recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ორციხის ზედა კოშკი** — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქოროღოს ჩრდილო-დასავლეთით, 0,6 კილომეტრზე, მთის კალთაზე. თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით. კოშკი ზურგიანია (5,8 x 4,3 მეტრი), რომლის სწორი კედელი მიმართულია სამხრეთით, მდინარე ხადისწყლის ხეობისკენ. კოშკი ნაგებია მოგრძო ნატეხი ქვით. მისი ზედა ნაწილი დანგრეულია. შემორჩენილია სამი სართული და მეოთხის მხოლოდ დასავლეთ კედელი. კოშკის ქვედა ნაწილი ყრუა, შესასვლელი სამხრეთიდანაა, მიწიდან 4,5 მეტრზე. კარის ღიობი მუქი ღვინისფერი თლილი ქვებითაა გამოყვანილი. კარის ზღუდარზე პატარა, ბოლოებგაშლილი ჯვარია ჩაკვეთილი. ოვალური ფორმის პირველი სართულის უმეტესი ნაწილი ნანგრევებითაა ამოვსებული. მეორე და მესამე სართულები სწორკუთხაა. მეორე სართულის სამხრეთ კედელში პატარა სწორკუთხა სარკმელია, დანარჩენ კედლებში - კვადრატული ნიშები. მესამე სართულის სამხრეთ კედელში სარკმლის ქვედა ნაწილია შემორჩენილი. სართულები გადახურულია ქვის ფილებით, რომლებშიც ასაძრომი ხვრელებია მოწყობილი.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 328.
**პლიტვიცეს ტბების ეროვნული პარკი** (ხორვატ. Nacionalni park Plitvička jezera) — უძველესი ეროვნული პარკი სამხრეთ ევროპაში და უდიდესი ხორვატიაში. შეიქმნა 1949 წელს და მდებარეობს ცენტრალურ ხორვატიაში, მთიან, კარსტულ არეალში, ბოსნია-ჰერცეგოვინის საზღვართან. პარკის ტერიტორიაზე გაედინება ჩრდილოეთი-სამხრეთი ხორვატიის დამაკავშირებელი გზა, რომელიც ქვეყნის შიდა ნაწილს ხმელთაშუაზღვიურ სანაპირო ზოლთან აერთებს.

დაცული ტერიტორია მოიცავს 296,85 კმ²-ს. მისი 90% ლიცკო-სენსკას ოლქის ტერიტორიაზე მდებარეობს, 10% კი კარლოვაცის ოლქის. 1979 წელს, ეროვნული პარკი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შევიდა და ის ამ სიაში შესული პირველი ბუნებრივი ძეგლი გახდა. ამჟამად, პარკის ყოველწლიურად 900 000 მნახველი სტუმრობს.

ეროვნული პარკი მსოფლიოში ცნობილია მისი ჩამწკრივებული ტბათა კასკადებით. ბოლო დროს, მათი რიცხვი 16-ს შეადგენს. ტბების წარმოქმნის მიზეზი რამდენიმე პატარა მდინარისა და მიწისქვეშა კარსტული მდინარეების შერწყმაა. ყველა ტბა ერთმანეთთან დაკავშირებულია და მიმდინარეობს წყლის გაცვლა. ერთმანეთისგან მათ ყოფს ტრავერტინის ბუნებრივი დამბები, რომლებიც ხავსების, წყალმცენარეებისა და ბაქტერიების მოქმებდეის შედეგადაა წარმოქმნილი. ტრავერტინის ბარიერები, ყოველწლიურად 1 სმ-ით იზრდება სისქეში. ტბების მთლიანი ფართობი 2 კმ²-ს შეადგენს.

ტბები განთქმულია მათი განსხვავებული ფერებით, რომლებიც ცისფერიდან მწვანეში, ნაცრისფერში ან ლურჯში გადადის. ფერთა ცვალებადობა მუდმივადაა დამოკიდებული წყალში მინერალთა შემცველობის ზომაზე, ასევე იქ არსებულ ორგანიზმებსა და მზის სინათლის დაცემის კუთხეზე.

მიუხედავად განსხვავებული კლიმატური პირობებისა და სიმაღლის დონეების მკვეთრი სხვაობისა, დაცულ ტერიტორიაზე წარმოდგენილია მრავალმხრივი ფლორა და ფაუნა. მათ შორისაა მრავალი ენდემური სახეობა. ტბებში დღემდე შემორჩენილის ის სახეობები, რომლებიც აქ ადამიანის მოსვლამდე არსებობდნენ.

გალერეა
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი
* Official Website of the Tourism Association of the Plitvice Lakes municipality with a register of accommodations
* UNESCO World Heritage
* Facts about Plitvice Lakes National Park, UNEP, WCMC დაარქივებული 2010-08-02 საიტზე Wayback Machine.
* Plitvice Lakes Management Plan (2007) დაარქივებული 2011-10-05 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  There are seven other national parks in Croatia, as well as ten nature parks.
2. ↑  Plitvice Lakes National Park, protected area.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-28. ციტირების თარიღი: 2011-06-22.
3. ↑  UNESCO World Heritage, no. 98
4. ↑  Official visitor statistics for the year 2004.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-28. ციტირების თარიღი: 2011-06-22.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ხორვატიაში ხორვატიის დროშა |
| --- |
|  |
| 
სპლიტის ისტორიული კომპლექსი  · დიოკლეტიანეს სასახლესთან ერთად  · ძველი ქალაქი დუბროვნიკი   · პლიტვიცეს ტბების ეროვნული პარკი  · ევფრასის ბაზილიკა  · ისტორიული ქალაქი ტროგირი  · შიბენიკის წმინდა იაკობის საკათედრო ტაძარი  · სტარი-გრადის ვაკე  · სტეჩკები  · ვენეციის თავდაცვითი ნაგებობები · კარპატების წიფლის პირველყოფილი ტყეები |  |

 |
**ორცხობილა** - პატარა ზომის ბრტყელი, ტკბილი, გამომცხვარი ან გამოუცხობელი დესერტი ან წასახემსებელი. ჩვეულებრივად მრგვალი, მომრგვალო ან ოთხკუთხედის ფორმისაა, ოთახის ტემპერატურის, თბილი ან ცხელი პირდაპირ ღუმელიდან. შეიცავს ფქვილს, შაქარს, კარაქს ან სხვა ცხიმს (მაგ. მარგარინი, ზეთი), ხანდახან დამატებით შოკოლადს, ქიშმიშს თხილს და სხვა ინგრედიენტებს. ორცხობილის სახეობები დამატებითი ინგრედიენტებით ცალკე გამოიყოფა, მაგ. შოკოლადის ორცხობილა, ქიშმიშის ორცხობილა და ა.შ. ხშირად იჭმევა რაიმე სასმელთან ერთად, მაგ. რძე, ყავა, ჩაი. ქარხნულად დამზადებული ორცხობილები იყიდება მაღაზიებში და სუპერმარკეტებში ყუთებში და შეფუთვებში. სახლებში, საცხობებში და კაფეებში მზადდება ახალი ორცხობილები, ხშირად ორიგინალური რეცეპტებით.

მიმოხილვა
---------

ორცხობილის სახეობა.
აქვს რბილი, ზომიერად ხრაშუმა ტექსტურა. ორცხობილას ტექსტურა დამოკიდებულია ინგრედიენტების პროპორციაზე და ღუმელში გამოცხობის დროზე. უმეტესად ორცხობილა ცხვება იმდენ დროს, რომ გარკვეული სირბილეც შეინარჩუნოს. ზოგ ორცხობილას გამოუცხობლადაც ჭამენ - ასეთ ორცხობილებს ყველაზე რბილი ტექსტურა აქვთ. ორცხობილას სიმტკიცეს განაპირობებს, ჩვეულებრივი ნამცხვრისგან განსხვავებით, წყლის მაგივრად ზეთის ან კარაქის გამოყენება - ეს დაკავშირებულია წყლისა და ზეთის აორთქლების განსხვავებულ ტემპერატურასთან. 

  

ორცხობილის სიმარტივის გამო არსებობს მისი უამრავი სტილი და ვარიაცია. ხშირად ემატება სხადასხვა დამატებითი ინგრედიენტი - შოკოლადი, თხილი, ქიშმიში, სხვაფასხვა შაქარი და სუნელი, შოკოლადის კარაქი, კენკრა, ჩირი და სხვა. გამოიყოფა ასევე ორცხობილა სენდვიჩი - ორი ორცხობილა, რომელთა შორის მოთავსებულია კრემის ან ჯემის შიგთავსი. ასეთია, მაგალითად, ორეოს ორცხობილა.

ისტორია
-------

  

ორცხობილას მაგვარი კერძები ყოველთვის არსებობდა და ზოგადად ცხობასთან ერთადვე გაჩნდა - მათი მთავარი უპირატესობა თან სატარებლად სიადვილე იყო. თუმცა, თანამედროვე სტანდარტებიზთ ორცხობილას სახელწოდების მისანიჭებლად ისინი არ იყვნენ საკმარისად ტკბილი. თანამედროვე გაგებით ორცხობილა გაჩნდა სპარსეთში VII საუკუნეში, როდესაც რეგიონში შაქარი გავრცელდა. ევროპაში ის არაბებმა შემოიტანეს ესპანეთის დაპყრობის დროს, ესპანეთიდსნ კი ორცხობილა სხვა ქვეყნებში გავრცელდა, მაგრამ შაქარი თაფლით იცვლებოდა, რადგან ევროპაში იგი არ იყო ხელმისაწვდომი. ორცხობილა ითვლებოდა როგორც მაღალი, ასევე დაბალი სოციალური სტატუსის კერძად. 

  

კერძის პოპულარობა გაიზარდა მოგზაურობის პოპულარიზაციასთანავე - ის გახდა ცნობილი, როგორც სამოგზაურო საკვები, რომელსაც თან ატარებდნენ გებზე მგზავრობისას. ასეთი ორცხობილა შედარებით უფრო მკვრივი იყო და შედგებოდა წყლისგან, თხილისგან და რაიმე დამატკბობელისგან. თანამედროვე სახის ორცხობილა შაქრით და კარაქით არ იყო გავრცელებული XVIII საუკუნემდე, როდესაც დაიწყო შაქრის ფასის კლება. შემდგომში დაიწყო ორცხობლის ქარხნული წარმოება - დღეისთვის კომერციული წარმოების ორცხობილის უამრავი ბრენდი და სახეობა ამზადებს.

კრიტიკა
-------

  

ორცხობილის ხშირი მოხმარება ზრდის ჭარბი წონის და დიაბეტის რისკს, რადგან შეიცავს შაქრის და ცხიმის დიდ რაოდენობას და კალორიულობით გამოირჩევ. ამის გამო მას ხშირად ერიდებიან. ადამიანების გარკვეული რაოდენობა ორცხობილას საუხმის მაგივრად ჭამს დროის უკმარისობის გამო - ასეთ შემთხვევებში რეკომენდებულია "დიეტური" ორცხობილები შედარებით ნაკლები კალორიით.

წყაროები
--------

* 
* 
* 
* 
*
**კარლოს ლუის დე ბურბონი** (ესპ. Carlos Luis de Bourbón; დ. 31 იანვარი, 1818 — გ. 13 იანვარი, 1861) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. ესპანეთის ინფანტი და მონტემოლინის გრაფი. ესპანეთის დე ფაქტო მეფე **კარლ VI**-ის სახელით. მას მეფედ მხოლოდ კარლისტები მიიჩნევდნენ, თუმცა მას რეალურად არ ჰქონდა ეს წოდება და არც არანაირი ძალაუფლება გააჩნდა. ცოლად ჰყავდა თავისი მამიდაშვილი მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია.

ბიოგრაფია
---------

კარლოს ლუისი დაიბადა 1818 წლის 31 იანვარს მადრიდში, ესპანეთში. იგი იყო ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და დედოფალ მარია ლუიზა პარმელის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მისი პირველი მეუღლის, პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის შუათანა ასულ მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის პირველი შვილი. 1845 წლიდან იგი წარმოადგენდა კარლისტების კანდიდატს ესპანეთის ტახტზე. 

1850 წლის 10 ივლისს იგი დაქორწინდა თავის ღვიძლ მამიდაშვილზე, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასულ მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელზე. წყვილს შვილები არ ჰყოლია.

1861 წლის 13 იანვარს, ავსტრიის ქალაქ ტრიესტში, 42 წლის ასაკში კარლოს ლუისი გარდაიცვალა. მისმა დაკარგვამ დიდი გავლენა იქონია მის ცოლზე, რომელიც ამავე წლის 14 იანვარს გარდაიცვალა. ისინი დაკრძალეს ტრიესტის წმინდა კარლო ბორომეოს სახელობის კათედრალში.

ლიტერატურა
----------

* Walther L. Bernecker, Horst Pietschmann: Geschichte Spaniens. Von der frühen Neuzeit bis zur Gegenwart. 4. Auflage. Kohlhammer, Stuttgart 2005, ISBN 3-17-018766-X.
**პატარა ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია**, *ბობოქარი* — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ჩაილურის ზემოთ (ჩრდილოეთით), ხუთასიოდე მეტრზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. მოგვიანებით, სავარაუდოდ, XlX საუკუნეში, გაურემონტებიათ. ეკლესია დარბაზულია (7,8x5,1 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვითა და კირის სქელი ხსნარით. ქვა მეტ-ნაკლებად შერჩეულია და დაწყობილია წესიერ, სწორხაზოვან რიგებად, რომლებიც უმეტესად კედლების ზედა ნახევარშია გამოყვანილი. კედლების ზედა ნახევარი წყობა, ძირითადად, ქაოსურია. შენობის გარეთა კუთხეები შედარებით მოზრდილი ქვითაა ნაწყობი. მოგვიანებით შეკეთებულ ადგილებში, რიყის ქვასთან ერთად, კვადრატული აგურიცაა (22x22x4,5 სანტიმეტრი) გამოყენებული. ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდანაა. გარედან, შესასვლელის ორივე გვერდი ქვიშაქვის სუფთად გათლილი, მთლიანი ქვისაა (სიმაღლე - 130 სანტიმეტრი, სიგანე - 45 სანტიმეტრი), რომლებზეც, კარის კიდეების გასწვრივ, წვრილი გრეხილი ლილვია გამოყვანილი. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდში, გაჭრილია ფართო, ოთხკუთხა სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს, აფსიდის ბოლოებთან, თითო ოთხკუთხა ნიშია. აფსიდი დადაბლებული პროპორციების კონქითაა გადახურული. კონქის თაღი შეისრულია, იგივე ფორმისაა კამარაც. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმელი მოქცეულია ოდნავ შეღრმავებულ, ოთხკუთხა არეში. სარკმლის გასწვრივ, აგურის წყობის შეღრმავებით გამოყვანილი ჯვრის გამოსახულებაა, რომლის ზედა მკლავი ფრონტონის წვერზეა მიბჯენილი. მსგავსი ჯვარი იყო გამოსახული შესასვლელის ზემოთაც. ორივე ჯვარი, სავარაუდოდ, XlX საუკუნეში ჩატარებული რემონტის დროინდელია. 2010 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია თვითნებურად, სპეციალისტებთან კონსულტაციის გარეშე აღადგინა, რის გამოც მას თავდაპირველი ხუროთმოძღვრული სახის განმსაზღვრელი თითქმის ყველა დეტალი დაკარგული აქვს. რემონტის დროს შესასვლელის ზედა ნაწილი აგურით აღუდგენიათ და ღიობი ფიცრით გადაუხურავთ; სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილო კედლებზე, თავდაპირველი ლავგარდნის დონეზე (შემორჩენილია კვალი), მოუწყვიათ რკინა-ბეტონის სარტყელი, აუმაღლებიათ ოთხივე გარეთა კედელი (დაახლოებით 60 სანტიმეტრით) და ფასადების დიდი ნაწილი ცემენტისა და ქვიშის ხსნარით შეუთითხნიათ; დასავლეთ კედელში გაუჭრიათ ახალი, უსახური სარკმელი, ინტერიერი გაჯით შეულესავთ და სახურავი თუნუქით დაუბურავთ. ამჟამად ეკლესიის ეზო ლითონის ღობითაა შემოფარგლული.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 176-177.
კატატუმბოს ელვა ღამით
**კატატუმბოს ელვა** (ესპ. Relámpago del Catatumbo) — ბუნებრივი მოვლენა, რომელიც წარმოიქმნება მდინარე კატატუმბოს შესართავთან, მარაკაიბოს ტბაში.

ფენომენი გამოიხატება ზედაპირიდან დაახლოებით 5 კმ-ის სიმაღლეზე წარმოქმნილი ელვარებით, რომელსაც აკუსტიკური ეფექტები არ მოყვება. ელვა ჩნდება ღამით (წელიწადში 140–160 დღე), სადაც განმუხტვა გრძელდება 10 საათის განმავლობაში. ჯამში გამოდის დაახლოებით 1,2 მლნ. განმუხტვა წელიწადში. კატატუმბოს ელვა შეინიშნება დაახლოებით 400 კმ-ის მანძილზე. ელვარებას ნავიგაციისთვისაც იყენებდნენ, რის გამოც იგი ცნობილია ასევე როგორც „კატატუმბოს შუქურა". საინტერესოა, რომ 2010 წელს ელვა იანვრიდან აპრილის ჩათვლით არ შეინიშნებოდა, რაც სავარაუდოდ გვალვიანობით იყო განპირობებული.

მიიჩნევა, რომ კატატუმბოს ელვა არის მსოფლიოს უდიდესი ცალკეული ოზონის ტროპოსფერული ნაწილის გენერატორი.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* კატატუმბო

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Storm Chaser George Kourounis Investigates the Catatumbo Lightning Phenomenon
* An Everlasting Lightning Storm

სქოლიო
------

1. ↑  Fogonazos: Catatumbo, the everlasting storm. Fogonazos.blogspot.com. ციტირების თარიღი: 2010-07-27.
2. 1 2  Fire in the Sky.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-21. ციტირების თარიღი: 2008-08-14.
3. ↑  Catatumbo Lightning. Wondermondo.
**პეიზაჟი ფიგუერასთან ახლოს** — ესპანელი სიურეალისტი მხატვრის, სალვადორ დალის ნახატი. მხატვრის ცნობილ ნახატთაგან ყველაზე ადრეული, რომელიც მან ექვსი წლის ასაკში დახატა. შესრულებულია 1910 წელს, ზეთის საღებავებით საფოსტო მარკაზე.

სალვადორ დალის კარიერის დასაწყისში მისი შემოქმედების გზამკვლევი იმპრესიონიზმი იყო. ამის ნათელი მაგალითია ეს ნახატი. სალვადორ დალი ამ მიმდინარეობას ერთგულად მიჰყვებოდა 1920 წლამდე, იყენებდა ნათელ ფერებსა და განათებას, მანამ სანამ არ დაიწყო კუბისტური და სიურეალისტური კომპოზიციების შექმნა.

ნამუშევარი შესრულებულია სალვადორ დალის პიროვნული განვითარების პერიოდში, რომელიც საკმაოდ დიდხანს, 1928-1929 წლებამდე გაგრძელდა. ეს იყო გარდამტეხი პერიოდი, რის შემდეგაც ის დამკვიდრდა სიურეალიზმში და დაიწყო იმ კომპოზიციების შექმნა, რომლებმაც მისი სტილი ჩამოაყალიბა. მხატვარზე გავლენა რამდენიმე მიმდინარეობამ იქონია, მათ შორის ბაროკომ, კლასიკურმა სტილმა, კუბიზმმა და ბოლოს იმპრესიონიზმმა, რისი მაგალითიც მოცემული ნამუშევარია.

ნახატი შესრულებულია ზეთის საღებავებით 14 x 9 სმ. ზომის საპოსტო მარკაზე. მასალის მოცულობის სიმცირის გამო ნახატზე არაა გამოსახული ცა. ნახატი ეკუთვნოდა ალბერტ ფილდის პირად კოლექციას, ნიუ-იორკში, რომელსაც ის გადასცა სალვადორ დალის მუზეუმს სანქტ-პეტერბურგში, ფლორიდის შტატში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* dali-gallery.com

1. ↑
**კრასნი-სულინის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია** (რუს. Церковь Андрея Первозванного) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კრასნი-სულინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ეკლესია აგებულია 1888 წელს, ხოლო დაანგრიეს 1966 წელს. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ქალაქი კრასნი-სულინი, კრონშტადტის ქუჩა № 5.

ისტორია
-------

1870-იან წლებში დასახლება სულინოვის მახლობლად ააშენნეს ქარხანა, რის გამოც სოფლის მოსახლეობა საკმაოდ გაიზარდა. იმისათვის, რომ მორწმუნეებს სულიერი საზრდო მიეღოთ, საჭირო იყო მართლმადიდებელი ეკლესიის მშენებლობა. 

ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია ააგეს 1872 წელს ანდრეი სულინის შვილიშვილის, ვერა ანდრეის ასული იუდინაიას სახსრებით, რომელმაც საგვარეულო სახლი გადასცა სულინის გლეხთა საზოგადოებას ანდრია პირველწოდებულის ეკლესიის ასაშენებლად. ამ ფინანსებით სულინში ააგეს ქვის ეკლესია. 1882 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო. ახალ ეკლესიას ჰქონდა ქვის კედლები და ხის გუმბათი, რკინის სახურავი სამი გუმბათით, რომლებზეც აღმართული იყო სამი რკინის, მართლმადიდებლური ჯვარი. ეკლესიის გარშემო გალავანი იყო. კანკელზე გამოსახული იყო მაცხოვარი, ღვთისმშობელი და სხვა წმინდანები. 

ეკლესიაში იყო სამი საკურთხეველი. მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს მოციქულ ანდრია პირველწოდებულის სახელზე, სამხრეთისა (რომელიც ააშენეს 1898 წელს) - წმინდა პანტელეიმონის სახელზე, ხოლო ჩრდილოეთისა (ააგეს 1898 წელს) - ღვთისმშობლის დიდების სახელზე.

წმინდა სინოდის დადგენილების მიხედვით ეკლესიის შტატში შედიოდა ორი მღვდელი, დიაკვანი, ორი მეფსალმუნე. ანდრია პირველწოდებულის ეკლესიის პირველი მღვდელი იყო პეტრე პოპოვი.

1910წელს ეკლესია გაარემონტეს, გარს შემოავლეს რკინის მესერი, რომელიც იდგა ქვის საძირკველზე. 

ეკლესიასთან მუშაობდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, ასევე ბიბლიოთეკაც. 

1963 წლის 4 აგვისტოს ეკლესია დახურეს და მასში ღვთისმსახურება აღარ გაგრძელებულა. მისი საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები გადაიტანეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში სოფელ კაზაჩიში. 1966 წელს ეკლესიაში გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც იგი დაინგრა.

ლიტერატურა
----------

* Кудрявцев В. Андреевская церковь при поселке Сулиновском //Кудрявцев В. Сулинская земля: страницы истории. – ростов-н/Д, 1999. – с. 134-142
* Сулинский краевед: Историко-культурный ежегодник. Вып. 1. – Красный Сулин, 1996. – с. 11 Мякинченко В. Истоки //Криница. – 2003. – 18 сент.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Красный Сулин. Церковь Андрея Первозванного
* Церковь Андрея Первозванного დაარქივებული 2016-11-23 საიტზე Wayback Machine.
**კეთილმორწმუნე დედოფალი პულხერია** (ბერძ. Πουλχερία; დ. 19 იანვარი, 399 — გ. 453) — ბიზანტიის იმპერიის რეგენტი, თავისი უმცროსი ძმის თეოდოსიუს II-ის მცირეწლოვანებისას 414–421 წლები, ხოლო მისი სიკვდილის შემდგომ 450–453 წლებში მმართველი დედოფალი, როგორც იმპერატორ მარკიანეს მეუღლე. პულხერია იყო ღრმადმორწმუნე პიროვნება და ასეთივე სულისკვეთებით აღზარდა საკუთარი და-ძმები. როგორც ამბობენ სასახლე მონასტერს დაამსგავსა. რაც ხალხში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. ის იყო ინიციატორი 431 წელს მე-3 მსოფლიო საეკლესიო კრების მოწვევისა. სადაც დაგმობილი იქნა ნესტორიანული ერესი. მისივე ძალისხმევით მოიწვიეს 451 წლის ქალკედონის მე-4 მსოფლიო საეკლესიო კრება, რომელმაც დაგმო დიოსკორესა და ევტიქის ერესები. ბოლოს პულხერიამ მთელი ქონება გლახაკებს და ეკლესიას გადასცა, თვითონ კი მშვიდობით მიიცვალა 453 წელს. ეკლსიისადმი გაწეული ღვაწლისათვის იგი კანონიზებული იქნა წმინდანად.

ლიტერატურა
----------

* „წმიდათა ცხოვრებანი", წიგნი მეორე, თბილისი, 2008 წ. გვ.226
* ვ. ასათიანი, „ბიზანტიური ცივილიზაცია", თბილისი, 2006 წ. გვ. 477-478

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ბიზანტიის წმინდანი დედოფლები |
| --- |
|  |
| 
 | 
* ელენე (გ. 330)
* ფლაცილა (გ. 386)
* პულხერია (გ. 453)
* ევდოკია (გ. 460)
* თეოდორა (გ. 548)
* ირინე (გ. 803)
* თეოდორა (გ. 867)
* თეოფანია (გ. 895)
* ირინე (გ. 1134)
 |  |

 |


1. ↑  Identifiants et Référentiels — ABES, 2011.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q47757534'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570'></a>
**კატეხიზმო** — ეკლესიაში ახალმოსულთა (ნეოფიტთა) სასწავლოდ გამიზნული წიგნი, ქრისტეს მოძღვრების გადმოცემა კითხვა-პასუხის სახით.

„სიტყვის თავდაპირველი მნიშვნელობით კატეხიზმო აღნიშნავს ქრისტიანული რელიგიის არსებით ჭეშმარიტებათა ზეპირ და მარტივ, ძალდაუტანებელ სწავლებას ბავშვებისა და განათლების არმქონე ზრდასრულთათვის, რაც ნათლისღების შემდეგ ხდება. თუმცა შემდგომში სახელწოდება სწავლების ხერხიდან გავრცელდა იმ წიგნზე, რომელიც ქრისტიანობის ძირეულ ჭეშმარიტებათა ელემენტარულ გადმოცემას შეიცავს. ამ თვალსაზრისით კატეხიზმო არის პოპულარული სახელმძღვანელო, ქრისტიანული მოძღვრების ზუსტი და უტყუარი მოკლე გადმოცემა" (ე. მანჟენო).

კატეხიზმოს პირველ ტექსტთაგან აღსანიშნავია ალკუინის დროინდელი Disputatio puerorum per interrogationes et responsiones (ქრისტიანული დოქტრინის კომპენდიუმი ათ თავად, PL 101, 1097-1144). XIII საუკუნეში აღმოცენდა სახასიათო საგანმანათლებლო ტექსტები, როგორიც იყო, მაგალითად, ჰონორიუს აუტუნელის Elucidarium, sive dialogus de summa totius christianae theologiae (შეკითხვები და პასუხები მრწამსის, ბოროტებისა და საბოლოო საგანთა შესახებ, PL 172, 1109-1176).

ლუთერმა და კალვინმაც დაწერეს კატეხიზმოები, შესაბამისად 1529 (დიდი და მცირე კატეხიზმო), 1537 და 1542 წლებში. კათოლიკურ სამყაროში დიდად გაითქვა სახელი პეტრე კანიზელის მცირე კატეხიზმომ (1556) და რობერტო ბელარმინოს ქრისტიანული დოქტრინის მოკლე გადმოცემამ (1597). ტრიენტის კრების შემდეგ პაპმა პიუს V-მ გამოაქვეყნა „რომაული კატეხიზმო" წინამძღვართათვის, ხოლო ვატიკანის I კრების შემდეგ პიუს X-მ შეიმუშავა კატეხიზმო, განკუთვნილი რომის დიოცეზისთვის, რომელიც შემდგომში მთელ იტალიაში გავრცელდა. ვატიკანის II კრებამ ბიძგი მისცა კატეხიზმოს სწავლების განახლებას, რათა კითხვა-პასუხის ძველი ფორმის ნაცვლად დამკვიდრებულიყო ახალი მეთოდი, რომელიც მეტად გაუსვამდა ხაზს თანამედროვე ანთროპოლოგიურ კონტექსტს. ამ განახლების შედეგია 1992 წლის 11 ოქტომბერს „კათოლიკე ეკლესიის კატეხიზმოს" გამოქვეყნება.

ლიტერატურა
----------

* პეტროზილო, პიერო. ქრისტიანობის ლექსიკონი/პიერო პეტროზილო; გარეკანზე: ბერნარდო დადი „ნეტარი ქალწული მარიამის გვირგვინით შემკობა". - ISBN 978-9941-0-3408-4

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კატეხიზმო - ქრისტიანული მოძღვრების საფუძვლები
* ქრისტიანობის ლექსიკონი
* სახელმძღვანელო მართლმადიდებელი ეკლესიის კატეხიზმოს შესასწავლად დაარქივებული 2013-04-02 საიტზე Wayback Machine.
* კატეხიზმო "მრწამსის" განმარტება დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
* ორიგინალური „კატეხიზმო" – I | დიდგორი
* სექტანტთა ცრუმოძღვრების სამხილებელი მართლმადიდებლური კატეხიზმო დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
**პეიტონ ლისტი** (ინგლ. Peyton List; დ. 8 აგვისტო, 1986) — ამერიკელი მსახიობი და პროფესიონალი მოდელი. 

მიღებული აქვს მონაწილეობა რამდენიმე ფილმში, ესენია: „ყველა დროის ყველაზე დიდებული თამაში" (2005), „Shuttle" (2009), „შეხვედრა ბოროტებასთან" (2012). ლისტი ასევე გადაღებულია მოკლემეტრაჟიან სამეცნიერო ფანტასტიკურ დრამებში, „გაიხსენო მომავალი" (ABC, 2009-2010), „მომავლის ადამიანები" (The CW, 2013-2014). 2018-2019 წლებში, Fox-ის კრიმინარულ სერიალ „გოთემში" იღებდა მონაწილეობას.

ადრინდელი ცხოვრება
------------------

პეიტონ ლისტი დაიბადა ბოსტონში, მასაჩუსეტში. არის დუგლას ლისტის და შერი ანდერსონის შვილი, გაიზარდა ბალტიმორში, დასთან, ბრიტანი ლისტთან ერთად. სწავლობდა სკოლამდელ დაწესებულება სიდარკროფტში, შემდეგ კი როლანდ-პარკის სკოლაში განაგრძო სწავლა. სწავლობდა ბალეტს, ბალეტის ამერიკულ სკოლაში, ნიუ-იორკში.

კარიერა
-------

პეიტონმა სამოდელო კარიერა 9 წლის ასაკში დაიწყო, იგი პირველად ამერიკულ რომანტიკულ დრამა ფილმ „ვაშინგტონის მოედანი"-ში გამოჩნდა. 

მას ჰქონდა უმნიშვნელო როლი, სერიალ „სექსი დიდ ქალაქში", 2000 წელს. ამავე წელს, იგი გამოჩნდა სატელევიზიო სერიალის, „კანონი და წესრიგი: სპეციალური კორპუსის" მცირე ეპიზოდში, ხოლო შემდგომ ლუსი მონტგომერის როლი მოირგო, „As the World Turns"-ში. ცოტა ხნის შემდეგ მან სერიალი დატოვა, ხოლო შემდეგ მონაწილეობა მიიღო სერიალ „სმოლვილში", როგორც ლუსი ლეინი. 2010 წელს იგი გადაიღეს შემდეგ სერიალებში: „უკვალოდ", „დანაშაულის ადგილი:მიამი", „დანაშაულის ადგილი:ნიუ-იორკი", „ერთი ხის ბორცვი" და სხვა. 

2006 წელს ლისტი რეგულარულად იღებდა მონაწილეობას, NBC-ს დრამა სერიალ „Windfall"-ში. სერიალის გადაღება პირველი სეზონის გამოშვების შემდეგ შეწყდა, ხოლო პეიტონმა განმეორებადი როლი ABC-ს პროგრამა „Day Break"-ში შეასრულა. 2007 წელს, იგი გადაღებული იქნა ABC-ს სერიალ „Big Shoots"-ში, სადაც მან ქემერონ ქოლინსვორთის როლით ითამაშა, ამ სერიალის გადაღებაც 1 წლის შემდეგ შეწყდა. იგი ასევე გადაღებულია რამდენიმე სატელევიზიო შოუში, მათ შორისაა: „მთვარის შუქი", „აჩრდილებთან მოსაუბრე", „დანაშაულის ადგილი:ლას ვეგასი", „მონქი", „ჰავაის პოლიცია", „ტყუილების სახლი". 2008 წლიდან 2013 წლის ჩათვლით, მას განმეორებადი როლები ჰქონდა AMC-ს სერიალ „შეშლილებში". 2009 წლიდან 2010 წლამდე, ნიკოლ კირბის როლით თამაშობდა, ABC-სერიალში „გაიხსენო მომავალში". პეიტონ ლისტი ასევე გადაღებულია რამდენიმე ფილმში, მათ შორისაა: „ყველა დროის დიდებული თამაში" (2005), „Shuttle" (2008), „შეხვედრა ბოროტებასთან" (2011). 

2013 წელს, პეიტონმა კარა კობურნის როლით, The CW-ს სერიალ „მომავლის ადამიანებში" მიიღო მონაწილეობა. სერიალის გადაღება პირველი სეზონის გადაღების შემდეგ შეწყდა. ამავე წელს, იგი გამოჩნდა CW-ს სერიალ, „ფლეშში", და ABC-ს სერიალ „სისხლი და ნავთობი"-ში. 

2016 წელს იგი გადაღებული იქნა CW-ს სამეცნიერო მისტიურ, სატელევიზიო დრამა სერიალში, სახელად „სიხშირე", სადაც მან მთავარი როლი მოირგო. 2017 წლის ოქტომბერს Fox-ის დრამა სერიალ „გოთემში", მან ივი პიპერის როლი შეასრულა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  Peyton List - Biography. *TV Guide*. ციტირების თარიღი: 2016-08-13.
2. ↑  Peyton List Biography. *BuddyTV*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-23. ციტირების თარიღი: 2014-01-03.
3. ↑  Peyton List Credits. TV Guide. ციტირების თარიღი: 2014-01-03.
**პარტიკ ვარსკლავი** — ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალის, „ღრუბელი ბობი კვადრატული შარვალი" გამოგონილი პერსონაჟი. მას ახმოვანებს მსახიობი ბილ ფაგერბეიკლი. პატრიკის პერსონაჟი შექმნა სტივენ ჰილენბურგმა. პატრიკი პირველად გამოჩნდა 1999 წლის 1 მაისს, საპილოტე ეპიზოდში „Help Wanted".

პატრიკი წარმოჩენილია როგორც ზარმაცი, მსუქანა ზღვის ვარსკვლავი. ის ცხოვრობს წყლისქვეშა ქალაქ ბიკინი ბოტომში, სკუიდვორდის მოაის მეზობლად. მისი საუკეთესო მეგობარია ღრუბელი ბობი კვადრატული შარვალი. პატრიკი უმუშევარია და თავის თავის „არაფრის კეთების ხელოვნების" ექსპერტს უწოდებს.

პერსონაჟმა დადებითი შეფასება მიიღო კრიტიკოსებისგან, ხოლო გულშემატკივრებისგან მოწოდება დაიმსახურა. ის გამოჩნდა „ღრუბელი ბობი კვადრატული შარვალთან" დაკავშირებულ ნაკრეთობებ, იყო ეს სათამაშოები, კომიქსები, ვიდეო თამაშები, სავაჭრო კარტები და ა.შ. ის არის ერთ-ერთიო მთავარი პერსონაჟი „The SpongeBob SquarePants Movie"-ში (2004), „The SpongeBob Movie: Sponge Out of Water" (2015) და „The SpongeBob Movie: Sponge on the Run" (2020). პატრიკი არის საკუთარი შოუს „პატრიკ ვარსკლვავის შოუს" წამყვანი.

სქოლიო
------

1. ↑  Nellie Andreeva.  (August 10, 2020) *SpongeBob SquarePants* Spinoff Series *The Patrick Star Show* Set At Nickelodeon. *Deadline Hollywood*. ციტირების თარიღი: August 10, 2020
**კრასნოდარის საერთაშორისო აეროპორტი** (რუს. Международный аэропорт Краснодар) ასევე ცნობილი როგორც **პაშკოვსკის აეროპორტი** (რუს. Аэропорт Пашковский),(IATA: KRR, ICAO: URKK) — მთავარი აეროპორტი, რომელიც ემსახურება სამხრეთ რუსეთის ქალაქ კრასნოდარს. არის საერთაშორისო აეროპორტი და მდებარეობს კრასნოდარის ცენტრიდან 12 კილომეტრში.

კრასნოდარის საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში მე -9 ყველაზე დატვირთული აეროპორტია. 2015 წელს მან 3.1 მილიონზე მეტი მგზავრი მიიღო.

დღესდღეობით ეს აეროპორტი ბაზელ აეროს აეროპორტის მმართველი ჰოლდინგის ნაწილია. 2012 წლის ბოლომდე კი ეკუთვნოდა კუბანის ავიახაზებს.

მახასიათებლები
--------------

დღესდღეობით კრასნოდარის საერთაშორისო აეროპორტს აქვს სამი ასაფრენი ბილიკი, რომელზეც შეიძლება მოთავსდეს თანამედროვე თვითმფრინავებიი, მაგალითად ბოინგ-737 (გარდა ბოინგ-737-900), ბოინგ 757 და ასევე ყველა ტიპის ვერტმფრენი.

აეროპორტის ტევადობა არის 500 მგზავრი საათში შიდა ფრენებისთვის, ხოლო საერთაშორისო ფრენისათვის საათში 200 მგზავრი.

ტერმინალის კორპუსში არის VIP და CIP დარბაზები, ასევე მაღაზიები, კაფეები, აფთიაქები და უზრუნველყოფილია Wi-Fi წვდომა.

რეკონსტრუქცია
-------------

კრასნოდარის საერთაშორისო აეროპორტი გადიოდა განახლებას, რომელიც ორ ნაწილად იყო დაყოფილი: ახალ 60,000 მ2 აეროპორტის შენობის მშენებლობად, რომელიც 2017 წელს იყო დაგეგმილი და აეროდრომის ინფრასტრუქტურის განახლება.

ეს უკანასკნელი მოიცავს ასაფრენი ბილიკის, საინჟინრო დანადგარების და აღჭურვილობის განახლება-მშენებლობას, რათა უზრუნველყოლი იქნას უსაფრთხოდ და უწყვეტად მაღალი ხარისხის თვითმფრინავების მიღება.

ახალი ტერმინალის მშენებლობის პროექტი, მენეჯმენტმა ბაზელ აერომ აიღო. ჰოლანდიური NACO, მსოფლიოს ერთ-ერთი წამყვანი დამოუკიდებელი აეროპორტის საკონსულტაციო და საინჟინრო ფირმაა. NACO– ს თანახმად, 2030 წლისთვის მგზავრების საერთო რაოდენობა 10 მილიონს მიაღწევს.

ახალი კრასნოდარის აეროპორტის მშენებლობის პერიოდში, არსებული ტერმინალის ფართობი გაფართოვდა 8 200 კვ.მ-ით. შედეგად, აეროპორტის ტევადობა გაიზარდა და შესაძლებელი გახდა 1,700 მგზავრის საათში მიღება. 2013 წლის აგვისტოში დაიწყო საერთაშორისო ტერმინალის რეკონსტრუქცია. გამშვები მრიცხველების რაოდენობა 8 – მდე გაიზარდა, საიმიგრაციო კონტროლის მრიცხველების რაოდენობა კი 10 – მდე. გარდა ამისა, ტერმინალის შენობაში აშენდა ბავშვთა მოედანიც.

კრასნოდარის აეროპორტის რეკონსტრუქციის პროექტი, მოიცავს შიდა ტერმინალის შენობას. განახლებული ტერმინალის შენობები ექსპლუატაციაში შევიდა 2014 წლის ბოლოს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* აეროპორტის ოფიციალური საიტი (რუსული)
* World Aero Data დაარქივებული 2016-04-10 საიტზე Wayback Machine.  (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑   დაარქივებული 2014-02-01 საიტზე Wayback Machine.  // Baselaero.ru
2. ↑  Basel Aero დაარქივებული 2014-02-26 საიტზე Wayback Machine.  // Basic Element's official website
3. ↑  About Krasnodar International Airport დაარქივებული 2014-07-29 საიტზე Wayback Machine. // Basel Aero's official website
4. ↑  Пассажиропоток аэропорта Краснодар вырастет до 10 млн человек в год к 2030г. დაარქივებული 2016-08-13 საიტზე Wayback Machine. // RBC
**ოქტაი სეიდ ოღლუ სადიგზადე** (აზერ. Oqtay Seyid Hüseyn oğlu Sadıqzadə; დ. 21 თებერვალი, 1921, ხიზი, ყუბის მაზრა — გ. 20 დეკემბერი, 2014, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2014).

ბიოგრაფია
---------

ოქტაი სადიგზადე დაიბადა 1921 წლის 21 თებერვალს ხიზიში, აზერბაიჯანული ლიტერატურის ცნობილი წარმომადგენლების - მწერლის სეიდ ჰუსეინისა და პოეტი უმუგულსუმის ოჯახში. ბავშვობიდან შემოქმედებით გარემოში აღზრდამ განაპირობა მისი მომავალი შემოქმედებითი ბედი. 

1935-1939 წლებში სწავლობდა ბაქოს ხელოვნების ტექნიკურ კოლეჯში და პირველი ნამუშევრებით მიიპყრო ხელოვნებათმცოდნეების ყურადღება. 1941 წელს, როგორც რეპრესირებულთა ოჯახის წარმომადგენელი, სადიგზადე გადაასახლეს. მაგრამ მან მიუხედავად მძიმე პირობებისა განაგრძო თავისი შემოქმედება.

1946 წელს ბაქოში დაბრუნების შემდეგ წიგნის გრაფიკით დაკავდა. ამ სფეროში მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწია. სწავლის გასაგრძელებლად ჩაირიცხა მოსკოვის სურიკოვის სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1956 წელს გრაფიკის სპეციალობით.

სწავლის დასრულების შემდეგ, ოქტაი სადიგზადემ დაიწყო მუშაობა ბაქოში გამომცემლობა „აზერნაშრში" სამხატვრო რედაქტორად. წიგნის გრაფიკის სამყაროში შეაბიჯა აზერბაიჯანისა და მსოფლიო ლიტერატურის ცნობილი წარმომადგენლების ნაწარმოებებისთვის დახატული ილუსტრაციებით.

მან დააპროექტა ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმი, აზერბაიჯანის ეროვნული ისტორიის მუზეუმი, უზეირ ჰაჯიბეილის, ჰუსეინ ჯავიდის, სამედ ვურღუნისა და ბულბულის სახლ-მუზეუმები.

სადიგზადემ შექმნა აზერბაიჯანელი ხალხის გამოჩენილი წარმომადგენლების პორტრეტების გალერეა: მონუმენტური ნამუშევრების სერია „ნიზამი განჯევი და მსოფლიო კულტურა", გატრან ტაბრიზისა და ხურშიდბანუ ნათავანის პორტრეტები, ცხრილი „1937 წლის რეპრესიების მსხვერპლი, ტრიპტიქი „ჰუსეინ ჯავიდი".

მხატვრის ნამუშევრები გამოფენილია აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, ასევე პრესტიჟულ კულტურულ ცენტრებში, როგორიცაა ტრეტიაკოვის გალერეა, ინახება კერძო კოლექციებში ამერიკის შეერთებულ შტატებში, გერმანიაში, კანადაში, ისრაელსა და სხვა ქვეყნებში.

ოქტაი სადიგზადეს დიდი წვლილი მიუძღვის აზერბაიჯანში თანამედროვე ხელოვნების სკოლის ორგანიზებასა და განვითარებაში.

ოქტაი სადიგზადეს შემოქმედება ყოველთვის იყო ხელოვნების მოყვარულთა ყურადღების ცენტრში და უაღრესად დაფასებული სახელმწიფოს მხრიდან. ხელოვანი დაჯილდოებულია აზერბაიჯანის უმაღლესი ორდენებით „ღირსებისა" და „დიდების". 2014 წელს დაჯილდოვდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემიით სახვითი ხელოვნების განვითარებაში გაწეული სამსახურისთვის.

დაქორწინებული იყო აზერბაიჯანელ მხატვრასა და გრაფიკოსზე ელმირა შახტახტინსკაიაზე. ამ ქორწინებიდან მათ ერთი ვაჟი შეეძინათ, რომლსაც ალთაი დაარქვეს. ალთაი სადიგზადე თავისი მშობლების კვალს გაჰყვა და მხატვარი გახდა.

სადიგზადე 2014 წლის 20 დეკემბერს 93 წლის ასაკში ბაქოში გარდაიცვალა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Из беседы Президента Азербайджанской Республики Гейдара Алиева с ‎народным художником Огтаем Садыгзаде - Президентский дворец, 13 ‎марта 1999 года
* Скончался народный художник Азербайджана Огтай Садыгзаде

სქოლიო
------

1. ↑  Oqtay Seyid Hüseyn oğlu Sadıqzadə
2. ↑  Xalq rəssamı Oqtay Sadıqzadə vəfat edib, 525-ci qəzet, №234 (4251). 23 dekabr 2014-cü il. səh.3.
**კრასნი-სულინის დიდმოწამე ეკატერინეს ეკლესია** (რუს. Церковь Великомученицы Екатерины) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კრასნი-სულინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას
. აგებულია 2012-2013 წლებში. 

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ქალაქი კრასნი-სულინი, სადგურის ქუჩა № 120-ა.

ისტორია
-------

ეკლესია აგებულია ფერმერის, კრასნოსულისნის საქალაქო კრების დეპუტატის, იური ალექსანდრეს ძე მიროშნიჩენკოს ფინანსებით. მან გადაწყვიტა აეშენებინა ეკლესია, რომელიც ატარებდა მისი ადრე გარდაცვლილი დედის სახელს. 

წმინდა ეკატერინეს საძირკვლის ქვა აკურთხეს 2012 წლის 30 მარტს. 2012 წლის 4 დეკემბერს აკურთხეს გუმბათი. 2013 წლის 10 მაისს ბრწყინვალე შვიდეულის პარასკევს შახტინისა და მილეროვის ეპიკოპოსმა ეგნატემ აკურთხა ეკლესია. ეს ერთადერთი ეკლესიია დონის მიწაზე, რომელიც ხისგანაა აგებული წმინდა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე. 

2014 წელს ეკლესიის ქტიტორს, იური მიროშნიჩენკოს ეპისკოპოსმა ეგნატემ გადასცა საეპარქიო ორდენი „შახტინის ეპარქიისადმი დამსახურებისათვის". ამავე წელს დიდმოწამე ეკატერინეს ეკლესიაში დააყენეს ღვთისმშობლის ახალი ხატი, რომელიც აკურთხა ეკლესიის წინამძღვარმა, მღვდელმონაზონმა ვასილი ხადიკინმა. 

აღმოსავლეთ უკრაინაში კონფლიქტის დროს წმინდა ეკატერინეს მრევლმა გამოთქვა სურვილი დახმარებოდა ლტოლვილებს აღმოსავლეთ უკრაინიდან. 

2016 წელს გაიხსნა სატრაპეზო, რომელიც მუშაობს დღესასწაულებზე და კვირაობით. იგეგმება ამ შენობის დროებით გამოყენება საკვირაო სკოლისათვის.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Храм Святой Великомученицы Екатерины
* Расписание Богослужений დაარქივებული 2017-03-24 საიტზე Wayback Machine.
* Сулинское благочиние. Все церкви и монастыри.
* На историческом месте основания города Сулина совершен молебен დაარქივებული 2017-03-25 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Красный Сулин. Церковь Екатерины.
2. ↑  Церковь Святой великомученицы Екатерины (Красный Сулин)
3. 1 2  Екатерининский храм
4. ↑  Красносулинский вестник (Красный Сулин).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-24. ციტირების თარიღი: 2017-04-13.
5. ↑  Екатерининский приход г. Красный Сулин оказал помощь беженцам из Украины
6. ↑  В Екатерининском приходе открыли приходскую трапезную[*მკვდარი ბმული*]
**კრასნი-სულინის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი** (რუს. Александро-Невский храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი კრასნი-სულინში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. კრასნი-სულინი, პირველი მაისის ქუჩა № 3.

ისტორია
-------

1898 წლის 5 მარტს სულინის ქარხნის დასახლებისა და ახლომდებარე ხუტორების მოსახლეობამ დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპიკოპოსის სახელზე დაწერეს თხოვნა სულინის ქარხნის დასახლებაში ტაძრის მშენებლობის შესახებ.

1898 წელს ეკლესიის აშენებაზე მრევლმა თანხმობა მიიღო. მისი აშენება საკუთარი სახრებით გადაწყვიტა მეტალურგიული ქარხნის მფლობელმა ნიკოლოზ პეტრეს ძე პასტუხოვმა. მშენებლობის დასრულებისა და მიწის იჯარის გასვლის შემდეგ აგებული ეკლესია გადაეცემოდა დონელ კაზაკებს. მშენებლობის გეგმას ხელი მოაწერა ეპარქიის არქიტექტორმა, რომელიც დააკვირდებოდა მშენებლობას. 

ქვის ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1900 წლამდე. ამ პერიოდში იგი აკურთხეს კიდეც. ტაძარს 1 000 მომლოცველის ერთდროულად დატევა შეეძლო. 

ტაძართან ახლოს ააგეს სამეურნეო შენობები, რომელიც დღემდეა შემორჩენილი. ეკლესიასთან ააგეს და ფუნქციონირებდა სამრევლო სკოლა, სადაც მუშაობდნენ ის ბავშვები ვისი მშობლებიც ნიკოლოზ პასტუხოვის მეტალურგიულ ქარხანაში მუშაობდნენ. სკოლაში მასწავლებლებად მუშაობდნენ ალექსანდრე ნეველის ტაძრის მღვდელმსახურები. 

ეკლესია მოქმედებდა 1900 წლიდან 1931 წლამდე. შემდეგ ეკლესია დახურეს. ეკლსია სანახევროდ დაინგრა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიის შენობას დაეცა და აფეთქდა ბომბი. საბჭოთა ძალების მიერ დასახლების გათავისუფლების შემდეგ ტაძარი გაძარცვეს და დაანგრიეს კიდეც.

ამჟამად ნანგრევები, რომელიც ძველი ტაძრისაგან დარჩა, მდებარეობს ქალაქ კრასნი-სულინის № 4 სკოლის ტერიტორიაზე. ქალაქში დროებით ტაძარში კვლავ აღევლინება ღვთისმსახურება, მუშაობს საკვირაო სკოლა, მიმდინარეობს ტაძრის აღდგენის სამუშაოები.

ლიტერატურა
----------

* Кудрявцев В. Церковь Александра Невского на заводе Сулинского акционерного общества / В. В. Кудрявцев // Сулинская земля: страницы истории. – Ростов н/Д. 1999. – С.157 – 160.
* Кудрявцев В. Страницы прошлого листая [исследования истории Сулинской земли] / В. В. Кудрявцев. – Красный Сулин, 2004. – С.37.
* Подгорная О. Улица Ворошилова / О. В. Подгорная // Красный Бумер. – 2010. – 20 окт. (№41). – С.6.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Александро-Невский храм დაარქივებული 2016-11-23 საიტზე Wayback Machine.
* Церковь Александра Невского
* Александро-Невский храм
* г. Красный Сулин, Александро-Невский храм[*მკვდარი ბმული*]

სქოლიო
------

1. ↑  В Красном Сулине начнется реставрация храма Святого Благоверного князя Александра Невского.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-25.
**კომუნალური ხიდი** (რუს. Коммунальный мост) — საავტომობილო ხიდი ტომსკში, მდინარე ტომზე. აგებულია 1973 წელს. ასევე ცნობილია **სამხრეთის** ან **ძველი ხიდის** სახელწოდებით.

ხიდის საერთი სიგრძეა 640 მეტრი. სავალი ნაწლის სიგანეა 15,6 მეტრი, ასევე აქვს ორი ტროტურარი, რომლის სიგანეებია 1,5 მეტრი.

ისტორია
-------

ხიდის მშენებლობა დაიწყო 1969 წელს და გაგრძელდა 1973 წლამდე, რომელსაც აწარმოებდა ხიდმშენებელი საწარმო Мостоотряд-101. ადრე, ამჟამინდელი კაპიტალური ხიდის ადგილზე მდებარეობდა პონტონებიანი ხიდი. ორ ათეულ წელზე მეტხანს, სანამ ააშენებდნენ ახალ (ჩრდილოეთის) ხიდს მდინარე ტომზე, კომუნალური ხიდი იყო ერთადერთი დამაკავშირებელი არტერია ტომსკსა და ტომსკის ოლქის დასავლეთის რაიონებს შორის.

მარჯვენა სანაპირზე დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ტომსკის წყალკანალის სატუმბ-საფილტრი სადგური. ხიდიდან ეგრევე იწყება ნახიმოვის ქუჩა, ხოლო თავად ხიდი გადის მოსკოვის ტრაქტის ქუჩაზე. მარცხენა სანაპიროზე კი მდებარეობს რუსეთის შსს სახელმწიფო ავტოინსპექციის სტაციონარული პუნქტი, რომელსაც კოშკის სახე აქვს. 

ხიდის ახლოს ორივე სანაპიროზე მდებარეობს საზაფხულო დასვენების მოსახლეობაში პოპულარული ადგილები. დინების ზემო მიმართულებით მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს ტბა სენაია-კურია. ტბა ძალიან დაბინძურებულია და მასში ბანაობა კატეგორიულად აკრძალულია.

ხიდი ქალაქის მუნიციპალური საკუთრებაა. 2008 წელს მიმდინარეობდა მისი რეკონსტრუქცია. ხიდის კაპიტალური რემონტი, სავარაუდოდ, უნდა დაიწყოს 2019 წელს[1]

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Коммунальный мост

სქოლიო
------

1. ↑  Коммунальный мост в Томске начнут ремонтировать не раньше 2019 года
**პაატა სურგულაძე** (დ. 9 აპრილი, 1958, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, ისტორიის აკადემიური დოქტორი.

ბიოგრაფია
---------

1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი, 1983 წელს ასპირანტურა.

1983-1984 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის სტაჟიორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრის უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1987-1992 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1989-1995 წლებში იყო საქართველოს ახალგაზრდა ისტორიკოსთა ასოციაციის პრეზიდენტი. 1990-1991 წლებში საქართველოს პარლამენტის დემოკრატიული აღმშენებლობისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992-1994 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის სამეცნიერო ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992-1995 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრის დოქტორანტი, საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის სამდივნოს პოლიტიკური დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და სათათბიროსთან არსებული ბალტიისპირეთის, შავი ზღვის ქვეყნებისა და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის კომისიის თავმჯდომარე. 1995-1996 წლებში დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სახელმწიფო ბიუროს სახელმწიფო მრჩეველი. 1996 წლიდან იყო საქართველოს პარლამენტის მუდმივი წარმომადგენელი დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის საპარლამენტო ასამბლეაში, გენერალური მდივნის მოადგილე. სამეცნიერო ინტერესების სფეროს წარმოადგენს საქართველოს, სამხრეთ კავკასიის, ირანის, რუსეთის, ახლო აღმოსავლეთის ახალი და თანამედროვე ისტორიის საკითხები. არის 40-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა და წიგნის ავტორი და თანაავტორი, მათ შორის: „საქართველოს ისტორია" (1991, თანაავტორი), „ეროვნული კულტურის კერა" (1988), „ქართული პარლამენტის სათავეებთან" (1991), „ირანის ისლამური რესპუბლიკა" (1990). არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრემიისა და მედლის (1974) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალგაზრდა მეცნიერებათა პრემიის (1986) ლაურეატი. პაატა სურგულაძე 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თანამედროვე ისლამური სახელმწიფო: თეორია და პრაქტიკა, ირანის ისლამური რესპუბლიკის მაგალითზე", დაიცვა 1985 წელს.

ბიბლიოგრაფია
------------

* ქართული პარლამენტის სათავეებთან, თბ. ცოდნა, 1991, გვ. 31
* საქართველოს ისტორია, თბ. 1991, გვ. 461
* ეროვნული კულტურის კერა: თბილისის სახელმწ. უნივერსიტეტი, I-ლი გამოცემა, თბ. ნაკადული, 1988, გვ. 73
* თანამედროვე ისლამური სახელმწიფო და მისი თეორიული წინამძღვრები, თბ. საქ. სსრ საზ-ბა „ცოდნა", 1984, გვ. 20

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ. 2006, გვ. 432

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პაატა სურგულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ოქტომბერი - 2014** წლის მეათე თვე. დაიწყო ოთხშაბათს და დამთავრდა 31 დღის შემდეგ, პარასკევს.

პორტალი:ახალი ამბები
--------------------


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| მიმდინარე მოვლენები 1 ოქტომბერი, 2014 (2014-10-01) (ოთხშაბათი) | რ | ი | კ | ხ | გ |

 |
| * უნგრეთის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში მოცარტის მე-11 საფორტეპიანო სონატის (1783 წ.) ხელნაწერი აღმოაჩინეს. (ჟურნალი „ტაბულა")
 |

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 2

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 3

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 4

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 5

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 6

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 7

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 8

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 9

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 10

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 11

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 12

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 13

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 14

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 15

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 16

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 17

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 18

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 19

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 20

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 21

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 22

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 23

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 24

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 25


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| მიმდინარე მოვლენები 26 ოქტომბერი, 2014 (2014-10-26) (კვირა) | რ | ი | კ | ხ | გ |

 |
| * უკრაინაში ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები გაიმართა, რომელშიც პირველ ადგილზე ხმათა 23%-ით პეტრო პოროშენკოს ბლოკი გავიდა (ჟურნალი „ლიბერალი")
 |

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 27

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 28

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 29

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 30

პორტალი:ახალი ამბები/2014 ოქტომბერი 31
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **კოპალას ეკლესია**. |

**კოპალას ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბულაჩაურის ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე წირდალისხევის მარცხენა ნაპირას. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. 

ეკლესია დარბაზულია ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ცილინდრული კამარის უმეტესი ნაწილი, კონქის თაღი და კედლების ზედა ნაწილები. ნაგებობის აღმოსავლეთ ნაწილი ჩამოზვავებულ მიწაშია ჩაფლული. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ღიობი გარედან თაღითაა გადახურული, შიგნით - სწორკუთხოვანია. აღმოსავლეთით, ღრმა ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, ვიწრო თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. ერთი პატარა სარკმელი დასავლეთითაა, კარის თავზე. ეკლესიის ფასადები სადაა. აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმელი აგურით ნაწყობ სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული, რომელიც დასრულებულია კუთხურად დალაგებული აგურის ორსაფეხურიანი ფრიზით.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 231-232.
**კრასნოდონეცკაიის ეკატერინეს ეკლესია** (რუს. Екатерининская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი სტანიცა კრასნოდონეცკაიაში, ბელოკალიტვინის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. აგებულია 1879 წელს და მიეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.

ისტორია
-------

სტანიცა ეკატერინსკაია (ამჟამად კრასნოდონეცკაია) დაარსდა 1775 წელს ეკატერინე II-ის ბრძანების მიხედვით. სტანიცის დამაარსებელი იყო თავადი გრიგორ პოტიომკინი. სტანიცა დააარსეს დონის დაბალ ნაპირზე. ადგილმდებარეობა შემთხვევით შეარჩიეს და რადგან წყალდიდობის დროს წყლით იტბორებოდა ადგილი, მოგვიანებით გადაიტანეს ქვემო დინებაში, სადაც ააშენეს წმინდა ეკატერინეს ხის ეკლესია. სპეციალურად წმინდა ეკატერინეს ეკლესიისთვის დაიწერა დიდმოწამე ეკატერინეს ხატი. 1835 წელს სტანიცა გადაიტანეს მაღლობზე, 1840 წელს გადაიტანეს ეკლესიაც, რომელიც დადგეს ქვის ფუნდამენტზე. 1877 წელს ეკლესია მთლიანად დაიწვა, 1879 წელს ააგეს სრულიად ახალი ორი საკურთხევლით: სამხრეთისა იესო ქრისტეს ამაღლების, ხოლო ჩრდილოეთისა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე. ეკლესია ხისგან იყო აგებული.

1886 წელს ეკლესიასთან ააშენეს სამრევლო სკოლა. 

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სტანიცას უწოდეს კრასნოდონეცკაია.

1930-1940 წლებში ეკლესია დახურული იყო. ეკლესია გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საცავი. ოკუპაციამდე ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა ეკლესიის აფეთქება, რათა გერმანელებს ხორბალი არ გამოეყენებინათ, მაგრამ ადგილობრივმა მოსახლეობამ ხრობალი სახლებში გაზიდა და ეკლესია აფეთქებას გადაარჩინა. საომარო მოწქმედებების დროს ეკლესია არ დაზიანებულა. გერმანელთა ოკუპაციის დროს ეკლესია გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის. ომის შემდეგ ეკლესია კვლავ დაიხურა. ასე გაგრძელდა 1980-იან წლებამდე. 1985 წელს გადაეცა მრევლს და მოქმედია დღევანდელ დღემდე. 

კრასნოდონეცკაიის ეკატერინეს ეკლესია არის ხის ორი ეკლესიიდან ერთ-ერთი ჩრდილოეთის დონეცის აუზში, რომელიც არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

სქოლიო
------

1. ↑  Краснодонецкая|Церковь Екатерины. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
2. 1 2  Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-27. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
3. 1 2  „Станица Краснодонецкая в Ростовской области". *Путешествия с Марией Анашиной* (რუსული). 2012-05-07. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
4. ↑  Станица Краснодонецкая Белокалитвинского района Станица Екатерининская Деревянная церковь во имя святой Екатерины. www.donvrem.dermartology.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-05. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
კოლუმბიის ეროვნული გერბი
**კოლუმბიის ეროვნული გერბი** მოიცავს ფარს, რომელზეც დატანილია მრავალი სიმბოლო. მის თავზე ზის ანდური კონდორი, რომელსაც ნისკარტით ზეთისხილის გვირგვინი უჭირავს; კონდორი თავისუფლების სიმბოლოა. ფრინველსა და ფარს შორის, შავი ასოებით ოქროსფერ ფონზე, წაწერილია კოლუმბიის დევიზი „თავისუფლება და წესრიგი" (ესპ. *Libertad y Orden*). კონდორს ფრთები გაშლილი აქვს და მარჯვნივ იყურება.

აღწერა
------

ფარის ორივე მხარეს ჩამოკიდულია კოლუმბიის ეროვნული დროშა. თავად ფარი სამ ნაწილად იყოფა. ყველაზე ქვედა ნაწილზე გამოსახულია გემები, რაც ხაზს უსვამს კოლუმბიის საზღვაო ისტორიას, განსაკუთრებით კი პანამის ყელის, რომელიც 1903 წლამდე კოლუმბიას ეკუთვნოდა. ამჟამად კი ის განასახიერებს ქვეყნის გასასვლელეს ორ ოკეანეზე (წყნარი და ატლანტის). გემები მიუთითებს კოლუმბიის სავაჭრო ურთიერთობებზე დანარჩენ მსოფლიოსთან და მზარდ ეკონომიკაზე. ცენტრალურ ნაწილზე გამოსახულია ფრიგიული ქუდი, რაც თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის ტრადიციული სიმბოლოა. ზედა ნაწილზე, ცისფერ ფონზე, ორ სიუხვის რქას შორის გამოსახულია ბროწეული — ახალი გრანადის ვიცე-სამეფოს სიმბოლო. მარჯვენა რქა სავსეა ოქროსა და ვერცხლის მონეტებით, მარცხენა კი ტროპიკული ხილით. გერბის ეს ნაწილი ხაზს უსვამს კოლუმბიის მიწის სასოფლო-სამეურნეო და მინერალურ სიმდიდრეს.

რესპუბლიკის ეროვნული გერბი შექმნა ფრანსისკო დე პაულა სანტანდერმა და მიღებულ იქნა 1834 წლის 9 მაისის აქტით. შემდეგში, 1924 წელს შეიტანეს მცირე ცვლილებები.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* კოლუმბიის დროშა
* კოლუმბიის ჰიმნი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***კოლუმბიის გერბი***

* Ley 12 de 1984[*მკვდარი ბმული*] por la cual se adoptan los símbolos patrios de la República de Colombia. Comisión Nacional de Televisión.
* Símbolos Patrios de Colombia დაარქივებული 2009-09-22 საიტზე Wayback Machine.. Escudo Nacional - Escudo de Armas.
* Símbolos Patrios[*მკვდარი ბმული*]. Instituto Geográfico Agustín Codazzi.
* Símbolos Patrios de Colombia. Biblioteca Luis Ángel Arango.