recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**კოსტა ხეთაგუროვის სახელობის ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი** (რუს. Се́веро-Осети́нский госуда́рственный университе́т имени К. Л. Хетагу́рова, ოს. Хетæгкаты Къостайы номыл Цæгат Ирыстоны паддзахадон университет) — უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება ვლადიკავკაზში, ჩრდილოეთ ოსეთში, რუსეთის ფედერაციაში. იგი დაარსდა 1920 წელს და მას კოსტა ხეთაგუროვის სახელი უწოდეს. ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ვლადიკავკაზში არის ერთ-ერთი უდიდესი საჯარო დაწესებულება. დღეისათვის უნივერსიტეტი შედგება 17 ფაკულტეტისგან. უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს მთის ტერიტორიების მდგრადი განვითარების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკა ალანიის ისტორიისა და არქეოლოგიის ინსტიტუტი, ოსური ენის ისტორიისა და განვითარების ინსტიტუტი. 2000 წლიდან უნივერსიტეტმა წამოიწყო და მონაწილეობა მიიღო ერთობლივ კვლევით და აკადემიურ პროექტებში ევროკომისიასთან, გაეროსთან და სტენფორდის უნივერსიტეტის საერთაშორისო კვლევით ინსტიტუტთან თანამშრომობით. ბოლო წლებში 500-ზე მეტმა სტუდენტმა და პროფესორმა მონაწილეობა მიიღო საერთაშორისო კონფერენციებში, სემინარებსა და სამეცნიერო გაცვლით პროგრამებში.

ისტორია
-------

ტერსკის სახალხო განათლების ინსტიტუტი გაიხსნა 1920 წლის 20 აგვისტოს. ინსტიტუტი განთავსებული იყო ყოფილი ოლგინსკაიას ქალთა გიმნაზიის შენობაში, ვლადიკავკაზში, მარიინსკაიას ქუჩაზე. გეორგი კესაევი გახდა ინსტიტუტის პირველი დირექტორი. ინსტიტუტმა თავისი საქმიანობა დაიწყო სოციალურ ისტორიასა და ფიზიკა-მათემატიკაში.

1921 წელს რეგიონი გადაკეთდა მთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად. ამ მხრივ უნივერსიტეტს ეწოდა მთის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1922/1923 სასწავლო წლამდე მას ეწოდებოდა სახალხო განათლების მთის პრაქტიკული ინსტიტუტი. ინსტიტუტმა შექმნა ახალი განყოფილებები: პედაგოგიური, ქიმიურ-ტექნიკური, ფიზიკურ-ტექნოლოგიური და სოციალურ-ლიტერატურული განყოფილებები რუსული, ოსური, ყაბარდო-ბალყარული და ყარაჩაი-ჩერქეზული დანაყოფებით.

2017 წელს ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი გახდა რუსეთის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს პრიორიტეტული პროექტის „უნივერსიტეტები, როგორც ინოვაციების შექმნის ცენტრები" კონკურსის გამარჯვებული და მიიღო რეგიონის ინოვაციური, ტექნოლოგიური და სოციალური განვითარების უნივერსიტეტის ცენტრის სტატუსი.

განათლება და მეცნიერება
-----------------------

უნივერსიტეტს აქვს 17 ფაკულტეტი და 52 განყოფილება. არსებობს 6 კვლევითი ცენტრი.

კრიტიკა
-------

დისერნეტის კვლევის თანახმად, ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტში აღმოჩნდნენ არაერთი პროფესორი და პედაგოგი, რომლებიც მონაწილეობდნენ აკადემიური ხარისხის დაუსაბუთებელ მინიჭებაში ან იცავდნენ დისერტაციებს აკადემიური ეთიკის დარღვევით. ამ უნივერსიტეტში მსგავსი 32 შემთხვევაა აღიცხული.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* უნივერსიტეტის ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2006-11-16 საიტზე Wayback Machine.
* North Ossetian University Rank&Review
* NORTH OSETIAN STATE UNIVERSITY AFTER K. L. KHETAGUROV
* დაარქივებული 2020-06-27 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  North Ossetian State University named after I. KL Khetagurova დაარქივებული 2020-03-22 საიტზე Wayback Machine. . rosvuz.dissernet.org. (In Russian)
**აბანოსხევის მწითურების მამულის ნამოსახლარი და სამაროვანი** — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ აბანოსხევის დასავლეთით, 200 მეტრზე, მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირას. მოიცავს ძველი წელთაღრიცხვით V ათასწლეულიდან ადრინდელი შუა საუკუნეების ჩათვლით. გაითხარა 1977, 1981-1983, 1985-1986 და 1989 წლებში ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ჟინვალის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ.

ქვედა ფენა, რომლის სისქე იყო 0,35-0,4 მეტრი, გამოვლინდა მიწის ზედაპირიდან 2 მეტრ სიღრმეზე. აქ აღმოჩნდა დაზიანებული, ნახევრად მიწური სწორკუთხა შენობის ნაშთი, შევსებული ნაცროვან-ნახშიროვანი მიწით და რიყის ქვებით. იქვე, იატაკის დონეზე, იყო ადამიანის ჩონჩხი მოკრუნჩხულ პოზაში, თავით სამხრეთისკენ. სამი გაწმენდილი ორმოდან ერთში აღმოჩნდა არქაული ხარის ძვლები. გარდა ამისა ნამოსახლარზე გამოვლენილია თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ობსიდიანისა და კაჟის იარაღები, ქვის ხელსაფქვავები, ხელცულები და ცხოველთა ძვლები.

მომდევნო ფენა გამოყოფილია ქვედასაგან ერთი მეტრის თიხნარით. გაწმენდილ ექვს წრიულ ორმოში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის ნატეხები, გადასატანი კერები, ნამგლის კაჟის ჩასართები, ხელსაფქვავები, წიდა, ცხოველთა ძვლები და სხვა. ხუთი ინდივიდუალური ორმოსამარხიდან ერთში იყო თიხის ჭურჭელი და ძვლის კვირისტავი.

ზედა ფენაში გამოვლინდა გვიანი ანტიკური და ადრინდელი შუა საუკუნეების სამარხები. მათ შორის ორი განეკუთვნება III-IV საუკუნეებს. ერთ ორმოსამარხში მიცვალებული დაკრძალული იყო მოკრუნჩხულ მდგომარეობაში, მარჯვენა გვერდზე, თავით დასავლეთისკენ. აქვე აღმოჩნდა თიხის ხელადა და კოჭობი. მეორეში, ქვაყრილიან ორმოსამარხში, გამოვლინდა თიხის სამტუჩა ყურიანი ჭურჭელი და ცხენის თავის ქალა.

ადრინდელი შუა საუკუნეების სამარხები წარმოდგენილია ორმოსამარხებით, ქვის ფილებით გადახურული ორმოსამარხებით და ქვისსამარხებით. დაკრძალვის წესი ქრისტიანულია. მხოლოდ ზოგიერთ სამარხში ჩონჩხი ესვენა მოკრუნჩხული და წელზევით გაშოტილი, მოხრილი მუხლებით. გვხვდება ინდივიდუალური და საოჯახო სამარხები. აღმოჩნდა ბრინჯაოს საკინძები და რკინის მშვილდსაკინძი. მასალა ინახება აკც-ის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.

ლიტერატურა
----------

* *ჩიქოვანი გ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 196.
**ბრი** (Brie, ფრანგული: [bʁi]) — ძროხის რძისგან დამზადებული რბილი ყველი. სახელი ეწოდა საფრანგეთის იმ რეგიონის პატივსაცემად, საიდაც შეიქმნა (დაახლოებით შეესაბამება სენა და მარნის თანამედროვე დეპარტამენტს). ყველი ღია ფერისაა, ოდნავ მონაცრისფრო ელფერით. აქვს თეთრი ობის ქერქი, რომელიც იჭმება; მისი გემო დიდწილად დამოკიდებულია გამოყენებული ინგრედიენტებსა და საწარმოო გარემოზე. ჰგავს კამემბერს, რომელიც საფრანგეთის სხვა რეგიონში შეიქმნა. ბრი ჩვეულებრივ შეიცავს 60-დან 75%-მდე ცხიმს, რაც ოდნავ აღემატება კამემბერის ცხიმიანობას.

„ბრი" არის ყველის სტილი და მისი სახელწოდება დაცული არ არის, თუმცა ზოგიერთი რეგიონული სახეობა დაცულია.

წარმოება
--------

 დაძველებული და ძალიან მძაფრი *ბრი ნუარი*
ბრი შეიძლება დამზადდეს ცხიმიანი ან ნახევრად უცხიმო რძისგან. ნედლ რძეში ამატებენ დვრიტს და მაქსიმუმ 37°C ტემპერატურამდე აცხელებენ. შემდეგ ყველს ათავსებენ ფორმებში, ზოგჯერ ტრადიციულ დახვრეტილ კუბებში, რომელსაც ეწოდება pelle à brie. 20 სანტიმეტრიანი ყალიბი ივსება ყველის რამდენიმე თხელი ფენით, რომელიც იწრიტება დაახლოებით 18 საათის განმავლობაში. შემდეგ ყველს ფორმებიდან იღებენ, ამარილებენ, უმატებენ ყველის კულტურებს (*Penicillium candidum*, *Penicillium camemberti*, ან *Brevibacterium linens*) და აძველებენ კონტროლირებად გარემოში მინიმუმ ოთხი ან ხუთი კვირის განმავლობაში.

თუ კი დაძველების მიზნით უფრო დიდხანს აჩერებენ, როგორც წესი, ეს რამდენიმე თვიდან ერთ წლამდე გრძელდება, ყველის გემო უფრო მძაფრი ხდება, შიგთავსი — უფრო მშრალი და მუქი, ქერქი — მუქი და ფხვიერი; ასეთ ყველს უწოდებენ Brie noir-ს („შავი ბრი").

გადამწიფებული ბრი შეიცავს უსიამოვნოდ ჭარბი რაოდენობის ამიაკს, რომელსაც იგივე მიკროორგანიზმები კულტურები წარმოქმნიან, რომლებიც საჭიროა მომწიფებისთვის.

სქოლიო
------

1. ↑  *Brie Vs. Triple Cream: What are We Even Talking About?*, at phcheese.com
2. ↑  *Brie vs Camembert - In-Depth Nutrition Comparison*, at foodstruct.com
3. ↑  McGee, Harold (2004). *On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen*. New York:  Simon & Schuster. ISBN 0-684-80001-2.
**აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია** (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Одигитрия») — მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. აქსაი, გულაევის ქუჩა № 66.

ისტორია
-------

მესამე ტაძარი რომელიც ააშენეს აქსაიში იყო ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად 1897 წელს აგებული ეკლესია. მისი ისტორია დაკავშირებულია „ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედ ხატთან".

1830 წელს როდესაც დონზე გავრცელდა ქოლერის ეპიდემია, სოფელში მოხდა ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადება. ხმები სასწაულმოქმედი ხატის შესახებ გავრცელდა ადგილობრივ მოსახლეობაში. ხატმა ქოლერის ეპიდემიისაგან დაიხსნა სოფლის მოსახლეობა, ხოლო თავად ხატი შემდეგ მოათავსეს სოფლის სამების ეკლესიაში. 

1847 წელს, როდესაც ერთი დღის მანძილზე სოფელში დაიღუპა 100 კაცი, ადგილობრივი კაზაკობის ხელმძღვანელობამ მოითხოვა ხატი ნოვოჩერკასკიდან დაებრუნებინათ სოფელში. ხატი მოათავსეს აქსაის სამების ეკლესიაში. მის სახელზე 1848 წელს ეკლესიაში ააშენეს საკურთხეველი. ამის შემდეგ ეპიდემია ახალი ძალით უტევს ნოვოჩერკასკს. ამიტომ სასწაულმოქმედი ხატი დააბრუნეს ქალაქში. ხატისათვის სპეციალურად თანამედროვე ატამანის სასახლის წინ მდებარე სკვერში დადგეს კარავი, რომელშიც დააბრძანეს სასწაულმოქმედი ხატი. მოსახლეობა 24 საათის განმავლობაში თაყვანს სცემდა აქსაის ხატს. 

1851 წელს დაამტკიცა წმინდა სინოდის გადაწყვეტილება ხატის აქსაიში დაბრუნების შესახებ. 

1891წელს იმ ადგილზე სადა მდებარეობდა აქსიაის ღვთისმშობლის ხატი, გადაწყვიტეს აეშენებინათ ეკლესია. მის ასაშენებლად მოსახლეობამ გაიღო თანხები. 1897 წლი 6 ნოემბერს დონის ეპარქიის ეპისკოპოსმა იოანემ (მიროლიუბოვი) აკურთხა ტაძარი. ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობა მიიღო ასისთავ ლოტოშნიკოვის ქვრივმა ნადეჟდა ეფიმეს ასულმა. მოგვიანებით ააგეს პატარა სამლოცველო და სამრეკლო. 

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ხატი დაიკარგა. ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიაში ღვთისმსახურებას ხელი შეუშალა მეორე მსოფლიო ომმა. 1945 წელს ტაძარს რემონტი ჩაუტარდა. აღდგა ღვთისმსახურება. 2000-იან წლებში მოახდიეს ეკლესიის რესტავრაცია. 

ტაძრის წინამძღვარია ალექსანდრე ბუდკოვი.

ლიტერატურა
----------

* *Крылов А.* Аксайская икона Божией Матери Одигитрии. Новочеркасск. 1890, с. 6-8.
* *Водолазская Е.* "Донские храмы: церковь иконы Божией Матери «Одигитрия»// «Победа» 15 августа 2009 г.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Аксай. Церковь иконы Божией Матери «Одигитрия»
* Храм в честь иконы Божией Матери «Одигитрия» в г. Аксай
* Храм Смоленской иконы Божией Матери «Одигитрия» г. Аксай
* История храма
* Храм в честь иконы Божией Матери «Одигитрия» в г. Аксай. Святыни России.

სქოლიო
------
**ბატაისკის ამაღლების ტაძარი** (რუს. Храм Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ ბატაისკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1872 წელს. 

ტაძრის მისამართი: 346889, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, ციმლიანის ქუჩა № 16ა / უკრაინის ქუჩა № 156ბ.

ისტორია
-------

ამაღლების ტაძარი ააგეს 1872წელს სოფელ კოისუგში (ამჟამად ბატაისკის ნაწილი). ტაძარი იყო ხის და იდგა აგურის ცოკოლზე. მას ჰქონდა ხუთი გუმბათი: ერთი დიდი და ოთხი პატარა. ამაღლების ეკლესიის სამრეკლო აგურისგან იყო აშენებული. წმინდა სინოდის სამეურნეო განყოფილების დოკუმენტების თანახმად 1910 წლის მდგომარეობით ტაძრის შემადგენლობაში შედიოდა სკოლა, სადარაჯო, კელია და სათავსო.

1930-იან წლებში ამაღლების ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს. დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ სამრეკლოს პირველი სართული. 

1989 წელს სსრკ-ის გარდაქმნის წლებში დარეგისტრირდა ამაღლების ტაძრის მართლმადიდებლური მრევლი და 1990 წელს ყოფილი საეკლესიო ბაღის ტერიტორიაზე დაიწყეს ამაღლების ეკლესიის აღდგენა ბორის ვინიკოვის პროექტის მიხედვით. 1995 წლის 4 ნოემბერს აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია. 2006 წელს ააშენეს ახალი სამრეკლო და აღჭურვეს ზარებით. ეკლესიის სამშენებლო სამუშაოები სრულიად დასრულდა 2006 წელს და ამავე წლის 5 სექტემბერს აკურთხეს. 

ტაძრის წინამძღვარია ვალერი შილჩენკო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт храма
* Батайск. Церковь Вознесения Господня.
* Храмы города Батайска
* В храме Вознесения Господня Батайска состоялся выпуск учащихся курсов звонарей

სქოლიო
------

1. ↑  История храма
2. ↑  История прихода
3. ↑  Иерей Валерий Шильченко
**ბოლშოი-ლოგის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ეკლესია** (რუს. Церковь Спаса Нерукотворного) — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რიონის სოფელ ბოლშოი-ლოგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 

ეკლესიის მისამართი: 346710, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფელი ბოლშოი-ლოგი, საიუბილეოს ქუჩა № 9.

ისტორია
-------

ოქტომბრის რევოლუციამდე ხუტორში მოქმედებდა მცირე ეგვტერი, სადაც აქსაის ღვთისმშობლის ხატის მოგზაურობის დროს აღევლინა მწუხრის ღვთისმსახურება.

მაცხოვრის სახელობის სამრევლო საზოგადოება ხუტოში დაარსდა ხუტორელების თხოვნით 1998 წლის ოქტომბერში. მართლმადიდებლური თემი ხუტორში დარეგისტრირდა 2000 წლის 18 მაისს. ამავე წელს სამლოცველო სახლისთვის მათ გადაეცა სოფლის ბიბლიოთეკის შენობა, ხოლო ტრაპეზისთვის - ყოფილი ადმინისტრაციის შენობა. არცერთ გადაცემულ შენობაში არ იყო კანალიზაცია, გაზი და წყალი. ამავე წელს ორივე შენობაში გაიმართა რემონტი, მოაწყვეს შენობა, ააგეს საკურთხეველი და დააყენეს კანკელი. პირველი საღვთო ლიტურგია მაცხოვრის სახელობის სამლოცველო სახლში შესრულდა 2000 წლის 19 დეკემბერს. 

2006 წელს მიმდინარეობდა შენობის კოსმეტიკური რემონტი. 2007 წელს — ფასადის რემონტი. 2008 წელს დაიწყო სახურავის რემონტი. 2009 წელს შენობას დაადგეს გუმბათი. 2010 წელს სატრაპეზო გადააკეტეს საკვირაო სკოლად. 

ამჟამად ეკლესიის მრევლი არა მარტო ბოლშოი-ლოგის, არამედ ახლომდებარე სოფლების მოსახლეობაცაა. 

მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი ალექსანდრეს ძე ბიკადოროვი.

ეკლესია ყოველდღე ღიაა 09:00 საათიდან 17:00 საათამდე. დონის როსტოვიდან ეკლესიამდე დადის სამარშრუტო ტაქსები № 151 და № 153, ასევე ე. წ. „ელექტრიჩკა".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт церкви
* Аксайское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-09-25 საიტზე Wayback Machine.
* Аксайское благочиние - приходы

სქოლიო
------

1. ↑  Большой Лог. Спаса Преображения, молитвенный дом.
2. ↑  Церковь Нерукотворенного Образа Господа Иисуса Христа хутора Большой Лог Аксайского района
**გრუშევსკაიის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია** (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაის რაიონის სოფელ გრუშევსკაიაში. განეკუთვნება მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ისტორია
-------

იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია აშენდა 1900 წელს. ობიექტი კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული მნიშვნელობის ძეგლია. 1877 წლის დიდი ხანძრის შედეგად დაიწვა წმინდა ბარბარეს ტაძარი, რომლის ადგილასაც მოეწყო სამლოცველო სახლი, რომელიც 1886 წელს გადაიტანეს სოფლის ბოლოში, ხოლო 1900 წელს, არქიტექტორ კულიკოვის დაპროექტებით, ყოფილი, დროებითი სამლოცველო სახლის ადგილას აღმართეს ეს ტაძარი. 

ტაძარმა გაუძლო სამოქალაქო და მეორე მსოფლიო ომს, თუმცა 1957 წელს დაიხურა ნიკიტა ხრუშჩოვის მორიგი, ანტირელიგიური კამპანიისას. ტაძრის შენობაში გახსნეს კლუბი, თუმცა მანდ არასაკმარისი მომხმარებლების გამო არც ისე დიდხანს იარსება. შემგდომში, შენობა გამოიყენებოდა მარცვლეულის შესანახად. 

1959 წელს დაზიანდა ტაძრის სახურავი. ხელისუფლებს სურდათ კედლების აგურებად დაშლა, თუმცა ეს არ მოხდა. 

ამ მომენტისთვის ტაძარი ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაშია, მაგრამ ის არ არის მიტოვებული. 1990-იანი წლებიდან ადგილობრივ მცხოვრებლებს ჰქონდათ ტაძრის შენობის აღდგენის მცდელობა. სარესტავრაციო სამუშაოები ნელა მიმდინარეობს ათობით წელია და დღემდე არ არის დასრულებული. 

ყოველწლიურად, 9 ოქტომბერს, იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარში იმართება ლოცვა, რომელსაც ესწრება დაახლოებით 100 ადამიანი.

აღწერა
------

ტაძრის შენობას აქვს ჯვრის ფორმა. ერთადერთი საკურთხეველი იოანე ღვთისმეტყველის პატივსაცემად არის ნაკურთხი. შესასვლელი კარი მოჩუქურთმებულია ნახევრად მრგვალი, ხოლო ფანჯრები კი სამკუთხა ორნამენტებით. ფანჯრები განლაგებულია ოთხ მხარეს, თითოეულ მხარეს სამ-სამი ფანჯარაა. მათგან გვერდით მდებარეობს აგურის სვეტები. სამრეკლო ორიარუსიანია. სავარაუდოდ ადრე სამიარუსიანი ყოფილა. ჯვრები და გუმბათები არ შემორჩენილა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  Храм апостола Иоанна Богослова. Ст.Грушевская. - По краю Донскому - Наши путешествия - Статьи, очерки, зарисовки - Ростовберег.ру. www.rostovbereg.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-10.
2. ↑  О храме | Иоанно-Богословский храм ст. Грушевская. hram-ioanna.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-10.
3. ↑  Донские храмы: церкви станицы Грушевской :: Геокэшинг ::. www.geocaching.su. ციტირების თარიღი: 2017-02-10.
**დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია** (რუს. Церковь Державной иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ბელაია-კალიტვაში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას.

მისამართი: 347042, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბელაია-კალიტვა, სტანდარტსტროის ქუჩა № 18.

ისტორია
-------

დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის მრევლი ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2002 წელს. ამავე წლის ნოემბერში გამოიყო დროებითი სათავსო ტაძრისათვის. მასში პირველი მსახურება ჩატარდა 2003 წლის 15 მარტს - დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადების დღეს (ახალი სტილით; ძველი სტილით ეს მოხდა 2 მარტს). 

2004 წლის იანვარში გათხარეს ახალი ეკლესიის საძირკველი და ჩადეს პირველი ქვა. შემოწირულობა გაიღო ქალაქ ბელაია-კალიტვის მოსახლეობის უდიდესმა ნაწილმა. ქალაქის ადმინისტრაციის წარმომადგენლით სათავეში ჩამოყალიბდა ტაძრის სამეურვეო საბჭო. 2007 წელს დასრულდა ტაძრის მშენებლობა. ტაძრის კეთილმოწყობის სამუშაოები მიმდინარეობდა კიდევ რამდენიმე წლის განმავლობაში. 2014 წელს საბოლოოდ დასრულდა ტაძრის მშენებლობა და შენობის შიგნით კედლები გაამზადეს მოსახატად. 

2009 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარი გახდა დიაკონი ვასილი ვალენტის ძე მაშტანოვი. 2015 წლის 5 მაისს, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მღვდელი ვასილი მაშტანოვი აირჩიეს შარდინისა და დალმატოვის ეპარქიის ეპისკოპოსად. მის მაგივრად დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ტაძრის ახალ წინამძღვრად დაინიშნა დიაკვანი ალექსანდრე ზაკინოვი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Приход храма в честь Державной иконы Божией Матери города Белая Калитва
* Храм Державной иконы Божией Матери в Белой Калитве დაარქივებული 2017-03-26 საიტზე Wayback Machine.
* Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри.
* Волгодонская епархия - приходы

სქოლიო
------

1. ↑  Протоиерей, клирик Волгодонской епархии Владимир Маштанов вступил в должность архиепископа Шадринского и Далматовского
2. ↑  Всенощное бдение. Белая Калитва, 05.11.2016 г.
თამარისის სოფელი
**თაამრისის აკლდამა** — არქეოლოგიური ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტში, სოფელი თამარისთან, მდ. ხრამის მარცხენა ნაპირზე, ისტორიული ქვემო ქართლის საზღვარებში. სამარხი აღმოჩნდა 1954 წელს, თამბაქოს საშრობის მშენებლობის დროს, მიწის ზედაპირიდან 0,73 მეტრის სიმაღლეზე. იგი გახსნა და დააზიანა ადგილობრივმა მოსახლეობამ, რის შედეგად სამარხიდან ფიქსაციის გარეშე ამოღებული იქნა 11 ჭურმჭელი. 1961 წელს ეს ძეგლი შეისწავლა ივ.ჯავახიშვილის სახელობის ისტორის ინსტიტუტის არქეოლოგიურმა დაზვერვითა ექსპედიციამ (ხელმძგვანელი გ. ფხაკაძე). სამარხი წარმოადგენდა 1 X 1,25 მ ფართობის ოვალურ ორმოში 6-7 ფენად. მშრალი წყობით ამოყვანილი ქვის აკლდამას, რომელიც ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ იყო მიმართული. 

ჩრდილოეთის კედელი მრავალი იყო, ხოლო სამხრეთისა სწორ და საფეხურებად ნაგები,გადახურული დიდი ზომის ქვებით. სამარხის ჩრდილოეთ ნაწილში აღმოჩნდა თიხის ოთხი კოჭობი, ძვლის წაკვეთილი კონუსის ორმის კვირისთავი და ობსიდიანის გვერდამოღებული საფხეკი. კერამიკა ნაძერწია ხელით, არათანაბრად გამომწვარი, ვარდისფერი ან ნაცრისფერი ლაქებით. ფორმა დანიშნულების მიხედვით კერამიკული ნაწარმი ორგვარია: 1. დიდ-პატარა ჯარამები—ბადიები, ყელდაბალი, ოდნავ წიბოებიანი მუცლთა და ფართო ძირით, ერთზე მრგვალ-ბრტყელ გავკვეთიანი ყურია, უმრავლესობას მიძერწილი აქვს შვერილები ან შვერილკოპები. სწორპირიანი, მომაღლო, ცილინდრული ყელის მქონე, მრგვალმუცლიანი, ცალყურა ჭურჭელი, რომელთაგან ორს მარტივი ამოკაწრული ორნამენტი ამკობს. აღნიშნული ძეგლი ადრებრინჯაოს ხანისაა და ეკუთვნის მტკვარ-არაქსის კულტურის ადრეულ საფეხურს. თამარისის აკლდამის მასალები ინახება თეთრი წყაროს. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს არქეოლოგია, ტ. II, გამომცემლობა „მეცნიერება", თბ. 1992, გვ. 166-167.
**ლაზარობა** — ამინდის გამოსაწვევი რიტუალი, რომელიც სხვადასხვა სახით გავრცელებულია საქართველოს ყველა კუთხეში. ძლიერი გვალვის ან წვიმების დროს ქალები ამზადებდნენ თიხის თოჯინას, დაატარებდნენ სოფელ-სოფელ და მღეროდნენ ლაზარეს საგალობელს. დამხვდურები ჩამომვლელებს წყალს გადაასხამდნენ ან ნაცარს მიაყრიდნენ, იმის მიხედვით, თუ როგორი ამინდის გამოთხოვა უნდოდათ. ჩამოსვლისას ისინი აგროვებდნენ სხვადასხვა სანოვაგეს, თოჯინას წყალში გადააგდებდნენ და საერთო სუფრას გამართავდნენ. კახეთში, რაჭა-ლეჩხუმსა და იმერეთში თოჯინას „გონჯოს" ეძახდნენ, თუშეთში — „საწვიმარა გუჯას", მესხეთ-ჯავახეთში „კოტიკოტიას", სამეგრელოში „ბოჭყუდიას", „ძიძიკვაკვას", „ძივოუს". ზოგან თოჯინის მაგივრად გამურულ ბიჭს ან ქალწულს ჩამოატარებდნენ. ლაზარეს საგალობლის ტექსტებში ღვთაება მხოლოდ მამრობითი ჩანს, თუმცა თოჯინები, ისევე როგორც მისი როლის ცოცხალი შემსრულებლები, ქალიც იყო და მამაკაციც. ღვთაების ბუნება სინკრეტულია, იგი, გარდა ამინდის განმგებლობისა, აგრარულიცაა. საგალობელთა ტექსტებში ლაზარესთან ერთად მოიხსენიება ელია და ბარბარე. ამინდის გამოთხოვის რიტუალი ძვ. მსოფლიოს მრავალი ხალხის ყოფაში გვხვდება, ამავე დროს ლაზარობაში შემორჩენილია ძვ. აგრარული ღვთაების კულტმსახურების ელემენტები, რომელთა ანალოგიური ფაქტები მრავლადაა დამოწმებული ხმელთაშუა ზღვისა და ეგეოსის ზღვის ძველ კულტურებში, სახელწოდება „ლაზარე" ქრისტიანულია და მოგვიანებით დამკვიდრდა. ქართულ ზეპირსიტყვიერებაში ცნობილია ი. ჯავახიშვილის, ქ. სიხარულიძის, ჯ. ნოღაიდელისა და სხვების მიერ ჩაწერილი პოეტური ტექსტები, რომლებიც ლაზარობის დროს სრულდებოდა: „ლაზარე-წვიმის მომყვანი", „ლაზარე — დარის მომცემი", „ლაზარე" და სხვა.

ლიტერატურა
----------

* *ჯავახიშვილი ივ.* ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 12, თბ. 19601965;
* *Бардавелидзе В. В.* Дренейшие религиозные верования и обрадовое графическое искусство грузинских племен, Тб. 1957;
* *სურგულაძე ირ.* ქსე, ტ. 6, გვ. 103-104, თბ. 1983
უძველესი ქართული როკ ჯგუფი გაჩნდა 1965 წელს. ბერმუხას მუსიკაში ჩართული იყო ფოლკლორული მუსიკის ელემენტები რიტმ ენდ ბლუზთან, ჯაზთან და ჰარდ როკთან.

ალტერნატიული მუსიკალური ჯგუფი სცენაზე
ეს იყო პირველი როკ ჯგუფი, რომელმაც გაბედა და დაუკრა ამერიკული სტილის მუსიკა საქართველოში და ქართველ მაყურებელს როკ ჟანრი გააცნო.

მოგვიანებით, 1970-იან წლებში, კომუნისტური რეჟიმისა და საბჭოთა იდეოლოგიის წინააღმდეგ მსგავსი ბანდებიც გამოჩნდა, მაგრამ ბერმუხა მათ შორის ნამდვილი პიონერი იყო. 

**ბაჩი ქიტიაშვილი**, ჯგუფ ბერმუხას დამფუძნებელი, ერთ-ერთი პირველი ქართველი მუსიკოსი იყო, ვინც საბჭოთა პერიოდში აკრძალულ როკ მუსიკას უკრავდა. მან ჯგუფი დააარსა 1965 წელს საქართველოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე ქალაქ რუსთავში. მას შემდეგ როკ ჯგუფი პოპულარულია ქართველ ანდერგრაუნდ მუსიკის მოყვარულებში. ჯგუფი რამდენიმე წელია ასრულებდა ცნობილ უცხოურ ჰიტებსა და საკუთარ კომპოზიციებს. ჯგუფის პოპულარული ჰიტებია "არწივი" და "დღეს ჩვენ ერთად ვართ".

„12 წელია აქტიურად გამოვდივართ. ბერმუხამ პოპულარობის პიკს ამ პერიოდში მიაღწია. ჩვენ ვმოგზაურობთ ქალაქიდან ქალაქში, სოფლიდან სოფელში. კონცერტები გავმართეთ მოსკოვში, სოჭში, კიევში, ხარკოვში და სხვა ქალაქებშიც. 

სიმართლე გითხრათ, მიკვირს, რომ დღეს ამდენი ახალგაზრდა უსმენს ჩვენს მუსიკას. ბერმუხა იმდენად პოპულარული იყო, რომ იყო შემთხვევა, როცა ქუთაისში (საქართველოს იმერეთის რეგიონის დედაქალაქი) ჩვენს კონცერტზე უზარმაზარი აუდიტორიის ნაკადის გამო გზა დაიკეტა. "– იხსენებდა ბაჩი ქიტიაშვილი.

```
სამწუხაროდ ქართველი როკ-მუსიკოსი, გიტარისტი ბაჩი ქიტიაშვილი ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ 2016 წლის აპრილში გარდაიცვალა. ლეგენდარულმა გიტარისტმა საკუთარ თავს და მის ჯგუფს The Dissidents უწოდა. მათ მიერ გამართული ყოველი კონცერტი საბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ პროტესტის გამოხატულება იყო. სამწუხაროდ, ჯგუფმა ალბომის ჩაწერა ვერ შეძლო, რადგან იმ დროს სპონსორები ვერ იპოვეს, ამიტომ მხოლოდ კონცერტებზე გამოდიოდნენ.
```

  

```
ბაჩი ქიტიაშვილი დღემდე ითვლება ქართული როკ-მუსიკის მამად.

კადრებში ნაჩვენებია როკ ჯგუფი, რომელიც ასრულებს თავის საკულტო ჰიტს Eagle (ქართულად Artsivi). სპექტაკლი ჩაწერილია რამდენიმე წლის წინ.
```
**გურამ აბრამის ძე ბათიაშვილი** (დ. 10 იანვარი, 1938, კულაში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტი) — დრამატურგი, პროზაიკოსი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1987), მსოფლიოს ებრაელთა კონგრესისა (1991, ვიცე-პრეზიდენტი 2018–2021 წწ.) და საერთაშორისო სიონისტური ორგანიზაციის (1993) გამგეობების წევრი.

ბიოგრაფია
---------

1962 წელს დაამთავრა თსუ აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1965–1967 მუშაობდა „ლიტერატურულ გაზეთში", 1984-2018 წლებში რედაქტორობდა ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებას", 1993-იდან გამოსცემს გაზეთ „მენორას". პირველი კრიტიკული წერილი გამოაქვეყნა 1962 ჟურნალ „მნათობში". თანამედროვე ახალგაზრდობის ცხოვრებას მიუძღვნა პირველი პიესა „ძახილი" (1969 დაიდგა გორისა და ჭიათურის თეატრებში). აღსანიშნავია აგრეთვე დოკუმენტური დრამა „კოტე მარჯანიშვილის ოთხი დღე" (1972 დაიდგა ბათუმის დრამატულ თეატრში), „ლალი, სიყვარული და სხვები" (1976 დაიდგა მოსკოვის ნ. გოგოლის სახელობის თეატრში), „ვალი" (1976 დაიდგა ქუთაისისა და რუსთავის თეატრებში), „შეთქმულება" (დაიდგა სოხუმის, ფოთისა და თბილისის თეატრებში), „სოფლის გარდაცვალება" (1985); ცალკე კრებულად გამოსცა პიესები „ოთხი დღე" (1972), „სერობის შემდეგ" (1975), „ვალი" (1980), „წერილები შვილებს" (1988), კრებული „დრამატურგია" (2023). თანამედროვე ლიტერატურისა და თეატრის პრობლემებს მიეძღვნა მისი წიგნები „შენაკადები" (1977), „კვალი" (1985). ბათიაშვილმა თარგმნა ნ. ჰიქმეთის, ა. ნესინის, მ. შატროვის, საბაჰათინ ალის და სხვათა ნაწარმოებები. წიგნისათვის „მზე ღრუბლებში" მიენიჭა საქართველოს მინისტრთა საბჭოს პრემია (1990).

ავტორია რომანებისა: „თუ დაგივიწყო, იერუშალაიმ", „მეათე კაცი", „ელიგულა და ხავა", „მზის კარავში"; მონოგრაფიებისა: „ნაზიმ ჰიქმეთი", „დავით ბენგურიონი"; ჩანაწერების წიგნისა „სახეები და სიტუაციები".

არის საქართველოს სახელმწიფო, დავით კლდიაშვილისა და პოლიკარპის სახელობის პრემიების ლაურეატი, ბორჯომის საპატიო მოქალაქე. ისრაელის პრეზიდენტმა ეზერ ვაიცმანმა საქართველო-ისრაელის ურთიერთობაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისათვის, დააჯილდოვა საპატიო სიგელით („თეუდათ ო კარა"). მინიჭებული აქვს „ქართული კულტურის ამაგდარის" წოდება, ევრაზიის ებრაელთა კონგრესის „ღირსების სიგელი".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს ებრაელთა მსოფლიო კონგრესი
* პიესები (გურამ ბათიაშვილი), გამომცემლობა „საარი", ISBN 99940-29-83-5[*მკვდარი ბმული*]

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, გვ. 328, თბ. 1997


1. ↑  Czech National Authority Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>
**ჯანეტ აქიუზ მატეი** ( თურქ. Janet Akyüz Mattei ; დ. 2 იანვარი, 1943 – 22 მარტი, 2004) — თურქი-ამერიკელი ასტრონომი, ცვალებადი ვარსკვლავების დამკვირვებელთა ამერიკული ასოციაციის (AAVSO) დირექტორი 1973 წლიდან 2004 წლამდე.

ჯანეტი დაიბადა ებრაულ ოჯახში თურქეთის ქალაქ ბოდრუმში . მან საშუალო განათლება მიიღო იზმირში, ამერიკის კოლეგიალურ ინსტიტუტში. უმაღლესი განათლების მისაღებად ჩავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც ჩაირიცხა ბრანდეისის უნივერსიტეტში უოლტამში (მასაჩუსეტსი). უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ დორით ჰოფლეიტმა მუშაობა შესთავაზა მარია მიტჩელის ობსერვატორიაში ნანტაკეტში. 1970 წლიდან 1972 წლამდე მუშაობდა ლეანდერ მაკ კორმიკის ობსერვატორიაში შარტლოტსვილში. მიიღო ხელოვნების მაგისტრის ხარისხი ასტრონომიაში ვირჯინიის უნივერსიტეტიდან 1972 წელს, ხოლო. 1982 წელს გახდა იზმირის ეგეოსის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხის მფლობელი ასტრონომიაში. 

მატეი 180-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია ცვალებადი ვარსკვლავების შესახებ. მსახურობდა AAVSO-ს ხელმძღვანელად სამ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში, იგი კოორდინაციას უწევდა მოყვარული ასტრონომების მიერ ცვალებად ვარსკვლავებზე დაკვირვების შედეგად მოპოვებული ინფორმაციის შეგროვებას. იგი ჩართული იყო მრავალ პროექტში, რომელიც მიზნად ისახავს მოყვარული და პროფესიონალი ასტრონომების ურთიერთთანამშრომლობას.

მატეის მიღებული აქვს არაერთი ჯილდო თავის სფეროში, მათ შორისაა: 1987 წელს საფრანგეთის ასტრონომიული საზოგადოების მედალი, 1993 წელს ჯორჯ ვან ბისბრუკის პრემია ამერიკის ასტრონომიული საზოგადოებისგან, ამავე წელს ლესლის პრემია ასტრონომიული ლიგისგან, 1995 წელს ჯოვანი ბატისტა ლაკინის პრემია სამოყვარულო ასტრონომებთან თანამშრომლობისთვის *Unione Astrofili Italiani-გან*, 1995 წელს ჯექსონ გვილტის მედალი ბრიტანეთის სამეფო ასტრონომიული საზოგადოებისგან. ჯანეტის საპატივსაცემოდ 11695 ასტეროიდის უწოდეს Mattei.

2004 წლის 22 მარტს ჯანეტი გარდაიცვალა ბოსტონში ლეიკემიის შედეგად.

სქოლიო
------

1. 1 2  Find a Grave — 1996.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056'></a>
2. ↑  The Janet Mattei Gravesite", *AAVSO*, Volume 33, 2005, p. 149.თარგი:Недоступная ссылка
**კონიგინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია** (რუს. Церковь Рождества Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია უსტ-დონეცკის რაიონის ხუტორ კონიგინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. შენობა არის უსტ-დონეცკის რაიონის ყველაზე ძველი ეკლესია, რომელიც შემონახულია დღევანდელ დღემდე. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, უსტ-დონეცკის რაიონი, ხუტორი კონიგინი, ეკლესიის შესახვევი 24.

ისტორია
-------

ხუტორი კონიგინი დაარსდა 1788 წელს და დიდი ხნის განმავლობაში არ ჰქონდათ საკუთარი ეკლესია, რის გამოც ადგილობრივი მრევლი დადიოდა 6 კილომეტრით დაშორებულ სტანიცა რაზდორსკაიაში, რათა ელოცათ დონის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიაში. მას შემდეგ რაც დონის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია მრევლისათვის უკვე საკმარისი აღარ იყო ხუტორის მოსახლეობამ თხოვნით მიმართა დონის მთავარეპისკოპოსს, რათა ნება დაერთო აეშენებინათ ახალი ეკლესია. თხოვნაზე დადებითი პასუხი მიიღეს. დაიწყო სახსრების შეგროვება მშენებლობისათვის. მაგრამ 1877 წელს დაიწყო რუსეთ-თურქეთის ომი და კონიგინელების გეგმებს ხელი შეუშალა. მოსახლეობის უმეტესი რაოდენობა ბრძოლის ველზე წავიდა. მეორე წელს კაზაკები დაბრუნდნენ საკუთარ სახლებში და დაიწყეს ერთსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობა ღვთისმშობლის შობის სახელზე. 1879 წელს ეკლესია ააშენეს და აკურთხეს. 1883 წლისთვის ეკლესიის მრევლში შედიოდა ორი ხუტორის, კონიგინისა და ოლხოვსკის მოსახლეობა. 1889 წელს ეკლესია შემოღობეს ხის მესრით, ხოლო 1914 წელს რკინის მესერი შემოავლეს. 

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიაში მძიმე ვითარება შეიქმნა. 1920-1930-იან წლებში ჩამოხსნეს სამრეკლოს ზარები, გადაწყვიტეს ეკლესიის გადაქცევა საწყობად. 1962 წელს, როდესაც საბჭოთა ხელისუფლებამ რაზდორსაკაიაში ტაძარი დაანგრია და შემდეგ მიადგნენ კონიგინის ეკლესიას, მოსახლეობამ დაიცვა თავისი სალოცავი. ეკლესია არ დახურულა თვით ხრუშჩოვის მმართველობის პერიოდშიც კი. 

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დაიწყო ეკლესიის ახალი ისტორია. 2003 წელს შეცვალეს მისი ძველი გუმბათი, რომელიც მოაქოროვეს კიდეც.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт храма
* История церкви Рождества Пресвятой Богородицы хутора Каныгина
* Храмы Усть-Донецкого благочиния დაარქივებული 2017-09-19 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Каныгин. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы.
2. 1 2  Самым старинным храмом Усть-Донецкого района является храм Рождества Пресвятой Богородицы в хуторе Каныгин.
**ლენინის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია** (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ ლენინაში, როტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას.

მისამართი: 347024, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ბელოკალიტვინის რაიონი, ლენინა, ლენინის ქუჩა № 5.

ისტორია
-------

1850 წელს დონის კაზაკთა მხარეში ააგეს ღთისმშობლის მიძინების ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დააფინანსა მემამულე ქალმა მ. ბობრიკოვაიამ. 1874 წელს სტანიცის კაზაკებმა ახალი ეკლესიის მშენებლობა წამოიწყეს სტეფან შევირევის ფინანსებით. ძველი ეკლესია კი 1878 წელს გაყიდეს უსტ-ბელოკალიტვინის სტანიცის ხუტორ სვინარევში, სადაც იგი აკურთხეს და მიიღო იოანე ღვთისმეტყველის სახელწოდება. ეკლესიის მრევლი შედგებოდა ძირითადად ხუტორ სვინარევის (ამჟამად ხუტორი ლენინა) მოსახლეობისაგან, გარდა ამისა ეკლესიით სარგებლობდა ბოროდინოვისა და პოცელუევის დასახლებებიც.

თუ როდის შეწყვიტა სვინარევის იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესიამ მოქმედება, უცნობია, მხოლოდ საბჭოთა კავშირის სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის დაშლის შემდეგ ხუტორში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მრევლს ღვთისმსახურების აღვლენისათვის გადასცა ძველი შენობა, რომელიც მრევლმა ეკლესიად გადააკეთა. სახარების ავტორის და მოციქულის, იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესის მრევლი ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2002 წლის დეკემბერში.

იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის წინამძღვარი გახდა დეკანოზი ალექსანდრე პავლეს ძე პაშუტინი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт церкви
* Храм Иоанна Богослова დაარქივებული 2017-07-03 საიტზე Wayback Machine.
* Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри.
* Волгодонская епархия - приходы დაარქივებული 2017-11-11 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Храм Иоанна Богослова
2. ↑  Им. Ленина хутор. Церковь Иоанна Богослова.
3. ↑  Часовни, церкви и монастыри на Дону от начала их появления до конца XIX века.
4. ↑  С крестом и молитвой.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-09. ციტირების თარიღი: 2017-07-01.
**გარდაფხაძეების დარბაზ-მაჩუბი** — არქიტექტურული ძეგლი ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ თეკალში. გარდაფხაძეების კოშკის ჩრდილო-დასავლეთით, დაახლოებით 30 მეტრში. იგი აშენებულია ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით, კირის დუღაბზე.

ამჟამად დარბაზ-მაჩუბიდან შემორჩენილია მხოლოდ კედლები. სახურავი და სართულშუა გადახურვა აღარ არსებობს. აღმოსავლეთ კედელზე დატანილია ორი კარი: ერთი პირველი სართულის დონეზე, მეორე - მეორე სართულის დონეზე. ორივე კარს აქვს თაღოვანი გადახურვა. თაღის ფორმა შექმნილია რადიალურად განლაგებული ქვებისაგან. აღნიშნული ფასადის ორივე სართულზე ვხვდებით ორ-ორ სარკმელს. მეორე სართულის სარკმლები, პირველი სართულის სარკმლებთან შედარებით, ბევრად დიდი ზომისაა. ამავე ფასადის მეორე სართულზე მოწყობილი იყო აივანი, რომლისგანაც დღეს მხოლოდ საძელე ფოსოებია შემორჩენილი. ჩრდილოეთ კედელზე პირველ სართულზე გაჭრილია ნაკელის გადმოსაყრელი ღიობი და პატარა სარკმელი, ხოლო მეორე სართულზე ერთი მოზრდილი თაღოვანი სარკმელი. დასავლეთ კედელზე ვხვდებით სამ ფანჯარას. ერთი ფანჯარა პირველ სართულზეა გაჭრილი, ხოლო ორი — მეორე სართულზე. სამხრეთ კედელზე გაჭრილია ერთი თაღოვანი კარი. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე შემოჩენილია ფრონტონები, რის საფუძველზეც შეგვიძლია ვიფიქროთ, რომ დარბაზ-მაჩუბის გადახურვა ორფერდა უნდა ყოფილიყო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს გერბი კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39411
გოგი ალექსი-მესხიშვილი
**გიორგი (გოგი) ალექსი-მესხიშვილი** (დ. 2 მარტი, 1941) — ქართველი მხატვარი, თეატრალური დეკორატორი.

1967 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი. 1975 წელს აირჩა რუსთაველის თეატრის მთავარ მხატვრად, სადაც ორმოცამდე სპექტაკლი გააფორმა. საუკეთესო ნამუშევრებია ბერტოლდ ბრეხტის "კავკასიური ცარცის წრე", "სეჩუანელი კეთილი ადამიანი", კარლო გოცის "ქალი-გველი", უილიამ შექსპირის "ზაფხულის ღამის სიზმარი", "როგორც გენებოთ, ანუ შობის 12 ღამე", მოლიერის "დონ ჟუანი". 

წარმატებით თანამშრომლობს მუსიკალურ თეატრებთან: თბილისის ოპერის თეატრში: გია ყანჩელის "არს მუსიკა", ბიზეს "კარმენი", სერგეი პროკოფიევის "ცეცხლის ანგელოზი"; მიუნხენის ნაციონალურ ოპერაში პეტრე ჩაიკოვსკის "პიკის ქალი", ვერდის "ოტელო" ბუსეტოს ფესტივალზე და სხვ. 1999 წელს მუშაობდა რუსი კომპოზიტორის — სერგეი სლონიმსკის ნაწარმოებზე "ივანე მრისხანეს ხილვანი" რობერტ სტურუასა და მსტისლავ როსტროპოვიჩთან ერთად. 

ჯილდოები: "საქართველოს სახალხო არტისტი", ყოფილი საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემია; ევროპული კინოჯილდო (ფელიქსი) სერგო ფარაჯანოვის ფილმისათვის "აშუღ-ყარიბი".

გოგი ალექსი-მესხიშვილი ამჟამად ცხოვრობს აშშ-ში. ეწევა პედაგოგიურ და შემოქმედებით მუშაობას. არის დართმუთის კოლეჯის პროფესორი.

ფილმოგრაფია
-----------

მხატვარია ფილმების:

* 1988 — აშუღ-ყარიბი
* 1972 — გლადიატორი
* 1970 — ფეოლა

სქოლიო
------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| ბიოგრაფია | *ეს სტატია პიროვნების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გ. ალექსი-მესხიშვილის ბიო რუსთაველის თეატრის ვებგვერდზე. დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine.
* გიორგი (გოგი) ალექსი-მესხიშვილი დაარქივებული 2012-01-18 საიტზე Wayback Machine. , ეროვნული ფილმოგრაფიის ვებ საიტი.
* *ქეთი გელაშვილი*[*მკვდარი ბმული*], «ალექსი-მესხიშვილი გიორგი»[*მკვდარი ბმული*], ბიოგრაფია პროექტი LeMill-ი.
* *ქეთი გელაშვილი*, «ალექსი-მესხიშვილი გიორგი, შემოქმედება»[*მკვდარი ბმული*]
* 

* გოგი ალექსი-მესხიშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
**თეიმურ იმანყული ოღლუ გულიევი** (აზერ. Teymur İmanqulu oğlu Quliev; დ. 25 ნოემბერი, 1888, ჯებრაილის მაზრა — გ.18 ნოემბერი, 1965, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოხელე. იყო სსრკ-ს შსსკ-ს სპეციალური სამეულის (ტროიკის) წევრი.

ბიოგრაფია
---------

თეიმურ გულიევი დაიბადა 1888 წელს სოფელ ჯაბრაილში, გლეხის ოჯახში. 1909 წელს დაამთავრა სკოლა. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩავიდა საქართველოში და ჩააბარო გორის საოსტატო სემინარიაში.

გულიევი, რომელმაც 1914 წელს წარმატებით დაამთავრა გორის საოსტატო სემინარია, დაბრუნდა სოფელში ახალგაზრდა მასწავლებლად და 1918 წლის შუა პერიოდამდე მუშაობდა მასწავლებლად სოფლის ორკლასიან სკოლაში.

1920-1921 წლებში თეიმურ გულიევი მუშაობდა ჯაბრაილის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარედ, შემდეგ ღარიბთა კომიტეტის თავმჯდომარედ და ბავშვთა სახლის დირექტორად. 1921-1934 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის საგანგებო კომისიის ორგანოებში. 1921 წელს გულიევი ჯებრაილის მაზრის საგანგებო კომიტეტის დავალებით იყო აზერბაიჯანის საგანგებო კომისიის კომისრის თანაშემწე და ანტისაბჭოთა ძალების წინააღმდეგ ბრძოლის პოლიტიკური ბიუროს უფროსი. ამ დროს ის აქტიურ მონაწილეობას იღებდა იმ ჯგუფების განადგურებაში, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ მთავრობას.

1923-1929 წლებში მუშაობდა ბაქოში აზერბაიჯანის სახელმწიფო პოლიტიკურ დეპარტამენტში საიდუმლო განყოფილებისა და სპეციალური განყოფილების უფროსად.

1934-1937 წლებში გულიევი იყო აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი სასამართლოს სპეციალური კოლეგიის თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე.

1937-1954 წლებში თეიმურ გულიევი მუშაობდა რესპუბლიკის ერთ-ერთ უმაღლეს თანამდებობაზე - აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს (შემდგომში მინისტრთა საბჭოს) თავმჯდომარედ.

1954-1965 წლებში გულიევი იყო ქალაქ განჯას დაქვემდებარებული ერთ-ერთი სახელმწიფო მეურნეობის დირექტორი.

თეიმურ გულიევი გარდაიცვალა 1965 წლის 18 ნოემბერს ბაქოში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Azərbaycanın baş nazirinin oğlu niyə güllələndi? - 2 milyon pul, 430 ev və ölüm gəzintisi...
* СТАЛИНСКИЙ ПЛАН ПО УНИЧТОЖЕНИЮ НАРОДА: Подготовка и реализация приказа НКВД № 00447 «Об операции по репрессированию бывших кулаков, уголовников и других антисоветских элементов»
* Документ:Составы троек в 1937−1938 годах

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრები |
| --- |
|  |
| აზერბაიჯანის დრ | 
აზერბაიჯანის დროშააზერბაიჯანის დროშა
* ფათალი ხან ხოისკი
* ნასიბ იუსიფბეილი
* მამედჰასან ჰაჯინსკი

 |
|  |
| აზერბაიჯანის სსრ | 
აზერბაიჯანის სსრ-ს დროშააზერბაიჯანის სსრ-ს დროშა
* ნარიმან ნარიმანოვი
* გაზანფარ მუსაბეკოვი
* დადაშ ბუნიადზადე
* მირ ჯაფარ ბაღიროვი
* ჰუსეინ რაჰმანოვი
* თეიმურ გულიევი
* სადიგ რაჰიმოვი
* ვალი ახუნდოვი
* მამედ ისგანდაროვი
* ანვარ ალიხანოვი
* ალი იბრაგიმოვი
* ჰასან საიდოვი
* აიაზ მუთალიბოვი
* ჰასან ჰასანოვი

 |
|  |
| აზერბაიჯანი | 
აზერბაიჯანის დროშააზერბაიჯანის დროშა
* ჰასან ჰასანოვი
* ფირუზ მუსტაფაევი
* რაჰიმ ჰუსეინოვი
* ალი მასიმოვი
* ფანაჰ ჰუსეინოვი
* სურათ ჰუსეინოვი
* ფუად გულიევი
* არტურ რასიზადე
* ილჰამ ალიევი
* არტურ რასიზადე
* ნოვრუზ მამედოვი
* ალი ასადოვი

 |

 |
**„ხიბულა"** — 2017 წლის ფილმი, რომლის რეჟისორია გიორგი ოვაშვილი. ფილმი საქართველოს, გერმანიისა და საფრანგეთის ერთობლივი კინოპროდუქციაა. ის საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროსა და ეროვნული კინოცენტრის მხარდაჭერით შეიქმნა. ფილმს საფუძვლად უდევს 1991 წელს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ქვეყანაში განვითარებული რეალური მოვლენები. მისი სიუჟეტი საქართველოს პირველი პრეზიდენტის — ზვიად გამსახურდიას უკანასკნელ დღეებს მიჰყვება. 

ფილმის მსოფლიო პრემიერა კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალზე მთავარ საკონკურსო პროგრამაში შედგა. ეროვნული კინოპრემიერა ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალის ფარგლებში გაიმართა, კინოთეატრების ეკრანებზე კი 23 ნოემბერს გამოვიდა.

სიუჟეტი
-------

პრემიერ-მინისტრისა და რამდენიმე მცველის ამარა დარჩენილმა პრეზიდენტმა მთას შეაფარა თავი. ჯგუფი მუდმივი გადაადგილებით ცდილობს თავი დააღწიოს „მდევარს". უჩინარი მდევარი კი, ცდილობს „მსხვერპლი" მუდმივი ფსიქოლოგიური ზეწოლის ქვეშ ამყოფოს. მის ყოველ ნაბიჯს აკონტროლებს და ახერხებს, პრეზიდენტმა მათთვის სასურველი მიმართულებით იმოძრაოს.

ფილმში მონაწილეობენ: ჰოსეინ მაჰჯუბი, ზურაბ ანთელავა, ქიშვარდ მანველიშვილი, ნოდარ ძიძიგური, გალობა გამბარია და სხვები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* „ხიბულა" [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
* 

* „ხიბულა" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
|  |  |
| --- | --- |
|  | ტერმინს „**აკაკი**" აქვს სხვა მნიშვნელობებიც, იხილეთ **აკაკი**. |

**აკაკი** (ლათ. Celtis) — მცენარეების გვარი კანაფისებრთა ოჯახისა. უმეტესად ხეა, იშვიათად — ბუჩქი. 

აერთიანებს 75-მდე სახეობას. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყელსა და ტროპიკებში. ზომიერი სარტყლის მშრალ ადგილებში გვხვდება ფოთოლმცვივანი, ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში ხშირად — მარადმწვანე სახეობები. აკაკის მორიგეობით განლაგებული ფოთლები ჩვეულებრივ ასიმეტრიულია, დაკბილული, იშვიათად — კიდემთლიანი. ნაყოფი — კურკიანაა, იჭმევა. 

დასავლეთ საქართველოში გვხვდება სამხრეთის აკაკი (ლათ. Celtis australis), აღმოსავლეთ საქართველოში — კავკასიური (ლათ. Celtis caucasica) და შიშველი აკაკი (ლათ. Celtis dlabrata), რომლებიც მთელ კავკასიაშია გავრცელებული. აკაკი სინათლისა და სითბოს მოყვარული, გვალვაგამძლე მცენარეა. კარგად ეგუება მშრალ, ქვაღორღიან და კლდოვან ადგილებს. მის მაგარ მერქანს იყენებენ სადურგლო საქმეში. ქერქი შეიცავს მთრიმლავ ნივთიერებებს.

ლიტერატურა
----------

* *მათიკაშვილი ვ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 246.
**საღირას ციხე** — არქიტექტურული ძეგლი ართვინის პროვინციის არტანუჯის რაიონში.

შესწავლის ისტორია
-----------------

საღირას ციხე მეექვსე სამეცნიერო ექსპედიციის ფარგლებში მოინახულა პროექტ „ტაო-კლარჯეთის ქართული ციხე სიმაგრეების" ექსპედიციამ. მოინახულეს ციხის მიდამოები, დააფიქსირეს ციხის იმ დროინდელი მდგომარეობა, გადაიღეს ციხის ფოტო-სურათები და პანორამები.

ტოპონიმი
--------

საისტორიო წყაროებში სოფლის უძველესი მოხსენიება ფიქსირდება 1572 წლის „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარში", რომელშიც იხსენიება სოფელი საღირსა. რუსულ ხუთვერსიან რუკებზე, რომელიც ცარისტული რუსეთის მმართველობის დროს შეიქმნა, ორივე ეს სოფელი იხსენიება, როგორც საგარა და საკარია. რაც შეეხეა ტოპონიმ „საღირას". იგი საკუთარი სახელიდან არის ნაწარმოები. სახელი „საღირა" და მისგან ნაწარმოები გვარები საკმაოდ პოპულარული იყო გვიანი შუა საუკუნეების საქართველოში.

ისტორიული გეოგრაფია
-------------------

საღირას ციხეს არტანუჯის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცება ევალებოდა. შესაბამისად, მისი მშენებლობა მაშინ გახდა აქტუალური, როდესაც პოლიტიკური ცენტრი არტანუჯი გახდა. ლოკალური მნიშვნელობა ციხე-სიმაგრეს, უპირველესყოვლისა, ტანძოთისწყლის ხეობისთვის აქვს. საღირას ციხე ფეოდალური ეპოქის პირმშოა. ის ზემოდან გადაჰყურებს მთელს ხეობას, მის შემოსასვლელს, ხეობიდან გასასვლელს, ირგვლივ არსებულ სივრცეს.

ციხის აღწერა
------------

ციხე-სიმაგრის ფართობის გათვალისწინებით, იგი მიეკუთვნება ტაო-კლარჯეთის დიდ საფორტოფიკაციო ნაგებობათა კატეგორიას. საღირას ციხესთან მიახლოებისას პირველი, რაც თვალში გვხვდება ესაა მრავალრიცხოვანი ქვების გროვა. გალავნის კედლები დღეისთვის გამქრალია.

ლიტერატურა
----------

* ტაო-კლარჯეთის ციხე-სიმაგრეები ტ. 2, თბ. 2020 ISBN 978-9941-9738-1-9
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **სულუხია**. |

**თამარ სულუხია** (დ. 1968) — ქართველი ურბანისტი, მდგრადი განვითარების საერთაშორისო პრაქტიკოსი, სახელმწიფო მოღვაწე, თსუ ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლის ISET და ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტის აღმასრულებელი დირექტორი.

ბიოგრაფია
---------

### განათლება

1990 დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ფაკულტეტი; 1997 წელს მოიპოვა მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი ურბანისტიკის მიმართულებით. 1994 წლებში TACIS-ის ერთწლიანი პროგრამის ფარგლებში (საქართველო და გერმანია) მოიპოვა მარკეტინგის საერთაშორისო სერტიფიკატი. განათლების ყველა საფეხურზე სწავლობდა აშშ-ში სახელმწიფო გრანტების დაფინანსებით, მაშ შორის 1994 წელს როგორც დოქტორანტი ჰარვარდის უნივერსიტეტის დიზაინის უმაღლესი სკოლის ურბანისტიკის კათედრაზე.

### სამუშაო გამოცდილება

1993-1994 წლებში მუშაობდა აშშ-ის უცხოეთის მშენებლობათა დეპარტამენტში არქიტექტორად თბილისში. კითხულობდა მარკეტინგის კურსს მენეჯმენტის სკოლაში, ქალაქის სოციოლოგიას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მუშაობდა აშშ საელჩოს ადმინისტრაციულ დეპარტამენტში, და 1995-2001 წლებში USAID-ის ეკონომიკური განვითარების განყოფილების სპეციალისტად, სადაც საქართველოს გარდა ჩართული იყო პროექტებში აზერბაიჯანში. 2001-2002 წლებში ფულბრაიტის პროგრამის ფარგლებში აკადემიური წელი გაატარა მეცნიერ-მკვლევარის სტატუსით ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტის საჯარო პოლიტიკის ინსტიტუტში. 2002-2004 წლებში საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტი GIPA-ში ჩამოაყალიბა და ხელმძღვანელობდა ადგილობრივი მმართველობის ცენტრს და სამაგისტრო პროგრამას. 2002-2007 წლებში კითხულობდა ქალაქის პოლიტიკისა და მართვის კურსს. ამავე წლებში იყო არაერთი საერთაშორისო პროექტის კონსულტანტი, კვლევითი გრანტის მიმღები და სხვადასხვა არასამთავრობო ორგანიზაციის, მათ შორის საქართველოს ფარგლებს გარეთ მმართველი საბჭოს წევრი და ხელმძღვანელი (მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია, საქართველო; საერთაშორისო მეცნიერების ფონდი, რუსეთი და სხვა).

2004 წელს 5 თვის განმავლობაში მსახურობდა საქართველოს ინფრასტრუქტურისა და განვითარების მინისტრის თანამდებობაზე ზურაბ ჟვანიას კაბინეტში.

2004 წლიდან დღემდე არის მსოფლიო ბანკის საერთაშორისო პერსონალი, 2010-2016 წლებში იყო ბაზირებული კიევში, უკრაინა (ასევე ფარავდა მოლდოვასა და ბელარუსს) და 2016-2019 წლებში ანკარაში, თურქეთი, სადაც ხელმძღვანელობდა მსოფლიო ბანკის მდგრადი განვითარებისა და ინფრასტრუქტურულ მრავალ-მილიონიან პროგრამებს. 2019 წელს იმყოფება შვებულებაში მსოფლიო ბანკიდან და დაბრუნდა საქართველოში რათა აღმასრულებელი დირექტორის თანამდებობაზე უხელმძღვანელოს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის საერთაშორისო სკოლას (ISET) და მის კვლევით ინსტიტუტს (ISET PI).

არის ავტორი წიგნისა „დასავლეთის ქვეყნების ურბანსოციოლოგია" და თანაავტორი წიგნისა „ქალაქის მართვა".

ფლობს რუსულ და ინგლისურ ენებს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დასავლეთის ქვეყნების ურბანსოციოლოგია
* ქალასის მართვა[*მკვდარი ბმული*]

სქოლიო
------

1. 1 2  Tamar Sulukhia. *iset.tsu.ge*. ციტირების თარიღი: 17 მარტი, 2021
2. ↑  „მინისტრთა კაბინეტის წევრები და მათი ბიოგრაფიები". *Civil.Ge*. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 17 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი `|access-date=`-ში (დახმარება)
**მოროზოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია** (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ მოროზოვსკში, მოროზოვსკის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.

ეკლესიის მისამართი: 347210, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქ. მოროზოვსკი, პასტუხოვის ქუჩა, № 80.

ისტორია
-------

ღვთისმშობლის კვართის პირველი ეკლესია სტანიცა მოროზოვსკაიაში ააგეს 1902 წელს მრევლის შემოწირულობებით. იგი აკურთხეს 1903 წლის 15 თებერვალს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია მალევე დახურეს და შემდეგ სრულიად დაანგრიეს. 

1984 წლის 19 სექტემბერს მოროზოვსკის რელიგიურმა საზოგადოებამ შეიძინა დაუსრულებელი სახლი სტანიცის მცხოვრებ ბორის ლიზენკოსაგან, რათა აეშენებინათ მოროზოვსკის საქლაქო აღმასკომის 1984 წლის 20 სექტემბრის № 211 გადაწყვეტილებით დანგრეული ტაძარი.

ეკლესიის მოწყობის შემდეგ ეზოში აშენდა კელიები, სამზარეულო და სამეურნეო შენობა. 1989 წლის 15 სექტემბერს როსტოვისა და ნოვოცერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა ეკლესია აკურთხა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. მოგვიანებით ეკლესიასთან შეიქმნა საკვირაო სკოლა. 

ეკლესიაში დაცულია შმდეგი სიწმინდეები: ნიკოლოზ პოპოვის ხატი მისი წმინდა ნაწილით, მატრონა მოსკოველის ხატი მისი წმინდა ნაწილით, ღვთისმშობლის კვართის ხატი. 

1999 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარია ალექსანდრე პოჩტოვი, ღვთისმეტყველების კანდიდატი, რომელიც გულმოდგინე მოღვაწეობისათვის დაჯილდოებულია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მედლით „1812 წლის სამამულო ომში გამარჯვების 200 წლისთავის აღსანიშნავად".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт храма
* Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри.
* Волгодонская епархия - приходы

სქოლიო
------

1. ↑  Морозовск. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы.
2. ↑  Свято-Покровский храм (Морозовск)
3. ↑  Церковь в честь Покрова Божией Матери
4. 1 2  Приход храма Покрова Пресвятой Богородицы
5. ↑  Святыни храма
6. ↑  Митрофорный протоиерей Александр Почтовый
7. ↑  Награждение настоятеля храма
ლაკოტების რეზერვაციის დროშა
**ოგლალა, ოგლალა სიუ, ოგლალა ლაკოტა** — ინდიელთა ენობრივი ოჯახის, სიუს ერთ-ერთი ტომი. ტომის სახელწოდება მომდინარეობს სიტყვიდან, რომელიც ლაკოტას ენაზე ნიშნავს ,,თვითგამფანტავს". მათი ძირითადი საცხოვრებელი ადგილი არის რეზერვაციები სამხრეთი დაკოტასა და ნებრასკაში.

ისტორია
-------

ოგლალა ლაკოტა, სხვა დანარჩენ 6 ლაკოტას ტომთან ერთად დაშორდა ერთმანეთს მეცხრამეტე საუკუნის დასაწყისში. 1840 წლიდან საგრძნობლად გაუარესდა ურთიერთობა ინდიელებსა და თეთრკანიანებს შორის. თეთრკანიანების რაოდენობა დღითიდღე იზრდებოდა. მათ ამოხოცეს ცხოველები და ფრინველები, გააჩანაგეს საცხოვრებელი გარემო და ამითი ლაკოტებს ურთულესი საცხოვრებელი სიტუაცია შეუქმნეს.
ამ ყველაფერმა გამოიწვია ომი, რომელიც 1870იანი წლების ბოლომდე გაგრძელდა და ტეთრკანიანების გამარჯვებით დასრულდა.დღეს ლაკოტების უმრავლესობა ცხოვრობს პაინ-რიჯის რეზერვაციაში, რომელიც 8984306 კმ² -ს იკავებს დამდებარეობს სამხრეთ დაკოტაში.

მოსახლეობა
----------

ლაკოტების მოსახლეობა 1825 წლისათვის შეადგენდა სულ რარაც 1500 ადამიანს, 1882 წლისათვის ომებმა და შიმშილობამ ამ ტომის მოსახლეობის რიცხვი 702 ადამიანამდე შეამცირა, ხოლო მას შემდეგ რაც ისინი რეზერვაციაში გადასახლდნენ და ამერიკელებისგან ხელშეუხებლობა მიიღეს მათი რიცხვი გაიზარდა და 2008 წლის აღწერით შეადგენს დაახლოებით 42 000 ადამიანს.