recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ნახატი** — ხელით შესრულებული (კონტურული ხაზის, შტრიხის, ლაქის და სხვა შერწყმით მიღებული) გრაფიკული გამოსახულება. ნახატი იქმნება ერთი ან რამდენიმე ფერის ორგანული შეხამებით. იგი მხატვრობის (ფერწერა, გრაფიკა, რელიეფი) საფუძველია, შეიძლება დამოუკიდებელი მხატვრული ნაწარმოებიც იყოს (დაზგური გრაფიკა). ნახატს ქმნიან მშრალი და თხევადი საღებავებით. მშრალი ნივთიერებაა ნახშირი, რომელსაც ანტიკური ხანიდან იცნობენ. აღორძინების ეპოქაში ხმარობდნენ ე. წ. იტალიურ ფანქარს („შავი ცარცი") და სანგინს („წითელი ცარცი"). XVI საუკუნიდან იყენებდნენ გრაფიტს, XVIII საუკუნის დასასრულიდან - თანამედროვე ტიპის ფანქარს. ტუში, ბისტრი, სეპია, მელანი თხევადი ნივთიერებებია, რომლებიც კალმით (ლერწმის, ფრთის, ლითონის) ან ფუნჯით გადააქვთ ქაღალდსა თუ სხვა მასალაზე. უძველეს პერიოდში ფართოდ იყენებდნენ პაპირუსს, შუა საუკუნეებში - პერგამენტს, რომელიც ზოგჯერ სპეციალური გრუნტით იყო დაფარული. აღორძინების ეპოქაში ძირითადი მასალა იყო ქაღალდი, რომელიც ჩინეთში გამოიგონეს და ევროპაში ცნობილი გახდა X-XII საუკუნეებში. ქაღალდს ზოგჯერ გრუნტავდნენ და სხვადასხვა ფერით ღებავდნენ (ფერად ქაღალდზე ხატავდნენ იტალიური ფანქრით, ნახშირით; ნათელი ადგილები ცარცით ან თეთრათი გამოიყოფოდა). ნახატი ზოგჯერ ზერელეა, სახელდახელოდ შესრულებული (ე. წ. კროკი), არის აგრეთვე გულმოდგინედ დასრულებული დეტალებით დამუშავებული ნახატი.

ნახატი ხელოვნების ერთ-ერთი უძველესი სახეობაა. პირველად მას ვხვდებით პირველყოფილ ხელოვნებაში - კლდისა და გამოქვაბულის მხატვრობაში. ნახატს განსაკუთრებული ადგილი ეჭირა ძველ ეგვიპტეში. წმინდა გრაფიკული ხასიათისაა ძველი ეგვიპტის ახალი სამეფოს (ძვ. წ. XVI-XI სს.) პერიოდში პაპირუსებზე შესრულებული ნახატები. განსაკუთრებით პლასტიკურია ნახატები კლასიკური პერიოდის ძველ ბერძნულ ლარნაკწერაში, რეალურ ცხოვრებაზე უშუალო დაკვირვება ჩანს აბრეშუმსა და ქაღალდზე ტუშით შესრულებულ ნახატებში, რომელთაც ქმნიდნენ ძვ. წ. IV საუკუნის ჩინეთში და მოგვიანებით იაპონიასა და შორეული აღმოსავლეთ ქვეყნებში (პეიზაჟი, ადამიანთა, ცხოველთა, ყვავილების გამოსახულება).

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 346—347.

  


|  |  |
| --- | --- |
| wikistub |  *ეს არის სტატიის ან სექციის **ესკიზი**. თქვენ შეგიძლიათ შეავსოთ იგი.* |



|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ვიზუალური ხელოვნება |
| --- |
|  |
| 
* არქიტექტურა
* კერამიკა
* ხელობა
* ხატვა
* დიზაინი
* ფერწერა
* ფოტოგრაფია
* პავლიკ-არტი
* ქანდაკება
 |
|  |
| 
* ანიმე
* კომპიუტერული ხელოვნება
* კინოწარმოება
* გრავიურა
 |

 |
**რქიანი გუანი** (*Oreophasis derbianus*) — დიდი, დაახლოებით 85 სმ სიგრძის ინდაურის მსგავსი ფრინველი. ტანის ზედა ნაწილზე დაფარულია პრიალა შავი ბუმბულით, აქვს წითელი ფეხები და თავლის თეთრი ირისი, ყვითელი ნისკარტი და წითელი რქა თავზე. გულმკერდი და მუცლის ზედა ნაწილი თეთრია, აქვს გრძელი, შავბუმბულიანი კუდი, რომელსაც დასაწყისში თეთრი ზოლი აქვს. ორივე სქესი მსგავსია. ზრდასრულობამდე რქა პატარა აქვთ, კუდი და ბუმბულები კი ყავისფერი.

რქიანი გუანი *Oreophasis*-ის გვარის ერთადერთი წარმომადგენელია და ბინადრობს სამხრეთ-აღმოსავლეთ მექსიკისა (ჩიაპასის ჩტატი) და გვატემალის ტენიან, მთის ტყეებში. აღმოჩენილია ზღვის დონიდან 3 350 მეტრზე მაღლაც. იკვებება ძირითადად ხილით, მწვანე ფოთლებითა და უხერხემლოებით. დედალი როგორც წესი, ორ კვერცხს დებს.

რქიანი გუანი არ არის ნამდვილი გუანი, თუმცა ამ ფრინველს წააგავს ზოგადი მოყვანილობითა და ფერით, რქით კი ის უფრო ჩაფხუტიან კრაქსს წააგავს. სხვათა შორის, ეს სახეობა ერთადერთი გადარჩენილი წარმომადგენელია კრაქსისებრთა უძველესი ხაზისა, რომელიც ოჯახის სხვა ყველა წევრისგან დამოუკიდებლად ჩამოყალიბდა მინუმუმ 20, შესაძლოა 40 მილიონი წლის განმავლობაშიც.

მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი ახლო ნათესაობრივი კავშირი არ აქვს ამჟამად არსებულ კრაქსისებრებთან, მისი ყველაზე შორეული ნათესავი მაინც ნამდვილი გუანი ჩანს. იმის გათვალისწინებით, რომ კრაქსისებრებთა შორის ბაზალური კავშირი ბოლომდე გარკვეული არაა, რქიან გუანს ხშირად ათავსებენ განსხვავებულ ქვეოჯახში, რომელსაც *Oreophasinae* ეწოდება.

იქიდან გამომდინარე, რომ ამჟამად აქტიურად მიმდინარეობს მისი საცხოვრებელი ტერიტორიების განადგურება, არის საკმაოდ პატარა პოპულაცია და ხშირად ხდება მასზე ნადირობა — რქიანი გუანი შეტანილია ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის საფრთხეში მყოფი სახეობების წითელ სიაში.

ლიტერატურა
----------

* Pereira, Sérgio Luiz; Baker, Allan J.& Wajntal, Anita (2002): Combined nuclear and mitochondrial DNA sequences resolve generic relationships within the Cracidae (Galliformes, Aves). *Systematic Biology* **51**(6): 946-958. doi:10.1080/10635150290102519 PMID 12554460 PDF fulltext დაარქივებული 2008-09-10 საიტზე Wayback Machine.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* BirdLife Species Factsheet დაარქივებული 2009-01-03 საიტზე Wayback Machine.
* რქიანი გუანი, ფოტო, სტატია Aventuras Naturales
* რქიანი გუანი, ფოტო დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. ; სტატია დაარქივებული 2007-08-25 საიტზე Wayback Machine.  (ზეთის ტილო)
* საფოსტო მარკები (მექსიკის)
* რქიანი გუანის ფოტო-გალერეა VIREO
* რქიანი გუანის ვიდეოები the Internet Bird Collection-ში

სქოლიო
------

1. ↑  BirdLife International (2013). "Oreophasis derbianus". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2
**პამვა მეუდაბნოე** (გ. 375) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 ივლისი, ახალი სტილით — 31 ივლისი.

ცხოვრება
--------

ღირსი პამვა, ეგვიპტეში, ნიტრიის უდაბნოში მოსაგრეობდა IV საუკუნეში. როგორც ჩანს, იგი დაბალი ფენის წარმომადგენელი იყო - სიყმაწვილეში განათლება არ მიუღია: როცა ამსოფლის ამაო ცხოვრებიდან განდგომა განიზრახა, მან ერთ ბერს სთხოვა, ფსალმუნთა შესწავლაში დახმარებოდა, რადგან თავად წერა-კითხვა არ იცოდა. ოცდამეთვრამეტე ფსალმუნის სიტყვებმა - „ვთქუ: ვიმარხნე გზანი ჩემნი, რაჲთა არა ვცოდო ენითა ჩემითა", - ისე შეძრა ნეტარი, რომ ამ დროიდან მოყოლებული მდუმარების სიყვარული წმინდა მამის ერთ-ერთი უმთავრესი სათნოება გახდა.

წმინდა პამვამ მალე გაითქვა სახელი თავისი წმინდა ცხოვრებით. მთელი დღეების მანძილზე იგი ხელსაქმით იყო დაკავებული - ჭილობებსა და კალათებს წნავდა. მუშაობის დროს მისი გონება განუწყვეტლივ ლოცვითა და ღვთის განგებულებაზე ფიქრით იყო დაკავებული და სულ უფრო და უფრო ნათდებოდა ღვთაებრივი სიბრძნით. ღირსი მამა თბილად ხვდებოდა მისგან რჩევა-დარიგების მიღების მსურველებს და ცდილობდა, გულმოწყალება და მოყვასის სიყვარული ჩაენერგა მათთვის. თავმდაბალი მოსაგრე არ ენდობოდა საკუთარ გონებას. ხშირი იყო შემთხვევები, როცა იგი მოსულებს ეუბნებოდა: „მე ჯერაც არ ვუწყი პასუხი თქვენს შეკითხვაზე", ლოცვისთვის განმარტოვდებოდა და ზოგჯერ რამდენიმე დღის შემდეგ აკმაყოფილებდა მომსვლელთა სურვილებს.

ერთხელ პამვას მახლობელ ქალაქში მოუხდა ყოფნა. აქ ნეტარს ერთი მდიდრულად ჩაცმული ცოდვილი ქალი გადაეყარა. წმინდანი მის დანახვაზე ატირდა. „რა გატირებთ, მამაო?!" - ჰკითხეს ბერებმა. მოსაგრემ მიუგო: „ორი რამ: ერთი - ამ ქალის წარწყმედა და მეორე - საკუთარი თავი. მე ისე არ ვზრუნავ საკუთარი სულის შემკობაზე, როგორც ეს ქალი თავისი სხეულის მორთვა-მოკაზმვაზე. მე ნაკლებს ვაკეთებ უფლისთვის სათნოსაყოფად, ვიდრე იგი - ადამიანთათვის თავის მოსაწონებლად".

ღირს პამვას მის აღსასრულამდე მცირე ხნით ადრე ესტუმრა ერთი მდიდარი და ღვთისმოყვარე რომაელი ქალი - მელანია, რომელმაც უხვი შესაწირი - სამასი ლიტრა ოქრო მიართვა. წმინდა მამა კალათს წნავდა. ფულისთვის არც შეუხედავს და მხოლოდ სტუმრის მხურვალე ვედრების შემდეგ უბრძანა იქვე მდგომ მოწაფეს, ლიბიაში და კუნძულებზე მოღვაწე მონაზვნებისთვის დაენაწილებინა ეს სიმდიდრე, რადგან მათი მიწები, ეგვიპტელთაგან განსხვავებით, უნაყოფო იყო. - {[ციტატა|„მამაო, - თქვა მელანიამ, - იცოდეთ, რომ აქ სამასი ლიტრა ოქროა!"   
- „შვილო ჩემო, - მიუგო მოსაგრემ, - უფლისთვის ხომ არაფერია დაფარული... ეს ოქროები ჩემთვის რომ შეგეწირა, ჭეშმარიტად, მათი რაოდენობაც უნდა გეუწყებინა, მაგრამ შენ მას ხომ ღმერთს აძლევ, რომელმაც ქვრივის ორი ლეპტაც არ შეურაცხყო და ყველაზე ძვირფასი ძღვენივით შეიწირა".}}

ღირსი პამვა ერისკაცებს მოუწოდებდა, პატივისცემით მოპყრობოდნენ ბერებს, რომლებიც უფრო ხშირად საუბრობენ უფალთან.

ღირსმა მამამ სამოცდაათი წელი დაჰყო ამქვეყნად. პიმენ დიდის (ხს. 9 სექტემბერს) სიტყვებით, მის ცხოვრებაში სამი რამ იყო საცნაური: გამუდმებული მარხვა, მდუმარება და ხელსაქმე. მიუხედავად დაუცხრომელი მოშურნეობისა და სულიერების მწვერვალზე ამაღლებისა, მიცვალების წინ ნეტარმა მოწაფეებს ასე მიმართა: „ისე მივდივარ უფალთან, თითქოს ჯერ მის მსახურებას არც შევდგომოდე".

ლიტერატურა
----------

* „წმიდანთა ცხოვრება", ტომი III, თბილისი, 2001 წ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ღირსი პამვა მეუდაბნოე (IV)
**ოტო გიუნტერ ფონ ვეზენდონკი** (გერმ. Otto Günther von Wesendonk; დ. 3 ოქტომბერი, 1885, ბერლინი, — გ. 27 ივნისი, 1933, სანქტ-მარგარეთენი, შლეზვიგ-ჰოლშტაინი) — გერმანელი დიპლომატი, ორიენტალისტი და მწერალი; გერმანიის გენერალური კონსული თბილისში (1922–1925).

დაიბადა ფიზიკის პროფესორ კარლ ვეზენდონკისა და გრაფინია ეველინ ფონ ჰესენშტაინის ოჯახში. 1903-1908 წლებში სწავლობდა ფრიდრიხ-ვილჰელმის (ბერლინი), რაინის ფრიდრიხ-ვილჰელმის (ბონი) და რუპრეხტ-კარლის (ჰაიდელბერგი) უნივერსიტეტებში. ჰაიდელბერგში მიენიჭა იურისპრუდენციის დოქტორის ხარისხი (1908) და მალევე შეუდგა დიპლომატის კარიერას. 1913–1914 იყო გერმანიის კონსული ტანჟერში. პირველი მსოფლიო ომის წლებში მუშაობდა გერმანიის საგარეო საქმეთა სამინისტროში, მაქს ფონ ოპენჰაიმის მიერ ჩამოყალიბებულ „აღმოსავლეთის ბიუროში", რომლის მიზანი იყო ახლო აღმოსავლეთის, ცენტრალური აზიისა და ინდოეთის მოსახლეობაში ანტანტის საწინააღმდეგო განწყობების შექმნა. ომის დასასრულს იმყოფებოდა თბილისში და მონაწილეობდა ამიერკავკასიის წარმომადგენლებსა და ოსმალეთს შორის ბათუმში მიმდინარე სამშვიდობო მოლაპარაკებებში (1918 წლის მაისი). თბილისში განიხილებოდა გერმანიის გენერალური კონსულის თანამდებობაზე, თუმცა საბოლოოდ ამ პოსტზე გრაფი ფრიდრიხ ვერნერ ფონ დერ შულენბურგი დაამტკიცეს. 1922 წლის 27 დეკემბრიდან 1925 წლის 20 მაისამდე ვეზენდონკი იყო გერმანიის გენერალური კონსული თბილისში. საბჭოთა ხელისუფლების მიერ გერმანელი დიპლომატების შპიონაჟის ბრალდებით დევნის გამო შვებულებაში მყოფი ვეზენდონკი თბილისში აღარ დაბრუნდა (მომდევნო კონსული, კარლ პრიუფერი 1926 წელს დაინიშნა). ამ პერიოდში აქტიურად იკვლევდა კავკასიისა და ახლო აღმოსავლეთის ისტორიასა და კულტურას. ამ საკითხების ირგვლივ გამოქვეყნებული აქვს არაერთი ნაშრომი, მათ შორის, ქართული წარმართული რელიგიური წარმოდგენების (Über georgisches Heidentum, 1924; Nachträge zum georgischen Heidentum, 1925), საქართველოს ისტორიის (Zur georgischen Geschichte, 1927), კავკასიის ხალხების წეს-ჩვეულებების (Aus der kaukasischen Welt, 1927) შესახებ. გარდაიცვალა 1933 წელს.

ლიტერატურა
----------

* მამულია გ. ასტამაძე გ. საქართველოს განთავისუფლების კომიტეტი : 1914-1918 : დოკუმენტები და მასალები. თბილისი : საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა, 2019, ISBN 978-9941-9652-5-8;
* ბაქრაძე ლ. გერმანულ-ქართული ურთიერთობები პირველი მსოფლიო ომის დროს=ქართული ეროვნული კომიტეტის საქმიანობა 1914-1918 წწ. თბილისი : პეგასი, 2009, ISBN 978-9941-9113-1-6.
**სიგეტვარი** (უნგრ. Szigetvár, ხორ. Siget, თურქ. Zigetvar, გერმ. Inselburg) — ქალაქი უნგრეთში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ბარანიის მედიეში. სიგეტვარი მოსახლეობით მე-4 ქალაქია ბარანიის მედიეში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობამ 10 900 შეადგინა. ქალაქის ფართობი 39.51 კმ²-ია.

სიგეტვარი 173 წლის განმავლობაში იმყოფებოდა ოსმალეთის იმპერიაში. მისი დაპყრობა ოსმალებმა 1566 წლის ალყით მოახერხეს. აღსანიშნავია, რომ სიგეტვარის ალყის დროს გარდაიცვალა ოსმალეთის იმპერიის უძლიერესი სულთანი სულეიმან I. სიგეტვარს მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა ოსმალეთის უნგრეთში. იგი 1566-1601 წლებში იყო ბუდის პროვინციის მთავარი სანჯაყი. 1699 წელს, კარლოვიცის ზავის შედეგად ოსმალეთმა უნგრეთი დაკარგა.

დაძმობილებული ქალაქები
----------------------

სიგეტვარის დაძმობილებული ქალაქების სია:

* ფინეთის დროშა **იმატრა**, ფინეთი
* გერმანიის დროშა **ეპინგენი**, გერმანია
* ხორვატიის დროშა **სლატინა**, ხორვატია
* თურქეთის დროშა **ტრაპიზონი**, თურქეთი
* რუმინეთის დროშა **დევა**, რუმინეთი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი (უნგრული)
* სიგეტვარი funiq.hu-ზე (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  Szigetvár települési választás eredményei
2. ↑  Helyi önkormányzati választások 2019 - Szigetvár (Baranya megye)
3. ↑
4. ↑  City Twins. Imatra. ციტირების თარიღი: 4 May 2014.
რქაულა
**რქაულა** — მკვრივი, წვრილმარცვლოვანი მეტამორფული ქანი, რომელიც წარმოიქმნება ინტრუზიული ქანების ზემოქმედებით გვერდით ქანზე. მეტამორფიზებული ქანის საწყისი შედგენილობის მიხედვით რქაულებში წარმოიქმნება სხვადასხვა მინერალები. მაგ. თიხების გარდაქმნის შედეგად წარმოქმნილ რქაულებში გვხვდება ანდალუზიტი, კორდიერიტი, სილიმანიტი, გრანატები, ბიოტიტი და მინდვრის შპატი; ბაზალტებისა და მათი ტუფების, აგრეთვე გრაუვაკების გარდაქმნისას — პიროქსენები, რქატყუარა, ფუძე პლაგიოკლაზები და სხვ. რქაულას უწოდებენ აგრეთვე თიხისა და რკინის ჰიდროჟანგეულების შემცველ კაჟიან ქანს. 

შეფერილობა განსხვავებულია. ჭარბობს მონაცისფრო, მოთეთრო, მოყვითალო, მომწვანო და მოშავო ფერები. რქაულების მნიშვნელოვანი გამოსავლები არსებობს: რუსეთში, ნორვეგიაში, შვედეთში, აშშ-ში, კანადასა და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რქაულა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 520.

სქოლიო
------

1. ↑  მსოფლიოს მინერალები.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-21. ციტირების თარიღი: 2012-06-19.
ოტოს საფლავი, გერმანია, ჰამბურგი.
**ოტო ვიტე** (დ. 16 ოქტომბერი, 1872 — გ. 13 აგვისტო, 1958) — გერმანელი ცირკის აკრობატი რომელიც აცხადებდა, რომ მან შეძლო ალბანეთის მეფე გამხდარიყო.

1913 წელს, როდესაც ალბანეთი ჩამოცილდა ოსმალეთის იმპერიას მუსლიმანმა ალბანელებმა სულთანის ძმიშვილი ჰალიმ ედი მოიწვიეს, რათა ის მეფედ ეკურთხებინათ. ოტომ გამოიყენა მისი ჰალიმთან მსგავსება და წავიდა დურესში თავის დაშნის მყლაპველ მეგობარ მაქს შლეპსინგთან ერთად. ის ამტკიცებდა, რომ მან შეძლო დაერწმუნებინა ადგილობრივი ჯარი და ის 1913 წლის 13 აგვისტოს მეფედ აკურთხეს. ის ასევე ამტკიცებდა, რომ ხუთი დღის განმავლობაში სარგებლობდა ჰარამხანით და სანამ მის თაღლითობა გამჟღავნდებოდა მონტენეგროსთვის ომის გამოცხადება მოასწრო. მისი სიტყვებით მან გაიტაცა სამეფოს საგანძურის მნიშვნელოვანი ნაწილი და ჰარამხანის დახმარებით მიმალვა მოახერხა. საბოლოოდ მან ქვეყნის დატოვებაც შეძლო.

მისი ისტორიის დიდი ნაწილი მიჩნეულია შეუძლებლად. ისტორიაში არ არსებობდა ჰალიმ ედი, ხოლო აბდულჰამიდ II-ის ვაჟი ბურჰან ედინი რომელსაც ჰქონდა შეთავაზება არასოდეს ჩსულა ალბანეთში. არ დასტურდება ასევე მისი გაქცევის ისტორიაც. მიუხედავად ამისა მისი სახალხო გამოსვლები გერმანიაში პოპულარობით სარგებლობდა. ბერლინის პოლიციამ მოგვიანებით მას ნება დართო, რომ მის ოფიციალურ ბარათზე ყოფილიყო მითითებული მისი სამსახიობო ფსევდონიმი *ehemaliger König von Albanien* (ალბანეთის ყოფილი მეფე). მთელი შემდგომი ცხოვრების მანძილზე ის მოითხოვდა, რომ ამ ტიტულით მიემართათ. ეს ასევე მის საფლავის ქვაზეცაა ამოტვიფრული.

ოტო ვიტეს ისტორია გამოიყენა მწერალმა გარი ტერტლდავმა ფანტასტიკის ჟანრის ნოველაში *ყოველ ინჩში მეფე*.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ადამიანი რომელიც იყო მეფე დაარქივებული 2013-08-27 საიტზე Wayback Machine. , *Time*, 25 აგვისტო 1958 - 12 მარტი 2007.
* ოტო ვიტე პანკოვიდან, (გერმანულად).
* ოტო ვოტეს საფლავი დაარქივებული 2007-03-11 საიტზე Wayback Machine. , (გერმანულად).
* ბიოგრაფიული მონაცემები დაარქივებული 2009-01-15 საიტზე Wayback Machine. , (ფრანგულად).

სქოლიო
------

1. ↑  Jean-Pierre Bellemare (dir.), *Les Génies de l'arnaque*, Albin Michel, 1994.
**ნიკოლაევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რაიონის სოფელ ნიკოლაევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია XIX საუკუნეში.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი ნიკოლაევკა.

ისტორია
-------

პირველი ეკლესია ნიკოლაევკაში, 1782 წელს, ხის მასალით აშენდა და 1878 წელს, უცნობი მიზეზების გამო დაიწვა. ახალი ეკლესია, რომელიც ფერისცვალების საპატივცემოდ აკურთხეს, მორებისგან აშენდა, სამების ციხესიმაგრის მიქაელ მთავარანგელოზის ძველი ეკლესიის ადგილას.

დაახლოებით 1850 წელს, აშენდა ქვის ეკლესია ორი სამლოცველოთი, რომელთაგან ერთი ფერისცვალების, ხოლო მეორე, წმინდანების – კოზმას და დამიანეს საპატივცემოდ ეკურთხა. 

საბჭოთა კავშირის არსებობის პერიოდში, ხელისუფლებამ არაერთხელ სცადა ეკლესიის დახურვა. ცნობილია, რომ ტაძრის მღვდელი – გრიგორი კალინოვსკი, სიკვდილით დასაჯეს, „ეკლესიის სახელმწიფოსგან და სკოლის ეკლესიისგან გამიჯვნის შესახებ დადგენილების" დარღვევის ბრალდებით. 

მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, საბჭოთა პატიმრები ეკლესიის შენობაში მოათავსეს. უკან დახეულმა ნაცისტებმა, მათ თავი მოუყარეს სარდაფის ოთახში და ჭურვებით დახოცეს პატიმრები. შედეგად, ეკლესიის შენობა დაზიანდა და სამრეკლოში, დღესაც არის განიარაღებული ბომბი. 

1950 წელს, ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტი-რელიგიური კამპანიის პერიოდში, ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. თავდაპირველად, შენობას სპორტულ დარბაზად იყენებდნენ, შემდგომ კი ხორბლის საცავად და ქიმიკატების შესანახად. 

1989 წლის დასაწყისში, ეკლესიის რესტავრაცია დაიწყო. ამჟამად, იგი სრულიად რესტავრირებულია და ფუნქციონირებს საკვირაო სკოლაც.

სქოლიო
------

1. ↑  Николаевка|Церковь Николая Чудотворца ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-27
2. 1 2 3 4 5 6  Благочиния и приходы -Таганрогское благочиние -Приходы -Никольский храм с. Николаевка Неклиновского района -История прихода. ციტირების თარიღი: 2017-02-27
3. ↑  Никольский храм с. Николаевка - ОФИЦИАЛЬНЫЙ ПОРТАЛ НЕКЛИНОВСКОГО РАЙОНА.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-27. ციტირების თარიღი: 2017-04-02.
**ცარისტული ავტოკრატია** (რუს. царское самодержавие), აგრეთვე ცნობილი როგორც **ცარისტული აბსოლუტიზმი** ან **რუსული აბსოლუტიზმი**, **რუსული ავტოკრატია** ან **რუსული დესპოტიზმი** და მიუთითებს რუსეთის იმპერიაში არსებულ აბსოლუტური მონარქიის ფორმაზე.

ცარისტული ავტოკრატიის ცენტრში დგას თვით ცარი, ხელისუფალი აბსოლუტური ძალაუფლებით. სახელმწიფო მმართველობის ყველა უფლება ცარს ეკუთვნის. თუმცა ცარი ყველა მის უფლებას პირდაპირ არ ახორციელებს. აღმასრულებელი ხელისუფლება მის მიერ რწმუნებულ და ნდობით აღჭურვილ პირთა და ინსტიტუტთა ერთობლიობაა, რომლებიც მოქმედებენ მათთვის კანონით განსაზღვრული უფლებამოსილების ფარგლებში, რაც თვით ცარის მიერ არის გაწერილი.

ცარისტულ ავტოკრატიას მრავალი მხარდამჭერი ჰყავდა რუსეთში. მმართველობის ამ ფორმის მთავარ პროპონენტთა შორის იყვნენ ფიოდორ დოსტოევსკი, მიხეილ ნატკოვი, კონსტანტინ აკსაკოვი, ნიკოლაი კარამზინი, კონსტანტინ პობედონოსცევი და პეტრე სემიონოვი. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ ძლიერ და ერთიან რუსეთს სჭირდებოდა ძლიერი ცარი, ხოლო რესპუბლიკანიზმისა და ლიბერალური დემოკრატიის ფილოსოფიები რუსეთისთვის მიუღებელი იყო. უბრალო მოკვდავთათვის, ყველაფერი კარგი მათ ცხოვრებაში ცარის წარგზავნილი იყო, ყველა უბედურება კი ბიუროკრატიის, თავად-აზნაურთა და სხვათა ბრალი იყო.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია რუსეთისა და რუსების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**პიეტრო პერუჯინო** (იტალ. Pietro Perugino, სრული სახელი **პიეტრო დი კრისტოფორო ვანუჩი**  - Pietro di Cristoforo Vannucci; დ. 1446 — გ. 1524) — იტალიელი მხატვარი რენესანსის ეპოქაში, უმბრიის სკოლის წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
---------

გასაღების გადაცემა, სიქსტეს კაპელა
დაიბადა ჩიტა დელა პიევეს კომუნაში, ქალაქ პერუჯადან 35 კმ-ში. ადგილობრივ მხატვართან სწავლების შემდეგ 1470 წელს ჩამოვიდა ფლორენციაში და შევიდა **ანდრეა დელ ვეროკიოს** სახელოსნოში.

1481 წელს უკვე ცნობილი დიდი მხატვარი, იტალიის ერთ-ერთი საუკეთესო მხატვრების რიცხვში, მიწვეული იქნა რომში პაპის სიქსტუს IV-ს მიერ სიქსტეს კაპელას მოხატვაში მონაწილეობის მისაღებად.

პერუჯინო მუშაობდა იტალიის სხვადასხვა ქალაქებში, მაგრამ ყველაზე მეტად პერუჯაში, სადაც ის ხელმძღვანელობდა დიდ სახელოსნოს. XV საუკუნის 80-90-იან წლებში პერუჯინო იყო ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული იტალიელი მხატვარი. მისი მოწაფეებიდან ყველაზე ცნობილია — რაფაელი.

პერუჯინოს საუკეთესო ნამუშევრებად ითვლება 1500 წლამდე შექმნილი ნამუშევრები. მათ შორი გამოიყოფა „გასაღებების გადაცემა", რომელიც გამოირჩევა კომპოზიციის გრაციოზულობით. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სურათია — „ქრისტეს დატირება".

პერუჯინო გარდაიცვალა 1524 წელს ქალაქ პერუჯაში ჭირისგან. მისი მოწაფის რაფაელის გარდაცვალების შემდეგ პერუჯინომ დაასრულა რაფაელის მიერ დაუმთავრებელი ფრესკები პერუჯას ეკლესიში.

შემოქმედება
-----------

* ფრესკა «გასაღებების გადაცემა» ვატიკანში სიქსტეს კაპელაში, 1481—1482;
* «წმინდა სებასტიანი»
* «ქრისტეს დატირება», დაახლოებით 1494-1495, უფიცის გალერეა, ფლორენცია;
* ფრესკა «ჯვარცმა» სანტა-მარიას ეკლესია ფლორენცია, 1496

გალერეა
-------

* პიეტა. 1494-1495. უფიცი. ფლორენციაპიეტა. 1494-1495. უფიცი. ფლორენცია
* «გასაღებების გადაცემა». 1480-1482. სიქსტეს კაპელა. ვატიკანი. რომი«გასაღებების გადაცემა». 1480-1482. სიქსტეს კაპელა. ვატიკანი. რომი
* მადონა ტახტზე ყრმასთან და ორი წმინდანთან ერთად. ლუვრი. პარიზიმადონა ტახტზე ყრმასთან და ორი წმინდანთან ერთად. ლუვრი. პარიზი
* «Gonfalone con la Pietà»«Gonfalone con la Pietà»
* «Albani Torlonia Altarpiece»«Albani Torlonia Altarpiece»
* «ღვთისმშობლის დაწინდვა» «ღვთისმშობლის დაწინდვა»
* «Annunciazione di Fano»«Annunciazione di Fano»
* «Madonna Gambier Parry»«Madonna Gambier Parry»
* «ქრისტეს ნათლობა» სიქსტეს კაპელა«ქრისტეს ნათლობა» სიქსტეს კაპელა

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პერუჯინო (რუსული)


1. ↑  *autori vari* Enciclopedia Treccani — Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1929.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q731361'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3803714'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2818964'></a>
**რუსული მაფია**, აგრეთვე ცნობილი როგორც „წითელი მაფია" — ეს სახელი დაერქვა მრავალეთნიკურ ორგანიზებულ კრიმინალთა ჯგუფს, რომლებიც საბჭოთა კავშირიდან გამოჩნდნენ, ამ ქვეყნის დეზინტეგრაციის შემდეგ. რუსებთან ერთად, ეს ტერმინი ასევე მოიცავს ჩეჩნებს, ქართველებს, უკრაინელებს, სომხებს, აზერბაიჯანელ მაფიოზებსა და ასევე შედარებით მცირერიცხოვან მაფია-ჯგუფებს სხვა ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკებიდან.

რუსული მაფია, როგორც ჩანს, ისეთივე პრინციპითაა ორგანიზებული, როგორც ლეგენდარული იტალიური მაფია. თუმცა მიიჩნევენ, რომ ეს გაცილებით ნაკლებად ინტეგრირებული ორგანიზაციაა საკმაოდ ხშირი სკანდალური შიდა-ომებითა და მკვლელობებით. განსაკუთრებით ბარბაროსულ პრაქტიკად მიიჩნევა რუსული მაფიის მიერ „გამყიდველი" წევრის განადგურებასთან ერთად მასთან „გამყიდველის" მთელი ოჯახის მიყოლება.

რუსული მაფიის წარმოშობის წყაროები გაცილებით ძველია, ვინაიდან ორგანიზებული კრიმინალი საბჭოთა კავშირის სივრცეში იმპერიის დროიდან მოყოლებული არსებობდა, როგორც არსებული სისტემის მიმართ წინააღმდეგობა, ე.წ. „ქურდული სამყაროს" სახით. მეორე მსოფლიო ომის დროს, მრავალი მათგანი წითელ არმიაში ჩაეწერა, რამაც დასაბამი მისცა ე.წ. „ბოზთა ომს", რომელმაც მრავალი მთავრობის აგენტად მონათლული ქურდი იმსხვერპლა, სტალინის პერიოდში ქურდთა მთელ მიწისქვეშა გაერთიანებასთან ერთად დარჩენილი კრიმინალები ახალი გადარჩენის სტრატეგიის ძიებაში იყვნენ და დაიწყეს სობჭოთა ელიტასთან კავშირების გაბმა, შექმნეს რა გავლენიანი რუსული შავი ბაზარი.

კრემლის მიერ რეფორმების გატარების მცდელობის მიუხედავად, კრიმინალები სულ უფრო ძლიერდებოდნენ. მიუხედავად ამისა, ნამდვილი გადატრიალება კრიმინალური ორგანიზაციებისთვის მოხდა 1990-იან წლებში ეკონომიკური ჩავარდნის დროს, რომელმაც საბჭოთა კავშირის დაშლა გამოიწვია. ფულის შოვნას მოწყურებული მრავალი ყოფილი მთავრობის მოხელე კრიმინალურ სამყაროს აკითხავს და მაფია ბუნებრივი გაგრძელება გახდა წარსული მოვლენების. ამჟამად ოფიციალური მონაცემებით 100.000-მე რუსეთის მოქალაქე (და რუსული წარმოშობის პირები საზღვარგარეთ) „სრული დატვირთვის" პროფესიონალი „განგსტერია", ხოლო ამის გარდა ადამიანთა გაცილებით დიდი რიცხვი დროდადრო ებმება ხოლმე ამგვარ საქმიანობაში.

  


|  |  |
| --- | --- |
|  |  *ეს არის სტატიის ან სექციის **ესკიზი**. თქვენ შეგიძლიათ შეავსოთ იგი.* |
პიესა ბავშვების შესრულებით
**პიესა** — ლიტერატურული ფორმა; დიალოგებზე აწყობილი დრამატული ნაწარმოები, როგორც წესი, კლასიკური სტილის, შექმნილი თეატრალური დადგმისთვის.

ისტორია
-------

უძველესი ჩვენამდე მოღწეული ცნობა თეატრალური ღონისძიების შესახებ თარიღდება ძვ. წ. 2000 წლით — ძველეგვიპტურ მისტიურ ვნებათა დადგმების სახით. ღმერთი ოსირისის ისტორია ყოველწლიური ფესტივალის პერიოდში იდგმებოდა მთელი ცივილიზაციის განმავლობაში, რამაც დასაბამი დაუდო ხანგრძლივ ურთიერთობას თეატრსა და რელიგიას შორის.

დასავლურ კულტურაში პიესა სათავეს იღებს ძველ საბერძნეთში და პოპულარული იყო რომის პერიოდის ჩათვლით. პეისების პოპულარობა ჩაცხრა XVI საუკუნემდე, როდესაც ეს ჟანრი შექსპირმა ააღორძინა. მისი გავლენა ამ ლიტერატურულ ფორმასა და ზოგადად ინგლისურ ენაზე დღემდე საგრძნობია. სავარაუდოდ, შექსპირის შეტანილია ეს ფორმა ინგლისში, ვინაიდან 1500-იან წლებამდე ინგლისში პიესები საერთოდ არ დადგმულა და მხოლოდ მოხეტიალე ჯამბაზები ასრულებდნენ სცენებს აქაიქ.

აღმოსავლეთში პიესის ისტორია ძვ. წ. 1000 წლიდან იწყება ძველი ინდური თეატრის სანსკრიტის დრამატურგიით. ჩინური თეატრის უძველესი პიესები დაახლოებით ამავე პერიოდით თარიღდება. კაბუკის, ნოსა და კიოგენის იაპონური ფორმები XVII საუკუნით თარიღდება. შუასაუკუნეების ისლამურ სამყაროში ყველაზე პოპულარული პიესები იყო ვნებები, ცნობილი როგორც „თაზიია", სადაც მსახიობები მაჰმადიანთა ისტორიის ეპიზოდებს დგამდნენ. შიითი მაჰმადიანების პიესები ალის ვაჟების ჰასან იბნ ალისა და ჰუსეინ იბნ ალის წამებას ასახავდა ყველაზე ხშირად. ცოცხალი საერო პიესები ცნობილი იყო, როგორც „ახრაია", კარგად აღწერილი შუასაუკუნეების არაბულ ლიტერატურაში, თუმცა ისინი „თაზიიაზე" ნაკლებად გავრცელებული იყო.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* დრამა
* დრამატურგი
* თეატრი
* მიუზიკლი
**მრავალჟამიერი** — ქართული ხალხური სამხმიანი სუფრული სიმღერა და სასულიერო საგალობელი. სუფრული მრავალჟამიერი ორგვარია — სოფლური და ქალაქური. არის აგრეთვე გრძელი და მოკლე მრავალჟამიერი. 

გრძელ მრავალჟამიერს ვხვდებით ქართლურ და კახურ სასიმღერო შემოქმედებაში. იგი ფორმის, ფაქტურის, სტრუქტურის დახვეწილობით, მხატვრული გამომსახველობის საშუალებათა სიმდიდრით ქართული მუსიკალური ფოლკლორის მშვენებაა. ამ სიმღერის ლაღად გაშლილ ჰანგს ამთავრებს 2 ზემოთა ხმა, რომლებიც გაბმული ბანის ფონზე ერთიმეორეს ხან ენაცვლებიან, ხან პარალელურად მოჰყვებიან და ქმნიან კონტრაპუნქტულ შეხამებებს. საყურადღებოა მეტრის ცვალებადობა, კილოური გადასვლები, სამოდულაციო ხერხები, რომელთა საშუალებით მრავალჟამიერი ყოველ გამეორებისას თითო საფეხურით მაღლდება, ემოციური ზემოქმედება მატულობს და სიმღერა საზეიმო ხასიათს იღებს. მრავალჟამიერის პოეტური ტექსტი ნებისმიერია, ხშირად მიმართავენ აფორიზმებს. 

მოკლე მრავალჟამიერი კუპლეტური ფორმისაა. მას არ გააჩნია პოეტური ტექსტი, შემოფარგლულია მიმართვით იმისდამი, ვისი სადღეგრძელოც შეისვა — „მრავალჟანიერ ღმერთმან ინებოს თქვენი სიცოცხლე", რომელსაც მისდევს სამადლობელი — „მადლობელი ვარ სადღერგრძელოსთვის". აღმოსავლეთ საქართველოში მას ხმათა ჰომოფონიურობა ახასიათებს, დასავლეთ საქართველოში — პოლიფონიური შეხამება. 

ქალაქური მრავალჟამიერი წარმოიშვა XIX საუკუნეში ევროპული მუსიკისა და რუსული საეკლესიო გალობის ზეგავლენით. ამას ადასტურებს მრავალჟამიერის პოპულარული სახელწოდებები „ცეტური", რომელიც მომდინარეობს გერმანული სამუსიკო ტერმინისაგან „ცე დურ" (დო მაჟორი) და „ცერკოვნი", რომელიც ცხადია, მომდინარეობს რუსული „церковный"-დან. სხვა ქალაქური მრავალჟამიერებიც მსგავს მუსიკალურ მასალაზეა აგებული. 

სასულიერო მრავალჟამიერი საზეიმო ხასიათის საგალობელია, სრულდება ეკლესიაში, რომელიმე პიროვნების ან მოვლენისადმი მიძღვნილი პარაკლისის დროს. ტექსტი შედგება მხოლოდ ერთი სიტყვისაგან — „მრავალჟამიერ".

ლიტერატურა
----------

* *ჩხიკვაძე გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 162.
**რუსული ზუთხი** (ლათ. Acipenser gueldenstaedtii) — თევზი ზუთხისებრთა ოჯახისა. ქმნის გამსვლელ და ცოცხალ ფორმებს. გვხვდება კასპიის, შავ და აზოვის ზღვებში. სქესობრივ სიმწიფეს აღწევს 8-30 წლისა. მისი სხეულის სიგრძე 2,3 მეტრამდეა, საშუალო წონა 15-25 კგ, ზოგიერთი ეგზემპლარი 80 კგ-ს იწონის. იკვებება უხერხემლოებით, მოლუსკებით, თევზებით.

ტოფობის მთავარი მდინარეა ვოლგა და მისი შენაკადები. XVIII საუკუნეში იჭერდნენ მოსკოვშიც. წარმოდგენილი იყო მდინარე ურალში (ორენბურგამდე), დნეპრში (მოგილიოვამდე), დონში (ზადონსკამდე), ყუბანში (მდ. ლაბის შესართავამდე) და მათ დიდ შენეკადებში. დღეს არეალი შემცირებულია ჰიდროელექტროსადგურთა კაშხლების გამო (მაგ. ვოლგოგრადის ჰესის აშენებამ სახეობას წაართვა ტოფობის ადგილების დაახლ. 80%). რაოდენობა ნარჩუნდება ხელოვნური კვლავწარმოების ხარჯზე.

შეტანილია საქართველოს „წითელ ნუსხაში", მინიჭებული აქვს EN კატეგორია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რუსული ზუთხი დაარქივებული 2017-08-24 საიტზე Wayback Machine.  (რუსული)

სქოლიო
------

1. ↑  *Решетников Ю. С.* Осетры // Большая российская энциклопедия. т. 24. — М. 2014. — стр. 527.
2. ↑  საქართველოს „წითელი ნუსხის" დამტკიცების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე. *matsne.gov.ge* (20 თებერვალი, 2014). ციტირების თარიღი: 22 ნოემბერი, 2021
**რუსუდან ხოფერია** (დ. 9 სექტემბერი, 1972, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბატუტზე ხტომა). მსოფლიოს თასის ორგზის მფლობელი სინქრონულ (1993) და ინდივიდუალურ (1999) ხტომაში, ევროპის ოთხგზის ჩემპიონი (1987, 1989,1997 — გუნდური; 1989 — სინქრონული) და ხუთგზის მეორე პრიზიორი (1987,1993 — ინდივიდუალური; 1987, 1993, 1995 — სინქრონული). სსრკ ორგზის ჩემპიონი (1986 — ინდივიდუალური; 1989 — სინქრონული), ოთხგზის მეორე (1987, 1990 — ინდივიდუალური; 1988, 1990 — სინქრონული) და ორგზის მესამე (1988, 1989 — ინდივიდუალური) პრიზიორი. სსრკ ხალხთა IX სპარტაკიადის ჩემპიონი ინდივიდუალურ შეჯიბრებაში (1986), სსრკ თასის ორგზის (1987, 1989 — სინქრონული) და დობროვოლსკის თასის სამგზის (1987, 1989, 1990 — ინდივიდუალური, 1988 — სინქრონული) მფლობელი. XXVII და XXVIII ოლიმპიური თამაშების მონაწილე (2000, სიდნეი — VII ადგილი, 2004, ათენი — IX ადგილი). 17 წლის განმავლობაში (1987-04) მას ეკუთვნოდა მსოფლიო რეკორდი (ვარჯიშის სირთულის მიხედვით). საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი და ღირსების ორდენის კავალერი.

ძირითადი შედეგები
-----------------

| წელი | ტურნირი | მასპინძელი | ადგილი |
| --- | --- | --- | --- |
| 1988 | მსოფლიო ჩემპიონატი | ბირმინჰემი, დიდი ბრიტანეთი | 01 ﻿1st |
| 1988 | მსოფლიო ჩემპიონატი | ბირმინჰემი, დიდი ბრიტანეთი | 01 ﻿1st |
| 1988 | მსოფლიო ჩემპიონატი | ბირმინჰემი, დიდი ბრიტანეთი | 01 ﻿1st |
| 1990 | მსოფლიო ჩემპიონატი | ესენი, გერმანია | 02 ﻿2nd |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რუსუდან ხოფერია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* რუსუდან ხოფერია — ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* რუსუდან ხოფერია — ქართული სპორტი
* რუსუდან ხოფერია — მემატიანე
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ჩაჩავა**. |

**ნიკოლოზ ვლადიმერის ძე ჩაჩავა** (დ. 26 ივნისი, 1901, ქუთაისი — გ. 14 აგვისტო, 1974, თბილისი) — ქართველი პოეტი, ჟურნალისტი.

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა ქუთაისის ქართული გიმნაზია და სწავლა გააგრძელა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე. ლექსების წერა ქუთაისში დაიწყო, აქვე აქტიურად მონაწილეობდა ახალგაზრდობის ლიტერატურულ-შემოქმედებით წრეებში. 1922 წელს შევიდა თბილისში დაარსებულ ფუტურის-ლეფელთა ლიტერატურულ გაერთიანებაში და ამ დაჯგუფების ერთ-ერთი ლიდერი გახდა.

ნიკოლოზ ჩაჩავა რამდენიმე პოეტური კრებულის ავტორია: „სიცოცხლეს ვუმღერ", „სადაც ვშობილვარ", „ცისა და მიწის", „რაც განმიცდია", „ამ ქვეყანაზე", „ამ თაობიდან იმ თაობამდე", „მე ისევ ვცოცხლობ" და სხვები. ის ასევე აქტიურად ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობას. ქართველ მკითხველს გააცნო რუსი, უკრაინელი, აზერბაიჯანელი, სომეხი და ოსი პოეტების ლექსები. გარდა ამისა დაუცხრომელად იღწვოდა ქართულ ჟურნალ გაზეთებში. იყო ალმანახ „ლიტერატურა და სხვას" რედაქტორი, გაზეთ „დროულის" თანარედაქტორი, „ლიტერატურული გაზეთის", „ჩვენი თაობისა" და „დროშის" აქტიური თანამშრომელი. 

ღვაწლმოსილი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე დაჯილდოვებული იყო იაკობ გოგებაშვილის მედლით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დაკრძალულია მისი მეუღლე — **ნინო ნიკოლოზის ასული ირემაძე** (დ. 25 დეკემბერი, 1917, თბილისი — გ. 21 ივლისი, 1989, იქვე).

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 377, თბ. 1994
**პანონჰალმის ბენედიქტური მონასტერი** (უნგრ. Pannonhalmi Bencés Főapátság) — უნგრეთის ქალაქ პანონჰალმის მთავარი ღირსშესანიშნაობა და უნგრეთის ერთ-ერთი უძველესი ისტორიული მონუმენტი. მდებარეობს ქალაქის სიხალოვეს, ბორცვზე. მიჩნეულია, რომ აქ დაიბადა წმინდა მარტინე ტურელი, სწორედ მისი სახელი ერქვა ძველად ბორცვს.

კომპლექსის გამორჩეული ძეგლია XIII საუკუნის ბაზილიკა თავის წარწერებით, მუნუმენტური ბიბლიოთეკა 360 000 ტომით, ბაროკოს სტილის სატრაპეზო და სააბატოს კოლექცია (მეორე უდიდესი ქვეყანაში).

დღეისათვის, მონასტერში 50 ბერი ცხოვრობს. სააბატოსთან არსებობს ბენედიქტური საშუალო სკოლა - ვაჟთა სკოლა-პანსიონი.

მონასტერი 996 წელს პრინცმა გეზამ დააარსა და წარმოადგენს უნგრეთში პირველ ბენედიქტურ მონასტერს. დამფუძნებელმა თავიდან ის მხოლოდ ბერების საცხოვრებლად განსაზღვრა, მაგრამ მოგვიანებით იგი ბენედიქტელთა ორდენის ცენტრი გახდა. აგებულია წმინდა მარტინე ტურელის სახელზე. გეზას ვაჟმა, მეფე იშტვან I-მა მონასტერს მამულები და პრივილეგიები უბოძა. მისი პირველი აბატი იყო ასტიკი.

უძველესი ჩვენამდე მოღწეული ჩანაწერი უნგრულ ენაზე, რომელიც ტიჰანის ბენედიქტურ სააბატოს ეკუთვნის, 1055 წლით თარიღდება და დღეს პანონჰალმის სააბატოს ბიბლიოთეკაშია დაცული. გაერთიანების პირველი შენობები გარკვეული ხნის შემდეგ დაინგრა, მაგრამ 1137 წელს ხელახლა ააშენეს. ბაზილიკის სვეტები და ადრეული გოტიკური კამარები XIII საუკუნის ადრეულ წლებში აშენდა. 1486 წელს ის მეფე მათეუშ I-მა მთლიანად გოტიკურ სტილში გადააკეთა.

1541 წელს მონასტერი არქისააბატო გახდა, მაგრამ XVI-XVII საუკუნეებში ევროპაში ოსმალთა შემოსევების დროს ის ციხესიმაგრედ გადაკეთდა. თითქმის საუკუნე ნახევრიანი ოსმალური ოკუპაციის დროს, მონასტერი ბერებისგან მიტოვებული იყო. თურქების წასვლის შემდედეგ, შესაძლებელი გახდა დაზიანებული ნაგებობების აღდგენა.

1945 წლიდან, უნგრეთის კომუნისტურმა მთავრობამ სააბატოსთვის ნაგებობებისა და ქონების ჩამორთმევა დაიწყო, რაც ქვეყანაში კომუნიზმის ეპოქის დასასრულამდე გაგრძელდა. 1995 წელს, როდესაც სააბატოს ათასი წლის იუბილემდე 1 წელი რჩებოდა, მოხდა კომპლექსის მასშტაბური რეკონსტრუქცია.

1996 წელს, სააბატო და მისი მიმდებარე ბუნებრივი გარემო იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Archabbey of Pannonhalma დაარქივებული 2019-07-04 საიტზე Wayback Machine.
* Entry of the film "The Mediator" in a Hungarian database
* Catholic Encyclopedia entry
* UNESCO description
* Pannonhalma, letter of privileges of Pannonhalma
* Abbey Winery Pannonhalma დაარქივებული 2012-07-24 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები უნგრეთში უნგრეთის დროშა |
| --- |
|  |
| 
ბუდაპეშტი — დუნაის ნაპირები, ბუდას ციხესიმაგრე, ანდრაშის გამზირი, მეტროს ხაზი 1  · ჰოლოკიო  · აგტელეკის ეროვნული პარკი სლოვაკეთთან ერთად  · პანონჰალმის სააბატო  · ხორტობადის ეროვნული პარკი  · პეჩის ადრექრისტიანული ნეკროპოლისი  · ნოიზიდლერის ტბა ავსტრიასთან ერთად  · ტოკაი-ჰედიალიას კულტურული ლანდშაფტი |  |

 |
**ნიკოლოზ ქარსანოვი** (დ. 3 ოქტომბერი, 1923, ცხინვალი — გ. 2001) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
---------

1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1946-1949 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის ორდინატორი. 1949-1954 წლებში კარდიოლოგიის უნივერსიტეტის კლინიკური განყოფილების კლინიკური ორდინატორი. 1954-1956 წლებში უმცროსი, 1956-1965 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1965-1967 წლებში კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის უნივერსიტეტის ლაბორატორიის გამგის მოვალეობის შემსრულებელი; 1967-1972 წლებში ლაბორატორიის გამგე. 1972 წლიდან სამედიცინო ბიოფიზიკის სამეცნიერო კვლევითი რესპუბლიკური ცენტრის ხელმძღვანელი. არის 250-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, სამედიცინო ბიოფიზიკის სამეცნიერო კვლევითი რესპუბლიკური ცენტრის დამაარსებელი, სამედიცინო ბიოფიზიკოსთა სკოლის შემქმნელი.

სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1964 წელს "მიოკარდიუმის შეკუმშვადი და სარკორლაზმური ცილები გულის ნაკლოვანების დროს და პრაქტიკულად ჯანმრთელ ადამიანებში".

ორგანიზაციის წევრი
------------------

* რუსეთის ფედერაციის სამედიცინო აკადემია, აკადემიკოსი
* საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, წევრ-კორესპონდენტი (1996-)
* საქართველოს სამედიცინო აკადემია, აკადემიკოსი
* საქართველოს სამედიცინო ბიოფიზიკოსთა სამეცნიერო საზოგადოება, თავმჯდომარე (1972-)

ჯილდოები
--------

* 1984 — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე
* 1981 — შრომის წითელი დროშის ორდენი

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ. 1998-1999, გვ. 322

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნიკოლოზ ქარსანოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაცია** — საზოგადოებრივი შემოქმედებითი ორგანიზაცია. დაარსდა 1958 წელს, როგორც სსრკ ჟურნალისტთა კავშირის რესპუბლიკური ორგანიზაცია. 1990 წელს გახდა საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი კავშირი (პირველი თავმჯდომარე ნ. ჩერქეზიშვილი). 1992 წლიდან ჰქვია ფედერაცია, ატარებს მრავალმხრივ ღონისძიებას — აქვს გამომცემლობა „ჟურნალისტი", კლუბი „საფიხვნო", უშვებს ჟურნალ „ჟურნალისტს". მასთან შექმნილია ეროვნული თანხმობის დარბაზი. 1997 წლიდან ფედერაციამ დააწესა ს. მესხისა და ნიკო ნიკოლაძის სახელობის პრემიები, ქართული ჟურნალისტიკის დღე — 21 მარტი (პირველი ქართული გაზეთის — „საქართველოს გაზეთის" პირველი ნომრის გამოსვლის თარიღი — ძველი სტილით 1819 წლის 8 მარტი). მასთან ფუნქციონირებს ჟურნალისტიკის, ბიზნესისა და სამართლის ინსტიტუტი (დამფუძნებელი და რექტორი ა. სიხარულიძე). საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის ბრძოლაში დაღუპულ ჟურნალისტთა უკვდავსაყოფად ფედერაციის შენობის ფასადზე გახსნილია მემორიალური დაფა (1999). ფედერაციის თბილისის ორგანიზაციის თავმჯდომარე იყო ლ. კობახიძე. სხვადასხვა დროს ჟურნალისტთა კავშირს ხელმძღვანელობდნენ ი. ჩხიკვიშვილი, დ. მჭედლიშვილი, გ. ბედინეიშვილი, გ. ენუქიძე, ნ. ჩერქეზიშვილი და სხვ. 1992 წელს ფედერაციის თავმჯდომარედ აირჩიეს ა. სიხარულიძე.

ლიტერატურა
----------

* 

* ენციკლოპედია „თბილისი", თბ. 2002. — გვ. 745, ISBN 99928-20-32-2.
**პატროლოგია** (ბერძნ. πατήρ — მამა და λόγος — მოძღვრება) — მეცნიერება ეკლესიის მამების შრომების და ღმრთისმეტყველების შესახებ, საეკლესიო ლიტერატურის შესახებ. დღეს პატროლოგია და პატრისტიკა განიხილება ერთ თემად, მაგრამ არის განსხვავება მათ შორის როგორც მეცნიერებას და ცალკეული ნაწილი, რომელიც შეისწავლის ცალკეულს საეკლესიო ძეგლს. პატროლოგიის უძველველეს და სანდო წყაროდ მიიჩნევა ევსები კესარიელის ეკლესიის ისტორია, რადგან მანამდე ასეთი ფუნდამენტალური კვლევა არავის არ ჩაუტარებია ეკლესიის შიგნით.

ისტორია
-------

პირველი ნაშრომი პატროლოგიის შესახებ იყო „De viris illustrious" ნეტარი იერონიმეს მიერ. იქამდე სანამ წმინდა იოანე ოქროპირი დაიწყება თავის ღვაწლს ქრისტიანულ ეკლესიაში. პატროლოგიაში შემავალ ლიტერატურაში აღსანიშნავია ათენაგორა ათენელის მიერ მიწერილი წერილი „შუამდგომლობა ქრისტიანთა გამო" მარკუს ავრელიუსისადმი. ათენაგორა ათენელის შრომები ძირითადად აპოლოგეტიკის კატეგორიას განეკუთვნება. ასევე დიდი როლი აქვს ორიგენეს შრომებს, რომელთა რიცხი აღუწერელია და აჭარბებს ექვსი ათას წიგნს, აგრეთვე ტატიანე სირიელი, რომელმაც შეადგინა დიატესარონი „ოთხთაგანი" იგი მიზადნად ისახავდა სახარების ერთ ტექსტად შედგენას შინაარსის მიხედვით, ასევე ტატიანე სირიელს აქვს დაწერილი „ანგელოლოგია".

თარგმნილი
---------

* პატროლოგია გრეკა 162 ტომად.
* პატროლოგია ლათინა 217 ტომად.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* პატრისტიკა
* ეკლესიის მამები
* თეოლოგია

ლიტერატურა
----------

* იოანე მენდორფი. შესავალი წმინდა მამათა ღმრთისმეტყველებაში დაარქივებული 2015-04-29 საიტზე Wayback Machine.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ყაზბეგი**. |

**ნიკოლოზ (ნიკა) ყაზბეგი** (დ. 26 დეკემბერი, 1910, თბილისი — გ. 30 ივლისი, 1983, იქვე) — ქართველი მხატვარი.

ბიოგრაფია
---------

1926 წელს ჩააბარა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, სადაც მას გიგო გაბაშვილი და ევგენი ლანსერე ასწავლიდნენ. 1930 წელს ის იძულებული გახდა დაეტოვებინა აკადემია, რადგანაც იყო ემიგრანტისა და „ხალხის მტრის" შვილი. ამ წლიდან მოყოლებული, ყაზბეგი აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს თითქმის ყველა წამყვან თეატრთან. 1940-1943 წლებში იყო თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართული თეატრის მთავარი მხატვარი. 1959 წლიდან ნიკა ყაზბეგი დამდგმელ მხატვრად მუშაობდა თბილისში, კინოსტუდია „ქართულ ფილმში", სადაც გააფორმა 17-მდე ფილმი, მათ შორის: „ნინო" (1959), „ჯარისკაცის მამა", „შეხვედრა წარსულთან", „სამკაულები ჩემი სატრფოსათვის", „ჩარირამა" და სხვ.

ლიტერატურა
----------

* გ. კალანდია, „ქართველი მხატვრები და თბილისი", თბ. 2014, გვ. 94.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნიკა ყაზბეგი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელექტროლოკომოტივები სადენების ქსელის ქვეშ შვედეთში.
**რკინიგზის ელექტრიფიკაცია** — ღონისძიებათა კომპლექსი, რომელიც სრულდება სარკინიგზო მონაკვეთზე, რათა მასზე შესაძლებელი იყოს ელექტოლოკომოტივების, ელექტროსექციებისა და ელექტრომატარებლების გადაადგილება.

რგინიგზის ელექტრიფიცირებულ მონაკვეთებზე გამწევ ძალად გამოიყენება ელექტოლოკომოტივები. ქალაქის ტრანსპორტად გამოიყენება ელექტროსექციები ან ელექტრომატარებლები.

ელექტრიფიკაციის სისტემები
-------------------------

ელექტრიფიკაციის სისტემის კლასიფიკაცია, შეიძლება, რამდენიმე მაჩვენებლის მიხედვით მოვახდინოთ.

* კონტაქტური ქსელის მიხედვით:
	+ საჰაერო კონტაქტური ქსელით
	+ კონტაქტური რელსებით (მეტროპოლიტენი)
* ძაბვის მიხედვით
* დენის ბუნების მიხედვით:
	+ მუდმივი დენი
	+ ცვლადი დენი:
		- დენის სიხშირე
		- ფაზათა რიცხვი

ჩვეულებრივ, გამოიყენება მუდმივი ან ერთფაზიანი ცვლადი დენი. ამასთან, ერთ-ერთ გამტარს თავად რელსები წარმოადგენს ხოლმე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რა არის ცვლადი დენი და რითი განსხვავდება იგი მუდმივისგან
* ცვლადი დენი დაარქივებული 2021-12-07 საიტზე Wayback Machine.
* რკინიგზის ტექნიკური საიტი

ლიტერატურა
----------

* Moody, G T (1960). "Part One", *Southern Electric*, 3rd edition, London:  Ian Allan Ltd.
* ვოინაროვსკი პ. დ. *ელექტრული რკინიგზები*, ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი: 86 ტომად (82 ტომი და 4 დამატება). — სანქტ-პეტერბურგი, 1890—1907.
**პატრიკ ჯეიმზ როტფუსი** (ინგლ. Patrick Rothfuss; დ. 6 ივნისი, 1973) — ამერიკელი მწერალი ფენტეზის ჟანრში. ცნობილია წიგნების სერიით „მეფის მკვლელის ქრონიკა", რომელმაც ავტორს რამდენიმე ჯილდო მოუტანა, მათ შორის 2007 წლის ქუილის ჯილდო საუკეთესო დებიუტისთვის (ქარის სახელი). „მეფის მკვლელის ქრონიკის" მეორე წიგნი „ბრძენკაცის შიში" ნიუ-იორკ ტაიმზის ბესტსელერთა სიის სათავეში იმყოფებოდა. 

პატრიკ როფტუსი მედისონში, ვისკონსინის შტატში დაიბადა და საბაკალავრო დიპლიმი ვისკონსინის უნივერსიტეტში, 1999 წელს მიიღო. მაგისტრის დიპლომი ვაშინგტონის უნივერსიტეტში მიენიჭა. 2002 წელს „მომავლის მწერლების" შეჯიბრში გაიმარჯვა. აღსანიშნავია რომ ნაშრომი, რომლითაც მან გამარჯვება მოიპოვა ჯერ კიდევ გამოუცემელი „ბრძენკაცის შიშის" ნაწყვეტი იყო. 2006 წელს პატრიკ როტფუსმა თავისი რომანი „ქარის სახელი" DAW Books გამომცემლობას მიყიდა, რომელმაც რომანი 2007 წელს გამოსცა. როტფუს ორი ვაჟი ჰყავს და თავის შეყვარებულთან, სარასთან ერთაც ცხოვრობს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი
* პატრიკ როტფუსი საიტზე Internet Speculative Fiction Database
* პატრიკ როტფუსი წიგნების ინტერნეტ სიაში

სქოლიო
------

1. ↑
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **შენგელაია**. |

**ნიკოლოზ მიხეილის ძე შენგელაია** (დ. 8 აგვისტო, 1901, სოფ. ობუჯი, წალენჯიხის რაიონი — გ. 4 იანვარი, 1943, სოფ. ვაზიანი, საგარეჯოს რაიონი) — ქართველი სცენარისტი და კინორეჟისორი, ფუტურისტი პოეტი, რუსეთის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1935), სტალინური პრემიის ლაურეატი (1941).

ბიოგრაფია
---------

1919 წელს დაიწყო სწავლა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკურ ფაკულტეტზე. 1922 წლიდან ფუტურისტულ ლექსებს წერდა. 1923-24 წლებში მუშაობდა საბჭოთა სავაჭრო ფლოტში. 1924 წელს იგი რეჟისორის ასისტენტად მიიწვია კოტე მარჯანიშვილმა ფილმზე „ქარიშხლის წინ". 1926-27 წლებში სერგო კლდიაშვილთან ერთად დაწერა სცენარი ფილმებისთვის „სამანიშვილის დედინაცვალი" და „გაფლანგვა".

1927 წლიდან დაიწყო რეჟისორობა. პირველი ფილმი „გიული" მან ლეო პუშთან ერთად გადაიღო იმავე წელს. ახალგაზრდა ქალის ტრაგიკული სახე შექმნა შენგელაიას მომავალმა მეუღლემ ნატო ვაჩნაძემ.

მის შემოქმედებაში მხატვრული თვალსაზრისით გამორჩეული ფილმი იყო ალექსანდრე ყაზბეგის ნაწარმოების მოტივებზე გადაღებული „ელისო", რომელიც მან 1928 წელს გადაიღო. 1933 წელს აზერბაიჯანში გადაიღო ფილმი 26 ბაქოელი კომისრის შესახებ. 1937 წელს გადაიღო ფილმი „ნარინჯის ველი", რომელიც სტალინის საყვარელი ფილმი გახდა და 1941 წელს შენგელაიამ სტალინური პრემია დაიმსახურა.

შენგელაია გამოირჩეოდა რეჟისორული გამომგონებლობით, დინამიკური კადრების სიმრავლით, მონტაჟის ოსტატობით, დახვეწილი კინემატოგრაფიული აზროვნებით, ტემპერამენტითა და პოეტურობით. მისი ინიციატივით საქართველოში ჩამოყალიბდა კინემატოგრაფიის საზოგადოების საორგანიზაციო ბიურო. შენგელაია ადრეულ ასაკში, 42 წლისა, გარდაიცვალა 1943 წელს. დაკრძალულია ქართველ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მისი შვილები ელდარ და გიორგი შენგელაიები ქართული კინოს თვალსაჩინო წარმომადგენლები არიან.

ფილმოგრაფია
-----------

* 1926 — „სამანიშვილის დედინაცვალი", *სცენარისტი*
* 1927 — „გიული", *რეჟისორი, სცენარისტი*
* 1927 — „გაფლანგვა", *სცენარისტი*
* 1928— „ელისო", *რეჟისორი, სცენარისტი*
* 1933 — „26 კომისარი", *რეჟისორი, სცენარისტი*
* 1937 — „ნარინჯის ველი", *რეჟისორი, სცენარისტი*
* 1939 — „სამშობლო", *რეჟისორი, სცენარისტი*
* 1941 — „შავ მთებში", *რეჟისორი*
* 1943 — „ის კვლავ დაბრუნდება", *რეჟისორი*

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 370, თბ. 1994

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ნიკოლოზ შენგელაია [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
* 

* ნიკოლოზ შენგელაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* 

* ნიკოლოზ შენგელაია — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* ფოტოგალერეა — ბურუსი

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ნიკოლოზ შენგელაიას ფილმები |
| --- |
|  |
| 
* *გიული* (1927)
* *ელისო* (1928)
* *26 კომისარი* (1933)
* *ნარინჯის ველი* (1937)
* *სამშობლო* (1939)
* *შავ მთებში* (1941)
* *ის კვლავ დაბრუნდება* (1943)
 |

 |
**საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტი** — კანონის ძალის მქონე საკანონმდებლო აქტი, რომელიც განსაზღვრავს პარლამენტის უფლებამოსილების განხორციელების წესს, პროცედურასა და პარლამენტის შინაგან სტრუქტურას. იგი სავალდებულოა პარლამენტის ყველა წევრისათვის, კომიტეტისათვის, საგამოძიებო და სხვა დროებითი კომისიისათვის, საპარლამენტო ფრაქციისათვის, უმრავლესობისა და უმცირესობისათვის, ინტერფრაქციული ჯგუფისათვის, აგრეთვე საქართველოს კონსტიტუციითა და სხვა საკანონმდებლო აქტებით განსაზღვრულ ფარგლებში — საქართველოს პრეზიდენტისათვის, მთავრობისათვის, პარლამენტის კონტროლისადმი დაქვემდებარებული ყველა ორგანოსათვის, დაწესებულების, ორგანიზაციისა და თანამდებობის პირისათვის, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ხელისუფლების ორგანოებისა და თანამდებობის პირებისათვის, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებისა და თანამდებობის პირებისათვის[1].

საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტი არის კანონის ძალის მქონე — მას საქართველოს ნორმატიულ აქტთა იერარქიაში ადგილი უკავია საქართველოს კანონისა და საქართველოს პრეზიდენტის დეკრეტის გვერდით[2], შესაბამისად, იგი მზადდება და მიიღება საქართველოს კანონის მომზადებისა და მიღებისათვის დადგენილი წესის მიხედვით და მიღებულად ითვლება, თუ მას მხარს დაუჭერს პარლამენტის სხდომაზე დამსწრეთა უმრავლესობა, მაგრამ არანაკლებ პარლამენტის წევრთა სრული შემადგენლობის ერთი მესამედისა, თუმცა კანონისგან განსხვავებით, საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტს ხელს აწერს და აქვეყნებს პარლამენტის თავმჯდომარე[3].

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საქართველოს პარლამენტი
* საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტი

ლიტერატურა
----------

* *საქართველოს კონსტიტუცია*.
* *საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტი*.

სქოლიო
------

1. ↑  საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტის პირველი მუხლის მე-9 პუნქტი
2. ↑  „ნორმატიული აქტების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტი
3. ↑  „ნორმატიული აქტების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-10 პუნქტი
**პანსიონი** (ინგლ. The Boarding House) — ჯეიმზ ჯოისის მოთხრობა, რომელიც გამოქვეყნდა 1914 წელს გამოცემულ მოთხრობათა კრებულში დუბლინელები.

მიმოხილვა
---------

მისის მუნი ქმართან, ალკოჰოლიზმით დაავადებულ ყასაბთან, განქორწინების შემდეგ გახსნის პანსიონს კლერკებისთვის. მისი ქალიშვილი პოლი, რომელიც ამავე პანსიონში მუშაობს, სიმღერითა და მამაკაცებთან ფლირტით ირთობს თავს. მისის მუნი ხვდება მისი ქალიშვილის და ახალგაზრდა მამაკაცის, მისტერ დორანის ურთიერთობის შესახებ. ოცდათხუთმეტი წლის მისტერ დორანი ღვინით მოვაჭრე კათოლიკურ კომპანიაში მუშაობს უკვე დიდი ხანია კლერკად. შაბათობით, პოლი სტუმრებისთვის მღეროდა ხოლმე პანსიონში. მაშინ როცა ის მღეროდა სიმღერას „მე ვარ ურჩი გოგონა", მისტერ ზაკ ბოუნი აღნიშნავს და მისტერ დორანს გადაულაპარაკებს რომ, ეს სწორედ მისი საქმეაო. მისის მუნი, მიზანმიმართულად და დიდი მონდომებით ცდილობს მახეში გააბას მისტერ დორანი. მან, ერთ კვირა დილას გადაწყვიტა ახალგაზრდა კაცს დალაპარაკებოდა და ეიძულებინა მისი ქალიშვილი პოლი მოეყვანა ცოლად ან დამუქრებოდა რომ ამხელდა მის უღირს საქციელს. მთხრობელი კარგად აღგვიწერს თუ როგორ მერყეობს დორანი, ერთ მხარეს სამსახურის დაკარგვის საფრთხე, მეორე მხარეს კი ქორწინება დაბალი კლასის წარმომადგენელ, გაუნათლებელ და ვულგარულად მოსაუბრე გოგოზე. მას შემდეგ რაც პოლი ოთახში შემოდის და დორანს ეუბნება გავიდეს დედამისთან, რომელსაც ყმაწვილთან საქმე აქვს, მკითხველისთვის ნათელი ხდება ყმაწვილის ფიქრები და შეხედულებები მომავალ ქორწინებაზე. ამბავი კი იმით სრულდება, რომ მისის მუნი პოლის უხმობს, რადგან მისთვის რაღაც აქვს სათქმელი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სრული ტექსტი

სქოლიო
------

1. ↑  Greenbank, Harry; Ross, Adrian. Naughty Girl. London: Daly's Theatre. ციტირების თარიღი: 16 February 2015.
2. ↑  Bowen, Zack (1974) *Musical allusions in the works of James Joyce : early poetry through Ulysses*, [1st ed.], Albany:  State University of New York Press,   გვ. 16–17. ISBN 978-0873952484. ციტირების თარიღი: 16 February 2015.