recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ლეო შტრაუსი
**ლეო შტრაუსი** (დ. 20 სექტემბერი, 1899 – გ. 18 ოქტომბერი, 1973) — ებრაული წარმოშობის ამერიკელი პოლიტიკური ფილოსოფოსი. შტრაუსი დაიბადა გერმანიაში, ქალაქ კირჰაინში. მოგვიანებით, 1937 წელს, იგი საცხოვრებლად აშშ-ში გადავიდა. სამეცნიერო და პედაგოგიური მოღვაწეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი შტრაუსმა ჩიკაგოს უნივერსიტეტში დაჰყო, სადაც იგი სტუდენტთა არაერთ თაობას ასწავლიდა, აქვე მან რამდენიმე მნიშვნელოვანი ნაშრომი გამოსცა.   

ლეო შტრაუსი განისწავლა მარბურგის უნივერსიტეტში ნეოკანტიანელ ფილოსოფოს ერნსტ კასირერთან. მოგვიანებით, მან სწავლა განაგრძო ფრაიბურგის უნივერსიტეტში, აქ მისი პედაგოგები ედმუნდ ჰუსერლი და მარტინ ჰაიდეგერი იყვნენ. შტრაუსის კვლევის ძირითადი სფერო კლასიკური პოლიტიკური 
ფილოსოფია, კერძოდ კი, პლატონისა და არისტოტელეს პოლიტიკური აზროვნება იყო. თავის ნაშრომებში იგი ძველ ბერძნულ აზროვნებას შუა საუკუნეების ებრაულ და ისლამურ პოლიტიკურ აზროვნებასთან აკავშირებდა და მიიჩნევდა, რომ თანამედროვე პოლიტიკური აზროვნების აქტუალური პრობლემების გადაწყვეტის გზები წარსული ეპოქების დიად იდეებში იყო საძიებელი.

ფილოსოფია
---------

ლეო შტრაუსთან ფილოსოფია და პოლიტიკა ერთმანეთთნ გადაჯაჭვული ცნებებია. იგი მიიჩნევდა, რომ პოლიტიკური ფილოსოფია სოკრატეს სიკვდილით დასჯის კვალდაკვალ წარმოიქმნა: სოკრატემ თავისი სიკვდილით ფილოსოფია გარდაუვალი განადგურებისაგან იხსნა, იმავდროულად კი, ფილოსოფიის ახალ განშტოებას - პოლიტიკურ ფილოსოფიას - დაუდო სათავე. ეს უკანასკნელი, საუკეთესო პოლიტიკური მმართველობის მოძიებას ან ფორმირებას ესწრაფვის, იმგვარი მმართველობისა, რომელიც ფილოსოფიის მიერ უზრუნველყოფილი მორალითა და ღირებულებებით იქნება ნასაზრდოები.

შტრაუსი ანტიკურ, შუა საუკუნეებისა და ახალი დროის პოლიტიკურ აზროვნებას შორის არსებული უწყვეტი კავშირის წარმოჩენას ცდილობდა, ამდენად, მის ნაშრომებში მკითხველი ხშირად შეხვდება აღნიშნული ეპოქების თვალსაჩინო მოაზროვნეების - პლატონის, არისტოტელეს, მაიმონიდეს, ალ-ფარაბის, მაკიაველის, ჰობსის, სპინოზასა და ნიცშეს - პოლიტიკურ მოძღვრებათა ვრცელ რეცეფციას. იგი მიიჩნევდა, რომ თანამედროვე პოლიტიკა შესაბამისი ფილოსოფიური და ეთიკური საფუძვლებით არ იყო გამყარებული, რის გამოც თავი იჩინა პოლიტიკისაგან ადამიანების გაუცხოების ტენდენციამ, ამგვარ ვითარებას შტრაუსი „თანამედროვების კრიზისს" უწოდებდა და მიიჩნევდა, რომ მისი დაძლევის საუკეთესო გზა კლასიკურ ტრადიციებთან დაბრუნებაა.

ლეო შტრაუსმა პირველმა გამოიყენა ტერმინი *ლათ. Reductio ad Hitlerum* (ჰიტლერამდე დაყვანა).

ლიტერატურა
----------

* შტრაუსი, ლ. *„იერუსალიმი და ათენი."* მთარგმ.: გიორგი ხუროშვილი; რედ.: თ. ირემაძე, მ. გოგატიშვილი, გ. თავაძე. საუნჯე, თბილისი 2013.
* შტრაუსი, ლ. *„რა არის პოლიტიკური ფილოსოფია?"* მთარგმ.: გიორგი ხუროშვილი; რედ.: გ. ბარამიძე, მ. გოგატიშვილი, თ. ირემაძე. საუნჯე, თბილისი 2011.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
* ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის ელექტრონული კატალოგი
* სტენფორდის ფილოსოფიური ენციკლოპედია

სქოლიო
------

1. ↑  Leo Strauss, *Natural Right and History*. Chicago: University of Chicago Press, 1965 [1953], p. 42.
**რუსუდან აფხაზავა-ქარსელაძე** (დ. 4 ივნისი, 1963, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1977–1978 წელბში იყო ექიმი–ინტერნი პედიატრიის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში.1978–1981 წლებში უბნის პედიატრი ბავშვთა IX პოლიკლინიკაში.1981–1983 წლებში კლინიკური ორდინატურა გაიარა პედიატრიის კვლევით ინსტიტუტში.1983–1990 წლებში მუშაობდა ამავე ინსტიტუტის უმცროს მეცნიერ–თანამშშრომლად, 1990 წლიდან ამავე ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელია.ავტორია 36 სამეცნიერო ნაშრომის.1996 წელს კაიროს უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის მიწვევით ერთი თვის განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს და ეწეოდა კლინიკურ მუშაობას.

1989 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „HLA – სისტემა და ბრონქული ასთმის კლინიკური თავისებურებანი ქართველ ბავშვთა პოპულაციაში".

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ. 2000 გვ. 23

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რუსუდან აფხაზავა-ქარსელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**კრისტინა იოლანტა იანდა** (პოლ. Krystyna Jolanta Janda; დ. 18 დეკემბერი, 1952) — პოლონელი კინოსა და თეატრის მსახიობი, პროზაიკოსი და კინორეჟისორი. მონაწილეობს დრამებსა და მელოდრამებში.

ბიოგრაფია
---------

1975 წელს ვარშავაში დაამთავრა უმაღლესი თეატრალური სკოლა. 1976 წელს შედგა მისი დებიუტი ერთ-ერთ სასცენო კომედიაში. გამოდიოდა ევრიპიდეს, რასინის, ჩეხოვის, ტენესისა და სხვათა პიესებში. იღებდნენ გერმანიაში, საფრანგეთში, ბულგარეთში.

თანამშრომლობდა არაერთ ცნობილ რეჟისორთან (ანჯეი ვაიდა, კშიშტოფ ზანუსი, კშიშტოფ კიშლოვსკი, ანჯეი ჟულავსკი, იშტვან საბო და სხვა). 1982 წელს ითამაშა რიშარდ ბუგაისკის გახმაურებულ კრიმინალურ კინოდრამაში „დაკითხვა". ამ როლისთვის მიიღო კანის კინოფესტივალის ჯილდო საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. მონაწილეობა აქვს მიღებული ასევე ფილმში „დეკალოგი". იანდა 1981 წელს დაქორწინდა კინოოპერატორ ედვარდ კლოსინსკიზე (1943-2008). ჰყავს სამი შვილი. 
ცხოვრობს ქალაქ ვარშავის სიახლოვეს.

კრისტინა იანდამ ბოლო წლებში მონაწილეობა მიიღო ფილმებში „აირი" და „რევერსი". 2001 წლიდან მოყოლებული იგი გადაიღეს რამდენიმე სარეკლამო რგოლში.

ფილმოგრაფია
-----------

| წელი |  | ქართულად | მშობლიური სახელწოდება | როლი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1979 | ფ |  *დირიჟორი*  |  *Dyrygent* | მართა |
| 1982 | ფ |  *დაკითხვა*  |  *Przesłuchanie* | ანტონია დივიში |
| 1988 | ფ |  *დეკალოგი*  |  *Dekalog*  | დოროთა გელერი |
| 2009 | ფ |  *რევერსი*  |  *Rewers*  | ირენა იანკოვსკა |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობის ლოგო **ვიკისაწყობში** არის გვერდი თემაზე: ***კრისტინა იანდა***

* 

* კრისტინა იანდა — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* კრისტინა იანდა / filmpolski.pl
* კრისტინა იანდა დაარქივებული 2018-06-05 საიტზე Wayback Machine.  (პოლონური)
**კრასნოფლოტის ხიდი** (რუს. Краснофлотский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 29,8 მეტრი, სიგანე - 2,8 მ.

მდებარეობა
----------

ხიდი მდებარეობს კრიუკოვის არხის მარცხენა სანაპიროზე, № 2 და № 4 სახლებს შორის. ქმნის ანსამბლს კრიუკოვს არხზე, ახლოს მდებარე მატვეევის ხიდთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი. 

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს პოცელუევის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - ხრაპოვიცკის ხიდი. 

უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია", „სენის მოედანი" და „სპასკაია".

სახელწოდება
-----------

კრასნოფლოტის ხიდს 1870-იანი წლებიდან 1930-იან წლებამდე ოფიციალური სახელი არ ჰქონია. 1915 წელს უწოდებდნენ პონტონის ხიდს, ასევე არსებობდა სახელწოდება სტარო-კონოჩნის ხიდი. 1960 წელს აგებულ საფეხმავლო ხიდს უწოდეს კრასნოფლოტის ხიდი, შორიახლოს მდებარე სამხედრო ყაზარმების გამო, სადაც 1920-1930-იან წლებში ცხოვრობდნენ საბჭოთა კავშირის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მატროსები - წითელფლოტელები.

ისტორია
-------

1876 წელს ამ ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი, რომელიც გათვალისწინებული იყო კონკას სასიარულოდ, ფეხით გადასვლა აკრძალული იყო. 1910-იან წლებში პოცელუევის ხიდზე ტრამვაის ხაზის გაყვანის შემდეგ ხიდმა სატრანსპორტო დანიშნულება დაკარგა და 1930-იან წლებში დაშალეს.

ამჟამად მოქმედი ხიდი ააგეს 1959-1960 წლებში მდინარე მოიკაზე სათბობის მილების გაყვანასთან დაკავშირებით. ხიდის პროექტი შეადგინა ლენენერგოს ინჟინერმა ა. ა. კულიკოვმა და არქიტექტორმა ლევ ნოსკოვმა. ხიდი ერთმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.

ლიტერატურა
----------

* Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
* Тумилович Е. В. Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Краснофлотский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მოიკის ხიდები |
| --- |
|  |
| 
* საინჟინროს პირველი ხიდი
* ბაღის პირველი ხიდი
* ბაღის მეორე ხიდი
* მალო-კონიუშენის ხიდი
* დიდი კონიუშენის ხიდი
* მომღერლების ხიდი
* მწვანე ხიდი
* წითელი ხიდი
* ლურჯი ხიდი
* ფანრების ხიდი
* ფოსტის ხიდი
* პოცელუევის ხიდი
* კრასნოფლოტის ხიდი
* ხრაპოვიცკის ხიდი
* გემების ხიდი
 |

 |
**ლეო იასონის ძე ხაბურზანია** (დ. 1930, გალი, გალის რაიონი, აფხაზეთის სსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე. სკკპ წევრი (1958). ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი. საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
---------

ლეო იასონის ძე ხაბურზანია დაიბადა 1930 წელს ქალაქ გალში. 1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის საფინანსო ინსტიტუტი. 1956-1961 წლებში მუშაობდა სახალინის ოლქის ჩრდილო-კურილიის რაიონის სახდაზღვევის უფროს ინსპექტორად. 1961-1963 წლებში სწავლობდა მოსკოვის საფინანსო ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 

1963-1968 წლებში იყო სსრ კავშირის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტთან არსებული ეკონომიკისა და სახალხო მეურნეობის დაგეგმის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-მუშაკი, განყოფილების გამგე. 1968-1976 წლებში მუშაობდა ჯერ საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის პოლიტეკონომიის კათედრის დოცენტად, შემდეგ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი სოციოლოგიის კათედრის დოცენტად.

1976 წლიდან პარტიულ სამუშაოზეა, სხვადასხვა დროს ეკავა საართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ვაჭრობის, საგეგმო და საფინანსო ორგანოების განყოფილების ინსტრუქტორის, შემდეგ ამავე განყოფილების გამგის მოადგილის, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მსუბუქი და კვების მრეწველობის განყოფილების გამგის მოადგილის თანამდებობები. 1980 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს კომპარტიის გალის რაიონული კომიტეტის პირველ მდივნად. 1981-1983 წლებში იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის საგეგმო-საფინანსო ორგანოების განყოფილების გამგე, ხოლო 1983-1988 წლებში — საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ეკონომიკური განყოფილების გამგე. 1988 წლიდან ეკავა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსპექტორის თანამდებობა. 

იყო საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი.

ჯილდოები და მედლები
-------------------

დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენით.

ლიტერატურა
----------

* გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი", №137 (13003), 25 ივლისი, 1989
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **საბუის ნათლისმცემლის ეკლესია**. |

**საბუის ნათლისმცემლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეს ცენტრში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. 

ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვით და აგურით. შიგნიდან და გარედან შელესილია. შესასვლელი დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან აქვს. ორივე კარი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული და შიგნიდან ნახევარწრიულთაღოვან შეღრმავებაშია ჩასმული. აღმოსავლეთით საკმაოდ ღრმა, ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე ნახევარწრიულთაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. თითო მსგავსი სარკმელი სამხრეთ და დასავლეთ კედელშიცაა. აფსიდის გვერდებში ორ-ორი ნიშაა. საკურთხევლის ბაქანი, დარბაზის იატაკის მიმართ, საფეხურითაა შემაღლებული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. ეკლესიის გრძივი კედლები დანაწევრებულია პილასტრით და მასზე დაყრდნობილი ორ-ორი დეკორატიული თაღით. დარბაზი გადახურულია ნახევარცილინდრული კამარით, რომელიც კონქის თაღის გარდა, კიდევ ორ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. თაღები — პროფილირებულ კრონშტაინებს. ერთი საბჯენი თაღი დარბაზის შუაშია, პილასტრების ასწვრივ, მეორე — დასავლეთ კედელთან. ფასადები სადაა, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფრონტონებზე, აგურის წყობით, გამოსახულია საფეხურებიან პოსტამენტზე დაყრდნობილი, თითო შეღრმავებული ჯვარი. ფასადები აგურით ნაწყობი სამსაფეხურიანი ლავგარდნითაა დასრულებული. ეკლესია გადახურულია ღარისებრი კრამიტით. ეკლესიის დასავლეთ ფრონტონის წვერზე დადგმულია აგურით ნაგები სამრეკლო. რომელიც ექვს მრგვალ სვეტზე დაყრდნობილ, ნახევარწრიული თაღებით გახსნილ, ექვსწახნაგა ფანჩატურს წარმოადგენს.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ. 2013. — გვ. 439.
**კრისტიანა ფ.** (*ვერა კრისტიანა ფელშერინოვი;* დ. 1962 წელი, 20 მაისი, ჰამბურგი) — ყოფილი ნარკომანი, რომელიც ცნობილია თავისი ავტობიოგრაფიული წიგნით „ჩვენ, ბავშვები ზოოს სადგურიდან".

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა ჰამბურგში, მაგრამ ოჯახთან ერთად დასავლეთ ბერლინში გადასახლდა. მამა მის დედას სცემდა და მშობლები დაშორდნენ. 12 წლის ასაკში კრისტიანამ დაიწყო მეგობრებთან ერთად ჰაშიშის მოწევა. LSD-სთან ცდებს მოჰყვა სხვადასხვა აბის მიღება და უფრო მძიმე ნარკოტიკები. ჰეროინის გასინჯვის შემდეგ, 14 წლის ასაკში იგი უკვე აქტიური ნარკომანი და მეძავიც იყო. დროის დიდ ნაწილს ატარებდა ზოოლოგიური ბაღის სადგურის ტერიტორიაზე, სადაც ოგივე სქესის წარმომადგენელ ნარკომანთა და მეძავეთა ნაწილად იქცა.

წიგნი
-----

ჟურნალ Stern-ის ორმა ჟურნალისტმა, კაი გერმანმა და ჰორსტ რიკმა კრისტიანას ინტერვიუ 1978 წელს, ბერლინში ჩაწერეს, როდესაც იგი გამოდიოდა მოწმის სახით ერთ-ერთი მამაკაცის წინააღმდეგ, რომელიც არასრულწლოვან გოგონებს სთავაზობდა ჰეროინს სექსის სანაცვლოდ. ჟურნალისტები იკვლევდნენ ბერლინში მოზარდთა შორის ნარკოტიკების პრობლემას, რომელიც სერიოზული იყო, მაგრამ არ განიხილებოდა. 2 საათიანი ინტერვიუ იქცა 2 თვიან განხილვად, რომელიც ასახავდა ნარკომანებისა და მეძავების ცხოვრებას, რომელიც 1970-იან წლებში დასავლეთ ბერლინში მოზარდებმა საკუთარ თავზე გადაიტანეს. ინტერვიუს ნაწილი მთელი სერიის სახით გამოქვეყნდა Stern-ში. ვრცელი ხასიათის გამო ჟურნალის საგამომცემლო სახლმა მთლიანი მასალა გამოსცა წიგნის „ჩვენ, ბავშვები ზოოს სადგურიდან" სახით. იგი აღწერს კრისტიანას ცხოვრებას 1975-1978 წლებში, როდესაც გოგონა 12-15 წლის იყო. თხრობა პირველი პირის სახით მიმდინარეობს. პიროვნებებმა, რომლებიც კრისტიანას ცხოვრების მოვლენათა მოწმეებად იქცნენ, ასევე მიიღეს მონაწილეობა წიგნის შედგენაში. მასში ასევე საუბარია კრისტიანასა და სხვა ნარკომანთა ურთიერთობებზე, აღწერილია ბერლინში ნარკომანიის ტიპური ადგილები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საიტი კრისტიანას შესახებ
* კრისტიანა ფ. საიტზე Discogs
**ლესტერ ჩარლზ კინგი** (ინგლ. Lester Charles King; დ. 1907, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი — გ. 1989, დურბანი, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა) — ინგლისელი გეომორფოლოგი და გეოლოგი. ნატალის უნივერსიტეტის პროფესორი (დურბანი, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა). ემიგრირებული იყო ახალ ზელანდიაში, სადაც 1925 წლიდან გახდა მასწავლებელი. 1930-1934 წლებში ახალი ზელანდიის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს გეოლოგიის დარგში. 1935 წლიდან დასახლდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში, სადაც ნატალის უნივერსიტეტში გახდა გეოლოგიის ლექტორი. 1950 წლიდან იყო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სამეფო საზოგადოების წევრი. წამოწია რელიეფის პედიპლენიზაციის თეორია, რომელიც გამოიყენა ცალკეული ტერიტორიების (მათ შორის სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის, ავსტრალიის, ბრაზილიისა და სხვა) გეომორფოლოგიური და აგრეთვე მთლიანობაში დედამიწის ზედაპირის ანალიზისათვის. პედიპლენი დენუდაციური ვაკეა, რომელიც წარმოიქმნება მთიანი ან ბორცვიანი რელიეფის ადგილას, არიდული ან ნახევრად არიდული ჰავის პირობებში ხეობის ღერძიდან ფერდობების პარალელური უკანდახევისა და ცალკეული მოსწორებული უბნების (პედიმენტების) შეერთების შედეგად. 1953 წელს კინგმა განავითარა ზოგადგეომორფოლოგიური კონცეფცია მდინარეთაშორისი რელიეფის განვითარების შესახებ. ლესტერ ჩარლზ კინგი არაერთი ნაშრომის ავტორია. გარდაიცვალა 1989 წლის 1 აპრილს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შედეგად.

თხზულებები
----------

* South African scenery. A textbook of geomorphology" (1942, 3 ed. 1963);
* The morphology of the Earth, 1962.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Catalog of the German National Library<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q23833686'></a>
2. ↑  *Royal Geographical Society* Gold Medal Recipients — Royal Geographical Society, 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q61782217'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q691152'></a>
3. ↑  მოკლე გეოგრაფიული ენციკლოპედია
4. ↑  ლესტერ ჩარლზ კინგი[*მკვდარი ბმული*]
5. ↑  დინამიკური გეომორფოლოგია
6. ↑  ლესტერ ჩარლზ კინგი[*მკვდარი ბმული*]
**საკირის წმინდა გიორგის ეკლესია**— არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკირეში. ეკლესია დგას სოფელის ცენტრში, ქვის გალავნით შემოსაზღვრული ვრცელი ეზოს შუაგულში. იგი ბერძენი ხელოსნების მიერ არის აგებული.

ეკლესია გუმბათიანია. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია თლილი ქვა და ხე. შენობა გეგმით ცენტრალურ-გუმბათოვანი ნაგებობაა. მის კომპოზიციურ ბირთვს წარმოადგენს გუმბათით დასრულებული ცენტრალური სივრცე, აღმოსავლეთით შვერილი, ნახევარწრიული აფსიდითა და დასავლეთით წაგრძელებული ჯვრის მკლავით. ცენტრალურ, რვაწახნაგა გუმბათში სარკმლებია გაჭრილი. დანარჩენი ოთხი მცირე ზომის დეკორატიული გუმბათი ინტერიერში არ იკითხება. ყველა ღიობი თაღოვანია. საკურთხეველში სამი სარკმელია, ჩრდილოეთ კედელსა და დასავლეთის მკლავში ორ-ორი სარკმელია გაჭრილი. საკურთხევლის წინ მაღალი, სამნაწილიანი იკონოსტასია აღმართული, რომელიც ასევე XX საუკუნის დასაწყისს მიეკუთვნება. ინტერიერის კედლები შელესილია. იატაკისათვის გამოყენებულია XIX საუკუნის საფლავის ქვები. ერთი ასეთი ქვა ჩაშენებულია ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელში. შენობის დასავლეთი მკლავის სახურავზე სამრეკლოა გამართული. სადაც მოხვედრა მისაყუდებელი კიბით არის შესაძლებელი. სამრეკლოს ფანჩატური კოკოშნიკებით არის დამუშავებული. შესასვლელი ეკლესიაში ორია - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე ფართოა და თაღოვანი გადახურვით. სამხრეთი კარის თავზე რელიეფური ჯვარია გამოსახული. XX საუკუნის დასაწყისის ეკლესია თავისი მხატვრულ-სტილისტური სახით ეკლექტურია. მასში გაერთიანებულია რუსული და ბერძნული არქიტექტურისთვის დამახასიათებელი ელემენტები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 24907
**რობერტ ემერსონ ლანდსბურგი** (დ. 13 ნოემბერი, 1931 - გ. 18 მაისი, 1980) — ამერიკელი ფოტოგრაფი, რომელიც დაიღუპა 1980 წლის სენტ-ჰელენზის ვულკანის ამოფრქვევის გადაღებისას.   ლანდსბურგი დაიბადა სიეტლში, ვაშინგტონი, გარდაცვალების დროისათვის კი ცხოვრობდა პორტლენდში, ორეგონი.

ამოფრქვევამდე რამდენიმე კვირით ადრე ლანდსბურგმა ბევრჯერ მოინახულა ტერიტორია ვულკანის მიერ გარემოზე მოხდენილი ზეგავლენის ფოტოგრაფირების მიზნით.  1980 წლის 18 მაისს, დილით, იგი ვულკანიდან რამდენიმე მილის დაშორებით იმყოფებოდა. როდესაც ამოფრქვევა დაიწყო, ლანდსბურგმა მოასწრო სწრაფად მოახლოებული ღრუბლის გადაღება. მან იცოდა, რომ ვეღარ გადარჩებოდა და ამიტომ, სანამ იგი ვულკანურ ნაკადში მოყვებოდა, მან გადაახვია ფოტოფირი ფოტოაპარატის კორპუსში, ჩაიდო კამერა ზურგჩანთაში, შემდეგ კი ზურგჩანთას გადაეფარა - ეს ყველაფერი ემსახურებოდა მხოლოდ მის მიერ გადაღებული ფოტოების გადარჩენას. 

მისი ცხედარი 17 დღის შემდეგ იპოვეს, ნაცარში ჩაფლული, ზურგჩანთა კი უვნებლად იყო შენარჩუნებული. ფირის დამუშავების შემდეგ შესაძლებელი გახდა, ამ ისტორიული ამოფრქვევის შესახებ ღირებული ფოტომასალის აღდგენა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ვულკანური ამოფრქვევის შედეგად დაღუპულთა სია
* რობერტ ლანდსბურგი. Find a Grave-ზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* *National Geographic-* ის სკანირებული რეპორტი.

სქოლიო
------

1. ↑  Staff report (January 1981). Robert Landsburg's brave final shots. *National Geographic*
2. ↑  Associated Press (June 5, 1980). Another body found in volcano area.
3. ↑  Associated Press (June 6, 1980). Red tape battled. St. Helens sedate. *The Spokesman-Review*
4. ↑  Bunce, Vincent (2000). "Restless Planet: Volcanoes", p.44. Raintree Steck-Vaughn Publishers, Austin. ISBN 0-7398-1327-7.
5. ↑  Robert Coenraads (2006). "Natural Disasters and How We Cope", p.50. Millennium House, ISBN 978-1-921209-11-6.
**საკმლის ხე**, **კევის ხე**, **საღსაღაჯი** (ლათ. Pistacia mutica, Pistacia atlantica) — ზაფხულ-მწვანე ხე ფსტის გვარისა. იშვიათი რელიქტური ჯიშია. მისი სიმაღლე 2-10 (15) მ აღწევს. აქვს ფართოდ გადაშლილი და ხშირად მიწის პირამდე ჩამოსული მომრგვალო ვარჯი. ყვავილობს აპრილში, ფოთლების გამოტანამდე. ნაყოფი სექტემბერ-ოქტომბერში მწიფდება. 

გავრცელებულია მცირე აზიიდან დასავლეთ ირანამდე. ყირიმსა და კავკასიის შავი ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე (ანაპა, გელენჯიკი), აღმოსავლეთ და სამხრეთ ამიერკავკასიაში. საქართველოში იზრდება ქართლში, გარე კახეთსა და ქიზიყში. მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი, კარგად შენახული კორომია შირაქის ზეგანზე (ვაშლოვანის სახელმწიფო ნაკრძალი). მეორე დიდი მასივი არის აზერბაიჯანში ყარაბაღის ველზე (სულთადის კორომი, ისიც ნაკრძალია). 

საკმლის ხის კორომები ნათელი ტყის, საკმლისხიანის ან არიდული მეჩხერი ტყის სახელით არის ცნობილი და ვაკეებსა და მთისწინეთში გვხვდება. ხარობს მთის კალთებზეც, სადაც შერეულია სხვა ქსეროფილურ მერქნიან სახეობებთან (აკაკი, ბერყენა, ქართული ნეკერჩხალი, მუხა, თელა, ჯაგრცხილა, ღვია და სხვა). მთებში ზღვის დონიდან 1000 მ-მდე აღწევს. სინათლისა და სითბოს მოყვარულია, კარგად ეგუება ნიადაგისა და ჰაერის სიმშრალეს, იტანს ნიადაგის დამლაშებასაც. პერსპექტიული მშრალი და ხრიოკი ადგილების გასამწვანებლად. რგავენ აგრეთვე ბაღ-პარკებში ეულად და მცირე ჯგუფებად (თბილისის ბოტანიკურ ბაღში რამდენიმე ხეა). 

იზრდება ძალიან ნელა (120 წლისა 5 მ სიმაღლეს აღწევს). ცოცხლობს დიდხანს, 250-300 წელს (გვხვდება 1000 წლისაც კი). აქვს მკვრივი, მაგარი და მძიმე მერქანი, რომელსაც სადურგლო და სახარატო საქმეში იყენებენ. ღეროს ძივთში (გუმფისი) 75% ფისი და 25% ეთეროვანი ზეთებია. მშრალ ფისს ხმარობენ კევად. საღებავის დასამზადებლად, პარფიუმერიაში. ნაყოფი შეიცავს 60%-მდე ზეთს, რომელსაც ტექნიკური მიზნებისათვის იყენებენ, ფოთოლი — 20%-მდე ტანიდებს. შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში". ამიერკავკასიაში საკმლის ხეს იყენებენ ნამდვილი ფსტის (ლათ. Pistacia vera) საძირედ.

ლიტერატურა
----------

* *მიხეილ სახოკია*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 677-678.
**კოჩის უნივერსიტეტი** (თურქ. Koç Üniversitesi) — არაკომერციული კერძო უნივერსიტეტი სტამბოლში, თურქეთი. დაარსდა 1993 წელს. კოჩის უნივერსიტეტი მოიცავს ისეთ დარგებს, როგორიცაა: სოციალური და ჰუმანიტარული მეცნიერებები, ადმინისტრაციული მეცნიერებები და ეკონომიკა, მეცნიერება, ინჟინერია, სამართალი, საექთანო და სამედიცინო. კოჩის უნივერსიტეტი სთავაზობს 22 საბაკალავრო, 29 სამაგისტრო და 30 სადოქტორო პროგრამას. Times Higher Education World University Rankings-ის 2018 წლის მონაცემების თანახმად, თურქეთის უნივერსიტეტებს შორის, კოჩის უნივერსიტეტს ყველაზე მაღალი რეიტინგი უკავია. უნივერსიტეტი იზიდავს ყველაზე მაღალქულიან სტუდენტებს თურქეთის უმაღლესი სკოლებიდან, როგორიცაა კოჩის სკოლა, რობერტის კოლეჯი, უსკუდარის ამერიკული აკადემია და სტამბოლის უმაღლესი სკოლა. კურსების უმრავლესობა (95%-ზე მეტი) კოჩის უნივერსიტეტში ისწავლება ინგლისურ ენაზე (რამდენიმე გამონაკლისი გვხვდება მხოლოდ სამართლის სკოლაში და საექთნო სკოლაში). უნივერსიტეტი ითვლის 7.000 სტუდენტს. უნივერსიტეტი იღებს სტუდენტებს უცხოეთიდან და აქვს ფართო კავშირი 250-ზე მეტ პარტნიორ უნივერსიტეტებთან, მათ შორის კალიფორნიის უნივერსიტეტთან და სხვა უნივერსიტეტებთან, როგორიც არი ჩრდილო-დასავლეთის უნივერსიტეტი, კორნელის უნივერსიტეტი და ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტი.

სქოლიო
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. 1 2
5. ↑  Robert College | Home Page.
6. ↑
7. 1 2  About/International Prestige. Koç University.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-12. ციტირების თარიღი: 2021-08-31.
8. ↑
9. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-07. ციტირების თარიღი: 2021-08-31.
**კოჩარი** (აზერ. Köçəri) არის აზერბაიჯანული ცეკვა, ცეკვა იალლას ერთ – ერთი სახეობა. 2018 წელს იალაჰები (კოჩარი, ტენზერი), ნახჭევანის ტრადიციული ჯგუფური ცეკვები აზერბაიჯანიდან შეიტანეს იუნესკოს სიაში, რომელიც მოითხოვს სასწრაფო დაცვას.

კოჩარი, რომელიც შედგება ნელი და სწრაფი ნაწილებისგან, აქვს სამი ვარიანტი. მამაკაცი ან ქალი ორ ჯგუფში ხვდებიან ან ერთი გზით, ცეკვის ლიდერს ("იალიბაშს") ხელში ლერწამი უჭირავს.

ცეკვა, იალას სხვა სახეობებთან ერთად (ტენზერი, თელო, ლოლო, ხალიფა) შეასრულა ცნობილმა სამოყვარულო ანსამბლმა ჩინარმა როგორც აზერბაიჯანში, ისე სხვა ქვეყნებში.

2008 წლის 15 აგვისტოს, ბავშვთა მეშვიდე საერთაშორისო ფესტივალზე "შეცვალეთ სამყარო უკეთესობისკენ", "იალი კოჩარი" შეასრულა გუნდმა - "აზერბაიჯანული მარგალიტები".

სქოლიო
------

1. ↑  Astaire to Zopy-Zopy by Robert Gottlieb (New York Times) (ინგლისური) 
> I find it difficult to imagine someone without a predisposition to read about such matters as Azerbaijani folk dance («One type of yally has various forms known as **kochari**, uchayag, tello, and galadangalaya; another type is a dance mixed with games called gazy-gazy, zopy-zopy, and chopu-chopu») browsing profitably through Oxford’s many hundreds of pages of such information.
2. ↑  UNESCO - Yalli (Kochari, Tenzere), traditional group dances of Nakhchivan. ich.unesco.org. ციტირების თარიღი: 2018-12-05T11:11:16Z.
3. ↑  Интервью Амины Дильбази[*მკვდარი ბმული*]
**სალპინგოოფორიტი** იგივე **(ადნექსიტი)** საშვილოსნოს დანამატების (საშვილოსნოს მილისა და საკვერცხეების) ანთებაა. მას უმეტესად არასპეციფიკური ფაქტორები: გადაღლა, გაციება, სტრესი, უარყოფითი ემოცია, ზოგიერთი ექსტრაგენიტალური დაავადება - იწვევს.

სიმპტომები და მიმდინარეობა
--------------------------

ადნექსიტის ყველაზე ხშირი და დამახასიათებელი ნიშანია ტკივილი, რომელიც მუცლის ქვედა არეში ლოკალიზდება და ზოგჯერ წელში ან გავის მიდამოში გადაეცემა. ტკივილი მეტწილად პერიოდულია, იშვიათად - მუდმივი. არის შემთხვევები, როცა ტკივილი ანთებითი რეაქციის ნიშნების გაქრობის შემდეგაც გრძელდება და გაციების, ზოგიერთი დაავადების, ფიზიკური და ემოციური გადაძაბვის დროს ძლიერდება.

ნებაზე მიშვებული ადნექსიტი ქრონიკულ ფორმაში გადაიზრდება, რომელსაც პერიოდული გამწვავება ახასიათებს.

საშვილოსნოს დანამატების ქრონიკული ანთების ერთ-ერთი მთავარი გამოვლინებაა მენსტრუაციული ციკლის დარღვევა. ამ დროს მენსტრუაციას თან სდევს ტკივილი, გამონადენი ჩვეულებრივზე ჭარბი ან მწირია და ზოგჯერ მენსტრუაციამდე ან მის შემდეგაც იჩენს თავს, ავადმყოფი უჩივის ძილის დარღვევას, გაღიზიანებადობას, შრომის უნარის დაქვეითებას, სწრაფად დაღლას. ადნექსიტით დაავადებულთა 60-70%-ს უშვილობა ემუქრება.

მკურნალობა
----------

ადნექსიტის მკურნალობა კომპლექსურია და დაავადების გამომწვევის გამოვლენასა და დათრგუნვას ისახავს მიზნად. ნაცხის აღება, ანტიბიოტიკებისადმი გამომწვევის მგრძნობელობის განსაზღვრა და შესაბამისი პრეპარატის შერჩევა ექიმის პრეროგატივაა.

ადნექსიტის მწვავე ფორმის მკურნალობა ტარდება ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკებით, ანთების საწინააღმდეგო და მადესენსიბილიზებელი პრეპარატებით, ტკივილგამაყუჩებლებით.

საშვილოსნოს დანამატების ჩირქოვანი ანთებისას მიმართავენ ლაპაროსკოპიას - იღებენ ჩირქს და ანტიბაქტერიული პრეპარატები უშუალოდ ანთების კერაში შეჰყავთ. ინიშნება წოლითი რეჟიმი, ხოლო მწვავე სტადიის ჩაცხრობის შემდეგ - ფიზიოთერაპია და ბიოსტიმულატორები.

გამწვავებისას ავადმყოფი უჩივის ძლიერ ტკივილს მუცლის ქვედა არეში, მტკივნეულ და ხანგრძლივ მენსტრუაციას.

ქრონიკული ადნექსიტის დროს ტარდება ანთების საწინააღმდეგო და მადესენსიბილიზებელი თერაპია, ინიშნება ტკივილგამაყუჩებლები, ვიტამინები და იმუნოსტიმულატორები. შედეგიანია ფიზიოთერაპია, ბალნეოთერაპია, ვაგინალური აბაზანებისა და გინეკოლოგიური მასაჟების კურსი.

თუ მკურნალობა ქრონიკულ სტადიაზეც არ ჩატარდა, ჩნდება ნაწიბურები, ირღვევა საშვილოსნოს მილის გამტარობა, იმატებს საშვილოსნოსგარე ორსულობისა და უშვილობის ალბათობა.


|  |  |
| --- | --- |
|  | გთხოვთ მიაქციოთ ყურადღება მითითებას ჯანმრთელობის თემებზე! |

სქოლიო
------

ჟურნალი "ოჯახის მკურნალი" #14 (152) 2007 წ.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია მედიცინის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**რობერტო მარტინეს ლაკაიო** (ესპ. Roberto Martínez Lacayo; დ. 18 დეკემბერი, 1899 — გ. 16 თებერვალი, 1984) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, ნიკარგუის ლიბერალური პარტიიდან. მხარს უჭერდა ანასტასიო სომოსა დებაილეს რეჟიმს და მისი ნდობით აღჭურვილი პირი იყო.

1971 წელს ანასტასიო სომოსა დებაილემ კონსერვატორების ლიდერ ფერნანდო აგუიეროსთან ხელი მოაწერა „კუპია-კუმის პაქტს" და შეიქმნა ხუნტა, რომელიც სომოსას შემდგომ არჩევნებში მონაწილეობის მისღების საშუალებას მისცემდა. დებაილეს ინტერესებიდან გამომდინარე შევიდა ლიბერალ-კონსერვატორების ხუნტაში ლიბერალური პარტიის წარმომადგენლად. იგი ხუნტას მართავდა 1972-1974 წლებში კონსერვატორების ლიდერ ფერნანდო აგუიეროსა და ლიბერალ ალფონსო ლოვო კორდეროსთან ერთად. თუმცა, რობერტო მაინც სომოსას მარიონეტი იყო.

ხუნტა დაიშალა 1974 წელს, როდესაც მეორე ვადით გაპრეზიდენტდა ანასტასიო სომოსა დებაილე.

ლიტერატურა
----------

* La Prensa, 29. November 2004, Humberto Alvarado Vásquez — Médico de cuerpos y almas
* La Estrella, 1. Mai 1986, Junta


|  |  |
| --- | --- |
| ნიკარაგუის დროშა | *ეს სტატია ნიკარაგუისა და ნიკარაგუელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
ბოთლი პროსეკო დი კონეგლიანო სპუმანტეს ექსტრა მშრალი ღვინო
**პროსეკო** (იტალ. Prosecco) — იტალიური ღვინო, როგორც წესი, მშრალი შუშხუნა, დამზადებული ამავე სახელწოდების თეთრი ჯიშის ყურძნის რამდენიმე სახეობისგან. ყურძენი ძირითადად იზრდება იტალიის ვენეტოს რეგიონში, ტრადიციულად კონეგლიანოსა და ვალდობიადენეს არემარეში, ტრევიზოს ჩრდილოეთ ფერდობებზე.

ღვინო ცნობილია, როგორც კოქტეილი "ბელინის" მთავარი ინგრედიენტი და ბოლო დროს სულ უფრო პოპულარული ხდება, როგორც შამპანურის ნაკლებად ძვირი ალტერნატივა[1][2]. ის ასევე ცნობილია სახელებით გერა, გლერა, გრაპოლო სპარგოლო, პროსეკო ბალბი, პროსეცო ბიანკო, პროსეცო ტონდო, სკიორინა ან სერპრინა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Consorzio di Tutela del Prosecco di Conegliano Valdobbiadene DOCG (იტალიური) (ინგლისური) (გერმანული) (ჩინური)
* Consorzio di Tutela del Prosecco DOC (იტალიური) (ინგლისური) (გერმანული) (რუსული)

სქოლიო
------

1. ↑  Агриомати, Мария, «АИФ ПРO» №4 - Про кухню.  (28 აპრილი, 2010) Какое оно - итальянское «шампанское».  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-04. ციტირების თარიღი: 2016-09-30.
2. ↑  Dane, Ana, TheStreet.com.  (July 3, 2006) Pop the Cork on Prosecco.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-04. ციტირების თარიღი: 2016-09-30.
**ალეხანდრე „სანდრო" როსელ ფელიუ** (ესპ. Alejandre Rosell Feliu; დ. 6 მარტი, 1964, ბარსელონა, ესპანეთი) — ესპანელი მეწარმე, ბიზნესმენი, საფეხბურთო კლუბ „ბარსელონის" 39-ე პრეზიდენტი 2010-2014 წლებში. 

2003-2004 წლებში იყო მისი წინამორბედის, ხოან ლაპორტას მთავარი მრჩეველი სატრანსფერო საკითხებში, სანდროს უდიდესი მიღწევა ამ პოსტზე რონალდინიოს გუნდში მოყვანა იყო. 2005 წელს როსელი გახდა კლუბის ვიცე-პრეზიდენტი, თუმცა მალევე მოუწია თანამდებობის დატოვება ლაპორტასთან კონფლიქტის გამო. 2010 წლის ივლისში „ბარსელონის" საპრეზიდენტო არჩევნებში ამომრჩეველთა 60%-მა მხარი სწორედ სანდრო როსელს დაუჭირა. მისმა პრეზიდენტობამ თითქმის 4 წლამდე გასტანა. 2014 წლის იანვარში როსელი პოსტიდან გადადგა სამართალდამცავებთან არსებული პრობლემების გამო. კატალონიის პროკურატურამ გამოძიება დაიწყო ნეიმარის „ბარსელონაში" ტრანსფერთან დაკავშირებით. ეს საქმე დღემდე აღძრულია მის წინააღმდეგ. 

სანდრო როსელი 2017 წლის 23 მაისს ფულის გათეთრების ბრალდებით დააკავეს, სასჯელს დღემდე იხდის ქალაქ ბარსელონის მთავარ სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში.

„ბარსელონის" ტიტულები მისი პრეზიდენტობის პერიოდში
-------------------------------------------------

* **ლა ლიგა** **(2)**
	+ 2010–11, 2012–13
* **კოპა დელ რეი (1)**
	+ 2011–12
* **ესპანეთის სუპერთასი (3)**
	+ 2010, 2011, 2013
* **უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა (1)**
	+ 2010–11
* **უეფა-ს სუპერთასი (1)**
	+ 2011
* **ფიფას საკლუბო მსოფლიო ჩემპიონატი (1)**
	+ 2011

როსელის შეძენილი ფეხბურთელები
-----------------------------

| რანგი | მოთამაშე | ყოფილი კლუბი | სატრანსფერო ფასი | წელი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | ბრაზილიის დროშა ნეიმარი | ბრაზილიის დროშა სანტოსი | 57,000,000 ევრო | 2013 |
| 2. | ესპანეთის დროშა სესკ ფაბრეგასი | ინგლისის დროშა არსენალი | 34,000,000 ევრო  | 2011 |
| 3. | ჩილეს დროშა ალექსის სანჩესი | იტალიის დროშა უდინეზე | 26,000,000 ევრო | 2011 |
| 4. | არგენტინის დროშა ხავიერ მასკერანო | ინგლისის დროშა ლივერპული | 26,000,000 ევრო | 2010 |
| 5. | კამერუნის დროშა ალექს სონგი | ინგლისის დროშა არსენალი | 19,000,000 ევრო | 2012  |
| 6. | ესპანეთის დროშა **ხორდი ალბა** | ესპანეთის დროშა ვალენსია | 14,000,000 ევრო | 2012 |
| 7. | ბრაზილიის დროშა ადრიანო კორეია | ესპანეთის დროშა სევილია | 13,500,000 ევრო | 2010 |
| 8. | ნიდერლანდების დროშა იბრაჰიმ აფელაი | ნიდერლანდების დროშა პსვ ეინდჰოვენი | 3,000,000 ევრო | 2010 |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* როსელის ბიოგრაფია დაარქივებული 2012-12-17 საიტზე Wayback Machine.
**სალპები** (Desmomyaria ან Salpae) — ზღვის თავისუფლად მცურავი ცხოველების ქვეკლასი ქორდიანებს (Chordata) ტიპისა. აქვთ რამდენიმე მმ-იდან 33 სმ-მდე სიგრძის ცილინდრული სხეული, რომელიც დაფარულია გამჭვირვალე ტუნიკით. სხეულის წინა ბოლოზე პირის სიფონია. უკანაზე — კლოაკისა. გული მუცლის მხარეს აქვთ. სისხლის მიმოქცევის სისტემა ღიაა. ნერვული სისტემა წარმოდგენილია ხახის ზედა კვანძით და მისგან გამომავალი ნერვებით. მის ზემოთ შუქშემგრძნობი თვალაკია. ქვეკლასში გაერთიანებულია 25-მდე სახეობა. ბინადრობენ ყველა ოკეანეში, ჩრდილოეთ ყინულოვანის გარდა. ჰერმაფროდიტულ სქესობრივ ინდივიდში ვითარდება ერთად-ერთი ჩანასახი. წყალში გამოსული ახალგაზრდა სალპების გამონაზარდზე — სტოლონზე — დაკვირტვის გზით ვითარდება სქესობრივი ინდივიდების ძეწკვი, რომელიც შორდება სტოლონს და იწყებს დამოუკიდებლად არსებობას კოლონიებად. სალპებს შეუძლიათ ნათება (სიმბიონტი ბაქტერიების ხარჯზე). იკვებებიან ფიტოპლანქტონით. სალპები ზოგი თევზისა და ზღვის კუს საკვებია.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 695.
**პროლეტარსკის ფლოროსისა და ლავროსის ეკლესია** (რუს. Церковь Флора и Лавра) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პროლეტარსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1879 წელს და ამავე წელს აკურთხეს წმინდა მოწამენის, II საუკუნეში მცხოვრები ძმების ფლოროსი და ლავროსის სახელზე. 

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი პროლეტარსკი.

ისტორია
-------

პროლეტარსკის ფლოროსისა და ლავროსის ეკლესია პირველად ისტორიულ დოკუმენტებში მოხსენიებულია 1879 წელს, ამავე წელს აკურთხეს ასევე ეკლესია. ტაძრის მშენებლობის დროს აშენდა მხოლოდ ერთი საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს II საუკუნეში მცხოვრები ადრექრისტიანული წმინდანი ძმების ფლოროსისა და ლავროსის სახელზე. 

1955 წელს ფლოროსისა და ლავროსის ეკლესიის შენობა გადააკეთეს და მასში განათავსეს კინოთეატრი „Мир-ი". მიუხედავად ეკლესიის შენობის რეკონსტრუქციისა, ადგილობრივი ქრისტიანული საზოგადოება განაგრძობდა მოღვაწეობას. მათ თავიანთი სახსრებით შეიძინეს კაზაკების პატარა ქოხი, რომელიც შემდეგ აღადგინეს და მასში სამლოცველო სახლი გახსნეს. 

1989 წელს დაიწყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა ეკლესიისათვის შესყიდულ ეზოში. მშენებლობა გაგრძელდა ოთხი წლის მანძილზე და დასრულდა 1993 წელს. ამავე წელს ეკლესია აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მიტროპოლიტმა ვლადიმირ საბოდანმა. ეკლესიასთან ასევე გაიხსნა საკვირაო სკოლა.

ამჟამად ძველი ეკლესია აღიარებულია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად და მიმდინარეობს მისი აღდგენითი სამუშაოები.

სიწმინდეები
-----------

ეკლესიაში დაცულია რამდენიმე სიწმინდე: მოციქულ ბარნაბას ხატი მისი წმინდა ნაწილებით, წმინდა იობ პოჩაევის ხატი, წმინდა ტიხონის - მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ხატი, პავლე ტაგანროგელის ხატი.

სქოლიო
------

1. ↑  Пролетарск|Церковь Флора и Лавра. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
2. 1 2 3  Храм Мучеников Флора и Лавра, г.Пролетарск | наш приходской сайт. hramflora-lavra.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
**სანელსაცხებლე**, *ბალზამარიუმი, უნგენტარიუმი* — სურნელოვანი ზეთებისა და ნელსაცხებლების შესანახი და გადასატანი ჭურჭელი. ძვ. წ. II ათასწლეულში მინის სანელსაცხებლების დამზადება დაიწყეს ეგვიპტესა და სირიაში — ძვ. სამყაროში ნელსაცხებლის უმთავრეს მწარმოებელ და ექსპორტიორ ქვეყნებში. უძველესი სანელსაცხებლები მზადდებოდა ფერადი გაუმჭვირვალე მინისაგან, რისთვისაც იყენებდნენ ე. წ. თიხის გულგულას. ამ მეთოდით დამზადებული მინის სხვადასხვა ფორმის სანელსაცხებლები (ამფორისკები, არიბალოსები, ალაბასტრონები, ოინოქოიები) განსაკუთრებით გავრცელდა ძვ. წ. VI—IV საუკუნეებში და დიდი რაოდენობით გადიოდა ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებიდან (სირია, ფინიკია, ძველი ეგვიპტე).

ამ დროის სანელსაცხებლეები ნაპოვნია საქართველოშიც (წალკა, ბრილი, ვანი, ფიჭვნარი). ამავე მეთოდით არის დამზადებული თბილისში აღმოჩენილი ძვ. წ. I — ახ. წ. I საუკუნეები ფერადი მინის ალაბასტრონი. უნიკალურ სანელსაცხებლებს ამზადებდნენ ქვისაგან (ალებასტრი, მარმარილო, მთის ბროლი, აქატი და სხვა) და ძვირფასი ლითონისაგანაც. მასობრივ წარმოებაში მინას კონკურენციას მხოლოდ თიხა უწევდა, განსაკუთრებით ადრინდელი ანტიკური და ელინისტურ ხანაში.

ძვ. წ. VI—IV საუკუნეებში საბერძნეთში ამზადებდნენ სხვადასხვა ფორმის თიხის სანელსაცხებლებს (არიბალოსები, ალაბასტრონები, ამფორისკები, ლეკითოსები, ასკოსები და სხვა). ძვ. წ. IV საუკუნის დასასრულიდან თითისტარის ფორმის თიხის სანელსაცხებლების (უნგვენტრიუმების) წარმოება ფართოდ გავრცელდა მთელ ელინისტურ სამყაროში და შემორჩა რომაულ ხანამდე, სანამ მას საბოლოოდ გამოდევნიდა მინის სანელსაცხებლები. ელინისტური და რომაული ხანის თიხის უნგვენტარიუმები და ამფორისკები აღმოჩნდა საქართველოშიც (ვანი, დაბლაგომი, ეშერა, სამადლო, ჟინვალი, ურბნისი). ზოგიერთი მათგანი ადგილობრივი ნაწარმია. ახ. წ. I საუკუნიდან ფართოდ გავრცელდა გამობერვის წესით დამზადებული მინის სანელსაცხებლები, რომლებიც უკვე გამჭვირვალე მინისა იყო და გამოირჩეოდა ფორმათა მრავალფეროვნებით. I—III საუკუნეებში მათი წარმოება ანტიკური სამყაროს მრავალ პუნქტშია დადასტურებული (სირია, ეგვიპტე, იტალია, რაინის ოლქი, ჩრდილოეთი შავიზღვისპირეთი და სხვა). სანელსაცხებლებს ძველად იყენებდნენ არა მარტო ყოფაში, არამედ სამგლოვიარო რიტუალშიც. ამიტომ ხშირად გვხვდება სამარხებში. სანელსაცხებლები დიდი რაოდენობითაა აღმოჩენილი საქართველოში გათხრილ I—III საუკუნეების სამაროვნებშიც (ურეკი, ბორი, კლდეეთი, ზღუდერი, სამთავრო, ურბნისი და სხვა). ისინი ძირითადად შემოტანილია IV საუკუნიდან კი საქართველოში აღმოჩენილი მინის სანელსაცხებლების უმრავლესობა ადგილობრივი ნაწარმია. VI—VIII საუკუნეებში სანელსაცხებლები საქართველოდან მეზობებ ქვეყნებშიც გაჰქონდათ.

ლიტერატურა
----------

* *საგინაშვილი მ.* ურბნისის სამაროვანის მინის ჭურჭელი, თბ. 1970;
* *უგრელიძე ნ.*, ადრეულ შუასაუკუნეთა ქართლში მინის წარმოების ისტორიისათვის, თბ. 1967;
* *Гагошидзе Ю. М.* Самадло, Тб. 1979;
* *Fossing P.* Glass Vessels before Glass-Blowing, Cph. 1940

* *საგინაშვილი მ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ. 1985. — გვ. 80.
**კონჭკათის მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კონჭკათში.

```
ტაძარი შემაღლებულ ადგილას დგას, ზღვის დონიდან 281 მეტრზე. აგებულია  მე-10-მე-15 საუკუნეებში. მას ირგვლივ  შემოვლებული აქვს  გალავანი. ნახევარწრიულ აბსიდიანი დარბაზული ეკლესია  სხვადასხვა ფერის თლილი ქვის კვადრებითაა ნაგები. ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს ამ უკანასკნელის თავზე გადის ჩუქურთმიანი თაღი. გარედან არქიტრავულია ორივე კარი, შიგნიდან თაღოვანია. დასავლეთით   მიშენებული აქვს  ორ საფეხურიან ცოკოლზე მდგარი, ორი თაღით გახსნილი გალერეა. გალერეის თაღები  ეყრდნობა მრგვალ მასიურ იმპოსტირებულ სვეტს. გალერეის, სვეტის თავზე ტიმპანის ქვაა გამოყენებული, სადაც ცენტრში  წრეში ჩახაზული ჯვარია წარმოდგენილი. გალერეის ცილინდრული კამარა ეყრდნობა ორ იმპოსტიან პილასტრს, ხოლო პილასტრებს შორის გადადის თაღი. გალერეის ინტერიერში  შემორჩენილია კედლის მხატვროფის ფრაგმენტები. ჩრდილოეთიდან ტაძარს მიშენებული აქვს  ეკვდერი, რომლის შესასვლელიც დასავლეთიდანაა. ასევე სამხრეთით ეკვდერის საძირკვლის ნაშთები ფიქსირდება. ტაძარს დასავლეთით, აღმოსავლეთით და სამხრეთით გაჭრილი აქვს თაღოვანი სარკმლები, რომლის საპირეები შედგება მოჩუქურთმებულ ოლესა და მისი მოჩარჩოებული ლილვებისგან. ეკლსიის ცილინდრული კამარა  ეყრდნობა  სამ ორ საფეხურიან პილასტრს. ტაძარს გარშემო შემოუყვება გალავანი, რომელსაც შესასვლელი გაჭრილი აქვს ჩრდილოეთით და სამხრეთით. ტაძარი აღდგენილია 2013- 2014 წლებში.
```

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს გერბი კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9899
* 

**ლიხოის წმინდა გიორგის ეკლესია** (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ ლიხოიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. 

ტაძრის მისამართი: 346380, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ხუტორი ლიხოი.

ისტორია
-------

ხუტორი ლიხოი დაარსდა XIX საუკუნის დასაწყისში საფოსტო გზაზე. 1854 წლიდან ლიხოი კაზაკების ხუტორია, სადაც 1867 წლისათვის 500 ადამიანი ცხოვრობდა. 

მოსახლეობის სულიერებისათვის საჭირო გახდა ტაძრის მშენებლობა. ახალი ეკლესიის მრევლში მოიაზრებოდა ახლომდებარე ხუტორების, ილინსკის, ტაცინის, ბელგოროდცევისა და ბოჟკოვსკის მოსახლეობა. კაზაკებმა მიმართეს დონის კაზაკთა ატამანს, გენერალ-ადიუტანტ ალექსანდრე პოტაპოვს, ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ატამანმა დადებითი პასუხი გასცა. 1868 წელს ახალმა ატამანმა პ. ფომინმა მიმართა დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს პლატონს (1867-1877 წწ.), რათა განკარგულება გაეცა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 

1867 წელს დაიწყო სახსრების შეგროვება ეკლესიის მშენებლობისათვის. ფულს აგროვებდნენ ორი წლის განმავლობაში და მხოლოდ 1869 წელს დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა. 1870 წელს აკურთხეს მშენებლობის ადგილი, ხოლო 1871 წელს ეკლესია ააგეს. ეკლესია იყო ხის, გადახურული თუნუქის ფილებით, ჰქონდა ცალკე მდგომი სამრეკლო. ეკლესიის გარშემო იყო ქვის გალავანი. 1872 წლის სექტემბერში ეკლესია აკურთხეს. 1900 წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებდა ორი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 

XX საუკუნის დასაწყისში ლიხოის მოსახლეობა შეადგენდა 1 207 ადამიანს. ამ დროისათვის ხის ეკლესია დაძველდა და საჭირო გახდა ახალი ქვის ეკლესიის აგება. შეაგროვეს თანხები ახალი ეკლესიის ასაგებად. 

ახალი ქვის ეკლესია ააგეს 1905 წელს. 1906 წელს იგი აკურთხა ალექსანდრო-გრუშევსკის წინამძღვარმა, მღვდელმონაზონმა ვასილიმ. ლიხოის წმინდა გიორგის ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო სკოლა, სადაც საღვთო სჯულს ასწავლიდა ადგილობრივი მღვდელი მიტროფანე დამასკინი. 

რევოლუციის დროს წმინდა გიორგის ეკლესიის მღვდელი მიხეილ პაშუტინი დახვრიტეს წითელარმიელებმა. ეკლესიის შენობა სხვადასხვა დროს იყო საწყობი, კლუბი, ბეღელი. დაანგრიეს სამრეკლო და მოხსნეს გუმბათი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელებმა ეკლესიაში თავლა გახსნეს. 

1944 წელს ეკლესიაში აღდგა ღვთისმსახურება, რომელიც არ შეწყვეტილა ხრუშჩოვის დათბობის პერიოდშიც კი. ამჟამად ეს ეკლესია მოქმედია. 2010 წელს მოაოქროვეს გუმბათი. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი დიმიტრი (სობოლევსკი).

ლიტერატურა
----------

* Беликов, С. Прихожане приложились к мощам святых / С. Н. Беликов // Красносулинский вестник. - 2016. – 21 янв. (№3). – С.4.
* Кудрявцев, В. Церковь Георгия Победоносца в х. Фомино-Лиховском / В. В. Кудрявцев // Сулинская земля: страницы истории. – Ростов н / Д. 1999. – С. 131-133.
* Кудрявцев, В. История хутора Фомино - Лиховского / В. В. Кудрявцев // Страницы прошлого листая [исследования истории Сулинской земли] – Красный Сулин, 2004. – С.76-77.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Лихой. Церковь Георгия Победоносца
* Храм Георгия Победоносца
* Храм св. вмч. Георгия Победоносца დაარქივებული 2019-02-09 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Церковь Георгия Победоносца.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-22. ციტირების თარიღი: 2017-03-30.
**ლოა** (ესპ. Río Loa) — ყველაზე გრძელი მდინარე ჩილეში. სიგრძე 440 კმ. სათავე მდებარეობს ანდების მთებში, ვულკან მინიოს კალთებზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 4000 მეტრზე. გაედინება უდაბნო ატაკამის ტერიტორიაზე. ნაპირებზე წარმოიქმნება ოაზისები. ერთვის წყნარ ოკეანეს. წარმოადგენს სასაზღვრო მდინარეს ჩილეს რეგიონებს ტარაპაკასა და ანტოფაგასტას შორის.

წყლის ხარჯი შესართავთან — დაახლ 6 მ³/წმ, შუა დინებაში — 2,43 მ³/წმ.

ძირითადი შენაკადები
-------------------

* სან-პედრო
* სალადო
* სან-სალვადორი

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ჩილეს მდინარეების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Rios de Chile — Rio Loa დაარქივებული 2008-07-20 საიტზე Wayback Machine.
* Loa.pdf დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  მდინარე ლოა

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ანტოფაგასტის რეგიონის ჰიდროგრაფია |
| --- |
|  |
| მდინარეები | 
* ლოა
* სან-სალვადორი
* სალადო
* ტოკონსე
* სან-პედრო
 | ანტოფაგასტის რეგიონის მდინარეები |
|  |
| ტბები | 
* ლაგუნა-მისკანტი
* ლეხია
 |

 |
**ლარიქსი** (ლათ. Larix) — წიწვოვანი მცენარის გვარი ფიჭვისებრთა ოჯახისა. 30-35 მ სიმაღლის სწორტანიანი ხეებია. სხვა მარადმწვანე წიწვოვანებისაგან განსხვავებით, ლარიქსს წიწვები უყვითლდება, სცვივა და ზამთრობით ხე მთლიანად შიშვლდება.

20-მდე სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში იგი ბუნებრივად არ იზრდება, ინტროდუცირებულია აქა-იქ მცირე რაოდენობით, მაგრამ ტენის ნაკლებობისას მალევე იღუპება. ლარიქსის ყველაზე ხნიერი ეგზემპლარები (22-30 მ სიმაღლისა და 55-70 წლისა) გვხვდება შავი ზღვის სანაპიროზე, წინანდლის პარკში და ბაკურიანში. კულტივირებულია აგრეთვე თბილისში, ბორჯომში, ზემო სვანეთში (მესტია) და სხვა. ყველაზე მრავლადაა გაშენებული ახალქალაქში, სადაც შერეულია ტყის ნარგავში.

ლარიქსი ძალიან ყინვაგამძლე და სინათლის მოყვარულია. კარგად ხარობს ზომიერად ტენიან და ფხვიერ ნიადაგებზე (კერძოდ, კირიანზე). ზაფხულის სიცხისა და გვალვისადმი მგრძნობიარეა და სამხრეთ ქვეყნებში მისი კულტივირება მხოლოდ გრილ ადგილებშია შესაძლებელი.

ძლიერ სწრაფმზარდია. მეტად მტკიცე და მაგარი მერქანი აქვს, რომელიც გამოიყენება გემთმშენებლობაში. წყალქვეშა ნაგებობისათვის და სხვა. მერქნის გამძლეობითა და სიმძიმით ლარიქსს უთხოვართან ერთად ერთ-ერთი პირველი ადგილი უკავია წიწვოვანთა შორის. იძლევა ძვირფას ფისს, რომლისგანაც მზადდება სკიპიდარი და კანიფოლი. ქერქიდან იღებენ მთრიმლავ ნივთიერებებს.

ლიტერატურა
----------

* *სხიერელი ვ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 131.
**კურშენაი** (ლიეტ. Kuršėnai) — ქალაქი ლიეტუვის ჩრდილოეთ ნაწილში, შიაულიაის რაიონში.

დახასიათება
-----------

ქალაქი მდინარე ვენტას ორივე ნაპირზეა გაშენებული შიაულიაიდან 22 კილომეტრში შიაულიაი - პალანგა და შიაულიაი - მიაჟეიკიაის გზატკეცილზე. 
ქალაქში ხსენებული მიმართულების ორი სარკინიგზო ხაზიც გადის. აქვეა რკინიგზის ორი სადგურიც. კურშენაიში მუშაობს შაქრის ქარხანა, საშენმასალათა კომბინატი, სარემონტო-მექანიკური და კარაქ-ყველმრეწვის ქარხნები.

ქალაქის მოსახლეობა 1897 წელს სულ რაღაც 3, 189 ადამიანი იყო, 1970 წელს 11 ათასი, 1990 წელს — 14, 9 ათასი, ხოლო 2005 წელს 13 854 მცხოვრები. 

დასახელება, როგორც ვარაუდობენ, კურშების დასახლებას აღნიშნავდა.
ისტორიულად კურშენაის გერბი არ ჰქონია. მისი ეტალონი მხატვარმა იუოზას გალკუსმა დაამუშავა. გერბი ლიეტუვის პრეზიდენტის მიერ არის დამტკიცებული 1994 წლის 22 ოქტომბერს. გერბზე გამოსახულია ხუთი ოქროს ვარსკვლავი ლურჯი ცის ფონზე და წითელი დოქი თეთრზე.

ისტორია
-------

წერილობით წყაროებში პირველი მოსხენიება XVI საუკუენს განეკუთვნება. პირველი ხის საყდარი 1523 წელს იქნა აგებული, ქვისა 1824 წელს (დაინგრა პირველი მსოფლიო ომის დროს). ახლანდელი აღჭურვეს 1927-1933 წლებში.

სოფლის მოსახლეობის ზრდაზე დადებითად იმოქმედა ლიბავო-რომენის რკინიგზის გაყვანამ. 

ქალაქია 1947 წლიდან, 1962 წლამდე სარაიონო ცენტრი იყო. 

კურშენაიში გაატარა ცხოვრება ლიეტუველმა მწერალმა-განმანათლებელმა ლაურინას ივინსკისმა. 1960 ქალაქის მთავარ მოედანზე მწერლის ძეგლი გაიხსნა. 

აქ დაიბადა გენერალი სტასის როშტიკისი, პოეტი ვაცის რეიმერისი (ქალაქის საპატიო მოქალაქე); მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აქ მასწავლებლად მუშაობდა პოეტი სტასის ანგლიცკისი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Kuršėnai

1. ↑  Resident population by city / town at the beginning of the year — State Data Agency of Lithuania, 2023.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q112626509'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q12663462'></a>
**ლარისი ცერიჩი** (დ. 26 იანვარი, 1991, ტრავნიკი, იუგოსლავია) — ბოსნიელი ძიუდოისტი 2014 წლის ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც მონპელიეში ჩატარდა, მოიპოვა ვერცხლის მედალი. ფინალში დამარცხდა ფრანგ ემილი ანდეოლთან. 2009 წელს მოიგო ახალგაზრდული ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატი. მას დამარცხებული ჰყავს მსოფლიოს ყოფილი ჩემპიონი იუ სონგი და ოლიმპიური ჩემპიონი, ემილი ადეოლი. ამჟამად 78+ კგ წონითი კატეგორიის მსოფლიო რეიტინგში იკავებს მეთორმეტე ადგილს, 4147 ქულით.  2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, +78კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. მესამე ადგილისთვის ბრძოლაში დაამარცხა სარა ადლინგტონი.  ამავე წელს ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დამარცხდა ფრანგ რომანა დიკოსთან. ერთი წლით ადრე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. 2017 წელს, თელ-ავივში გამართულ ჩემპიონატზე, მესამე ადგილისთვის ბრძოლაში დაამარცხა თურქი ძიუდოისტი, ქაირა საითი.  2009 წელს პესკარაში გამართულ ხმელთაშუა ზღვის თამაშებში მოიპოვა ვერცხლის მედალი, ფინალში დამარცხდა სლოვენიელ ლუცია პოლავდერთან.  4 წლის შემდეგ, 2013 წელს თამაშები მერსინში ჩატარდა, მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2016 და 2017 წლებში ცერიჩმა ზედიზედ ორჯერ მოიგო ზაგრების გრან-პრი. 2017 და 2018 წლებში ზედიზედ ორჯერ მოახერხა გასულიყო ანტალიის გრან-პრის ფინალში, მაგრამ ორივეჯერ დამარცხდა. 2019 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ზაგრების გრან-პრი. 2013 წელს რიეკას გრან-პრიეზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2014 წელს ბუდაპეშტის გრან-პრიზე მოიპოვა ბრინაჯოს მედალი. 2016 წელს აგრეთვე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა ალმა-ატას გრან-პრიე. 2017 წელს დიუსელდორფის გრან-პრიზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. ერთი წლის შემდეგ, 2018 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ჰააგის გრან-პრიზე. 2018 წელს +78კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ეკატერინბურგის გრანდ-სლემი. 2019 წელს დამარცხდა ბაქოს გრანდ-სლემის ფინალში. 2016 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ტიუმენის გრანდ-სლემზე, ერთი წლით ადრე, 2015 წელს აგრეთვე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა პარიზის გრანდ-სლემზე. 2016, 2017 და 2018 წლებში ზედიზედ სამჯერ მოიპოვა ბრინაჯოს მედალი მსოფლიოს მასტერსზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* JudoInside

სქოლიო
------

1. 1 2  Larisa Cerić Bio, Stats, and Results en.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 აპრილი 2020. ციტირების თარიღი: 25 November 2017.
2. ↑  IJF profile
3. ↑  Judo Inside.  (26 October 2014) LARISA CERIC – JUDOKAHome » Judoka » Larisa Ceric » Judo career. ციტირების თარიღი: 26 October 2014.
4. ↑   Draw
5. ↑   Judo - Women's +78 kg
6. ↑   2009 წლის შედეგები