recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**გაიბოტენის კოშკი** — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფლის ცენტრში. თარიღდება გვიანი შუა საუკუნეებით.

კოშკის ქვედა ნაწილი, რომელიც მთლიანად მიწითა და ქვებითაა ამოვსებული, ზურგიანი (7,5x5 მეტრი; სიმაღლე 4,5 მეტრი), ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვებით. წყობა მშრალია. ზურგიანი კოშკის თავზე დაშენებულია შედარებით მცირე ზომის ნატეხი ქვით ნაგები ოთხკუთხა კოშკი (5,6x5 მეტრი), რომლისგანაც მხოლოდ ორი სართულია შემორჩენილი. სართულ შუა გადახურვა ჩანგრეულია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. პირველი სართულის დასავლეთ კედელში ორი სათოფურია, სამხრეთისაში — ერთი. მეორე სართულის დასავლეთისა და სამხრეთის კედლებში ორ-ორი სათოფურია, აღმოსავლეთისაში — ერთი. კოშკის ქვედა ნაწილს სამხრეთით, აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით სამეურნეო დანიშნულების თითო ნაგებობა ჰქონდა მიდგმული, რომელთაგან მხოლოდ სამხრეთი ნაგებობაა შემორჩენილი. შენობა ორსართულიანია (სიმაღლე 3,8 მეტრი), გეგმით ოთხკუთხა (5x4,2 მეტრი). ორივე სართულს სამხრეთიდან ცალ-ცალკე შესასვლელი აქვს. პირველი სართულის სამხრეთ კედელში ერთი სწორკუთხა ნიშანია. ეს სართული საქონლის სადგომი იყო. მეორე სართულს ჭირნახულისა და სამეურნეო ინვეტარის შესანახავად იყენებდნენ.

ლიტერატურა
----------

* *ქალდანი ა.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 441.
**გევორგ კარაპეტიანი** (სომხ. Գևորգ Կարապետյան; დ. 10 ივნისი, 1990, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით ფორვარდი. მისი უკანასკნელი გუნდი არის გაერთიანებული საფეხბურთო ლიგის გუნდი „Orange County Blues FC".

კარიერა
-------

### ახალგაზრდული კარიერა

2007-2008 წლებში კარაპეტიანი არარატი ერევანის რეზერვთან ერთად თამაშობდა სომხეთის პირველ ლიგაში. მან ლიგაში სულ 37 თამაში ითამაშა და 10 გოლი გაიტანა. აგრეთვე 3-ჯერ გამოჩნდა სომხეთის თასზე.

### პროფესიონალური კარიერა

2009 წელს კარაპეტიანი სათამაშოდ კლუბის პირველ გუნდში გადავიდა და აქვე თამაშობდა 2011 წლამდე. საბოლოოდ, მან კლუბში 22 თამაში ჩაატარა და 22 გოლი გაიტანა; მისი გუნდში ყოფნის პერიოდში არარატი ერევანი სომხეთის პირველ ლიგასა და სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგაში ასპარეზობდა. 2012 წელს იგი გადავიდა აგრეთვე პრემიერ ლიგის გუნდ ბანანცში. იგი კლუბში 2015 წლამდე რჩებოდა. ამ დროში კარაპეტიანმა 70 მატჩი ჩაატარა და ჯამში 28 გოლი გაიტანა. იგი რამდენჯერმე გუნდთან ერთად გამოჩნდა 2014-15 წლების უეფას ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზე. მომდევნო სეზონი მან კლუბ მიკასთან ერთად ჩაატარა. მან 12 თამაშში მიიღო მონაწილეობ და 9 გოლი (2 თასზე) გაიტანა. მიკასთან მცირე პერიოდი ყოფნის შემდეგ, იგი ალაშკერტს შეუერთდა. მიუხედავად იმისა, რომ ალაშკერტის სახელით პრემიერ ლიგაში არასოდეს უთამაშია, მან მონაწილეობა მიიღო 2015-16 წლების ევროპა ლიგის რამდენიმე თამაშში.

2016 წლის მარტში გამოცხადდა, რომ კარაპეტიანმა გაერთიანებული საფეხბურთო ლიგის კლუბ „Orange County"-სთან კონტრაქტი გააფორმა.

საერთაშორისო კარიერა
--------------------

2011-2012 წლებში კარაპეტიანი ირიცხებოდა სომხეთის ეროვნულ 21-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრებში. იგი ნაკრების მაისურით 2013 წლის ევროპის 21-წლამდელთა ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ასპარეზობდა. მან სულ 6 თამაშში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
---------

გევორგ კარაპეტიანს მოგებული აქვს შემდეგი ტურნირები: სომხეთის საფეხბურთო პირველი ლიგა (2010), სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა (2013-14), სომხეთის თასზე (მეორე ადგილი; 2014-15), სომხეთის სუპერთასი (2014). 2010 წელს გევორგ კარაპეტიანი 2011 წლის უეფას რეგიონალურ ჩემპიონატზე პირველ რაუნდში იღებდა მონწილეობას. იგი მალატიას წარმოადგენდა. მან 3 თამაშში 2 გოლი გაიტანა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* FFA profile დაარქივებული 2019-11-06 საიტზე Wayback Machine.
* გევორგ კარაპეტიანი — Soccerway

სქოლიო
------

1. 1 2  FFA profile. Football Federation of Armenia.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 აპრილი 2016. ციტირების თარიღი: 4 April 2016.
2. 1 2  Soccerway profile. Soccerway. ციტირების თარიღი: 4 April 2016.
3. ↑  UEFA profile. UEFA. ციტირების თარიღი: 6 April 2016.
**ბუდას კბილის ტაძარი** — ბუდისტური ტაძარი შრი-ლანკის ქალაქ კანდიში, კუნძულის ერთ-ერთი მთავარი სალოცავი. ის იუნესკოს დაცვის ქვეშ იმყოფება, როგორც მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი „ძველი ქალაქი კანდი" (ობიექტი №450).

ისტორია
-------

ლეგენდის თანახმად, ბუდას კრემაციის შემდეგ ცეცხლიდან ოთხი კბილი ამოიღეს, რომლებიც მთელს მსოფლიოში გადაიტანეს. ერთი კბილი, სავარაუდოდ, ცეილონში 371 წელს წაიღეს. ინდოეთში ყოფნის რამდენიმე საუკუნის შემდეგ, სალოცავი ცეილონში გაგზავნა კალინგას მეოთხე მმართველმა, რომელიც დამარცხდა ომებში და ეშინოდა თავისი სახელმწიფოს ბედის გამო. რელიქვია კუნძულზე გადაასვენა მმართველის ასულმა, თმაში დამალა.

მაგიურ ძალას დიდი ხანია მიაწერენ ამ კბილს: ის, ვინც მას ფლობს, ასევე ფლობდა ძალაუფლების მთელ სისავსეს. ამიტომ ბუდას კბილი სამეფო დინასტიის საკუთრება გახდა. მისი შენახვის თავდაპირველ ადგილად ქალაქი ანურადჰაპურა აირჩიეს, შემდეგ კბილი გადაიტანეს ქალაქ პოლონარუვაში და უკვე XVIII საუკუნის დასაწყისში გადაიტანეს კანდიში. შემდეგ, სპეციალურად ამ სალოცავის შესანახად, დალადა მალიგავას ტაძარი აღმართეს. კბილი ჩამალულია შვიდ, ერთმანეთში ჩასმულ ყუთში. საკმარისია კბილის გაქრობა, რომ. შრი-ლანკის ბუდისტური რწმენას წერტილი დაესვას. კბილის განადგურებას ბევრჯერ ეცადნენ.

1998 წელს, ინდუსებმა ტამილის ინდუისტური ფრაქციის, ტამილის ვეფხვებმა, სცადეს კბილის განადგურება დალადა მალიგავას ტაძარში ბომბის დადებით. ბომბი ამოქმედდა, ტაძარი დაზიანდა, მაგრამ რელიქვია ხელუხლებელი დარჩა. თავად კბილი ძალიან ცოტამ ნახა. იყო დრო, როდესაც მხოლოდ მეფეს, მის გარემოცვას და ზოგიერთ ბერს ჰქონდათ წვდომა სიწმინდესთან. ახლა ბუდას კბილის ტაძარი ღიაა გამთენიიდან დაღამებამდე. ასე რომ, ყველას, ვისაც შეუძლია ამ სალოცავთან გრძელ რიგში დგომა შეუძლია სიწმინდის ნახვა. ძალიან იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც თავად კბილია გამოაქვთ საჩვენებლად, მას ათავსებენ ოქროს ლოტოსის ცენტრიდან გამოსულ სპეციალურ ოქროს მარყუჟში.

გალერეა
-------

* ტაძრის კომპლექსის ხედიტაძრის კომპლექსის ხედი
* შესასვლელი პორტალიშესასვლელი პორტალი
* ბუდას ქანდაკებაბუდას ქანდაკება
* ზედა სართულის ინტერიერიზედა სართულის ინტერიერი
* ერთ-ერთი საკურთხეველიერთ-ერთი საკურთხეველი
* ტაძარი XX საუკუნის დასაწყისშიტაძარი XX საუკუნის დასაწყისში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------
**გიორგი იასონის ძე თავზიშვილი** (ნამდვილი გვარი — *თავზარაშვილი*) (დ. 24 მარტი, 1902, სოფელი ბაზალეთი, ახლანდელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ოქტომბერი, 1963, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე და პედაგოგი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961).

ბიოგრაფია
---------

1922 წელს დაამთავრა გორის საოსტატო სემინარია და ჩაირიცხა თბილისის უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების, ფაკულტეტზე, მაგრამ მალე გადავიდა მოსკოვის პირველ სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომლის დამთავრების შემდეგ იქვე დარჩა და მუშაობდა დოცენტად. ამასთანავე ეწეოდა ფრიად ნაყოფიერ ლიტერატურულ საქმიანობას. ქართული მწერლობისა და თეატრის საკითხებზე ბეჭდავდა სტატიებს რუსულ და ევროპულ ენებზეც.

1930 წელს გ. თავზიშვილს ნიშნავენ თბილისის უნივერსიტეტის პრორექტორად სასწავლო ნაწილში, 1933–1938 წლებში. სათავეში უდგას პედაგოგიკის კვლევით ინსტიტუტს, ხოლო 1938–1958 წლებში თბილისის პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის პედაგოგიკის კათედრის გამგეა.

გიორგი თავზიშვილმა 70-ზე მეტი მეცნიერული ნაშრომი მიუძღვნა პედაგოგიკის თეორიასა და ისტორიის საკითხებს. ამავე დროს იყო საბავშვო ლიტერატურის ერთ-ერთი და საუკეთესო მკვლევარი, ისტორიკოსი და კრიტიკოსი. მისი შრომის შედეგია იაკობ გოგებაშვილის თხზულებათა ათტომეული, ილიას რჩეული პედაგოგიური თხზულებები, მონოგრაფიები ი. გოგებაშვილზე, ს. მგალობლიშვილზე, ეკ. გაბაშვილზე, ნ. ნაკაშიძეზე და სხვა. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენით და მედლებით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 164, თბ. 1994
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **იმედაშვილი**. |

**გაიოზ იოსების ძე იმედაშვილი** (დ. 11 თებერვალი, 1906, სოფელი ხაშმი, ახლანდელი საგარეჯოს რაიონი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1969).

ბიოგრაფია
---------

1929 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტი. 1935 წლიდან მუშაობდა შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტში. იმედაშვილის კვლევის საგანი ძველი ქართული საერო და სასულიერო მწერლობის, უპირატესად ვეფხისტყაოსნის პოეტიკისა და სტილის საკითხებია. მის წიგნში „რუსთველოლოგია" (1941) ისტორიულ-კრიტიკულ მიმოხილვასთან ერთად შეჯამებულია კვლევის ძირითადი ისტორიული ეტაპები და უმთავრესი პრობლემატიკა. იმედაშვილის ფუნდამენტური ნაშრომი „რუსთველოლოგიური ლიტერატურა" (1957) შეიცავს 1712-1956 წლების ბიბლიოგრაფიულ ანოტაციებს. მისი მუშაობის შედეგები განზოგადებულია გამოკვლევაში „ვეფხისტყაოსანი და ქართული კულტურა" (1968). აღსანიშნავია იმედაშვილის მონოგრაფიები: „ქართული საგალობლის პოეტიკის საკითხები" (1960), „რაინდული რომანი ქართულ მწერლობაში" (1965) და გამოკვლევები ძველ ქართულ ეპიკურ ძეგლებზე („ამირანდარეჯანიანი", სეილანიანი, „სირინოზიანი").

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 112.
**გლოსოფობია** (ბერძ. γλῶσσα — ენა და  φόβος — შიში) — საზოგადოებასთან სიტყვით გამოსვლისას ირაციონალური, უკონტროლო და მუდმივი შიში.

გლოსოფობიის მქონე ადამიანები სხვადასხვა ჯგუფის წინ საუბრისას დისკომფორტს და შფოთვას განიცდიან. ეს გამოიხატება უკონტროლო კანკალში, ოფლიანობაში და გულის აჩქარებაში. გლოსოფობია სოციალური ფობიაა, ან სოციალური შფოთვითი აშლილობა. ის წარმოქმნის შიშებს, რომლებიც ხშირად არალოგიკურია. გლოსოფობია, შფოთვითი აშლილობა, წარმოადგენს ამ ჯგუფის თავისებურ სიმპტომებს. ეს ნიშნავს, რომ გლოსოფობიის მქონე ადამიანი განიცდის შფოთვასთან დაკავშირებულ განსხვავებულ სიმპტომებს საზოგადოებაში სიტყვით გამოსვლისას. ზოგჯერ შიში იმდენად დიდია, რომ სიტუაციის წარმოდგენაც კი საკმარისია იმისთვის, რომ ადამიანმა შფოთვითი რეაქციები გამოავლინოს.

გლოსოფობიის მიზეზები
--------------------

ამ ფობიიას უმეტეს შემთხვევაში ზუსტი მიზეზი არ აქვს, მაგრამ არის რამდენიმე მიზეზი თუ რატომ აქვთ ადამიანებს ეს ფობია: ერთი ან მრავალი ტრავმული გამოცდილება, რომელიც დაკავშირებულია საჯარო გამოსვლასთან ან გენეტიკური მიდრეკილება შფოთისა და სტრესის მიმართ.

გლოსოფობიის მკურნალობა
----------------------

საჯაროდ სიტყვით გამოსვლის შიშების დაძლევაში ადამიანებს ნევროლოგები, ფსიქოკონსულტანტები და ფსიქოთერაპევტები ეხმარებიან. ისინი ინდივიდუალურ მკურნალობის გეგმას ადგენენ. გლოსოფობიის სამკურნალოდ აუცილებელია ფსიქოთერაპიული სესიების ჩატარება. თერაპიის საფუძველი, რომ ადამიანი აწყდება სიტუაციას, რომელიც იწვევს შფოთვას, ასე რომ მას შეუძლია გადალახოს აუდიტორიის წინაშე გამოსვლის შიში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ფობია
* ფობიების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რა არის გლოსოფობია
გაიანის რელიეფი
**გაიანა** — სახელმწიფო სამხრეთ ამერიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ატლანტის ოკეანე, დასავლეთიდან ვენესუელა, სამხრეთიდან — ბრაზილია, აღმოსავლეთიდან კი სურინამი.

ფართობი— 214 970 კმ².

სახმელეთო საზღვრის საერთო სიგრძეა 2462 კმ (მათ შორის: ბრაზილიასთან – 1119 კმ, სურინამთან — 600 კმ,ვენესუელასთან — 743 კმ).

სანაპირო ზოლი: 459 კმ.

უმაღლესი მწვერვალი — რორაიმა (2835 მ).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დაარქივებული 2008-03-15 საიტზე Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია გაიანისა და გაიანელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |



|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
სამხრეთ ამერიკის ქვეყნების გეოგრაფია |
| --- |
|  |
| 
არგენტინა  · ბოლივია · ბრაზილია · გაიანა · ეკვადორი · ვენესუელა  · კოლუმბია · პანამა 1  · პარაგვაი · პერუ  · სურინამი · ტრინიდადი და ტობაგო  · ურუგვაი  · ჩილე |  |
|  |
| 
1 ქვეყნები, რომელთა ნაწილი მეორე კონტინენტზეცაა. |

 |
**გიორგი (გიო) ხუციშვილი** (დ. 17 ივლისი, 1962, თბილისი — გ. 11 ივნისი, 2018, თბილისი) — ქართველი მომღერალი და მსახიობი. იგი ასრულებდა ქართულ სიმღერებს, როგორც მარტო, ასევე დუეტში; ერთ-ერთი მისი ცნობილი დუეტი იყო ნატო გელაშვილთან ერთად (ყველაზე ცნობილი სიმღერა — „აყვავდება როცა ნუში").

მუშაობდა ქართული დოკუმენტური სატელევიზიო პოპულარული ფილმების სტუდია (ქდსპფ) „მემატიანეში". გადაიღო კინონოველა „სინანული" (1984), დოკუმენტური ფილმები „აქ ყველაფერი წარსულს მაგონებს", „საუკუნეებს გაუძლებს, მაგრამ..." (1985), „დედმამიშვილობა" (1986), „იყო ასეთი ჭაბუკი" (მ. გაგუასთან ერთად, 1988), „არჩევნები" (1988), „თანამოაზრენი" (გია ბალიაშვილთან ერთად, 1988) და სხვა. ქართული ღვინის კომპანია „თელიანი ველის" ერთ-ერთი დამფუძნებელი. საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო, ადმინისტრაციის საზოგადოებრივ საქმეთა დეპარტამენტის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსი, თბილისის სპორტის სასახლეს დირექტორი. 

2018 წლის 29 მაისს თბილისის დიდი საკონცერტო დარბაზის წინ გიო ხუციშვილის ვარსკვლავი გაიხსნა. გიო ხუციშვილი სიცოცხლის ბოლო პერიოდში მძიმე სენით იყო დაავადებული. მომღერალი 2018 წლის 11 ივნისს, თბილისში, 56 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ფილმოგრაფია
-----------

* 1980: „სიყვარული ყველას უნდა" რეჟისორები მიხეილ ჭიაურელი (უმცროსი), გიორგი შენგელაია
* 1981: „მომეხმარეთ იალბუზზე ასვლაში" რეჟ. ნანა ჯორჯაძე
* 1984: „სანამ წვიმა გადავლიდეს" (კახა) რეჟ. ქეთი დოლიძე
* 1986: „ჩვენი ჯერია, ბიჭებო!" (თენგო მაისურაძე) რეჟ. ბაადურ წულაძე
* 1987: „ხარება და გოგია" (მეეტლე უტრუხუნე) რეჟ. გიორგი შენგელაია
* 1987: „ავტოპორტრეტი" რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
* 1989: „ძაღლის ყნოსვა" რეჟ. გიორგი დადიანი
* 1990: „ცოდვის დღესასწაული" რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
* 1994 „თბილისი ჩემი სახლია" (გიო) რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
* 2005: „ვეფხისტყაოსანი ანუ კავკასიური მარყუჟი" რეჟ. თეიმურაზ ჩიხლაძე

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიო ხუციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გიო ხუციშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია

სქოლიო
------

1. ↑  თბილისის საკონცერტო დარბაზის წინ გიო ხუციშვილის ვარსკვლავი გაიხსნა. პირველი არხი (29 მაისი, 2018). ციტირების თარიღი: 12 ივნისი, 2018.
2. ↑  მომღერალი გიო ხუციშვილი გარდაიცვალა. imedinews (11 ივნისი, 2018).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-14. ციტირების თარიღი: 12 ივნისი, 2018.
**ბუდას ციხესიმაგრე** (უნგრ. Budavári Palota) — ისტორიული ციხესიმაგრე და უნგრელი მეფეების სასახლის კომპლექსი ბუდაპეშტში. დაარსდა XIV საუკუნეში, უნგრეთის სამეფოს ანჟუს დინასტიის მიერ. მოგვიანებით, ის დაინგრა და კვლავ მრავალჯერ აშენდა ხელახლა. წარსულში, მას ასევე უწოდებდნენ სამეფო სასახლეს (უნგრ. Királyi-palota) და სამეფო ციხესიმაგრეს (უნგრ. Királyi Vár). 

ბუდას ციხესიმაგრე აშენებულია ე.წ. ციხესიმაგრის ბორცვის სამხრეთ კიდეზე, ჩრდილოეთიდან შემოსაზღვრულია ციხესიმაგრის რაიონით (Várnegyed), რომელიც ცნობილია თავის შუა საუკუნეების, ბაროკოს სტილისა და XIX საუკუნის სახლებით, ეკლესიებითა თუ სხვა სამოქალაქო შენობებით. ის დაკავშირებულია კლარკ-ადამის მოედანთან, სეჩენის ჯაჭვის ხიდთან და ციხესიმაგრის ბორცვის ფუნიკულიორთან. 

პირველი სამეფო რეზიდენიცია ციხესიმაგრის ბორცვზე 1247 - 1265 წლებში მეფე ბელა IV-მ ააგო. დღევანდელი სიმაგრის უძველესი ნაწილი XIV საუკუნეს მიეკუთვნება და აგებულია სლავონიის ჰერცოგ სტეფანის მიერ, როლელიც უნგრეთის მეფე ლუი I-ის უმცროსი ძმა იყო. ლუის გოტიკური სასახლე სტეფანის ნაგებობის გვერდით, ვიწრო შიდა ეზოს გარშემო მდებარეობდა. 

1987 წლიდან, ბუდას ციხესიმაგრე ბუდაპეშტის სხვა მონუმენტებთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* *Budapest, including the Banks of the Danube, the Buda Castle Quarter and Andrássy Avenue - UNESCO World Heritage Centre*
* Buda Castle live webcam დაარქივებული 2011-06-18 საიტზე Wayback Machine.
* Aerial photographs of the Castle

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ბუდას ციხესიმაგრე***

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები უნგრეთში უნგრეთის დროშა |
| --- |
|  |
| 
ბუდაპეშტი — დუნაის ნაპირები, ბუდას ციხესიმაგრე, ანდრაშის გამზირი, მეტროს ხაზი 1  · ჰოლოკიო  · აგტელეკის ეროვნული პარკი სლოვაკეთთან ერთად  · პანონჰალმის სააბატო  · ხორტობადის ეროვნული პარკი  · პეჩის ადრექრისტიანული ნეკროპოლისი  · ნოიზიდლერის ტბა ავსტრიასთან ერთად  · ტოკაი-ჰედიალიას კულტურული ლანდშაფტი |  |

 |
**გვანაგი**, იგივე **გვანაგგუ** (კორ. 관악구?, 冠岳區?) — რაიონი სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულის სამხრეთ ნაწილში. აქვს თვითმმართველი სტატუსი.

სახელწოდება
-----------

პირველად სახელი გვანაგი 1963 წლის 1 იანვარს იქნა გამოყენებული, როდესაც კიონგიდოს პროვინციის ნაწილი, სიჰინის ოლქის (ქალაქის სტატუსი მიიღო 1989 წელს) რაიონი (ტონმიონი), სეულის შემადგენლობაში შევიდა. მაშინ დაფუძნდა მერიის ადგილობრივი განყოფილება, სახელად გვანაგი (관악 출장소). სახელი გვანგგუ რაიონს ოფიციალურად მიენიჭა პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის 1973 წლის 12 მარტის ბრძანებულების შესაბამისად.

რაიონის ადმინისტრაციული დაყოფა

მდებარეობა ქალაქის რუკაზე
-------------------------

ჩრდილოეთით გვანაგგუს ესაზღვრება დონჯაკი, აღმოსავლეთით - სოჩჰოგუ, სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთით - ქალაქ გვაჩჰონის ტერიტორია, ხოლო დასავლეთით - გიმჩჰონგუს რაიონი.

ისტორია
-------

თავდაპირველად, დღევანდელი გვანაგის ტერიტორია ანექსირებული იყო პექჩეს სახელმწიფოს მიერ, ვან კინჩჰოგოს (კორ. 근초고왕, კორ. 近 肖 古 王) მმართველობისას, მაგრამ რამდენიმე ათეული წლის შემდეგ იგი კოგურიოს სახელმწიფოს კონტროლის ქვეშ მოექცა.

1960-იანი წლების შუა ხანებში გვანაგის ტერიტორიამ შეიცვალა სტატუსი და კიონგიდოს პროვინციიდან დედაქალაქის შემადგენლობაში, იონდინპჰოგუს რაიონის შემადგენლობაში შევიდა. იმ დროს ამ ტერიტორიაზე არ იყო დიდი საწარმოები, ძვირადღირებული სახლები, არც გამწვანებული პარკები. რაიონი უმეტესად ღაბი მოსახლეობით იყო დაკომპლექტებული. ტერიტორიის მკვეთრ განვითარებაზე იმოქმედა 1975 წლის თებერვალში პრეზიდენტ პაკ ჩონ ჰის ბრძანებით სეულის ეროვნული უნივერსიტეტის ჩონოგუდან გვანაგში გადატანამ

1973 წლის 1 ივლისს გვანაგი, რომლის შემადგენლობაშიც იმ დროს იყო სოჩჰოგუსა და დონჯაკის რაიონები, გამოეყო იონდინპჰოგუს და მოიპოვა თვითმმართველობის სტატუსი.

ორ წელზე ცოტა მეტი ხნის შემდეგ, 1975 წლის 1 ოქტომბერს, გვანაგგუმ და იონდინპჰოგუმ „გაცვალეს" რაიონები - ტოქსანდონის (კორ. 독산동) ნაწილი გადავიდა გვანაგში და სანაცვლოდ, იონდინპჰოგუმ მიიღო ტებანდონისა (კორ. 대방) და სინდებანდონის (კორ. 신대방동) ნაწილები.

1980 წლის 1 აპრილს, პრეზიდენტ ჩჰვე გიუ ჰას ბრძანებულებით, დონჯაკის ტერიტორია გამოეყო გვანაგგუს.

გვანაგის ამჟამინდელი საზღვრები დაწესდა 1988 წლის 1 იანვარს, როდესაც გუროგუს ტერიტორიის ნაწილი გადაეცა გვანაგის რაიონს.

სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი

საერთო მახასიათებლები
---------------------

გვანაგსანის ქალაქის ბუნებრივი პარკი (კორ. 관악산 도시 자연 공원) პოპულარული დასასვენებელი ადგილია. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს ხელოვნური ტბა, შადრევნები, მთებზე ასვლის მსურველთათვის შესაბამისი ბილიკებია მოწყობილი და დასვენების დღეებში მას უამრავი ადამიანი სტუმრობს, ვისაც სურთ გვანაგსანის მთებში (კორ. 관악산) შემავალ მწვერვალებზე ასვლა.

2008 წელს, მზარდი ფინანსური კრიზისის ფონზე, სეულის მერიამ გადაწყვიტა გამოეყო თანხა ქალაქის პარკების, მათ შორის გვანაგსანის პარკის გასაუმჯობესებლად. მერიის გეგმის მიხედვით, გვანაგსანის პარკის ტერიტორიის კეთილმოწყობისთვის ბიუჯეტიდან გამოიყო დაახლოებით 2 მილიარდ 800 მილიონი ვონი, რაც დოლარით 2 230 000 აშშ დოლარზე მეტია (2009 წლის 31 მაისის მონაცემებით).

რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი, ასევე 58 სკოლა (მათ შორის 2 სპეციალიზებული და 2 პროფესიული) და 38 საბავშვო ბაღი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური ვებ-გვერდი
* სახელწოდება
* სეულის მეტროპოლიტენი
* კულტურა

სქოლიო
------

1. ↑
2. ↑  სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი
არქიტექტორი - გიორგი ჩახავა
**გიორგი ჩახავა** (დ. 14 მაისი, 1923, თბილისი — გ. 2007) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არქიტექტორი (1971).

ბიოგრაფია
---------

1941 წელს დაამთავრა თბილისის 25-ე საშუალო სკოლა, არმიაში სამსახურის შემდეგ ჩააბარა და 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. წარმოადგენს არქიტექტურული ხელოვნების მკვეთრად გამორჩეულ მიმდინარეობას. მისი პროექტები განხორციელებულია, როგორც საქართველოში, ასევე მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში - უკრაინაში, უზბეკეთში, ტაჯიკეთში, ავღანეთში და ლიბანში. მისი ხელოვნების მთავარი მუზა — მისი ქვეყნის განუმეორებელი ბუნებაა, რომელიც გამორჩეულია სხვადასხვა კუთხის და რეგიონის ბუნებრივი ნიშნებით, მთის სოფლებით.

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „უბრალო ქართველი გლეხ-კაცის უნარი ააშენოს საცხოვრებელი იქ საიდანაც იხსნება ყველაზე მომხიბვლელი ხედი, თუნდაც საცხოვრისის კომფორტის დათმობის ფასად - ყოველთვის იწვევდა ჩემს გაოცებას" |
|  |  |

აღნიშნავს გ. ჩახავა.

არქიტექტორის განხორციელებული ნამუშევრები ამ ხედვის პირდაპირი, სივრცული (ძეგლით) დადასტურებაა. გ. ჩახავა ხშირად მიდის და თმობს მოცულობას, რომელშიც შესაძლოა შენობის დამატებითი, სასარგებლო ფართობი ყოფილიყო. ეს დათმობა რეალიზდება როგორც შიგნიდან ასევე გარედან ხედების გაუმჯობესების მიზნით.

1991 წელს არჩეულია აღმოსავლეთის ქვეყნების არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემიის საპატიო წევრად. საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის მიერ დაჯილდოვდა მედლით "განსაკუთრებული დამსახურებისთვის არქიტექტურაში". დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998).
დაჯილდოებულია მედლებით, 1941-1945 წლებში დიდ სამამულო ომში მონაწილეობისთვის. იყო სსრკ არქიტექტორთა კავშირის საპატიო სიგელების მფლობელი.

გალერეა
-------

* 
* 
* 
* 
*

მიმდინარე პროექტები
-------------------

* სასტუმრო თბილისში, მარშალ გელოვანის გამზირზე‎სასტუმრო თბილისში, მარშალ გელოვანის გამზირზე‎
* 
* 
* 
* სასტუმრო თბილისში, ვაკე-საბურთალოს გზაზე‎სასტუმრო თბილისში, ვაკე-საბურთალოს გზაზე‎
* სასტუმრო გუდაურშისასტუმრო გუდაურში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი ჩახავას პერსონალური საიტი დაარქივებული 2018-03-18 საიტზე Wayback Machine.
* 

* გიორგი ჩახავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი


|  |  |
| --- | --- |
| ბიოგრაფია | *ეს სტატია პიროვნების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**გიორგი არაგვის ერისთავი** (გ. 1723) — არაგვის ერისთავი 1688-1696, 1703-1723, ძე ოთარ არაგვის ერისთავისა.

1688 იგი ერეკლე I-ს მიემხრო გიორგი XI-ის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ამის გამო გიორგი მეფის ლაშქარი არაგვის საერისთავოში შეიჭრა, აიღო და გადაწვა დუშეთი და მისი შემოგარენი, მაგრამ თვითონაც დიდი ზიანი ნახა და იძულებული გახდა საერისთავო დაეტოვებინა. 1691 არაგვის ერისთავმა გიორგი XI-ს დაუჭირა მხარი და ახლა ერეკლე I-მა დაარბია არაგვის საერისთავო. 1695 ერეკლე I-მა ირანელთა დამხმარე ჯარით დაამარცხა გიორგი XI და გიორგი არაგვის ერისთავი. ეს უკანასკნელი ჯერ იმერეთში, შემდეგ დვალეთში გადავიდა, სადაც მისმა ვასალებმა შეიპყრეს და ერეკლე I-ს მიჰგვარეს. ერეკლე I-მა გიორგი არაგვის ერისთავი ირანში გაგზავნა (1695), მან იქ 1703-მდე დაჰყო. ირანში მყოფი გიორგი XI-ის შუამდგომლობით გიორგი არაგვის ერისთავი საქართველოში დააბრუნეს და კვლავ არაგვის ერიათავად დანიშნეს. ერთხანს იგი ვახტანგ VI-ის ერთგული იყო, მაგრამ ვახტანგი რომ გაძლიერდა, გადაუდგა და დათუნა ქსნის ერისთავთან ერთად შაჰს ვახტანგის გადაყენება და იასეს მეფედ დანიშვნა სთხოვა. შემდეგ შეურიგდა ვახტანგს, მაგრამ 1723, როდესაც კახეთის ხანმა კონსტანტინეს II-მ თბილისი აიღო და დაარბია, კვლავ განუდგა მას და კონსტანტინეს მიემხრო, რის გამოც ბაქარმა გიორგი არაგვის ერისთავი (თავისივე სიმამრი) შეიპყრო და სიკვდილით დასაჯა.

ოჯახი
-----

* რომანოზი (ერისთავი) — შვილი

ლიტერატურა
----------

* *ჯამბურია გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 162.

* *ჯამბურია გ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 25.
გვალიორის ციხესიმაგრის კედლები
**გვალიორი** ან გვალიარი — ინდოეთის მადჰია-პრადეშის შტატის სიდიდით მეოთხე ქალაქი. განლაგებულია აგრიდან სამხრეთით 122 კმ-ში, სარკინიგზო ხაზების გადაკვეთაზე და შედგება სამი ისტორიული ცენტრისგან — საკუთრივ გვალიორის, ლაშქარის და მორარისგან. მოსახლეობა 690 ათასი მცხოვრები (2001 წლის მონაცემებით).

გვალიორი ასრულებდა თვალსაჩინო როლს ჩრდილოეთ ინდოეთის ისტორიაში, როგორც ისტორიულ ოლქ მალვის პოლიტიკური ცენტრი. საკუთრივ გვალიორი თავდაპირველად ციხის სახელწოდება იყო. ამ ციხესიმაგრის არსებობა მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზების შესაყარზე, ცნობილია ჯერ კიდევ VI საუკუნიდან. ციხის კედლებს შიგნთ შემონახულია ექვსი სასახლე, ექვსი ტაძარი, მეჩეთი, რვა აუზი და XI საუკუნის ინდური არქიტექტურის იშვიათი ძეგლები. XV საუკუნეში ციხის კედლებთან კლდის სიღრმეში გამოუკვეთიათ 18 მეტრის სიმაღლის გიგანტური ჯაინისტური ძეგლები.

გვალიორის ციხესიმაგრიდან სამხრეთით 6 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი ლაშქარი, 1810 წლამდე მარათების სამთავროს დინასტია სინდჰების მოქმედი რეზიდანცია დინასტიის დამაარსებელი 1745 წელს აუჯანყდა მარათების კონფედერაციას და შექმნა გვალიორის დიდი სამთავრო. მისმა შვილიშვილმა მაჰადაჯიმ (მეფობდა 1761-1794 წლებში) ჩრდილოეთ ინდოეთის მნიშვნელოვანი ნაწილი დაიპყრო დელიდან ჯაიპურამდე.

ქალაქის ხედი გვალიორიდან
მოჰამედ ჰაუსის საფლავი
ანგლო-მარათული ომების დროს 1803 და 1819 წლებში გვალიორის მმართველებმა დაკარგეს თავიანთი მიწების ნაწილი. 1780 და 1843 წლებში ინგლისელებმა შტურმით აიღეს თვით გვალიორის ციხესიმაგრე. სიფაების აჯანყების დროს რაჯამ შეინარჩუნა ბრიტანეთის გვირგვინისადმი ერთგულება, მხოლოდ მისი ჯარისკაცები აჯანყდნენ. ბრიტანულმა შენაერთებმა კვლავ დაიპყრეს ციხესიმაგრე, თუმცა 1886 წლის მოლაპარაკებით ჯარი გადაიყვანეს ჯანსში.

ძირითადი ღირსშესანიშნაობები:

* ციხესიმაგრე გვალიორი, საიდანაც ქალაქის მთელი პანორამა იშლება.
* მოჰამედ ჰაუსის მავზოლეუმი, რომლის შორიახლოს მდებარეობს, აგრეთვე, ცნობილი მუსიკოსის — ტანსენის საფლავი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გვალიორის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-09-28 საიტზე Wayback Machine.
* გვალიორის მუნიციპალური კორპორაცია
* გვალიორის რუკა სატელიტიდან
* გვალიორის საინფორმაციო ცენტრი დაარქივებული 2010-09-17 საიტზე Wayback Machine.
* ქალაქი გვალიორი
**გიორგი დავითის ძე ანანიაშვილი** (დ. 24 აპრილი [ ძვ. სტ. 11 აპრილი], 1910, თბილისი ― გ. 4 მარტი, 1978, იქვე) — ქართველი ენერგეტიკოსი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1960), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967).

ბიოგრაფია
---------

1934 წელს დაამთავრა ს. კიროვის სახელობის ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1940–1941 წლებში იყო სოხუმჰესისა და ხრამჰესის დირექტორი, 1945–1947 წლებში საქართველოს კომუნალური მეურნეობის მინისტრი, 1948 წლიდან — სოფლის მეურნეობის ელექტრიფიკაციის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის დირექტორი, ხოლო 1956 წლიდან — საქართველოს სოფლის მეურნეობის მექანიკაციისა და ელექტროფიკაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო ნაწილში. 1963 წლიდან თბილისის პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფიზიკის კათედრის პროფესორია. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენითა და მედლებით.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 427.

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 143.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* გიორგი ანანიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გიორგი ანანიაშვილი
**გიორგი ნიკოლოზის ძე არადელი-იშხნელი** (დ. 20 ივნისი [ ძვ. სტ. 8 ივნისი], 1882 სოფ. არადეთი, ახლანდელი ქარელის მუნიციპალიტეტი ― გ. 1 თებერვალი, 1920, გორი) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
---------

საშუალო განათლება მიიღო თბილისის II გიმნაზიაში, 1903–1908 წლებში სწავლობდა ოდესის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფალულტეტზე. პარალელურად დაამთავრა (1906) რეჟისორ ა.დოლინოვის დრამატული კურსები და მონაწილეობდა ოდესის რუსული დრამატული დასის წარმოდგენებში.

სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ 1908 წელს პირველად გამოვიდა თბილისის ქართული თეატრის სცენაზე დავით ერისთავის „სამშობლოში" და ჩაირიცხა თბილისის დრამატულ დასში, სადაც სიკვდილამდე მოღვაწეობდა. არადელი-იშხნელის მიერ განსახიერებული როლები გამოურჩეოდა ცხოვრებისეული სიმართლითა და მხატვრული სიმართლითა და მხატვრული დამაჯერებლობით — გელა (აკაკი წერეთლის „პატარა კახი"), არსენა (ალექსანდრე ყაზბეგის „არსენა"), გიგო და შაქრო (იოსებ გედევანიშვილის „მსხვერლი" და „გამცემი"), გლახა ჭრიაშვილი (ილია ჭავჭავაძის „გლახა ჭრიაშვილი"), მოურავი (ავქსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ"), დე სანტოსი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა"), ტირესია და კრეონტი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე" და „ანტიგონე"), ფლაქსმანი (ოტო ერნსტის „პედაგოგები") და სხვა.

ლიტერატურა
----------

* *შაფათავა ე.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 534.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* გიორგი არადელი-იშხნელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**გრიმეტონის რადიოსადგური** (შვედ. Radiostationen i Grimeton) — დაბალი სიხშირის გადამცემი რადიოსადგური შვედეთში, ვარბერგის მუნიციპალიტეტში. მას მხოლოდ ერთი მანქანური გადამცემი გააჩნია და შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.

გადამცემი 1922-1924 წლებში აშენდა. ოპერირებს 17,2 კილოჰერც სიხშირეზე, მიუხედავად ამისა, რომ ის დაგეგმილია 40 კჰც სიცშირის ფარგლებში. გამომსხივებელ ელემენტს წარმოადგენს 127 მეტრის სიმაღლის ფოლადის ანზაძე ჩამოკიდებული მავთული.

გრიმეტონის სადგური ასევე გამოიყენება მოკლეტალღოვანი გადაცემებისთვის, FM და ტელემაუწყებლობისათვის. 1950-იან წლებამდე, ის გამოიყენებოდა ტრანსატლანტიკური რადიოტელეგრაფებისთვის, რომლებსაცი ის ნიუ-იორკში გზავნიდა. 1960-იანი წლებიდან 1996 წლამდე ის შვედეთის წყალქვეშა ფლოტს ემსახურებოდა.

1968 წელს, სადგურში დამონტაჟდა მეორე გადამცემი, რომელიც იგივე ტერიტორიას ემსახურებოდა რასაც მანქანური გადამცემი, მაგრამ მასში გამოყენებული იყო ტრანზისტორისა და ელქეტრონის ლამპის ტექნოლოგიები. 1996 წელს, უკვე მოძველებული მანქანური გადამცემია ხმარებიდან ამოიღეს. მაგრამ, იმის გამო, რომ ის საკმაოდ კარგ მდგომარეობაშია, ეროვნულ მონუმენტად გამოაცხადეს და ზაფხულობით მისი მონახულება ყველას შეუძლია.

დღეისათვის, გადამცემს მხოლოდ სპეციალურ შემთხვევებში ამუშავებენ, მაგალითად ალექსანდერსონის დღეს, როდესაც მისი საშუალებით მორზეს ანბანს გადასცემენ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-18 საიტზე Wayback Machine.
* World Heritage profile
* Grimeton VLF transmitter tower 1, ScyscraperPage
* Grimeton VLF transmitter tower 2, ScyscraperPage
* Grimeton VLF transmitter tower 3, ScyscraperPage
* Grimeton VLF transmitter tower 4, ScyscraperPage

სქოლიო
------

1. ↑  Varberg Radio Station UNESCO World Heritage Centre

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები შვედეთში შვედეთის დროშა |
| --- |
|  |
| 
დროტნინგჰოლმი  • ბირკა და ჰოვგორდენი  • ენგელსბერგის რკინისგადამამუშავებელი ქარხანა  • ტანუმშედეს კლდის მხატვრობა  • სკუგსჩიურკოგორდენი  • ვისბიუ  • გამელსტადის ეკლესიის სოფელი  • ლაპონია  • კარლსკრონა  • სტორა-ალვარეტი  • მაღალი ნაპირი და არქიპელაგი კვარკენი  • ფალუნის საბადო  • გრიმეტონის რადიოსადგური  • სტრუვეს გეოდეზიური რკალი • ჰელსინგლანდის ფერმერთა სახლები |  |

 |
**გადაჭრილი გორა** — ნეოლითური ხანის არქეოლოგიური ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ იმირის მახლობლად. მდებარეობს იმირის გორის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მიეკუთვნება შულავერის ჯგუფის ძეგლებს.

ნამოსახლარზე ექსპედიციას არქეოლოგიური გათხრები არ ჩაუტარებია. ძეგლს კვეთს შულავერის ღელე, რის გამოც წარმოდგენილია მთლიანი ბორცვის ბუნებრივი ჭრილი. ზედაპირულად და ჭრილში შეგროვებული მასალა ზოგად წარმოდგენას გვაძლევს ძეგლის ხასიათის შესახებ. ძეგლის სამშენებლო ჰორიზონტების სისქე ბორცვის შუა ნაწილის ჭრილში 4-5 მეტრია. სამოსახლოს დაახლოებით ცენტრალურ ნაწილში ჩანს ალიზის შენობა, რომელსაც თითქმის მთლიანად აქვს შემორჩენილი გუმბათი და 1 მეტრის სიმაღლეს აღწევს. მასალის ფრაგმენტულობის მიუხედავად, ჩანს რომ ძეგლის თიხის ჭურჭელს შულავერის გორის კერამიკული ნაწარმისათვის დამახასიათებელი ნიშნები აქვს. ძეგლზე მოპოვებული ნატკეცი ქვის მასალა 114 ერთეულია, ამათგან 77 ლამელებითაა წარმოდგენილი. მათ შორის 25 ურეტუშოა. გავრცელებული იარაღებია საჭრისები, საფხეკები, სახოკები, ხოწი. აქვე აღმოჩნდა ქვის სოლისებური ფორმის ცულის ფრაგმენტი და ძვლის 4 სადგისი. მასალა დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში.

ლიტერატურა
----------

* ქვემო ქართლის არქეოლოგიური ექსპედიციის შედეგები (1965-1971 წწ.), თბ. 1975

სქოლიო
------

1. ↑  „გადაჭრილი გორა"-ს განვითარების კონცეფცია
2. ↑  ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 575, თბ. 2013 წელი.
**გარსევან კურდღელაიძე** (დ. 11 ნოემბერი, 1920, ქვემო ალვანი, ახმეტის რაიონი — გ. 12 ოქტომბერი, 1983) — ქართველი გეოგრაფი. ანტარქტიდის მკვლევარი პირველი ქართველი მეცნიერი. იყო თვითმოქმედ ხელოვანთა რამდენიმე გამოფენის მონაწილე.

ბიოგრაფია
---------

გარსევან კურდღელაიძემ სა­შუ­ალო გა­ნათ­ლე­ბა მი­იღო ახმეტის რაიონის სოფელ ქვე­მო ალ­ვან­ში, რო­მე­ლიც 1938 წელს და­ამ­თავ­რა და მუ­შა­ობა და­იწყო მშობ­ლი­ურ რაიონში. მეორე მსოფლიო ომის პერი­ოდ­ში იგი გა­მა­ნად­გუ­რე­ბე­ლი ბა­ტა­ლი­ონ­ის წევ­რი იყო თელავის რაიონში. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ჰიდროლოგია-კლიმატოლოგიის სპეციალობით. უნ­ივ­ერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ თუ­შეთს და­უბ­რუნდა, სა­დაც ორი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჰიდ­რო­მე­ტე­ორ­ოლოგი­ური სად­გუ­რის უფ­რო­სი იყო.

1957 წელს გარსევან კურდღელაიძე მიიწვიეს ანტრაქტიდის მე-3 საბჭოთა ექსპედიციის მუშაობაში მონაწილეობის მისაღებად, სადაც ორი წელი დაჰყო. შემდეგ ანტრაქტიდის სამეცნიერო-კვლევით სადგურ „კომსომოლსკაიაზე". აღნიშნული მუშაობის შედეგად გამოაქვეყნა წიგნი „ანტრაქტიდის დღიური". 1970 და 1971 წლებში ორჯერ იყო მიწვეული სსრკ ჰიდრომეტსამსახურის ოკეანოლოგიურ ექსპედიციებში გემ „მუსონზე", რომელიც ატლანტის ოკეანეს იკვლევდა. მისი უშუალო მონაწილეობით სრულდებოდა ბათიმეტრიული და ჰიდრომეტეოროლოგიური დაკვირვებანი.

1959 წლი­დან გარ­სე­ვან კურ­დღე­ლა­იძ­ემ მუ­შა­ობა და­იწყო სა­ქარ­თვე­ლოს მეც­ნი­ერ­ებ­ათა ეროვნული აკ­ად­ემი­ის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტ­ში, სა­დაც პრო­ფე­სორ და­ვით წე­რეთ­ლის თა­ოს­ნო­ბით იწყე­ბო­და გლა­ცი­ოლ­ოგი­ური გამოკვლევები კავკასიონის მყინ­ვა­რებ­ზე. გა­მოც­დი­ლი მკვლე­ვა­რი გარ­სე­ვან კურ­დღე­ლა­იძე სა­თა­ვე­ში ჩა­უდ­გა ქარ­თველ გლაციოლოგთა ექ­სპე­დი­ცი­ებს და წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში დი­დი მონ­დო­მე­ბით მუ­შა­ობ­და მთის მყინ­ვა­რებ­ზე და მდინარეებზე. ამ სა­მუ­შა­ოთა სა­ფუძ­ველ­ზე შექ­მნა 50-ზე მე­ტი ნაშ­რო­მი, რო­მელ­თა დი­დი ნა­წი­ლი გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბუ­ლია. მო­ნა­წი­ლე­ობა მი­იღო საქართველოს მყინვართა კა­ტა­ლო­გის შედ­გე­ნა­ში, რო­მე­ლიც 1975 წელს სან­ქტ-პე­ტერ­ბურ­გში გა­მო­იცა.

სწავლობდა აგრეთვე აფხაზეთ-სამეგრელოს მღვიმეებს. მუშაობდა გეოგრაფიის ინსტიტუტის სიონის ექსპერიმენტულ ლაბორატორიაში, სადაც აწარმოებდა კომპლექსურ დაკვირვებებს, რის საფუძველზეც გამოაქვეყნა რამდენიმე ნაშრომი. გარდა ამისა, იგი საინტერესო წერილებს ბეჭდავდა ჟურნალ-გაზეთებში.

ბიბლიოგრაფია
------------

* ანტარქტიდის დღიური. თბილისი, ნაკადული, 1962;
* თუშეთი : მეურნეობა, ბუნება, ტოპონიმიკა. თბილისი, მეცნიერება, 1983.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გარსევან კურდღელაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

სქოლიო
------

1. 1 2 3  ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ. 2003
2. ↑  ანტარქტიდის მკვლევარი პირველი ქართველი მეცნიერი
**გარუა** (ფრანგ. Garoua) — ქალაქი კამერუნის ჩრდილოეთით. ჩრდილოეთის რეგიონის და ბენუეს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2005 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 235 996 ადამიანს.

ისტორია
-------

ქალაქი ადამავის ემირატის პირველი მმართველის — მოდიბო ადამას ბრძანებით დაარსდა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში.

გეოგრაფია
---------

ქალაქი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ბენუეს მარჯვენა სანაპიროზე.

ეკონომიკა
---------

ქალაქი მსხვილი სამდინარე პორტია. მდინარის საშუალებით გარუაში აწვდიან ნავთობს და სამშენებლო მასალებს, ხოლო ქალაქიდან მდინარის დინებით, ქვემოთ ნიგერიაში გააქვთ სოფლის მეურნეობის და მისი გადამუშავების შედეგად მიღებული პროდუქტები — ბამბა, არაქისი, ცხოველთა ტყავი. პორტის მნიშვნელობა ნაწილობრივ შეასუსტა რკინიგზამ, რომელმაც ქალაქი გარუა კამერუნის მსხვილ ქალაქთან და საზღვაო პორტთან — დუალასთან დააკავშირა. 

განვითარებულია მრეწველობის საფეიქრო დარგი: ბამბის გადამუშავება, ქსოვილების ქსოვა და შეღებვა.

ქალაქში ფუნქციონირებს გარუას საერთაშორისო აეროპორტი.

სქოლიო
------

1. ↑  მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive)
2. ↑  მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation)
3. 1 2 3 4 5  Garoua. Britannica Online Encyclopedia.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-30. ციტირების თარიღი: 2011-05-08.
4. ↑  Garoua Airport profile. Airport Safety Network.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-20. ციტირების თარიღი: 2011-05-08.
**გიორგი ჩაგელიშვილი** (დ. 3 დეკემბერი, 1952, ქუთაისი) — ქართველი ფიზიკოსი, საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (2002). 

1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1974–1977 წლებში იყო ფიზიკის ინსტიტუტის ასპირანტი; 1978–1986 წლებში აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1986–1991 წლებში ამავე ობსერვატორიის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1997–2007 წლებში მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი; 2007 წლიდან ილია ჭავჭავაძის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან არსებული ევგენი ხარაძის ეროვნული ასტროფიზიკური ობსერვატორიის მკვლევარი; 2008 წლიდან მიხეილ ნოდიას სახელობის გეოფიზიკის ინსტიტუტის მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი.

1979 წლიდან არის ფიზიკა–მათემატიკის მეცნიერებათა კანდიდატი; 1979 წლიდან ფიზიკა–მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიბლიოგრაფია
------------

* New linear mechanisms of acoustic wave generation in smoth shear flows(Non modal study), in "Sound-flow interactions" : Lecture notes in physics, springer (ავტორი). - 2002. - 210p.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი ჩაგელიშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**გიორგი ჩანგაშვილი** (დ. 1 იანვარი, 1919, ხოდაშენი, ახმეტის რაიონი — გ. ოქტომბერი, 2005) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1955). ომისა და შრომის ვეტერანი, ხოდაშნის ს/კ სტაციონარის ხელმძღვანელი.

ბიოგრაფია
---------

გიორგი ჩანგაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეომორფოლოგიის სპეციალობით 1948 წელს. მუშაობა დაიწყო საქართველოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მდივნის თანამდებობაზე; 1951–54 წლებში სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტურაში აკადემიკოს ალექსანდრე ჯავახიშვილის ხელმძღვანელობით; 1956 წლიდან მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, 1977-1980 წლებში იყო თანამედროვე გეომორფოლოგიური პროცესების ჯგუფის ხელმძღვანელი; 1980-1990 წლებში თანამედროვე გეომორფოლოგიური პროცესების ლაბორატორიის გამგე, შემდეგ იყო წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი, კახეთის სტიქიური გეომორფოლოგიური პროცესების ექსპერიმენტული სტაციონარის ხელმძღვანელი.

გიორგი ჩანგაშვილმა საკანდიდატო დისეტაცია დაიცვა 1955 წელს თემაზე: „მდ. ალაზნის აუზის მარჯვენა მხარის გეომორფოლოგია (სოფ. ბაკურციხის ზემოთ)". მის სადისერტაციო ნაშრომში მოცემულია უხვი ფაქტობრივი მასალა, რომელიც ველზე კვლევის შედეგად შეაგროვა. მთავარი ყურადღება გამახვილებულია თანამედროვე გეომორფოლოგიურ პროცესებზე, განსაკუთრებულ სტიქიურ მოვლენებზე და მათ წინააღმდეგ ბრძოლის ღონისძიებებზე. შესრულებული აქვს 102 სამეცნიერო ნაშრომი, რომელთგან 70 გამოქვეყნებულია და 40 სამეცნიერო-პოპულარული ნაშრომი (ჟურნალ-გაზეთებში).

გიორგი ჩანგაშვილის ბევრი წინადადება და რეკომენდაცია დაინერგა სახალხო მეურნეობასა და საპროექტო დაწესებულებებში, მათ შორის, გვერდითი ეროზიით წაღებული მიწების აღდგენის შესახებ (წინანდლის დენდროლოგიური პარკი). მუშაობდა სტიქიურ გეომორფოლოგიურ პროცესებსა და გეოეკოლოგიაზე.

მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის: სსრკ გეოგრაფიის ინსტიტუტის საპატიო სიგელი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელი (1962), საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი (1984). 2000 წელს გადაეცა ღირსების მედალი.

ბიბლიოგრაფია
------------

* საინგილო: გეოგრაფიულ-ისტორიული ნარკვევი. თბ. მეცნიერება, 1970;
* ღვარცოფული პროცესები შიგნით კახეთში და მათთან ბრძოლის ღონისძიებები. თბ. მეცნიერება, 1983.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი ჩანგაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ. 2003
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **გიორგაძე**. |

**გენადი ვალერიანის ძე გიორგაძე** (დ. 7 ნოემბერი, 1948, წილკანი, ახლანდ. მცხეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო და თავისუფალი ჭიდაობა), საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1973).

დაამთავრა საქართველოს ფიზკულტურის ინსტიტუტი 1970 წელს. სოფლის სპორტსმენთა შორის საკავშირო ჩემპიონატების (1968–72) ჩემპიონი და IX საერთაშორისო ტურნირის (1969, თბილისი) ბრინჯაოს პრიზიორი თავისუფალ ჭიდაობაში. იყო სსრკ-ის ნაკრების წევრი 1972–1975 წლებში. 1973 წელს თეირანში მოიპოვა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული სამბოში. 1995 წლიდან იყო საქართველოს სამბოს ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი, 1997 წლიდან — საქართველოს სამბოს ნაკრების მწვრთნელი, 2003 წლიდან — ლ. თედიაშვილის სახელობის სპორტული სკოლის მწვრთნელი თავისუფალ ჭიდაობაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

ძირითადი შედეგები
-----------------

| **დისციპლინა** | **ადგილმდებარეობა** | ტურნირი | წონითი კატეგორია | ადგილი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| სამბო | თეირანი, ირანის დროშაირანი | მსოფლიო ჩემპიონატი 1973 | - 48 კგ | 01 ﻿1st |

ლიტერატურა
----------

* *გიორგაძე ე. გუგუშვილი ნ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 13.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გენადი გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გენადი გიორგაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გენადი გიორგაძე — ქართული სპორტი
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ცაგარელი**. |

**გიორგი (გოგი) ცაგარელი** (დ. 1947, თბილისი, — გ. 9 აპრილი, 2020) — ქართველი ფოტოგრაფი, ფოტოჟურნალისტი.

განათლებით ინჟინერ-მშენებელი, 1983 წლიდან პროფესიონალი ფოტოგრაფი. თანამშრომლობდა ახალგაზრდულ პრესაში, საინფორმაციო სააგენტოებში „საქინფორმი", „აას" და „Prime News", ქართული და უცხოური პრესის სხვადასხვა გამოცემასთან. მონაწილეობა ჰქონდა მიღებული პერსონალურ და ჯგუფურ გამოფენებში, მათ შორის საზღვარგარეთ. 

გიორგი ცაგარელის გადაღებულია უკანასკნელი ათწლეულების განმავლობაში საქართველოსა და ყოფილ საბჭოთა ქვეყნებში მიმდინარე საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პროცესების ამსახველი დოკუმენტური ფოტოები, მათ შორის, 1989 წლის 9 აპრილის, თბილისში სამოქალაქო დაპირისპირების, აფხაზეთის კონფლიქტის და ყარაბაღის ომის (ფოტოებს იღებდა სომხური მხრიდან) ამსახველი არაერთი უნიკალური კადრი.

გიორგი ცაგარელი 2020 წლის 9 აპრილს გარდაიცვალა. გარდაცვალებამდე რამდენიმე საათით ადრე მან საკუთარ ფეისბუქგვერდზე 1989 წლის 9 აპრილს გადაღებული ფოტოების ალბომი გამოაქვეყნა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ქართული დოკუმენტალისტიკა - "შავ-თეთრი ომი", პირველი არხის დოკუმენტური ფილმი გოგი ცაგარელის შესახებ.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  გარდაიცვალა ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი, radiotavisupleba.ge
2. ↑  გიორგი ცაგარელი დაარქივებული 2021-09-21 საიტზე Wayback Machine. , ვებგვერდი „ფოტოგრაფიის ქართული მუზეუმი" (კავკასიაში ფოტოგრაფიის ისტორიის ქართული ასოციაცია).
3. 1 2 3  გარდაიცვალა ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი, პირველი არხი
**გიზო ვლადიმერის ძე ჭელიძე** (დ. 15 დეკემბერი, 1931, ლიხაური, ოზურგეთის რაიონი — გ. 5 ივნისი, 2012) — ქართველი ფილოლოგი, ფოლკლორისტი, მეცნიერი, საზოგადო მოღვაწე, მწერალი.

ბიოგრაფია
---------

1939-1950 წლებში, სწავლობდა ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის ლიხაურის საშუალო სკოლაში. 1950 წელს ჩაირიცხა შოთა რუსთაველის სახელობის ბათუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1955 წელს წარჩინებით. მუშაობდა 1956-1958 წლებში, ბათუმის რაიონულ გაზეთ „კოლმეურნის გზის" რედაქციაში ლიტერატურულ თანამშრომლად, 1958-1965 წლებში — მახარაძის (ამჟამინდელი ოზურგეთის) რაიონული გაზეთის „ლენინის დროშის" (ამჟამინდელი „ალიონის") რედაქციაში კორექტორად, შემდგომში განყოფილების გამგედ. 1964 წლის სექტემბერში ჩაირიცხა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის ფოლკლორის განყოფილების ასპირანტად, მისი ხელმძღვანელი პროფესორი მიხეილ ჩიქოვანი იყო, დაამთავრა 1967 წელს. 1969 წლის 25 სექტემბერს დაიცვა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი თემაზე „მიხეილ ჯავახიშვილის შემოქმედების ფოლკლორული წყაროები". 1994 წლის 8 მარტს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია „ქართული ხალხური დრამა".
დასტამბული აქვს 40 ნაშრომი. გიზო ჭელიძის პირველი სამეცნიერო ნაშრომი გამოქვეყნდა ჯერ კიდევ სტუდენტობისას 1954 წელს, „ილია ჭავჭავაძის დაუმთავრებელი მოთხრობები".

ლიტერატურა
----------

* *ჭელიძე გ.* აზრი და სიტყვა ალალ-მართალი-პაპის სიბრძნეზე ჩამონათალი, თბ. 2010.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიზო ჭელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**გიორგი ჩიჩერინი** (რუს. Чичерин, Георгий Васильевич დ. 1872 — გ. 1936) — რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, პოლიტოლოგი, ისტორიკოსი, მუსიკათმცოდნე, ლიტერატორი და კრიტიკოსი.

ბიოგრაფია
---------

1896 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1897 წლიდან სამსახური დაიწყო საგარეო საქმეთა სამინისტროს საარქივო განყოფილებაში მამამისთან, რომელიც ამ უწყებაში მსახურობდა. 1904 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, მენშევიკი. 1907 წელს აირჩიეს პარტიის საზღვარგარეთული ბიუროს წევრად. მონაწილეობდა პარტიის ლონდონის ყრილობის მუშაობაში. იმავე წელს გადავიდა გერმანიაში, სადაც დააპატიმრეს და პასპორტის გაყალბების გამო მისი დეპორტაცია მოახდინეს. ჩიჩერინი დაბრუნდა დიდ ბრიტანეთში და პირველი მსოფლიო ომის მსვლელობის დროს ცხოვრობდა ლონდონში. იქვე გახდა ბრიტანეთის სოციალისტური პარტიის წევრი. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა რუსეთში და მიემხრო ბოლშევიკებს. ბოლშევიკური რევოლუციის შემდეგ დაინიშნა საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარიატში ჩინოვნიკად. 1918 წლის იანვარში დაინიშნა სახალხო კომისრის, ლევ ტროცკის მოადგილედ, ტროცკის სამხედრო კომისრად გადასვლის შემდეგ კი დაინიშნა საგარეო საქმეთა სახალხო კომისრის თანამდებობაზე. 1922 წლიდან იყო ცაკის 1-5 მოწვევების წევრი, 1925-30 წლებში იყო პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. 1930 წელს თავი დაანება სახელმწიფო სამსახურს და გავიდა პენსიაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***გიორგი ჩიჩერინი***

ვიკიწყარო
ვიკიწყაროში არის სტატია:
***Wants Japan Excluded გიორგი ჩიჩერინი***
* Richard K. Debo, "The Making of a Bolshevik: Georgii Chicherin in England 1914-1918," *Slavic Review,* vol. 25, no. 4 (Dec. 1966), pp. 651–662. In JSTOR.
* Timothy Edward O'Connor. *Diplomacy and Revolution: G.V. Chicherin and Soviet Foreign Affairs, 1918-1930*, Ames, Iowa State University Press, 1988.
**გიიომ დე სონი** ან **გიიომ სონელი** (ფრანგ. Guillaume de Saône; გ. 1132) — სონის სენიორი, ანტიოქიის სამთავროს ვასალი. ცოლად ჰყავდა ბეატრის დე სონი, რომლისგანაც შვილი არ ჰყოლია.

იგი იყო რობერ ფულკუას ახლო ნათესავი, სავარაუდოდ ვაჟი და მისი გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით მიიღო საონის ციხესიმაგრე. მისი მმართველობისას ციხესიმაგრე სახელდახელოდ გაფართოვდა.

ბოემონდ II-ის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ცოლი ალისა, ჟოსლენ II-ისა და პონს ტრიპოლელის დახმარებით, 1131 წელს აუჯანყდა მეფე ფულკს, რომელიც ამ დროს ანტიოქიის რეგენტი იყო. აჯანყების მიზეზი ანტიოქიაში ძალაუფლების მოპოვება გახდა. ამ პროცესში გიიომი და ძმა გარენტონი ჩართულნი აღმოჩნდნენ. მათ სხვა ანტიოქელი ბარონებისაგან განსხვავებით, მხარი დაუჭირეს ბეატრისს.

დაიღუპა 1132 წელს, მუსლიმებთან ბრძოლის დროს.[1]

გარდაცვალების შემდეგ, მალევე მისი ქვრივი ცოლად ჟოსლენ II-ს გაჰყვა. გიიომის მემკვიდრე მისი ძმა გახდა.

ლიტერატურა
----------

* Reinhold Röhricht: *Geschichte des Königreichs Jerusalem. (1100–1291).* Wagner, Innsbruck 1898, Digitalisat.
* Claude Cahen: *Note sur les seigneurs de Saone et de Zerdana.* In: *Syria. Archéologie, Art et histoire.* Bd. 12, Heft 2, 1931, ISSN 0039-7946, S. 154–159.

სქოლიო
------

1. ↑  vgl. Röhricht: *Geschichte des Königreichs Jerusalem.* 1898, S. 195.
მედალი.
მედალი **„გენერალი კვინიტაძე"** — საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს უწყებრივი მედალი.

მედლით **„გენერალი კვინიტაძე"** ჯილდოვდება საქართველოს შეიარაღებული ძალების ბრიგადებისა და ბატალიონების (დივიზიონების, ესკადრილიების) მმართველობისა და შტაბების ოფიცრები, გენერალური შტაბის ოფიცრები, შეიარაღებული ძალების სახეობების მმართველობი და შტაბების ოფიცრები, საბრძოლო მომზადებაში მიღწეული წარმატებისა და ჯარების მაღალი საბრძოლო მზადყოფნის შენარჩუნებისათვის.

მედალზე გამოსახულია გენერალ გიორგი კვინიტაძის განზოგადებული პორტრეტი — პროფილე. გარშემორტყმულია კანტით ზომა 30 მმ, მასალა — ვერცხლი, გენერლის პორტრეტი — პრიალა, ფონი — მქრქალი.

მედლის ლენტი წარმოადგენს აბრეშუმის შავი ფერის ქსოვილის, ხუთი გრძივი ზოლით. შუა წითელი ზოლის სიგანე შეადგენს 5 მმ-ს, ნაპირა ოქროსფერი ზოლების სიგანეა 5 მმ და 1,5 მმ. სიგანე 22 მმ, სიგრძე (სიმაღლე) 34 მმ.

მედლის თამასა არის ბამბა ნარევი აბრეშუმის ქსოვილი შავი ფერის, ხუთი გრძივი ზოლით. შუა წითელი ზოლის სიგანე 5მმ, ნაპირა ზოლების სიგანე 5 მმ და 1,5 მმ. სიგანე 22 მმ, სიგრძე (სიმაღლე) 10 მმ.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  militaria.ge - მედალი "გენერალი კვინიტაძე". militaria.ge (17.03.09).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2010-09-03.