recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**აუქშტაიტია** (ლიეტ. Aukštaitijos nacionalinis parkas) — ეროვნული პარკი ლიეტუვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დედაქალაქ ვილნიუსიდან 100 კილომეტრის დაშორებით. ეს არის ლიეტუვის პირველი ეროვნული პარკი, რომელიც 1974 წელს დაარსდა. თავდაპირველად ამ ტერიტორიას ერქვა ლიტვის სსრ-ს ეროვნული პარკი. 1991 წელს ქვეყანაში დამატებით შეიქმნა, კიდევ ოთხი ეროვნული პარკი. ლიეტუვის ყველა ეროვნულ პარკს დაერქვა თავისი ერთნიკური რეგიონის სახელი, სწორედ ამიტომ ამ ტერიტორიას სახელად ეწოდა აუქშტაიტიას ეროვნული პარკი. 

პარკის ფართობი შეადგენს 405,7 კმ²-ს. ტერიტორიის დაახლოებით 50% შედის იგნალინის რაიონის შემადგენლობაში. პარკის 25% კი შედის უტენის და შვენჩიონის რეგიონებში. ტერიტორიის 2,1% მკაცრად დაცულია. ამ ზონაში შესვლა, მხოლოდ პარკის თანამშრომელთან ერთად შეიძლება. პარკის ეკოსისტემა საკმაოდ მრავალფეროვანია, ეროვნული პარკის 70 პროცენტი ტყეებს უკავია, აქ არის ფიჭვის ტყეები, ზოგიერთი ფიჭვის ასაკი 200 წელსაც აღწევს. 

ლიეტუვის წითელ წიგნში შეტანილია, აქ არსებული: 64 სახეობის მცენარე, 8 სახეობის სოკო, 48 სახეობის ფრინველი. პარკი ცნობილია თავისი ბიომრავაფეროვნებით - ლიეტუვაში არსებული მცენარეთა ჯიშების უმრავლესობის ნახვა აქ შესაძლებელია, ეროვნულ პარკს ლიეტუვის ტერიტორიის მხოლოდ 1% უკავია.

ბუნება
------

ლადაკანისის ბორცვი
პარკი საკამოდ მდიდარია ჰიდროგრაფიული ქსელით. აქ საკმაოდ ბლომად არის ტბები და მდინარეები. ტბების უმრავლესობა ერთმანეთს მდინარეების მეშვეობით უკავშირდება. პარკის ყველაზე დიდი ტბაა კრეტუონასი (8.29 კმ²). აქ მდებარეობს ლიეტუვის ყველაზე ღრმა ტბა ტაურაგნასი (60.5 მ). აუქშტატის ეროვნულ პარკში არის 14 ტბა, რომლის ფართობი აღემატება 1 კმ²-ს. 6 ტბა რომლის ფართობი მერყეობს 0.5 დან 1 კმ²-მდე, 35 ტბა რომლის ფართობი 50 დან 5 ჰექტარამდეა. დანარჩენი ტბების ფართობი 5 ჰექტარზე ნაკლებია. 

აქ არსებული მდინარეების სიგრძე საკამოდ მცირეა, პარკის ყველაზე დიდი მდინარეა ჟეიმიენა, რომელიც ამ ტერიტორიაზე მხოლოს 22 კილოემტრს გადის, (ჟეიმიენას სიგრძეა 144 კილომეტრი). აქ არსებული ყველა მდინარე და ტბა, მიეკუთვნება მდინარე ჟეიმიენას აუზს.

სოფელი
------

პარკში არის 116 სოფელი, სადაც ცხოვრობს დაახლოებით 2300 ადამიანი. აქ არსებული სოფელი პირველად XIV საუკუნეში მოიხსენიება. ყველაზე ცნობილი სოფელი არის პალაუსე, აქ ცხოვრობს პარკის ადმინისტრაცია. აქ მდებარეობს ეკლესია, რომელიც 1750 წელს აიგო, ეს ეკლესია დღემდე ლიეტუვაში ყველაზე ძველად ითვლება, რომელიც ხით არის აგებული. სტრიპეიკა არის პარკის ყველაზე ძველი სოფლელი, აქ მდებარეობს მუზეუმი. გინუჩიაი არის აუქშტაიტიას ეროვნული პარკის კიდევ ერთი ცნობილი სოფელი, ეს დასახლება XIX საუკუნეში შეიქმნა, ამ ადგილს პარკში ტურისტული მიზნებისთვის დიდი დანიშნულება აკისრია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-12-27 საიტზე Wayback Machine.
* Сайт деревни Палуше

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ლიეტუვის ეროვნული პარკები |
| --- |
|  |
| 

აუქშტაიტია · 
ძუკია · 
კურშის ცელა · 
ტრაკაი · 
ჟემაიტია

 |

 |
**ნერონ კლავდიუს დრუზუს გერმანიკუსი** (ლათ. Nero Claudius Drusus Germanicus; დ. 14 იანვარი, ძვ. წ. 38 — გ. ზაფხული, ძვ. წ. 9 ), დაბადებისას **დეციმუს კლავდიუს დრუზუსი**, აგრეთვე უწოდებდნენ **დრუზუს კლავდიუს ნერონს**, **დრუზუსს**, **ნერონ დრუზუსსა** და **დრუზუს უფროსს** — ძველი რომის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე. მამის მხრიდან იგი პატრიციულ კლავდიუსების გვარს ეკუთვნოდა, თუმცა მისი ბებია, დედის მხრიდან, პლებეური ოჯახიდან იყო. იგი იყო ლივია დრუზილას ვაჟი და ამ უკანასკნელის მეორე ქმრის, იმპერატორ ავგუსტუსის კანონიერი გერი. აგრეთვე, იმპერატორ ტიბერიუსის ძმა, კლავდიუსისა და გერმანიკუსის მამა, კალიგულას პაპა მამის მხრიდან და ნერონის დიდი პაპა დედის მხრიდან. 

დრუზუსმა უხელმძღვანელა რომის პირველ მნიშვნელოვან სამხედრო კამპანიას რაინის გასწვრივ და დაიწყო გერმანიის დაპყრობა, რითაც გახდა პირველი რომაელი მხედართმთავარი, რომელმაც მდინარეებს ვეზერსა და ელბას მიაღწია. ძვ. წ. 12 წელს ილაშქრა გერმანიაში და დაიმორჩილა სიკამბრები. მოგვიანებით იმავე წელს ხელმძღვანელობდა საზღვაო ექსპედიციას გერმანული ტომების წინააღმდეგ ჩრდილოეთის ზღვის სანაპიროების გასწვრივ, დაიმორჩილა ბატავიანელები და ფრიზები და ვეზერის შესართავთან დაამარცხა ხავკები. ძვ. წ. 11 წელს დაიმორჩილა უზიპეტები და მარსები, რითაც რომის კონტროლი ზემო ვეზერამდე განავრცო. ძვ. წ. 10 წელს წამოიწყო ლაშქრობა ხატებისა და მოძლიერებული სიკამბრების წინააღმდეგ. დრუზუსმა ორივეს დამორჩილება შეძლო. მომდევნო წელს, როდესაც კონსულის თანამდებობა ეკავა, დაიმორჩილა მატიაკები და დაამარცხა მარკომანები და ხერუსკები, ეს უკანასკნელები ელბის მახლობლად, თუმცაღა მომდევნო წელს გარდაიცვალა და რომმაც თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო სარდალი დაკარგა.

ლიტერატურა
----------

* Osgood, Josiah (2011). *Claudius Caesar: Image and Power in the Early Roman Empire*. Cambridge, England:  Cambridge University Press.
* Powell, Lindsay (2011). *Eager for Glory: The Untold Story of Drusus the Elder, Conqueror of Germania*. Barnsley, South Yorkshire:  Pen & Sword Books.

სქოლიო
------

1. ↑  სვეტონიუსი, „*თორმეტი კეისრის ცხოვრება*", ღვთაებრივი კლავდიუსი, 1
2. ↑  Powell 2011, p. 3.
3. ↑  De Imperatoribus Romanis - An Online Encyclopedia of Roman Emperors, Tiberius (A.D. 14-37), written by Garrett G. Fagan of Pennsylvania State University

| პოლიტიკური თანამდებობები |
| --- |
| წინამორბედი:აფრიკანუს ფაბიუს მაქსიმუსი და იულუს ანტონიუსი | **რომის იმპერიის კონსული***ტიტუს კვინქტიუს კრისპინიუს სულპიციანუსთან ერთად*  ძვ. წ. 9 | შემდეგი:გაიუს მარციუს ცენზორინუსი და გაიუს აზინიუს გალუსი |
**Qfwfq** ან **ქფვფქ** — იტალიელი მწერლის, იტალო კალვინოს მიერ შექმნილი პერსონაჟი, რომელსაც მის რამდენიმე ნაშრომში მთხრობელად ვაწყდებით, მათ შორის ქართულად ნათარგმნ ტექსტში - *კოსმოკომიკური ამბები*.

სახელი
------

სახელი "Qfwfq" (ისევე, როგორც "Kgwgk") წარმოადგენს პალინდრომს. ერთი ვერსიით, მისი სახელი დაკავშირებულია თერმოდინამიკის პირველ კანონთან, კერძოდ კი სითბური ძრავის განტოლებასთან.

აღწერა
------

„ქფვფქ"-ს ასაკი განუსაზღვრელია, ისევე, როგორც სამყაროსი. მას შეუძლია მიიღოს ყველა სუბსტანციის ფორმა, რომელშიც ის საკუთარ არსს ინარჩუნებს. მაგალითად, მოთხრობაში „სისხლის ზღვა" ის წარმოგვიდგება მამაკაცად, რომელსაც ახსოვს, რომ კაცობრიობის ციკლის რაღაც მომენტში მას იმ ამების სახე ჰქონდა, რომელიც ოკეანეში ბინადრობს. ამავე ეპიზოდში, ის, აგრეთვე, აღწერს ზილფიას, ერთ-ერთ თანამგზავრს, რომელთანაც ბაასობს იმის თაობაზე, შეუძლია თუ არა ადამიანს ერთდროულად მრავალ სუბსტანციაში იარსებოს. ქფვფქ აღწერს საკუთარ ოჯახსაც, რომლის წევრებსაც, მისდა მსგავსად, ტრანსცენდენტულობის უნარი გააჩნიათ (მაგალითისთვის, მისი ბიძა წინა ცხოვრებაში უნდა ყოფილიყო თევზი, როცა დანარჩენი ოჯახის წევრები ჩვეულებრივი ამფიბიები იყვნენ). ის ერთიანდება მსგავსი სახელის მქონე არსებასთან - Kgwgk - , რომელთა გაერთიანებითაც იქმნება ხელოვნება.

ქფვფქ აღწერილია, როგორც „არაფრისგან გაკვირვებული" და დახასიათებულია, როგორც „სულაც არასენტიმენტალური იმასთან დაკავშირებით, რომ ბოლო დინოზავრია".

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* იტალო კალვინო
* კოსმოკომიკური ამბები

სქოლიო
------

1. ↑  Patricia Ann Obremsky, "Italo Calvino: A Limit at Infinity", in Phyllis Carey, ed. "Wagering on Transcendence: The Search for Meaning in Literature" (Rowman & Littlefield, 1997), ISBN 978-1556129827, p. 83. Excerpts available at Google Books.
2. ↑  Calvino, Italo. "Blood, Sea", in *t zero*.
3. ↑  Calvino, Italo. "At Daybreak", in *Cosmicomics*.
4. ↑  Calvino, Italo. "A Sign in Space", in *Cosmicomics*.
5. ↑  Gore Vidal's critique of Italo Calvino discusses Qfwfq. Gore Vidal, "Calvino's Novels", *The New York Review of Books*, May 30, 1974, archived here.
**ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ეკლესია** (რუს. Церковь Пресвятой Богородицы, სომხ. Եկեղեցին Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի, აგრეთვე **ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია** რუს. Це́рковь Успе́ния Пресвято́й Богоро́дицы, სომხ. Եկեղեցին Վերափոխման է Սուրբ Աստվածածնի) და **სომხურ-გრიგორიანული მიძინების ეკლესია** (რუს. Армя́но-григориа́нская Успе́нская Це́рковь, სომხ. Հայերեն Առաքելական Եկեղեցին Վերափոխման)) — სომხური ეკლესია რუსეთის კრასნოდარის მხარის ქალაქ არმავირში. აიგო 1861 წელს, ხოლო პირველი ღვთისმსახურება იმავე წლის აგვისტოში გაიმართა (იმავე დროს მოხდა ტაძრის კურთხევაც).

ისტორია
-------

სომხური მიძინების ეკლესია ერთ-ერთი ყველაზე უძველესია ყუბანის რეგიონში. მისი მშენებლობა 1840 წელს დაიწყო. ტაძრის მშენებლობის იდეა არმავირის აულის დამაარსებელს გრიგორი ზასს ეკუთვნის, თუმცა იდეა ბევრად უფრო ადრე დაებადა. ეკლესიის მშენებლობისათვის საჭირო სახსრები პირადად იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამოყო, ხოლო მშენებლობის ნაწილი აულის მაცხოვრებლების მიერ შეგროვებული შემოწირულობით დასრულდა. ეკლესია ხის მასალისგან აშენდა ქვის საძირკველზე. მშენებლობა საკმაოდ სწრაფი ტემპებით მიმდინარეობდა. პრაქტიკულად მისი კურთხევისთანავე ის ხანძრის შედეგად განადგურდა. მოგვიანებით კვლავ ხის ეკლესიის აშენება გადაწყდა, თუმცა მშენებლობა გაურკვეველი მიზეზებით გაჭიანურდა. 1842 წლის აგვისტოში იმპერატორის გადაწყვეტილებით ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა გადაწყდა, რომლის მშენებლობის ხარჯები მთლიანად სახელმწიფო ხაზინიდან დაიფარა. ქვის ეკლესიის პროექტი აფანასი ფარაფონტივმა შექმნა და ის 1844 წელს დამტკიცდა. ახალი ეკლესიის მშენებლობა 1846 წელს დაიწყო. ნახაზების შედგენისას დაშვებული სერიოზული უზუსტობების გამო შენობას ბზარები გაუჩნდა და ნგრევა დაიწყო. სახურავის ნაწილი ჩამოინგრა. 1857 წელს პროექტი დაიხვეწა. სამლოცველო დარბაზში ძველი დანგრეულის ნაცვლად 4 ახალი საყრდენი სვეტი დამონტაჟდა.

სქოლიო
------

1. 1 2  Церковь Успения Пресвятой Богородицы в Армавире.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-03-16. ციტირების თარიღი: 2018-03-19.
**ხაბიზგინა** — ცნობილი ოსური ხაჭაპურია. ის ტრადიციული ხაჭაპურისგან იმით განსხვავდება, რომ შიგთავსად ყველთან ერთად მოხარშულ კარტოფილს, ხახვს და ნიორს ამატებენ. ეს არის კერძი, რომლის მომზადებაც საკმაოდ მარტივია, რადგან ის ინგრედიენტები რაც მოსამზადებლად გვჭირდება, ადვილად იშოვება.

კერძოდ, მიდის კამათი იმის შესახებ, რომ ოსური ხაჭაპური მშრალად უნდა გამოცხვეს და არა – ერბოში. თუმცა, ამასაც ერთი მნიშვნელოვანი საფუძველი აქვს: ძველ დროს, ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ოსური ტომები (სარმატები, ალანები, სკვითები) აზიაში ცხოვრობდნენ, ხორბლის ფქვილის დეფიციტი იყო და სიმინდის ფქვილით იკვებებოდნენ. ერთგვარად, ამითაც აიხსნება ის, რომ ოსურ ხაჭაპურს ნახევარჯერ ნაკლები ცომი სჭირდება, ვიდრე – შიგთავსი. ჰოდა, ეკონომიის მიზნით, ცომი რომ ძალიან არ გათხელებულიყო, ოსი დიასახლისები ერბოში აცხობდნენ. ამით ნოყიერების შეგრეძნებაც იზრდებოდა და კალორიების რაოდენობაც, რაც ასე მნიშვნელოვანი იყო მათი ჯანმრთელობისთვის. ბოლოსდაბოლოს, სულ ომში იყვნენ და ნოყიერი საკვები ყველას განსაკუთრებით სჭირდებოდა.

ოსურ ეთნოსში ხაჭაპურს ძალიან დიდი მნიშვნელობა და დატვირთვა აქვს. ეს არ არის მხოლოდ გასტრონომიული შემთხვევა, ესაა ერთგვარად საკრალური მოვლენა, რომელიც მზის, წყლისა და მიწის სიმბოლოებს აღნიშნავს. მზისა და წყლის სიმბოლოებზე (ხებიჟნ, ცახარაჯინ) უკვე მოგახსენეთ რაც შეეხება მიწის სიმბოლოს, ოსურ ეთნოსში მას фыдджын-ს უწოდებენ და ხორციანი შიგთავსი აქვს. ეს ოსური სამზარეულოს ნამდვილი მარგალიტია.

ინგრედიენტები: ფქვილი - 600 გრამი; საფუარი - 1 ჩაის კოვზი; შაქარი - 1 ჩაის კოვზი; მარილი - 1/2 ჩაის კოვზი;კვერცხი - 1 ცალი; კეფირი - 200 გრამი; არაჟანი - 2 სუფრის კოვზი; რძე - 100 გრამი; მოხარშული კარტოფილი - 350 გრამი; ყველი - 450 გრამი; კარაქი - 50 გრამი და მარილი. 

ხაბიზგინას ძალიან უხდება ალკოჰოლური სასმელი, განსაკუთრებით კი თეთრი მშრალი ღვინო.

მომზადების წესი
---------------

2\_3 ჭიქა ფქვილში შევურიოთ მშრალი საფუარი. თბილ წყალში გავხსნათ მარილი და შაქარი, დავასხათ საფუვრიან მასას და კარგად მოვურიოთ. თანდათანობით ვუმატოთ ფქვილი, შევაზილოთ ზეთი და დავდგათ ასაფუებლად. უნდა მივიღოთ ნაზი ცომი. საშუალო ზომის კარტოფილები კანიანად მოვხარშოთ და გავფცქვნათ. ხორცსაკეპ მანქანაში გავატაროთ ჯერ ყველი, შემდეგ კარტოფილი, შევურიოთ ერბო, მარილი და კარგად ავზილოთ. ცომისა და გულსართისგან თანაბარი ზომის გუნდები მოვამზადოთ. ცომი ოდნავ გავაბრტყელოთ, ზედ მოვათავსოთ გულსართი, შევკრათ და გავაბრტყელოთ. ხაბიძგინები გაცხელებულ ტაფაზე ორივე მხრიდან გამოვაცხოთ. მეორე მხარეს რომ გადმოვატრიალებთ, ერბო წავუსვათ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ხაბიზგინა დაარქივებული 2019-11-04 საიტზე Wayback Machine.
* ხაბიზგინის მომზადება
**კონსტანტინოს I** (ბერძ. Κωνσταντῖνος Αʹ, Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων, *Konstantínos Αʹ, Vasiléfs ton Ellínon*; დ. 2 აგვისტო, 1868 — გ. 11 იანვარი, 1923) — საბერძნეთის მეფე 1913—1917 და 1920—1922 წლებში. ის იყო უმაღლესი მთავარსარდალი 1897 წლის საბერძნეთ-ოსმალეთის წარუმატებელი ომის დროს. ის აგრეთვე სათავეში ედგა საბერძნეთის ძალებს 1912—1913 წლების ბალკანეთის ომების დროს, სადაც საბერძნეთმა სალონიკი აიღო და გაორმაგდა მათი ფართობი და პოპულაცია. მამამისის მკვლელობის შემდეგ, 1913 წლის 18 მარტს კონსტანტინოს I საბერძნეთის ტახტზე ავიდა. 

მის უთანხმოებას ელეფტერიოს ვენიზელოსთან, შეეძლო გამოეწვია პირველ მსოფლიო ომში საბერძნეთის ჩაბმა და ეროვნული განხეთქილება. კონსტანტინოს I ვენიზელოს აიძულებდა მეორედ გადამდგარიყო, თუმცა ანტანტის მხრიდან ათონის დაბომბვის მუქარის გამო, 1917 წელს კონსტანტინოსმა საბერძნეთი დატოვა. ტახტზე მისი მეორე ვაჟი ალექსანდროსი ავიდა. ალექსანდროსის გარდაცვალების შემდეგ, საბერძნეთის 1920 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ვენიზელოსი დამარცხდა და პლებისციტის შედეგად, კონსტანტინოსის დაბრუნება და აღდგენა მოითხოვეს. კონსტანტინოს I ტახტი მეორედ და უკანასკნელად 1922 წელს დათმო, როდესაც საბერძნეთი 1919—1922 წლების საბერძნეთ-ოსმალეთის ომში დამარცხდა. ამ დროისთვის წარმატება მისმა უფროსმა ვაჟმა, გეორგიოს II-მ მიაღწია. კონსტანტინოსი გადასახლებიდან ოთხ თვეში, სიცილიაში გარდაიცვალა.

ლიტერატურა
----------

* George B. Leontaritis, *Greece and the First World War* (1990)
* Darling, Janina K. (2004). „Panathenaic Stadium, Athens", *Architecture of Greece*.  Greenwood Publishing Group. ISBN 0-313-32152-3.
* Young, David C. (1996). *The Modern Olympics: A Struggle for Revival*.  JHU Press. ISBN 0-8018-7207-3.
* Van der Kiste, John (1994). *Kings of the Hellenes*.  Sutton Publishing. ISBN 0-7509-2147-1.
* Polykratis, Iakovos Th. (1945–1955). „Constantine". In Passas Ioannis (ed.). *Encyclopedia "The Helios"* (Greek). **XI**. Athens.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
საბერძნეთის მეფეები |
| --- |
|  |
| 
ოტონი · გეორგიოს I · კონსტანტინოს I · ალექსანდროსი · გეორგიოს II · პავლოსი · კონსტანტინოს II
 | 
 |

 |
**ჩერნოვის აგარაკი** (რუს. Дача Чернова) — ეკლექტიკის პერიოდის არქიტექტურული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში, მდინარე ნევის მარჯვენა სანაპიროზე, ვოლოდარის ხიდის ზემოთ, სამდინარო ვაგზლის პირდაპირ. მისამართი: სანქტ-პეტერბურგი, ოქტომბრის სანაპირო, სახლი № 72.

აგარაკი ააშენეს 1889-1893 წლებში ალექსანდრე გოგენის პროექტის მიხედვით, გენერალ ალექსანდრე ჩერნოვისათვის. შენობა გადაწყვიტეს აეშენებინათ ფსევდორუსულ სტილში. მშენებლობაში მონაწილეობდნენ არქიტექტორები ალექსი კუზნეცოვი და გრიგორ ლიუცედარსკი

ბაღი
----

ჩერნოვის აგარაკი მდებარეობს ბაღებისა და პარკების სამმართველოს დაქვემდებარებაში.

2003 წელს სანქტ-პეტერბურგის წრიული საავტომობილი გზის მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობისათვის მიმდინარე სამუშაოებთან დაკავშირებით შეიცვალა ოქტომბრის სანაპიროს ვერტიკალური ნიშნულები. პარკი აღმოჩნდა ცენტრალური გზის დაბლა და გაჩნდა ბაღის დატბორვის რეალური საფრთხე. ბაღებისა და პარკების სამმართველომ მოამზადა ფინანსური პროექტი ბაღის კაპიტალური რემონტისათვის. 

ქალაქის საინვესტიციო და სატენდერო კომისიამ მიიღო პროექტი ოქტომბრის სანაპიროს რეკონსტრუქციისთვის და ბაღის გასარემონტებლად. 

### 2007 წლის რესტავრაცია

პარკის მდგომარეობის არადამაკმაყოფილებლად გამოცხადების შემდეგ, 2003 წელს დაიწყეს კოსმეტიკური რემონტი, რომელიც მოიცავდა ასევე გზების საკითხსაც. 2007 წელს წარიმართა სარემონტო სამუშაოები. სამუშაო გეგმა ითვალისწინებდა იმ ხეების მოჭრას, რომლებმაც დაკარგეს თავისი დეკორატიული დანიშნულება, ხეების და ბუჩქების ახალი ჯიშების გაშენებას ძირძველ ადგილებზე. ასევე უნდა მომხდარიყო ტერიტორიის კეთილმოწყობა. კერძოდ: გაზონების მოწყობა, საფეხმავლო ბილიკების რესტავრაცია, ღობის რემონტი, წყლის სისტემის აღდგენა და სხვა.

სქოლიო
------

1. ↑  Кириков Б. М. Григорий Люцедарский — мастер петербургского модерна // Архитектурное наследство. — М. 2012. — Вып. 56. — С. 261.
2. ↑  «В „акватории" Дачи Чернова» Интервью директора ГУ «Дирекция транспортного строительства» Владимира Шмидта Корр: Владимир Дмитриев. «Утро Петербурга», 17 октября 2003 года
3. ↑  «В октябре завершится капитальный ремонт сада „Дача Чернова"» დაარქივებული 2007-10-25 საიტზე Wayback Machine.  с сайта Дороги Санкт-Петербурга, информационный портал при поддержке Комитета по благоустройству и дорожному хозяйству დაარქივებული 2007-10-06 საიტზე Wayback Machine.  Новости, 14 августа 2007 года
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ოთარ ჯაფარიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

**ოთარ გრიგოლის ძე ჯაფარიძე** (დ. 29 ოქტომბერი, 1920, ქ. ოჩამჩირე, აფხაზეთი — გ. 27 ნოემბერი, 2020) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1967).

ბიოგრაფია
---------

ოთარ ჯაფარიძე დაიბადა 1920 წლის 29 ოქტომბერს ქ. ოჩამჩირეში, სადაც მამამისი, გრიგოლ ჯაფარიძე, ქართული გიმნაზიის დირექტორად მუშაობდა.
სწავლა დაიწყო 1927 წელს სოხუმის ქართულ ცხრაწლედში და ოჯახის თბილისში გადასვლის შემდეგ განაგრძო თბილისის I საცდელ–საჩვენებელ სკოლაში (ამჟამად თბილისის კლასიკური გიმნაზია), რომელიც დაამთავრა 1939 წელს.

1939–1946 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტზე. 1947 წელს ჩაირიცხა ფერწერის კათედრის ასპირანტურაში, სადაც დაჰყო 1950 წლამდე. ასპირანტურაში სწავლის პერიოდში 1947 წელს დაიწყო მუშაობა თბილისის სამხატვრო სასწავლებელში (შემდგომში იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი) სპეციალური საგნების პედაგოგად. როგორც ჩანს, ოჯახის ტრადიციებმა (პაპა და მამა პედაგოგები იყვნენ) განაპირობეს ოთარ ჯაფარიძის ერთგულება პედაგოგიური მოღვაწეობისადმი. მან 60 წელი იმუშავა პედაგოგად და ამ ხნის განმავლობაში რამდენიმე ასეულ ახალგაზრდას გაუწია დახმარება მყარად დამდგარიყვნენ პროფესიონალური მხატვრობის რთულ გზაზე.

1960 წლიდან ოთარ ჯაფარიძემ დაიწყო მუშაობა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის კათედრის მასწავლებლის თანამდებობაზე. მან სამხატვრო აკადემიაში მუშაობის 47 წლის განმავლობაში გაიარა უმაღლესი სასწავლებლის პედაგოგის ყველა საფეხური კათედრის პროფესორის თანამდებობამდე.
1968 წელს სამხატვრო აკადემიის მაშინდელი რექტორის აპოლონ ქუთათელაძის რეკომენდაციით დაინიშნა აკადემიის პრორექტორად სასწავლო დარგში. მან ამ თანამდებობაზე იმუშავა 15 წელი (1983 წლამდე). შემდგომში ოთარ ჯაფარიძე აკადემიაშივე განაგრძობდა მოღვაწეობას ფერწერის კათედრის პროფესორის თანამდებობაზე.
1988 წლიდან – უჩა ჯაფარიძის სახლ-მუზეუმის დაარსების დღიდან შეთავსებით იყო ამ მუზეუმის ხელმძღვანელი.

1969 წელს ოთარ ჯაფარიძეს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული მხატვრის წოდება. მისი შემოქმედებითი მოღვაწეობის სფერო ძირითადად პეიზაჟის მხატვრობით განისაზღვრა, რასაც ხელს უწყობდა სისტემატიური კონტაქტი მშობლიურ რაჭასთან. სწორედ რაჭის პეიზაჟი გახდა მისი შემოქმედებითი შთაგონების მთავარი წყარო.

ოთარ ჯაფარიძის ფერწერული ნამუშევრები ძირითადად დაცულია საქართველოს სახელმწიფო სამხატვრო გალერეის (ამჟამად „მხატვრის სახლი"), ონისა და ბორჯომის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმების ფონდებში. ერთ–ერთი ტილო იმყოფება მოსკოვის აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში. ცალკეული ნამუშევრები დაცულია კერძო კოლექციებში როგორც საქართველოში, ისე საზღვარგარეთ.
უკანასკნელი წლების განმავლობაში ოთარ ჯაფარიძის, როგორც მხატვრის, ინტერესები მიიპყრო ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლების მხატვრულმა ასახვამ. ამ თემაზე მის მიერ შექმნილია ორასამდე მცირე ზომის გრაფიკული ნამუშევარი.

ოთარ ჯაფარიძე დაჯილდოებულია რამდენიმე საბჭოთა მედლით და ღირსების ორდენით.

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
-----------------------------

* 1967: საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი
* 1998 : ღირსების ორდენი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოთარ ჯაფარიძე 100 — საიუბილეო გამოცემა
* ოთარ ჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ბიბლოსი** (ბერძ. byblos, biblos „წიგნი") — ბიბლიური **გებალი**, ერთ-ერთი უძველესი ფინიკიური ქალაქი. იგი წარმოადგენდა საზღვაო პორტს ქალაქებს, სიდონსა და ტრიპოლის, შორის. სწორედ ამ ქალაქის ნანგრევებზეა აშენებული თანამედროვე ჯებეილი, რომელიც ბეირუთიდან დაშორებულია 42 კმ.-ით. ბერძნულ-რომაული ხანიდან გებალს უკვე **ბიბლოსი** ეწოდა, რადგანაც აქ მზადდებოდა მაღალი ხარისხის პაპირუსის ქაღალდი.

არქეოლოგიურ მასალებსა და ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით ირკვევა, რომ გებალი ადრეულ ბრინჯაოს ხანაში დაარსებულა. მისი ეკონომიკური აღმასვლა თარიღდება ძვ.წ. XIX-XVIII საუკუნეებით. მაშინ, როდესაც უგარითთან ერთად წარმოადგენდა ეგვიპტელების მიერ კონტროლირებად რეგიონს (ე.წ. „ამურუს რეგიონი"). აღსანიშნავია, რომ ტვიროსისა და სიდონის გვერდით ამ ქალაქს ეგვიპტელები განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდნენ, რაზეც მეტყველებს ამარნას არქივებში დაცული წერილები. ამ კორესპოდენციის ძირითადი ადრესატები ბიბლოსელები იყვნენ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში

ლიტერატურა
----------

* *Byblos* (ბიბლოსი), Jean-Pierre Thiollet, H & D, 2005. ISBN 2 914 266 04 9

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Lebanon, the Cedars' Land: Byblos
* Byblos info
* Embassy of Lebanon in Canada დაარქივებული 2006-10-10 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ლიბანში ლიბანის დროშა |
| --- |
|  |
| 
ანჯარი · ბაალბექი · ბიბლოსი · ტვიროსი ·  კადიშის ხეობა და სამეფო კედრების ტყე
 |

 |
**გონდოლინი** (ს.; პირველი ეპოქა, დაახ. 126 – 510, იარსება 384 წელი) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში მეფე ტურგონის მმართველობისას დამალული ქალაქი. მდებარეობდა გარშემორტყმულ მთებში. ამასთან, თორონდორის არწივებს მასში შეღწევის უფლება ჰქონდათ. გონდოლინის საიდუმლო შესასვლელს ყარაულობდა ელემმაკილი.

პირველი ეპოქის 50 წელს ტურგონი ნევრასტიდან ფინროდის თანხლებით გამოემართა. ულმომ მას ტუმლადენის დამალულ ველზე მიუთითა, სადაც ტურგონმა გონდოლინი დააარსა. ქალაქის მშენებლობა დაახლოებით პირველი ეპოქის 126 წელს დასრულდა და ნევრასტელი ხალხი მასში ფარულად გადასახლდა.

თითქმის 400 წლის განმავლობაში ქალაქი დამალული იყო და მას მტერი ვერ ეხებოდა. იგი დაცული იყო მძლავრი კედლებით. სხვადასხვა ვარაუდით, ასეთი ქალაქის შექმნის წყაროდ ტოლკინისთვის ტროა იქცა.

მორგოთის მსახურებმა გონდოლინი მაეგლინის ღალატის შედეგად აღმოაჩინეს. 510 წელს იგი დაეცა. ტურგონი დაიკარგა, მაგრამ ტუორი, იდრილი, ეარენდილი და კიდევ რამდენიმე გადაურჩნენ ამ ბრძოლას და დასახლდნენ სირიონის შესართავთან.

ეტიმოლოგია
----------

სიტყვა *Gondolind* სავარაუდოდ მითრიმინიდან, ჩრდილო სინდარულიდან მომდინარეობს. იგი აღნიშნავს „მუსიკალურ ქვას". ძირითად სინდარულზე მას Gonnólen-ს უწოდებდნენ (დამალულ კლდეს). ქუენიურიზე იგი Ondolinde-ს სახელით იყო ცნობილი.

სქოლიო
------

1. ↑  M. Bruce, Alexander. The Fall of Gondolin and the Fall of Troy: Tolkien and Book II of the Aeneid en (22 March 2012).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 დეკემბერი 2019. ციტირების თარიღი: 2 April 2017.
2. ↑  Bruce, Alexander M. (2012). „The Fall of Gondolin and the Fall of Troy: Tolkien and Book II of the Aeneid". *Mythlore*. **30** (3–4).

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
სამეფოები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმიდან პირველ ეპოქაში |
| --- |
|  |
| ნოლდორული | 
* დორთონიონი
* გონდოლინი
* ჰითლუმი
* ნარგოთრონდი

 |
|  |
| სინდარული | 
* დორიათი

 |
|  |
| ავარული და ნანდორული | 
* ლოთლორიენი
* ოსირიანდი
* ნან ელმოთი

 |
|  |
| ენტური | 
* ფანგორნი
* ერიადორი

 |
|  |
| ჯუჯების | 
* მორია

 |
|  |
| მტრული | 
* ანგბანდი

 |
|  |
| დაკავშირებული | 
* ბელერიანდი
	+ მეორეხარისხოვანი ადგილები
* შუახმელეთის მეორეხარისხოვანი ადგილები
* მეორეხარისხოვანი ადგილები არდაში

 |

 |
**ნუცა ბუზალაძე** (დ. 28 იანვარი, 1997, თბილისი) — ქართველი მომღერალი, კონკურისის „ახალი ტალღა 2014" გამარჯვებული.

ნუცა ბუზალაძე დაიბადა 1997 წლის 28 იანვარს. 5 წლის ასაკიდან, დადიოდა ანსამბლ „მართვეში"; შემდეგ საბავშვო ანსამბლის „მზიურის" მთავარი ვოკალისტი იყო, ასევე უკრავდა გიტარაზე. 8 წლის ასაკიდან, დაიწყო ფორტეპიანოს შესწავლა. 2011 წელს მონაწილეობა მიიღო გადაცემა „ნიჭიერში", სადაც ის ნახევარფინალამდე მივიდა. 2013 წელს ნუცამ მონაწილეობდა GDS-ის პროექტ „ერთი-ერთში", სადაც დაიკავა მე-4 ადგილი. 2014 წელს ლატვიის ქალაქ ლიეპაიაში, მე-13 საერთაშორისო კონკურსში მიიღო მონაწილეობა. იგი სოსო პავლიაშვილის და დუეტ ჯორჯიას შემდეგ მესამე ქართველია, ვინც „ახალი ტალღა" მოიგო.

საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, მომღერალმა მონაწილეობა მიიღო „ცეკვავენ ვარსკვლავებში", მაგრამ მიღებული ტრავმის გამო მე-7 ტურიდან პროექტი დატოვა. იგი აგრეთვე მონაწილეობდა პროექტ „ორ ვარსკვლავში".

ნუცა ბუზალაძე „ახალი ტალღა" 2014 წლის გამარჯვებულია. საქართველოს წარმომადგენელი სამივე ტურში წარსდგა და ლიდერობაც შეინარჩუნა. ბოლო საკონკურსო დღეს ნუცამ სპეციალურად ამ კონკურსისთვის დაწერილი მაია კაჭკაჭიშვილის სიმღერა „In My Dreams" შეასრულა და ჟიურის ყველა წევრისაგან უმაღლესი შეფასება დაიმსახურა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნუცა ბუზალაძის მოკლე ბიოგრაფია
* ნუცა ბუზალაძე Facebook-ზე
* 

* ნუცა ბუზალაძე — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* ნუცა ბუზალაძე „ახალი ტალღა 2014"-ის გამარჯვებულია

სქოლიო
------

1. 1 2  ნუცა ბუზალაძე — ევროვიზიის ეროვნული კონკურსის მონაწილე. eurovision-georgia.ge. ციტირების თარიღი: 11 ივნისი, 2019.
2. ↑  ცეკვავენ ვარსკვლავები ნუცა ბუზალაძემ დატოვა (23 ნოემბერი, 2014). ციტირების თარიღი: 11 ივნისი, 2019.
3. ↑  ნუცა ბუზალაძე „ახალი ტალღა" 2014 წლის გამარჯვებულია. ambebi.ge (26 ივლისი, 2014). ციტირების თარიღი: 11 ივნისი, 2019.
4. ↑  ნუცა ბუზალაძე „ახალი ტალღა 2014"-ის გამარჯვებულია. intermedia.ge (27 ივლისი, 2014).
**ბიომრავალფეროვნების გლობალური საინფორმაციო ფონდი** (ინგლ. Global Biodiversity Information Facility; აბრევ. **GBIF**) — საერთაშორისო ორგანიზაცია და ინტერნეტ-საიტი, რომელიც აგროვებს ინფორმაციას მსოფლიოს ბიომრავალფეროვნებაზე. ორგანიზაციის მიზანია დედამიწაზე არსებული სიცოცხლის ყველა ცნობილ ფორმასთან ღია წვდომის უზრუნველყოფა.

მუზეუმები, ჰერბარიუმები და ა.შ. — ეს ის სამეცნიერო დაწესებულებებია, რომლებისგანაც აგროვებს პირველად ცნობებს მსოფლიოს ბიომრავალფეროვნებაზე. GBIF-ის საინფორმაციო სერვისების მიერ ერთიან პორტალზე გამოქვეყნებული ეს მონაცემები მოიცავენ ცნობებს მცენარეების, ცხოველების, სოკოებისა და მიკრობების შესახებ, აგრეთვე ტაქსონომიურ მონაცემებს, დასახელებებისა და სამეცნიერო სინონიმების ჩათვლით.

GBIF თანამშრომლობს რიგ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან: Catalogue of Life, Biodiversity Information Standards, Consortium for the Barcode of Life (CBOL), სიცოცხლის ენციკლოპედია (EOL) და Global Earth Observation System of Systems (GEOSS).

2002-2018 წლებში ორგანიზაცია გასცემდა პრესტიჟულ ყოველწლიურ საერთაშორისო პრემიას „Ebbe Nielsen Prize". 2018 წლიდან გასცემს ორ ყოველწლიურ პრემიას — „GBIF Ebbe Nielsen Challenge" და „Young Researchers Award".

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ბიომრავალფეროვნების გლობალური საინფორმაციო ფონდი"** ვიკისაწყობში.
* ოფიციალური საიტი
* GBIF-ის მოკლე აღწერა
* GBIF network
* GBIF Data publishers

სქოლიო
------

1. ↑  Global Biodiversity Information Facility. USA National Phenology Network.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 4, 2021. ციტირების თარიღი: June 4, 2021.
2. ↑  What is GBIF? en. ციტირების თარიღი: 8 თებერვალი, 2023.
3. ↑  Chris Yesson, Peter W. Brewer, et al. How Global Is the Global Biodiversity Information Facility? (ინგლ.) // PLOS One. — 2007. — 7 November (vol. 2(11): e1124). — doi:10.1371/journal.pone.0001124.
4. ↑  Ebbe Nielsen Challenge en. ციტირების თარიღი: 2022-01-12
ადგილი სადაც მდებარეობდა ქალაქი ტუშფა
**ტუშფა** (თურქ. Tuşpa; სომხ. Տուշպա) — ძველი ქალაქი, ურარტუს სამეფოს დედაქალაქი მისი აყვავების პერიოდში. მდებარეობდა ვანის ტბის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. თანამედროვე ქალაქ ვანის დასავლეთით, ვანის ტბის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. ქალაქის არქიტექტურის მთავარ ელემენტს წარმოადგენს ვანის კლდეები, სადაც მდებარეობდა ურარტუს მეფეების რეზიდენცია. რუსა II-ის (ძვ. წ. 685 - 645) მმართველობის პერიოდში დედაქალაქი გადატანილ იქნა რუსახინილში, ხოლო ტუშფა კვლავ ურარტუს ქალაქია, ძვ. წ. 590 წლამდე, მანამ სანამ ურარტუს გაანადგურებდნენ მიდიელები.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ურარტუ
* რუსახინილი
* ურარტუს მეფეები

ლიტერატურა
----------

* Меликишвили Г.А. Урартские клинообразные надписи, Москва: Издательство АН СССР, 1960
* გ. მელიქიშვილი, ურარტუ (სამეცნიერო-პოპულარული ნარკვევი), თბ. 1951

სქოლიო
------

1. ↑  ძველი აღმოსავლეთის ხალხთა ისტორია, გ. მელიქიშვილი, „მეცნიერება", თბილისი, 1988,გვ.334

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ურარტუს ქალაქები |
| --- |
|  |
| 
არგიშთიხინილი  ·  არზაშქუ  ·  ბასტამი  ·  ერებუნი ·  თეიშებაინი  ·  თეისება  · კელაშინი  ·  მუსასირი  · რუსახინილი  ·  ტუშფა  ·  ჰაიკაბერდი
 |

 |
**რევაზ ივანეს ძე ანდრონიკაშვილი** (გ. 1814, სოფ. ფხოველი, ახლანდ. გურჯაანის მუნიციპალიტეტი, — გ. 27 დეკემბერი, 1878, თბილისი) — 
ქართველი თავადი, რუსეთის არმიის გენერალ-ლეიტენატი (1860), გენერალ-ადიუტანტი (1871).

სწავლობდა თბილისის კადეტთა კორპუსში. მსახურობდა სამოგიტიის გრენადერთა პოლკში, შემდეგ — ფინეთის ლაიბგვარდიის პოლკში. იყო მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის ადიუტანტი. მონაწილეობდა მთიელთა წინააღმდეგ ბრძოლაში, ყირიმის ომში (1853–1856). 1854–1856 წლებში მეთაურობდა თბილისის ეგერთა პოლკს, 1853 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება.

1856–1858 წლებში იყო კავკასიის გრენადერთა დივიზის მე-2 ბრიგადის მეთაური, 1858–1859 წლებში — ლეკებთან სასაზღვრო ხაზის ჯარების სარდლის თანაშენწე, 1859–1860 წლებში — სარდალი. 1860 წლიდან კავკასიის არმიის მთავარსარდალთან ასრულებდა განსაკუთრებულ დავალებათა გენერლის მოვალეობას. იყო გლეხთა საქმეების დარგში თბილისის გუბერნიის საკრებულოს წევრი, 1870–1877 წლებში — თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურთა წინამძღოლი. 1877 წელს დანიშნეს ალაზნის ველზე განლაგებული ჯარების სარდლად სამხედრო გუბერნატორის უფლებებით. დაკრძალულია თბილისში, ქაშვეთის ეკლესიაში.

ლიტერატურა
----------

* Дворянские роды Российской Империи, т.4, М. 1998;
* დოლიძე ლ. გენერლები საქვართველოდან, თბ. 2002.
* 

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. გოგიტიძე მ. თბ..
პარალაქსის სქემა
**პარალაქსი** (ბერძ. παράλλαξις — „გადახრა"), *პარალაქსური გადაადგილება* ასტრონომიაში — მნათობის პერსპექტიული გადანაცვლება ცის სფეროზე, განპირობებული დამკვირვებლის სივრცეში გადაადგილებით, რასაც იწვევს დედამიწის დღეღამური ბრუნვა (*დღეღამური პარალაქსი*), მზის გარშემო დედამიწის მოძრაობა (*წლიური პარალაქსი*) და გალაქტიკაში მზის სისტემის მოძრაობა (*საუკუნეობრივი პარალაქსი*). პარალაქსის სიდიდე დამოკიდებულია დამკვირვებლიდან მნათობამდე მანძილზე , ამიტომ პარალაქსი ასტრონომიაში მანძილის ექვივალენტად ითვლება.

პარალაქსის მაგალითი ანიმაციით
**დღეღამური პარალაქსი** — კუთხე, რომლის წვეროშია მნათობის ცენტრი, ხოლო გვერდებს შეადგენს მიმართულებები დედამიწის ცენტრისა და დამკვირვებლისაკენ. თუ მნათობი დაკვირვების ადგილის ჰორიზონტზეა, პარალაქსს *ჰორიზონტული* ეწოდება. თუ ამავე დროს დამკვირვებელი დედამიწის ეკვატორზეა — *ჰორიზონტ-ეკვატორული პარალაქსი* მზემდე საშუალო მანძილის შესაბამისი პარალაქსი არის 8,794″, მთვარისა - 57′2,6″. ვარსკვლავებისათვის დღეღამური პ. პრაქტიკულად ნულია მათი ძალიან დიდი სიშორის გამო.

**წლიური პარალაქსი** — ვარსკვლავთან შედგენილი კუთხე მართკუთხა სამკუთხედში, რომლის ჰიპოტენუზაა მანძილი მზიდან ვარსკვლავამდე, ხოლო მცირე კათედი - დედამიწის ორბიტის დიდი ნახევარღერძი; იყენებენ ვარსკვლავებამდე მანძილების განსაზღვრავად. ძალიან შორეულ ვარსკვლავთა მიმართ ცაზე ვარსკვლავის გადანაცვლების გაზომვით მიღებულ წლიურ პარალაქსს *ტრიგონომი* ეწოდება. იგი იმდენად მცირეა (ყველაზე ახლომდებარე ვარსკვლავის, ე. წ. კენტავრის უახლოესის პარალაქსი არის 0,76″), რომ მისი განსაზღვრა მოხერხდა მხოლოდ მზის მახლობელი 6 ათასამდე ვარსკვლავისათვის.

მზე აირეკლება წყალზე ფანარის ანარეკლზე, თუმცა აურეკლავ ხედზე ის საგრძნობლად დაცილებულია ფანარს.
**საუკუნეობრივი პარალაქსი** — ვარსკვლავის კუთხური გადაადგილება წელიწადში, განპირობებული გალაქტიკაში მზის სისტემის მოძრაობით და მიყვანილი ამ მოძრაობისადმი პერპენდიკულარულ მიმართულებაზე. იყენებენ შორეულ ვარსკვლავებამდე მაძილების შესაფასებლად. საუკუნეობრივი პარალაქსით მანძილი განისაზღვრება მხოლოდ სტატისტიკური მეთოდებით ვარსკვლავთა დიდი ჯგუფისათვის. ინდივდ. ვარსკვლავისათვის იგი შეიძლება რეალური არ იყოს.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 678.
* *ხარაძე ე.*, ასტრონომიის საფუძვლები, ტ. 1-2, თბ. 1971-74 წელი.
* *Куликовский П. Г.*, Звездная астрономия, М. 1978.
ათენის აკროპოლისი
**აკროპოლისი** (ბერძ. ἀκρόπολις >  ἀκρόs — ზედა,  πολις — ციხე) — ძველი ბერძნული ქალაქის ყველაზე მაღალი და გამაგრებული ნაწილი, ე. წ. ზედა ქალაქი. ქალაქის რელიგიური და პოლიტიკური ცენტრი. აკროპოლისი იყო პირველადი დასახლებული ადგილი. მის გარშემო შენდებოდა ნაკლებად დაცული ე. წ. ქვედა ქალაქი. აკროპოლისი წარმოადგენდა ციხესიმაგრეს, რომელსაც ომიანობის დროს თავს აფარებდა ქალაქის მოსახლეობა. ჩვეულებრივ აქ ქალაქის მფარველი ღმერთების სახელზე აგებდნენ ტაძრებს. აკროპოლისთა ნანგრევებში (მიკენის, ათენის, არგოსის და სხვა) ნაპოვნია მატერიალური კულტურული მრავალი ძეგლი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ათენის აკროპოლისის არქიტექტურული და ქანდაკების თვალსაჩინო ნიმუშები (დაახლოებით ძვ. წ. V საუკუნე), რომელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი მოთავსებულია ბრიტანეთის მუზეუმში. ათენის აკროპოლისში შექმნილია არქეოლოგიური ნაკრძალი და მუზეუმი.

აკროპოლისი — ქართულად შიდაციხე, ზედაციხე, ზედაქალაქი — ჰქონდათ ძველ ქართულ ქალაქებსაც: მცხეთას, თბილისს ქუთაისს, არქეოპოლისს, ანაკოფიას, ვანს და ა. შ. ბერძენი ისტორიკოსი დიონ კასიოს კოკეინი (155 ან 164-229) თავის „რომის ისტორიაში" აკროპოლისად იხსენიებს მცხეთის შიდაციხეს (ზედაციხეს), იგი მოგვითხრობს, რომ ძვ. წ. 65 წელს რომაელთა სარდალი გნეუს პომპეუსი იბერიაში შეიჭრა და მიაღწია აკროპოლისამდე. მცხეთის ამ ნაწილს არმაზციხე ეწოდებოდა.

აკროპოლისში როგორც წესი, ყოველთვის იდგა ქალაქის მფარველი ღმერთის ტაძარი. ყველაზე მეტად ცნობილია ათენის აკროპოლისი, რომელიც შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 255.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***აკროპოლისი***

* The Acropolis of Athens დაარქივებული 2007-04-29 საიტზე Wayback Machine.  (Greek Government website)
* The Acropolis Restoration Project დაარქივებული 2007-11-01 საიტზე Wayback Machine.  (Greek Government website)
* The Restitution of the Parthenon Marbles დაარქივებული 2007-06-17 საიტზე Wayback Machine.
* UNESCO World Heritage Centre — Acropolis, Athens
* Acropolis Friends
* AcropolisofAthens.gr
* Acropolis of Athens travel guide დაარქივებული 2011-09-04 საიტზე Wayback Machine.
* Acropolis Museum დაარქივებული 2010-05-07 საიტზე Wayback Machine.
* Marbles Reunited - The British Campaign to Return the Parthenon Marbles to Athens
* Acropolis: description, photo album
**მიურიცის ეროვნული პარკი** (გერმ. Müritz-Nationalpark) — ეროვნული პარკი გერმანიაში, მეკლენბურგ-წინა პომერანიის მხარის სამხრეთში, ბერლინსა და როსტოკს შორის. იშლება მიურიცის ტბის ნაპირთან. 

პარკი 1990 წელს შეიქმნა და მისი ფართობი 318 კმ²-ია. ქალაქ ვარენის სიახლოვეს, მიურიცზეუმში, ვიზიტორებს შეუძლიათ ინფორმაცია მიიღონ ეროვნულ პარკზე.

გეოგრაფია
---------

ეროვნული პარკი ორ განცალკევებულ ნაწილად იყოფა — მიურცად და სერაჰნად. პირველი, უფრო დიდი ნაწილი იშლება მიურიცის ტბის აღმოსავლეთ ნაპირიდან ქალაქ ნოიშტერლიცამდე. მეორე, უფრო პატარა ნაწილი ნოიშტერლიცის აღმოსავლეთით მდებარეობს. ლანდშაფტისათვის დამახასიათებელია დაბოლოებული მორენები, გადარეცხილი ვაკეები და დაბლობები. ტერიტორიის 65 % ტყითაა დაფარული, 12 % ტბებით, დარჩენილი ნაწილი კი ჭაობებსა და ტბორებს უჭირავს. 

მიურცის ტბის ფართობი 118 კმ²-ია, ეროვნული პარკის ნაწილი მისი მხოლოდ აღმოსავლეთი ნაპირია.

ფლორა და ფაუნა
--------------

ეროვნულ პარკში გავრცელებულ ცხოველთა შორისაა კეთილშობილი ირემი, წერო, თეთრკუდა არწივი და ეგრეტი და ა. შ. 

შეიძლება ითქვას, რომ ეროვნული პარკის ბუნება დაუზიანებელია. მრავლადაა გავრცელებული ღვია (*Juniperus*).

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* გერმანიის ეროვნული პარკების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***Müritz-Nationalpark***

* დაარქივებული 2010-02-17 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  (german) დაარქივებული 2012-02-26 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
გერმანიის ეროვნული პარკები |
| --- |
|  |
| 

ბავარიის ტყის ეროვნული პარკი • ბერხტესგადენი • შლეზვიგ-ჰოლშტაინის ვადენზეე • ქვემო საქსონიის ვადენზეე • ჰამბურგის ვადენზეე • იასმუნდი • მიურიცი • საქსონიის შვეიცარიის • ოდერის ქვემო ველის •
დასავლეთ პომერანიის ლაგუნების • ჰაინიხი • ეიფელი • კელერვალდ-ედერზეე • ჰარცი

 |

 |
**ახალი ზელანდიის დროშა** — ლურჯი დროშის ვარიანტი, მარცხნივ გამოსახული დიდი ბრიტანეთის დროშით და მარჯვნივ ოთხი წითელი ვარსკვლავით, რომელთაც თეთრი არშია აქვთ შემოვლებული და ჯვრის თანავარსკვლავედს აღნიშნავენ.

ახალი ზელანდიის დროშა ფლაგშტოკზე.
ახალი ზელანდიის პირველი დროშა — გაერთიანებული ტომების დროშა, იქნა მიღებული მანამ სანამ ის ბრიტანეთის კოლონია გახდებოდა. პირველი დროშაზე რომელიც 1834 წელს მაორების კრებამ აირჩია იყო წმინდა გიორგის ჯვარი და ოთხი ვარსკვლავი ლურჯ ფონზე. 1841 წელს კოლონიად გახდომის შემდგ გამოიყენებოდა ბრიტანული დროშა. დღევანდელი დროშა შეიმუშავეს 1869 წელს და იყო შეზღუდულ გამოყენებაში, ხოლო 1902 წელს გახდა სახელმწიფო დროშა. დროშაზე ბრიტანეთის დროშის არსებობა ახალი ზელანდიის კოლონიურ წარსულს მიანიშნებს.

რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში დროშის შეცვლის შესახებ მიდიოდა დებატები. 2016 წელს დროშის შეცვლაზე მოეწყო ორ-ეტაპიანი რეფერენდუმი, რომლის ფინალური მეორე ეტაპი ჩტარდა 24 მარტს. ამ რეფერენდუმზე ქვეყანამ 57%-ით 43%-ის წინააღმდეგ ხმა მისცა არსებული დროშის შენარჩუნებას.

დროშის პროპორციებია — 1:2. ფერები: წითელი (პანტონი 186C), ცისფერი (პანტონი 280C) და თეთრი. ფერები და პროპორცია არის დიდი ბრიტნეთის დროშის შესაბამისი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ახალი ზელანდიის დროშა***

* Ministry of Culture and Heritage - New Zealand Flag დაარქივებული 2010-05-22 საიტზე Wayback Machine.
* Maritime history of the flag დაარქივებული 2006-06-23 საიტზე Wayback Machine.
* New Zealand Flag Institute

სქოლიო
------

1. 1 2  Flags. Ministry for Culture and Heritage (New Zealand) (23 July 2010). ციტირების თარიღი: 2011-09-06.
2. ↑  Jones, Anna (2016-03-24). „The tangled tale of New Zealand's flag debate". *BBC News* (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 May 2019. ციტირების თარიღი: 2019-06-12.
3. ↑  New Zealand votes to keep current flag. *BBC News* (24 March 2016). ციტირების თარიღი: 2019-06-12
ლევან სამხარაული - იურისტილევან სამხარაული 

**ლევან სამხარაული** - დაიბადა 1980 წლის 24 მარტს, ყვარელში. მისი პროფესიული საქმიანობის სფეროს წარმოადგენდა იურისპრუდენცია. 24 წლის ასაკში დაინიშნა იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ხელმძღვანელად. 2004 წლამდე სასამართლო-საექსპერტო ფუნქციები სხვადასხვა უწყებაში იყო გაბნეული, რაც ამ სფეროს განვითარებას, მიუკერძოებლობას და ფუნქციონირებას ხელს უშლიდა. 

ლევან სამხარაულის მიერ განხორციელებული რეფორმების შედეგად შეიქმნა ახალი უწყება "სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო", რომელიც ექსპერტიზის დარგში ავტორიტეტული საერთაშორისო ორგანიზაციის - სასამართლო ექსპერტიზის დაწესებულებათა ევროპული ქსელის ENFSI-ის სრულუფლებიანი წევრია. 2005 წელს, ლევან სამხარაული 25 წლის ასაკში მოკლეს. 2006 წელს ლევან სამხარაულის სახელი მიენიჭა სსიპ სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს.

### დანატოვარი

2021 წლის აპრილში ლევან სამხარაულის დის - ნუკი სამხარაულის იდეითა და რედაქტორობით გამოიცა წიგნი "მე არსად სხვაგან არ ვარ", რომელშიც თავმოყრილია ლევან სამხარაულის მიერ 19-20 წლის ასაკში შესრულებული ნახატები, ლექსები და ჩანახატები. 

#### გამოყენებული ლიტერატურა

1. ↑  სამხარაული ლ. "მე არსად სხვაგან არ ვარ", თბ. 2021 წელი
**ხერთვისის კომპლექსი** — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ყოფილ სოფელ ჟინვალის ჩრდილოეთით, 4 კილომეტრზე, არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, კლდოვან კონცხზე, ადგილ ხერთვისზე. განეკუთვნებოდა განვითარებულ შუა საუკუნეებს. კომპლექსი შეიცავდა ხუთსართულიან ზურგიან კოშკს, დარბაზულ ეკლესიას მინაშენით, სამი ნაგებობის ნაშთს, ქვითკირის ოთხ საწნახელს და გალავანს. ამჟამად დაფარულია წყლით. 1972-1974 წლებში გათხარა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. 1984 წელს სპეციალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმოო სახელოსნომ კოშკი და გალავანი გადაიტანა და აღადგინა დაბა ჟინვალთან.

კოშკი ზურგიანია, მდებარეობდა კომპლექსის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში და გალავნის წყობაში იყო ჩართული. კოშკს სწორი კედელი ეზოსკენ ჰქონდა მიმართული. შესასვლელები მოწყობილი იყო პირველ და მეორე სართულის დონეზე - ეზოს მხრიდან. მეოთხე სართულზე, ამავე მხარეს, ერთი ვიწრო და მაღალი სწორკუთხა სარკმელი იყო გაჭრილი. კოშკის დანარჩენი კედლები ყრუ იყო. სართული ქვის ფილებით იყო გადახურული, დანარჩენები - ხის ძელებით.

დარბაზული ეკლესია ნაგები იყო ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანად იყო დანგრეული. კედლები შემორჩენილი იყო 0,6-1 მეტრ სიმაღლეზე. ეკლესიის სამხრეთი კედლის ქვეშ გათხრების შედეგად გამოვლინდა გვიანდელი ანტიკური ხანის ორმოსამარხი, რომელშიც ხელფეხმოხრილი მიცვალებული მარცხენა გვერდზე იყო დასვენებული. სამარხში აღმოჩნდა ბრინჯაოს სფერულთავიანი ყუნწგახვრეტილი საკინძი, შავი ქვიშაქვის სალესი და რკინის სამაჯური. ორი უინვენტარო ქვისსამარხი აღმოჩნდა გალავანზე შიგნიდან მიშენებული ერთ-ერთი საწნახელის ქვეშ. ამ სამარხებში თითო მიცვალებული ესვენა.

კომპლექსის ტერიტორიაზე გამოვლინდა 40-ზე მეტი სხვადასხვა ზომის ქვევრი, ეზოს შუა ნაწილში, 1,4-1,6 მეტრ სიღრმეზე, გამოვლინდა გვიანდელი ანტიკური ხანის ქოთნებისა და ხელადების ნატეხები. ჰუმუსოვანი ფენის ქვეშ, 1 მეტრი სისქის კულტურულ ფენაში, აღმოჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების მოჭიქული და მოუჭიქავი წითელკეციანი ჯამების ფრაგმენტები, ფაიანსის ფიალა, მეფე გიორგი III-ის, თამარისა და ლაშა გიორგის დროინდელი თითო სპილენძის მონეტა და სხვა.

მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ. რჩეულიშვილი გ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 300.
**ქალაქის საბჭოს შენობა** (რუს. Здание городской думы) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1899 წელს არქიტექტორ ალექანდრ პომერანცევის პროექტის მიხედვით. ქალაქის ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობა. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო ქალაქის საკრებულო და გამგეობა. საბჭოთა პერიოდში კი შენობაში განთავსებული იყო სკკპ-ის საოლქო კომიტეტი. ამჟამად შენობა უჭირავს დონის როსტოვის მერიას და ქალაქის საკრებულოს. ქალაქის საბჭოს შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
-------

ქალაქის მერია 1902 წელს
1890-იან წლებში ქალაქის ადმინისტრაციამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ქალაქის საკრებულოს ახალი შენობა (მანამდე საკრებულო განთავსებული იყო მაქსიმოვის სახლში). პროექტის შესამუშავებლად მოიწვიეს ცნობილი არქიტექტორი ალექანდრე პომერანცევი, რომელსაც უკვე აშენებული ჰქონდა ქალაქის რამდენიმე შენობა. შენობის პროექტის საბოლოო ვარიანტი ქალაქის გამგეობამ დაამტკიცა 1896 წლის ბოლოს, ხოლო 1897 წელს დაიწყო ქალაქის საბჭოს შენობის მშენებლობა. მშენებელობა დასრულდა და ახლად აგებული სახლი აკურთხეს 1899 წელს.

არქიტექტორ პომერანცევის ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით შენობის აგება დაჯდებოდა 586 176 რუბლი და 16 კაპიკი, მაგრამ სათათბირომ გადაწყვიტა, რომ ეს თანხა არის საკმაოდ დიდი და საჭირო იყო შემცირება. საბოლოოდ შეამცირეს 513 627 რუბლამდე, მაგრამ მშენებლობის დროს ხარჯმა მნიშვნელოვნად გადააჭარბა აღნიშნულს და მიაღწია 600 ათასს. 

შენობის პირველი სართული გაქირავდა სავაჭრო სათავსოებად. მეორე, მესამე და მეოთხე სართულებზე განთავსდა ქალაქის სათათბირო და ქალაქის გამგეობა.

1922 წელს ქალაქის სათათბიროს შენობას გაუჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც განადგურდა კუთხის გუმბათი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში შენობა კიდევ უფრო დაზიანდა, მაგრამ მისი დასრულებიდან მალევე მოხდა აღდგენა და მასში განთავსდა სკკპ-ის საოლქო კომიტეტი.

არქიტექტურა
-----------

ქალაქის საბჭოს შენობა აგებულია ეკლექტიკის სტილში. შენობა სწორკუთხა დაგეგმარებისაა და გააჩნია შიდა ეზო. ნაგებობა ოთხასრთულიანია. პირველი სართული რუსტირებულია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Здание Городской думы и управы
* Здание городской думы დაარქივებული 2013-05-25 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. 1 2  Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-28.
2. ↑  Ростов-на-Дону. km.ru.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-05. ციტირების თარიღი: 2013-07-25.
3. 1 2 3 4 5  Кукушин B. C. Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2.
4. 1 2  Швецов С. Д. На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 44—47.
**ლუინ დეივისის შიგნით** (ინგლ. Inside Llewyn Davis) — ძმები კოენების 2013 წლის ფილმი. ფილმი აღწერს გამოგონილი ფოლკ-მუსიკოსის, ლიუინ დეივისის ყოფას. ის ეძღვნება ცნობილ ამერიკელ ფოლკ-მუსიკოს დეივ ვან რონკს და დაფუძნებულია მის მემუარებზე, რომელიც 2005 წელს გამოსცა. ფილმმა მიიღო კანის კინოფესტივალის გრან პრი.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
მოქმედება ვითარდება ნიუ-იორკში 1950-იანი წლების ბოლოს. ლუინ დეივისი ნიჭიერი ფოლკ-მომღერალია კუინზიდან. მას თავი გრინვიჩ ვილიჯის კლუბებში გამოსვლითა და რადიო ჩაწერებით გააქვს. დეივისი უსახლკარო და უფულოა, სიყვარულშიც არ უმართლებს და ოჯახთანაც კავშირი თითქმის გაწყვეტილი აქვს. ღამეს ებრაელი მეგობრის ოჯახში ათევს, სანაცვლოდ კი მათ კატას უვლის, მიუხედავად იმისა, რომ კატებს ვერ იტანს.

თავის დროზე დეივისმა პარტნიორთან ერთად სიმღერა ჩაწერა, რომელიც ჰიტად იქცა. შემდეგ მისი პარტნიორი ვაშინგტონის ხიდიდან გადახტა და თავი მოიკლა. ლუინი დეპრესიული და უხეში გახდა. დეივისს მხოლოდ ერთი ალბომი აქვს ჩაწერილი, რომელსაც სახელად ,,ლუინ დეივისის შიგნით’’ ჰქვია. ალბომი დეივისმა მოხუცი აგენტის, მელის მეშვეობით ჩაწერა. დეივისის იმედი ჩიკაგოში მყოფი პროდიუსერი ბად გროსმანია. დეივისი მასთან მიემგზავრება, რათა ალბომი მოასმენინოს.

როლებში
-------

* ოსკარ აიზეკი - ლუინ დეივისი
* კერი მალიგანი - ჯინ ბერკლი
* ჯასტინ ტიმბერლეიკი - ჯიმ ბერკლი
* მაქს კაზელა - პაპი კორსიკატო
* ჯონ გუდმენი - როლანდ ტერნერი
* გარეტ ჰედლანდი - ჯონი ფაივი
* ფარიდ მარი აბრაამი - ბად გროსმანი
* ითან ფილიპსი - მიჩ გორფეინი

შექმნა
------

ფილმის ინსპირაცია იყო დეივ ვან რონკის 2005 წელს გამოსული მემუარები. რონკმა 1963 წელს გამოუშვა ალბომი Inside Dave Van Ronk. მასზე გამოსახული იყო თავად ვან რონკი კატასთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ პერსონაჟი ლუინ დეივისი გამოგონილია, ფილმში გრინვიჩ ვილიჯში არსებული რეალური კლუბებია ნაჩვენები Gaslight Cafe და Gerde`s Folk City. ასევე რეალური პროტოტიპები ჰყავდათ ლუინის მეგობრებს, ჯიმსა და ჯინს. ეს იყო 1960-იანებში რეალურად არსებული დუეტი ჯიმი და ჯინი, რომელიც შედგებოდა ჯიმ გლოვერისა და ჯინ რეისაგან.

ჯილდოები
--------

კანის 2013 წლის ფესტივალზე ფილმი გრან-პრით დაჯილდოვდა და ნომინირებული იყო ოქროს პალმის რტოზე. ფილმმა მიიღო ოსკარის ორი და ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს სამ-სამი ნომინაცია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ლუინ დეივისის შიგნით***

* 

* ოფიციალური საიტი
* 

* „Inside Llewyn Davis" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* 

* „ლუინ დეივისის შიგნით" — Rotten Tomatoes
* „ლუინ დეივისის შიგნით" — Metacritic-ზე

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ძმები კოენების ფილმოგრაფია |
| --- |
|  |
| 
* *უბრალოდ სისხლი* (1984)
* *არიზონას გაზრდა* (1987)
* *მილერის გზაჯვარედინი* (1990)
* *ბარტონ ფინკი* (1991)
* *ჰადსაკერის შემცვლელი* (1994)
* *ფარგო* (1996)
* *დიდი ლებოვსკი* (1998)
* *ო, ძმაო, სად ხარ?* (2000)
* *ადამიანი, რომელიც არ არსებობდა* (2001)
* *შეუწყნარებელი სისასტიკე* (2003)
* *ქალბატონის მკვლელები* (2004)
* *მოხუცებისთვის ადგილი არ არის* (2007)
* *წაკითხვისთანავე დაწვით* (2008)
* *სერიოზული ადამიანი* (2009)
* *ხასიათის სიმტკიცე* (2010)
* *ლუინ დეივისის შიგნით* (2013)
* *Hail, Caesar!* (2016)

 |

 |
**Afternoon Version** — ინგლისურენოვანი ქართული ალტერნატიული ჯგუფი, რომელიც 1993 წელს შეიქმნა. დასაწყისისთვის მასში ხუთი მუსიკოსი (გია „სიხა" სიხარულიძე, მიშა აბესაძე, ზურა „ზურიჩა" ძაგნიძე, დათო თოიძე, ნიკა წერეთელი, გოგა ქავთარაძე) მოღვაწეობდა. ამ პერიოდისთვის კოლექტივის შემოქმედებაში საცეკვაო მუსიკა და ტრანსი ჭარბობდა. გასული საუკუნის 90-იან წლებში ჯგუფი ძირითადად საკონცერტო მოღვაწეობით შემოიფარგლებოდა და მხოლოდ ერთი გამოუქვეყნებელი ალბომი „Together" შექმნა, რომელიც მოგვიანებით ინტერნეტის მეშვეობით გავრცელდა.
2011 წელს ბლოგ „komuna.ge"-ის მეშვეობით ჯგუფის სამმა წევრმა დაბრუნების და ახალი მინი-ალბომის „Renegade" გამოქვეყნების შესახებ განაცხადა. „Renegade"-ში სამი ახალი კომპოზიცია შევიდა. მომავალში ჯგუფი სრული ალბომის შექმნას და ლაივ-პერფორმანსსაც გეგმავს.

ჯგუფის წევრები
--------------

**ამჟამინდელი წევრები:**

* გოგა ქავთარაძე - დასარტყმელი საკრავები
* ზურიჩა ძაგნიძე - გიტარა
* გიორგი სიხარულიძე - ბას-გიტარა, ვოკალი, პროგრამირება.

**ყოფილი წევრები:**

* დათო თოიძე - გიტარა
* ნიკა წერეთელი - კლავიში, ბეკ-ვოკალი, პროგრამირება

დისკოგრაფია
-----------

2000: **Together**:

* Scream Disco
* Something
* First Lucky Number
* Blue Balloons
* Together - Car Mix
* Endless Life
* View 2000
* Train (Featuring Margo)
* Together
* Kardena (Featuring Madi)

2011: **Renegade EP**:

* Romance
* Fish
* Railway Town

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ჯგუფის Soundcloud-ზე.
* ჯგუფი Myspace-ზე.

სქოლიო
------

1. ↑  ,. წაკითხვის თარიღი: 2012-01-09
2. ↑  ,. წაკითხვის თარიღი: 2012-01-09
3. 1 2  ,. წაკითხვის თარიღი: 2012-01-09
4. ↑  ,. წაკითხვის თარიღი: 2012-01-09

|  |  |
| --- | --- |
| ნოტები | *ეს სტატია მუსიკის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |