ში IT კონსულტანტად და მუშაობდა SEB, Spray.se, ასევე იყოაღმასრულებელი დირექტორი ისეთ კომპანიებში, როგორებიცაა Prenax Global AB, G4S Secure Solutions AB და Intelligence AG 2005 2010 წლების პერიოდში.

2011 წლიდან ის არის Samhall AB - შვედეთის სამთავრობო სააგენტოს გენერალური დირექტორი, რომელიც შშმ პირთა ადვოკატირებასა და დასაქმებას ემსახურება. ამ საქმიანობისთვის 2015 წელს მან მიიღო Årets VD (წლის პრეზიდენტი) პრემია მსხვილი კომპანიების კატეგორიაში. დაჯილდოების ღონისძიება ორგანიზებული იყო ვებ-გვერდის motivation.se-ს მიერ. 2016 წელს, მონიკა იყო 21-ე ადგილზე VA მიერ შედგენის სიაში სახელწოდებით *ბიზნესის 111 ყველაზე ძლიერი ქალი.*

ლინგეგარდი ასევე არის შვედეთის კოსმოსური კორპორაციის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე, ასევე შედის ისეთი კომპანიების დირექტორთა საბჭოში, როგორებიცაა Humana AB, Nobina და Flacotte AB. 2020 წლის 17 აგვისტოს მან დაიკავა კომპანია SJ AB– ის პრეზიდენტისა და აღმასრულებელი დირექტორის პოსტი.

სქოლიო
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
პუენტო ნუევო
**პუენტო ნუევე**  ( ესპ. Puente Nuevo, „ახალი ხიდი") — ქალაქ რონდაში არსებული ხიდი, რომელიც აკავშირებს ქალაქს გარე სამყაროსთან. ხიდი აშენებულია მდინარე გვადალევინის მიერ შექმნილი 120 მეტრიანი უფსკრულის თავზე. პუენტო ნუევე არის მესამე და ყველაზე დიდი ხიდი ამ ადგილას არსებულ სამ ხიდს შორის. ხიდის მშენებლობა 1793 წელს დასრულდა. მისი არქიტექტორი იყო ხოსე მარტინ დე ალდეჰუელა, ხოლო მთავარი მშენებელი - ხუან ანტონიო დიას მაჩუკა.

პუენტო ნუევეს მშენებლობა 1759 წელს დაიწყო და 34 წელი გაგრძელდა.  ცენტრალური თაღის ზემოთ არის მცირე ოთახი, რომელიც გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით, მათ შორის, ციხედ. 1936-1939 წლების ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს ორივე მხარე იყენებდა ამ ოთახს მოწინააღმდეგეების საწამებელ ადგილად. გარკვეული მონაცემებით არაერთი ადამიანი წამების შემდეგ 120 მეტრიანი სიმაღლიდან მდინარეში ჩააგდეს.

გალერეა
-------

* 
* 
* 
* 
*

სქოლიო
------

1. ↑  History of the Puente Nuevo. Ronda Today. ციტირების თარიღი: 7 March 2017.
2. ↑  Thomas (1961). p. 176.

რესუსები ინტერნეტში
-------------------

* Ronda Today ინგლისურენოვანი ტურისტი ინფორმაცია რონდასა და მიმდებარე ტერიტორიების შესახებ.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **იოსელიანი**. |

**ნანა იოსელიანი** (დ. 12 თებერვალი, 1962, თბილისი) — ქართველი მოჭადრაკე, საერთაშორისო ოსტატი (1993). ორჯერ იყო მსოფლიო ჩემპიონობის პრეტენდენტი ქალთა შორის. 2003 წლიდან აღარ იღებს მონაწილეობას ოფიციალურ ტურნირებში.

კარიერა
-------

იოსელიანმა მნიშვნელოვან წარმატებას მიაღწია საჭადრაკო ოლიმპიადებზე, გუნდური ჩათვლით ის ხუთჯერ გახდა ოლიმპიური ჩემპიონი (1980 და 1982 წლებში საბჭოთა კავშირის ნაკრებში, 1992, 1994 და 1996 წლებში კი — საქართველოს ნაკრებში), თითოჯერ კი მეორე (2002) და მესამე (1998) პრიზიორი შეიქნა.

ნანა ასევე საბჭოთა კავშირის ოთხგზის ჩემპიონი (1981, 82, 86, 87) და გოგონებს შორის ევროპის ორგზის ჩემპიონია (1978, 79). 2001 წელს გახდა ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენის კავალერი.

საჭადრაკო კარიერის გარდა, ნანამ სამსახიობო ნიჭითაც დაამახსოვრა გულშემატკივარს თავი, 1978 წელს ბაადურ წულაძის მიერ გადაღებულ ახალგაზრდულ კომედიაში „შესვენება". 

1994 წლის შემდეგ ძირითადად ცხოვრობს პრაღაში, დაქორწინებული იყო ყოფილ საბჭოთა პარტიულ მოღვაწესა და მეწარმე გურამ მგელაძეზე. ჰყავს ქალიშვილი ნინო.

პერიოდიკა
---------

* *გიორგაძე, თ.* ნანა იოსელიანი — ევროპის ჩემპიონი // „ლელო", 2 თებერვალი, 1978, № 24 (6089), გვ. 1.
* საქართველოს სპორტკომიტეტში // „ლელო", 20 აპრილი, 1983, № 76 (7387), გვ. 1.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნანა იოსელიანი — ფიდეს ჩანაწერი (ინგლისური)
* ნანა იოსელიანი — თამაშების არქივი Chessgames.com-ზე (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  რატომ გამოაცხადა ზვიად გამსახურდიამ პირად მტრად გურამ მგელაძე და დაბრუნდება თუ არა საქართველოში ნანა იოსელიანი *tbiliselebi.ge*
პიერ დე კუბერტენი
**პიერ დე კუბერტენი** (დ. 1 იანვარი, 1863, პარიზი — გ. 2 სექტემბერი. 1937, ჟენევა) — ფრანგი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, ისტორიკოსი, ლიტერატორი, ანტიკური ოლიმპიური თამაშების საერთაშორისო სპორტული შეჯიბრების სახით აღორძინების ინიციატორი.

განათლება მიიღო სენ-სირის სამხედრო სკოლაში, იურიდიულ კოლეჯსა და პარიზის პოლიტიკურ მეცნ. სკოლაში. მთელი თავისი შემოქმედება მიუძღვნა ეროვნული განათლების რეფორმის შემუშავებას, ფიზიკური აღზრდის პრობლემას, საერთაშორისო სპორტული მოძრაობის განვითარებას და სხვ.

1894 პარიზში მისი თაოსნობით შედგა საერთაშორისო სპორტული კონგრესი, რომელმაც მიიღო გადაწყვეტილება ოლიმპიური თამაშების აღორძინების შესახებ. 1894-96 კუბერტენი საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის გენერალური მდივანი იყო, 1896-1925 ― პრეზიდენტი, ხოლო 1925-იდან ― საპატიო პრეზიდენტი. კუბერტენმა შეიმუშავა ოლიმპიური თამაშების ჩატარების ძირითადი წესები, დაწერა სპორტსმენ-ოლიმპიელების ფიცის ტექსტი. კუბერტენს ეკუთვნის მრავალი ნაშრომი სპორტსა და ფიზიკურ აღზრდაზე. 1912 V ოლიმპიადის თამაშებისადმი მიძღვნილ ხელოვნებათა კონკურსზე წარადგინეს კუბერტენის (ფსევდონიმით) "ოდა სპორტს", რომელმაც ოქროს მედალი დაიმსახურა.

დაკრძალულია ლოზანაში, ხოლო მისი გული ― მისივე სურვილისამებრ ― ანტიკური ოლიმპიური თამაშების დედაქალაქ ოლიმპიაში.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 53.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* დემეტრიუს ვიკელასი (1894–1896)
* პიერ დე კუბერტენი (1896–1925)
* გოდფრუა დე ბლონე (1916–1919, მ/შ)
* ანრი დე ბაიე-ლატური (1925–1942)
* სიგფრიდ ედსტრიომი (მ/შ 1942–1946, აირჩიეს 1946–1952)
* ეივერი ბრენდეჯი (1952–1972)
* მაიკლ მორის კილანინი (1972–1980)
* ხუან ანტონიო სამარანჩი (1980–2001)
* ჟაკ როგე (2001–2013)
* თომას ბახი (2013–დან)
 |

 |
**ნანა ავალიშვილი** (დ. 5 ივნისი, 1937) — ქართველი მუსიკოსი და პედაგოგი.

ნანა ავალიშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში.
1961 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. დაამთავრა თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის „ნიჭიერთა ათწლედი" 1956 წელს. იყო თბილისის I სამუსიკო სასწავლებლის პედაგოგი და კონცერტმაისტერი 1961 წლიდან, 1964 წლიდან კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კონცერტმაისტერი. ეწეოდა აქტიურ საკონცერტო მოღვაწეობას, როგორც სოლისტი პიანისტი–იმპროვიზატორი და დუეტში გამოდიოდა პიანისტ ნანა დიმიტრიადისთან ერთად. დაწერილი აქვს მუსიკა დრამატული სპექტაკლებისთვის: „ამაღამ მგონი, იქნება ქარი", „სამანიშვილის დედინაცვალი", „მარშალ დეფანტიეს ბრილიანტები". მუსიკა კინოფილმებისათვის: „ლიმონის ტორტი", „სათადარიგო ბორბალი", „მწვერვალის დამპყრობნი", „შავი მერცხალი".

ლიტერატურა
----------

* ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ. 2015. გვ. 12

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნანა ავალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ნადეჟდა ალილუევა** (აზერ. Nadejda Aliluyeva, რუს. Надежда Аллилуева; დ. 22 სექტემბერი, 1901, ბაქო, რუსეთის იმპერია — გ. 9 ნოემბერი, 1932, მოსკოვი, საბჭოთა კავშირი) — იოსებ სტალინის მეორე მეუღლე და მისი ორი შვილის — ვასილისა და სვეტლანას დედა. სიცოცხლე დაასრულა თვითმკვლელობით.

ადრეული ცხოვრება
----------------

ნადეჟდა დაიბადა 1901 წლის 22 სექტემბერს ბაქოში, რუსეთის იმპერიაში. მამამისი იყო რუსი რევოლუციონერი სერგეი ალილუევი, რომელიც რკინიგზაში მუშაობდა. რაც შეეხება დედამისს, ის იყო ნახევრად გერმანელი და ნახევრად ქართველი ქალი ოლღა ალილუევა, თუმცაღა მიუხედავად წარმოშობისა, იგი რუსულის გარდა სხვა ენებზე ვერ მეტყველებდა. ნადეჟდა მათი ნაბოლარა შვილი იყო. 

მართალია სერგეი ალილუევი წარმოშობით რუსი იყო, მაგრამ სამუშაოს გამო კავკასიაში მოუხდა გადასახლება, სადაც მან მეორე სამშობლო იპოვნა. რუსეთის დიდი რევოლუციისა და იმპერიის დაშლის პერიოდში, ალილუევების ოჯახი სამეფო ოჯახის მიერ მკაცრად იდევნებოდა. მათ 1917 წლამდე თავი სწორედ ნადეჟდას მომავალ ქმართან, იოსებ სტალინთან შეაფარეს, მისი აღზევების პერიოდში კი საკმაოდ მოძლიერდნენ.

სტალინი
-------

ნადეჟდა იოსებ სტალინს ჯერ კიდევ მაშინ შეხვდა, როდესაც 1911 წელს მამამისი ციმბირში გადაასახლეს, ოლღა ალილუევამ კი შვილებთან ერთად მასთან შეაფარა თავი. 

რევოლუციის შემდეგ ნადეჟდა ლენინის ოფისში კომფიდენციალურ კოდებზე მუშაობდა. იგი ყველანაირად ეწეოდა ბოლშევიკურ პროპაგანდას, რის სანაცვლოდაც დიდ ანაზღაურებასაც იღებდა. ნადეჟდა და იოსები სწორედ ამ პერიოდში დაუახლოვდნენ ერთმანეთს. იოსები მან საოცარი ჩაცმულობით, მაკიაჟითა და სხვა ხრიკებით მოხიბლა.

1919 წელს წყვილი დაქორწინდა. ამ დროს სტალინი უკვე ორმოცი წლის ქვრივი და ერთი ვაჟის მამა იყო. მისი პირველი მეუღლე, კატო სვანიძე, ტიფისაგან გარდაიცვალა 1907 წელს. ნადეჟდასა და იოსებს ქორწინებიდან სულ ორი შვილი შეეძინათ: 1921 წელს დაბადებული ვასილი და სვეტლანა, რომელიც 1926 წელს დაიბადა. 

ნადეჟდას ახლო მეგობრის, პოლინა ცემჩუცინას განცხადებით, მათი ქორწინება ძალიან უიღბლო და დაძაბული იყო, რასაც თან სდევდა გაუთავებელი კონფლიქტები.

გარდაცვალება
------------

1932 წლის 9 ნოემბერს, სტალინის პარტიის ოფიციალური სადილის შემდეგ, სასოწარკვეთილმა ნადეჟდამ საკუთარ ოთახში თავში ტყვია დაიხალა და ადგილზევე გარდაიცვალა 31 წლის ასაკში. მიუხედავად ყველაფრისა, სტალინმა მისი გარდაცვალების ოფიციალურ ოქმში გარდაცვალების მიზეზად აპენდიციტი ჩააწერინა. 

წლების მანძილზე საზოგადოებაში სწორედ ასე იყო ცნობილი, რომ ნადეჟდა აპენდიციტით გარდაიცვალა, მაგრამ 1967 წელს მისი ქალიშვილი სვეტლანა აშშ-ში გაემგზავრა, სადაც გამოაქვეყნა ავტობიოგრაფიული წიგნი. სწორედ იქ აღწერს მისი მშობლების უიღბლო ქორწინებას და ასევე ამ წიგნით ეხდება ფარდა ნადეჟდას ტრაგიკულ გარდაცვალებას. თავად სვეტლანა 1992 წლიდან ბრიტანეთის მოქალაქე გახდა, სადაც გარდაიცვალა 2011 წელს, 85 წლის ასაკში.

ლიტერატურა
----------

* "Stalin's women". Sunday Times (UK). 29 June 2003. Archived from the original on 21 Nov 2003. Retrieved 26 March 2007.
* V. Topolyansky. Blow from the past. (Russian: В. Торолянский. Сквозняк из прошлого.) Novaya Gazeta/InaPress. Moscow. 2006. ISBN 5-87135-183-2.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ბოლაშვილი**. |

**ნანა ბოლაშვილი** (დ. 25 ნოემბერი, 1967, ბორჯომი) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი. 2007 წლიდან არის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორი. 2008 წლიდან ალექსანდრე ჯავახიშვილის სახელობის გეოგრაფიული საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
---------

ნანა ბოლაშვილმა 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ხმელეთის ჰიდროლოგიის სპეციალობით. 1989 წლიდან მუშაობა დაიწყო ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში ჯერ ლაბორანტად, 1992 წლიდან უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1992–96 წლებში სწავლობდა ასპირანტურაში სპეციალობით ხმელეთის ჰიდროლოგია, წყლის რესურსები და ჰიდროქიმია. არის საქართველოს წარმომადგენელი გაეროს გაუდაბნოებასთან ბრძოლის კონვენციის მეცნიერებისა და ტექნიკის კომიტეტში. 2013 წელს იყო ამავე კონვენციის მე-2 სამეცნიერო კონფერენციის სამეცნიერო კომიტეტის წევრი. არის კავკასიოლოგიის საერთაშორისო სამეცნიერო-კვლევითი საზოგადოებრივი ინსტიტუტის ჟურნალ „ამირანის" სარედაქციო-საგამომცემლო საბჭოს წევრი გეოგრაფია-გეოეკოლოგიის განხრით. მისი კვლევები მოიცავს წყალმოვარდნების პროგნოზირების, წყლის რესურსების შეფასებისა და მართვის, ასევე კარსტისა და კარსტული წყლების ფორმირების საკითხებს. მონაწილეობდა ადგილობრივ და საერთაშორისო გრანტებში, გამოქვეყნებული აქვს სტატიები ქართულ და უცხოურ ჟურნალებში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1999 წელს თემაზე: „წყალმოვარდნების პროგნოზირება სახეთა ამოცნობის თეორიის საფუძველზე (საქართველოს მდინარეთა მაგალითზე)".

ბიბლიოგრაფია
------------

* საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი (თანაავტორი). თბ. 2009;
* მყინვარების მონიტორინგი კლიმატის ცვლილების ფონზე : მყინვარების ზოფხიტოსა და ჭალაათის მაგალითზე: (თანაავტორი). თბ. 2012;
* საქართველოს კარსტული მღვიმეები, (თანაავტორი), თბ. 2013;
* ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სასმელი წყლის მონიტორინგი, მონოგრაფია (თანაავტორი). თბ. 2017.

სქოლიო
------

1. 1 2
2. ↑  ნანა ბოლაშვილი // თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
3. ↑  ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-18. ციტირების თარიღი: 2020-11-29.
4. ↑  ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ. 2003
**პიერ-შეილი** (ინგლ. Pierre Shale; /pɪər ʃeɪl/) — გეოლოგიური ფორმაცია ან ზედაცარცული წყება, რომელიც გავრცელებულია კლდოვანი მთების აღმოსავლეთით დიდი ვაკეების ფარგლებში, კანადის პემბინა-ველის რეგიონიდან ნიუ-მექსიკომდე. ვრცელდება სამხრეთ დაკოტაში, მონტანაში, კოლორადოში, მინესოტაში, ნიუ-მექსიკოში, უაიომინგსა და ნებრასკაში. შეიცავს დაახლოებით 600 მ სიმძლავრის მუქ, ნაცრისფერ თიხაფიქლებს, ქვიშაქვებსა და ბენტონიტის მრავალ ფენას. ტიპურ ლოკაციაზე მისი სიმძლავრე 210 მ-მდეა. განლაგებულია ნიობრარის ფორმაციის თავზე და ფოქს-ჰილზის ფორმაციის ქვეშ. ზღვიური წარმოშობისაა და დაილექა დასავლეთი შიგა ზღვის ფარგლებში, დიდწილად, ზედაცარცულში, კამპანური სართულის განმავლობაში, თუმცა ქალაქ რატონში, ნიუ-მექსიკოში, წყების ზედა ფენებში, მიკისა და ჰაიდენის მიერ ნამარხი სახეობის — Baculites baculus-ის აღმოჩენამ აჩვენა, რომ აქ დალექვა ადრე მაასტრიხტულშიც მიმდინარეობდა. პიერ-შეილი აღწერეს ამერიკელმა გეოლოგებმა ფილდინგ ბრედფორდ მიკმა და ფერდინანდ ვანდევირ ჰეიდენმა ფილადელფიის მეცნიერებათა აკადემიის შრომებში 1862 წელს როგორც ნამარხი, თაბაშირის ძარღვებისა და ფენის, რკინის ოქსიდის კონკრეციის მქონე მუქი ნაცრისფერი თიხაფიქალი. ცარცული პერიოდის ნამარხი ზღვის კუ არქელონი სწორედ პიერ-შეილის წყებაში, სამხრეთ დაკოტაშია აღმოჩენილი. სახელი ეწოდა სამხრეთ დაკოტაში, მდინარე მისურიზე, ძველ ფორტ-პიერთან გაშიშვლებული ქანების შესწავლის დროს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პიერ-შეილი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  Canadian Fossil Discovery Centre. All About Bruce.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-06. ციტირების თარიღი: 2022-05-29.
2. ↑  MacLachlan, M.E. (1976). "Lexicon of rock-stratigraphic units in Union, Colfax, Mora, and eastern Taos Counties, New Mexico" (PDF). New Mexico Geological Society Field Conference Series. 27: 205–215

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* LCCN: sh2015000480
* NKC: ge1147578

 |
**მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაცია** — სამთავრობოთაშორისო საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელსაც შტაბ-ბინა აქვს ბელგიის დედაქალაქ ბრიუსელში. მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაციის წევრები არიან მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყნის საბაჟო სამსახურები. მსო-ს საქმიანობა ორიენტირებულია საერთაშორისო ინსტრუმენტების განვითარებაზე, კონვენციებზე, როგორიცაა საქონლის კლასიფიკაცია, საბაჟო ღირებულების შეფასება, საქონლის წარმოშობის წესები, საბაჟო მოსაკრებელი, მიწოდების ჯაჭვის უსაფრთხოება, მსოფლიო სავაჭრო პროცედურების გამარტივება, საბაჟო სფეროში სამართლის დარღვევისა და საავტორო უფლებების დარღვევის წინააღმდეგ ბრძოლა, ასევე კორუფციასთან ბრძოლა.

მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაცია განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს ინსტუტიციური განვითარების პროგრამებზე, რომლის მიზანია ხელი შეუწყოს რეფორმების განხორციელებას და საბაჟო მომსახურების მოდერნიზებას. მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაციამ შეიმუშავა აღწერისა და კოდიფიცირების ჰარმონიზაციული სისტემა, ასევე ახორციელებს მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციასთან ორ შეთანხმებას: შეთანხმება „ტარიფებისა და ვაჭრობის შესახებ" გენერალური შეთანხმების VII მუხლი 1994 წელი (საბაჟო ღირებულების შეფასება) და შეთანხმება განსაზღვრული ქვეყნების საქონლის წარმოშობის წესების შესახებ.

ისტორია
-------

1947 წელს ვაჭრობისა და ტარიფების გენერალური შეთანხმების მოთხოვნით შეიქმნა სამუშაო ჯგუფი საბაჟო საკითხებთან დაკავშირებით, რომელშიც მონაწილეობდა 13 ქვეყანა. 1950 წელს ამ ჯგუფის მუშაობამ გამოიწვია ბრიუსელის კონვენციის ხელმოწერა, რომლის მიხედვითაც შეიქმნა საბაჟო თანამშრომლობის საბჭო. 1953 წლის 26 იანვარს გაიმართა ორგანიზაციის ინაუგურაცია 17 სახელმწიფოს წარმომადგენლის მონაწილეობით. 1994 წელს საბაჟო თანამშრომლობის საბჭოს ეწოდა მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაცია. მისი არსებობის ისტორიის მანძილზე მისი წევრი გახდა 182 საბაჟო სამსახური, რომელიც აკონტროლებს საერთაშორისო ვაჭრობის 98 %-ს.

ორგანიზაციის მიზნები
--------------------

მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაცია არის საერთაშორისო, საყოველთაოდ აღიარებული საბაჟო ექსპერტიზის გლობალური ცენტრი და ასრულებს წამყვან როლს საბაჟო საქმისა და საბაჟო კანონმდებლობის განხილვაში, განვითარებასა და გაუმჯობესებაში.

ორგანიზაციის მთავარი მიზანია ორგანიზაციის წევრი ქვეყნების საბაჟო სამსახურების ეფექტურობის გაზრდა მათი ეროვნული განვითარების ხელშემწყობი ღონისძიებების გატარებით: ეროვნული უსაფრთხოების განმტკიცება, საგადასახადო კოდექსის გაზრდა და საგარეო ვაჭრობის სტატისტიკის შეგროვება.

ორგანიზაციის მოწყობა
--------------------

მსოფლიო საბაჟო ორგანიზაციის სამდივნოს ხელმძღვანელობს გენერალური მდივანი, რომელსაც ირჩევენ ორგანიზაციის წევრები ხუთი წლის ვადით. 2009 წლის 1 იანვრიდან ეს თანამდებობა უკავია იაპონიის წარმომადგენელს კუნიო მიკურიას. უმაღლესი მმართველი ორგანოა საბჭო, რომელიც შედგება ორგანიზაციის წევრებისაგან. საბჭოს მუშაობას ხელმძღვანელობს თავმჯდომარე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მსოფლიო საბაჟო ორგანიზციის ოფიციალური ვებგვერდი

1. ↑  Aligned ISNI and Ringgold identifiers for institutions // *zenodo* — 2017. — doi:10.5281/ZENODO.758080<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q22661177'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q64159407'></a>
**ნანა კიკილაშვილი** (დ. 12 აგვისტო, 1962, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (აკრობატიკა). 1985 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზკულტურის ინსტიტუტი. საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1980) და მსოფლიოს აბსოლუტური ჩემპიონი (1980). სსრკ სამგზის ჩემპიონი (1979, 1980, 1981) და სსრკ თასის სამგზის მფლობელი (1980, 1981, 1982). მსოფლიოს თასის გათამაშების მეორე პრიზიორი (1981) და მეორე პრიზიორი (1979). მოსწავლეთა XV სპარტაკიადის მეორე პრიზიორი (1978) და სსრკ ჩემპიონი ახალგაზრდებს შორის (1979).

ძირითადი შედეგები
-----------------

| წელი | ტურნირი | მასპინძელი | ადგილი |
| --- | --- | --- | --- |
| 1980 | ევროპის ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 02 ﻿2nd |
| 1980 | ევროპის ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 03 ﻿3rd |
| 1980 | ევროპის ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 01 ﻿1st |
| 1980 | მსოფლიო ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 02 ﻿2nd |
| 1980 | მსოფლიო ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 03 ﻿3rd |
| 1980 | მსოფლიო ჩემპიონატი | პოზნანი, პოლონეთი | 01 ﻿1st |

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „თბილისი", გვ. 595, თბ. 2002.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნანა კიკილაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ნანა კიკილაშვილი — ქართული სპორტის სტატისტიკა
**ნადი**, *მამითადი* — შრომის ორგანიზაციის ერთ-ერთი უძველესი ფორმა, რომელიც აგებულია ურთიერთდახმარების შრომა-მიგებით პრინციპზე. ნადს იწვევდნენ, როგორც მიწის სამუშაოების (ხვნა, ბარვა, თოხნა და სხვა), ისე სახლის მშენებლობისა და სხვა ერთდროული შრომატევადი სამუშაოების დროს.

დასავლეთ საქართველოში ნადი უპირატესად ყანების თოხნასთან იყო დაკავშირებული. თოხით მუშაობის სპეციფიკამ და შრომატევადობამ, რამდენიმე მთოხნელის მხარდამხარ მუშაობამ, განაპირობა თოხნური სიმღერა ნადური.

„ნადი", როგორც შრომის ორგანიზაციის ერთ-ერთი ფორმის აღმნიშვნელი ტერმინი, აღმოსავლეთ საქართველოს მთამაც შემოინახა. ფშავსა და ხევსურეთში ხატ-სალოცავებს ჰქონდა ე. წ. სახარნადო მიწები, რომელთაც საერთო ძალით ამუშავებდნენ ხატის ყმები.

ლიტერატურა
----------

* *ჯალაბაძე გ.* მიწათმოქმედება ფშავ-ხევსურეთში, თბ. 1963;
* *Бардавелидзе В. В.* Земельные владения древнегрузинских святилищ, «Советская этнография», 1949, № 1;
* *ჯალაბაძე გ.* ქსე, ტ. 7, გვ. 285, თბ. 1984
**ნანკინი**, *ნანძინი* (სიტყვასიტყვით — სამხრეთი დედაქალაქი) — ქალაქი ჩინეთში, მდინარე იანძის მარჯვენა ნაპირზე. ქვეყნის დიდი ეკონომიკური და კულტურული ცენტრი. ძიანსუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2012 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 8,161,800 ადამიანი. მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძია. სამდინარო ნავსადგური, სადაც შედიან საზღვაო გემებიც.

ნანკინი დაარსდა ძველი წელთაღრიცხვის 472 წელს, ცნობილია სხვადასხვა სახელწოდებით — ძინლინი, მოლინი, ძიანიე, ძიანკანი, ძიანინი და სხვა. III საუკუნიდან იყო რამდენიმე დიდი ფეოდალური სამეფოს დედაქალაქი (1368-იდან 1421 წლამდე). 1421 წლიდან 1911 წლამდე ძიანანის სამეფისნაცვლოს ცენტრი. 1853 წლის მარტიდან 1864 წლამდე ეწოდებოდა ტიანძინი („ციური დედაქალაქი") და იყო ტაიპინის სახელმწიფოს დედაქალაქი. 1911-1913 წლებში სინხაის რევოლუციის ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი, 1911 წლის დეკემბრის ბოლოდან 1912 წლის აპრილამდე სუნ იატსენის რესპუბლიკის მთავრობის რეზიდენცია, ჩინეთის რესპუბლიკის დედაქალაქია.

1912 წლის აპრილიდან 1927 წლამდე — ძიანსუს პორვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, ჩან კაიშის კონტრრევოლუციური გადატრიალების შემდეგ (1927 წლის 12 აპრილი) ჩინეთის დედაქალაქი. 1937 წლის დეკემბერს მიიტაცეს იაპონელმა ოკუპანტებმა. 1946 წლიდან 1949 წლამდე კვლავ ჩინეთის რესპუბლიკის მთავრობის ადგილსამყოფელია.

1949 წლის 23 აპრილს გომინდანელებისაგან გაათავისუფლა ეროვნულ-განმათავისუფლებელმა არმიამ.

ნანკინი განაშენიანებულია თავისუფალი დაგეგმარებით. აღმოსავლეთ ნაწილში რეგულარული გეგმით გაშენებული „იმპერატორთა ქალაქია" (XIV-XV საუკუნეები), არქიტექტურული ძეგლებია: მონასტერ ცისიასის ქვის პაგოდა შელიტა (X საუკუნე), „ულიანდიანი" (აგურის „უკოჭებო ტაძარი", 1398) ლინგუსის მონასტერში, მინის ეპოქის ქალაქის კედლის ნაწილი (XIV-XVII საუკუნეები), ლიანის დინასტიის (502-557) იმპერატორთა და ჯუ იუანჯანის (IV საუკუნე) სამარხები, სუნ იატსენის აკლდამა (1926-1929 წლები).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ნანკინი"** ვიკისაწყობში.
* ნანკინი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
* ნანკინი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
საცხოვრებელი ბინები კოლუმბიის უნივერსიტეტთან მორნინგსაიდ დრაივის გასწვრივ.
**მორნინგსაიდ ჰაიტსი** (ინგლ. Morningside Heights) — უბანი მანჰეტენზე, ქალაქ ნიუ-იორკში, ცნობილი აქ მდებარე დაწესებულებებით, როგორიცაა კოლუმბიის უნივერსიტეტი, წმინდა იოანე ღვთისმეტყველის საკათედრო ტაძარი, რივერსაიდის ტაძარი და სენტ-ლუკის ჰოსპიტალი.

მორნინგსაიდ ჰაიტს სამრეთით ესაზღვრება ზემო ვეს-საიდი, აღმოსავლეთით მორნინგსაიდ პარკი, ჩრდილოეთით ჰარლემი და რივერსაიდ პარკი დასავლეთით. ქუჩების მიხედვით უბნის საზღვრებია: 106-ე ან 110-ე ქუჩები სამხრეთით, რივერსაიდ დრაივი დასავლეთით, 123-ე ქუჩა ან 125-ე ქუჩა ჩრდილოეთით და მორნინგსაიდ დრაივი აღმოსავლეთით. მთავარი გამჭოლი გზატკეცილია ბროდვეი.

ამ უბანს უწინ (XIX საუკუნის ბოლომდე) ბლუმინგდეილ ვილიჯი (ანუ სოფელი ბლუმინგდეილი) ერქვა. ეს სახელი ამჟამინდელი კოლუმბიის უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსის ადგილას მდებარე სულიერად ავადმყოფთა თავშესაფართან ასოცირდებოდა. თუმცა მოგვიანებით არემარე საცხოვრებელ უბნად გადაიქცა და მოსახლეობას ძველ დაწესებულებასთან ასოციაცია აღარ სურდა. სახელი მორნინგსაიდ ჰაიტსი უფრო ზემო ვესტ-საიდის ჩრდილო ნაწილის დამატება უნდა იყოს, თუმცა ადგილობრივი მოსახლეობა ამ ფაქტს უარყოფს. ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში ამ უბანს ასევე სოჰას (ინგლ. SoHa - "South of Harlem") უწოდებენ.

სქოლიო
------

1. ↑  Dolkart, Andrew S. (1998). *Morningside Heights: A History of its Architecture and Development*. New York:  Columbia University Press. ISBN 0-231-07850-1.
2. ↑  Leslie Albrecht.  (May 1, 2012) From Bloomingdale to SoHa: One UWS Neighborhood's Quest for a Name. *DNA Info*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — დეკემბერი 24, 2014.
3. ↑  Nina Siegal.  (October 31, 1999) Suddenly Hot: Uptown Has Its SoHa. *New York Times*.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მანჰეტენის უბნები (ნიუ-იორკი) |
| --- |
|  |
| 
* ალფაბეტ სიტი
* ანსონია
* ბატერი პარკ სიტი
* ბოვერი
* ჩელსი
* ჩაინატაუნი
* დაიმონდ დისტრიქტი
* ისტ ვილიჯი
* ფაინენშალ დისტრიქტი
* ფლატირონ დისტრიქტი
* გარმენტ დისტრიქტი
* გრამერსი
* გრინვიჩ ვილიჯი
* ჰამილტონ ჰაიტსი
* ჰარლემი
* ჰელზ-კიჩენი
* ჰადსონ ჰაიტსი
* ინვუდი
* კიპს ბეი
* კორიათაუნი
* ლიტლ იტალი
* ქვემო ისტ-საიდი
* ქვემო მანჰეტენი
* მანჰეტენვილი
* მარბლ ჰილი
* მიდთაუნი
* მიტპაკინგ დისტრიქტი
* მორნინგსაიდ ჰაიტსი
* მიურეი ჰილი
* ნომადი
* ნოჰო
* ნოლიტა
* რუზველტ აილენდი
* სოჰო
* ესპანური ჰარლემი
* სტაივესან ტაუნი
* ტენდერლოინი
* ტაიმს-სქვერი
* ტრაიბეკა
* ტარტლ ბეი
* ზემო ისტ-საიდი
* ზემო ვესტ-საიდი
* ვაშინგტონ ჰაიტსი
* ვესტ ვილიჯი
* იორკვილი
 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| ამერიკის შეერთებული შტატები | *ეს სტატია აშშ-ისა და ამერიკელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
რიჩარდ ლომგულის მკვლელობა
**პიერ ბაზილი** (ფრანგ. Pierre Basile; 6 აპრილი, 1199), ასევე ცნობილია როგორც **ბერტრან დე გუდრუნი**, **ჯონ სებროზი** და **დუდო**[1][2] — ფრანგი რაინდი, რომელმაც არბალეტიდან გასროლით მოკლა ინგლისის მეფე რიჩარდ I ლომგული (1157-1199 წწ.). 1199 წლის 26 მარტს, მაშინ როდესაც რიჩარდ ლომგულსა და მის არმიას, საფრანგეთში ალყაში ჰყავდა მოქცეული შალიუს ციხესიმაგრე, რიჩარდმა მოიხსნა ტანზე შემოსილი აბჯარი და ამ დროს პიერ ბაზილმა მას არბალეტით მიაყენა ჭრილობა. თუმცა იმ დროს რიჩარდი არ დაღუპულა. მეფეს მხოლოდ რამდენიმე თვის გასვლის შემდგომ განუვითარდა განგრენა, რომელიც გამოწვეული იყო აღნიშნული ჭრილობიდან და რომელმაც რიჩარდ ლომგული იმავე წლის 6 აპრილს, საბოლოოდ შეიწირა კიდეც.

ციხესიმაგრის დამცველებს შორის მხოლოდ ორი ფრანგი რაინდი იყო და მათ ინგლისელები სახეზე კარგადაც იცნობდნენ. ცნობილია ისიც, რომ ციხესიმაგრე არ იყო კარგად დაცული, რის გამოც ინგლისელებისათვის მისი აღება პრობლემას არ წარმოადგენდა და შესაძლოა ითქვას ამ ალყით ისინი ერთობოდნენ კიდეც. სწორედ მოწინააღმდეგის შეუფასებლობა გახდა მიზეზი იმისა,რომ რიჩარდმა არ, ან ვერ გაითვალისწინა ის საფრთხე, რაც ციხე-სიმაგრის დამცველებისაგან მომდინარეობდა და უარი განაცხადა აბჯრის ჩაცმაზე, რაც მისთვის საბედისწერო შეცდომა აღმოჩნდა.

როდესაც მეფის დაჭრით განრისხებულმა ინგლისელებმა შალიუს ციხესიმაგრე აიღეს, სხვა ტყვეებთან ერთად ტყვედ აიყვანეს რიჩარდის სასიკვდილოდ დამჭრელი რაინდი პიერ ბაზილი, თუმცა რიჩარდმა გამოამჟღავნა უდიდესი სულგრძელობა და ბრძანა, რომ იგი სიკვდილით არ დაესაჯათ. აქვე აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს, ფრანგი რაინდი მეფემ 100 შილინგითაც კი დააჯილდოვა. 1199 წლის 6 აპრილს, რიჩარდ I ლომგული, პიერის მიერ მიყენებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა. რის შემდეგაც იმავე დღეს (1199 წლის 6 აპრილი), მეფის სიკვდილით განრისხებულმა ინგლისელებმა პიერ ბაზილს ცოცხლად გააძრეს ტყავი და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩამოახრჩვეს უსაშინლესად ნაწამები რაინდი[3].

სქოლიო
------

1. ↑  *Gillingham J.*, Richard the Lionheart. — Butler and Tanner Ltd, 1989. — p. 16.
2. ↑  *Flori J.*, Richard the Lionheart: Knight and King. — Edinburgh: Edinburgh University Press, 1999. — pp. 233—254. — ISBN 978-0-7486-2047-0
3. ↑  Казни и пытки в Средние века.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-26. ციტირების თარიღი: 2010-05-15.
**მოროზოვსკის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია** (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ მოროზოვსკში, მოროზოვსკის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქ. მოროზოვსკი, ლენინის ქუჩა, 67.

ისტორია
-------

XX საუკუნის დასაწყისში სტანიცის მოსახლეობა სწრაფად გაიზარდა. ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია, რომელიც მოროზოვსკაიაში მდებარეობდა უკვე აღარ იყო საკმარისი ადგილობრივი მრევლისთვის. 1912 წლის აპრილში სტანიცის მოსახლეობის კრებაზე გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ეკლესია. 

კრებას, რომელსაც 66 ადამიანი ესწრებოდა მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ მართლმადიდებლური ეკლესია. ადგილობრივმა საბჭომ ეკლესიის ასაშენებლად გამოყო ადგილი 500 დესეტინა ფართობით. ტაძარი ააგეს ფომინ ივანოვიჩის პროექტის თანახმად. მშენებლობა დასრულდა წელიწადნახევრის შემდეგ. აშენებული ტაძარი დაიბზარა, რაც გამოიწვია ფუნდამენტში ნალექის დაგროვებამ. 1914 წელს ინჟინერმა მოინახულა ეკლესია და განაცხადა, რომ ბზარები საშიში არაა და არ არსებობს დაბრკოლება იმისათვის, რომ ტაძარი გაიხსნას. 1915 წლის 25 აპრილს ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელობაზე. ეკლესიის მრევლი იყო დაახლოებით 1 000 ადამიანი. 

ეკლესია მოქმედებდა XX საუკუნის 30-იან წლებამდე. მასთან ახლოს ააშენეს სამხედრო ქალაქი და ეკლესია მოექცა მის ტერიტორიაზე. ასეთ მდგომარეობაში ტაძარი იდგა 1940-იანი წლების ბოლომდე. დაინგრა სამრეკლო. საბოლოოდ ტაძარში განათავსეს სამხედრო საწყობი. 

2001 წელს დაიწყო ტაძრის აღორძინება. ამ პერიოდში ტაძარი იმყოფებოდა რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილებაში. აღდგა ეკლესიის სამრეკლო. დააყენეს ახალი ზარები, რომლებიც ჩამოასხეს ქალაქ ვორონეჟში. მთავარი ზარის წონა იყო 1 250 კგ. 

ტაძარში არის წმინდა ნიკოლოზ პოპოვის ხატი, რომელშიც ჩატანებულია მისი წმინდა ნაწილები. 

ეკლესიის წინამძღვარია იური ტროფიმოვი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Храм Рождества Пресвятой Богородицы დაარქივებული 2017-01-19 საიტზე Wayback Machine.
* Храм в честь иконы Божией Матери «Одигитрия» в г. Аксай
* Морозовск. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы.
* Организация Приход Рождества Пресвятой Богородицы г Морозовска

სქოლიო
------

1. ↑  О храме во имя Рождества Пресвятой Богородицы в Морозовском районе
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **პერსეპოლისი (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

***პერსეპოლისი*** — 2007 წლის ანიმაციური ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია მარჯან სატრაპის ამავე სახელწოდების ავტობიოგრაფიულ კომიქსზე. ფილმში მოთხრობილია ირანელი მოზარდი გოგონა მარჯანის ისტორია, რომლის ცხოვრებაშიც ბევრ ცვლილებას აქვს ადგილი. მისი მოზარდობის პერიოდი ემთხვევა ირანულ რევოლუციას, ამასთან, გოგონაში იღვიძებს პროტესტი საზოგადო დოგმების მიმართ. ფილმის დასასრულს, 21 წლის ასაკში გოგონა გარბის ქვეყნიდან.

ფილმმა 2007 წლის კანის კინოფესტივალის ფარგლებში მიიღო ჟიურის სპეციალური პრიზი. ფესტივალზე გამოსვლისას სატრაპიმ თქვა: "მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი მთელი მსოფლიოსათვის არის განკუთვნილი, მე ამ პრიზს ვუძღვნი ყველა ირანელს". ფილმი აგრეთვე წარდგენილი იყო 2008 წლის *ოსკარზე*.

ტექნიკა
-------

ფილმის დიდი ნაწილი შესრულებულია შავ-თეთრ ფერებში, ისევე როგორც კომიქსი. წარსულის ამბების თხრობისას გამოიყენება სილუეტები. ანიმაციაზე მუშაობდა ორი დიდი სტუდია Je Suis Bien Content და Pumpkin 3D.

როლები
------

ორიგინალურ ფრანგულ ვერსიაში როლებს ახმოვანებდნენ

* კიარა მასტროიანი - მარჯანი
* კატრინ დენევი - დედა
* დანიელ დარიე - ბებია
* სიმონ აბკარიანი - მამა

ინგლისურენოვან ვერსიაში პერსონაჟებს კვლავ მასტროიანი და დენევი ახმოვანებენ. მამას ახმოვანებს შონ პენი, ბიძია ანუშს - იგი პოპი, ხოლო ბებია - ჯინა როულენდსი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
* მარჯან სატრაპის ბლოგი დაარქივებული 2008-02-19 საიტზე Wayback Machine.
**ნინოწმინდის წმინდა კვირიკეს ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნინოწმინდის ჩრდილოეთით, ექვსასიოდე მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სავარაუდოდ 2008 წელს ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია გაურემონტებია: აღდგენილია საფასადე წყობის ჩამოშლილი ნაწილები, კამარის დანგრეული ნაწილები ამოვსებულია ცემენტისა და ქვიშის ხსნარით, იმავე ხსნარითაა გასწორებული სახურავის კალთები, რომელზეც ღარისებრი კრამიტია დაფენილი, ძველი შესასვლელის ადგილზე მოწყობილია ახალი უსახური შესასვლელი. 

ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. წყობა არაწესიერია, ტლანქი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა. დარბაზი მოკლეა და გეგმით თითქმის კვადრატული აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია ოდნავ გაბრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდით, რომლის ღერძზე დაბალი, გარეთკენ შევიწროებული, ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშაა. სარკმლის ქვემოთ კი, კედელზე, მოზრდილი, ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდი დარბაზისგან მოკლე მხრებითაა გამოყოფილი. იგი გადახურულია არაწესიერი ფორმის რიყის წვრილი ქვებით ნაწყობი კონქით, რომელიც უთაღოა და დარბაზის კამარასთანაა გაერთიანებული. კამარა ოდნავ შეისრულია.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 170-171.
ამა  
სონასი
ანკაში
აპურიმაკი
არეკიპა
აიაკუჩო
კახა  
მარკა
კუსკო
უანუკო
უანკა  
ველიკა
იკა
ხუნინი
-ლა-ლიბერტადი
ლამბა  
იეკე
ლიმა
ლიმის  
პროვინცია
კალიაო
ლორეტო
მადრე-დე-დიოსი
მონკეგა
პასკო
პიურა
პუნო
ტაკნა
ტუმბესი
სან-  
მარტინი
უკაიალი
პერუს რეგიონების რუკა
მას შემდეგ, რაც **პერუმ** ესპანეთისაგან მიიღო დამოუკიდებლობა მე-19 საუკუნის დასაწყისში, მისი **ადმინისტრაციული დაყოფა** ბევრჯერ შეიცვალა. 2002 წლამდე, პერუ დაყოფილი იყო 24 დეპარტამენტად (departamentos), შემდეგ კი ამ წელს მიღებული კანონის საფუძველზე, პერუ დაიყო 24 რეგიონად და განსაკუთრებული სტატუსის მქონე ლიმის პროვინციად, რომელშიც შედის დედაქალაქი ლიმა და მისი შემოგარენი. ლიმა ქვეყნის პოლიტიკური, ეკონომიკური და კულტურულ-საგანმანათლებლო ცენტრია. რეგიონებს მართავენ რეგიონის პრეზიდენტები და რეგიონული საბჭოები. რეგიონის პრეზიდენტებს, ისევე როგორც ქვეყნის პრეზიდენტს, ირჩევს მოსახლეობა 4 წლის ვადით.

რეგიონები
---------

 მთავარი სტატია: პერუს რეგიონები.
**რეგიონები**:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * ამასონასი
* ანკაში
* აპურიმაკი
* არეკიპა
* აიაკუჩო
* კახამარკა
* კალიაო
* კუსკო
* უანკაველიკა
* უანუკო
* იკა
* ხუნინი
* ლა-ლიბერტადი
 | * ლამბაიეკე
* ლიმა
* ლორეტო
* მადრე-დე-დიოსი
* მონკეგა
* პასკო
* პიურა
* პუნო
* სან-მარტინი
* ტაკნა
* ტუმბესი
* უკალიალი
 |  |

**პროვინცია**:

* ლიმა

პროვინციები
-----------

 მთავარი სტატია: პერუს პროვინციები.
პერუს პროვინციები, ცნობილი ესპანურად *provincias*, არის ქვეყნის მეორე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფი. ისინი იყოფიან ოლქებად (ესპ. distritos). ამჟამად პერუში 195 პროვინციაა, რომლებიც 25 რეგიონში არიან განლაგებულნი, გარდა ლიმის პროვინციისა. თითოეულ რეგიონში საშუალოდ 7 პროვინციაა. ყველაზე ცოტა პროვინცია მდებარეობს კალიაოში (ერთი), ხოლო ყველაზე ბევრი - ანკაშში (ოცი).

რაიონები
--------

 მთავარი სტატია: პერუს რაიონები.
პერუს რაიონები (ესპ. distritos) არის ქვეყნის მესამე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფი. რაიონი არის პროვინციის ქვედანაყოფი. ამჟამად პერუში 1,833 რაიონია.

სქოლიო
------

1. ↑  Sistema Nacional de Estadística.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-03-21. ციტირების თარიღი: 2010-02-01.

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
სამხრეთ ამერიკის ქვეყნების ადმინისტრაციული დაყოფა |
| --- |
|  |
| 

არგენტინა **·** 
ბოლივია **·** 
ბრაზილია **·** 
გაიანა **·** 
ეკვადორი **·** 
ვენესუელა **·** 
კოლუმბია **·** 
პანამა 1  **·** 
პარაგვაი **·** 
პერუ **·** 
სურინამი **·** 
ტრინიდადი და ტობაგო **·** 
ურუგვაი  **·** 
ჩილე
 |  |
|  |
| 
1 ქვეყნები, რომელთა ნაწილი მეორე კონტინენტზეცაა. |

 |