recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ელენა ევგენის ასული ვისტროპოვა** (აზერ. Yelena Yevqeniyevna Vıstropova; დ. 3 ნოემბერი, 1988, სულაკი, დაღესტნის სსრ, სსრკ) — რუსი-აზერბაიჯანელი სპორტსმენი. რუსეთისა და ევროპის ჩემპიონი კრივში (2014, 2016). რუსეთის სპორტის ოსტატი; აზერბაიჯანის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (2016)..

ბიოგრაფია
---------

ელენა ვისტროპოვა დაიბადა 1988 წლის 3 ნოემბერს დაღესტნის სსრ-ის სოფელ სულაკში. კრივში ჩაერთო 8 წლის ასაკში.

მისი პირველი მწვრთნელი იყო ალექსეეი სეიდულაის ძე შახსინოვი (1941—2018).

2006 წელს მან მოიგო რუსეთის ჩემპიონატი 66 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. 2007 წლის რუსეთის ჩემპიონატის ვერცხლის მედალოსანი (70 კგ-მდე); 2008 და 2010 წლები (69 კგ-მდე). 2009 წელს მოიპოვა რუსეთის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედალი 64 კგ-მდე წონით კატეგორიაში..

2011 წლიდან ასპარეზობს აზერბაიჯანის ნაკრების რიგებში. 2012 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ლონდონში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, მაგრამ პირველივე წრეში დამარცხდა ნიგერიელ ედიტ ოგოკესთან. 2012 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მან 75 კგ-მდე წონით კატეგორიაში ვერცხლის მედალი მოიპოვა. 1/64 ფინალში დაამარცხა ბელარუსის წარმომადგენელი ვიქტორია კებიკავა, ანგარიშით 18:7. 1/32 ფინალში ანგარიშით 17:12 დაამარცხა ბრაზილიელი როზელი ფეიტოსა. 1/16 ფინალში დაამარცხა რუმინელი ელენა ტურჩინი. მეოთხედფინალში ანგარიშით 12:5 დაამარცხა ლილია დურმიევა. ნახევარფინალში ანგარიშით 16:15, დაძაბულ ბრძოლაში დაამარცხა ანა ლაურელი. ფინალში დაძაბულ ბრძოლაში დამარცხდა ინგლისელ სავანა მარშალთან, ანგარიშით 15:17.  2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ვისტრიპოვამ ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა 69 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. 2014 და 2016 წლების ევროპის ჩემპიონატების გამარჯვებული 69 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. 2014 წლის ევროპის ჩემპიონატის 1/8 ფინალურ შეხვედრაში ანგარიშით 3:0 დაამარცხა უნგრელი ესტერ ოლაჰი. 1/4 ფინალში დაამარცხა პოლონელი ნატალია ჰოლინსკა, ანგარიშით 3:0. ნახევარფინალში დაამარცხა რუმიენლი მიჰაელა კრისტიან, ანგარიშით 3:0. ფინალში დაამარცხა ინგლისელი სტეისი კოუპლენდი.. 2015 წლის ნოემბერში მოიგო სოფიაში გამართული „*Balkan Cup"*.

მისი ამჟამინდელი მწვრთნელია აზერბაიჯანელი შ. მაგომედოვი. ცხოვრობს აზერბაიჯანში, არის სპორტულ კლუბ „გილიანის" წევრი (აზერ. Gilan İdman Klubu).

ელენა ვისტროპოვა გათხოვილია და ჰყავს 1 შვილი, რომელიც 2013 წელს დაიბადა.

სქოლიო
------

1. ↑  Gənclər və İdman Nazirliyində idman mütəxəssisləri mükafatlandırılıb - SİYAHI
2. 1 2 3 4 5  Елена Выстропова. Спортивная Россия. ციტირების თარიღი: 2019-09-22.
3. ↑  Elena Vystropova. *London 2012*. The London Organising Committee of the Olympic Games and Paralympic Games Limited.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 April 2013. ციტირების თარიღი: 17 September 2012.
4. ↑  Yelena Vıstropova Bio, Stats, and Results en.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-18. ციტირების თარიღი: 2021-10-30.
5. ↑   Results
6. ↑   Results 2014
7. ↑  Yelena Vıstropova Sofiyada ən güclü oldu
**ელენა დმიტრიევნა სტასოვა**, (რუს. Еле́на Дми́триевна Ста́сова დ. 1873 — გ. 31 დეკემბერი, 1966) — რუსი საბჭოთა პოლიტიკოსი და პარტიული მოღვაწე, რევოლუციონერი.

ბიოგრაფია
---------

1905-06 წლებში იყო ემიგრაციაში შვეიცარიაში, სადაც აქტიურად მონაწილეობდა რსდმპ(ბ) ცენტრალური კომიტეტის მუშაობასა და გაზეთ „პროლეტარიატის" გამოცემაში. 1906 წლიდან იყო ფინეთში, სადაც დაკავებული იყო იარაღის, ფულისა და პარტიული მუშაკების საზღვარზე ტრანსპორტირების საკითხებით. 1907-12 წლებში იყო თბილისში რსდმპ(ბ)-ს წარმომადგენლად. 1919 წლიდან იყო კომინტერნის წევრი. 1920 წლის სექტემბრიდან პარტიის ცეკას კავკასიის ბიუროს წევრი. 1921-25 წლებში არალეგალურ სამუშაოზეა გერმანიის კომპარტიაში და ამავე დროს არის კომინტერნის ბერლინის ბიუროს წარმომადგენელი, 1927-37 წლებში იყო რევოლუციისთვის მებრძოლთა საერთაშორისო ორგანიზაციის ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარე. 1935-43 წლებში კომინტერნის ინტერნაციონალური კონტროლის კომისიის წევრია. 1946 წელს გავიდა პენსიაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ელენა სტასოვა***

* Barbara Evan Clements, *Bolshevik Women,* New York: Cambridge University Press, 1997
ვარშავის გეტოს რუკა. წითელი ხაზით მონიშნულია გეტოს საწყისი საზღვრები, ხოლო მუქად აღნიშნულია გეტოს ძირითადი ნაწილი. რუხი ზონები ქარხნებისაა. შავი ხაზებით მონიშნულია 1943 წელს შემცირებული ზონა, ხოლო მწვანედ შეფერილი რაიონი მორჩილი პოლონელების დასახლებაა. #5-ით აღნიშნულია სადგური, საიდანაც ებრაელები საკონცენტრაციო ბანაკში გაჰყავდათ.
**ვარშავის გეტო** — მეორე მსოფლიო ომის ჰოლოკოსტის დროს ნაცისტური გერმანიის მთავრობის მიერ შექმნილი ებრაელთა უდიდესი კონცენტრირებული დასახლება. მისი არსებობის სამი წლის განმავლობაში შიმშილით, ავადმყოფობითა და საკონცენტრაციო თუ გასანადგურებელ ბანაკებში დეპორტაციებით გეტოს მოსახლეობა სავარაუდო 450 000-დან 37 000-მდე შემცირდა. სწორედ აქ მოხდა ვარშავის გეტოს აჯანყება, რომელიც ერთ-ერთი პირველი მასობრივი დაუმორჩილებლობა იყო ნაცისტების ოკუპაციის წინააღმდეგ ევროპაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ვარშავის გეტო***

* ვარშავას გეტოს ფოტოები - იად ვაშემის ინლაინ გამოფენა
* www.druhasvetovavalka.cz - მეორე მსოფლიო ომთან დაკავშირებული სურათები და ვიდეოები დაარქივებული 2011-07-18 საიტზე Wayback Machine.
* ვარშვას გეტო ჰოლოკოსტს გადარჩენილების მოგონებები. პროექტი:"არ დაივიწყო"
* ებრაული ვარშვის ისტორიული ადგილები დაარქივებული 2009-04-09 საიტზე Wayback Machine.
* ვარშავას გეტოს დეტალური, ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2008-01-24 საიტზე Wayback Machine.
* ვარშვის გეტოს დოკუმენტები და ინფორმაცია
**ვასილ თადეოზის ძე კაციტაძე** (დ. 13 იანვარი, 1905, მუხლი, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 მაისი, 1989) — ქართველი ჰიგიენისტი.

ბიოგრაფია
---------

თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, 1932 წლიდან, ვასილ კაციტაძემ თავისი საქმიანობა საქართველოში პროფილაქტიკური მედიცინის განვითარებას და უმაღლეს სასწავლებელში პედაგოგიურ საქმიანობას მიუძღვნა. 1950 წელს დაიცვა მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი, 1951 წლიდან — პროფესორია. 1961 წელს მიენიჭა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1939 წლიდან, ჯერ თბილისის სტომატოლოგიური ინსტიტუტის, ხოლო შემდეგ თბილისის სახ. სამედიცინო ინსტიტუტის ჰიგიენის კათედრის გამგეა. 1948–1972 წლებში იყო თბილისის სახ. სამედიცინო ინსტიტუტის სანიტარულ–ჰიგიენური ფაკულტეტის დეკანი. მისი მრავალირცხოვანი ნაშრომები შეეხება კვების, კომუნალური ჰიგიენის, შრომის ჰიგიენის საკითხების მეცნიერულ კვლევებს და ამ დარგების განვითარებას.

ვასილ კაციტაძე ავტორია ქართულ ენაზე გამოცემული ჰიგიენის პირველი სახელმძღვანელოებისა; „ზოგადი ჰიგიენა" (1942 წ.), „სამხედრო ჰიგიენა" (1950 წ.), „კვების ჰიგიენა" (1957 წ.), „რადიაციული ჰიგიენა" (1968 წ.). შემდგომ წლებში ეს სახელმძღვანელოები არაერთხელ გამოიცა. დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით. ვასილ კაციტაძე გარდაიცვალა 1989 წელს.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 444.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვასილ კაციტაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კლოდ-ფრანსუა მენესტრიე
**კლოდ-ფრანსუა მენესტრიე** (დ. 9 მარტი, 1631, ლიონი — გ. 21 იანვარი, 1705, პარიზი) — ფრანგი ჰერალდიკოსი, იეზუიტთა ორდენის წევრი

დაიბადა ლიონში. მან შექმნა მრავალრიცხოვანი წიგნები ჰერალდიკაში, ეს მის ასაკში დიდი ავტორიტეტი იყო. ჩამბერის, ვენის, გრენობლის და ლიონის კოლეჯების პროფესორი. 1669-1670 წლებში იმოგზაურა გერმანიასა და იტალიაში, შემდეგ პარიზში და სიკვდილამდე იქ ცხოვრობდა. ის თავისი დროის ყველაზე ცნობილი ჰერალდიკოსია, თუმცა მისი რამდენიმე ნამუშევარი წარუმატებელი აღმოჩნდა. 

1622 წლიდან მჭიდრო მიმოწერა ჰქონდა ფილიპ იაკობ სპენერთან, რომელიც იყო გერმანიის სამეცნიერო ჰერალდიკის დამაარსებელი. მენესტრიე ამბობდა, რომ ჩვენ შეგვიძლია ვიცოდეთ ჰერალდიკის საწყისი, მათი ცოცხალი წყაროებიდან. მის ნაშრომებზე გავლენა ჰქონდა თავისი დროის ჰერალდიკასაც. მის ნაშრომებს ბალეტის განვითარებაში დიდი გავლენა ჰქონდა. ერთ-ერთი მათგანია „უძველესი და თანამედროვე ბალეტი თეატრის წესების შემდეგ", სადაც გამოხატულია ემოციების უწყვეტი ჯაჭვი და სრული ამბავია მოთხრობილი. ის ასევე იყო ნუმიზმატი და ანტიკვარების სპეციალისტი. 1689 წელს გამოქვეყნდა მისი წიგნი ლუი XIV-ის შესახებ. მენესტრიესათვის ერთ-ერთმა გამოცემამ დაარღვია საავტორო უფლებები და შეიტანა 5 არაორიგინალი ლუი XIV-ის მედალი, რამაც დააზიანა მისი პოზიცია სამეფო კარზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Ella Hassett, Library Assistant, The Edward Worth Library, Dublin - *LOUIS XIV’S MEDALS*
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **კაკაბაძე**. |

**ვასილ მიხეილის ძე კაკაბაძე** (დ. 7 ოქტომბერი, 1888, ხონი — გ. 10 მარტი, 1968, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი, მეცნიერების დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.

ბიოგრაფია
---------

დაწყებითი განათლება მიიღო ხონში, შემდეგ სწავლა განაგრძო როსტოვის საშუალო ტექნიკურ სასწავლებელში, ხოლო 1909-1916 წლებში ხარკოვის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სტუდენტია. ამ ხანებში აქტიურად მონაწილეობს სტუდენტურ მოძრაობაში, თანამშრომლობს ქართულ პრესაში.

ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგვ. კაკაბაძე მუშაობას იწყებს სამხედრო გზების მშენებლობაზე ერზრუმის რაიონში. 1918 წლიდან საქართველოშია და მთელ ძალისხმევას ახმარს ჩვენში ტექნიკური განათლების სათანადო დონეზე დაყენების საქმეს: სათავეში უდგას ამიერკავკასიის პირველ ტექნიკურ სასწავლებელს, არის საქართველოს ტექნიკური საზოგადოების მდივანი. მისი აქტიური მონაწილეობით გაიხსნა თბილისის უნივერსიტეტში პოლიტექნიკური ფაკულტეტი, რომელიც 1929 წელს გამოეყო და გაფორმდა ინდუსტრიულ ინსტიტუტად. აქ იგი 15 წელიწადს ქიმიურ-ტექნიკურ ფაკულტეტს ხელმძღვანელობდა როგორც დეკანი, ზოლო სამი ათეული წლის მანძილზე განაგებდა კათედრას.

ვასილ კაკაბაძის მეცნიერული მემკვიდრეობა 250-ზე მეტ შრომას მოიცავს, ამასთანავე იყო საქართველოში ტექნიკური აზროვნების აქტიური პროპაგანდისტი და დიდი პოპულარიზატორი. კერძოდ მეცნიერის ქმედითი მონაწილეობით დაარსდა პირველი ქართული ტექნიკური ხასიათის ჟურნალი ტექნიკა და ცხოვრება, რომლის პირველი რედაქტორიც თვითონ იყო. დიდია ვ. კაკაბაძის ღვაწლი ქართული ტექნიკური ცნებების შემუშავებაში. იგი იყო ქართული ტექნიკური ტერმინოლოგიის კომისიის თავმჯდომარე, შემდგომ კი ყველა დარგობრივი თუ სხვა ტექნიკური ტერმინოლოგიური კომისიების უცვლელი წევრი.

1938 წლიდან გარდაცვალებამდე ვ. კაკაბაძე უცვლელად თავმჯდომარეობდა დ. მენდელეევის სახელობის საკავშირო ქიმიური საზოგადოების რესპუბლიკურ გამგეობას. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

თბილისის უნივერსიტეტის დამფუძნებელი პროფესორები
-----------------------------------------------

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 196, თბ. 1994

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვასილ კაკაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ვსევოლოჟსკი** (რუს. Всеволожск) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვსევოლოჟსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგიდან 7 კილომეტრის მოშორებით, რეგიონული მნიშვნელობის საგზაო მაგისტრალ A128-ისა („ცხოვრების გზა") და H91 საგზაო მაგისტრალის გადაკვეთაზე. ქალაქის ყველაზე მაღალი ადგილი ზღვის დონიდან 68, 13 მეტრზე მდებარეობს, რუბოლოვსკის მთაზე, ყველაზე დაბალი ადგილი კი ზღვის დონიდან 11, 75 მეტრზეა. ქალაქი დაარსდა 1892 წელს, 2010 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობდა 59,7 ათასი ადამიანი.

ისტორია
-------

პირველი დასახლება თანამედროვე ვსევოლოჟსკის ტერიტორიაზე ჯერ კიდევ 1500 წელს ჩატარებულ აღწერაშია ნახსენები, ეს იყო სოფელი „ლუბლიანა მდინარე ლუბნეზე" და სამი სოფელი: რიაბოვო, ახალი რიაბოვო და რიაბოვო ვლადიკინო. დასახლება პირველად 1580 წელს დაიტანეს კარელიის რესპუბლიკის რუკაზე. 1892 წელს რიაბოვოში გაიხსნა ერთკლასიანი სახალხო სკოლები, 1895 წელს რიაბოვოს მახლობლად აშენდა სადგური — ვსევოლოჟსკი. დასახლებას 1963 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი.

სქოლიო
------

1. ↑  Индексы объектов почтовой связи, эталонный справочник..  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-12-12. ციტირების თარიღი: 2012-12-27.
2. ↑  Всеволожск — о городе.
3. ↑  Всеволожск — рельеф местности.
4. ↑  Переписная окладная книга Водской пятины 1500 года, стр. 253.
5. ↑  Гергард Вокка «На берегах озера Нево»
6. ↑  Переписная окладная книга Водской пятины 1500 года, стр. 245, 250, 253.
7. ↑  «Карта Карелии, составленная после взятия Кексгольма, Понтусом де ла Гарди», 1580 г..  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-11-07. ციტირების თარიღი: 2012-12-27.

გერბი ლენინგრადის ოლქიდროშა ლენინგრადის ოლქი
ლენინგრადის ოლქი

**ქალაქები**: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი

---

**ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა**:  

**რაიონები**: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო

---

**სტატია**:
გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
**ვასილ (დავით) სიხარულიძე** (დ. 30 მაისი, 1968, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს თავდაცვის მინისტრი 2008 წლის 9 დეკემბრიდან 2009 წლის 27 აგვისტომდე, საქართველოს ატლანტიკური საბჭოს გამგეობის თავმჯდომარე.

ბიოგრაფია
---------

დავით სიხარულიძე დაიბადა 1968 წლის 30 მაისს, ქალაქ თბილისში. 1993 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, სამკურნალო ფაკულტეტი. 1993-1995 წლებში მუშაობდა ფსიქიატრიის ინსტიტუტში ექიმ-ფსიქიატრად; 1995-1996 წლებში ასრულებდა საქართველოს ატლანტიკური საბჭოს აღმასრულებელი დირექტორის მოვალეობებს; 1996-2000 წლებში მუშაობდა საქართველოს პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტში წამყვან სპეციალისტად; 2000-2002 წლებში ეკავა ნატოს სამმართველოს უფროსის თანამდებობა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში; 2002 წელს დაინიშნა ნატოში საქართველოს მისიის (ბრიუსელი, ბელგია) ხელმძღვანელის მოადგილედ; 2004 წლის მარტიდან ივლისამდე მუშაობდა ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოადგილედ; 2004 წლის ივლისში დაინიშნა საქართველოს თავდაცვის მინისტრის მოადგილედ; 2005 წლის ოქტომბერში დაინიშნა თავდაცვის მინისტრის პირველ მოადგილედ, რომლის კომპეტენციაშიც შედიოდა პოლიტიკისა და დაგეგმვის, საერთაშორისო ურთიერთობებისა და იურიდიული საკითხები; 2006 წლის 1 მარტს დაინიშნა აშშ-ში, კანადასა და მექსიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად; 2008 წლის 9 დეკემბერს დაინიშნა საქართველოს თავდაცვის მინისტრად.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვასილ სიხარულიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ვასილ სიხარულიძე — Civil.ge

სქოლიო
------

1. ↑  ვასილ სიხარულიძე. „ესპერსონა".  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-03-19. ციტირების თარიღი: 19 მარტი, 2020.
„იესო და მრუშები", რემბრანდტი, ესკიზი.
**ესკიზი** (ფრანგ. esquisse), მხატვრული ნაწარმოების (სურათი, ქანდაკება, არქიტექტურული პროექტი, თეატრის ან კინოს დეკორაცია და სხვა) ან მისი რომელიმე ნაწილის ჩანახატი. ესკიზი სრულდება გრაფიკულად, ფერწერულად ან სკულპტურულად. ესკიზში გადმოცემულია ავტორის ძირითადი აზრი, მომავალი ნაწარმოების არსებითი და მნიშვნელოვანი მხარეები, კომპოზიცია, კოლორიტი, პროპორციები, რიტმი. დიდი მხატვრების ესკიზები მაღალი მხატვრული ღირსების არის (მიქელანჯელო, რემბრანდტი, რუბენსი, დელაკრუა და სხვა). ფართო მნიშვნელობით ესკიზი ეწოდება სახვითი ხელოვნების დაუმთავრებელ ნაწარმოებს, რომელიც შესრულებულია წარმოსახვით ან ნატურიდან.

ინჟინერული თვალსაზრისით, ესკიზი წარმოადგენს რაიმე დეტალის ხელით, სახაზავი ხელსაწყოების გარეშე, შესრულებულ ნახაზს, რომელზეც, ასევე, მოცემულია მის დასამზადებლად აუცილებელი ინფორმაცია (ზომები, მასალა, დაშვებები და ა.შ.).

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 217.


|  |  |
| --- | --- |
| მონა ლიზა | *ეს სტატია ხელოვნების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**ვასილ გიორგის ძე მაჩაბელი** (დ. 1845, თამარაშენი, ახლანდელი ქურთის მუნიციპალიტეტი — გ. 1918, თბილისი) — ქართველი ადვოკატი, იურისტი, და საზოგადო მოღვაწე, ივანე მაჩაბელის ძმა.

ბიოგრაფია
---------

ვასილ მაჩაბელი დაიბადა 1845 წელს სოფელ თამარაშენში. 13 წლის ვასილი ჰაკეს პანსიონში მიაბარეს, საიდანაც სწავლა თბილისის გიმნაზიაში გააგრძელა. 1865 წელს ვასილ მაჩაბელმა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურდიული ფაკულტეტზე ჩააბარა, რომელიც 1870 წელს დაამთავრა. იგი დიდხანს ცხოვრობდა პეტერბურგში. სახელმწიფო სამსახურის შემდეგ ნაფიცი ვექილის ვ. გერარდის თანაშემწედ მუშაობდა, ხოლო 1876 წლიდან პეტერბურგის სასამართლოს საოლქო პალატაში მსახურობდა. პეტერბურგშივე 1873-1894 წლებში ვასილ მაჩაბელი ნიკო დადიანის იურისკონსულტანტი იყო. 1885 წელს მისი და იონა მეუნარგიას რჩევით ნიკომ დავით დადიანის უმდიდრესი ბიბლიოთეკის დიდი ნაწილი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებას გადასცა. ვასილ მაჩაბელი მეგობრობდა ილია ჭავჭავაძესთან თუმცა ილიას და ივანე მაჩაბელს შორის ატეხილმა კონფლიქტმა მათი მეგობრული ურთიერთობა გააფუჭა. 1879 წლიდან ვასილ მაჩაბელი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი იყო და ერთიანად შეიტანა 300 მანეთი საწევრო გადასახადი.1886 წელს ვასილი საქართველოში ბრუნდება და თბილისში იუსტიციის უწყებაში იწყებს მუშაობას. 1890 წელს ტყის მრეწველთან, პროფესორთან ილია ოქრომჭედლიშვილთან ხელშეკრულებით ლეჩხუმისა და სვანეთის ტყეების ექსპლუატაცია. ვასილ მაჩაბელი 1918 წელს თბილისში გარდაიცვალა და დაკრძალულია ვერის წმ. ნიკოლოზის სახელობის ეკლესიაში. მისი შვილი გახლდათ გიორგი მაჩაბელი, რომელიც საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლისს დროს იტალიაში საქართველოს ელჩი იყო და ბოლშევიკური ოკუპაციის შემდეგ საცხოვრებლად ამერიკაში წავიდა, სადაც შექმნა სუნამოების კომპანია „პრინცი მაჩაბელი".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვასილ მაჩაბელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ვასილ გიორგის ძე მაჩაბელი — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები.
**ვასილ დიმიტრის ძე ლიონიძე** (დ. 17 აგვისტო, 1864, სოფ. სასირეთი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1929, დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი (1917).

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1885). მიიღო პოდპორუჩიკის (1885), პორუჩიკის (1889), შტაბს-კაპიტნის (1895), კაპიტნის (1898, პოდპოლკოვნიკის (1905), პოლკოვნიკის (1911) წოდებები. 1885-1914 წლებში მსახურობდა ვლადიკავკაზის 125-ე ქვეით პოლკში, შორაპნის მაზრის უფროსად, შემდეგ მე-14 ქართველ გრენადერთა პოლკში. I მსოფლიო ომის წლებში იყო ქვეითთა 118-ე სათადარიგო ბატალიონის უფროსი (1914-1916), 1916-1917 წლებში ირიცხებოდა კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბის რეზერვში. 1917-1918 წლებში იყო ქვეითთა 222-ე პოლკის უფროსი. გენერალ-მაიორი (1917). 1918 წლიდან ქართულ ჯარშია. იყო სამხედრო-სააღრიცხვო განყოფილების უფროსი. 1921 წელს ემიგრაციაში არ წავიდა. ცხოვრობდა თბილისში. დაჯილდოებული იყო წმინდა ანას მე-3 ხარისხის, წმინდა ვლადიმირის მე-4 ხარისხის, წმინდა სტანისლავის მე-2 ხარისხის ორდენებით.

ლიტერატურა
----------

* *ბახტაძე მ.*, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 244.
* *გოგიტიძე, მ. ბეჟიტაშვილი, გ.*, „სამხედრო ფიცის ერთგულნი", თბილისი, 2015. — გვ. 70-71, ISBN 978-9941-0-7386-1.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვასილ ლიონიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ვლადიმერ გრიგოლის ძე კონიაშვილი**, *კონიევი* (დ. 22 იანვარი, 1868, — გ. 12 დეკემბერი, 1914) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოდპოლკოვნიკი.

დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1890). მსახურობდა კავკასიის მე-5 სარეზერვო ქვეით კადრირებულ ბატალიონში, შემდეგ თენგის 77-ე ქვეით პოლკში (დისლოკაციის ადგილი — ქ. ახალციხე). მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში. კაპიტანმა კონიაშვილმა თავი გამოიჩინა ოლთისთან ბრძოლაში 1914 წლის 8 დეკემბერს. ამავე შეტაკებაში მიღებული ჭრილობებისგან გარდაიცვალა ყარსის ციხესიმაგრის სამხედრო ჰოსპიტალში. სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა პოდპოლკოვნიკის წოდება და დაჯილდოვდა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1916).

ლიტერატურა
----------

* „სახალხო ფურცელი (სურათებიანი დამატება)". – 1915. – №31-8 (ამონარიდი ციფრული ბიბლიოთეკა „ივერიელიდან")

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Кониев Владимир Григорьевич. «Офицеры русской императорской армии»
* Кониев Владимир – Орден Св. Великомученика и Победоносца Георгия IV-й степени. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».
**ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლი** (რუს. Памятник Владимиру Высоцкому) — რუსი მომღერლის ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლი, რომელიც გაიხსნა 2014 წლის 25 ივლისს, პუშკინის ქუჩაზე, დონის როსტოვი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლის ავტორია მოქანდაკე ანატოლი სკნარინი.

ისტორია
-------

2009 წელს გაუკეთეს ორგანიზება და დაიწყეს თანხის შეგროვება ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლის დასადგმელად. გაიმართა კონკურსი, რომლის შედეგად მოქანდაკეებმა წარმოადგინეს ძეგლის პროექტები, რომელთა შორის გამარჯვებულიც გახდა ანატოლი სკნარინის პროექტი. თანხების მოძიებით დაკავებული იყო როსტოველების სპეციალური ჯგუფი. შემოწირულობების ყუთები დადგეს ქალაქის მრავალ ადგილზე. იმართებოდა ასევე საქველმოქმედო კონცერტები. აღნიშნულის შედეგად შეგროვდა 500 000 რუსული რუბლი, სულ კი საჭირო იყო 2,5 მლნ რუბლი. ძეგლის დასადგმელად საჭირო დარჩენლი თანხის დიდი ნაწილი გაიღო საქველმოქმედო ფონდმა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა როსტოველი ბიზნესმენი ივანე სავიდი. 

მემორიალის გახსნა გაიმართა 2014 წლის 25 ივლისს, პოეტის გარდაცვალებიდან 34-ე წლისთავზე, კინოს სახლთან ახლოს პუშკინის ქუჩაზე. მთლიანი კომპოზიციის სიმაღლეა 3,4 მეტრი, საიდანაც 2,3 მეტრია მსახიობის სკულპტურა. ძეგლი დამზადებული ბრინჯაოსაგან: ვლადიმერ ვისოცკი დგას სცენაზე სვიტერით და შარვლით, ხელში - გიტარით. მსახიობის მარჯვნივ ფარდაა. სხვა ინფორმაციის თანახმად მსახიობის მარჯვნივ მდებარეობს ტალღა - პოეტის ნათელი და მოკლე ცხოვრების სიმბოლო.

ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლის გახსნას ესწრებოდა 200-მდე ადამიანი.

ქალაქში, ვისოცკის ძეგლთან ახლოს, დამატებით დადგეს მემორიალური დაფები, იმ ადგილებში, რომელსაც სტუმრობდა მსახიობი.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Памятник Владимиру Высоцкому открыли в Ростове-на-Дону
2. 1 2  В Ростове установлен памятник Владимиру Высоцкому.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-06-01.
3. 1 2  Памятник Владимиру Высоцкому открыли в Ростове-на-Дону//ОТР
**კარაპეტიანის სახელობის გეოლოგიური მუზეუმი** — დაარსდა 1937 წელს და 2012 წელს რეკონსტრუქცია განხორციელდა. მუზეუმში განთავსებულია შემდეგი განყოფილებები: მინერალოლოგია, პალეონტოლოგია, პეტროგრაფია, ბუნებრივი რესურსები, მინერალური წყლები სომხეთში, სომხეთის ბუნებრივი ძეგლები.

ისტორია
-------

სომხეთის გეოლოგიური მუზეუმი დაარსდა 1938 წლის ივნისში, გამოჩენილი გეოლოგის, პროფესორ ჰოჰან კარაპეტიანის მდიდარი და მრავალფეროვანი კოლექციების საფუძველზე და სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის სომხური ფილიალის გეოლოგიურ მეცნიერებათა ინსტიტუტის მიმდებარედ. მუზეუმი შეიქმნა 1410 ნიმუშით, ახლა მუზეუმს აქვს 14 000-ზე მეტი ექსპონატი.

თავიდან მუზეუმში მუშაობდა 3 მუშა, რიცხვი 8-მდე გაიზარდა.

გამოფენის ორგანიზება უკავშირდებოდა მოსკოვში მე-17 საერთაშორისო გეოლოგიური კონგრესის მონაწილეთა ჯგუფის სურვილს გაეცნოს სომხეთის გეოლოგიას. ყველა მონაწილე აღფრთოვანებული იყო ექსპონატებითა და სომხური გეოლოგიური ექსკურსიებით. მუზეუმის დაარსება მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო რესპუბლიკის გეოლოგიურ მეცნიერებაში; შეიქმნა მასალების ცენტრალიზაციის, დამუშავების, ჩვენების და შენახვის ერთიანი ცენტრი. 1944 წელს ჰ. კარაპეტიანის გარდაცვალების შემდეგ მას მუზეუმი დაარქვეს.

მოგვიანებით მუზეუმის კოლექციები ყოველდღიურად ავსებდა ინსტიტუტის ექსპედიციების მიერ შეგროვებული ნიმუშებით. გეოლოგიის მუზეუმი, როგორც აკადემიური, სამეცნიერო სისტემის ერთეული, არის მოწოდებული ინსტიტუტის სამეცნიერო ნაშთების პოპულარიზაციის განსახორციელებლად. ამრიგად, ინსტიტუტის თემატური ნამუშევრების ამსახველი კოლექციები მნიშვნელოვან ადგილს იკავებენ სხვადასხვა ნიმუშების გვერდით. ყოველწლიურად მუზეუმში იმართება "გეოლოგთა დღე", "წყლის მსოფლიო დღე" და ცნობილი გეოლოგების ხსოვნისადმი მიძღვნილი სხვა ღონისძიებები.

მუზეუმში არის მინერალების დარბაზი, სადაც ნაჩვენებია იშვიათი და ლამაზი ძვირფასი და ნახევრადძვირფასი ქვები, რომლებიც ჩამოტანილი აქვთ მთელი მსოფლიოდან, მათ შორის სომხეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან․ მინერალები კლასიფიცირდება ქიმიური ფორმულების და ჯგუფების მიხედვით.

გეოლოგიაში განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა დისტანციური გეოლოგიური წარსულის ცხოველთა ნამარხებს (ფაუნა) და მცენარეულობას (ფლორა).

პალეონტოლოგიის განყოფილებაში ნაჩვენებია ნამარხი სპილოს ჩონჩხი. ეს ნამარხი ნაპოვნია semigravel-ში, გიუმრის მახლობლად, კაზაკთა ფოსტის დაბა. დეპოზიტები ჩასმული იყო ტუფის გადაფარვით მდებარე ლაქუსტრიულ ფენებში. ძვლებისგან მიღებული რენტგენოლოგიური მონაცემებით, ნაშთები თარიღდება მინიმუმ 1.000.000 წლით.

სომხეთი დიდი ხანია ცნობილია თავისი მინერალური საბადოებით. ისტორიულად აქ სამთო ოქროს, სპილენძის, რკინის, დარიშხანის, ანტიმონიის, სხვადასხვა თვლებით, ნახევრად ძვირფასი და სამრეწველო ქვებით არის დანაღმული.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Official page - available in Armenian (on English დაარქივებული 2019-11-06 საიტზე Wayback Machine.  page no information)
* Museum exhibitions - «360stories»

ლიტერატურა
----------

* Scientific report of the Armenian branch of the USSR Academy of Sciences, 1939. ArmFAN Publishing House, Yerevan, 1940
* Journal "Earth Sciences" N 3/2015. National Academy of Sciences of the Republic of Armenia.
* Journal "HAYNEWS.AM" 7 November 2013.
* Journal "Горняк и металлург" N 4, December 2015.
**ვლადიმერ მიხეილის ძე კრეიტერი** (რუს. Крейтер, Владимир Михайлович; დ. 5 ნოემბერი [ძვ. სტ. 24 ოქტომბერი], 1897, კუზნეცკი, ახლანდელი ნოვოკუზნეცკი — გ. 31 დეკემბერი, 1966, მოსკოვი) — რუსი გეოლოგი. გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1940), პროფესორი (1935). რუსეთის მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1964). 

1928 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სამთო ინსტიტუტი. 1929 წელს მივლინებაში იმყოფებოდა აშშ-ში. 1930 წელს უკან დაბრუნდა და განაგრძო მუშაობა გეოლოგიურ კომიტეტში. 1932–1949 წლებში ასწავლიდა მოსკოვის გეოლოგიურ-საძიებო ინსტიტუტსა და მოსკოვის ფერადი ლითონებისა და ოქროს ინსტიტუტში (1932–1949, 1954–1966). 

1945 წელს მივლინებაში იყო გერმანიაში. 1949 წლის 21 მაისს დააპატიმრეს გეოლოგთა „კრასნოიარსკის საქმის" მიხედვით და მოათავსეს ლეფორტოვოს ციხეში. 1950 წლის 28 ოქტომბერს მიესაჯა 25 წლით შრომა-გასწორების ბანაკი და გადაიყვანეს კრასნოიარსკის შრომა-გასწორების ბანაკში. მუშაობდა გეოლოგიურ განყოფილებაში — „ენისეისტროიში", სადაც ბანაკში ლექციების კურსს კითხულობდა და აძლევდა კონსულტაციებს ძიების, დაზვერვისა და საბადოების შეფასების საკითხების შესახებ. 1953 წელს ინსულტი გადაიტანა, რის გამოც მოათავსეს ბანაკის საავადმყოფოში, ხოლო გამოჯანმრთელების შემდეგ დაბრუნდა „ენისეისტროიში". 1954 წლის მარტიდან რეაბილიტირებულია. 

ვლადიმერ კრეიტერმა სსრკ-ში ერთ-ერთმა პირველმა ჩაუყარა საფუძველი მეცნიერებას სასარგებლო წიაღისეულის ადგილმდებარეობის კვლევისა და ძიების შესახებ. აგრეთვე დიდ ყურადღებას უთმობდა გეოლოგიურ-საძიებო ტექნიკის საკითხებს. 1955 წელს დაასრულა მუშაობა წიგნზე: „მადნის ველების სტრუქტურები და საბადოები". ავტორია ფუნდამენტური მონოგრაფიებისა. კრეიტერის ხელმძღვანელობით დაცულია ათობით საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაცია.

თხზულებები
----------

* Структуры рудных полей и месторождений, М. 1956;
* Поиски и разведка месторождений полезных ископаемых, 2 изд. ч. 1—2, М. 1960—61.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვლადიმერ კრეიტერი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
* ვლადიმერ კრეიტერის ბიოგრაფია (რუსული)

სქოლიო
------

1. 1 2  Крейтер Владимир Михайлович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q649'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a>
2. 1 2 3 4 5  Czech National Authority Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>
**ესმა ონიანი** (დ. 20 ივლისი, 1938, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 31 იანვარი, 1999, თბილისი) — ქართველი მხატვარი, პოეტი.

ბიოგრაფია
---------

ესმა ონიანი დაიბადა 1938 წლის 20 ივლისს, თბილისში. 1957–1963 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტზე. სადიპლომო ნამუშევარმა „უფროსკლასელები", მიიღო უმაღლესი შეფასება და გამოფენილი იყო მოსკოვში სსრკ სამხატვრო სასაწავლებლების დიპლომატთა X საკავშირო გამოფენაზე. მონაწილეობდა საკავშირო, ამიერკვკასიის მხატვართა, რესპუბლიკურ და საშემოდგომო და საგაზაფხულო გამოფენებში. მუშაობდა საქაქრთველოს ტელევიზიაში დამდგმელ მხატვრად. შექმნა ილუსტრაციები ერლომ ახვლედიანის საბავშვო წიგნისთვის „ზარმაცი თაგუნას ამბავი". იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის კათედრის პედაგოგი. გახდა სსრკ მხატვართა კავშირის წევრი. მიიღო მხატვართა კავშირის მედალი წლის საუკეთესო ნამუშევრისათვის „დავით კაკაბაძის პორტრეტი". იაპონიაში ჩატარებულ გამოფენაზე მისი ნამუშევარი დაჯილდოვდა მედლით. მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია. გარდაიცვალა 1999 წლის 31 იანვარს, ყველასათვის მოულოდნელად.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ესმა ონიანი - ბიოგრაფია
**კანონნი წმინდათა მოციქულთანი** — ქრისტეს მოციქულთა მოღვაწეობის დროს, ზეპირსიტყვიერად გავრცელებულ სჯულის კანონებზე დაყრდნობით შექმნილი კანონიკური კრებული. შედგებოდა 85 მუხლისაგან.

ისტორია
-------

ქრისტეს ეკლესიის პირველ სამ საუკუნეში მოციქულთა კანონები, როგორც ცალკე ჩამოყალიბებული საეკლესიო სამართლის კრებული ანუ კოდექსი არ არსებულა. მისი პირველი კოდიფიკაცია მოხდა III საუკუნის დამდეგსა და IV საუკუნის დასაწყისში. იმ დროს, როცა, ქრისტიანობის შეწყნარების საკითხს კარგა ხნის ნიადაგი ჰქონდა შემზადებული და სამი საუკუნის მანძილზე სისტემატურად დევნილი რელიაგია — ცნობილი მილანის ედიქტით — სახელმწიფო მფარველობაში გამოცხადდა. მანამდე, „მოციქულთა კანონები", რომლებიც მოციქულთა მიერ დაარსებულ ეკლესიებში, მოციქულთაგან მორწმუნეთა ჯგუფებისათვის ნაწილ-ნაწილად მიცემულ სათანადო სახელმძღვანელო დარიგებებისა და განკარგულებების ზეპირ კანონებს წარმოადგენდა, ერთი ადგილიდან მეორეში ზეპირად ვრცელდებოდა. ამ დარიგებებისა და განკარგულებების ჩაწერის შემდეგ, როგორც კი მიიღეს კანონიკური კრებულის წმინდა ხასიათი, ეწოდათ „კანონნი წმინდათა მოციქულთანი". ამ კანონებმა საქრისტიანოს აღმოსავლეთ ნაწილში 85 მუხლის, ხოლო დასავლეთისაში 50 მუხლის სახით ჰპოვა გავრცელება.

მოციქულთა კანონები, როგორც უძველესი და უმთავრესი კანონმდებლობითი საეკლესიო ძეგლი, თავდაპირველადვე შეტანილი იქმნა კონსტანტინოპოლის პატრიარქ ფოტიოს I-ის მიერ 883 წელს გამოცემულ თოთხმეტტიტულოვან (ნაწილიან) „დიდ სჯულისკანონში", რომელშიც შეტანილი იყო ასევე შვიდი მსოფლიო, ათი ადგილობრივი კრების და ცალკეულ წმინდა მამათა (მღვდელთმთავართა) კანონები, რაც XII საუკუნეში ქართულ ენაზე მთლიანად თაგმნა არსენ იყალთოელმა.

დღეს შემორჩენილი ქართული ტექსტი წარმოადგენს მიტროპოლიტ კალისტრატე ცინცაძის ხელნაწერის ფოტოპრინტს, შესრულებული იშვიათი პირის მიხედვით 1926 წელს, რომელსაც იმავე არსენ იყალთოელის მიერ შესრულებული ქართული თარგმანი ედო საფუძვლად.

ლიტერატურა
----------

* საეკლესიო კალენდარი 1976 წლისა, გვ. 43-67
**ესოჯეს წმინდა გიორგის ეკლესია** — მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელი ციხისძირიდან 2 კმ-ზე, მთაში, თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით. კომპლექსში შედის ეკლესია, კარიბჭე, სხვადასხვა დანიშნულების რამდენიმე ნაგებობა და გალავანი. ყველა ნაგებობა ნაშენია მოზრდილი ზომის ნატეხი ქვით. 

ეკლესია დარბაზულია. დგას გალავნიანი ეზოს შუაგულში. ეკლესიას სამხრეთიდან გვიანდელი მინაშენი ეკვრის, რომელიც მასზე რამდენადმე მოკლეა. ეკლესიას შესასვლელი სმახრეთიდან, მინაშენიდან აქვს. მეორე კარი ამოშენებულია.

კარიბჭე ორსართულიანია გეგმით თითქმის კვადრატული. ჩართულია გალავნის აღმოსავლეთ კედელში. ძლიერ დაზიანებულია. 

ეკლესიის დასავლეთით სხვადასხვა დანიშნულების ორი ნაგებობის ნაწილია შემორჩენილი. მესამე ნაგებობის ნანგრევები ეკლესიის სამხრეთ დასავლეთ კუთხესთანაა შემორჩენილი.

გალავანი გეგმით წრიულია. მის ჩრდილოეთ კედელში მოწყობილი ყოფილა ვიწრო შესასვლელი. მისგან მხოლოდ კვალია შემორჩენილი.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი, თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 345.
**ვიოლანტე არაგონელი** (ესპ. Violante de Aragón; დ. 1273 ― გ. აგვისტო, 1302) ― ბარსელონის დინასტიის წარმომადგენელი. არაგონის მეფე პედრო III-ის ასული. კალაბრიის ჰერცოგინია, როგორც რობერტო ანჟუელის მეუღლე. ნეაპოლის დედოფალ ჯოვანა I-ის ბებია.

ბიოგრაფია
---------

ვიოლანტე დაიბადა 1273 წელს. იგი იყო არაგონის მეფე პედრო III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ კონსტანცია სიცილიელის შუათანა ქალიშვილი. მისი ბავშვობის შესახებ ცნობები ფაქტობრივად არ არსებობს. 

1297 წლის 23 მარტს რომში იგი დააქორწინეს ნეაპოლის მეფე კარლო II-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია უნგრელის ვაჟზე, კალაბრიის ჰერცოგ რობერტო ანჟუელზე, რომელიც ტახტის პირველი მემკვიდრე იყო. შეიძლება ითქვას, რომ ამ პოლიტიკურ თამაშში ვიოლანტე უბრალო გაცვლის ობიექტს წარმოადგენდა, რომლის სანაცვლოდაც მისმა ძმამ, მეფე ხაიმე II-მ ცოლად კარლო II-ის ასული, ბლანკა შეირთო ცოლად, რასაც შედეგად უნდა მოჰყოლოდა არაგონ-ნეაპოლის დაზავება და სიცილიისათვის ატეხილი ომის დასრულება. 

ქორწინების შემდეგ ვიოლანტე ნეაპოლში დიდი ესკორტით შევიდა, რამონ ბერენგარ ანდრიელის ხელმძღვანელობით. 

ვიოლანტესა და რობერტოს ქორწინებაში სულ ორი ვაჟი შეეძინათ:

1. კარლო (1298-1328), კალაბრიის ჰერცოგი. ცოლად შეირთო კათარინა ჰაბსბურგი, თუმცა მისი დაღუპვის შემდეგ იქორწინა მარი დე ვალუაზე, რომელთანაც შეეძინა ნეაპოლის მომავალი დედოფალი ჯოვანა I;
2. ლუიჯი (1301-1310), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;

ვიოლანტე არაგონელი გარდაიცვალა მეორე ბავშვის გაჩენიდან რამდენიმე თვეში, 1302 წლის აგვისტოში. მის შემდეგ მისმა ქმარმა ცოლად პრინცესა სანჩია მაიორკელი შეირთო, თუმცა მასთან შვილები აღარ ჰყოლია. ვიოლანტეს გარდაცვალებიდან შვიდ წელიწადში რობერტო ნეაპოლის მეფე გახდა.

ლიტერატურა
----------

* Pietro III d'Aragona genealogie mittelalter Archiviato il 13 aprile 2009.
* Roberto d'Angiò genealogie mittelalter Archiviato il 23 dicembre 2007.
**კრივდინის აგარაკი** (რუს. Дача Кривдиной) — ქალაქგარე აგარაკი სესტრორეცკში. არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს გრიგორიევისა და სადოვოის ქუჩების გადაკვეთაზე. მისამართი: სესტრორეცკი, გრეგორიევის ქუჩა 16/8.

ისტორია
-------

ვალენტინა ევგენის ასული კრივდინის ხის აგარაკი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში მოდერნის სტილში. პროექტის ავტორის მხოლოდ გვარია ცნობილი, ესაა არქიტექტორი მოროზოვი. რუსეთის ფედერაციის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის № 527 დადგენილებით (რომლის თანახმადაც აგარაკი შეიტანეს რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში) არქიტექტორად მიჩნეულია ვინმე ვ. მოროზოვი. 1910-1911 წლებში სესტრორეცკში ააშენეს სახალხო სახლი ტექნიკოს-არქიტექტორ ფ. ე. მოროზოვის, ხოლო ტარხოვკაში არქიტექტორ ე. ლ. მოროზოვის პროეტების მიხედვით 1905-1906 წლებში ააშენეს ხის პანტელეიმონის ეკლესია. ამ ორი არქიტექტორიდან შესაძლებელია ორივე ყოფილიყო კრივდინის აგარაკის ავტორი. 

საბჭოთა პერიოდში აგარაკი საცხოვებელ სახლად გადააკეთეს, რომელშიც პანსიონატ „სესტრორეცკის" მუშები ცხოვრობდნენ და თანდათან ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. პერსპექტიული გეგმით გაამზადეს რესტავრაციისათვის, თუმცა 2018 წლის მდგომარეობთ რესტავრაცია არ დაწყებულა სახლის მაცხოვრებლების გაუსახლებლობის მიზეზით. 2018 წლის ტებერვალში საკურორტო რაიონის პროკურორმა შენობა „ნორდ-ოტელის" მფლობელს უჩივლა. სარჩელის მიზეზი იყო შემოწმება, რომელმაც აჩვენა, რომ მესაკუთრის დაუდევრობის შედეგად ძეგლი ნაწილობრივ განადგურდა. მომჩივანი ავალდებულებდა „ნორდ-ოტელის" მფლობელს ექვსი თვის განმავლობაში ჩაეტარებინა საკონსერვაციო სამუშაოები, ხოლო 9 თვის განმავლობაში სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის, გამოყენებისა და სახელმწიფო კონტროლის კომიტეტისათვის წარედგინა რემონტისა და რესტავრაციის დოკუმენტები, რომელსაც 20 თვის განმავლობაში უნდა გაეთვალისწინებინა აგარაკის სრული რესტავრაცია. 

კრივდინის აგარაკი დახატა მხატვარმა სტას ბოროდინმა („ძველი აგარაკი სესტრორეცკში"). ნახატი გამოფინეს საკურორტო რაიონის ცენტრალურ საგამოფენო დარბაზში 2006 წელს, ხოლო 2007 წელს გამოფენილი იყო ბერლინის გალერეა მუტცენმახერში.

ლიტერატურა
----------

* Кириков Б. М. (Отв. ред). Памятники истории и культуры Санкт-Петербурга, состоящие под государственной охраной. Справочник. — СПб.: НУК «Серебряный век», 2005. — С. 308. — 947 с. — ISBN 5-902238-27-7.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Дача В. Е. Кривдиной, ул. Садовая, 8/16
* Дача Кривдиной

სქოლიო
------

1. ↑  Дача В. Е. Кривдиной
2. ↑  Старинную дачу под Петербургом не могут отреставрировать из-за проживающих там людей
3. ↑  Суд обязал привести в порядок дачу Кривдиной в Сестрорецке
4. ↑  Каталог. Стас Бородин. Выставка живописи. Галерея Мутценмахер. Берлин. 2007
**ვიოლეტა მგელაძე** (დ. 25 აგვისტო, 1932, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი.

ბიოგრაფია
---------

1965 წელს დაამთავრა თბილისის საქართველოს წითელი დროშის ორდენოსანი სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის მცენარეთა დაცვის ფაკულტეტი.

1970 წელს იყო სანიტარიისა და ჰიგიენის ინსტიტუტის ლაბორანტი. 1970–1978 წლებში სამედიცინო პარაზიტოლოგიისა და ტროპიკული მედიცინის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი, 1978–1989 წლებში უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი, 1989 წლიდან უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 55 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება სისხლმწოვი კოღოების (დიფტერია, კულიციდე) გავრცელებას, სახეობრივ შემადგენლობას, ბიოლოგიას, ეკოლოგიასა და მწერებთან ბრძოლაში ეკოლოგიურად უსაფრთხო საშუალებების გამოყენებას საქართველოს სხვადასხვა ლანდშაფტების პირობებში. ენტომოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „აედისის გვარის კოღოები აღმოსავლეთ საქართველოში", დაიცვა 1988 წელს.

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ. 2000, გვ. 195

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიოლეტა მგელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვალპურგის ღამე ჰაიდელბერგში
**ვალპურგის ღამე** — წმ. ვალპურგისის დღესასწაულის (პირველი მაისის) წინა ღამე, როდესაც ძველი გერმანული ხალხური ცრურწმენით ჰარცის მთის უმაღლეს მწვერვალ ბროკენზე იმართება კუდიანებისა და ჯადოქრების დღესასწაული, ღრეობა.

ისტორია
-------

ამ ფესტივალს სახელი წმინდა ვალპურგას სახელი დაერქვა მონაზვნის გამო, რომელიც დაიბადა უესექსში 710 წელს. ის იყო წმინდა ბონიფასეს დისწული და ლეგენდის მიხედვით საქსონელი პრინცი წმინდა რიჩარდის შვილი. ის თავის ძმებთან ერთად მოგზაურობდა ფრანკონიაში, გერმანიაში, სადაც ის გახდა მონაზონი და ცხოვრობდა ჰაიდენჰაიმის დედათა მონასტერში, რომელიც დააარსა მისმა ძმამ უილიბალდმა. ვალპურგა გარდაიცვალა 25 თებერვალს 777 წელს და ეს დღე დღემდე ატარებს მის სახელს, ტრადიციულ კათოლიკური კალენდრით. მისი ნაწილები გადმოასვენეს 1 მაისს და ეს დღეც ატარებს მის სახელს მაგალითად ფინური და შვედური კალენდრით.

ისტორიულად ვალპურგის ღამე წარმოდგება წარმართული საგაზაფხულო წესჩვეულებებიდან. ნორვეგიული ტრადიციით ვალგურგის ღამე მიჩნეულია „დაცემულთა ზღუდედ". დღესასწაულობენ იმ დროს, როდესაც გარდაიცვალა ოდინი რუნების ცოდნის დასაბრუნებლად. ნათქვამია, რომ ამ ღამეს სისუსტის ჟამი დგება ცოცხლების და მკვდებს შორის. კოცონებს ანთებენ იმისთვის, რომ მოიშორონ მკვდარი და ქაოსური სულები, რომლებიც ცოცხლებს შორის დახეტიალობენ. იმის გამო, რომ ვალპურგის დღე დაემთხვა ამ დღესასწაულს, ის უკვე აღიქმება ერთსა და იმავე დღესასწაულად. ეს ორი დღე აირია ერთმანეთში და შეიქმნა ვალპურგის ღამის დღესასწაული.

თანამედროვე ეპოქაში
-------------------

ამ ღამეს განსაკუთრებული რიტუალები ეწყობა სატანისტების და ჯადოქრების მიერ. სხვათა შორის ანტონ ლავეიმ სატანისტური ეკლესიაც სწორედ ვალპურგის ღამეს დააარსა 1966 წელს. პირველ მაისს აღიმართება ხოლმე ე. წ. „მაისის ხე", მიწისა და ცის გამაერთიანებელი, დამაკავშირებელ სიმბოლოდ. ევროპის ბევრ ქვეყნებში ეს ტრადიცია დღემდე შემორჩენილია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ვალპურგის ღამე***

* Walpurgisnacht Events Guide დაარქივებული 2011-07-18 საიტზე Wayback Machine. .
* Video - ბრამ სტოკერის ვალპურგის ღამე.
* ვალპურგის ღამის აღნიშვნა უპსალაში, შვედეთი.
**ვერცხლისწყლის(I) ნიტრატი** − არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით Hg2(NO3)2. არის ტოქსიკური და გამოიყენება ვერცხლისწყლის სხვა ერთვალენტიანი ნაერთების მისაღებად. ძირითადად გვხვდება დიჰიდრატის სახით, რომელიც ყვითელი ფერისაა. წყალში მცირედ იხსნება. ხსნადობა უმჯობესდება მცირე რაოდენობით აზოტმჟავის დამატებით. მიიღება ვერცხლისწყლის განზავებულ აზოტმჟავაში გახსნით. კონცენტრირებულ მჟავაში მიიღება ორვალენტიანი ნიტრატი.

რეაქციები
---------

წყალში გახსნისას მიდის ნელი რეაქცია და წარმოიქმნება ტუტე ნიტრატი. ხსნარს თეთრი ფერი აქვს. რეაქცია მიმდინარეობს შემდეგნაირად:

Hg2(NO3)2 + H2O ⇌ Hg2(NO3)(OH) + HNO3
ხსნარის ადუღებით მიიღება ელემენტი ვერცხლისწყალი და ორვალენტიანი ნიტრატი. რეაქცია შექცევადია, რადგან ორვალენტიანი ნიტრატისა და ელემენტის ერთად გაცხელებით მიიღება ერთვალენტიანი ნიტრატი.

Hg2(NO3)2 ⇌ Hg + Hg(NO3)2

სქოლიო
------

1. ↑  
Lide, David R. (1998), *Handbook of Chemistry and Physics* (87 რედ.), CRC Press, pp. 4–45, ISBN 0-8493-0594-2
2. 1 2  
Patnaik, Pradyot (2003), *Handbook of Inorganic Chemical Compounds*, McGraw-Hill Professional, pp. 573, ISBN 0-07-049439-8,. წაკითხვის თარიღი: 2009-07-20
**ვაჰან ტერიანი** (სომხ. Վահան Տերյան, დ. 9 თებერვალი [ ძვ. სტ. 28 იანვარი], 1885 — გ. 7 იანვარი, 1920) — სომეხი მწერალი, ლირიკოსი და სახალხო აქტივისტი.

ბიოგრაფია
---------

ვაჰან ტერიანი დაიბადა ჯავახეთის რეგიონის სოფელ განძანში. სკოლა თბილისში დაამთავრა, შემდეგ კი სწავლობდა მოსკოვის ლაზარიანის კოლეჯში, სადაც წარმოაჩინა სიმბოლიზმი და შეუერთდა რუს სოციალურ დემოკრატებს. იგი საკუთარი პოლიტიკური ქმედების გმო სამეფო პოლიციამ დააპატიმრა. იგი თვალსაჩინოდაა ცნობილი თავისი პოემებით, რომლებიც შემოდგომასა და სიყვარულს ეძღვნება. მისი პოემების პირველი წიგნი გამოქვეყნდა 1908 წელს, რომელმაც მას მოულოდნელი სენსაცია მოუტანა, ოვანეს თუმანიანმა მას თავისი ასაკის ყველაზე ორიგინალური ლირიკული პოეტი უწოდა. მას შემდეგ გამოაქვეყნა: „ ღამის ხსოვნა", „ ოქროს ლეგენდა", „ დაბრუნება" „ ოქროს რგოლი "და „ ნაირის მიწა ". მისი პოემები დასურათებულია წვიმის, ნისლის, ჩრდილების, მწუხარების სიმბოლოების, უიმედობის და განსაკუთრებით სიმშვიდის სურათები. 1913 წელს, სანქტ-პეტერბურგის გამო, დატოვა მოსკოვის უნივერსიტეტი. გარდაიცვალა ორენბურგში ტუპერკულოზის გამო, 35-ე დაბადების დღემდე ცოტა ხნით ადრე. 

გარდაიცვალა 1920 წლის 7 იანვარს, დაკრძალულია კომიტასის პანთეონში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვაჰან ტერიანი — დიდი ბიოგრაფიული ენციკლოპედია (რუსული)

სქოლიო
------

1. 1 2  Терьян Ваан / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q649'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a>
კალინგას სამეფო ჩვ.წ.აღ.მდე. 265 წელი
**კალინგა** — ძველი სახელმწიფო ინდოეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, თანამედროვე ორისის შტატის ტერიტორიაზე. ცნობილია ძვ. წ. VII საუკუნიდან დაახლოებით ძვ. წ. 260 წლამდე. კალინგა სისხლისმღვრელი ომის შედეგად დაიპყრო აშოკამ და შეუერთა მაურიების იმპერიას. დაახლოებით ძვ. წ. 220 წლისათვის კალინგამ აღადგინა დამოუკიდებლობა. უმაღლეს განვითარებას მიაღწია კარაველას მმართველობისას (ძვ. წ. II ან I საუკუნე), რომელმაც განახორციელა რიგი წარმატებული ლაშქრობები და დაიმორჩილა თვით მაგადჰა. კარაველას შთამომავლებმა დაკარგეს სიძლიერე. კალინგა თანდათანობით დასუსტდა. 

კალინგას მოსახლეობა საუბრობდა ერთ-ერთ დრავიდულ ენაზე.

VII საუკუნეში, ჩინელი მოგზაურის სიუან-ცზანის მოწმობით კალინგას ტერიტორია გაუკაცრიელდა და გაუდაბურდა. VIII საუკუნეში ტერიტორია შეუერთდა ბენგალიის სამეფოს, რომელსაც პალას დინასტია მართავდა. დაახლოებით, იმავე პერიოდში ამ ტერიტორიის მოსახელობის სალაპარაკო ენა გახდა ბენგალის მონათესავე, ინდოევროპული ჯგუფის ენა — ორია. ამ ენაზე დღეს ორისის შტატის 35 მილიონამდე ადამიანი საუბრობს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კალინგას დაპყრობა აშოკას მიერ
**ვაჰან კერობიანი** (დ. 1 ოქტომბერი, 1976, ერევანი) — სომეხი პოლიტიკოსი, პროფესიით მათემატიკოსი. 2020 წლის 26 ნოემბრიდან არის სომხეთის რესპუბლიკის ეკონომიკის მინისტრი.

ბიოგრაფია
---------

ვაჰან კერობიანი დაიბადა 1976 წლის 1 ოქტომბერს, ერევანში. 1993-1998 წლებში სწავლობდა ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მათემატიკის ფაკულტეტზე. სწავლა დაამთავრა მათემატიკოსის კვალიფიკაციით. 1996-1997 წლებში იყო შპს „Arminco"-ს კომპიუტერული სისტემების ინჟინერი. 1997-1998 წლებში მთავრობასთან დაკავშირებული საინფორმაციო და საგამომცემლო სააგენტოს ქსელის ინფორმაციის სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი. 1998 წელს Hayastan-ის საყოველთაო სომხური ფონდის აღმასრულებელი საბჭოს გამოთვლითი სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი. 1998-1999 წლებში Trustbank CJSC-ის ტექნოლოგიების განვითარებისა და ანალიზის დეპარტამენტის სპეციალისტი. 1999-2004 წლებში იყო სომხეთის ბანკის სავაჭრო-სესხების განყოფილება, სპეციალისტი, უფროსი სპეციალისტი და დეპარტამენტის უფროსი. 2005-2006 წლებში „Valletta LLC"-ის პროექტის მენეჯერი. 2006-2012 წლებში „Star Divide CJSC"-ის აღმასრულებელი დირექტორი. 2012-2020 წლებში იყო Menu Group - Menu Group UK Ltd-ის დამფუძნებელი და დირექტორი. 2016 წელს მან გახსნა კომპანიის ქვედანაყოფი ბელარუსში. ბელარუსში ასევე აფინანსებდა ბელარუსული ენის კურსებს. 2020 წელს მან დატოვა ბიზნესი. 2020 წლის 26 ნოემბერს დაინიშნა სომხეთის რესპუბლიკის ეკონომიკის მინისტრის თანამდებობაზე. ერთ-ერთი სომხური გამოცემის ცნობით, მისი თანამდებობაზე დანიშვნა სომხეთის პრემიერ-მინისტრის, ნიკოლ ფაშინიანის წინადადებით მოხდა.  კერობიანმა თანამდებობაზე ჩაანაცვლა ტიგრან ხაჩატრიანი, რომელმაც თანამდებობა 2020 წლის 24 ნოემბერს, ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური კრიზისის ფონზე დატოვა. 

კერობიანი თავისუფლად ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს. 2019 წლიდან არის სომხეთის მწარმოებელთა და მრეწვეელთა კავშირის წევრი, 2020 წლიდან მანტაშოვის ბიზნეს კლუბის წევრი, ამავე წლიდან აგრეთვე არის სომხეთის დირექტორთა ასოციაციის წევრი. არის შეიარაღებული ძალების წევრი. მინიჭებული აქვს რიგითი ჯარისკაცის რანგი. მთიანი ყარაბაღის ომის დაწყების შემდეგ კერობიანი მოხალისედ წავიდა ფრონტზე. ომის დამთავრების შემდეგ მან მიიღო შეთავაზება, რომ გამხდარიყო ოფიციალური პირი

კერობიანს ჰყავს მეუღლე, ორი ქალიშვილი და სამი ვაჟი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბიოგრაფია სომხეთის ეკონომიკის სამინისტროს საიტზე
* ბიოგრაფია სომხეთის მთავრობის საიტზე

სქოლიო
------

1. ↑   Sputnik Belarus
2. ↑   სომხეთის ეკონომიკის მინისტრმა თანამდებობა დატოვა მთავრობაზე მკაცრი პრესინგის ფონზე
**ვერცხლის(I) სულფიდი** — არაორგანული ნივთიერება. ქიმიური ფორმულა Ag2S. მიეკუთვნება ბინარულ ნივთიერებებს, აგრეთვე შეიძლება განვიხილოთ, როგორც ვერცხლისა და გოგირდწყალბადის მჟავის მარილი.

ბუნებაში გავრცელება
-------------------

ვერცხლის სულფიდი ბუნებაში გვხვდება მინერალების არგენტიტის, აკანტიტის და მაკინსტრიიტის სახით. ამ მინერალების ძირითადი თვისებები წარმოდგენილია ცხრილში:


|  | აკანტიტი[1] | არგენტიტი[2] | მაკინსტრიიტი[3] |
| --- | --- | --- | --- |
| შემადგენლობა | Ag2S | Ag2S | Ag1,2Cu0,8S |
| ფერი | რუხ-შავი | მუქი-რუხი | შავი |
| სინგონია | მონოკლინური | რომბული | რომბული |
| სიმკვრივე, გ/სმ3 | 7,326 | 7,317 | 6,61 |
| სიმაგრე მოოსის სკალით | 2–2,5 | 2–2,5 | 1,5–2,5 |

ფიზიკური თვისებები
------------------

ვერცხლის სულფიდი რუხ-შავი ფერის მყარი ნივთიერებაა. ვერცხლის ნაერთებს შორის ყველაზე ცუდად იხსნება წყალში. ძალიან თხელ აფსკებში მეტალურ ვერცხლს ვარდისფერ შეფერილობას აძლებს. ეთანოლში არ იხსნება.

Ag2S არსებობს სამ კრისტალურ მოდიფიკაციაში:

*

სქოლიო
------

1. ↑  აკანტიტი webmineral.com-ზე.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-01. ციტირების თარიღი: 2019-02-03.
2. ↑  არგენტიტი webmineral.com-ზე.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-01. ციტირების თარიღი: 2019-02-03.
3. ↑  მაკინსტრიიტი webmineral.com-ზე.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-01. ციტირების თარიღი: 2019-02-03.
**კობის გიორგიწმინდის კომპლექსი** — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ კობის მახლობლად მდებარე კლდოვან ბორცვზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.

შედგება ორი კოშკის, ეკლესიისა და გალავნისაგან. კომპლექსი წარმოადგენდა მნიშვნელოვან რგოლს ხეობის სასიგნალო კოშკების უწყვეტ ჯაჭვში. მისი მეშვეობით თრუსოს ხეობის სასიგნალო კოშკები ვიზუალურად უკავშირდებოდნენ თერგის ქვედა დინებაზე განლაგებული სოფლების — ხურთისისა და გორისციხის კოშკებს. 

სამხრეთით მდგარი კოშკი ზურგიანია (6,5x4 მ), მის საფუძვლად გამოყენებულია ორი გიგანტური ლოდი. ძლიერ დაზიანებულია — შემორჩენილია სამიოდე მეტრ სიმაღლეზე.

მეორე კოშკი ოთხკუთხაა (5,6x5 მ). დგას ჩრდილოეთით, კონცხის კიდეზე, ქვის წყობით გამაგრებულ კლდეზე. თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი ნაწილის ჩრდილოეთ კედელზე სამრეკლოა მოწყობილი.

კომპლექსის ცენტრში დგას ნატეხი ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესია (8x5,5 მ). ეკლესიას შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. კარი სწორკუთხაა. სწორკუთხა საკურთხეველიც, რომელიც დარბაზის გრძივი კედლებიდან მცირე მხრებითაა გამოყოფილი და იატაკის დონიდან ორი საფეხურითაა ამაღლებული. საკურთხევლის ბაქანს წინიდან ორსაფეხურიანი ამბიონი აქვს მოწყობილი. აღმოსავლეთ კედელში ერთი სწორკუთხა სარკმელია, რომლის რაფა, საფეხურებადაა დამუშავებული. სარკმლის ქვემოთ დაბალი, მართხუთხა ფორმის ტრაპეზის ქვა დგას. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა, მომცრო ნიშია. მოგვიანებით ერთი სარკმელი დასავლეთ კედელშიც გაუჭრიათ. დარბაზის სამივე კედელს დაბალი საფეხური გასდევს. ფასადები შელესილი და შეთეთრებულია. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე, მასიური მართკუთხა ქვაა, რომელზეც ქვის ჯვარია აღმართული. ეკლესიაზე მოგვიანებით გადაუხურავთ ხის ცილინდრული კამარით, რომელიც ხისსავე ოთხ ნახევარწრიულ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. კამარა დაბეტონებულია. მასზე ამოტვიფრულია თარიღი — 1945 წ.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 464-465.