recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**მოსკოვის კრემლის ჯვართამაღლების ეკლესია** (რუს. Крестовоздвиженская церковь) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე. 

ეკლესია აგებულია 1681 წელს მეფე თევდორე ალექსის ძის მიერ ვერხოსპასკის ტაძრის ჩრდილოეთ ეგვტერში. ივან სნეგირიოვის აზრით, აგებულია ალექსი მიხეილის ძის სამლოცველოსაგან. ამას ხსნის მისი მცირე მასშტაბებით: სიგრძე დაახლოებით 7 მეტრი, სიგანე 4 მეტრი. ეკლესიას გააჩნია მჭიდრო კამარა. იატაკი მოპირკეთებულია შავი და თეთრი მარმარილოს ფილებით. 

ეკლესიაში შესასვლელი თავდაპირველად განთავსებული იყო სპირალურ კიბეზე. ამჟამად კი მასში შესვლა შესაძლებელია იერუსალიმის აღდგომის ტაძრის სახელობის ტაძრის პატრონიკედან. ეკლესიის საკურთხევლიდან შესასვლელია წახნაგოვან სასახლეში. 

ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ინტერიერი
---------

ეკლესიის ინტერიერი სხვებზე ნაკლებად იცვლებოდა და კრემლის არცერთი ხანძრის დროს არ დაზარალებულა. ეკლესიას აქვს ბაროკოს ელფერი, რაც იმით აიხსნება, რომ მშენებლობაში მონაწილეობდნენ კრემლში მომუშავე დასავლეთ ევროპელი ხელოსნები. ტაძრის ხის კარი შეიქმნა XVI საუკუნეში და ეკლესიიდან გადაიტანეს სამების ეკლესიაში. 

ტაძარში დააყენეს ოთხიარუსიანი სპილენძის დახვეწილი კანკელი, რომელიც შექმნეს კარპ ზოლოტარიოვის ნახაზების მიხედვით. ეკლესია გაარემონტეს 1781 წელს, რაიმე განსაკუთრებული ცვლილების გარეშე. ეკლესიის კანკელის ხატები შეასრულა სამეფო იზოგრაფმა ვასილი პოზნანსკიმ. ისინი დამზადებულია ატლასის აბრეშუმის ფერწერაზე (სახეები, ხელები) და ქსოვილებისა და მოოქროვილი ქაღალდის (გამოსახულების სხვა დეტალები) კომბინაციით. იზოგრაფმა მაგალითად გამოიყენა ფლამანდიური გრავიურა. ლეგენდის თანახმად ხატები შეიცავენ რუსი მეფის ასულების მარგალიტის ნამსხვრევებს. 

კარპ ზოლოტარიოვის ესკიზის თანახმად შეიქმნა ქარსის ხატის შესანახები, რომელშიც ინახებოდა ივან სალტანოვისა და ივან ბეზმინის ხატები საშინელი სამსჯავროსა და ქრისტეს წამების სცენებით. 

ეკლესიის საკურთხეველში აღმართულია ჯვრის თაყვანისცემის ხატი, რომელზეც გამოსახულია იმპერატორი კონსტანტინე, დედოფალი ელენე, მეფე ალექსი მიხეილის ძე, დედოფალი მარია მილოსლავსკაია და პატრიარქი ნიკონი. 

ეკლესიაში დაცულია ჯვარცმა, რომელიც უფლის ჯვრის ზომებისა იყო. იგი შექმნა 1687 წელს ნოვოსპასკის მონასტრის მამაომ. ამ ჯვარცმის შედეგად ეკლესიამ მიიღო მეორე სახელწოდება - ჯვარცმის ეკლესია.

ლიტერატურა
----------

* Москва: все православные храмы и часовни / авт.-сост.: М. И. Вострышев, С. Ю. Шокарев. — М.: Эксмо, 2009. — С. 374. — ISBN 978-5-699-34703-2.
* Извеков Н. Д. Церкви во имя Воскресения Христова и Воздвижения Честного Креста Господня в Большом Кремлёвском дворце, в Москве. — М. 1912. — 51 с.
**მისნის ღამე** (ინგლ. Oracle Night) — ამერიკელი მწერლის, პოლ ოსტერის, 2003 წლის რომანი.

ნაწარმოები მოგვითხრობს მწერალი სიდნი ორის (პოლონური გვარის, ორლოვსკის, შემოკლებული ვერსია) შესახებ, იგი სასიკვდილო დაავადებას სასწაულებრივად გადაურჩება, რის შემდეგაც ყიდულობს ახალ წიგნაკს და იწყებს რომანის წერას ადამიანზე, რომელიც, მას შემდეგ, რაც თავისი ყოფის შემთხვევითობას აცნობიერებს, სრულიად ცვლის თავის ცხოვრებას.

წიგნის სიუჟეტი აგებულია პროტაგონისტის მცდელობაზე, დაუბრუნდეს ცხოვრებას და ხელახლა დაიწყოს წერა, თუმცა მის ცხოვრებაში მრავალი რამ ხდება და მკითხველი არა მხოლოდ მის, არამედ მისი რომანის პერსონაჟის ცხოვრებასაც ეცნობა. ამ პერიოდში სიდნის თავს მართლაც ხდება ისეთი მოვლენები, რომლებიც ცვლის მის ცხოვრებას და მას, ისევე როგორც მის გამოგონილ პერსონაჟს, უწევს ისეთ საკითხებთან გამკლავება, რომელთაც მრავალი წლის მანძილზე თავს არიდებდა.

ბიოგრაფიული დეტალები
--------------------

რომანის პროტაგონისტი მრავალი დეტალით გავს პოლ ოსტერს. იგი მის მსგავსად ბრუკლინში ცხოვრობს, შუა ხნის ასაკისაა, დაოაჯახებულია და პროფესიით მწერალია. ასევე არსებობს მსგავსებები ოსტერსა და რომანის მეორეხარისხოვან პერსონაჟს — ჯონ ტრაუსს — შორის, რომელიც გარკვეული დროის მანძილზე პარიზში ცხოვრობდა. აღსანიშნავია, რომ ტრაუსი ოსტერის ანაგრამაა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Abstract expressionist
* Oracle Night
* Things that go bump in the light
**მოსკოვის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი** (რუს. Храм Спаса Нерукотворного Образа) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის მოჟაისკის რაიონში, კუნცევოს სასაფლაოზე. ტაძარს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურულ მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
-------

ტაძარი ააგეს 1673-1676 წლებში მამულში, რომელსაც ეწოდებოდა სპასკოე-მანუხინო და რომელიც ეკუთვნოდა, ბოიარ არტამონ სერგის ძე მატვეევს. 1809 წელს ტაძარი გადააკეთეს, ააგეს სამრეკლო და სატრაპეზო. ასევე გ. ა. კირიანოვის ფინანსებით ააგეს საკურთხეველი წმინდა გრიგოლ დეკაპოლელის სახელზე. 1833 წელს მაცხოვრის ეკლესიის გარშემო ააგეს ქვის გალავანი, 1844 წლიდან ა. გ. დობროვოლსკაიას ფინანსებით დაიწყო ახალი ეგვტერის მშენებლობა სატრაპეზოში, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ახალი ეგვტერი აკურთხეს 1850 წელს. 1905 წელს წარიმართა ეგვტერების რეკნსტრუქცია არქიტექტორ ვიაჩესლავ ფრანცის ძე ჟიგარდლოვიჩის პროექტის მიხედვით. 1941 წელს ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 

1970-იან წლებში დაწყებული სარესტავრაციო სამუშაოების შემდეგ, 1989 წელს ღვთისმსახურება აღსდგა. 1996 წლის 16 ივლისს ტაძარი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ.

ტაძრის საკურთხევლის გარეთ მდებარეობს მოსკოვის დამსახურებული მღვდლების განსასვენებელი. აქვეა 2009 წელს მოკლული დანიელ სისოევის განსასვენებელიც.

უახლოესი მეტროსადგურია კუნცევსკაია. მეტროსადგურიდან მაცხოვრის ეკლესიამდე დადის ავტობუსი ნომერი 610.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* კუნცევოს სასაფლაო

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Спаса Нерукотворного Образа на Сетуни при Кунцевском кладбище храм დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.. // Патриархия.Ru
* Сайт храма Спаса Нерукотворного Образа на Сетуни.

სქოლიო
------

1. ↑  Церковь Спаса на Сетуни, 1676 г.. Реестр объектов культурного наследия.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2015-08-07.
**მოსკოვის მიტროფანე ვორონეჟელის ეკლესია** (რუს. Храм Святителя Митрофана Воронежского) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნის ბოლოს. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის სავიოლოვის რაიონში. 

ეკლესიის ერთადერთი მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მიტროფანე ვორონეჟელის სახელზე. აგებულია 1894-1895 წლებში ვაჭარ მიტროფანე გრაჩიოვის ფინანსებით. დახურეს 1935 წელს. 1990 წელს კვლავ დაუბრუნდა მორწმუნეებს.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
-------

1892 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ელიზავეტინის ბავშვთა სახლის შექმნის შესახებ. 1893 წლის 17 მაისს ბავშვთა სახლი ახლადაგებულ ორსართულიან შენობაში გახსნეს და აკურთხეს. 

ძალიან მალე დადგა საკითხი ბავშვთა სახლთან ახალი ეკლესიის მშენებლობის შესახებ, რადგან ყველაზე ახლომდებარე ღვთისმშობლის ხარების ტაძარი პეტროვსკის პარკში მდებარეობდა ერთი კილომეტრის დაშორებით. მშენებლობის საკითხებით დაინტერესდა ქველმოქმედი ვაჭარი მიტროფანე გრაჩიოვი. მას შემდეგ რაც თანხმობა მიიღო მოსოვის მიტროპოლიტ სერგისაგან, მიტროფანემ დაუკვეთა პროექტი არქიტექტორ გიორგი კაიზერს. 1894 წელს მშენებლობის პროექტი დაამტკიცეს. მშენებლობა დასრულდა ერთი წლის შემდეგ, ხოლო 4 ნოემბერს, ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ხსენების დღეს ეკლესია აკურთხეს. 

გრაჩიოვის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ქვრივმა ბარბარა ნიკოლაევნამ ტაძართან ააგო საეკლესიო მსახურებისთვის სახლი. ტაძრის ჩრდილოეთ ნაწილში მოაწყვეს ნეკროპოლისი, სადაც დაკრძალეს გრაჩიოვი, რომელიც ეკლესიის დახურვის შემდეგ გადაიტანეს ვვედენის სასაფლაოზე. 

1922წელს ბავშვთა სახლი დახურეს. შენობა კომუნალურად გადააკეთეს. 1930-იან წლებში ტერიტორია გაყვეს კალინინის სახელობის მანქანათმშენებლობის ქარხანასა და მეტრომშენს შორის. 1960-იან წლებში ტერიტორიაზე ააგეს საავიციო ქარხნის მრავალსართულიანი საკონსტრუქტორი ბიუროს შენობა. 

ტაძარი მოქმედებდა 1935 წლამდე. მის დაკავებას შეეცადნენ უნდოდათ ობნოველცები, მაგრამ წარუმატებლად. ტაძრის დახურვის შემდეგ მის შენობაში განათავსეს საქარხნო სასწავლებელი, სარემონტო ბაზა, ხოლო დიდი სამამულო ომის დროს - სასადილო. ომის შემდეგ სპორტული სკოლა, ქარხნის საწყობი. 1985 წლიდან შენობა მიატოვეს. 

შენობა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1990 წლის თებერვალში. დაბრუნების მომენტში ეკლესია ავარიულ მდგომარეობაში იყო. შენობის აღდგენის პროექტი შეიმუშავა სერგეი კუზნეცოვმა. 1990 წლის 10 მარტს შედგა დაბრუნებული ეკლესიის კურთხევა. წლის ბოლოსთვის დასრულდა სამრეკლოს მშენებლობაც. მრევლის ფინანსებით ორ წელიწადში ეკლესია აღსდგა. 1995 წელს ტაძარი აკურთხა ალექსი II-მ. 

ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ხატწერის სკოლა და ხუთი ბავშვთა სახლი. ტაძარში დაცულია წმინდა მიტროფანეს ხატი, რომელიც ერთადერთია, რომელიც შემორჩა დახურვის შემდეგ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ტაძრის ისტორია დაარქივებული 2007-09-14 საიტზე Wayback Machine.
* ტაძრის ფოტოები
**მრავალწევრი**, *პოლინომი* — გამოსახულება Axkyl...wm+Bxnyp...wq+...+Dxrys...wt, სადაც x, y, ... w ცვლადებია, ხოლო A, B, ... D (მრავალწევრის კოეფიციენტები) და k, l, ... t (ხარისხის მაჩვენებლები) — მთელი არაუარყოფითი რიცხვები — მუდმივებია. Axkyl...wm სახის შესაკრებს მრავალწევრის *წევრებს* უწოდებენ. მრავალწევრის ორ წევრს ეწოდება მსგავსი, თუ მათში ერთნაირ ცვლადებს ერთნაირი ხარისხის მაჩვენებლები აქვთ. მრავალწევრის მსგავსი წევრები შეიძლება შევცვალოთ ერთი წევრით (მსგავსი წევრების *დაყვანა*). ორ მრავალწევრს ეწოდება *ტოლი*, თუ მსგავსი წევრების დაყვანის შემდეგ ყველა წევრი ნულისაგან განსხვავებული კოეფიციენტებით წყვილ-წყვილად ტოლია (მაგრამ თითოეული მათგანი შეიძლება ჩაწერილი იყოს განსხვავებული რიგით) ან მრავალწევრის ყველა კოეფიციენტი ნულის ტოლია. ამ შემთხვევაში მრავალწევრს უწოდებენ *იგივურად ნულის ტოლს* და აღნიშნავენ ნიშნით 0-ით.

მრავალწევრის წევრის *ხარისხი* ეწოდება ამ წევრში შემავალი ცვლადების ხარისხის მაჩვენებელთა ჯამს. თუ მრავალწევრი იგივურად ნულის ტოლი არაა, მაშინ მის წევრებს შორის, რომელთა კოეფიციენტები განსხვავებულია ნულისაგან, არსებობს ერთი ან რამდენიმე უდიდესი ხარისხის წევრი. ამ უდიდეს ხარისხს უწოდებენ მრავალწევრის *ხარისხს*. მრავალწევრს, რომელიც იგივურად ნულის ტოლია, ხარისხი არ აქვს.

ლიტერატურა
----------

* ქსე, ტ. 7, გვ. 165, თბ. 1984

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***მრავალწევრი***

* List of Calculators for Quadratic through Sextic equations დაარქივებული 2010-05-07 საიტზე Wayback Machine.
* Euler's work on Imaginary Roots of Polynomials
* Characteristics of polynomials
* Free online polynomial root finder for both real and complex coefficients
დეივიდ ლივინგსტონი ქადაგებისას, აფრიკა
**მისიონერობა** — რელიგიური ორგანიზაციებისა და ეკლესიების მოღვაწეობის ერთ-ერთი ფორმა. მიზნად ისახავს სხვა სჯულის მიმდევართა მოქცევას და განდგომილთა ეკლესიაში დაბრუნებას. მისიონერობა ბუდისტურ რელიგიაში ძვ. წ. III საუკუნიდან გავრცელდა და ხშირად ამ მოვალეობას მოხეტიალე ბერები ასრულებდნენ. ქრისტიანული მისიონერობა IV საუკუნეში წარმოიშვა. XIII-XVI საუკუნეებში ქრისტიანი მისიონერები იყვნენ ინდოეთში, ჩინეთსა და იაპონიაში. აღმოსავლეთ ევროპაში გერმანელი ფეოდალები თავიანთ კოლონიურ ექსპანსიას ქრისტიანობის გავრცელებით ნიღბავდნენ. ესპანეთსა და პორტუგალიაში კოლონიური იმპერიების წარმოქმნის შემდეგ კათოლიკე მისიონერები ენერგიულად ეხმარებოდნენ კოლონიზატორებს ახალი მიწების დაპყრობა-ათვისებაში. კათოლიკური მისიონერების სახელმძღვანელოდ პაპმა გრიგოლ XV-მ 1622 წელს დააარსა სარწმუნოების პროპაგანდის კონგრეგაცია. მთავრობის მიერ დაფინანსებული მისიონერთა ორგანიზაციები აქტიურად მოღვაწეობდა აფრიკაში, მსხვილი კაპიტალისა და მიწების მფლობელი ხდება თავიანთი ქვეყნების კოლონიური პოლიტიკის გამტარებლად გვევლინება. ადრინდელი შუა საუკუნეების ევროპაში, აფრიკასა და მთელ რიგ ქვეყნებში მისიონერულ საქმიანობაში განსაკუთრებული ყურადღება სკოლას ექცეოდა. მუსლიმანი მისიონერები ხშირად ვაჭრები იყვნენ, ხოლო სუფიზმის გავრცელებასთან ერთად მოხეტიალე ბერები.

რუსეთში მისიონერობის მიზანი იყო არარუსული მოსახლეობის გაქრისტიანება და სექტანტობასთან ბრძოლა. XVI საუკუნეში გაძლიერდა ქრისტიანული მონასტრების მისიონერული საქმიანობა ვოლგისპირეთში, XVIII-XIX საუკუნეებში — ციმბირსა და ჩრდილოეთ კავკასიელ ხალხებში. 1870 წელს, მოსკოვში შეიქმნა მართლმადიდებლური სამისიონერო საზოგადოება, რომელმაც ციმბირის სხვადასხვა მისია გააერთიანა.

ახალ პირობებთან შეგუების მიზნით მისიონერებმა ამჟამად მუშაობის მეთოდები შეცვალეს: საეკლესიო იერარქიას ადგენენ ადგილობრივი მოსახლეობისგან, ქრისტიანულ კულტში შეაქვთ ადგილობრივი რელიგიური კულტების ელემენტები, ღვთისმსახურებას ადგილობრივ ენაზე ატარებენ და საკულტო ცეკვებსა და მუსიკას იყენებენ, პროპაგანდას ეწევიან რადიოსა და ტელევიზიის საშუალებით. მისიონერობა ხშირად რასიზმის წინააღნდეგ გამოდის. მაგ, 1971 წელს, კათოლიკურმა ორდენმა „თეთრი ძმები" მოზამბიკიდან გაიწვია თავისი წევრები პორტუგალიის ხელისუფლების ბოროტქმედებისა და საეკლესიო იერარქიის კოლონიზატორებთან თანამშრომლობის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად. ეროვნულ-განმათავისუფლებულ ბრძოლასთან დაკავშირებით მსოფლიოში გაძლიერდა ანტიმისიონერული მოძრაობა.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 16.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **რუსეთ-ირანის ომი**. |

**რუსეთ-ირანის ომი 1826-1828** — მორიგი ომი რუსეთის იმპერიასა და ყაჯარების იმპერიას შორის კავკასიაში გაბატონებისთვის. 

სპარსეთმა გაერთიანებული სამეფოს წაქეზებით 1826 წლის ივლისში ომის გამოუცხადებლად დაიწყო სამხედრო მოქმედება. აბას-მირზა 60-ათასიანი არმიით შეიჭრა ყარაბაღის სახანოში, აიღო განჯა და ალყა შემოარტყა შუშის ციხესიმაგრეს. სპარსული კავალერიით საქართველოსკენ დაიძრა ალექსანდრე ბატონიშვილი. სპარსელებმა ზაფხულის განმავლობაში დაიბრუნეს წინა ომის დროს დაკარგული ტერიტორიები და ბაქოს მიადგნენ. ერევნის ხანი დაემუქრა ბორჩალოს. 

საქართველოს მთავარმართებელმა ალექსი ერმოლოვმა შეძლო ძალების თავმოყრა და კონტრშეტევაზე გადასვლა. რუსეთის ჯარში მოხალისედ მიდიოდნენ ქართველებიც. 1826 წლის 3 სექტემბერს ერმოლოვმა შამქორის ბრძოლაში დაამარცხა ირანელები, ხოლო 13 სექტემბერს დაამარცხა ისინი განჯასთან. აბას-მირზა იძულებული გახდა მოეხსნა შუშის ციხის ალყა, მოგერიებულ იქნა ერევნის ხანის თავდასხმა ბორჩალოზე. კიდევ უფრო გაძლიერდა რუსეთის შეტევა 1827 წლიდან, მას შემდეგ, რაც ერმოლოვის ნაცვლად დაინიშნა ივანე პასკევიჩი. პასკევიჩმა 1827 წლის 26 ივნისს დაიკავა ნახიჩევანი, ხოლო 1 ოქტომბერს ერევანი. ამ გამარჯვების გამო პასკევიჩს ეწოდა მეტსახელი „ერევანსკი", ხოლო თბილისის მთავარ მოედანს პასკევიჩ-ერევანსკის მოედანი. ქართველი გენერლის გიორგი ერისთავის ხელმძღვანელობით რუსეთის არმიამ გადალახა არაქსი და შევიდა თავრიზში. ამით რუსეთის არმიას გზა გაეხსნა თეირანისკენ. ირანის შაჰი იძულებული გახდა მიეღო ზავის პირობები.

1828 წლის 10 თებერვალს დაიდო თურქმენჩაის ზავი. რუსეთის იმპერიას გადაეცა ერევნის სახანო და ნახიჩევანის სახანო, რუსეთი სრულად გაბატონდა კასპიის ზღვაზე, ირანმა იკისრა 20 მილიონი მანეთის კონტრიბუცია.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 481.
* *აბაშიძე ზ. ბახტაძე მ, ჯანელიძე ო.*, „საქართველო და ქართველები", თბილისი, 2013. — გვ. 485-487, ISBN 978-9941-0-5498-3.
* N. Dubrovin. *История войны и владычества русских на Кавказе*, volumes 4-6. SPb, 1886-88.
* Gen. V.A. Potto. *Кавказская война...*, volumes 1-5. SPb, 1885-86, reprinted in 2006. ISBN 5-9524-2107-5.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 რუსეთ-ირანის ომები  |
| --- |
|  |
| 
1651-1653 **·** 1722-1723 **·**  1796 **·** 1804-1813 **·** 1826-1828 **·** რუსეთის ინტერვენცია ირანში **·** მოკავშირეების შეჭრა ირანში |

 |
**ნატალია (ნატო) მერაბის ასული გაბუნია** (დ. 25 (ან 26) თებერვალი [ძვ. სტ. 13 თებერალი] (ან 3(15) თებერვალი), 1859, გორი — გ. 29 აგვისტო [ძვ. სტ. 16 აგვისტო], 1910, ტფილისი) — ქართველი მსახიობი. ქართული რეალისტური სკოლის ერთ-ერთი საუკეთესო წარმომადგენელი. დრამატურგ ავქსენტი ცაგარელის მეუღლე.

ბიოგრაფია
---------

სასცენო მოღვაწეობა მშობლიურ ქალაქ გორში დაიწყო ხელოსნების მიერ დაარსებულ სცენისმოყვარეთა დრამწრეში. 1879 წელს მსახიობად მიიწვიეს თბილისის ქართულ პროფესიულ თეატრში. ნატო გაბუნიას შესრულება გამოირჩეოდა ხალხური, ეროვნული კოლორიტით, უშუალობით, ბუნებრიობით. მას გააჩნდა ჩინებული სასცენო მონაცემები. შესანიშნავად ფლობდა მეტყველების, პლასტიკური გამომსახველობისა და სიმღერის ხელოვნებას. წარმოადგენდა ჭეშმარიტად სახალხო მსახიობს. პროფესიულ თეატრში მოღვაწეობის პარალელურად მონაწილეობდა მუშათა თეატრების სპექტაკლებში, სოფლად კი — მოედნებსა და კალოებზე გლეხობისათვის გამართულ წარმოდგენებში. განსაკუთრებულ წარმატებას მიაღწია ძლიერი ნებისყოფის ქალების როლების შესრულებაში. მისთვის პიესებს სპეციალურად წერდნენ ილია ჭავჭავაძე („მაჭანკალი"), აკაკი წერეთელი („კინტო"), ავქსენტი ცაგარელი („ხანუმა"), დავით კლდიაშვილი („დარისპანის გასაჭირი").

შესრუებული აქვს შემდეგი როლები: დედა, ხორეშანი, მაჭანკალი (ილია ჭავჭავაძის „ქართვლის დედა", „გლეხთა განთავისუფლების პირველდროების სცენები", „მაჭანკალი"), სალომე (აკაკი წერეთლის „კინტო"), ხანუმა, თალალა, ორომსე, ქალია (ავქსენტი ცაგარელის „ხანუმა", „როგორც მოხვალ სვინაო, ისე წახვალ შინაო" „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ", „ციმბირელი"), გლეხი დედაკაცი (დავით ერისთავის „სამშობლო"), კუკუშკინა (ალექსანდრე ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი"), შუშანიკა, ხამფერა (გაბრიელ სუნდუკიანის „პეპო", „ხათაბალა") და სხვ. მონაწილეობდა ოპერეტებშიც.

ლიტერატურა
----------

* *ბურთიკაშვილი ა.*, ნატო გაბუნია, თბ. 1949;
* ნატო გაბუნია, ტფ. 1909;
* *ჯანელიძე დ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ. 1977. — გვ. 609.
* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 524.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ნატო გაბუნია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ნატო გაბუნია — ბიოგრაფია // Burusi

სქოლიო
------

1. ↑  Театральная энциклопедия. Гл. ред. С. С. Мокульский. Т. 1 — М.: Советская энциклопедия, А — «Глобус», 1961, 1214 стб. с илл. 12 л. илл. (стб. 1067—1068)
**პეტარ სტოიანოვი** (ბულგ. Петър Стоянов; დ. 25 მაისი, 1952) — ბულგარელი პოლიტიკოსი. ბულგარეთის პრეზიდენტი (1997-2002 წწ.)

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა 1952 წლის 25 მაისს პლოვდივში. 1976 წელს დაამთავრა სოფიის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მუშაობდა ადვოკატად პლოვდივში. 1992 წელს ფილიპ დიმიტროვის კაბინეტში დაიკავა იუსტიციის მინისტრის მოადგილის თანამდებობა. 1994 წელს აირჩიეს ბულგარეთის პარლამენტის წევრად. ამავე წელს გახდა ტურიზმის, ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრი. 1996 წლის 2 ნოემბერს 59,73 %-ით მოიგო ბულგარეთის საპრეზიდენტო არჩევნები. თანამდებობა დაიკავა 1997 წლის 22 იანვარს. 2001 წელს მეორედ შეეცადა თანამდებობის დაკავებას, მაგრამ მეორე ტურში დამარცხდა გეორგი პარვანოვთან. 

2004 წელს ეუთოს საგანგებო დავალებათა ელჩად დაინიშნა დნესტრისპირეთის კონფლიქტის საკითხებში. 2005 წლიდან კვლავ პარლამენტის დეპუტატია. 

მშობლიური ბულგარულის გარდა თავისუფლად ფლობს რუსულს, ინგლისურსა და გერმანულს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პრეზიდენტის პერსონალური ვებ-საიტი


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ბულგარეთის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* პეტარ მლადენოვი
* სტანკო ტოდოროვი (მ/შ)
* ნიკოლაი ტოდოროვი (მ/შ)
* ჟელიუ ჟელევი
* პეტარ სტოიანოვი
* გეორგი პარვანოვი
* როსენ პლევნელიევი
* რუმენ რადევი
 |

 |
ვალსის თერმული აბანოები (შვეიცარია)
წმინდა ბენედიქტეს კაპელა (შვეიცარია)
**პეტერ ზუმთორი** (Peter Zumthor; დ. 26 აპრილი, 1943, ბაზელი) — შვეიცარიელი არქიტექტორი, 2009 წლის პრიცკერის პრემიის ლაურეატი.

ზუმთორი დაიბადა ბაზელში, ავეჯის ხელოსნის ოჯახში. 1958 წლიდან ხელოსნის შეგირდად მუშაობდა, ხოლო 1963 წელს მშობლიურ ქალაქში ხელოსნობის სკოლაში (Kunstgewerbeschule) შევიდა სასწავლებლად.

შემდგომში ის ნიუ-იორკის პრატის ინსტიტუტში სწავლობდა არქიტექტურას. 1968 წელს ის გრაუბიუნდენის კანტონის ძეგლთა დაცვის სამსახურის არქიტექტორი გახდა. ამ სამსახურში ყოფნისას ისტორიულ ძეგლთა აღდგენით პროექტებში შეძლო მან უფრო ღრმად გარკვეულიყო სხვადასხვა დაძველებული სამშენებლო მასალის თვისებებში. შემდგომში, მან ეს ცოდნა საკუთარ მოდერნისტულ კონსტრუქციებში და დეტალებში გამოიყენა. მისი შენობები მინიმალისტურია, თუმცა მაქსიმალურად იყენებს სივრცისა და მასალის აღქმის თვისებებს.

კარიერა
-------

1998 წელს ზუთმორმა კარლსბერგის არქიტექტურის პრემია მიიღო ბრეგენცის მუზეუმის პროექტისთვის (ბრეგენცი, ავსტრია) და თერმული აბანოების პროექტისთვის ვალსში, შვეიცარია.

ზუთმორი სხვადასხვა დროს ასწავლიდა სამხრეთ კალიფორნიის არქიტექტურის ინსტიტუტში ლოს-ანჯელესში, მიუნხენის ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მენდრისიოს არქიტექტურის აკადემიაში და ჰარვარდის დიზაინის უმაღლეს სკოლაში.

1994 წელს ის ბერლინის ხელოვნებათა აკადემიის არჩეული წევრი გახდა. 1996 წელს ის ბუნდ დოიჩე არქიტექტენის საპატიო წევრი გახდა. 1999 წელს ის მის ვან დერ როეს ევროპული არქიტექტურის პრემიის ლაურეატი გახდა.

ზუმთორის ნამუშევრები მეტწილად გამოუქვეყნებელია, ვინაიდან, მისი აზრით, არქიტექტურა ადგილზე უნდა შეიცნო. მისი გამოქვეყნებული ნამუშევრები ძირითადად აღწერითი ხასიათისაა.

ამჟამად ზუმთორი საკუთარ მცირე სტუდიაში მუშაობს, რომელიც მან 1979 წელს დააარსა, ქალაქ ჰალდენშტაინში, შვეიცარია. მისი ჰობია ჩოგბურთი, კარგი სიგარა, მარგარიტები (კოქტეილი) და ჯაზი.

რესურსები
---------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***პეტერ ზუმთორი***

* ბრეგენცის მუზეუმი
* "სივრცე და მასალა: პეტერ ზუმთორი", ნიუ-იორკ ტაიმზი.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
**პრიცკერის პრემიის ლაურეატები** |
| --- |
|  |
| 
1979 ფილიპ ჯონსონი
1980ლუის ბარაგანი
1981სტირლინგი
1982კევინ როში
1983იუჰ მინ პეი
1984რიჩარდ მეიერი
1985ჰანს ჰოლაინი
1986გოტფრიდ ბიომი
1987ტანგე კენძო
1988გორდონ ბანშაფტი და ოსკარ ნიმეიერი
1989ფრენკ გერი
1990ალდო როსი
1991რობერტ ვენტური
1992ალვარო სიზა ვიეირა
1993მაკი ფუმიჰიკო
1994კრისტიან დე პორტზამპარკი
1995ანდო ტადაო
1996რაფაელ მონეო
1997სვერე ფენი
1998რენცო პიანო
1999ნორმან ფოსტერი
2000რემ კოოლჰაასი
2001ჰერცოგი & დე მერონი
2002გლენ მარკატი
2003იორ უტცონი
2004ზაჰა ჰადიდი
2005ტომ მეინი
2006პაულუ მენდეს და როშა
2007რიჩარდ როჯერსი
2008ჟან ნუველი
2009პეტერ ზუმთორი
2010კაცუიო სეჯიმა და რუიე ნიშიცავა
2011ედუარდუ სოუტუ დე მოურა
2012ვან შუ
2013ტოიო იტო
2014სირეგუ ბანი
2015ფრაი ოტო |

 |
**პოლიფაგია**, *მრავლისმჭამელობა* (ბერძ. πολύς — „ბევრი" და  φάγος — „შთამნთქმელი") — ცხოველთა კვება მრავალფეროვანი ცხოველური და მცენარეული საკვებით. მაგ. მდელოს ფარვანას მუხლუხები იკვებებიან 160 სახეობის მცენარით; ტყის წითური ჭიანჭველა ჭამს მწერებისა და სხვა უხერხემლოების ასეულობით სახეობას, აგრეთვე მრავალ მცენარეს. პოლიფაგები არიან ბაყაყები, ხვლიკები, მცირედსპეციალიზებული მტაცებელი ფრინველები — კაკაჩები, ძერები. როგორც წესი, პოლიფაგები გამოირჩევიან საჭმლის მომნელებელი სისტემის ზოგიერთი ანატომიური, ფიზიოლოგიური და ბიოქიმიური თავისებურებით (მაგ. მათი საჭმლის მომნელებელი ფერმენტები ბევრად უფრო მრავალფეროვანია, ვიდრე სტენოფაგებისა). პოლიფაგებისაგან განსხვავებით, ევრიფაგები (ანუ ყოვლისმჭამელები) ხასიათდებიან საკვების მოხმარების უკიდურესი მრავალფეროვნებით. ცალკეული სახეობის საკვების არამდგრადი მარაგების მქონე ზომიერ და მაღალ განედებში, აგრეთვე ღარიბი სახეობრივი შემადგენლობის ბიოცენოზებში მცხოვრები ორგანიზმებისთვის პოლიფაგია უზრუნველყოფს მათ არსებობას. მათ ასევე შეუძლიათ ერთი ან რამდენიმე სახეობის საკვებზე გადასვლა, რასაც მონოფაგია და ოლიგოფაგია ეწოდება.

სქოლიო
------

1. ↑   ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 142.
2. ↑   Полифаги // Большая российская энциклопедия. т. 26. — М. 2014. — стр. 701.
**პოლიტიკური კულტურა** — საზოგადოებაში დამკვიდრებული შეხედულებებისა და ცხოვრებისეული პრაქტიკის ერთობლიობა, რომელიც აყალიბებს გარკვეულ ტრადიციას იმის თაობაზე, თუ როგორი უნდა იყოს საზოგადოება და რა ღირებულებებია პრიორიტეტული პოლიტიკურ პროცესში. ეს ცნება ასევე გულისხმობს გარკვეულ ქცევის წესებს, რომელშიც აისახება საზოგადოების დამოკიდებულება პოლიტიკური პროცესებისა და, ზოგადად, სახელმწიფოს მიმართ.

ტერმინი „პოლიტიკური კულტურა" პირველად გამოყენებული იქნა XVIII ს-ში გერმანელი განმანათლებლის იოჰან ჰერდერის მიერ, ხოლო მისი მეცნიერული გაგება შემოიტანა ამერიკელმა პოლიტოლოგმა გაბრიელ ალმონდმა 1956 წელს დაწერილ სტატიაში „შედარებითი პოლიტიკური სისტემები".

პოლიტიკური კულტურა, ზოგადად, საზოგადოების კულტურის ორგანული ნაწილი და პოლიტიკური სისტემის აუცილებელი ელემენტია. პოლიტიკური კულტურის განვითარების დონე (ტიპი) დიდწილად განსაზღვრავს საზოგადოების დემოკრატიზაციის ხარისხსა და პოლიტიკური რეჟიმის ხასიათს.

ლიტერატურა
----------

* *ზურაბიშვილი, დ.*, *გობრონიძე გ.*, სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ. 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
**ჟან I დე ბურბონი** (ფრანგ. Jean Ier de Bourbon; დ. 1381 — გ. 5 თებერვალი, 1434) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ისა და ანა ოვერნელის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი 1410-34 წლებში.

ბიოგრაფია და შვილები
--------------------

ჟანი დაიბადა 1381 წელს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ ლუი II-ისა და ანა ოვერნელის უფროსი ვაჟი. 1400 წელს იგი დაქორწინდა უკვე ორჯერ დაქვრივებულ მარი ბერელზე, რომელიც იყო საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟის, ბერის ჰერცოგ ჟან დე ვალუას ნაბოლარა ქალიშვილი. 

ჟანსა და მარის ქორწინებაში სულ სამი შვილი შეეძინათ:

1. შარლ I (1401-1456), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო აგნეს ბურგუნდიელი რომელთანაც შეეძინა თერთმეტი შვილი;
2. ლუი (1403-1412), ფორეს გრაფი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
3. ლუი I (1405-1486), მონტესპიერის გრაფი, ცოლად შეირთო ჟანა დე ლა ტურ-ოვერნელი;

ჟანს ასევე ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი:

1. მარგარიტა, ცოლად გაჰყვა გასკონიის ლორდ როდრიგო დე ვილანდრანდოს;

1410 წელს ლუი II-ის გარდაცვალების შემდეგ, ბურბონის ჰერცოგი ჟან I ხდება. 1415 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ფრანგებსა და ინგლისელებს შორის გამართულ აზენკურის ბრძოლაში, რა დროსაც იგი ინგლისელებმა ტყვედ ჩაიგდეს და ლონდონში გამოკეტეს. მთელი დარჩენილი ცხოვრება, მან ლონდონის ციხეში გაატარა. ფრანგები ცდილობდნენ მის გამოსყიდვას, თუმცა გამოსასყიდი მეტისმეტად დიდი იყო, რის გამოც იგი ტყვეობაში რჩებოდა. იგი გარდაიცვალა 1434 წლის 5 თებერვალს, ლონდონში.

ლიტერატურა
----------

* Bennett, Michael, Agincourt 1415: triumph against the odds, Osprey Publishing, 1991.
სენატის შენობა ვარშავაში
**სენატი** (პოლ. Senat) პოლონეთის პარლამენტის ზედა პალატა. ირჩევა საყოველთაო არჩევნებით და მას ხელმძღვანელობს სენატის მარშალი (პოლ. Marszałek Senatu).

ისტორია
-------

სენატის ისტორია დაახლოებით 500 წლის წინ სამეფო მრჩევლებიდან იღებს სათავეს. თავადაზნაურობის დემოკრატიის პერიოდში სენატი უფრო საიდუმლო საბჭო იყო ვიდრე სეიმის ზედა პალატა, რომელიც შედგებოდა სამეფო კაბინეტისა, სამეფო სასამართლოს წევრებისგან, ვოივოდებისგან (პოლ. voyevoda) და პრეფექტებისაგან. სენატის წევრებს მეფე და კათოლიკე ეპისკოპოსი ნიშნავდა.

პოლონეთის მეორე რესპუბლიკის პერიოდში, სენატორები ირჩეოდა საყოველთაო არჩევნებით. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ შექმნილ პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკაში კომუნისტური რეჟიმის მიერ ჩატარებული 1946 წლის რეფერენდუმის საფუძველზე სენატი გაუქმდა. სენატი მხოლოდ 1989 წელს კომუნისტებსა და სოლიდარობას შორის მიღწეული შეთანხმების საფუძველზე აღდგა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-07-11 საიტზე Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| პოლონეთის დროშა | *ეს სტატია პოლონეთისა და პოლონელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**პოლონური ჰარტი** (პოლ. Chart polski) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია პოლონეთში XV საუკუნეში.

ძველი პოლონური ხელნაწერები და ნახატები აღწერენ და გამოსახავენ ძაღლებს, რომლებიც პოლონელ დიდგვაროვნებს კურდღელზე და მელაზე სანადიროდ ახლდნენ და რომლებიც ძალიან გავდნენ თანამედროვე ჰარტს. ეს ჯიში აზიური მწევარის შთამომავალია. პოლონეთის ფარგლებს გარეთ იშვიათად გვხვდება. XX საუკუნის ომების დროს ამ ჯიშმა დიდი დანაკარგები განიცადა, თუმცა პოლონელებმა უდიდესი სამუშაო ჩაატარეს ამ ჯიშის აღსადგენად. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ძაღლი ძალიან ჰგავს გრეიჰაუნდს, სტანდარტული ჰარტი უფრო ძლიერი და ნაკლებ დახვეწილი ცხოველია, ვიდრე გრეიჰაუნდი. ჰარტი მოხერხებული და ჯინიანი მონადირეა. უცნობებთან, ჩვეულებრივ, თავდაჭერილია, თუმცა პატრონის და მისი ოჯახის ერთგულია.

ჰარტის გაწვრთნა ადვილია, კარგად იტანს სიცივეს და სიცხეს, კარგად ეგუება ბავშვებს და სხვა ძაღლებს. ბალანი უხეში და შეიძლება ნებისმიერი ფერის იყოს. გავა ოდნავ მომრგვალებულია, კისერი გრძელი და დაკუნთულია, წინა ფეხები გრძელი და სწორია. უკანა კიდურები წინასთან შედარებით გაცილებით გრძელია, აქვს დიდი ნუშისებრი თვალები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პოლონური ჰარტი (ინგლისური)

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***პოლონური ჰარტი***
**მოლდავეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა**, ***მოლდავეთის სსრ*** (მოლდ. Република Советикэ Сочиалистэ Молдовеняскэ, რუმ. Republica Sovietică Socialistă Moldovenească, რუს. Молда́вская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) — საბჭოთა კავშირის მოკავშირე რესპუბლიკა 1940 წლიდან 1991 წლამდე. მასში შედიოდა მოლდავეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ტერიტორიის ნახევარი, რომელიც 1940 წლამდე როგორც ავტონომიური რეგიონი უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში იყო, ასევე ბესარაბიის უდიდესი ნაწილი, რომელიც 1940 წლიდან საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შევიდა და უკრაინისა და მოლდავეთის საბჭოთა რესპუბლიკებს შორის გაიყო. 

1991 წლის 27 აგვისტოს მოლდავეთის სსრ დამოუკიდებელი სახელმწიფო გახდა და ქვეყანას ეწოდა მოლდოვა.

მოსახლეობა
----------

### რუსიფიცირება

მოლდავეთის სსრ-ის მოსახლეობამ, რომელიც მეტწილად რუმინელებისგან შედგებოდა, საბჭოთა პერიოდში ძლიერი რუსიფიკაცია განიცადა. ეს მოხერხდა რესპუბლიკაში დაახლ. 600.000 უკრაინელისა და დაახლ. 562.000 რუსის გადმოსახლებით. იმიგრაციის ძლიერი ტალღა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ წამოვიდა.

### ურთიერთობები რუმინეთთან

საბჭოთა პერიოდში რესპუბლიკის მოსახლეობის დედაენა რუმინული გადაირქვა მოლდავურად, დამწერლობა ლათინურიდან გადავიდა კირილიცაზე. ამით მოსკოვი ცდილობდა მოლდავეთის სსრ-ის რუმინეთთან ურთიერთობების შეზღუდვას. ამ ორ პოლიტიკურ რეგიონზე გაპობილ რუმინელი მოსახლეობისთვის, გახლეჩილი ოჯახების წევრებისთვის ერთმანეთთან მიმოსვლა ნებადართული არ იყო და მათი მიმოწერა მკაცრ ცენზურას ექვემდებარებოდა.

1989–1990 წლებში 45 წლის შემდეგ ამ ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები აღდგა.


|  |  |
| --- | --- |
| მოლდოვა | *ეს სტატია მოლდოვისა და მოლდაველების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირი |
| --- |
|  |
| 
* აზერბაიჯანის სსრ
* ბელორუსიის სსრ
* ესტონეთის სსრ
* თურქმენეთის სსრ
* ლატვიის სსრ
* ლიტვის სსრ
* მოლდავეთის სსრ
* რუსეთის სფსრ
* საქართველოს სსრ
* სომხეთის სსრ
* ტაჯიკეთის სსრ
* უზბეკეთის სსრ
* უკრაინის სსრ
* ყაზახეთის სსრ
* ყირგიზეთის სსრ

* ამიერკავკასიის სფსრ (1922–1936)
* კარელია-ფინეთის სსრ (1940–1956)
 |  |

 |
**როდიონ კალენიკეს ძე ქორქია** (დ. 1 იანვარი, 1894, ჭალადიდი, ახლანდელი ხობის მუნიციპალიტეტი — გ. 10 იანვარი, 1984, თბილისი) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
---------

დაამთავრა ფოთის სამოქალაქო სასწავლებელი, ხოლო, 1914 წელს გიმნაზია, სადაც ყმაწვილი ნიკო ნიკოლაძემ მიაბარა. რ. ქორქიას ადრევე ერგო ბედნიერება შეხვედროდა მეორე დიდ ქართველს: ჯერ კიდევ 13 წლისამ ფოთში აკაკი წერეთლის საიუბილეო საღამოზე დიდ მგოსანს უძღვნა საკუთარი ლექსი, რისთვისაც საქართველოს პოეტთა უგვირგვინო მეფემ მადლობა გადაუხადა ყრმას და დაულოცა სამწერლობო გზა.

1914 წელს რ. ქორქია შევიდა ხარკოვის უნივერსიტეტში, მაგრამ მალე მობილიზაციით ჯარში გაიწვიეს, მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო და სამოქალაქო ომებში. 1920 წელს დაბრუნდა სამშობლოში, ფოთში, შემდეგ თბილისში მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობებზე: იყო გაზეთ „კოლექტივიზაციისათვის" განყოფილების გამგე, შემდეგ ჟურნალ „პიონერის" პასუხისმგებელი მდივანი. 1949-1954 წლებში საქართველოს თეატრალური საზოგადოების თავჯდომარის მოადგილე.

მწერალმა პირველი მოთხრობა „ნიღაბქვეშ" ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებაში" 1927 წელს დაბეჭდა. აქედან მოყოლებული, მკითხველი ხვდება მწერლის ნაწარმოებს, პერიოდიკაში თუ ცალკე წიგნების სახით, მისი პიესები იდგმებოდა ჩვენი თეატრების სცენებზე.

რ. ქორქია სამოც წელზე მეტხანს იღწვოდა და საკუთარი კვალი დატოვა ჩვენს მწერლობაში. აღსანიშნავია მისი დიდი დამსახურება ქართულ საბავშვო ლიტერატურაში. მწერლის ნაწარმოებებზე იზრდებოდა მკითხველთა თაობები. განსაკუთრებული სიყვარულით მიიღო საზოგადოებამ მისი ქმნილებანი: „მარილის აკვანში", „ოქსანა", „მიშა პოპოვი", „თეთრი ხატა", „ყელსახვევი" და სხვა. მწერლის ბევრი ნაწარმოები თარგმნილია რუსულ და სსრ ხალხთა ენებზე. თავადაც თარგმნიდა რუს მწერლებს, მაგალითად ნიკოლოზ ოსტროვსკის, ალექსეი ტოლსტოის, არკადი გაიდარს და სხვა. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს საინტერესო მონოგრაფიები აკაკი ფაღავასა და ალექსანდრე წუწუნავაზე.

როდიონ ქორქიას პირველს მიენიჭა შიო მღვიმელის პრემიის ლაურეატობა. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის" ორდენითა და მედლებით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 550-551.
* *ბაბუნაშვილი, ზ. ნოზაძე, თ.* „მამულიშვილთა სავანე", გვ. 346, თბ. 1994
* *ჭიჭინაძე, ლ.* „შუქი სხივოსანთა", თბილისი, 1985
* *ჯიბუტი, ვ.* „ქართველი საბავშვო მწერლები", თბილისი, 1954

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* როდიონ ქორქია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ნენდო** (ინგლ. Nendo) — ყველაზე დიდი და მთავარი კუნძული სანტა-კრუსის კუნძულების ჯგუფში. კუნძულის ალტერნატიული დასახელებებია — *სანტა-კრუსის კუნძული, ნდენი, ნიტენდი და ნდენდე*. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში. ნენდოდან დაახლოებით ერთ კილომეტრში მდებარეობენ მომცრო კუნძულები მალო და ნიბანგა.

გეოგრაფია
---------

კუნძულ ნენდოს ფართობი შეადგენს 505,5 კმ²-ს. ზღვის დონიდან უმაღლესი წერტილი მდებარეობს 549 მეტრ სიმაღლეზე. ნენდოს სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 40 კმ-ს, სიგანე — 22 კმ-ს.

ისტორია
-------

კუნძული 1595 წელს აღმოაჩინა ესპანელმა მოგზაურმა ალვარო მენდანია დე ნეირამ, რომელმაც მას დაარქვა *სანტა-კრუსის კუნძული*.

მოსახლეობა
----------

კუნძულ ნენდოს მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 9911 ადამიანს (1999) (ძირითადად მელანეზიელები). კუნძულზე მდებარეობს ტემოტუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლატა.

სქოლიო
------

1. ↑  
	* Solomonislands.com.sb დაარქივებული 2008-01-20 საიტზე Wayback Machine.  *John Search*. ნენდოს კუნძული. (ინგლისური)
**ნენსი ასტორი** (დ. 19 მაისი, 1879 — გ. 2 მაისი, 1964) — იყო ამერიკელი ქალი პოლიტიკოსი,რომელიც გახდა მეორე ქალი დეპუტატი,სადეპუტატო მანდატს ფლობა 1919 დან 1945 წლამდე,პირველი ქალი დეპუტატი კონსტანცი მარკიევიჩი გახდა 1918 წელს,მაგრამ უარი თქვა თანამდებობაზე პარტიული პოლიტიკის გამო.

ასტორი ამერიკის მოქალაქე იყო, რომელიც ინგლისში 26 წლის ასაკში გადავიდა და იქორწინა ვალდორფ ასტორზე,მიაღწია წარმატებას და შევიდა ლორდთა პალატაში,ამის შემდგომ აქტიური პოლიტიკური კარიერა დაიწყო,1919 წელს გახდა თემთა პალატის დეპუტატი.მისი პირველი ქმარი იყო ამერიკელი რობერტ გოლდ შოუ II, წყვილი ქორწინებიდან ოთხი წლის შემდეგ დაშორდა 1903 წელს.

ადრეული ცხოვრება
----------------

ნენსი დაიბადა დენვილში, ვირჯინიაში. ბიზნესმენ Chiswell Dabney Langhorne-ის 11 შვილიდან მერვე იყო,მონობის გაუქმების შემდეგ ნენსის ოჯახი სიღატაკეში ცხოვრობდა,მისი დაბადების შემდეგ ნენსის მამამ სამსახური იშოვნა თამბაქოს აუქციონერად.

1892 წლისთვის, როდესაც ნენსი ცამეტი წლის იყო, მამამისმა ხელახლა განამდიდრა თავისი ქონება და ააშენა სახლი. მოგვიანებით ოჯახი გადავიდა სამკვიდროში, რომელიც მდებარეობდა ვირჯინიის ალბემარლის ოლქში.
ნენსი ლანჰორნს ჰყავდა ოთხი და , დები ცნობილი იყვნენ თავისი სილამაზით; ნენსიმ და მისი და ირინემ დაამთავრეს ნიუ – იორკის სკოლა. სკოლაში ნენსი შეხვდა თავის პირველ მეუღლეს, რობერტ გოლდ შოუს II- ს, პოლკოვნიკ რობერტ გოლდ შოუს პირველ ბიძაშვილს, რომელიც მეთაურობდა მასაჩუსეტსის 54-ე პოლკში, საკავშირო არმიაში არსებულ პირველ დანაყოფს, რომელიც შედგებოდა აფრო-ამერიკელებისგან. ისინი დაქორწინდნენ ნიუ იორკში 1897 წლის 27 ოქტომბერს, როდესაც ნენსი 18 წლის იყო.

ქორწინება უბედური გამოდგა. შოუს მეგობრებმა განაცხადეს, რომ ნენსი ქორწინების შემდეგ გახდა ხისტი; მისმა მეგობრებმა თქვეს, რომ შოუ იყო მოძალადე ალკოჰოლიკი. მათ ოთხწლიანი ქორწინების დროს მათ შეეძინათ ერთი ვაჟი, რობერტ გოლდ შოუ III (რომელსაც ბობი ერქვა). ნენსის რობერტთან ქორწინების დროს ბევრჯერ დატოვა, პირველი მათგანი თაფლობის თვეში. 1903 წელს ნენსის დედა გარდაიცვალა; იმ პერიოდში ნენსი განქორწინდა შოუსთან , და დაბრუნდა მამის სახლში.

ნენსი გაემგზავრა ინგლისში და შეუყვარდა ქვეყანა. ნენსი ინგლისში ბენდიერი იყო, ნენსი და მისი უმცროსი და ფილისი ერთად გადავიდნენ ინგლისში 1905 წელს. მათი უფროსი და ირინე დაქორწინდა მხატვარ ჩარლზ დანანა გიბსონზე.

ნენსი ცნობილი გახდა ინგლისურ საზოგადოებაში, როგორც საინტერესო და მახვილგონივრული ამერიკელი ქალი, იმ დროს, უამრავი მდიდარი ახალგაზრდა ამერიკელი ქალი დაქორწინდა ინგლისში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო **ვიკისაწყობში** არის გვერდი თემაზე: ***ნენსი ასტორი***
* "1879-1964"%20AND%20Astor%29%29%20AND%20%28-mediatype:software%29 ეროვნული არქივი ასტორზე

სქოლიო
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
**მუსიკალური ინსტრუმენტი** — მოწყობილობა, რომელიც შექმნილი ან/და გამოყენებულია მუსიკალური ხმის მისაღებად. ამ თვალსაზრისით, ყველაფერი შეიძლება მუსიკალურ ინსტრუმენტს მივაკუთვნიოთ, რაც მუსიკალურ ხმას გამოსცემს. ესაა ის მიზეზი, რის გამოც სხვადასხვა ობიექტი მუსიკალურ ინსტრუმენტად იქცევა. მუსიკალური ინსტრუმენტების ისტორია იწყება კაცობრიობის კულტურულ ცხოვრების დაწყებასთან ერთად. მუსიკალური ინსტრუმენტების სწავლების აკადემიურ დისციპლინას ორგანოლოგია ჰქვია.

სადავო სტატუსის პირველი მუსიკალური ინსტრუმენტის წარმოშობა თარიღდება ქრისტეს შობამდე 65 000 წლით. არტიფაქტების მიხედვით, რომელიც საყოველთაოდ აღიარებულია, პირველი ადრეული ფლეიტა თარიღდება ქრისტეს შობადე 35 000 წლით. თუმცა, ზოგიერთი ისტორიკოსი თვლის, რომ მუსიკალური ინსტრუმენტების წარმოშობის სპეციფიკური დროის განსაზღვრა შეუძლებელია, თავად ამ ტერმინის სუბიექტური განსაზღვრების გამო.

მუსიკალური ინსტრუმენტები ვითარდებოდა დამოუკიდებლად მსოფლიოს სხვადასხვა დასახლებულ რეგიონში. თუმცა, ცივილიზაციების კონტაქტმა გამოიწვია მუსიკალური ინსტრუმენტების სწრაფი გავრცელება და ადაპტირება ისეთ რეგიონებშიც, რომელიც შორსაა კონკრეტული საკრავის წარმოშობის ადგილიდან. შუა საუკუნეებში ინსტრუმენტებს მესოპოტამიიიდან აღმოვაჩენდით მალაის არქიპელაგზე, ხოლო ევროპელები უკრავდნენ ჩრდილო-აფრიკული წარმოშობის ინსტრუმენტებზე. განვითარება ამერიკაში შედარებით ნელი ტემპებით ხასიათდება, მაგრამ უნდა აღინიშნოს, რომ აქ დივერსიფიკაციას ადგილი არ აქვს: ჩრდილოეთი, ცენტრალური და სამხრეთი ამერიკა ხასიათდება ერთი და იმავე მუსიკალური ინსტრუმენტებით.

ლიტერატურა
----------

* Baines, Anthony (1993), *Brass Instruments: Their History and Development*, Dover Publications, ISBN 0486275744
* Blades, James (1992), *Percussion Instruments and Their History*, Bold Strummer Ltd, ISBN 0933224613
* Brown, Howard Mayer (2008). *Sachs, Curt*.  Grove Dictionary of Music and Musicians.
* Campbell, Murray; Greated, Clive A.; Myers, Arnold (2004), *Musical Instruments: History, Technology, and Performance of Instruments of Western Music*, Oxford University Press, ISBN 0198165048

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***მუსიკალური ინსტრუმენტი***

* მუსიკალური ინსტრუმენტები. *Furniture*. ვიქტორიისა და ალბერტის მუზეუმი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-04-14. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2008.

* მუსიკა და მუსიკალური ინსტრუმენტები. ამერიკის ისტორიის ეროვნული მუზეუმი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-17. ციტირების თარიღი: 30 სექტემბერი, 2008.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია მუსიკის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**მუნგო** (ლათ. Galidiinae) — ძუძუმწოვართა ქვეოჯახი მადაგასკარის მტაცებლების ოჯახისა. აერთიანებს მადაგასკარისათვის ენდემურ 4 გვარს: *Galidia* 1 სახეობით (კუდბეჭედა მუნგო, *G. elegans*), *Mungotictis* 1 სახეობით (ვიწროზოლა მუნგო, *M. decemlineata*), *Salanoia* 2 სახეობით (კუდმურა მუნგო, *S. concolor*; დარელის მუნგო, *S. durrelli*) და *Galidictis* 2 სახეობით (ფართოზოლა მუნგო, *G. grandidieri*; ზოლიანი მუნგო, *G. fasciata*). გარეგნულად გრძელკუდა კვერნებს წააგვანან. სხეულის სიგრძეა 35–40 სმ (ვიწროზოლა მუნგოსი — 80 სმ-მდე), კუდი დაახლოებით სხეულის სიგრძისაა, მხოლოდ კუდმურა მუნგოს აქვს სხეულის ნახევრის ტოლი კუდი. მასა 500–900 გრამს აღწევს. ტანი წაგრძელებულია, კიდურები საშუალო სიგრძის. თავი ტვინის არეში ფართოა, ცხვირისკენ მკვეთრად ვიწროვდება. ყურები საშუალოა, ფართოდ განლაგებული. შეფერილობა ერთფეროვანი მურა, კუდი შენაცვლებული მუქი მურა და შავი ბეჭდებით (კუდბეჭედა მუნგო); ღია მურა, რუხი ან მუქი ზეთისხილისფერი, გრძივი ზოლებით; მოწითურო- ან ზეთისხილიფერ-მურა, მუქი ან ყვითელი ლაქებით (კუდმურა მუნგო). ბინადრობენ მთისწინეთის და ნოტიო ტროპიკულ ტყეებში, ბუჩქნარებსა და სავანაში. იკვებებიან მცირე ზომის ხერხემლიანებით, ფრინველის კვერცხებით. ცხოვრების თავისებურებები სუსტადაა შესწავლილი. ყველა სახეობა განიცდის ადამიანის მიერ მათ საცხოვრებელ გარემოზე მომხდარ ცვლილებებს. IUCN-ის ნუსხის თანახმად, ყველას რაოდენობას (გარდა კუდბეჭედა მუნგოსი) შემცირების დენდენცია აქვს, ზოლიანი მუნგოს მდგომარეობა მოწყვლადია, ხოლო ფართოზოლა გადაშენების საფრთხის ქვეშაა.

ლიტერატურა
----------

* *Щипанов Н. А.* МУНГО // Большая российская энциклопедия. т. 21. — М. 2013. — стр. 434.

სქოლიო
------

1. ↑  Durbin, Joanna; Funk, Stephan M.; Hawkins, Frank; Hills, Daphne M.; Jenkins, Paulina D.; Moncrieff, Clive B.; Ralainasolo, Fidimalala Bruno (2010). „Investigations into the status of a new taxon of *Salanoia*(Mammalia: Carnivora: Eupleridae) from the marshes of Lac Alaotra, Madagascar". *Systematics and Biodiversity*. **8** (3): 341–355. doi:10.1080/14772001003756751.
**ნატო ვაჩნაძის და ნიკოლოზ შენგელაიას ქუჩა** — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი); ლადო გუდიაშვილის ქუჩიდან რევაზ თაბუკაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის დასაწყისში. ქუჩა შედგება ორი მონაკვეთისაგან. ერთ მონაკვეთს ერქვა გრაფის ქუჩა (შეტანილია 1841 წელს შედგენილ თბილისის შედგენილ ქუჩების სიაში), მეორეს — ნიკოლოზის შესახვევი. 1827 წელს გენერალმა ივანე პასკევიჩმა ერევნის აღებისათვის გრაფის წოდება მიიღო და ქუჩის სახელიც აქედან მომდინარეობს, ნიკოლოზის შესახვევის სახელწოდებით კი — იქვე მდებარე ყოფილი ნიკოლოზის მოედნიდან. გაერთიანებულ ქუჩას 1922 წელს მუზეუმის ქუჩა დაერქვა, 1953 წელს კი ნატო ვაჩნაძის სახელი ეწოდა. 2015 წელს სახელი კვლავ შეეცვალა და ნატო ვაჩნაძის და ნიკოლოზ შენგელაიას ქუჩა დაერქვა. შემონახულია XIX საუკუნის II ნახევრის საცხოვრებელი სახლები.

ლიტერატურა
----------

* ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები", თბ. 2008. — გვ. 73, ISBN 978-99928-20-35-3.

სქოლიო
------

1. ↑  ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №226. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (23 ივნისი, 2015). ციტირების თარიღი: 16 მარტი, 2023
ნატურალური ლოგარითმის ფუნქციის გრაფიკი. ფუნქცია ნელა მიიწევს დადებითი უსასრულობისკენ *x*-ის ზრდასთან ერთად და სწრაფად ეშვება უარყოფითი უსასრულობისკენ *x*-ის ნულთან მიახლოებასთან ერთად; *y*-ღერძი ასიმპტოტაა.
**ნატურალური ლოგარითმი** — ლოგარითმი ფუძით *e* (*e* მათემატიკური მუდმივაა, რომელიც მიახლოებით 2.718-ის ტოლია). *x*-ის ნატურალური ლოგარითმი ჩაიწერება, როგორც ln(*x*), log*e*(*x*) ან, კონტექსტიდან გამომდინარე, log(*x*).

რიცხვი *x*-ის ნატურალური ლოგარითმი (ანუ ln(*x*)) არის ხარისხი, რომელშიც უნდა ავიყვანოთ *e*, რათა მივიღოთ *x*. მაგალითად, ln(7.389...) უდრის 2-ს, რადგან *e*2=7.389.... *e*-ს ნატურალური ლოგარითმი (ln(*e*)) 1-ის ტოლია, რადგან *e*1 = *e*, ხოლო 1-ის ნატურალური ლოგარითმი (ln(1)) 0-ის ტოლია, რახან *e*0 = 1.

ყველა დადებითი ნამდვილი რიცხვისთვის *x* ნატურალური ლოგარითმი შეიძლება განისაზღვროს, როგორც *y* = 1/*t* წირის ქვეშ მოქცეული ფართობი 1-იდან *x*-ამდე. სახელწოდება „ნატურალური" ამ ფორმულის, ისევე როგორც ამ ლოგარითმთან დაკავშირებული სხვა ფორმულების, სიმარტივითაა განპირობებული. ნატურალური ლოგარითმის განმარტება შესაძლოა კომპლექსურ რიცხვებზეც განივრცოს (იხ. ქვემოთ).

ნამდვილი არგუმენტისთვის, ნატურალური ლოგარითმის ფუნქცია მაჩვენებლიანი ფუნქციის შექცეულ ფუნქციას წარმოადგენს, რასაც შემდეგ იგივეობებამდე მივყავართ:

{\displaystyle e^{\ln(x)}=x,\qquad x>0}
{\displaystyle \ln(e^{x})=x.\,\!}
როგორც ყველა სხვა ლოგარითმი, ნატურალური ლოგარითმიც გამრავლებას შეკრებად გარდაქმნის:

{\displaystyle \ln(xy)=\ln(x)+\ln(y)\!\,}
ლოგარითმების განსაზღვრა ნებისმიერი დადებითი ფუძისთვის შეიძლება 1-ის გარდა; თუმცა სხვა ფუძის ლოგარითმები ნატურალური ლოგარითმის მეშვეობით ძალიან მარტივად ჩაიწერება, რის გამოც მათი განმარტება ხშირად სწორედ ნატურალური ლოგარითმით ხდება. ლოგარითმები გამოიყენება, როცა განტოლების უცნობი განტოლების სხვა რომელიმე წევრის ხარისხია. გარდა ამისა, ლოგარითმების გამოყენებით შეიძლება ნახევარდაშლის პერიოდთან დაკავშირებული ამოცანების ამოხსნა.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ყიფიანი**. |

**მიშო ყიფიანი** (დ. 12 აპრილი, 1846, ქვიშხეთი — გ. 2 მარტი, 1916, ვლადიკავკაზი) — ქართველი პედაგოგი, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, საქართველოში ხალხოსნური მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი,

ბიოგრაფია
---------

საშუალო სასწავლებლის დამთვრების შემდეგ შევიდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 1875 წელს სამსახური დაიწყო ქუთაისში და აქტიურად ჩაება ხალხოსნურ მოძრაობაში; 1876 წელს სხვა ხალხოსნებთან ერთდ დააპატიმრეს და გადაასახლეს აღმოსავლეთ ციმბირში, შემდეგ კი ორენბურგში; 1981 წელს გაათვისუფლეს და სამშობლოში დაბრუნების უფლება მისცეს. იმავე წელს თბილისის მეორე გიმნაზიაში დაიწყო მასწავლებლად მუშაობა; 1981 წლის ოქტომბრიდან დაინიშნა გორის სამასწავლებლო სემინარიის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად; პარალელურად ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას გორის ქალთა პროგიმნაზიაშიც. დიდი ავტორიტეტითა და პატივისცემით სარგებლობდა მოსწავლეთა შორის. 1883 წელს იგი კვლავ დააპატიმრეს და ქალაქ უსტკამენოგორსკში გადაასახლეს. 1887 წელს გაათავისუფლეს და იგი საქართველოში დაბრუნდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* მიშო ყიფიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
***მიცვალებული მოდის*** (ინგლ. Dead Man Walking) — 1995 წლის ამერიკული კრიმინალური დრამა. გადაღებულია ტიმ რობინსის მიერ. ფილმი ეფუძნება რეალურ ისტორიას. სუზან სარანდონმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
ორი მთვრალი და ნარკოტიკებით გაბრუებული ნაძირალა მხეცურად დახოცავს შეყვარებულ წყვილს და გააუპატიურებს გოგონას. ერთ მათგანს სამუდამო პატიმრობას, ხოლო მეორეს სიკვდილს მიუსჯიან, რამდენადაც ამ უკანასკნელს კარგი ადვოკატი არ ჰყავდა. ეს უკანასკნელი, მეთიუ, დახმარებისთვის მონაზონ ჰელენ პრეხანს მიმართავს. ის ამტკიცებს, რომ მკვლელობა არ ჩაუდენია. ჰელენი მას განაჩენის გასაჩივრებაში და შეწყალების თხოვნაში ეხმარება. მეთიუს განაჩენი არ იცვლება. ჰელენი ცდილობს, შეუმსუბუქოს მეთიუს უკანასკნელი დღეები და დაეხმაროს მას ჩადენილის მონანიებაში.

სახელწოდება
-----------

ფილმის სათაური იმეორებს ელენ პრეჟანის წიგნის სათაურს, რომელზეც ისაა დაფუძნებული. ესაა სტანდარტული ფრაზა, სიკვდილით დასჯის რიტუალის ნაწილი აშშ-ს ციხეებში. მას წარმოთქვამს მცველი, როდესაც სიკვდილმისჯილს მიაცილებს სასჯელის აღსრულების ოთახამდე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* „მიცვალებული მოდის" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* „მიცვალებული მოდის" — Box Office Mojo-ზე
* 

* „მიცვალებული მოდის" — Rotten Tomatoes
* „მიცვალებული მოდის" — Metacritic-ზე
მოლასების გაშიშვლება (გერმანია)
**მოლასები** (ფრანგ. mollasse) — ზღვიური ქანების ერთობლიობა, რომელიც წარმოადგენს კონგლომერატების, ქვიშაქვების, ალევროლითების, თიხების, ზოგჯერ კირქვებისა და მერგელების, ჩვეულებრივ, დიდი სისქის კომპლექსს. მოლასების ჩამოყალიბება ნაოჭა სისტემების განვითარების ოროგენულ ეტაპს ემთხვევა და სივრცობრივად მთისწინა და მთათაშუა როფებთანაა დაკავშირებული. მოლასების გავრცელების კლასიკური ადგილია ალპები, სადაც ისინი პირველად გამოყვეს. განარჩევენ ქვედა (წმინდა) და ზედა (უხეშ) მოლასებს, რომლებიც მთათწარმოშობის ქვეეტაპებს შეეესაბამება. ხშირ შემთხვევაში მოლასების სიმძლავრე აღწევს 2-3 კმ-ს.

ქვედა მოლასები — უმეტესად ზღვიურია (მაგ. საქართველოს ოლიგოცენ-ქვედამიოცენური მოლასები), წარმოადგენს ქვიშაქვებსა და თიხებს, რომლებშიც ხშირად არის კირქვებისა და მერგელების შუაშრეები; 

ზედა მოლასები — უმეტესად კონტინენტურია (მაგ. საქართველოს პლიოცენური მოლასები), წარმოადგენს უხეშ ქვიშაქვებსა და თიხებს, რომლებშიც არის კონგლომერატ-ბრექჩიების სქელი შრეები, რაც სწრაფად მზარდი, უკვე ძლიერ ამაღლებული მთების ნგრევის შედეგია. ტიპური მოლასები ცნობილია პალეოზოური ერის დასაწყისიდან. მოლასებთან დაკავშირებულია ქვანახშირის, ნავთობის, ბუნებრივი აირის, მარილების, სპილენძიანი ქვიშაქვებისა და სხვა საბადოები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მოლასები – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური)
* მოლასები – სამთო ენციკლოპედია (რუსული)

ლიტერატურა
----------

* *ხუციშვილი ო.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 70.
**როდი სკოტი** (ინგლ. Roddy Scott; დ. 23 თებერვალი, 1971 — გ. 26 სექტემბერი, 2002) — ბრიტანელი ფოტოჟურნალისტი, რომელიც მუშაობდა კონფლიქტებზე ისეთ ადგილებში როგორიცაა: სიერა-ლეონე, იემენი, ერაყი, ავღანეთი და ეთიოპია. მუშაობდა მოხალისე ჟურნალისტად, ძირითადად სპონსორებისა და ანაზღაურების გარეშე. 

როდი სკოტი გარდაიცვალა რუსეთში, როდესაც მუშაობდა ბრიტანულ ტელეკომპანია Frontline Television News-თვის.

გარდაცვალება
------------

2002 წლის 26 სექტემბერს როდი სკოტი იყო მოკლული ინგუშეთში. რუსმა სამხედროებმა იპოვეს მისი გვამი ინგუშეთის რეგიონში გალაშკში, საომარ ვითარებაში მყოფი ჩეჩნეთის საზღვართან, რუსეთის ძალებსა და ჩეჩენ ამბოხებულთა ბრძოლის შემდეგ; ამ ბრძოლას ემსხვერპლა 17 ადამიანი და ერთი რუსული ვერტმფრენი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Killed reporter's Chechen rebel pictures, BBC News, 1 October 2002
* The Roddy Scott Foundation დაარქივებული 2017-06-01 საიტზე Wayback Machine.
* Perhaps the last photograph taken of Roddy Scott

სქოლიო
------

1. ↑  ILYA GARGER (Oct 7, 2002). „Milestones". Time Inc. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-10-22. ციტირების თარიღი: 2009-04-11.
2. ↑  „Briton killed in Chechen rebel skirmish". BBC News. 26 September 2002. ციტირების თარიღი: 2009-04-11.
**როდოპის ნომი** (ბერძ. Ροδόπη; თურქ. Rodop; ბულგ. Родопи) — ნომი საბერძნეთში, აღმოსავლეთი მაკედონია და თრაკიას რეგიონში. როდოპი ერთადერთი ნომია საბერძნეთში სადაც მოსახლეობის უმრავლესობა მუსლიმია — 51,8 %. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ბულგარეთს, აღმოსავლეთით ევროსის ნომს, დასავლეთით ქსანთის ნომს, სამხრეთით ეგეოსის ზღვას.

ფართობი — 2543 კმ², მოსახლეობა — 110 538 ადამიანი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კომოტინი.

მოსახლეობა
----------

პოდოპი — მუსლიმი უმცირესობის კონცენტრაციის ადგილია საბერძნეთში. მუსლიმები როდოპის ნომის მთლიანი მოსახლეობის 51,8 % შეადგენენ.ქრისტიანი მოსახლეობა შედგება თითქმის მხოლოდ ბერძნებისაგან (48,2 %), რომელთა უმრავლესობა მეორე-მეოთხე თაობა არის ანატოლიიდან და აღმოსავლეთ თრაკიიდან დევნილი ბერძნების. მუსულმანთა უმრავლესობა — თურქი ეროვნებისაა.

რეგიონში დომინირებს ძირითადად ხმელთაშუაზღვიური კლიმატი, უფრო ცივია ჩრდილოეთი ნაწილი.

მუნიციპალიტეტები
----------------

პერიფერიული ერთეული როდოპი იყოფა 4 მუნიციპალიტეტად.

|  |
| --- |
| არიანა (1) |
| იასმოსი (2) |
| კომოტინი (3) |
| მარონეია-საპესი (4) |

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საბერძნეთის ნომები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საიტი