recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესია** (რუს. Церковь св. Елизаветы) — ამჟამად უმოქმედო ლუთერანული ტაძარი კრონშტადტში. ტაძარი აგებულია 1834-1836 წლებში. ტაძარი არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

წინარე ისტორია
--------------

პირველი ლუთერანული ეკლესია წმინდა ელისაბედის სახელზე კრონშტადტში დააარსეს 1710-იან წლებში. 1732 წლის ქალაქის ხანძრის შემდეგ იმპერატორ ანა იოანეს ასულის ბრძანებით კირხეს მიმდებარე ტერიტორიაზე გადავიდნენ საზღვაო მოსამსახურეები, ხოლო კირხესათვის გამოიყო ახალი ადგილი წყლის წისქვილის უკან. სწორედ აქ 1735 წელს დაიწყო ტაძრის მშენებლობა, მაგრამ არ დასრულებულა, ამის გამო 1739 წელს მიწის ნაკვეთი გადაეცა წმინდა ანდრიას ტაძრის ასაშენებლად.

ისტორია
-------

კირხეს ასაშენებლად 1750 წელს მრევლმა შეიძინა სამი მიწის ნაკვეთი პეტერბურგის ჭიშკართან, ანდრეევის, შკიპერისა და აღმოსავლეთის ქუჩებზე და მიიღეს მშენებლობის ნებართვა. აქ ააგეს წმინდა ელისაბედის ხის ეკლესია, მასთან ახლოს 1776 წლამდე არსებობდა ქალქის ლუთერანული სასაფლაო.

1830-იანი წლების დასაწყისში ხის ეკლესია დაიწვა, ხოლო 1836-1838 წლებში მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორმა კ. ბეილიმ ააგო ქვის ეკლესია არქიტექტორ ედუარდ ანერტის პროექტის მიხედვით. 

### 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ წამოწყებული საეკლესიო ფასეულობების დატაცების კამპანია ლუთერანულ ტაძრებს თითქმის არ შეხებია. წმინდა ეკატერინეს ტაძრიდან გაიტაცეს ექვსი ვერცხლის სასანთლე. ლუთერანების რიცხვი კრონშტადტში გერმანელების, ლატვიელების, ესტონელების, ფინელებისა და შვედების ემიგრაციის ხარჯზე ძალიან შემცირდა.

1924 წლის 23 დეკემბერს კომკავშირის რაიონულმა კომიტეტმა კრონშტადტის ეკონომიკურ თათბირს გაუგზავნა ანგარიში, რომელშიც წერდა, რომ წმინდა ელისაბედის ეკლესიის მრევლის რაოდენობა 15-20 კაციღაა და წამოაყენა წინადადება ტაძრის დახურვისა და მისი შენობის გადაკეთების შესახებ. 1925 წლის 8 იანვარს სამრევლო საბჭოს თავჯდომარემ უარი თქვა ტაძრის გამოყენებაზე, რადგან მსახურება უკვე ორი წელია აღარ იმართებოდა და პასტორმაც ადრე დატოვა კრონშტადტი. 1925 წლის 18 იანვარს ეკლესია დახურეს, მისი ფასეულობა გადაეცა კრონშტადტის წმინდა ნიკოლოზის კირხეს, ხოლო ტაძრის შენობა გადასცეს მეტალისტების პროფესიულ კავშირებს. იგივე ბედი ეწია მეორე კირხესაც, ისიც მრევლის სიმცირის გამო დახურეს 1926 წლის აგვისტოში. 

ამჟამად შენობას ფლობს სანქტ-პეტერბურგის წყალკანალის კრონშტადტის ქვედანაყოფი.

ლიტერატურა
----------

* В. Я Крестьянинов. Кронштадт. Крепость, город, порт. — СПб.: Остров, 2014. — С. 59, 74. — 690 с. — 1000 экз. — ISBN 978-5-94500-084-1.
* П. Н Столпянский. Путеводитель по Кронштадту: Исторические очерки. — М.: Центрполиграф, 2011. — 334 с. — ISBN 978-5-227-03040-5.
მათემატიკაში **კრონეკერის სიმბოლო**, რომელსაც სახელი ეწოდა ლეოპოლდ კრონეკერის პატივსაცემად, არის ორი ცვლადის ფუნქცია, რომლის მნიშვნელობა ტოლია 1-ის, როდესაც ეს (როგორც წესი მთელი) ცვლადები ტოლია და 0-ის, როდესაც მათი მნიშვნელობები განსხვავებულია. მაგალითად:

{\displaystyle \delta \_{1,2}=0}, მაგრამ
{\displaystyle \delta \_{3,3}=1.}
ის ჩაიწერება როგორც *δ*ij, და როგორც წესი განიხილება უფრო მეტად როგორც შემოკლებითი აღნიშვნა ვიდრე ფუნქცია. 

{\displaystyle \delta \_{ij}=\left\{{\begin{matrix}1,&{\mbox{if }}i=j\\0,&{\mbox{if }}i\neq j\end{matrix}}\right.}

თვისებები
---------

კრონეკერის სიმბოლოს აქვს ე.წ. წანაცვლების თვისება, ანუ ნებისმიერი {\displaystyle j\in \mathbb {Z} }-სთვის:

{\displaystyle \sum \_{i=-\infty }^{\infty }a\_{i}\delta \_{ij}=a\_{j}.}
ეს თვისება ანალოგიურია დირაკის დელტა ფუნქციის შემდეგი თვისებისა. 

{\displaystyle \int \_{-\infty }^{\infty }\delta (x-y)f(x)dx=f(y).}

განზოგადება
-----------

კრონეკერის სიმბოლო შეიძლება განზოგადდეს მრავალ განზომილებაზე:

{\displaystyle \delta \_{i\_{1}i\_{2}\dots i\_{n}}^{j\_{1}j\_{2}\dots j\_{n}}=\prod \_{k=1}^{n}\delta \_{i\_{k}j\_{k}}.}
ეს ფუნქცია 1-ის ტოლია მხოლოდ მაშინ და მხოლოდ მაშინ როდესაც ყველა წყვილში ზედა ინდექსი ემთხვევა ქვედას და ნულის ტოლია ყველა სხვა შემთხვევაში.

ინტეგრალური წარმოდგენა
----------------------

ნებისმიერი ნატურალური *n*-ისთვის, ნაშთების ანალიზის გამოყენებით კრონეკერის სიმბოლოს ინტეგრალური წარმოდგენა შეიძლება შემდეგნაირად ჩაიწეროს (კონტურული ინტეგრება იგულისხმება საათის ისრის მიმართულებით ნულის გარშემო):

{\displaystyle \delta \_{x,n}={\frac {1}{2\pi i}}\oint \_{|z|=1}z^{x-n-1}dz={\frac {1}{2\pi }}\int \_{0}^{2\pi }e^{i(x-n)\varphi }d\varphi }

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* დირაკის დელტა ფუნქცია
* ლევი-ჩივიტას სიმბოლო {\displaystyle \varepsilon \_{ijk}}
**ლაშა იმედაშვილი** (დ. 17 მარტი, 1960, თბილისი) — ქართველი მწერალი, ლიტერატურული პრემია „საბას" ლაურეატი 2007 წელს.

ბიოგრაფია
---------

ლაშა იმედაშვილი დაიბადა 1960 წელს, ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1982 წელს.

1985-2000 წლებში მუშაობდა ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში; 1997-2000 წლებში პრეზიდენტის პრესსამსახურში — საქინფორმი; 2004-2006 წლებში ტელეკომპანიაში „იმედი". 2008 წლიდან არის თბილისის საკრებულოს საგარეო ურთიერთობათა განყოფილების უფროსი. არის ავტორი წიგნებისა: „ქართული ბესტსელერი" (1999), „იმიტაციური მწერლობა" (2000), „იესოს საქმე" (2001), „პატრიარქის ზაფხული" (2007) და სხვ. ასევე ავტორი კინოფილმების სცენარებისა: „გუშინ, დღეს, ხვალ" (1984), „ბარიერი" (1985), „კიდევ ერთი ქართული ისტორია" (2000), „მატარებელი" (2001), „სკამი" (2004) და სხვა. თანაავტორი სცენარისა სერიალისთვის „მგლების ხორუმი".

საკანდიდატო დისერტაცია თემა — „თანამედროვე ქართული ლირიკული პოემა", დაიცვა 1985 წელს.

2007 წელს მიენიჭა ლიტერატურული პრემია „საბა", ხოლო 1996 წელს „ოქროს არწივი" (წლის საუკეთესო სცენარისტი). ბავშვთა უფლებათა კონვენციაზე შექმნილი საუკეთესო საბავშვო ნაწარმოებისათვის გადაეცა გაეროს ბავშვთა ფონდის — „იუნისეფის" პრემია.

ბიბლიოგრაფია
------------

* პატრიარქის ზაფხული : რომანი (ავტორი). - თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა,, 2007. - 82გვ.. - ISBN: 978-99940-999-0-0
* იმიტაციური მწერლობა (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 2002. - 191გვ.. - ISBN: 99928-946-3-6
* იესოს საქმე (ავტორი). - თბილისი, 2000. - 80გვ.. - ISBN: 99928-34-45-5
* ქართული ბესთსელერი : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1999. - 336გვ.. - ISBN: 99928-16-33-3
* პოეტური აღსარება : ლიტერატურული წერილები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1988. - 120გვ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლაშა იმედაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რაგბირაგბი
შეჯიბრებები რაგბიში ზაფხულის II ოლიმპიურ თამაშებზე გაიმართა 14 და 28 ოქტომბერს პარიზში. სულ მონაწილეობდა სამი ნაკრები, რომლებმაც მედლები ერთმანეთს შორის გაითამაშეს ორ მატჩში.

მედლები
-------

### მედლების საერთო ჩათვლა

|  |  |
| --- | --- |
| **მედლების საერთო რაოდენობა** |  |
| ადგილი | ქვეყანა | ოქრო | ვერცხლი | ბრინჯაო | ადგილი |
| 1 | საფრანგეთის დროშა საფრანგეთი | **1** | 0 | 0 | **1** |
| 2 | დიდი ბრიტანეთის დროშა დიდი ბრიტანეთი | 0 | **1** | 0 | **1** |
| დროშა გერმანია | 0 | **1** | 0 | **1** |

### მედალოსნები

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **სპორტის სახეობა** | **ოქრო** | **ვერცხლი** | **ბრინჯაო** |
| რაგბი | საფრანგეთის დროშა საფრანგეთი | დიდი ბრიტანეთის დროშა დიდი ბრიტანეთი | — |
| დროშა გერმანია |

შეჯიბრება
---------

### პირველი მატჩი

მატჩი საფრანგეთისა და გერმანიის მორაგბეებს შორის
საბოლოო შედეგი ტაბლოზე საფრანგეთისა და გერმანიის მორაგბეებს შორის მატჩის დამთავრებისას

| თარიღი | გამარჯვებული | ანგარიში | წაგებული |
| --- | --- | --- | --- |
| 14 ოქტომბერი | საფრანგეთის დროშა საფრანგეთი | **27-17** (14-5) | დროშა გერმანია |

პირველი თამაში матч между საფრანგეთისა და გერმანიის ნაკრებებს შორის გაიმართა 14 ოქტომბერს. თამაშის პირველი ნახევრის შემდეგ წინ იყვნენ ფრანგები ანგარიშით 14-5 და მათ შეძლეს შეენარჩუნებინათ უპირატესობა თამაშის ბოლომდე და გაიმარჯვეს ანგარიშით 27-17.

### მეორე მატჩი

| თარიღი | გამარჯვებული | ანგარიში | წაგებული |
| --- | --- | --- | --- |
| 28 ოქტომბერი | საფრანგეთის დროშა საფრანგეთი | **27-8** (21-0) | დიდი ბრიტანეთის დროშა დიდი ბრიტანეთი |

მეორე თამაში შედგა 28 ოქტომბერს (ოლიმპიადის ბოლო დღე) საფრანგეთისა და დიდი ბრიტანეთის ნაკრებებს შორის. თამაშის პირველ ნახევარში ბრიტანელებმა ვერც ერთი ქულა ვერ მოიპოვეს და მხოლოდ მეორე ნახევარში აიღეს 8 ქულა. საბოლოოდ მატჩი დამთავრდა ფრანგების გამარჯვებით ანგარიშით 27-8.

ჩემპიონები გახდნენ ფრანგები, ხოლო ვერცხლის მედლები მიიღეს ბრიტანელებმაც და გერმანელებმაც, რადგან მათ შორის თამაში მეორე ადგილისათვის არ გამართულა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Rugby at the Olympics (ინგლისური)
* Медалисты соревнований на сайте МОК (ინგლისური)
* Результаты соревнований დაარქივებული 2011-07-19 საიტზე Wayback Machine.  (პოლონური)
**კრისტინა დე სალმი** (ფრანგ. Cristine de Salm; დ. 1575 — გ. 31 დეკემბერი, 1627) — ლოთარინგიის ჰერცოგინია 1625 წლის ნოემბრიდან დეკემბრამდე როგორც ფრანსუა II-ის მეუღლე. ლოთარინგიის ორი ჰერცოგის: შარლ IV-ისა და ნიკოლა II-ის დედა.

ბიოგრაფია
---------

კრისტინა დაიბადა 1575 წელს. იგი იყო სალმის გრაფ პოლ დე სალმისა და მისი მეუღლის, გრაფინია მარი დე ტილიერის ქალიშვილი. აღსანიშნავია, რომ მისი მშობლები ერთმანეთისათვის მეორე თაობის ბიძაშვილები იყვნენ. 

1597 წელს კრისტინა დააქორწინეს ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ III-ის უმცროს ვაჟ ფრანსუაზე. ვინაიდან ფრანსუა არ იყო ტახტის მემკვიდრე, შარლ III-მ მისი კრისტინას მსგავსი, შედარებით დაბალი წარმომავლობის ქალზე დაქორწინება დასაშვებად მიიჩნია. ფრანსუასა და კრისტინას ბედნიერი ქორწინება ჰქონდათ, რომელშიც მათ ექვსი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან ოთხმა მიაღწია სრულწლოვანებამდე. 

კრისტინას მაზლს, ლოთარინგიის ჰერცოგ ანრი II-ს ვაჟები არ ჰყავდა, თუმცა ცოლთან, მარგერიტა გონძაგასთან ორი ჯანმრთელი გოგონა შეეძინა. იმისათვის, რომ ლოთარინგიის დინასტიის ძირითადი ხაზი გაგრძელებულიყო ტახტი ფრანსუას ვაჟებს უნდა დაეკავებინათ, მაგრამ ანრის სურდა, რომ ტახტზე მისი ქალიშვილები ასულიყვნენ. სწორედ ამიტომ, მათ შუალედური გამოსავალი მოძებნეს და კრისტინას ვაჟები ანრის ქალიშვილებზე დააქორწინეს. 

1625 წლის 25 ნოემბერს, ანრი II-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ფრანსუა II ავიდა, რითაც კრისტინა ლოთარინგიის ჰერცოგინია გახდა. აბსოლუტურად უამბიციო ფრანსუა ამავე წლის 1 დეკემბერს გადადგა ტახტიდან თავისი ვაჟის, შარლ IV-ის სასარგებლოდ. ამის შემდეგ მათ დაიბრუნეს ვერმონტის გრაფისა და გრაფინიის წოდება და უკანასკნელი წლები სიმშვიდეში გაატარეს. 

კრისტინა გარდაიცვალა 1627 წლის 31 დეკემბერს. ამის შემდეგ ფრანსუას ახალი ცოლი აღარ შეურთავს და იგი 1632 წელს გარდაიცვალა.

შვილები
-------

1. ანრი (1602-1611), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
2. შარლ IV (1604-1675), ლოთარინგიის ჰერცოგი 1625-1634 და 1661-1675 წლებში. პირველად იქორწინა ნიკოლ ლოთარინგიელზე, რომელიც მალევე უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც მეორედ დაქორწინდა ბეატრიქს დე კუზანსზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები, თუმცა მისი გარდაცვალების შემდეგ იგი მესამედ დაქორწინდა მარი ლუიზ დ’ასპრემონზე;
3. ანრიეტა (1605-1660), ცოლად გაჰყვა ლექსინის მთავარ ლუი დე გიზს, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;
4. ნიკოლა (1609-1670), ლოთარინგიის ჰერცოგი 1634 წელს. ცოლად შეირთო კლოდ ფრანსუაზ ლოთარინგიელი, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი შარლ V;
5. მარგარიტა (1615-1672), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ანრი IV-ის ვაჟს, ორლეანის ჰერცოგ გასტონ დე ბურბონს, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
6. კრისტინა (1621-1622), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;

* ნიკოლა ფრანსუა ლოთარინგიელინიკოლა ფრანსუა ლოთარინგიელი
* მარგარიტა ლოთარინგიელიმარგარიტა ლოთარინგიელი

ლიტერატურა
----------

* Saint-Mauris, Victor de (1861). Etude historiques sur l'ancienne Lorraine (in French). 2. Vagner. p. 76.
* De la Chesnaye des Bois, François-Alexandre Aubert (1775). Dictionnaire de la noblesse (in French). 9 (2nd ed.). Paris: Antoine Boudet. p. 142.
* Carl Eduard Vehse, *Memoirs of the Court, Aristocracy, and Diplomacy of Austria*, Vol. 2, (Longman, Brown, Green and Longmans, 1856), 40.
ინდოეთის პარლამენტის შენობა
**ლოკ-საბჰა** (ჰინდი लोकसभा; ქართ. სახალხო პალატა) — ინდოეთის პარლამენტის ქვედა პალატა. ლოკ-საბჰას წევრები აირჩევიან მაჟორიტარული სისტემის საფუძველზე პირდაპირი, საყოველთაო, ფარული კენჭისყრის შედეგად. კონსტიტუციის თანახმად, ლოკ-საბჰის მაქსიმალური რაოდენობა განისაზღვრება — 552 დეპუტატით (530 შტატიდან, 20 მოკავშირე ტერიტორიიდან და 2 პრეზიდენტის მიერ დანიშნული წევრისაგან — ბრიტანული წარმოშობის ინდოელთა ინტერესების დასაცავად.) ლოკ-საბჰა ირჩევა 5 წლის ვადით, თუმცა, საგანგებო მდგომარეობის გამოცხადების პერიოდში, მისი მოქმედების ვადა შეიძლება გაიზარდოს კიდევ ერთი წლით. მე-14 ლოკ-საბჰა დაკომპლექტდა 2004 წლის აპრილ-მაისის არჩევნების საბოლოო შედეგებით. ამჟამად, მოქმედებს 2009 წელს არჩეული მე-15 ლოკ-საბჰა.

პირობები ლოკ-საბჰას დეპუტატთათვის
---------------------------------

ლოკ-საბჰას დეპუტატი შეიძლება გახდეს ფსიქიკურად ჯანმრთელი, ინდოეთის ნებისმიერი მოქალაქე 25 წლის ასაკიდან. კანდიდატმა უნდა წარმოადგინოს, აგრეთვე, მოწმობა იმის შესახებ, რომ მის წინააღმდეგ არ არის აღძრული სისხლის სამართლის საქმე.

ლოკ-საბჰას ხელმძღვანელობა
-------------------------

ლოკ-საბჰას ხელმძღვენელობა შედგება შემდეგი თანამდებობის პირთაგან:

* სპიკერი
* ვიცე-სპიკერი
* პალატის ლიდერები (ისინი თვალყურს ადევნებენ სამთავრობო კანონპროექტების მსვლელობას პალატაში)
* ოპოზიციის ლიდერი
* გენერალური მდივანი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ინდოეთის პარლამენტის ოფიციალური საიტი
* ინდოეთის ლოკ საბჰას სპიკერები
* ინდოეთის პარლამენტი პოლიტიკურ ატლასზე დაარქივებული 2010-04-07 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BNF: cb134943091 (data)
* CiNii: DA06084182
* ISNI: 0000 0001 2288 4431
* LCCN: n79124716
* NLA: 36562915
* SUDOC: 050333380
* VIAF: 134292529
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 134292529

 |
**ლახტაობა** — ქართული ხალხური თამაში. მოთამაშე ვაჟები კენჭისყრით ორ თანაბარ ჯგუფად იყოფიან. ერთი ჯგუფი თავმდამსხმელებისაგან შედგება, მეორე — თავდამცველებისაგან, რომლებიც იცავენ ლახტებს და საკუთარ თავს. დამცველები მიწაზე შემოხაზულ დიდ წრეში რადიალურად დგებიან და ფეხებს შუა ლახტებს იწყობენ ბალთით წრის ხაზთან. თავდამსხმელები წრეს გარშემო ურბენენ და სხვადასხვა ფანდით ცდილობენ ლახტების მოტაცებას, როდესაც თავდამსმხმელები წრიდან ყველა ლახტს გამოიტანენ, იწყება წრეში მყოფთა „შეხურება", ანუ ფეხზე ლახტით ცემა, დამცველები ერთმანეთს ზურგით ამოუდგებიან და ცდილობენ წრიდან გამოუსვლელად თავდამსხმელები „ჩაჭრან", ე. ი. ცალი ფეხი ფეხზე მოარტყან. დამცველთა წარმატების შემთხვევაში „ჩაჭრილები" წაგებულად ითვლებიან. გუნდები ადგილებს იცვლიან და თამაშს თავიდან იწყებენ. ცნობილია ლახტაობის სხვა ვარიანტებიც. ლახტაობა ერთ-ერთი ფართოდ გავრცელებული თამაში იყო ძველ საქართველოში, იგი მიზნად სიმამაცის და ვაჟკაცური თვისებების გამომუშავებას ისახავდა ახალგაზრდობაში. ამ თამაშში თავისებურად უნდა იყოს ასახული სიმაგრეთა დაცვის სიმბოლიკა.

ლიტერატურა
----------

* *მერკვილაძე გ.* ქართული მოძრავი თამაშობანი, ტფ. 1921;
* *შერაზადიშვილი ზ.* ლახტი ქართული ხალხური თამაშობანი, თბ. 1970;
* *Элашвили В. И.* Традиции грузинской народной физической культуры и современность, Тб. 1973;
* *ელაშვილი ვ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 150.
**ლაჰემაა** — ეროვნული პარკი ჩრდილოეთ ესტონეთში, დედაქალაქ ტალინიდან 70 კმ-ით აღმოსავლეთით. მოიცავს 725 კმ² ტერიტორიას. შეიქმნა ჯერ კიდევ საბჭოთა პერიოდში, 1971 წელს. ფართობის მხრივ უდიდესია ესტონეთში და ერთ-ერთი უდიდესი ევროპაში. ძირითადი დანიშნულებაა დაცვა, კვლევა და ჩრდილოეთევროპული ლანდშაფტის, ეკოსისტემების, ბიომრავალფეროვნებისა და ეროვნული საგანძურის ხელშეწყობა.

ლაჰემაა ესტონეთის ერთ-ერთი უმთავრესი ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა. მისი 70%-ზე მეტი ტყეებითაა დაფარული, მდიდარია ფლორა და ფაუნა; მრავლადაა ჭაობი. გაყვანილია ტურისტული ბილიკები.

გალერეა
-------

* კიასმუს ნახევარკუნძული
* ვირუს ჭაობი, მდებარეობს პარკის სამხრეთ ნაწილში
* ვირუს ჭაობი
*

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლაჰემაის ეროვნული პარკი***

* ადმინისტრაციის საიტი დაარქივებული 2007-02-16 საიტზე Wayback Machine.
* Lahemaa article at Estonica დაარქივებული 2008-01-01 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ესტონეთის ეროვნული პარკები |
| --- |
|  |
| 
ვილსანდი · კარულა · ლაჰემაა · მატსალუ · სოომაა |

 |
**სალსკის კირილესა და მეთოდეს ეკლესია** (რუს. Собор во имя святых равноапостольных Кирилла и Мефодия) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სალსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1999 წელს და დაასრულეს 2017 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი სალსკი, ლენინის ქუჩა № 52.

ეკლესიის ისტორია
----------------

1993 წლის სექტემბერში ქალაქ სალსკის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელმა ა. ბუბლიკოვმა გამოსცა დადგენილება ლენინის ქუჩაზე, რეკონსტრუქციის ზონაში, დროებითი ავტოსადგურის ადგილზე ეკლესიის ასაშენებლად საპროექტო-საძიებო სამუშაოების გამართვის შესახებ. ეკლესიის ასაშენებლად გამოიყო მიწის ნაკვეთი 3276 კვ. მ. 

1994 წლის თებერვალში „აღორძინების" პროგრამის ფარგლებში ქალაქ სალსკში მოიწონეს მომავალი ეკლესიის პროექტის ესკიზი. პროექტის ავტორი იყო მოსკოვის არქიტექტურულ-საპროექტო სახელოსნოს ხელმძღვანელი ი. მურზინი. მომავალი ეკლესიის ტექნიკურ-ეკონომიკური მონაცემები ასეთი იყო: სართული - 3, ადგილების რაოდენობა - 1 200 მომლოცველი, სამშენებლო ფართობი - 926 კვ. მ. 

1999 წლის გაზაფხულზე დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა. არქიტექტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ეკლესიის სიგანე იყო 21 მეტრი, სიგრძე - 36 მეტრი. ეკლესია ხუთგუმბათიანი უნდა ყოფილიყო, გადაწყვეტილი თეთრ-წითელ ფერებში. ეკლესიის გარშემო საეკლესიო პარკი მოეწყობოდა.

სალსკში ანალოგიური საკულტო ნაგებობა არ არსებობს. ეს ეკლესია ერთადერთია, აგებული ინდივინდუალური პროექტით, რომელმაც აიღო გრან-პრი პარიზის გამოფენაზე.

ეკლესიის მშენებლობა 2000 წელს შეწყდა. მშენებლობა განახლდა მხოლოდ 2007 წელს. 2017 წლის აგვისტოდან ეკლესიაში მიმდინარეობს რეგულარული ღვთისმსახურება.

გალერეა
-------

* 
* 
* 

1. ↑  газета "Сальская степь" от 11 сентября 1993 года
2. ↑  газета "Сальская степь" от 05 марта 1994 года.
3. ↑  газета "Сальская степь" от 22 мая 1999 года №81 (16.786)
4. ↑  Сальскньюс — Новостной портал Сальского района. salsknews.ru. ციტირების თარიღი: 2017-08-29.
**რობერ დე კურტენე** (ფრანგ. Robert de Courtenay; დ. 1201 — გ. 1228, მორეა) — ლათინთა იმპერიის იმპერატორი (1219—1228 წწ.). იმპერატორ პიერ II დე კურტენესა და მისი მეუღლის, ასევე იმპერატორ იოლანდა დე ენოს შვილი. 1228 წელს დააქორწინეს ბალდუინ დე ნევილის შვილზე.

ბიოგრაფია
---------

1219 წელს დედა-იმპერატორის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა უფროსმა ძმამ, ნამიურის მარკგრაფმა ფილიპმა უარი თქვა სამეფო ტახტზე და რობერს უანდერძა კონსტანტინოპოლის ტახტი. ორი წლის განმავლობაში იმპერიის მმართველი და რეგენტი იყო რაინდი კონონ დე ბეზანი, რომელიც ასევე ცნობილი იყო, როგორც ტრუბადური. რობერის კორონაცია მოხდა მხოლოდ 1221 წლის 25 მარტს. ლათინთა იმპერია ამ პერიოდისათვის საკმაოდ მძიმე ვითარებაში იყო, დაჩრდილეს ეპირის დესპოტატმა და ნიკეის იმპერიამ და ახალგაზრდა იმპერატორმა დახმარებისათვის მიმართა რომის პაპ ჰონორიუს III-სა და საფრანგეთის მეფე ფილიპ II-ს, თუმცა მნიშვნელოვანი მხარდაჭერა არ მიუღია. 1224 წელს ეპირის მმართველმა თეოდორე კომნინ-დუკამ დაიპყრო თესალონიკი და თავი თესალონიკის იმპერატორად გამოაცხადა. 1225 წელს თესალონიკის იმპერატორი შეიჭრა თრაკიაში და საკუთარ კონტროლს დაუქვემდებარა ადრიანოპოლი (ედირნე), მიუახლოვდა კონსტანტინოპოლს და დაიწყო მზადება ალყისათვის. 

ამ ვითარებაში ლათინთა იმპერატორი იძულებული გახდა შეთანხმებაზე წასულიყო ნიკეის იმპერატორ იოანე III დუკა ვატაცესთან. რობერმა მისი ყველა დაპყრობა აღიარა და დაპირდა რომ ცოლად მოიყვანდა ნიკეის იმპერატორის თეოდორე I ლასკარისის ქალიშვილს, ევდოკიას. თუმცა მოგვიანებით ლათინთა იმპერატორმა პირობა შეცვალა და ცოლად მოიყვანა რაინდ ბალდუინ ნევილელის ქალიშვილი. იმპერატორის ვასალები ამ პოლიტიკურ ქორწინებას ვერ შეეგუენ, მოუკლეს მას დედა, თავად გოგონა დაამახინჯეს, მოჭრეს ცხვირი და შეეცადნენ იმპერატორის მკვლელობას. რობერმა მიატოვა კონსტანტინოპოლი და გარდაიცვალა 1228 წელს მორეაში.

ლიტერატურა
----------

* *Сказкин, Сергей Данилович*. История Византии. — Москва: Наука, 1967. — Т. 3. — 508 с.
* *Успенский, Фёдор Иванович*. История Византийской империи. Расцвет. Крушение. — Москва: АСТ, 2011. — 1008 с. — ISBN 978-5-17-072040-8.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* (ინგლისური) Foundation for Mediéval Genealogy : Empereur latins de la maison de Courtenay

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ლათინთა იმპერიის იმპერატორები |
| --- |
|  |
| 
* ბოდუენ I
	+ 1204-1205
* ანრი I
	+ 1206-1216
* პიერ II
	+ 1216-1217
* იოლანდა
	+ 1217-1219
* რობერი
	+ 1219-1228
* *ჟან დე ბრიენი*
	+ რეგენტი, 1228–1237
* ბოდუენ II
	+ 1228-1261
 |

 |
**რეიჩელ ენ მაკადამსი** (ინგლ. Rachel McAdams დ. 17 ნოემბერი, 1978) — კანადელი მსახიობი.

ბიოგრაფია
---------

2001 წელს იორკის უნივერსიტეტში თეატრალური პროგრამის დასრულების შემდეგ, მაკადამსმა დაიწყო სამსახიობო კარიერა, თუმცა მხოლოდ 2004 წელს გახდა ცნობილი, როდესაც მან ითამაშა თინეიჯერულ კომედია „საზიზღარ გოგონებსა" და რომანტიკულ დრამა „უბის წიგნაკში". 2005 წელს ის გამოჩნდა რომანტიკულ კომედია „დაუპატიჟებელ სტუმრებში", თრილერ „წითელ თვალსა" და ოჯახურ დრამა „სტოუნების ოჯახში", რის შემდეგაც მედიამ „ახალ ჯულია რობერტსად" შერაცხა. თუმცა, ამის შემდეგ მან შეწყვიტა კარიერა და უარი თქვა მთავარ როლებზე ფილმებში „ეშმაკი ატარებს პრადას" და „კაზინო როიალი".

მაკადამსი სამსახიობო კარიერას 2008 წელს დაუბრუნდა და მონაწილეობა მიიღო ნაკლებად ცნობილ დამოუკიდებელ ფილმებში „ოჯახური ცხოვრებასა" და „იღბლიანებში", თუმცა 2009 წელს კვლავ ითამაშა პოპულარულ სურათებში, მათ შორისაა პოლიტიკური თრილერი „დიდი თამაში", სამეცნიერო ფანტასტიკა „დროში მოგზაურის ცოლი" და სათავგადასავლო მოქმედებითი „შერლოკ ჰოლმზი" და მის გაგრძელებაში 2011 წელს „შერლოკ ჰოლმზი: ჩრდილების თამაში" 2010 წელს მთავარი როლი შეასრულა კომედიაში „დილა მშვიდობისა„. 2011 წელს მაკადამსი გამოჩნდა ვუდი ალენის რომანტიკულ კომედიაში, „შუაღამე პარიზში".

ფილმოგრაფია
-----------

| წელი |  | ქართულად | მშობლიური სახელწოდება | როლი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2004 | ფ |  *საზიზღარი გოგონები*  |  *Mean Girls* | რეჯინა ჯორჯი |
| 2004 | ფ |  *უბის წიგნაკი*  | *The Notebook*  | ელისონ ჰამილტონი |
| 2005 | ფ |  *დაუპატიჟებელი სტუმრები*  |  *Wedding Crashers* | კლერ კლერი |
| 2005 | ფ |  *წითელი თვალი*  |  *Red Eye*  | ლიზა რაისერტი |
| 2005 | ფ |  *სტოუნების ოჯახი*  |  *The Family Stone*  | ემი სტოუნი |
| 2007 | ფ |  *ოჯახური ცხოვრება*  |  *Married Life*  | კეი ნესბიტი |
| 2008 | ფ |  *იღბლიანები*  |  *The Lucky Ones*  | კოლი დანი |
| 2009 | ფ |  *დიდი თამაში*  |  *State of Play*  | დელა ფრეი |
| 2009 | ფ |  *დროში მოგზაურის ცოლი*  |  *The Time Traveler's Wife*  | კლერ ებშირი |
| 2009 | ფ |  *შერლოკ ჰოლმზი*  |  *Sherlock Holmes* | ირენ ადლერი |
| 2010 | ფ |  *დილა მშვიდობისა*  | *Morning Glory*  | ბეკი ფულერი |
| 2011 | ფ |  *შერლოკ ჰოლმზი: აჩრდილების თამაში*  | *Sherlock Holmes: A Game of Shadows*  | ირენ ადლერი |
| 2011 | ფ |  *შუაღამე პარიზში*  | *Midnight in Paris*  | ინეზი |
| 2014 | ფ |  *ყველაზე საშიში ადამიანი*  | *A Most Wanted Man* | ანაბელ რიხტერი |
| 2015 | ფ |  *ყველაფერი კარგად იქნება*  | *Every Thing Will Be Fine* | სარა |
| 2015 | ფ |  *ნამდვილი დეტექტივი* | *True Detective*  | დეტექტივი ანტიგონე |
| 2015 | ფ |  *ალოჰა* | *Aloha*  | ტრეისი ვუდსაიდი |
| 2015 | ფ |  *პროჟექტორი*  | *Spotlight* | საშა პფეფერი |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***რეიჩელ მაკ-ადამსი***

* 

* რეიჩელ მაკადამსი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* რეიჩელ მაკ-ადამსი People.com-ზე
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ჯაფარიძე**. |

**ლევან ივანეს ძე ჯაფარიძე** (დ. 13 აპრილი, 1905, თბილისი — გ. 20 მარტი, 1972, იქვე) — ქართველი ბოტანიკოსი, მცენარეთა ფიზიოლოგი და ანატომი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.

ბიოგრაფია
---------

1927 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი. სტუდენტობიდანვე დაიწყო სამეცნიერო მოღვაწეობა. იგი 40 წელიწადზე მეტხანს იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბოტანიკის ინსტიტუტის მცენარეთა ანატომიისა და ფიზიოლოგიის განყოფილების გამგე, ერთხანს დირექტორიც: ლ. ჯაფარიძის 100-მდე მეცნიერული გამოკლვლევა ეხება ისეთ აქტუალურ პრობლემებს, როგორიცაა მცენარეთა სქესი, მათი ვეგეტაციური გამრავლება, ვაზის ქლორიზი, კულტურულ მცენარეთა გამძლეობა და სხვა. მეცნიერების გამოჩენილი მოღვაწის რამდენიმე მონოგრაფია და სახელმძღვანელო ცნობილია საზღვარგარეთაც. 1931 წლიდან იყო მცენარეთა ანატომიის საერთაშორისო ასოციაციის წევრი, მცენარეთა ფიზიოლოგიისა და ანატომიის ფუძემდებელტაგანი საქართველოში, ბოტანიკუი საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი და ვიცე-პრეზიდენტი.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 427, თბ. 1994

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ლევან ჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**სალსკის დიმიტრი როსტოველის ეკლესია** (რუს. Церковь Димитрия Ростовского) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სალსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია ააგეს 2010 წელს. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი სალსკი, ყირიმის ქუჩა № 25-ა.

ისტორია
-------

2006 წელს ეპარქიის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება ქალაქ სალსკში ყირიმის ქუჩაზე დაეწყოთ ახალი ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიის მშენებლობის დაწყება შესაძლებელი გახდა ადგილობრივი მოსახლეობის შემოწირულობით, რომლებმაც მოაგროვეს 40 მლნ რუსული რუბლი.

ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს ამავე წლის 7 ივლისს, მშენებლობის ადგილზე ლოცვა არავლინა და მშენებლობა დალოცა მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა, მანვე ეკლესიის საძირკველში ჩადო პირველი ქვა. აქედან რამდენიმე თვეში ჩაასხეს ფუნდამენტი. პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 2008 წლის 21 სექტემბერს ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე. 2009 წლის ივნისში ეკლესიაზე დააყენეს გუმბათი.

უკანასკნელი ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 2010 წელს. აღდგომისათვის დააყენეს და აკურთხეს ცხრა გუმბათი, ხოლო ზაფხულში დასრულდა შიდა სამუშაოები, მოაწყვეს სატრაპეზო, საკვირაო სკოლა და ბიბლიოთეკა.

2010 წლის 7 ნოემბერს დასრულებული ეკლესია აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა.

დიმიტრი როსტოველის ეკლესია გახდა პირველი ტაძარი სალსკში, რომელიც ააშენეს XIX საუკუნის შუა წლების შემდეგ.

სქოლიო
------

1. ↑  Храм святителя Димитрия Ростовского, г. Сальск - Храмы Волгодонской епархии - Фотоальбомы - Волгодонская правда. vpravda.com.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-03. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
2. 1 2 3 4 5  Храм святителя Димитрия Ростовского, г. Сальск | наш приходской сайт. dimitriyhram.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
3. ↑  Сальск|Церковь Димитрия Ростовского. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
**რობერტ გეი** (დ. 16 მარტი 1945, კაბაკუმა, კოტ-დ’ივუარი — გ. 19 სექტემბერი, 2002, აბიჯანი, კოტ-დ’ივუარი) — კოტ-დ’ივუარის სამხედრო ხელმძღვანელი, სახელმწიფოს მეთაური 1999 წლის 24 დეკემბრიდან 2000 წლის 26 ოქტომბრამდე.

ბიოგრაფია
---------

რობერტ გეი დაიბადა სოფელ კაბაკუმაში, მენის დეპარტამენტის დასავლეთ ნაწილში. ეკუთვნის იაკუბას ტომს. იგი პროფესიით სამხედროა, განათლება მიიღო უაგადუგუს და სენ-სირის (საფრანგეთი) სამხედრო სკოლაში. იყო პრეზიდენტ ფელიქს უფუე-ბუანის მხურვალე მხარდამჭერი. მისი გარდაცვალების შემდეგ კი საკმაოდ დაშორდა პრეზიდენტ ჰენრი კონან ბედის. მან უარი თქვა 1995 წლის ოქტომბერში საკუთარი არმიის მობილიზებაზე, რათა დაერეგულირებინა პოლიტიკური ბრძოლა პრეზიდენტ ბედისა და ოპოზიციის ლიდერ ალასან უატარას შორის, რის გამოც 1997 წელს გააძევეს არმიიდან. 

1999 წელს შობის ღამეს, 24 დეკემბერს ჰენრი კონან ბედის ხელისუფლება დამხობილ იქნა სამხედრო გაატრიალების შედეგად, რომელსაც ხელმძღვანელობდა რობერტ გეი. 2000 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში რობერტ გეი დამარცხდა სახალხო ფრონტის ლიდერ ლორან გბაგბოსთან (მიიღო ხმების 32,7%), მაგრამ მან უარი თქვა არჩევნების რეზულტატის ცნობაზე და პასუხად მიიღო ქუჩის აქციების დიდი ტალღა. გეი იძულებული გახდა გაქცეულიყო ლიბერიაში. 

რობერტ გეი მოკლეს 2002 წლის 19 სექტემბერს, ქალაქ აბიჯანის კოკოდის რაიონში, რამდენიმე საათში, რაც დაიწყო კოტ-დ’ივუარის სამოქალაქო ომი. მისი მკვლელობის გარემოება დღემდე ბურუსითაა მოფენილი. მასთან ერთად მოკლეს მისი მეუღლე, ოჯახის რამდენიმე წევრი და შინაგან საქმეთა მინისტრი ემილ ბოგა დუდუ. 

რობერტ გეის ცხედარი დაკრძალვამდე, 2006 წლის 18 აგვისტომდე, გარდაცვალებიდან 4 წლის მანძილზე ინახებოდა აბიჯანის საცხედრეში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რობერტ გეის ბიოგრაფია

|
|  |
|
| წინამორბედი:ჰენრი კონან ბედი | **კოტ-დ’ივუარის პრეზიდენტი**1999 – 2000  | შემდეგი:ლორან გბაგბო |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კოტ-დ’ივუარის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
ფელიქს უფუე-ბუანი · ჰენრი კონან ბედი · რობერტ გეი · ლორან გბაგბო · ალასან უატარა | კოტ-დ’ივუარის დროშა |

 |
ოსმალეთის სირია (იასამნისფერი) დანარჩენი ხილული ოსმალეთის იმპერია (წითელი)
**ლევანტური სამზარეულო** - ლევანტის ტრადიციული სამზარეულო, რომელიც არაბულად ცნობილია როგორც Bilad al-Sham და მაშრიყი, რომელიც მოიცავს აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის დიდ ტერიტორიას. დღეს იგი აგრძელებს გავლენის მოხდენას მეინსტრიმული ხასიათის საკვების უმეტეს ნაწილში. იგი გვხვდება კვიპროსის, იორდანიის, ლიბანის, ისრაელის, პალესტინის, სირიის და სამხრეთ თურქეთის ზოგიერთ ნაწილში ადანასთან, გაზიანთეპთან და ანთაქიასთან ( ალეპოს ყოფილი ვილაიეთი). ქვემოთ ჩამოთვლილ ზოგიერთ კერძს შეიძლება ადრეული წარმოშობა ჰქონდეს მეზობელ რეგიონებში, მაგრამ უკვე დიდი ხანია ტრადიციად იქცა და დამკვიდრდა ლევანტში.

ალბათ ყველაზე გამორჩეული ასპექტი ლევანტური სამზარეულოსა არის მეზე რომელშიც სედის ტაბულეჰი, ჰუმუსი და ბაბა განუში .

ლევანტური კერძები
-----------------

Fattoush არის ლევანტინის პიტას პურის სალათი, რომელიც შეიცავს შერეულ მწვანილებს და ბოსტნეულს. 
კიბბე ნაიეი
მაკდუს
მანაკიში
მუჯადარა
ფალაფელი
ლევანტური სალათი : სალათი შედგება დაჭრილი პამიდვრის, კიტრისა და ხახვისგან. ზოგჯერ ზემოდან ერთვის ლიმონის წვენი და ზეითუნის ზეთი. სხვა ცნობილ სალათებში შედის: არტიშოკის სალათი, ავოკადოს სალათი, ფატუში და ტაბული. 

არაკი (عرق): სუფთა, უფერული ალკოჰოლური სასმელი. 

ავამეჰი (عوامة): არის ერთგვარი შემწვარი ცომი, რომელიც ფორმით ჰგავს ცნობილ დონატს. ამოვლებულია სიროფში არ თფლში და ერთვის სეზამის მარცვლები.

ბაბა განუში (بابا غنوج): ბადრიჯანი შერეული ლიმონთან, ნიორთან, ზეითუნის ზეთთან და სხვადასხვა სეზონურ მწვანილებთან.

ფახლავა (البقلاوة): დესერტი

ბამია (بامية): ცხვრის ხორცი პომიდვრის სოუსში, მიირთმევენ ბრინჯთან ერთად. 

დოლმა (محشي): სხვადასხვა ბოსტნეულში გახვეული ხორცი და ბრინჯი.

ფალაფელი (الفلافل): დაჭეჭყილი მუხუდო, რომელსაც ეძლება მრგვალი ბურთიებური ფორმა, შემდეგ ხდება მისი შეწვა. როგორც წესი, მიირთმევენ პიტასთან ან ჰუმუსთან ერთად. 

ფასოლადა (فاصوليا): თეთრი ლობიო და ხორცი, ბრინჯთან ერთად.

ფატეჰი (فتّة): ქათამი ბრინჯით, მიირთმევენ იოგურტთან და პურთან ერთად.

კაბსა (كبسة): ბრინჯზე დაფუძნებული კერძი, რომელსაც მიირთმევენ ცხვრის ან ქათმის ხორცთან ერთად. აცხობენ სხვადასხვა ტიპის სუნელებთან ერთად და ბრინჯს ზემოდან აყრიან თხილს. 

კანაფეჰი (كنافة): დესერტი, რომელიც ფილოსგან მზადდება. ასევე ერთვის მდნარი ყველი და შაქრის სიროფი.

ქაბაბი (كباب): საქონლის ან ცხვრის ხორცისგან დამზადებული საჭმელი. 

ზალაბია (زلابية): შემწვარი ცომი, ამოვლებული ტკბილ სიროფში. 

ზიბდიეჰი (زبدية): წითელ წიწაკაში მომზადებული კრევეტი, რომელსაც თან ერთვის ნიორი და დაჭრილი პომიდორი.

ლევანტური სამზარეულოს გეოგრაფიული ვარიაციები
--------------------------------------------

* სირიული სამზარეულო
* ერაყული სამზარეულო
* ლიბანის სამზარეულო
* ეგვიპტური სამზარეულო
* ებრაული სამზარეულო
* იორდანიული სამზარეულო
* თურქული სამზარეულო
* კვიპროსის სამზარეულო

სქოლიო
------

1. ↑  Wright, 2003, p. 241
**სამინისტროს პირველი სახლი** (რუს. 1-й Министе́рский дом) — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.

ისტორია
-------

სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს სარძიკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბრში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაარულეს 1841 წელს. 

სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბან, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს.

არქიტექტურა
-----------

სახლი შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს მეორე სახლსა და ადიუტანტის ფლიგელის სახლთან. განსახვავებით სამინისტროს მეორე სახლის სიმეტრიული მდებარეობისაგან, სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, განსახვავებულად დაგეგმარებული დერეფნები და განსახვავებული დეკორი აღმოსავლეთის ფასადზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 1-й Министерский дом - УМВД России по Петродворцовому району. *citywalls.ru*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-30. ციტირების თარიღი: 2018-06-29.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  1-й Министерский дом - УМВД России по Петродворцовому району. *citywalls.ru*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-30. ციტირების თარიღი: 2018-06-29.
**ვახტანგ (ლოთი) ქობალია** (დ. 1950) — ქართველი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე.

1990 წლიდან ქობალია ხელმძღვანელობდა ეროვნული გვარდიის ზუგდიდის ბატალიონს. 1991-1992 წლებში მომხდარი სამხედრო გადატრიალების შემდეგ სათავეში ჩაუდგა პუტჩისტების წინააღმდეგ ბრძოლას. აგრეთვე მონაწილეობდა აფხაზეთის ომში, რომელშიც ჩაერთო 1993 წლის ივლისში სოფ. ტამიშის გათავისულფების ოპერაციის დროს სამთავრობო ძალების გვერდით. აგვისტოში ზვიად გამსახურდიას ერთგულმა ეროვნული გვარდიის ნაწილებმა ქობალიას მეთაურობით დაიკავეს რამდენიმე ქალაქი დასავლეთ საქართველოში, მათ შორის ზუგდიდი. სექტემბერში ზუგდიდში ჩავიდა დევნილი პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია, რომელმაც აღადგინა საქართველოს დევნილი მთვარობა და ლოთი ქობალია თავდაცვის მინისტრად დანიშნა. ოქტომბერში ბრძოლები სამთავრობო ჯარებსა და ზვიად გამსახურდიას მომხრე ძალებს შორის მიმდინარეობდა ქუთაისთან. ქობალიას რაზმები დამარცხნენ და სამეგრელოში გამაგრდნენ. ნოემბერში სამთავრობო ჯარებმა აიღეს ზუგდიდი. პროკურატურამ გამოსცა ლოთი ქობალიას დაპატიმრების ორდერი. ქობალია უკრაინაში გაიქცა, თუმცა 1994 წელს იგი კიევში დააკავეს. მოხდა მისი ექსტრადირება საქართველოში. 1996 წელს უზენაესმა სასამართლომ მას დახვრეტა მიუსაჯა სამშობლოს ღალატის, ბანდფორმირების ჩამოყალიბებისა და 6 ადამიანის განზრახ მკვლელობის ბრალდებით, თუმცა 1997 წელს პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის ბრძანებულებით სიკვილით დასჯა შეიცვალა ოცწლიანი თავისუფლების აღკვეთით. 2004 წლის მაისში შეიწყალა პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა.  2009 წელს შეუერთდა პოლიტიკურ პარტიას „მოძრაობა სამართლიანი საქართველოსთვის".

სქოლიო
------

1. ↑  ლოთი ქობალიას შეწყალების პოლიტიკური სარჩული.
2. ↑  ათწლიანი პატიმრობის შემდეგ ლოთი ქობალია გაათავისუფლეს.[*მკვდარი ბმული*]
3. ↑  ლოთი ქობალია "მოძრაობა სამართლიანი საქართველოსთვის" შეუერთდა.[*მკვდარი ბმული*]
**სამიუელ შამპლენი** (ფრანგ. Samuel de Champlain; დ. 3 ივლისი, 1567 — გ. 25 დეკემბერი, 1635) — ფრანგი კარტოგრაფი, კანადისა და აშშ-ის ჩრდილო-აღმოსავლეთის მკვლევარი. 1603 წელს იმოგზაურა წმინდა ლავრენტის მდინარეზე და საგენეიზე. 1604-1606 წლებში კვლევას ხელმძღვანელობდა ჩრდილოეთ ამერიკის ატლანტიკური სანაპიროს გასწვრივ. გამოიკვლია ახალი შოტლანდიისა და კეიპ-კოდის ნახევარკუნძულები, ფანდისა და მასაჩუსეტსის ყურეები. აღმოაჩინა კუნძული ნანტაკეტი. 1608 წელს მიაღწია წმინდა ლავრენტის მდინარის შესართავს და დააარსა ქალაქი კვებეკი. 1609 წელს გამოიკვლია მდინარე რიშელიე — წმინდა ლავრენტის მდინარის მარჯვენა შენაკადი, აღმოაჩინა ტბა, რომელსაც მოგვიანებით მისი სახელი ეწოდა, ადირონდაკისა და გრინ-მაუნტინზის მთები. 1609-1615 წლებში იმოგზაურა წყნარი ოკეანისკენ მიმავალი საწყლოსნო გზების აღმოსაჩენად. 1633 წელს გახდა ახალი საფრანგეთის გუბერნატორი. თავისი მოგზაურობა აღწერა თხზულებებში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სამიუელ შამპლენი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
* სამიუელ შამპლენი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
**სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარი** (რუს. Сампсониевский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1728-1740 წლებში. 

სამხრეთის ეგვტერი ნაკურთხია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ჩრდილოეთის ეგვტერი კი იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
-------

1710 წელს მომავალი ტაძრის ადგილზე პოლტავის ბრძოლაში გამარჯვების წლისთავზე ააგეს და აკურთხეს ხის სამპსონიევსკის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს სამსონ უცხოთშემწყნარებლის სახელზე, რომლის ხსენების დღესაც (27 ივნისი) რუსეთმა გამარჯვება მოიპოვა ბრძოლაში. ეკლესიის საკათედრო ტაძრად გადაკეთება მიმდინარეობდა 1728-1740 წლებში. ხანგრძლივი პერიოდი განაპირობა ფინანსების არქონამ და სამუშაოების გაყინვამ, რომელიც განახლდა იმპერატორ ანა იოანეს ასულის მმართველობის პერიოდში. 

ტაძრის ეზოში დაკრძალულია 27 ივნისს დაღუპულები: არტემ ვოლინსკი, ანდრეი ხრუშჩიოვი და არქიტექტორი პეტრე ეროპკინი. 1885 წელს საფლავზე დაამონტაჟეს ძეგლი.

1830-იან წლებში ტაძრის შიდა ინტერიერი გაარემონტეს, რომლის შედეგადაც თუჯის იატაკი შეცვალეს ქვის იატაკით. 1935 წლის 20 მარტს ტაძარი სახელმწიფო დაცვის ქეშ აიყვანეს, როგორ ძეგლი. 1938 წლის ივლისში ტაძარში ღვთისმსახურება შეწყდა ვიბორგის კომიტეტის ადმინისტრაციული კომიტეტის გადაწყვეტილებით. ამის შემდეგ შენობაში განათავსეს მზა ტანსაცმლის მაღაზია. 1942 წლის 10 თებერვლის საჰაერო დარტყმის შემდეგ ეკლესია ძლიერ დაზიანდა.

1984 წელს გიორგი ბუტიკოვის ინიციატივის წყალობით ტაძარი შევიდა ისააკის ტაძრის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში, რამაც გამოიწვია ტაძრის მშენებლობის დაწყება. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ტაძარმა სტუმრები მიიღო 1999 წელს, პოლტავის ბრძოლის 290-ე წლისთავზე. მუზეუმის ხარისხში იგი გაიხსნა 2000 წელს. გახსნიდან ორ წელიწადში აღადგინეს მთავარი საკურთხევლის ინტერიერის კედლების დეკორატიული მოხატულობა.

2002 წლის 21 მაისს, იოანე ღვთისმეტყველის ხსენების დღეს, რომლის სახელზეც აკურთხეს ტაძრის ერთ-ერთი ეგვტერი, ტაძრის წინამძღვარმა იოანე მალინინმა აღასრულა ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ პირველი საღვთო ლიტურგია. 2010 წლიდან კი ტაძარში მიმდინარეობს ყოველდღიური ღვთისმსახურება. 2017 წლის 5 თებერვალს ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელს ეკლესიას 49 წლით გამოყენების უფლებით.

ლიტერატურა
----------

* Аплаксин А. П. Сампсоновский собор в С.-Петербурге. 1709—1909. — СПб. 1909.
* Гусаров А.Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб. 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* О Сампсониевском соборе დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
* Макет первоначальной деревянной Сампсониевской церкви 1710 года (фото на сайте Приветъ Питеръ)
* Статья о соборе на том же сайте
* Вариант фото макета деревянной церкви на spb-guide.ru დაარქივებული 2018-01-10 საიტზე Wayback Machine.
* Постоянные экспозиции музея-памятника «Сампсониевский собор» в сюжете телеканала «Искусство ТВ», 2010 დაარქივებული 2021-01-22 საიტზე Wayback Machine.
* Расписание богослужений (второе среди расписаний четырех соборов) დაარქივებული 2017-03-07 საიტზე Wayback Machine.  - ссылка устарела, теперь см. здесь:
* Яндекс-панорама
* Яндекс-панорама 2
* Яндекс-панорама с воздуха
***Assassin's Creed Origins*** — მოქმედებითი-სათავგადასავლო ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა Ubisoft Montreal-მა და გამოსცა Ubisoft. ეს არის რიგით მეათე ძირითადი თამაში „*Assassin's Creed*"-ის სერიიდან. ის მსოფლიოს მასშტაბით გამოვიდა 2017 წლის 27 ოქტომბერს Microsoft Windows-ის, PlayStation 4-სა და Xbox One-ის პლატფორმებისთვის.

სიუჟეტი მიმდინარეობს ძველ ეგვიპტეში, პტოლემეების სამეფოს ხანაში, და მოგვითხრობს გამოგონილ ისტორიას რეალურ სამყაროში, რასაც თან სდევს საუკუნოვანი ბრძოლა ასასინებსა და ტამპლიერებს შორის. 

„*Origins*" არის მოქმედებითი-სათავგადასავლო და სტელსის ჟანრის თამაში, სადაც მოთამაშე აკონტროლებს პერსონაჟ ბაიეკს. მასში ვირტუალური კამერა წარმოდგენილია მესამე პირის პერსპექტივით. მოთამაშემ უნდა შეასრულოს როგორც ძირითადი დავალებები, ასევე მეორეხარისხოვანი ქვესტები, რის შემდეგაც იღებს გამოცდილების ქულებს და ეუფლება ახალ უნარ-ჩვევებს. მოთამაშეს კომპანიონობას გაუწევს არწივი სახელად სენუ. თამაში, აგრეთვე მოიცავს საზღვაო ომებს და წყალქვეშა გამოკვლევებს. რაც შეეხება ბრძოლის სისტემას, განიცადა სრული სახეცვლილება.

პროექტზე მუშაობა დაიწყო 2014 წლის დასაწყისში. და მის შესახებ საზოგადოებისთვის ოფიციალურად ცნობილი გახდა 2017 წლის 11 ივნისს. შემქმნელებმა დაიქირავეს ეგვიპტოლოგები, რათა თამაშის სამყარო და ატმოსფერო მაქსიმალურად დამსაგავსებოდა იმ პერიოდის ეგვიპტეს. საბოლოოდ მზის შუქი იხილა 2017 წლის 27 ოქტომბერს.

„*Origins*"-მა მიიღო დადებითი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისგან. შექება ძირითადად წილად ჰხვდა სიუჟეტს, გახმოვანებას, ეგვიპტის მიმზიდველ გარემოს და ვიზუალურ ეფექტებს. საერთო განხილვების საიტ Metacritic-ზე XONE-ის ვერსია ფლობს 85/100,, PC ვერსია 86/100, ხოლო PS4-ის ვერსია 84/100.

რესურსები ინტენრეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
*Assassin's Creed* |
| --- |
|  |
| ვიდეო თამაშები | 

|  |  |
| --- | --- |
| ძირითადი თამაშები | 
* „*Assassin's Creed*"
* „*II*"
* „*Brotherhood*"
* „*Revelations*"
* „*III*"
* „*IV: Black Flag*"
* „*Rogue*"
* „*Unity*"
* „*Syndicate*"
* „*Origins*"
* „*Odyssey*"
* „*Valhalla*"
 |
|  |
| სხვა თამაშები | 
* „*Altaïr's Chronicles*"
* „*Bloodlines*"
* „*II: Discovery*"
* „*III: Liberation*"
* „*Pirates*"
* „*Freedom Cry*"
* „*Identity*"
* „*Chronicles: China*"
* „*Chronicles: India*"
* „*Chronicles: Russia*"
* „*Rebellion*"
 |

 |
|  |
| ადაპტაციები | 
* ნოველები
* „*Lineage*"
* „*The Fall*"
* „*The Chain*"
* „*Brahman*"
* „მკვლელის მრწამსი (ფილმი)"
 |
|  |
| პერსონაჟები | 
* დეზმონდ მაილსი
* ალტაირ იბნ ლა-აჰად
* ეციო აუდიტორე და ფირენცე
 |
|  |
| ხალხი | 
* პატრის დეზილე
* კორი მეი
* ჯეიდ რეიმონდი
* ჯესპერ კიდი
* უინიფრედ ფილიფსი
* ვინი უოლდრონი
* ლორნ ბალფე
* ბრაიან ტეილორი
* ალექს ამანსიო
* დერბი მაკდევიტი
 |
|  |
| დაკავშირებული | 
* „*Prince of Persia*"
* „*Skull & Bones*"
* „*Soulcalibur V*"
 |
|  |
| 
 **კატეგორია** |

 |
**სამოქალაქო ომი ცენტრალისტებსა და ფედერალისტებს შორის** (1812-1814) — პირველი სამოქალაქო ომი კოლუმბიის ისტორიაში.

ისტორია
-------

1810 წელს რევოლუციური მოვლენები დაიწყო ახალი გრანადის ესპანეთის ვიცე-სამეფოში. ტერიტორიულმა ერთეულებმა ერთმანეთის მიყოლებით გამოუცხადეს დაუმორჩილებლობა ესპანეთის რეგენტულ საბჭოსა და ინდოეთს. ამავდროულად, ბევრ ადგილობრივ ხუნტას არ სურდა დამორჩილებოდა ვიცე-მეფის ყოფილ დედაქალაქს. 1810 წლის დეკემბერში გაიმართა აჯანყებულთა წარმომადგენელთა კონგრესი, თუმცა რადგან კონგრესზე შეიკრიბნენ მხოლოდ ექვსი პროვინციის (ანტიოკია, კარტახენა, კასანარე, პამპლონა, ტუნხა და პოპაიანი) წარმომადგენლები, ვერ შემუშავდა კონსტიტუცია.

ანტონიო ნარინიო
1811 წლის 27 ნოემბერს ტუნხაში გაიმართა მეორე კონგრესი, რომელზეც ანტიოქიას, კარტახენას, ნეივას, პამპლონას და ტუნხას პროვინციების წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ფედერაციის აქტს. აქტის მიხედვით გამოცხადდა პროვინციების ავტონომია, სუვერენიტეტი და თანასწორობა. „ფედერალისტებს" დაუპირისპირდნენ „ცენტრალისტები" ბოგოტას და ჩოკოს პროვინციებიდან, რომლებიც იცავდნენ ძლიერი ცენტრალიზებული ძალაუფლების კონცეფციას, მათ ხელი არ მოაწერეს აქტს. კუნდინამარკას პროვინციამ გაიყვანა თავისი წარმომადგენლები; მოგვიანებით მან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ახალი გრანადის პროვინციების ნაწილი ესპანეთის ერთგული დარჩა.

1811 წელს კუნდინამარკამ დაიკავა მარიკიტას პროვინცია და ნეივას პროვინციის ნაწილი, რამაც გამოიწვია დაძაბულობა კუნდინამარკასა და სხვა პროვინციებს შორის. ურთიერთობები 1812 წლის განმავლობაში გამწვავდა და მწვავე საომარი მოქმედებები დეკემბერში დაიწყო.

ბოგოტას ხელმძღვანელობით, კუნდინამარკა აკონტროლებდა ცენტრალურ მაღალმთიანეთს, რომელიც ისტორიულად იყო ახალი გრანადის ჰეგემონიურ რეგიონის უმდიდრესი და ყველაზე დასახლებული ადგილი. ანტონიო ნარინიომ საზიანოდ ჩათვალა კონფედერაციაში გაწევრიანება, რადგან კუნდინამარკა დაკარგავდა თავის რესურსებსა და გავლენას.

1812 წლის 2 დეკემბერს „ფედერალისტების" ჯარებმა ტუნხას პროვინციიდან ანტონიო ბარაიას მეთაურობით გაიმარჯვეს ვენტაკემადაში და გადავიდნენ სანტა-ფე-დე- ბოგოტაში. 1813 წლის 9 იანვარს კუნდინამარკას ჯარებმა ანტონიო ნარინიოს მეთაურობით დაამარცხეს „ფედერალისტები" სან ვიქტორინოში ბოგოტასთან ახლოს, რის შემდეგაც საომარი მოქმედებები შეჩერდა. 1813 წლის ბოლოს, როიალისტებმა დაიწყეს შეტევა კუნდინამარკაზე სამხრეთიდან. ნარინიო იძულებული გახდა მათ წინააღმდეგ წასულიყო, მაგრამ თავდაპირველი გამარჯვებების შემდეგ დამარცხდა, დაიჭრა და ტყვედ ჩავარდა. ამის შემდეგ „ფედერალისტებმა" ახალი შეტევა წამოიწყეს ბოგოტას წინააღმდეგ. ფედერალისტთა ჯარებს მეთაურობდა ვენესუელელი სიმონ ბოლივარი. 1814 წლის 10 დეკემბერს ბოგოტა აიღეს და კუნდინამარკა გახდა ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ნაწილი.

პროვინციების შიდა კონფლიქტებმა განაპირობა ის, რომ ერთეულები ვერ მოემზადნენ გარე აგრესიის მოსაგერიებლად და ერთი წლის შემდეგ ისინი ესპანელებმა დაიპყრეს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* COLOMBIA INDEPENDENCIA
* Los Toros de Fucha
**მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია** (რუს. Церковь Троицы Живоначальной) — მართლმადიდებლური ეკლესია ჩერტკოვის რაიონის სტანიცა მანკოვო-კალიტვენსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

მისამართი: 346009, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ჩერტკოვის რაიონი, სტანიცა მანკოვო-კალიტვენსკოე.

ისტორია
-------

* 

1889 წლის აპრილში სლობოდების უსტ-მელოვაია-მანკოვოს, მანკოვო-კალიტვენსკაიის, სოფელკუტეინიკოვ-კამიშენსკის, შჩედროვო-კალიტვენსკაიის და ნოვო-ივანოვსკის მაცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს დონის სასულიერო კონსისტერიას, ნება დაერთოთ მათთვის აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია სლობოდა უსტ-მელოვაია-მანკოვოში (ამჟამად სოფელი მანკოვო-კალიტვენსკაია). ამ დროისთვის ძველი ხის ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1774 წელს დაძველდა.

1886 წლის შემოდგომაზე სლობოდა მანკოვო-კალიტვენსკაიაში შეარჩიეს ადგილი ეკლესიის მშენებლობისთვის. შეარჩიეს სოფლის ცენტრში მდებარე ეკლესიის მოედანი. 

1887 წლის 20 ივლისს ეკლესიის მშენებლობისათვის აკურთხეს შერჩეული ადგილი და დაიწყო მშენებლობა. სლობოდა მანკოვოს ყველა მოქალაქეს შეჰქონდა თავისი წვლილი ეკლესიის მშენებლობაში. 1888 წელს დასრულდა ფუნდამენტის მშენებლობა. 1889 წელს ამოიყვანეს კედლებიც. 1891 წელს დაიწყეს დამატებითი შემოწირულობის მოძიება ტაძრის მშენებლობის დასასრულებლად. დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა მაკარიმ ნება დართო შემოწირულობები შეგროვებია კიდევ ერთი წლით. ამავე დროს მშენებლობაში ჩაერთნენ მეცენატები. 

1894 წლის ოქტომბერში ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს. ახალი ეკლესია აკურთხეს 1894 წლის 24 ოქტომბერს. 

ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სამების სახელზე, მარჯვენა - ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიაში ინახება ხატი ღვთისმშობლის ამაღლების გამოსახულებით.

მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია გადაურჩა XX საუკუნის 30-იანი წლების რეპრესიებსა და მეორე მსოფლიო ომს. ეკლესია აღწერა მიხეილ შოლოხოვმა რომანში „წყნარი დონი".

ამჟამად ეკლესიასთან მუშაობს სამრევლო- საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია ანტონი (ბერეჟნოი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Маньково-Калитвенское. Церковь Троицы Живоначальной.
* Храм Пресвятой Троицы с. Маньково-Калитвенское
ლენქორანის რეგიონი
**ლენქორანის (ეკონომიკური) რეგიონი** (აზერ. Lənkəran iqtisadi rayonu) — აზერბაიჯანის ეკონომიკური რაიონებიდან ერთ-ერთი. რეგიონში შედის შემდეგი რაიონები: ასტარის, ჯალილაბადის, ლერიქის, მასალის, ლენქორანის და იარდიმლის.

ფართობი — 6070 კმ²-ია, რაც მთლიანი აზერბაიჯანის ტერიტორიის 7% შეადგენს. რელიეფის მიხედვით რეგიონი დაყოფილია 2 ნაწილად - თალიშის დაბლობად და თალიშის მთებად. ტერიტორიის 26% დაფარულია ტყეებით. ტერიტორია ასევე მდიდარია თერმული და მინერალური წყლებით.

მოსახლეობა — 893,3 ათასი კაცი (2015 წლის მონაცემებით), რაც მთლიანი აზერბაიჯანის მოსახლეობის 9,3% შეადგენს. მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ აზერბაიჯანელები, ასევე ცხოვრობენ თალიშები და რუსები.

ეკონომიკა
---------

სოფლის მეურნეობაში დომინირებს: მებოსტნეობა, მეჩაიეობა, მევენახეობა, მარცვლეულის მოყვანა, ციტრუსის მოყვანა. ქვეყანაში წარმოებული ჩაის 99%, ბოსტნეულის 27%, სიმინდის 15%, კარტოფილის 24%, ყურძნის 13% და ხილის 10% მოდის ამ რეგიონის წილზე. ლენქორანის ეკონომიკური რეგიონი ქვეყნაში ციტრუსების მთავარი მწარმოებელია. რეგიონში ასევე განვითარებულია მეთევზეობა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* აზერბაიჯანის ეკონომიკური რუკა დაარქივებული 2015-06-28 საიტზე Wayback Machine.
* აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პროგრამა რეგიონების სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების (2004-2008 წწ). დაარქივებული 2016-10-13 საიტზე Wayback Machine.
* აზერბაიჯანის რეგიონები

სქოლიო
------

1. ↑  1.15 Territories, number and density of population by economic and administrative regions of the Republic of Azerbaijan

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
აზერბაიჯანის რეგიონები |
| --- |
|  |
| რეგიონები | 
* არანი
* აფშერონი
* განჯა-ყაზახი
* ყუბა-ხაჩმაზი
* ზემო ყარაბაღი
* ლენქორანი
* მთიანი შირვანი
* ქალბაჯარ-ლაჩინი
* შაქი-ზაქათალა
 |
|  |
| სხვა დაყოფა | 
* მთიანი ყარაბაღი
* ნახიჩევანი
 |

 |