recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**მოსხები** — ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში მცხოვრები ერთ-ერთი ძველი ქართველი ტომი. ამ ფორმით ეს სახელი გვხვდება ანტიკური ხანის ავტორებთან (ჰეკატეოს მილეტელიდან, ძვ. წ. VI საუკუნიდან, მოყოლებული). მოსხებს თვლიან ძველ აღმოსავლურ (ასურულ, ურარტულ) წყაროებში მოსხენიებული მუშქების შთამომავლებად და უფრო გვიანდელი მესხების წინაპრებად. მიჩნეულია, რომ მუშქების სამეფოს (ანუ ფრიგიის) დაცემის შემდეგ (ძვ. წ. 676) ამ ტომებმა ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთისკენ გადაინაცვლეს და სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში დამკვიდრდნენ. ძვ. წ. V საუკუნეში მოსხები სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის სხვა ტომებთან ერთად (ტიბარენები, მაკრონები, მოსინიკები, მარები) აქემენიდთა სპარსეთის XIX სატრაპიაში შედიოდნენ. მოსხები მონაწილეობდნენ სპარსეთის მეფის ქსერქსეს ლაშქრობაში საბერძნეთზე. ამ დროს ისინი შეიარაღებული ყოფილან მცირე ფარებით და შუბებით (ასევე იყვნენ შეიარაღებული ტიბარენები, მაკრონები და მოსინიკები).

მოსხების სახელი ეწოდება, ანტიკური მწერლობის ცნობით, მცირე კავკასიონის ერთ-ერთ განშტოებას („მოსხური მთები"). სტრაბონის (I საუკუნე) ცნობით, კოლხეთის სამეფო მდებარეობდა კავკასიონსა და მოსხურ მთებს შორის.

ლიტერატურა
----------

* *Меликишвили Г. А.*, К истории древней Грузии, Тб. 1959;

* *მელიქიშვილი გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 146.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ქართველური ტომები |
| --- |
|  |
| თანამედროვე | 
* ქართები
* სვანები
* ზანები
	+ მეგრელები
	+ ლაზები
 |
|  |
| ისტორიული | 
* აბაზგები
* აფშილები
* ბექირები
* ბიძერები
* გუგარები
* დვალები
* დრილები
* ზიდრიტები
* კოლხები
* ლბინები
* მაკრონები
* მანრალები
* მარები
* მახელონები
* მისიმიელები
* მოსინიკები
* მოსხები
* მუშქები
* ფაზიელები
* ქართები/იბერები
* სანები
* სანიგები
* სასპერები
* სედოხეზები
* სკვითინები
* სუჯები
* ტაოხები
* ტიბარენები
* ქაშქები
* წანარები
* ჭანები
* ჭილბები
* ხალიბები
* ხალდები
* ჰენიოხები
 |

 |
| სისტემა,პერიოდი | სექცია,ეპოქა | სართული,საუკუნე | საუკუნე (Ma) |
| --- | --- | --- | --- |
| მეოთხეული | პლეისტოცენი | ჯელასიანი | **უფრო ახალგაზრდა** |
| ნეოგენი | პლიოცენი | პიაჩენცური | 2.58-3.600 |
| ძანკლური | 3.600-5.333 |
| მიოცენი | მესინური | 5.333-7.246 |
| ტორტონული | 7.246-11.63 |
| სერავალური | 11.63-13.82 |
| ლანგური | 13.82-15.97 |
| ბურდიგალური | 15.97-20.44 |
| აკვიტანიური | 20.44-23.03 |
| პალეოგენი | ოლიგოცენი | ქატური | **უფრო ძველი** |
| ნეოგენური სისტემის სტრატიგრაფიული დანაწილების სქემა,სტრატიგრაფიის საერთაშორისო კომისიის მიხედვით |

მიოცენური ასაკის ფაუნა
**მიოცენი** (სიმბოლო MI; ბერძნ. méion – ნაკლები და kainós – ახალი) — ნეოგენური პერიოდის ეპოქა; დედამიწის ისტორიის მესამეული პერიოდის ერთ-ერთი დიდი მონაკვეთი. დაიწყო 23,03 *მლნ*. წლის წინ და დასრულდა 5,332 *მლნ*. წლის წინ. მოსდევს პლიოცენს, წინ უსწრებს ოლიგოცენს. პლიოცენთან შედარებით, მიოცენი შეიცავს 18%-ით ნაკლებ თანამედროვე ზღვის უხერხემლოების სახეობებს. ტერმინის ავტორია ინგლისელი მეცნიერი ჩარლზ ლაიელი, რომელმაც შემოგვთავაზა მესამეული სისტემის დაყოფა 4 გეოლოგიურ ეპოქად. მიოცენში კონტინენტები აგრძელებდნენ მოძრაობას მათი თანამედროვე განლაგების მხარეს. ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკას შორის არსებული ყელი მიოცენში არ იყო ჩამოყალიბებული, თუმცა სამხრეთი ამერიკა უახლოვდებოდა წყნარ ოკეანეში არსებულ სუბდუქციის დასავლეთ ზონას, რომელმაც გამოიწვია ანდების მთების აზევება და სვლა სამხრეთისაკენ, რასაც მოჰყვა მესოამერიკის ნახევარკუნძულის გაფართოება.

მთის ნაგებობები ვრცელდებოდა ჩრდილოეთი ამერიკის დასავლეთით, ევროპასა და აღმოსავლეთ აზიაში. იმ პერიოდში, ინდოეთი აგრძელედბდა აზიასთან შეჯახებას, რასაც თან სდევდა სრულიად ახალი მთათა სისტემების ჩამოყალიბება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მიოცენი – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია დაარქივებული 2014-03-16 საიტზე Wayback Machine.  (რუსული)
* მიოცენი – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური)
* მიოცენური ეპოქა (ინგლისური)
* მიოცენური ეპოქა (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  ICS Timescale Chart.
2. ↑  Geologic Age Symbol Font (StratagemAge). USGS. ციტირების თარიღი: 2011-06-22.
| ეროვნული-რევოლუციური არმია |
| --- |
|  |
|  |
| არსებობის წლები | 1925 - 1948 |
| ქვეყანა | ჩინეთის რესპუბლიკის დროშაჩინეთის რესპუბლიკა |
| დაქვემდებარება | გომინდანი |
| ტიპი | არმია |
| მონაწილეობა მიიღო | აღმოსავლეთის ლაშქრობა  ჩრდილოეთის ლაშქრობა  ჩინეთის სამოქალაქო ომი  იაპონია ჩინეთის ომი |
| მეთაურები |
| სახელგანთქმული მეთაურები | ჩან კაი-ში  ჩენ ჩენი  და სხვა |
|  |  |
| ინდუსტრია |
|  |  |
| საგარეო მომწოდებელი | ბელგიის დროშაბელგია  კანადის დროშაკანადა  ჩეხოსლოვაკიის დროშაჩეხოსლოვაკია  დანიის დროშადანია  საფრანგეთის დროშასაფრანგეთი  ნაცისტური გერმანიის დროშა მესამე რაიხი  იტალიის დროშა იტალიის სამეფო (1861-1946)  საბჭოთა კავშირის დროშასსრკ  შვედეთის დროშაშვედეთი  დიდი ბრიტანეთის დროშადიდი ბრიტანეთი  აშშ-ის დროშააშშ |

**ეროვნული-რევოლუციური არმია** (ჩინ: 國民革命軍|国民革命军) — პარტია გომინდანის შეიარაღებული ძალები, ხოლო გომინდანის დამარცხების შემდეგ სამოქალაქო ომში — ჩინეთის რესპუბიკის ეროვნული შეიარაღებული ძალები 1947 წლამდე.

ისტორია
-------

გომინდანის შეიარაღებული ძალები შეიქმნა 1925 წელს ჩინეთში სამოქალაქო ომის პერიოდში. **ერა**-ს მთავარსარდალი ჩან კაი-ში. 1926—1927 წლებში ჩრდილოეთის ლაშქრობის მსვლელობის დროს **ერა**-მ დაამარცხა ადგილობრივი მილიტარისტების უმეტესი ნაწილი და დაამყარა გომინდანის ხელისუფლება ჩინეთის ტერიტორიის დიდ ნაწილზე.

1928 წელს მოხდა განხეთქილება გომინდანსა და კომუნისტებს შორის, რომლებიც იყო მისი ნაწილი. ნანჩანსკის დროს ეროვნული-რევოლუციური არმიის ჯარის ნაწილი გადავიდა კომუნისტების მხარეს და შექმნა წითელი არმია (შემდგომში ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმია). შემდგომში **ერა** ატარებდა ოპერაციებს კომუნისტების წინააღმდეგ, ხოლო იაპონია ჩინეთის ომის დროს იცავდა ქვეყანას იაპონელებისგან.

1947 წელს **ერა**-ს ჩინეთის რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალები ეწოდა. სამოქალაქო ომში კომუნისტებთან დამარცხების შემდეგ, ეროვნული-რევოლუციური არმიის ნარჩენები გადავიდნენ ტაივანში, სადაც გახდა ტაივანის ძირითადი არმია.

გალერეა
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* გომინდანი
* ჩინეთის კომუნისტური პარტია
* ჩან კაი-ში
* ჩინეთის წითელი არმია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გომინდანის ხელისუფლების დამყარება ჩინეთში დაარქივებული 2009-06-08 საიტზე Wayback Machine.
**მოსტოვოის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია** (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია უსტ-დონეცკის რაიონის ხუტორ მოსტოვოიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1915 წელს.

ისტორია
-------

1912 წლის 15 აპრილს ხუტორ მოსტოვოიში აკურთხეს ადგილი იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის მშენებლობისათვის. სტანიცის კაზაკებმა ეკლესიის შენებლობისათვის შეაგროვეს 40 500 რუბლი. 1914 წელს ეკლესიის შენობაზე საზეიმოდ აღმართეს ჯვრები. ომდევნო წლის 9 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხეს. შიდა სამუშაოები გაგრძელდა რამდენიმე ათწლეული და დასრულდა 1946 წელს. 

1930 წელს სოფლის საბჭომ გადაწყვიტა ეკლესიის დახურვა, რაც წააწყდა ადგილობრივი მოსახლეობის მტრულ დამოკიდებულებას. მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლებამ შეძლო ეკლესიის დახურვა, მალევე კვლავ გაიხსნა იგი. 1938 წელს ეკლესიის მღვდელი ნიკოლოზ პოპოვო ნკვდ-მ დააპატიმრა და მიუსაჯა დახვრეტა ქონების კონფისკაციით. მეორე მსოფლიო ომისა და გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია აგრძელებდა ფუნქციონირებას. 

ომის დასრულების შემდეგ ომის მონაწილემ და მხატვარმა ივანე ლაგუტინმა დაიწყო კედლების მოხატვა, რომელიც 1947 წელს დაასრულა. 

1963 წელს ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტირელიგიური კამპანიის დროს ეკლესია დახურეს, სამრეკლო დაანგრიეს, კანკელი დაამსხვრიეს და დაწვეს. მიუხედავად ამისა ადგლობრივმა მოსახლეობამ სახლებში შეინახა რელიქვიები. ეკლესიის შენობა ხორბლის საცავად გადააკეთეს, ხოლო მოგვიანებით ქიმიკატების საწყობად. ხანძრის შემდეგ ეკლესია მიატოვეს. 

1970 წელს მოსტოვოისა და ადგილობრივი დასახლებების მოსახლეობამ წერილი გაუგზავნეს მწერალ მიხეილ შოლოხოვს, რომელშიც მწერალს სთხოვდნენ დახმარებოდა მრევლს ეკლესიის გახსნაში. თუმცა შოლოხოვი უძლური აღმოჩნდა. 

2000-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღდგენა. გამოცვალეს სახურავი, აღადგინეს სამრეკლო, მიმდინარეობდა ინტერიერის რემონტი. 2013 წელს ეკლესია მორწმუნეებისთვის გაიხსნა.

სქოლიო
------

1. ↑  Мостовой|Церковь Иоанна Богослова. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-24.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Храм святого апостола Иоанна Богослова, х.Мостовой Усть-Донецкого района Ростовской области | наш приходской сайт. mostovoj.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-24.
**თენგიზ ღვინიაშვილი**  (დ. 1 სექტემბერი, 1925, თბილისი — გ. 2007) — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1965). სკკპ, წევრი (1947-). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001). ჰუმანიტარული და ხელოვნების მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი. პროფესორი (1973). 

1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. 1955 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მუშაობდა სხვადასხვა ჟანრში: პორტრეტული ბიუსტი, კომპოზიციური პორტრეტი, სკლუპტურული ჯგუფური მონუმენტი და მხატვრული და მხატვრული კერამიკა, ნამუშევრები: ივანე ჯავახიშვილის (ბრინჯაო, 1953, თბილისი), ილია ჭავჭავაძის (თუჯი, 1968, ყვარელი), ნიკოლოზ ბარათაშვილის (ბრინჯაო, 1970, გორი), ზაქარია ფალიაშვილის (ბრინჯაო, 1970), პ. ჩაიკოვსკის (ბრინჯაო, 1976 — ორივე ბორჯომი), იაკობ ნიკოლაძის (ბრინჯაო, 1978, ქუთაისი), ნიკოლოზ მუსხელიშვილის (ქვა, 1984, თბილისი), ძეგლები და სხვა.

ჯილდოები
--------

* 1995 — ღირსების ორდენი
* 1996 — იაკობ ნიკოლაძის სახელობის პრემია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* თენგიზ ღვინიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ნიასის პროვინცია** (პორტ. Niassa) — პროვინცია მოზამბიკში.

ნიასის პროვნცია მდებარეობს მოზამბიკის ჩრდილოეთ ნაწილში. პროვინციის ჩრდილოეთით მიედინება მდინარე რუვუმა, რომელზეც გადის სახელმწიფო საზღვარი მოზამბიკსა და ტანზანიას შორის. პროვინციის დასავლეთით ძევს ტბა ნიასა, რომელზეც გადის სახელმწიფო საზღვარი მოზამბიკსა და მალავის შორის. ნიასას ჩრდილოეთით ესაზღვრება კაბუ-დელგადუს პროვინცია, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ნამპულისა და ზამბეზიის პროვინციები.

ნიასის პროვინციის ფართობი — 129 056 კმ². მოსახლეობა — 1 182 393 ადამიანი (2007). ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლიშინგა. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ნიასის პროვინცია იყოფა 15 რაიონად და 3 ოლქად.

ნიასის პროვინცია არის ყველაზე „მაღლამდებარე" მოზამბიკში. ის განლაგებულია ზღვის დონიდან 700 მეტრ სიმაღლეზე (საშუალოდ). ლიშინგის პლატო, რომელიც პროვინციის დაახლოებით 1/4 ნაწილს იკავებს, მდებარეობს 1500 მეტრ სიმაღლეზე. ნიასის უმაღლესი წერტილი — ჯეზის მთა (1836 მეტრი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Niassa Province tourism დაარქივებული 2013-07-25 საიტზე Wayback Machine.
* Niassa Province landmine assessment დაარქივებული 2011-07-27 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მოზამბიკის პროვინციები |
| --- |
|  |
| 
* გაზა
* ზამბეზია
* ინიამბანე
* კაბუ-დელგადუ
* მანიკა
* მაპუტუ
* ნამპულა
* ნიასა
* სოფალა
* ტეტე
 |  |

 |
ალექსანდრე მაკედონელის მოზაიკის ფრაგმენტი (პომპეი)
**ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი** (იტალ. Museo Archeologico Nazionale di Napoli) — ანტიკური ხელოვნების ერთ-ერთი უდიდესი მუზეუმი სამხრეთ იტალიაში. დაარსდა XVIII საუკუნეში. მუზეუმში თავმოყრილია ფარნეზეს, ბორჯას და სხვა ოჯახთა კოლექციები, აგრეთვე სამხრეთ იტალიაში (ძირითადად პომპეიში და ჰერკულანუმში) არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილი ძეგლები, ქანდაკების (უმთავრესად რომის), ფერწერის (ფრესკები, მოზაიკები), დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების, ნუმიზმატიკის მდიდარი კოლექციები.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 202.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი"** ვიკისაწყობში.
* ოფიციალური საიტი

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BIBSYS: 90615453
* BNE: XX130489
* BNF: cb11866601c (data)
* CiNii: DA06274020
* GND: 1053223-7
* ISNI: 0000 0001 2289 7996
* LCCN: n80044962
* NKC: ko2005293947
* NLA: 35416902
* NLI: 002033909
* The SBN id CFIV013843 is not valid.
* SUDOC: 028556127
* Trove: 945197
* VIAF: 134828205
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 134828205

 |
**ნეჰავენდის ბრძოლა** — ერთ-ერთი დიდი ბრძოლა არაბთა სახალიფოსა და სასანიანების იმპერიას შორის. გაიმართა 642 წელს არაბების მიერ ირანის დაპყრობის პერიოდში. 

წყაროების მიხედვით ბრძოლა 3-4 დღე გრძელდებოდა. მცირე დაპირისპირებების შემდეგ არაბები ნეჰავენდის ციხესიმაგრეს დაესხნენ თავს. პირველი შეტევები ირანელებმა მოიგერიეს. სასტიკმა ბრძოლებმა მძიმე დანაკარგი აგემა ორივე მხარეს, თუმცა გამარჯვებული არ გამოუვლენია. არაბებმა დროებით უკან დაიხიეს და შემდეგი შეტევების შედეგად გამარჯვების ბედი მუსულმანების სასარგებლოდ გადაწყდა. ნეჰავენდის ციხესიმაგრე არაბებს ჩაბარდა. 

ბრძოლის შემდეგ არაბებმა ირანის დასავლეთი ნაწილი დაიპყრეს. შაჰი იეზდიგერდ III ქვეყნის უდიდეს ნაწილზე უკვე კონტროლს ვეღარ ახორციელებდა და იძულებული იყო ქვეყნის აღმოსავლეთში გადახვეწილიყო. 

ნეჰავენდის ბრძოლა სასანიანთა სახელმწიფოს უკანასკნელი ბრძოლა იყო.

ლიტერატურა
----------

* Pourshariati, Parvaneh (2008). *Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran*. London and New York:  I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.
* Zarrinkub, Abd al-Husain (1975). "The Arab conquest of Iran and its aftermath", *The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs*. Cambridge:  Cambridge University Press,   გვ. 1–57. ISBN 978-0-521-20093-6.
* Morony, M. (1986). „ʿARAB ii. Arab conquest of Iran". *Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 2*. pp. 203–210.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link)
**თენგიზ მენთეშაშვილი** (დ. 26 მარტი, 1928, თბილისი — გ. 25 აპრილი, 2016) — ქართველი პოლიტიკოსი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1982). საქართველოს სსრ-ის V და IX მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის IX-XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

1950 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მუშაობდა რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში უფროს ინჟინერ-კონსტრუქტორად. 1952 წლიდან საქართველოს ალკკ რუსთავის საქალაქო კომიტეტის მდივანი. საქართველოს ალკკ ცკ-ის მეორე მდივანი. 1961 წლიდან იყო საქართველოს კპ ცკ აპარატში პასუხსაგებ სამუშაოზე, პარტიის რუსთავის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1976-1982 წლებში საქართველოს კპ თბილისის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. სსრკ IX-XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მოსკოვში.

ჯილდოები
--------

* ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი
* „საპატიო ნიშნის" ორდენი
* 1988 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
* 1998 — ღირსების ორდენი (*საქართველოსა და მის დედაქალაქის — თბილისის აღმშენებლობაში შეტანილი განსაკუთრებით ღირსეული წვლილისა და უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეთა შორის ნაყოფიერი საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის*)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* თენგიზ მენთეშაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
* თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ X მოწვევა)
* თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ XI მოწვევა)
**თენგიზ რიჩკოვი** (დ. 14 ნოემბერი, 1950, ბათუმი) — საზღვაო უსაფრთხოების დეპარტამენტის უსაფრთხოებისა და უშიშროების სამმართველოს ნავსადგურის სახელმწიფო კონტროლის ეროვნული საინფორმაციო ცენტრის მენეჯერი, ნავსადგურის სახელმწიფო კონტროლის კოორდინატორი. შტურმან-გემთწამყვანი.

ბიოგრაფია
---------

თენგიზ რიჩკოვი, დაიბადა 1950 წელს, ქალაქ ბათუმში. 1973 წელს დაამთავრა ბათუმის საზღვაოსნო სასწავლებლის გემთწამყვან-სანავიგაციო ფაკულტეტი შორეული ნაოსნობის შტურმანის სპეციალობით; 2001 წელს, საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის ეგიდით, სწავლობდა ტრიესტის საერთაშორისო საზღვაო აკადემიაში, განხრით - "ნავსადგურის სახელმწიფო კონტროლი და დროშის გამოყენება".1968 წელს, საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მუშაობა დაიწყო ბათუმის გემთმშენებელი ქარხნის ზეინკლად; 1974 წლიდან, საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს მცურავ შემადგენლობაში მყოფმა, გემბანის მატროსობიდან შტურმანობამდე ყველა საფეხური გაიარა, იგი იყო კაპიტნის მეოთხე, მესამე და მეორე თანაშემწე; სხვადასხვა სანაოსნო გემის ეკიპაჟების წევრობისას, 1987 წელს, იგი უფროსი ოფიცერი გახდა; 1991 წლიდან დასაქმდა ხმელეთზე და მრავალი წელი საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს ზღვაოსნობის უსაფრთხოების სამსახურის საზღვაო ინსპექტორის მოვალეობას ასრულებდა; 1997 წელს იგი კვლავ ზღვას დაუბრუნდა და 1999 წლამდე შორეული ნაოსნობის კაპიტნის უფროსი თანაშემწე იყო. ხოლო 1999-2001 წლებში სუპერინტენდანტად საქმიანობდა; 2002-2011 წწ. საჯარო სამსახურს შეუერთდა და საქართველოს საზღვაო ადმინისტრაციაში სხვადასხვა მნიშვნელოვან პოზიციაზე იდგა და ასრულებდა მენეჯერის, ინსპექტორისა და მთავარი სპეციალისტის მოვალეობებს; 2011-2013 წწ. საჯარო სამართლის იურიდიული პირის "საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს საზღვაო უსაფრთხოების დეპარტამენტის" უსაფრთხოებისა და უშიშროების სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი იყო; 2018 წლის 1 აპრილიდან კი საზღვაო უსაფრთხოების დეპარტამენტის უსაფრთხოებისა და უშიშროების სამმართველოს ნავსადგურის სახელმწიფო კონტროლის ეროვნული საინფორმაციო ცენტრის მენეჯერი და ნავსადგურის სახელმწიფო კონტროლის კოორდინატორი, შტურმან-გემთწამყვანი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* თენგიზ რიჩკოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ნებოძირის კოშკი**
**ნებოძირის კოშკი** — არქიტექტურული ძეგლი  ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნებოძირში. თარიღდება XVII- XVIII საუკუნით.

კოშკი ოთხსართულიანია. ნაგებია რიყის და ნატეხი ქვით დუღაბზე, თაღების გადასაყვანად გამოყენებულია აგური. ცილინდრული ფორმისაა, ოდნავ ზემოთკენ შევიწროვებული. შესასვლელი კარი მესამე სართულის დონეზეა. კარი ნათალ ქვაშია გაკეთებული და თაღოვანია. შიგნიდან ორივე მხარეს კარის ჩამკეტი ფოსოებია ამოჭრილი. პირველი სართული ყრუა. მეორე სართულზე ორი სარკმელ-სათოფურია, რომლის გარშემო იატაკის დონეზე ოთხი ოთხკუთხა ნიშია გაკეთებული. მესამე სართულის აღმოსავლეთ მხარეს თაღოვანი ბუხარია. მის მოპირდაპირედ მაღალი სარკმელ-სათოფურია. მათ ქვედა რიგში შვიდი ოთხკუთხა ნიშა-სათოფურია, სამხრეთ მხარეს კი შესასვლელი კარია გაკეთებული. მეოთხე სართული თითქმის დანგრეულია. სართულშორისი გადახურვა ხის ძელების იყო. ისინი შემორჩენილი აღარაა. შესასვლელ კარს ქონია ბაქანი, რომლის არსებობაზეც ახლა მხოლოდ ბაქანის საყრდენის ფოსოები მეტყველებს.

კოშკს 2017 წლის 6 დეკემბერს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს დირექტორის  ნიკოლოზ ანთიძის შესაბამისი ბრძანებით კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნებოძირის კოშკი
**ნების ტრიუმფი** (გერმ.: Triumph des Willens) — დოკუმენტურ-პროპაგანდისტული ფილმი გერმანელი კინორეჟისორი ლენი რიფენშტალის მიერ; აღწერილია 1934 წელს ნიურნბერგში გამართული ნაცისტური პარტიის კონგრესის ქრონიკა. ფილმში გამოსახულია უნიფორმიანი პარტიის წევრები, რომლებიც კლასიკური მელოდიების ფონზე მარშირებენ. ფილმში ასევე შესულია სხვადასხვა ნაცისტ ლიდერთა სიტყვით გამოსვლები კონგრესის დროს, მათ შორის ადოლფ ჰიტლერის სიტყვის ფრაგმენტები. ფილმი ჰიტლერის შეკვეთით შეიქმნა, რომელიც არაოფიციალური აღმასრულებელი პროდიუსერიც იყო; მისი სახელი ჩანს ფილმის დასაწყისის ტიტრებში. ფილმის ძირითადი თემა გერმანიის, როგორც ზესახელმწიფოს, დაბრუნებაა, სადაც ჰიტლერი, როგორც ნამდვილი გერმანელი ლიდერი, ერს სიდიადეს მოუტანს.

ნებისყოფის ტრიუმფი გამოვიდა 1935 წელს და მყისვე გახდა კინოს ისტორიაში ყველაზე ცნობილი პროპაგანდისტული ფილმის ნიმუში. რიფენშტალის ტექნიკა, მოძრავი კამერა, ტელეფოტო ლინზის გამოყენება პერსპერქტივის შესაცვლელად, სივრცული ფოტოგრაფია და მუსიკისა და კინემატოგრაფიის გამოყენების რევოლუციური მიდგომა, ტრიუმფს კინოს ისტორიაში უდიდესი პროპაგანდისტული ფილმის რეპუტაციას ანიჭებს. რიფენშტალმა რამდენიმე ჯილდო დაიმსახურა, არა მხოლოდ გერმანიაში, არამედ აშშ-ში, საფრანგეთში და შვედეთში. ფილმი პოპულარული იყო მესამე რაიხსა და მის გარეთ და დიდი ხნის განმავლობაში ახდენდა გავლენას დოკუმენტურსა თუ კომერციულ ფილმებზე, მიუხედავად იმისა, რომ ამ შემთხვევაში საკმაოდ საკამათოა სად გადის ზღვარი ხელოვნებასა და მორალს შორის.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია კინოს შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**ნიზამის ქუჩა ან შეითან ბაზრის ქუჩა** (აზერ. Nizami küçəsi və ya Şeytan bazar küçəsi) — ისტორიული ქუჩა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშას ისტორიულ ცენტრში, რომელიც იწყება მეიდნიდან და წარმოადგენს რასტას ბაზრის ქუჩის გაგრძელებას. ამ ქუჩაზე იყო ყარაბაღის ხანის მინისტრისა და პოეტის მოლა ფანაჰ ვაგიფის სასახლე.

ისტორია
-------

რასტა ბაზარის ქუჩა, შუშას მთავარი სავაჭრო ქუჩა, კვეთს მოედანზე ჰაჯი ამირასლანის ქარვასლას და სამხრეთისკენ გრძელდება შეითან ბაზარის სახელით. ამ ქუჩაზე ჩვენს დრომდე იყო მოლა ფანაჰ ვაგიფის სასახლე.

მახასიათებლები
--------------

შეითან ბაზრის ქუჩა რასტა ბაზრის ქუჩის სიგრძის დაახლოებით 1/3-ია (დაახლოებით 300 მ), რაც მას უფრო ქუჩის მონაკვეთად აქცევს, ვიდრე დამოუკიდებელ ქუჩად. ბაზარის ქუჩის მშენებლობისას ჰორიზონტალური ფენა გამოიყენებოდა საკმაოდ მშვიდ რელიეფზე. ქუჩას აქვს ოდნავ ჩრდილოეთ-სამხრეთის დახრილობა, ეს თვისება უფრო შესამჩნევია სამხრეთის ბოლოში. რასტასა და ქვედა ბაზრის ქუჩების მსგავსად, შეითან ბაზრის ქუჩაზე სამშენებლო სამუშაოები მკაცრ წითელ ხაზზე მიმდინარეობდა. ქუჩის დასავლეთი მხარე უკავია კვადრატული ფორმის ქარვასლას, რომელსაც სამხრეთი დასასრულის გარდა იგივე გეგმა აქვს. ქარვასლები ერთმანეთისგან პატარა ქუჩით არის გამოყოფილი. პირველი იმ ქარვასლის ჩრდილოეთ-სამხრეთის ფასადი უკავშირდება მოედანზე მდებარე ჰაჯი ამირასლანის ქარვასლის სამხრეთ-დასავლეთ ფასადს, რითაც ქმნის შაითან ბაზარის ქუჩის გასასვლელს მოედანზე.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Авалов 1977, p. 64
**ვირჯინიის კლასის წყალქვეშა ნავები** (ასევე:  **კლასი SSN-774** ) — შემტევი ბირთვული წყალქვეშა ნავების კლასი აშშ-ის საზღვაო ძალების შემადგენლობაში. ვირჯინიის კლასის მოიერიშე წყალქვეშა ნავები შეერთებული შტატების საზღვაო ძალების წყალქვეშა ბრძოლის უახლესი პლატფორმა და აერთიანებს უახლეს მიღწევებს სტელს-ტექნოლოგიებში, სადაზვერვო ინფორმაციის შეგროვებისა და შეიარაღების სისტემების ტექნოლოგიებში.

ვირჯინიის კლასის ნავები შექმნილია ფართო სპექტრის ოპერაციების საწარმოებლად ღია ოკეანეს და ლიტორალურ დავალებებში, მათ შორის წყალქვეშა ნავების საწინააღმდეგო და სადაზვერვო ოპერაციებისთვის. ვირჯინიის კლასმა, გეგმის მიხედვით, უნდა ჩაანაცვლოს მოძველებული ლოს-ანჯელესის კლასის წყალქვეშა ნავები, რომელთაგან ბევრი მოხსნილია მწყობრიდან. 

ვირჯინიის კლასის წყალქვეშა ნავების მიღება დასრულდება 2043 წლისთვის და ნავარაუდებია მათი სამსახური სულ მცირე 2060 წლამდე. ამ კლასის ბოლო უახლესი ნავი მწყობრში უნდა იყოს XXI საუკუნის 70-იან წლებში.

სქოლიო
------

1. ↑  History of Ships Named For The State of North Carolina - Battleships NC
2. ↑  Submarine surge: Why the Navy plans 32 new attack subs by 2034 en-US (2019-03-28). ციტირების თარიღი: 2019-03-28
3. ↑  Osborn, Kris.  (12 February 2014) Navy Considers Future After *Virginia*-class Subs. Defensetech.org. ციტირების თარიღი: 26 April 2015.
4. ↑  Thompson, Loren.  (6 May 2014) Five Reasons Virginia-Class Subs Are The Face Of Future Warfare. ციტირების თარიღი: 26 April 2015.
**ნინო ბეჟიტაშვილი** (დ. 16 თებერვალი, 1947, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1975–1977 წლებში იყო თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1977–1986 წლებში პათოფიზიოლოგიის კათედრის ასისტენტი, უფროსი მასწავლებელი. 1986 წლიდან ამავე კათედრის დოცენტი. ავტორია 31 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ონკოლოგიის, მიკროცირკულაციის, ქიმიოთერაპიის პრობლემებს. ხელმძღვანელობს სტუდენტთა და ასპირანტთა სამეცნიერო მუშაობას. ეკუთვნის „საჭმლის მომნელებელი სისტემის პათოფიზიოლოგიის" მეთოდური მითითება.

1980 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — მ„იკროცირკულაციის ცვლილებები სიმსივნესა და ინტაქტურ ქსოვილებში სიმსივნეების პროგრესიისა და რეგრესიის პროცესში ქიმიოთერაპიული საშუალებების გამოყენების ფონზე."

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ. 2000 გვ. 36

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნინო ბეჟიტაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ნინო გამრეკელ-თორელი** (დ. 23 იანვარი, 1882, ქუთაისი, — გ. 27 მარტი, 1935, თბილისი) — პირველი ქართველი რეჟისორი ქალი.

ბიოგრაფია
---------

ნინო გამრეკელ-თორელმა დაწყებითი განათლება მიიღო ოჯახში, შემდეგ კი სწავლა განაგრძო ქუთაისის ქალთა გიმნაზიაში. 1898 წელს გამრეკელების ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ბაქოში და იქ გააგრძელა განათლების მიღება. 1900 წელს მან პირველად მიიღო მონაწილეობა ბაქოს სცენისმოყვარეთა წარმოდგენაში. ამის შემდეგ იგი ხშირად მონაწილეობდა სხვადასხვა სპექტაკლში. 1904 წელს სწავლა გააგრძელა მოსკოვში მსახიობ პოლონსკაიას დრამატულ კურსებზე. აქ მან ითამაშა ალექსანდრე ოსტროვსკის კომედიაში „ბალზამინოვის ქორწინება", სადაც შეასრულა ხიმკას როლი. 1905 წელს ნინო გამრეკელი დაბრუნდა ბაქოში და მუშაობა დაიწყო ბაქოს ქართულ დრამატულ წრეში მსახიობად, შემდეგ კი რეჟისორად. 1910 წელს ჩამოვიდა თბილისში და მუშაობა დაიწყო ზუბალაშვილების სახალხო სახლთან არსებულ დრამწრეში მსახიობად. 1911 წელს მიწვეულ იქნა მსახიობად და რეჟისორად ქუთაისის თეატრში. 1915 წელს კვლავ მოსკოვში გაემგზავრა და რამდენიმე წელი მუშაობდა მსახიობად. 1920–1921 წლების სეზონში ნინო გამრეკელი იყო თბილისის დრამატული თეატრის მსახიობი. 1922–1924 წლებში სწავლობდა აკაკი ფაღავას დრამატულ სტუდიაში. 1924 წელს მუშაობდა მსახიობად და რეჟისორად ბათუმში, ქუთაისში, ჭიათურაში. უმთავრესად დრამატული ხასიათის მსახიობი იყო. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მის მიერ შესრულებული პატარა კახის როლი აკაკი წერეთლის ისტორიულ დრამაში „პატარა კახი". მისი დადგმებიდან აღსანიშნავია ნინო ნაკაშიძის „კოტეს დანაშაული", ბორის ლავრენიოვის „რღვვევა", „სტუმარ-მასპინძელი" (ვაჟა-ფშაველას მიხედვით) და სხვა.

ნინო გამრეკელ-თორელი პირველი ქალია, რომელმაც დაიწყო მოღვაწეობა სარეჟისორო ასპარეზე.

ლიტერატურა
----------

* *ცუცქირიძე შ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 542.
* ხელოვნების კალენდარი : თეატრი, მუსიკა, კინო, გვ. 16-17, თბ. 1992.

სქოლიო
------

1. 1 2  *ცაგარეიშვილი ლ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ. 1977. — გვ. 666.
2. ↑  ნინო გამრეკელ-თორელი // ბიოგრაფიული ცნობები.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-18. ციტირების თარიღი: 2018-05-08.
თეონა ქუმსიაშვილი
**თეონა ქუმსიაშვილი** (დ. 27 იანვარი, 1984, სიონი — გ. 22 ივლისი, 2010, მუცოს ხეობა, ხევსურეთი) — ქართველი მომღერალი. ქართული ხალხური სიმღერების, საკუთარი ფოლკლორული კომპოზიციების შემსრულებელი. იყო ანსამბლ „სიონის ზარების" სოლისტი.

ბიოგრაფია
---------

თეონა ქუმსიაშვილი დაიბადა დაბა სიონში, 1984 წლის, 27 იანვარს. 2007–2010 წლებში მონაწილეობდა ქართული ხალხური სიმღერის ფესტივლებზე: „ხევსურული საღამო" და „არტგენი". აღსანიშნავია, რომ 2007 წელს, თეონა ქუმსიაშვილი, ანსამბლ „შავნაბადა"-სთან ერთად იმყოფებოდა ფესტივალზე თურქეთში. სახელი გაითქვა თავისი უნიკალური ხმითა და მუსიკალური კომპოზიციების შესრულებით.

გამოცემული აქვს სოლოალბომები: 2005 წელს — „პირიმზე", 2009 წელს — „მარტო სიმღერით გითხარ ამდენი სიყვარული".

2010 წლის 22 ივლისს, ათენგენობიდან (მთიელთა უძველესი დღესასწაული, რომელიც გაიმართა სოფელ მუცოში), მომავალი ავტომობილი, რომელშიც იჯდა თეონა ქუმსიაშვილი 2 მცირეწლოვან ვაჟთან, დასთან და კიდევ 3 ადამიანთან ერთად, ავტოკატასტროფაში მოჰყვა. ავტომობილი მდინარე არღუნის ხეობაში გადაიჩეხა. კატასტროფის შედეგად დაიღუპა თეონა ქუმსიაშვილი თავის ორ მცირეწლოვან ვაჟთან ერთად. კატასტროფის შედეგად დაიღუპა თეონას დაც.

ოჯახი
-----

მეუღლე, ხევსური პოეტი - გელა დაიაური. მათ შეეძინათ ორი ვაჟი — დემეტრე (08.07.2008) და ჯარჯი (30.09.2009).

ყოველი წლის 27 იანვარს იმართება თეონა ქუმსიაშვილისადმი მიძღვნილი საღამო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* თეონა ქუმსიაშვილი
**ნეძიხის ბზიანის კომპლექსი** — არქეოლოგიური, არქიტექტურული ძეგლი მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნეძიხში. მდებარეობს სოფლიდან ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე, ტყეში. 1977 წელს გათხარა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. კომპლექსში შედის წმინდა გიორგის ეკლესია, დარბაზული ეკლესია, კოშკისა და ორი სწორკუთხა ნაგებობის ნანგრევები და გალავანი. 

ნეძიხის ბზიანის კომპლექსს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

წმინდა გიორგის ეკლესია
----------------------

წმინდა გიორგის ეკლესია ორნავიანია (9,5 X 7 მ), დგას კომპლექსის დასავლეთ ნაწილში. განეკუთვება VII-VIII საუკუნეებს. ნაგებია ფორმამიცემული ნატეხი ქვით. კონსტრუქციულ ნაწილებში, კარ-სარკმლებისა და კედლების გარე კუთხეების წყობაში შირიმის ნათალი ქვებია გამოყენებული. დაზიანებულია: მთლიანად დანგრეულია მთავარი ნავის სამხრეთ კედელი და განივი კედლების სამხრეთ ნახევარი, ჩამოშლილია მთავარი და ჩრდილოეთის ნავების კამარები. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია.

დაბაზული ეკლესია
----------------

დარბაზული ეკლესია (9,8 X 5,1 მ) დგას კომპლექსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. განეკუთვნება X საუკუნეს. ნაგებია ტლანქად დამუშავებული ნატეხი ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. ეკლესიას სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების შუა ნაწილზე სწორკუთხა სადგომები აქვს მიშენებული. ეკლესია დაზიანებულია: ჩამოშლილია მინაშენების გადახურვების დიდი ნაწილი, მონგრეულია სამხრეთ მინაშენის კედლების ზედა ნაწილები და საფასადო წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ეკლესიის შესასვლელი სამხრეთ მინაშენიდანაა, რომელიც შიგნით თაღოვანია, ხოლო გარედან ბრტყელი გადახურვა აქვს.

სხვა ნაგებობები
---------------

გალავანი გეგმით ტეხილი მოხაზულობისაა, ნაგებია ნატეხი ქვით. მისი დიდი ნაწილი დანგრეულია. მეტ-ნაკლებად შემორჩენილია სამხრეთ კედელი, რომელშიც ვიწრო შესასვლელია მოწყობილი. 

არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, ორნავიანი ეკლესიის მთავარი ნავის დასავლეთ ნაწილში აღმოჩნდა ორი ქვისსამარხი, ორი გვიანდელი ქვისსამარხი კი — ეკლესიის ნანგრევებში. ამავე ეკლესიის სამხრეთით გაითხარა ერთი აკლდამა და ქვის სამარხი. სამარხები უინვენტაროა. დაკრძალვის წესჩვეულებით და აღნაგობით ისინი განვითარებულ შუა საუკუნეებს მიეკუთვნება. აღმოჩნდა XIII-XIV საუკუნეების მოჭიქული ჯამისა და მოუჭიქავი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. 

არქეოლოგიური მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ. წერეთელი კ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 284-286.

სქოლიო
------

1. ↑  საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
**ნიაბის საცხოვრებელი სახლი** — ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ნასოფლარის განაპირას, წმინდა გიორგის ეკლესიისაკენ მიმავალი გზის პირას არის აღმართული. ნაგებობა ნაშენია ქვით, გადახურულია კრამიტის ოთხფერდა სახურავით. პირველ სართულზე სამეურნეო სადგომები იყო განთავსებული, მეორეზე - საცხოვრებელი. მთავარი ფასადის მთლიან მეორე სართულს ხის აივანი იკავებს, რომელიც დღეისათვის ძლიერ არის დაზიანებული. აივანი სახლის ერთიან გადახურვაშია მოქცეული, რომელიც ხის სვეტებს ეყრდნობა. ხის მოაჯირი ჭვირული ელემენტებით იყო გაფორმებული, შემორჩენილია სულ მცირე ფრაგმენტები. აივნის ცალი კიდე ქვის კედლით არის შემოსაზღვრული, ანალოგიური დეტალი უნდა ყოფილიყო მის მეორე მხარესაც.

მეორე სართულზე მოხვედრა ფასადის მარჯვენა ნაწილში, აივნის მიმყოლი კიბით არის შესაძლებელი. თავდაპირველი მარში ახალი კიბითა და მოაჯირით არის შეცვლილი. აივანს ორი დამოუკიდებელი ოთახი უკავშირდება, რომელთა მართკუთხა მოყვანილობის ღიობებიც სიმეტრიულად არის გაჭრილი, ცენტრში მოქცეულია კარი, მის ორსავ მხარეს კი თითო ფანჯარა. ცალ-ცალი დამატებითი სარკმელია გვერდით კედლებში. პირველი სართულის ფასადი შესასვლელებითა და ერთი ფანჯრით არის დანაწევრებული. აღწერილი საცხოვრებელი სახლი, მასალისა და აგებულების მიხედვით, ქართლის ტრადიციული სახლის ტიპურ ნიმუშს წარმოადგენს. ნასოფლარის ტერიტორიაზე ის ერთადერთი შემორჩენილი საცხოვრებელი სახლია, სწორედ ამიტომ, მისი შენარჩუნება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 38214
**ვაფლი** - ცომეული კერძი, რომელიც ფორმის, ზომის და ტექსტურის მისაცემად ფიგურული დაფების შორის იტკეპნება. არსებობს ვაფლის ბევრი ვარიაცია რეცეპტის, გამოყენებული ხელსაწყოსა და ცომის ტიპის მიხედვით. აღსანიშნავია, რომ პოსტსაბჭო სფეროში ცნობილი თხელი, მკვრივი, ორცხობილას მსგავსი ვაფლი კარდინალურად განსხვავდება ევროპაში და ამერიკაში ცნობილი რბილი, ნამცხვრის მსგავსი ვაფლისგან. შეიძლება გამოიყენებოდეს როგორც სხვა საკონდიტრო ნაწარმის ნაწილი. ვაფლი პოპულარულია მთელ მსოფლიოში, განსაკუთრებით ბელგიაში, სადაც მზადდება ადგილობრივი ტრადიციული მეთოდებით.

ეტიმოლოგია.
-----------

სიტყვა ვაფლი მოდის ძველი ჰოლანდიური სიტყვიდან wafla - "თაფლაკვერა" ან "ნამცხვარი". შემდეგ სიტყვა ევროპის სხვა ქცეყნებში გავრცელდა.

ისტორია
-------

### შუა საუკუნეები

მეტალის ცხელი თეფშების შორის ბრტყელ ნამცხვრებს ჯერ კიდევ ძველი ბერძნები ამზადებდნენ. შუა საუკუნეების ევროპაში ასეთი ნამცხვრების მოსამზადებლად წყალს ან რძეს, ფქვილს და ხანდახან კვერცხებს აზავებდნენ. ვაფლის მსგავსი ნამცხვრის მოსამზადებელ ბრტყელ თეფშებზე ხშირად ქრისტეს, ჯვარცმას ან სხვა ბიბლიურ სცენებს ასახავდნენ, გვხვდება უფრო მარტივი სიმბოლოების და ემბლემების გამოსახულებებიც.

### XIV-XVI საუკუნეები

XIV საუკუნეში ფრანგულ წიგნში, რომელიც ქმარმა აზალგაზრდა ცოლისთვის ინსტრუქვიის სახით დაწერა დაიწერა ვაფლის პირველი რეცეპტი. თუმცა, მასში დატკეპნა არ არის ნახსენები და ინგრედიენტებში მხოლოდ ფქვილი, ღვინო და მარილი შედის. წიგნი შეიცავს რეცეპტის ოთხ ვარიაციას. ამ პერიოდში იწყება ვაფლის გამოყოფა სხვა ნამცხვრებისგან, ჩნდება ვაფლის ცნობადი ფორმა და ინგრედიენტები. XVIII საუკუნის მხატვრების პიტერ ერცენის და პიტერ ბრუგელის სურათებზე მკაფიოდ და დეტალურად არის გამოსახული ვაფლის მომხადების პროცესი და თანამედროვე ბრიუსელის ვაფლის ცნობადი ოთხკუთხედი ფორმა, თხელი ცომი და ტექსტურა.

### XVII-XVIII საუკუნეები

ამ პერიოდში ჩვეულებრივი მოქალაქისთვის ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ უტკბო ვაფლი. შაქრის სიძვირის გამო "შაქრიანი ვაფლი" მხოლოდ ბურჟუაზიის და სამეფო კარის დესერტი იყო. XVIII საუკუნეში კარიბის შაქრის ვაჭრობის შედეგად ფასი განახევრდა. ვაფლის რეცეპტების პუბლიკაციაში ლიდერი გერმანია გახდა, იქ გაჩნდა ტკბილი ვაფლის მეტი რეცეპტი, მათ შორის პირველი შოკოლადის, ყავის, შაქრიანი ვაფლის რეცეპტები. გახშირდა სხვა იშვიათი ინგრედიენტების გამოყენებაც. საფრანგეთში ვაფლს უმატებდნენ ლიმონს, ესპანურ ღვინოს, ათქვეფილ კვერცხს. დაიწყო ვაფლის რეგიონალური ვარიაციების გამოყოფა. ამ პერიოდის რეცეპტები უძველესია თანამედროვე პრაქტიკაში გამოყენებადი რეცეპტებისგან.

### XIX-XXI საუკუნეები

XIX საუკუნეში ვაფლი ინარჩუნებდა პოპულარობას ევროპაში, მაგრამ XX საუკუნეში შაქრის ფასმა რეკორდულად დაბალ მაჩვენებელს მიაღწია და საშუალო კლასისთვის ხელმისაწვდომი გახდა ტკბილეულის დიდი არჩევანი, რის გამოც ვაფლის პოპულარობა საგრძნობლად დაეცა. რეცეპტების წიგნებში ვაფლის რეცეპტები იშვიათი გახდნენ და ევროპის ქალაქებში მევაფლეების რაოდენობამ დაიკლო. ვაფლს პოპულარობა XX საუკუნეში პირველმა ელექტრონულმა სავაფლემ დაუბრუნა. ვაფლი ქუჩის ტკბილეულის მაგივრად სახლის საკვებად იქცა. დღეს ვაფლის ბევრი რეცეპტი გამქრალია, თუმცა ჩრდილოეთ ევროპაში, სადაც ვაფლი წარმოიშვა, დღემდე იხმარება XVIII და XIX საუკუნის რეცეპტები
**ნინო არაზაშვილი** (დ. 20 დეკემბერი, 1973 ) — ქართველი ჟურნალისტი.

ბიოგრაფია
---------

ნინო არაზაშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში. მან დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი ტელეჟურნალისტიკის სპეციალობით 1996 წელს, ასევე დამთავრებული აქვს საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის (GIPA) კომუნიკაციის მენეჯმენტისა და საზოგადოებასთან ურთიერთობის კურსი 2005 წელს. გავლილი აქვს საქართველოს სომელიეთა ასოციაციასთან არსებული "თბილისის ღვინის სკოლა" ზოგადი კურსი სომელიეთათვის 2010 წელს. ნინო არაზაშვილს აქვს მონაწილეობა მიღებული არაერთ ცნობილ პროექტში, მათ შორის თბილისის პოლიტიკური სწავლების სკოლა ევროპის საბჭოსა და ევროპის კომისიის ერთობლივ პროექტ (ქართული პროექტი) 2011-2012 წლებში. მას ასევე გავლილი აქვს აშშ-ს საელჩოს მედია კურსი "თანამედროვე მედიის გამოწვევები" 2013 წელს (ნიუ-იორკი, ვაშინგტონი).

1992-1995 წლებში ნინო არაზაშვილი მოღვაწეობდა ტელეკომპანია "მე-2 არხის" ჟურნალისტი და ერთ-ერთი გადაცემის თანაავტორიც. 1995-2004 წლებში იგი გახლდათ სატელევიზიო სტუდია "მაესტროს" ავტორი, ასევე რედაქტორი და სარეკლამო აგენტი. 2002-2018 წლებში მუშაობდა სამაუწყებლო კომპანია "რუსთავი 2-ში", როგორც გადაცემების "დილა მშვიდობისა საქართველოს" და "დილა უქმეებზე" წამყვანი და მთავარი პროდიუსერი, თუმცა კომპანიის საკმაოდ ხმაურიანად დატოვება მოუწია, გარკვეული მიზეზების გამო. 

უნდა აღინიშნოა ისიც, რომ 2005-2018 წლებში ნინო არაზაშვილი ასევე აქტიურად იყო ჩართული პაატა ბურჭულაძის საქველმოქმედო ფონდი"იავნანა"-ში და იყო ფონდის მიერ გამართული საქველმოქმედო ღონისძიებების, კონცერტების მთავრი წამყვანი.

2009 წლიდან "საქართველოს არქიტექტორთა ასოციაციის" დაჯილდოვების ცერემონიების წამყვანი. 2012-2013 წლებში საქართველოს უნივერსიტეტში კითხულობდა სალექციო კურსს - "ტელეჟურნსლისტიკის საფუძვლები", ხოლო 2013-2014 წლებში "რადიოქალაქი" - საავტორო გადაცემა "ერთი ერთზე ნინო არაზაშვილთან ერთად". 2018-2019 წლებში არტისტთა გაერთიანება "კონცეპტ Art" ვებ-გვერდის რედაქტორი, ხოლო 2019 წლის თებერვლიდან აქტიურად დაუბრუნდა ისევ სატელევიზიო პროგრამებს და გახდა ტელეკომპანია "ტვ პირველის" საავტორო გადაცემის "პირველამდე ნინო არაზაშვილთან ერთად" წამყვანი და მთავარი პროდიუსერი. 

ნინო არაზაშვილი არის არაერთი ჯილდოს მფლობელი, მათ შორის ვოკალისტთა საერთაშორისო კონკურსი „რომანსიადა" 1999 წელი (მოსკოვი), პირველი ადგილი ლაურეატი; 2013 წელს ჟურნალისტთა დაჯილდოება „ოქროს ფრთა"; სააგენტო „პროფილის" დაჟილდოვება „წლის ბრენდი" 2012 წელს და ასევე „წლის მედია პროდიუსერი" 2013 წელს.

ნინო არაზაშვილს ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი. მისი მეუღლე სან­დრო ონოფ­რიშ­ვი­ლი გუ­და­უ­რის გან­ვი­თა­რე­ბის სა­ა­გენ­ტოს ხელ­მძღვა­ნე­ლია.

ლიტერატურა
----------

* თავისუფლების დღიურები, 2009 : რადიო "თავისუფლების" პროექტი. - თბ..- 2010. გვ.234

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბიოგრაფია
* ფაქტები და ბიოგრაფია დაარქივებული 2020-02-25 საიტზე Wayback Machine.
**თეოდოშიუ I** (პორტ. Teodósio I; დ. 1510 — გ. 22 სექტემბერი, 1563) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. ბრაგანსის ჰერცოგ ჟაიმე I-ის უფროსი ვაჟი. ბრაგანსის ჰერცოგი 1532-1563 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

თეოდოშიუ დაიბადა 1510 წელს პორტუგალიაში. იგი იყო ბრაგანსის ჰერცოგ ჟაიმესა და მისი პირველი ცოლის, ლეონოს პერეს დე გუსმანის უფროსი ვაჟი. 1512 წელს მამამისმა დედამისი ღალატის გამო მოაკვლევინა და მალევე მეორედ დაქორწინდა. 

1532 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ თეოდოშიუ I გახდა ბრაგანსის ახალი ჰერცოგი. იგი ტიპური რენესანსული პრინცი იყო, რომელიც მეტად განათლებული იყო და უყვარდა ხელოვნება. 

1542 წელს იგი დაქორწინდა თავის ბიძაშვილზე, ლემოს გრაფ დინიშის ასულ იზაბელ დე ლანკასტრეზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი შეეძინა. 1558 წელს იზაბელი ტრაგიკულად გარდაიცვალა, ამიტომაც 1559 წელს თეოდოშიუ თავისი ცოლის ძმისწულ ბეატრიზ დე ლანკასტრეზე, რომელთანაც კიდევ ორი შვილი შეეძინა. ქორწინებიდან რამდენიმე წელიწადში, 1563 წელს თეოდოშიუ I გარდაიცვალა და ტახტი მისმა ვაჟმა ჟუან I-მა დაიკავა.

შვილები
-------

1. ჟუან I (1543-1583), ბრაგანსის ჰერცოგი 1563-1583 წლებში, ცოლად შეირთო კატარინა პორტუგალიელი;
2. ჟაიმე (?-1578), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
3. იზაბელა (1560-?), ცოლად გაჰყვა კამინას ჰერცოგ მიგელ ლუიშ დე მენეზესს;

ლიტერატურა
----------

* "Nobreza de Portugal e Brasil" Vol. II, page 445. Published by Zairol Lda. Lisbon, 1989.
**მირჩა სნეგური** ( დ. 17 იანვარი, 1940, ტრიფანეშტი, მოლდოვა) — მოლდოვის პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი (1991-1997 წწ.)

1956 წელს დაამთავრა სოფელ ფრუმუშიკის საშუალო სკოლა. 1961 წელს დაამთავრა კიშინიოვის სოფლის მეურნეობის ინსტიტუტი. 1961-1968 წლებში მუშაობდა სოფელ ლუნგის აგრონომად, შემდეგ მოლდავეთის სსრ-ის სოფლის მეურნეობის სამინისტროში. 1981-1990 წლებში სხვადასხვა პარტიულ თანამდებობაზეა. 1990 წელს უალტერნატივო არჩევნებში აირჩიეს მოლდავეთის სსრ-ის პრეზიდენტად. 1991 წლის 23 მაისს ქვეყანას ეწოდა მოლდოვა. ახალი საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად 1991 წლის 8 დეკემბერს კვლავ პრეზიდენტად აირჩიეს. 1996 წლის არჩევნების პირველ ტურში მირჩა სნეგურმა მიიღო ხმების 38,7 %, ხოლო პეტრე ლუჩინსკიმ 27,7 %. მეორე ტურში ლუჩინსკიმ მიიღო ხმების 54,02 %, ხოლო სნეგურმა 45,98 %. 

მირჩა სნეგურის შვილია ნატალია გერმანი, მოლდოვის საგარეო საქმეთა და ევროპული ინტეგრაციის მინისტრი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მირჩა სნეგურის ბიოგრაფია მოლდოვის პრეზიდენტის საიტზე დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
მოლდოვის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* მირჩა სნეგური
* პეტრე ლუჩინსკი
* ვლადიმერ ვორონინი
* მიჰაი გიმპუ
	+ მ/შ
* ვლად ფილატი
	+ მ/შ
* მარიან ლუპუ
	+ მ/შ
* ნიკოლაე ტიმოფტი
* იგორ დოდონი
* მაია სანდუ
 |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **დავითაშვილი**. |

**ნინო შიოს ასული დავითაშვილი** (დ. 30 ნოემბერი [ძვ. სტ. 18 ნოემბერი], 1882, გორი — გ. 22 ოქტომბერი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1943).

ბიოგრაფია
---------

ნინო დავითაშვილმა პირველი ნაბიჯები გადაგა ავჭალის აუდიტორიაში, შემდეგ მოღვაწეობდა ქუთაისის თეატრში, თბილისის ქართულ დრამატულ დასში, ხოლო 1921 წლიდან სამი ათეული წლის მეტი ხნის მანძილზე იყო შოთა რუსთაველის თეატრის წამყვანი მსახიობი; ღირსეულ პარტნიორობას უწევდა სცენის კორიფეებს: ლადო ალექსი-მესხიშვილს, ვასო აბაშიძეს, ნატო გაბუნიას... მის მიერ განსახიერებულ როლებს ახასიათებდა გულწრფელობა და კეთილშობილური სისადავე.

ნინო დავითაშვილს, შეიძლება ითქვას, სცენაზე გზა ილია ჭავჭავაძემ დაულოცა. ქართულ პროფესიულ თეატრში გამოცხადებულ კონკურსში, ვალერიან გუნიას რჩევით, ნინომაც მიიღო მონაწილეობა. მის საგამოცდო ფურცელზე ილიამ დააწერა: „დავითაშვილის ქალი უთუოდ უნდა იქნეს დასში მიღებული".

იმხანად დასს სათავეში ედგა აკაკი წერეთელი, რომელმაც მას პირველი ტურფას როლი მისცა — „პატარა კახში". ამას მოჰყვა სცენური სახეების მთელი გალერეა — სონია (ანტონ ჩეხოვის „ძია ვანო"), გაიანე (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი"), ოფელია (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი"), დედოფალი („რუი ბლაზი"), ქეთევანი (დავით ერისთავის „სამშობლო"), ივდითი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა"), ამალია (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები"), ირინე (დავით კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება"), ზაალის დედა („არსენა"), პრასკოვია (ვანიონ დარასელის „კიკვიძე"), ეფემია (მიხეილ მრევლიშვილის „ნიკოლოზ ბარათაშვილი"), ზიენაბი და მაიკო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი") და სხვა.

მსახიობი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის" ორდენებით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ფილმოგრაფია
-----------

* 1956: „ჩვენი ეზო" (მინადორა) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე

ნათამაშები როლები
-----------------

### რუსთაველის თეატრი

ლიტერატურა
----------

* ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 120, თბ. 1994

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ნინო დავითაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* 

* ნინო დავითაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
* 

* ნინო დავითაშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
**ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის** დღესასწაული წელიწადში სამჯერ აღესრულება: 3 ივნისს, 6 ივლისს და 8 სექტემბერს.

ისტორია
-------

ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი გადმოცემით ლუკა მახარებლის მიერ იმ მაგიდის დაფაზეა დაწერილი, რომელზედაც იესო ქრისტე თავის დედასთან მარიამთან და მართალ იოსებთან ერთად ტრაპეზობდა. გადმოცემით, ხატი ღვთისმშობლის მიძინებამდე დაიწერა.

450 წელს იმპერატორ თეოდორე უმცროსის დროს ხატი იერუსალიმიდან კონსტანტინოპოლში გადაიტანეს, მაგრამ XII საუკუნის დასაწყისში კონსტანტინოპოლიდან კიევში წაიღეს.

1155 წელს დიდმა მთავარმა იურიმ ვიშგოროდი თავის ვაჟს, მთავარ ანდრიას დაგასცა. ვიშგოროდის სავანის კლირიკოსებმა ერთხელ ტაძარში შესვლისას დაინახეს, რომ ხატი თავისი ადგილიდან გადმოსულიყო დაეკლესიის შუაგულში ჰაერში იდგა. ხატი ძველ ადგილას დააბრუნეს, მაგრამ მალე ნახეს, რომ ხატი კვლავ ჰაერში ეკიდა. მთავარი ანდრია მიეახლა ხატს და მხურვალებით ლოცულობდა მის წინაშე, შემდეგ პარაკლისი აღასრულა, ღვთისმოსაობით აიღო ხატი, სხვა საგანძური და ღამით, მამის ნებართვის გარეშე ვიშგოროდიდან წავიდა.

* თავდაპირველი სახე (75 სმ х 55 სმ) ჩარჩოს გარეშე.თავდაპირველი სახე (75 სმ х 55 სმ) ჩარჩოს გარეშე.
* ხატის ზურგი: ტრაპეზი და ვნების იარაღები.ხატის ზურგი: ტრაპეზი და ვნების იარაღები.
* ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი დღესდღეობით.ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი დღესდღეობით.

ხატის ასლთა გალერეა
-------------------

* 
* 
* 
* 
* 
*

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკიწყაროვიკიწყარო
ვიკიწყაროში არის სტატია:
***ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი***

ვიკიწყაროვიკიწყარო
ვიკიწყაროში არის სტატია:
***ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი***
* ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატები
**ნასტასია კინსკი** (გერმ. Nastassja Kinski, ნამდვილი სახელი Nastassja Aglaia Nakszyński ნასტასია აგლაია ნაკშინსკი; დ. 24 იანვარი, 1961, ბერლინი) — გერმანელი მსახიობი. ოქროს გლობუსის პრემიის ლაურეატი 1981 წელს, ასევე ორჯერ ნომინირებული გერმანულ Deutscher Filmpreis-ზე (1975, 1983). ცნობილი გახდა რომან პოლანსკის ფილმში „ტესი" გასახიერებული მთავარი როლით (1979). არის მსახიობ კლაუს კინსკის ქალიშვილი.

ბიოგრაფია
---------

### ადრეული ცხოვრება

ბერლინში დაბადებული ნასტასია გერმანიზებული პოლონერლი მსახიობის კლაუს კინსკის ქალიშვილია, რომელიც მას მსახიობ რუთ ბრიჯით ტოკისთან შეეძინა. მისი მშობლები 1968 წელს განქორწინდნენ. ნასტასია მამას ათი წლის შემდეგ იშვიათად ნახულობდა. ის და დედა ფინანსურ სიდუხჭირეს განიცდიდნენ, ამიტომ მიუნხენში კომუნაში მოუწიათ გარკვეული პერიოდი ცხოვრება. დედამისი საყვარელთან ცხოვრობდა და ვერ მუშაობდა, ამიტომ, დარჩენილი ნივთების გაყიდვით გაჰქონდათ თავი. ნასტასიას თქმით, ის მაღაზიებში წვრილ-წვრილად იპარავდა და ნივთები სახლში მოჰქონდა. მას ავტობუსებში უბილეთოდ მგზავრობისთვის ხშირად აჯარიმებდნენ, თუმცაღა ნასტასიას არც ჯარიმები გადაუხდია და არც სასამართლოში გამოცხადებულა. 1978 წელს ნასტასია აეროპორტში დააპატიმრეს, როდესაც ფილმ „შენადვე დარჩის" გადაღებებიდან ბრუნდებოდა. მან ციხეში სამი თვე გაატარა. 15 წლის ასაკში მან რეჟისორ რომან პოლანსკისთან გააბა რომანი. 1976 წელს ნასტასია ფრანგული ჟურნალის ვოგისთვის გადაიღეს, რომლის მიწვეული რედაქტორიც იმხანად პოლანსკი იყო.

### კარიერა

ნასტასიას პირველი როლი ფილმ „ცრუ მოძრაობაში" შედგა 1975 წელს (რეჟისორი ვიმ ვენდერსი). ამ ფილმში, რომელიც გოეთეს რომანის „ვილჰელმ მაისტერის გატაცების წლების" მიხედვით იქნა გადაღებული, ნასტასია ნამდვილი გვარით — ნაკშინსკით წარდგა მაყურებლების წინაშე. ნასტასია ვანდერსის ცოლმა მსახიობმა ლიზა კრეიცერმა დისკოთეკაზე შენიშნა და მინიონში მუნჯი როლის განსახიერება შესთავაზა. თავისი პირველი როლისთვის მას გერმანული კინემატოგრაფის Deutscher Filmpreis მიერ დაწესებული ჯილდო ხვდა წილად, რომელიც ლიზა კრეისერთან, ჰანნა შიგულასთან და მარიანა ჰოპესთან გაიყო.

ფილმოგრაფია
-----------

| წელი |  | ქართულად | მშობლიური სახელწოდება | როლი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1979 | ფ |  *ტესი*  | *Tess*  | ტესი |
| 1982 | ფ |  *მთელი გულით*  | *One from the Heart* | ლეილა |
| 1985 | ფ |  *რევოლუცია* | *Revolution*  | დეიზი მაკკონეჰი |
| 1998 | ფ |  *მხსნელი*  |  *Savior*  | მარია როზე |
| 2003 | ს |  *სახიფათო კავშირები*  | *Les Liaisons dangereuses* | მადამ დე ტურველი
 |

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ნასტასია კინსკი***

* 

* Nastassja Kinski — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* Nastassja Kinski TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში
* Nastassja Kinski — AllMovie
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **უკლება**. |

**ნოე უკლება** (დ. 15 თებერვალი, 1906 — გ. 16 ივლისი, 1979) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1950), დოცენტი (1954). ნოე უკლებამ შექმნა პირველი ქართული სახელმძღვანელოები ჰიდროლოგიის განხრით: „ზოგადი ჰიდროლოგია" (1967) და „ჰიდრომეტრია" (1972).

ბიოგრაფია
---------

ნოე უკლებამ დაამთავრა ქუთაისის საშუალო სკოლა 1925 წელს და მუშაობა დაიწყო ჭიათურის მანგანუმის მაღაროებში. 1928–32 წლებში წითელი არმიის რიგებშია, ხოლო 1932 წლიდან პარტიულ სამუშაოზე. 1939 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი და მუშაობა დაიწყო ჰიდროლოგია-კლიმატოლოგიის კათედრაზე. 1940–43 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი. 1946–50 წლებში მუშაობდა აგრეთვე, ფაკულტეტის დეკანის მოადგილედ. გამოქვეყნებული აქვს 40-ზე მეტი ნაშრომი. მისი შრომების დიდი ნაწილი პრაქტიკული ხასიათისაა.

საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1950 წელს თემაზე: „მდინარე ენგურის აუზის ჰიდროლოგიისათვის".

აღსანიშნავია ნოე უკლებას მონოგრაფია „საქართველოს წყლის რესურსების კომპლექსური გამოყენება სახალხო მეურნეობაში", რომელშიც მოცემულია წყლის რესურსები და მისი გამოყენება სახალხო მეურნეობაში, საქართველოს ტერიტორიის დარაიონება მდინარეთა აუზების მიხდევით და წყლის რესურსების სანიტარული დაცვა. მოცემულია წყლის რესურსების სამეურნეო გამოყენების კომპლექსური მეთოდი გამოყენებითი გეოგრაფიის თვალსაზრისით. ეწეოდა სახელმძღვანელოების თარგმნას. მისი ინიციატივით მოეწყო სასწავლო ჰიდრომეტეოროლოგიური ლაბორატორიის შექმნა მდინარე ვერეზე.

ბიბლიოგრაფია
------------

* საბჭოთა კავშირის წყლის მეურნეობა : სახელმძღვ. უმაღლ. სასწ. თბ. 1958;
* ზოგადი ჰიდროლოგია, : სახელმძღვ. სტუდენტებისათვის. თბ. 1967;
* ჰიდრომეტრია : სახელმძღვ. გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკ-ტის სტუდენტებისათვის. თბ. 1972;
* საქართველოს სსრ წყლის რესურსების კომპლექსური გამოყენება სახალხო მეურნეობაში. თბ. 1977.

სქოლიო
------

1. ↑  ჰიდროლოგიის, ოკეანოლოგიის და მეტეოროლოგიის კათედრა
2. 1 2 3  ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ. 2003.
**ნასირია** (არაბ. لناصرية‎) — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი არის დი-ქარის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 7 მეტრზე. 2012 წლის შეფასების მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობა დაახლ. 860 200 შეადგენდა. ნასირია არის მოსახლეობის სიმრავლით ერთ-ერთი უდიდესი ქალაქი ერაყში. იგი მდებარეობს 370 კილომეტრში ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან. თანამედროვე ქალაქი დაარსდა 1876 წელს.

ნასირია ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში იმყოფებოდა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში.ოსმალეთის დაშლის შემდეგ ცოტა ხნით იყო ბრიტანეთის იმპერიაში, ხოლო შემდეგ შევიდა ერაყის სამეფოს შემადგენლობაში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* დი-ქარის მუჰაფაზა

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Iraq Image - Nasiriyah Satellite Observation დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ერაყის მუჰაფაზების ადმინისტრაციული ცენტრები |
| --- |
|  |
| 
* რამადი
* ჰილა
* ბასრა
* ბაღდადი
* დაჰუკი
* ბააქუბა
* ნასირია
* ერბილი
* ელ-კუთი
* ქირქუქი
* ელ-ამარა
* სამავა
* მოსული
* ნაჯაფი
* თიქრითი
* სულეიმანია
* ალ-დივანია
* ქარბალა
 |  |

 |