recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ჯოზეფ იზადორ (ჯო) ლიბერმანი** (ინგლ. Joseph Isadore "Joe" Lieberman) (დ. 24 თებერვალი, 1942, სტამფორდი, კონექტიკუტი, — გ. 27 მარტი, 2024, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, აშშ-ის სენატორი კონექტიკუტის შტატიდან 1989-2013 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა ებრაული წარმოშობის ოჯახში. დაამთავრა იელის უნივერსიტეტის ბაკალავრიატი ეკონომიკასა და პოლიტიკაში (1964) და იელის სამართლის სკოლა (1967). 1970-1983 წლებში არჩეული იყო კონექტიკუტის შტატის სენატში, როგორც დემოკრატი-რეფორმატორების წარმომადგენელი. 1983-1989 წლებში მსახურობდა კონექტიკუტის შტატის გენერალურ პროკურორად. 1989-2013 წლებში არჩეული იყო აშშ-ის სენატორად კონექტიკუტის შტატიდან თავდაპირველად როგორც დემოკრატების წარმომადგენელი, შემდეგ — დამოუკიდებელი კანდიდატი. 2000 წელს დემოკრატების კანდიდატმა ელ გორმა საპრეზიდენტო კამპანიისას ლიბერმანი ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატად დაასახელა (წყვილი დამარცხდა რესპუბლიკელებთან — ჯორჯ ბუშ-უმცროსთან და დიკ ჩეინისთან ჭიდილში). 2003 წელს მონაწილეობდა შიდაპარტიულ არჩევნებში დემოკრატების საპრეზიდენტო კანდიდატის სტატუსის მოსაპოვებლად, მაგრამ დაამარცხა ჯონ კერიმ.

ლიბერმანი ცნობილი იყო, როგორც აქტიური და მკაცრი საგარეო პოლიტიკური კურსის მხარდამჭერი. მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების შემდეგ საშინაო უსაფრთხოების სამინისტროს შექმნაში. ის მჭიდროდ თანამშრომლობდა ორ წამყვან რესპუბლიკელ კოლეგასთან, ჯონ მაკ-კეინთან და ლინდსი გრემთან, განსაკუთრებით ერაყში აშშ-ის სამხედრო პოლიტიკის საკითხებზე. ამის გამო ის დემოკრატიული პარტიიდან ვეღარ მოხვდა სენატში, მაგრამ დამოუკიდებელ კანდიდატად მოახერხა არჩევნებში გამარჯვება და სენატში დაბრუნება.

ლიბერმანი და საქართველო
-----------------------

ჯო ლიბერმანი რამდენჯერმე იყო ნამყოფი საქართველოში, მათ შორის 2008 წლის აგვისტოში, რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ, როდესაც ის და ლინდსი გრემი პრეზიდენტობის კანდიდატის ჯონ მაკ-კეინის ინიციატივით ჩამოვიდნენ თბილისში, რათა საქართველოსთვის სოლიდარობა გამოეხატათ. ლიბერმანი მხარს უჭერდა საქართველოს ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციაში გაწევრიანებას და ლობირებდა ქვეყნისთვის თავდაცვითი იარაღის მიწოდების საკითხს. დაჯილოდებულია საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოთი — წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენით (2011).

სქოლიო
------

1. ↑  Joe Lieberman obituary, «the Guardian», 29 Mar 2024.
2. 1 2  82 წლის ასაკში გარდაიცვალა აშშ-ის გავლენიანი პოლიტიკოსი, ყოფილი სენატორი ჯო ლიბერმანი, „რადიო თავისუფლება", მარტი 28, 2024.
3. ↑  U.S. Senators Lobby Anti-Aircraft, Anti-Armor Systems for Georgia, Civil Georgia, 26 August 2008.
4. ↑  McCain: ‘Georgia Needs Defensive Weapons’, Civil Georgia, 7 September 2012.
5. ↑  მიხეილ სააკაშვილმა ამერიკელი სენატორი წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენით დააჯილდოვა, GHN, 13 იანვარი 2011.
**მარიანა ჰაინიში** (გერმ. Marianne Hainisch; დაბადების სახელი და გვარია **მარიანა პერგერი**; დ. 25 მარტი, 1839 ― გ. 5 მაისი, 1936) ― ავსტრიის ქალთა მოძრაობის დამფუძნებელი და ლიდერი. ავსტრიის მეორე პრეზიდენტის, მიხაელ ჰაინიშის დედა.

ბიოგრაფია
---------

მარიანა პერგერი 1839 წელს ბადენში, ვენის მახლობლად, ავსტრიაში დაიბადა. დედამისმა მას კერძო მასწავლებლები დაუნიშნა. მამამისი, იოზეფ პერგერი, ჰირტენბერგში ქარხნებს ფლობდა.

1857 წელს მარიანა ინდუსტრიალისტ მიხაელ ჰაინიშზე დაქორწინდა, რომლისგანაც ორი შვილი შეეძინა (მიხაელი 1858 წელს და მარია ― 1860 წელს). 1868 წელს მისი ოჯახი ვენაში გადავიდა. ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს ბიზნესი კრიზისში იყო, რადგანაც აშშ-დან ბამბა ვეღარ შემოჰქონდათ.

1918 წლის შემოდგომაზე მარიანა ჰაინიში სამოქალაქო დემოკრატიულ პარტიას შეუერთდა. 11 წლის შემდეგ ავსტრიის ქალთა პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახდა. ჰაინიში ავსტრიაში დედის დღის ინიციატორად მიიჩნევა, რომელიც 1924 წლიდან აღინიშნება.

მარიანა ჰაინიში 1936 წლის 5 მაისს დაიბადა.

ნაშრომები
---------

* *ქალთა განათლების შესახებ*, 1870
* *დედები*, 1913.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Marianne Hainisch (in German)
* ამონარიდები გაზეთებიდან თემაზე: მარიანა ჰაინიში ZBW-ის XX საუკუნის პრესის არქივებში

სქოლიო
------

1. 1 2   (1 January 2006) *Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries*.  Central European University Press,   გვ. 174–6. ISBN 978-963-7326-39-4.
2. ↑  „Marianne Hainisch, 1839-1936". *Nonfiction Gallery*. 2016-08-22.
**მთიანი სამეგრელო** — მოიცავს ეგრისის ქედის თხემურ ზოლს, მის სამხრეთ ფერდობს და ამავე ფერდობის პერიფერიულ, დაბალ, ცარცული ასაკის კირქვებისაგან აგებულ სტრუქტურული რელიეფის მქონე მასივებს, რომელიც ერთიმეორისაგან ვიწრო კანიონისებური ხეობებით არიან გამოყოფილი. აქ, მდინარეების ენგურის, მაგანას, ჭანისწყლის, ხობის, ტეხურისა და ცხენისწყლის კალაპოტებს შორის ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით წარმოდგენილია წულიშის, ყვირას, გაუჩას, მინგარიას და ასხის კარსტული მასივები.

მთიანი სამეგრელოს ფიზიკურ-გეოფრაფიული თავიდებურება მასთან მოსაზღვრე აფხაზეთის, სვანეთის და რაჭა-ლეჩხუმის მთიან რეგიონებთან შედარებით იმაში მდგომარეობს, რომ მის საზღვრებში, შედარებით ნაკლები აბსოლუტური სიმაღლეების გამო, სუსტქად არის გამოხატული ნივალური (მუდმივი, თოვლ-ყინულოვანი) ლანდშაფტური სარტყელი. ამასთან ერთად, მთიანი სამეგრელო კავკასიონის მთიანეთის სხვა დანარჩენი ნაწილებისგან უფრო მეტი სინესტით გამოირჩევა. ატმოსფერული ნალექების წლიური ჯამის სიდიდის მხრივ, იგი მხოლოდ აჭარის მთისწინეთს ჩამოუვარდება.

ლიტერატურა
----------

* *სამეგრელო – მურმან არდია, ჭიჭიკო ჯანელიძე, თბილისი–ზუგდიდი, 1999 წ.*
**მანტა** (ესპ. Manta) — ქალაქი ეკვადორში, მანაბის პროვინციაში. წარმოადგენს პროვინციის მეორე და ეკვადორის მეხუთე უდიდეს ქალაქს. მანტა ჯერ კიდევ კოლუმბამდელ ეპოქაში არსებობდა. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 217 553 ადამიანს შეადგენს. მთავარ ეკონომიკურ აქტივობას თევზ თინუსის რეწვა წარმოადგენს. სხვა ეკონომიკურ საქმიანობებს შორისაა ტურიზმი და იქმიური მრეწველობა. 

მანტა ეკვადორის უდიდესი ნავსადგურია. 1735 წელს, როდესაც ეკვადორს ფრანგული მისია მიადგა მკვლევარ შარლ მარი დე ლა კონდამინის ხელმძღვანელობით, რომელთა მიზანიც ეკვატორის სიგრძის გაზომვა იყო, მათ სწორედ მანტის პორტი გამოიყენეს. მანტიდან კონდამინმა ქვეყნის სიღრმეში დაიწყო მოგზაურობა კიტოს გავლით. 

მანტას ემსახურება ელოი-ალფაროს საერთაშორისო აეროპორტი, ასევე ფუნქციონირებს მნიშვნელოვანი სამხედრო-საჰაერო ბაზა. 1999-2009 წლებში ამ ბაზას აშშ-ის სამხედრო ძალები იყენებდა ანტინარკოტიკული სამხედრო ოპერაციებისათვის, მათ შორის კოლუმბიური ნარკო-კარტელების ნარკო-ტრეფიკის წინააღმდეგ. მას შემდეგ, ეკვადორის მთავრობას ბაზა აღარ განუახლებია. 

მსოფლიოში მანტა განთქმულია ფილმების საერთაშორისო ფესტივალით.

დაძმობილებული ქალაქები
----------------------

* აშშ-ის დროშა ლონგ-ბიჩი, კალიფორნია, აშშ
* რუსეთის დროშა ვლადივოსტოკი, რუსეთი

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ეკვადორის ქალაქების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Municipality of Manta Official Site
* Travel Guide to Manta დაარქივებული 2015-04-27 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  Manta and Vladivostok become sister cities.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-17. ციტირების თარიღი: 2015-11-07.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **ამ სტატიას ამჟამად აქტიურად არედაქტირებს მიმოზა.**
გთხოვთ, ნუ შეიტანთ მასში ცვლილებებს, სანამ ეს განცხადება არ გაქრება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შესაძლოა, მოხდეს რედაქტირების კონფლიქტი.
ეს შეტყობინება სტატიაში მხოლოდ **ერთი კვირის** განმავლობაში შეიძლება დარჩეს.

---

თარგის ჩასმის თარიღი: მარტი 26, 2024.

---

მიმდინარეობს სტატიის აქტიური დამუშავება. 

---

მომხმარებლის სახელის და თარიღის ავტომატურად მისათითებლად, გამოიყენეთ თარგი {{subst:მუშავდება}}
 |

**ისააკ იაკუბა ზიდა**(ფრანგ. Isaac Yacouba Zida; დაიბადა 1965 წლის 16 ნოემბერი, ზემო ვოლტა) — ბურკინა—ფასოს სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე; პრეზიდენტ ბლეზ კამპაორეს უშიშროების ყოფილი უფროსი; პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი (1 ნოემბერი - 2014 წლის 17 ნოემბერი) და ბურკინა—ფასოს პრემიერ მინისტრი 2014 წლის 1 ნოემბრიდან 2016 წლის 7 იანვრამდე. სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობასთან დაკავშირებით, მას ეს თანამდებობა 2015 წლის 16-დან 23 სექტემბრამდე,ერთი კვირით ჩამოერთვა;

ბიოგრაფია
---------

1993-1996 წლებში სწავლობდა პაუს (ბურკინა-ფასო) სამხედრო აკადემიაში, სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა პრეზიდენტის გვარდიის პოლკში. გაიარა ტრენინგი საზღვარგარეთ, მაროკოში, კამერუნში (2010-2011), ხოლო 2012 წელს ფლორიდაში (აშშ) ტერორისტულ კურსებს ესწრებოდა.

2008-2009 წლებში ზიდა იყო სამხედრო დამკვირვებელი გაეროს სამშვიდობო მისიაში კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.

2011 წლის ივლისში დაინიშნა პრეზიდენტის გვარდიის პოლკის მეთაურის მოადგილედ.

სქოლიო
------

1. ↑  Президент Буркина-Фасо Блез Компаоре объявил о своей отставке. ციტირების თარიღი: 2014-11-01
**მიშელ ლეგრანი** (ფრანგ. Michel Jean Legrand; 24 თებერვალი, 1932, პარიზი — 26 იანვარი, 2019, პარიზი) — ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, დირიჟორი და მომღერალი. სამგზის „ოსკარის", ხუთჯერ - „გრემის", ერთხელ „ოქროს გლობუსის" ჯილდოს მფლობელი.

ბიოგრაფია
---------

მიშელ ლეგრანი დაიბადა 1932 წლის 24 თებერვალს, პარიზში. იგი განსაკუთრებით ცნობილი გახდა კინოფილმებისთვის შექმნილი მუსიკით. მათ შორის „შერბურის ქოლგები", კატრინ დენევის მონაწილეობით, რომელსაც 1964 წელს კანის კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი „ოქროს პალმის რტო" ერგო. მისი ნამუშევრები 13-ჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე და სამჯერ იყო ამ პრემიის ლაურეატი.

ფრანგი პიანისტი, კომპოზიტორი და მომღერალი მიშელ ლეგრანი 2019 წლის 26 იანვარს, პარიზში, 86 წლისა ასაკში გარდაიცვალა.

მიშელ ლეგრანი და საქართველო
---------------------------

მიშელ ლეგრანს საქართველოსთან განსაკუთრებით მომღერალი თამარ გვერდწითელი აკავშირებდა. 1991 წელს გვერდწითელი თავისმა ფრანგმა აგენტმა პარიზში მიიწვია, სადაც მიშელ ლეგრანი და ჟან დრეჟაკი გაიცნო. ლეგრანი მოიხიბლა ქართველი მომღერლით, რის შემდეგაც მათ კონტრაქტი გააფორმეს და პარიზის „ოლიმპიაში" პირველი კონცერტიც გაიმართა. ლეგრანმა, გვერდწითელის სამიათასიანი დარბაზისთვის წარდგენისას, განაცხადა: „პარიზო, დაიხსომე ეს სახელი!". ამის შემდგომ მათ არაერთი ერთობლივი კონცერტი გამართეს.

მიშელ ლეგრანი საქართველოს 2008 წლის დეკემბერში ეწვია და სოლო კონცერტი გამართა. ლეგრანის ცნობილი ნაწარმოებები ეროვნულმა სიმფონიურმა ორკესტრმა ნიკა მემანიშვილის დირიჟორობით შეასრულა. კონცერტი საქველმოქმედო იყო და პროექტის – „ხელოვანები ხელოვანთათვის" ფარგლებში ჩატარდა. შემოსული თანხა ომით დაზარალებულ ხელოვანებს მოხმარდათ. ფრანგი კომპოზიტორი საქართველოს მეუღლესთან, დასთან და ორ მუსიკოსთან ერთად ეწვია. იგი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ილია II-ს შეხვდა, ხოლო 22 დეკემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა მიიღო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მიშელ ლეგრანის ოფიციალური ვებ-გვერდი
* 

* მიშელ ლეგრანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში

სქოლიო
------

1. ↑  Fichier des personnes décédées mirror<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q100324112'></a>
2. ↑  *Bibliothèque nationale de France* BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563'></a>
3. ↑  მიშელ ლეგრანი გარდაიცვალა. imedinews.ge.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-12. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
4. ↑  Tamara Gverdtsiteli. fest-sbv.by.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-20. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
5. ↑  Tamara Gverdtsiteli and Michel Legrand (Concert). www.youtube.com. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
6. ↑  მიშელ ლეგრანი თბილისში დღეს სოლო კონცერტს გამართავს. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
**პერცოვის სახლი** (რუს. Дом Перцова) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. საშემოსავლო სახლი. აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი ლიგოვსკის პროსპექტი, სახლი № 44. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1910-1912 წლებში.

ისტორია
-------

იმ მიწის ნაკვეთის ისტორია, რომელზეც მდებარეობს პერცოვის სახლი, იწყება XIX საუკუნის დასაწყისიდან. თანამედროვე ლიგოვსკის პროსპექტის ადგილზე მდებარეობდა ლიგოვსკის არხი, რომელიც გათხარეს ჯერ კიდევ 1718-1725 წლებში, გენერალ გრიგორ სკორნიაკოვ-პისარევის ხელმძღვანელობით. 1891 წელს არხი მილში მოაქციეს და ამოავსეს. 1882 წელს ააშენეს სამსართულიანი ქვის სახლი და ასეთივე სახლი ფლიგელით. ამ სახლში განათავსეს ვერცხლისა და ბრინჯაოს სამკაულების ფაბრიკა. 1906 წელს შენობაში განათავსეს გამომცემლობა „Донская речь".

სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911-1912 წლებში. სახლი აღჭურვეს ამერიკულ სტილში, 400 სხვადასხვა ზომის ბინა, 18 ლიფტი, ტელეფონები, სამკითხველო და სხვა. სასტუმროსთან არსებული რესტორანი საკმაოდ ძვირი იყო ლიგოვკის ღარიბი მოსახლეობისათვის.

სხვადასხვა წლებში სახლში განთავსებული იყო: 1915-1917 წლებში გამომცემლობა „Арс", 1917-1918 წლებში ცენტრალური კომიტეტის მემარცხენე ესერების ჟურნალ „Наш путь"-ის რედაქცია. 1920-1930-იან წლებში შენობა დაიკავეს ოქტომბრისა და მურმანსკის რკინიგზის მუშებმა. 1993 წელს განათავსეს დრამატული თეატრი, რომელიც დააარსეს 1989 წელს და მუშაობდა რეჟისორ მიხეილ ლევიშინის ხელმძღვანელობით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Доходный дом А. Н. Перцова დაარქივებული 2019-03-04 საიტზე Wayback Machine.
* См. также:  დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine. ,  — Дом П. Н. Перцова в Москве
|  |  |
| --- | --- |
|  | **ამ სტატიას ამჟამად აქტიურად არედაქტირებს მიმოზა.**
გთხოვთ, ნუ შეიტანთ მასში ცვლილებებს, სანამ ეს განცხადება არ გაქრება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შესაძლოა, მოხდეს რედაქტირების კონფლიქტი.
ეს შეტყობინება სტატიაში მხოლოდ **ერთი კვირის** განმავლობაში შეიძლება დარჩეს.

---

თარგის ჩასმის თარიღი: 2024-04-8.

---

მიმდინარეობს სტატიის აქტიური დამუშავება. 

---

მომხმარებლის სახელის და თარიღის ავტომატურად მისათითებლად, გამოიყენეთ თარგი {{subst:მუშავდება}}
 |

პოლ-ჰენრი სანდაოგუ დამიბა ( ფრანგ. Paul-Henri Sandaogou Damiba; დ. 2 იანვარი, 1981, უაგადუგუ, ზემო ვოლტას რესპუბლიკა)—სამხედრო და პოლიტიკური ფიგურა ბურკინა-ფასოში, რომელმაც ქვეყანაში მოაწყო სამხედრო გადატრიალება 2022 წლის იანვარში  .

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა 1981 წლის 2 იანვარს უაგადუგუში, ბურკინა-ფასოს დედაქალაქში. სწავლობდა პარიზის სამხედრო სკოლაში და მიღებული აქვს ბურკინა-ფასოს შეიარაღებულ ძალების პოდპოლკოვნიკის წოდება.

მას ასევე აქვს კრიმინოლოგიაში პარიზის ეროვნული ხელოვნების კონსერვატორიის მაგისტის ხარისხი(CHAN) და სერთიფიცირებულია, როგორც თავდაცვის ექსპერტი მენეჯმენტისა და სტრატეგიაში.

2003 წლიდან 2011 წლამდე, პრეზიდენტ ბლეზ კომპაორეს დროს, მსახურობდა პრეზიდენტის დაცვის პოლკში. შემდეგ ის წლების განმავლობაში საარტილერიო დანაყოფების მეთაურად მსახურობდა ქალაქებში დორი და ჰუაჰიგუია. 2015 წლის სექტემბერში, გადატრიალების მცდელობის შემდეგ, მან გარკვეული დროით დატოვა ბურკინა-ფასო. 2019 წელს ის იყო 2015 წლის გადატრიალების ორგანიზატორების სასამართლო პროცესის ერთ-ერთი მოწმე.

2019-2021 წლებში მონაწილეობდა ტერორისტების წინააღმდეგ საბრძოლო ოპერაციებში, როგორც ბურკინა-ფასოს არმიის ქვედანაყოფის მეთაური, ხოლო 2021 წლის დეკემბერში— ანტიტერორისტული ოპერაციის მეთაური ქვეყნის აღმოსავლეთში. 2021 წელს ის გახდა წიგნის ავტორი, სადაც გადმოსცა თავისი შეხედულებები ბურკინა-ფასოში ისლამისტების წინააღმდეგ ბრძოლის საფრთხეების შესახებ.

სქოლიო
------

1. ↑  Кирилл Штейнбах. В Буркина-Фасо произошел переворот, военные захватили власть в стране. ციტირების თარიღი: 2022-01-27
2. ↑  Sputnik Таджикистан.  (20220124T1020+0500) Мятеж в Буркина-Фасо: хронология событий. ციტირების თარიღი: 2022-01-27
3. ↑  Кусов В.Г.. Поль Анри Дамиба, президент Буркина-Фасо: биография и правление. ციტირების თარიღი: 2022-04-14
4. ↑  Who is Paul-Henri Damiba, leader of the Burkina Faso coup?. ციტირების თარიღი: 2022-01-27
5. ↑  Didier Ogbohou.  (2022-01-24) Biographie: Qui est réellement Paul-Henri Sandaogo Damiba. ციტირების თარიღი: 2022-01-27
**ყუბანის ოლქი** (რუს. Кубанская область; 8(20) თებერვალი,1860 — 28 იანვარი, 1918) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული კავკასიაში (შემდგომ — რსფსრ-ში). ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ეკატერინოდარი. ფართობი 94 360 კმ², მოსახლეობა (1897 წ.) — 1 918 881 ადამიანი. ჩრდილოეთით ესაზღვრებოდა — სტავროპოლისა, სამხრეთით — სოხუმის ოკრუგი და ქუთაისისა და შავი ზღვის გუბერნიები.

ისტორია
-------

1860 წლის 8 (20) თებერვლის უმაღლესი ბრძანებულებით შეიქმნა ყუბანის ოლქი.

1918 წლის 28 იანვარს ყუბანის სამხარეო ჯარების რადას მიერ, ყოფილი ყუბანის ოლქის ტერიტორიაზე გამოცხადდა ყუბანის სახალხო რესპუბლიკა, როგორც რუსეთის ფედერალური რესპუბლიკის სუბიექტი, ხოლო 16 თებერვალს — დამოუკიდებლობა.

1918 წლის მარტს, მას შემდეგ, რაც ბოლშევიკებმა დაიკავეს ქალაქი ეკატერინოდარი, იმავე წლის 16 აპრილიდან წარმოიქმნა ყუბანის საბჭოთა რესპუბლიკა, რომელიც 30 მაისს შევიდა ყუბან-შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკაში, ხოლო 7 ივლისს — ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკაში. 

1918 წელს ა. დენიკინის მოხალისეთა არმიამ ორჯერ სცადა დაეკავა ყუბანის ოლქის ტერიტორია. აგვისტოში აიღეს ეკატერინოდარი, ხოლო წლის ბოლომდე მთელი ყუბანის ტერიტორია. 1918 წლის 5 დეკემბერს, ყუბანის სამხარეო მთავრობის მიერ ოლქის ტერიტორიაზე წარმოიქმნა ყუბანის მხარე. 

1920 წელს ყოფილი ყუბანის ოლქის ტერიტორია დაიკავა მუშურ-გლეხურმა წითელმა არმიამ. შემდგომი ცდები, დამხობილიყო საბჭოთა ხელისუფლება მარცხით დასრულდა. 1920 წლის 7 დეკემბერს ტერიტორია შევიდა ყუბან-შავი ზღვის ოლქში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* КУБАНСКАЯ ОБЛАСТЬ

სქოლიო
------

1. ↑  Полное собрание законов Российской империи, собрание 2-ое (1825-1881), т. XXXV, указ 35421, ст. 122
2. ↑  Д. Д. Білий. Кубанська народна республіка // Енциклопедія історії України: Т. 5: Кон — Кю. / Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. — К.: В-во «Наукова думка», 2008. — 568 с. — ISBN 978-966-00-0855-4 — С. 435
პროხორე ქართველის ფრესკა
**გიორგი-პროხორე**, *პროხორე ქართველი* (დ. დაახლოებით 991, შავშეთი — გ. 1066, პალესტინა) — საეკლესიო მოღვაწე, იერუსალიმის ჯვრის ქართველთა მონასტრის მაშენებელი. 

ღვთისმსახურება ადრე დაიწყო. დიაკვნად აკურთხეს წყაროსთავის მონასტერში. იქ მიიპყრო ცნობილი საეკლესიო მოღვაწის ეფვთიმე გრძელის ყურადღება, დაემოწაფა მას და გაჰყვა პალესტინაში, სადაც საბა პალესტინელის ლავრაში მღვდლად აკურთხეს. იერუსალიმში ცხოვრებამ მას საშუალება მისცა გასცნობოდა ქალაქში უკვე ძველთაგან არსებულ ქართველთა დასახლებების ცხოვრებას და განეზრახა მოეწყო ცენტრი, რომელიც გარს შემოიკრებდა ქალაქსა და მის შემოგარენში მცხოვრებ ქართველებს. საამისოდ შეარჩია გზაჯვარედინი „მახლობლად იერუსალიმისა დასავლეთ კერძო" და სამეფო კარის დახმარებით დააარსა ჯვრის მონასტერი, ქართველთა რელიგიურ-კულტურული ცენტრი, შემოზღუდული მაღალი, მტკიცე გალავნით, სკრიპტორიუმით.

ამ დიდებული სავანის წინამძღვარი (ჯვარის მამა) გახდა მისი დამფუძნებელ-აღმაშენებელი გიორგი-პროხორე. რამდენიმე წლის მოღვაწეობის შემდეგ წავიდა არნბონის უდაბნოში (პალესტინა), სადაც გარდაიცვალა.

პროხორე ქართველს ურთიერთობა ჰქონდა გიორგი მთაწმიდელთან, ათონისა და შავი მთის ქართულ მონასტრებთან, რომლებიც ჯვრის მონასტერს ამარაგებდნენ ქართული ხელნაწერი წიგნებით.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* პროხორეს ცხოვრება

ლიტერატურა
----------

* *გაბიძაშვილი ე.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 220-221.
* *სიხარულიძე ფ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 32.
* მამისთვალიშვილი ე. იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ისტორიიდან (ქართული პერიოდი), გორი, 2002;
* მენაბდელ. ძველი ქართული მწერლობის კერები, II, თბ. 1984;
* მენაბდელ. გიორგი-პროხორე თუ გიორგი და პროხორე, «საისტორიო-ეთნოლოგიური კრებული», 2008.
**ილია მიხეილის ძე გვერდწითელი** (დ. 10 თებერვალი, 1988, სოფ. ხცისი, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპ. — გ. 15 ივნისი, 1980, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967), ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), პროფესორი (1953), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1963).

დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი (1934). საბჭოთა არმიის რიგებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1933 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (1953-1956 პრორექტორი სასწავლო დარგში), 1954 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ორგანული ქიმიის კათედრის გამგე. იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბიოქიმიის სამეცნიერო საბჭოს (1967) და საქართველოს უმაღლესი და საშუალო სპეციალური განათლების სამინისტროს ქიმიური სწავლების სამეცნიერო-მეთოდური საბჭოს (1969) თავმჯდომარე. 

გვერდწითელის შრომები ეხება უჯერი აცეტილენური და დიაცეტილენური ოქსინაწარმების სინთეზისა და კატალიზური გარდაქმნის საკითხებს. მუშაობდა აგრეთვე ელემენტორგანულ ნაერთთა ქიმიის საკითხებზე. დაჯილდოებულია სახელმწიფო, მათ შორის საბრძოლო ჯილდოებით (სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი და სხვ.). მიღებული აქვს პეტრე მელიქიშვილის სახელობის პრემია (1980).

ბიბლიოგრაფია
------------

* მაღალმოლეკულური ნაერთები სახალხო მეურნეობაში, თბ. 1960.

ლიტერატურა
----------

* მიქაძე შ. დოქსოპულო თ. ილია გვერდწითელი (ცხოვრება და მოღვაწეობა), თბ. 1978.
* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. 609.
**გიორგი და საბა ხახულელები** — საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანები, ხსენების დღე ახალი სტილით 1 იანვარი (ძვ. სტ. 19 დეკემბერი).

გიორგი მწერალი და მისი ძმა საბა, გიორგი მთაწმინდელის (ხს. 27 ივნისს) მამის, იაკობის, ძმები იყვნენ. ისინი ხახულის მონასტერში მოღვაწეობდნენ. გიორგიმ და საბამ ახალგაზრდა გიორგი ლოცვა-კურთხევის მისაღებად მაკარი მმარხველს, ბასილი ბაგრატის ძეს, ილარიონ თუალელს და ნატონი მნათეს წარუდგინეს, შემდეგ იქვე, მონასტერში დატოვეს და ხელმძღვანელობდნენ მის აღზრდასა და სწავლა-განათლებას. ამ დროს დაბა ტვარწატაფში ცხოვრობდა დიდებული ფერის ჯოჯიკისძე, რომელსაც ცოლად ჰყავდა მეფე ბაგრატ III-ის ასული. მათ განიზრახეს ბერის მიპატიჟება სასახლეში მასწავლებლად და სულიერი ცხოვრების საქმეთა გამგედ. მათი არჩევანი გიორგი მწერალზე შეჩერდა. გიორგი დაითანხმეს მონასტრიდან წასვლაზე.

გიორგი ხახულელმა ფერის ჯოჯიკისძის ოჯახში თან წაიყვანა ახალგაზრდა გიორგი. ერთი წლის შემდეგ ბიზანტიის იმპერატორმა ბასილიმ ცილი დასწამა ფერისს და თავი მოჰკვეთა. მისი მეუღლე ნათესავებით, რომელთა რიცხვში გიორგი მწერალი და ყრმა გიორგი მთაწმინდელიც იყვნენ, კონსტანტინოპოლში წაიყვანეს, სადაც თორმეტი წელი დაჰყვეს. შემდგომ კვლავ უკან დაბრუნდნენ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ქართველი წმინდანები

ლიტერატურა
----------

* დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია, ქართველ წმიდანთა ცხოვრება, თბ. 2004
* 

* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997. — გვ. ?.
პოლ ოკენფოლდი 2009 წელს
**პოლ ოკენფოლდი** (Paul Oakenfold) (დ. 30 აგვისტო, 1963, ბრიტანეთი) — ბრიტანელი დიჯეი და ჩამწერი სტუდიის პროდიუსერი.

1987 წელს მეგობრებთან (ტრევორ ფანგი და იან სენტ პოლი) ერთად იბიცაზე, ესპანეთი, რამდენიმე თვის გატარების შემდეგ, საცეკვაო კლუბურ მუსიკაზე შეყვარებულებმა და იბიცას ხმების, იტალიური დისკოს, სოულისა და ჰაუზის გავლენით გამოუშვეს რამდენიმე დისკი (ჰეპი მანდეის - Pills 'n' Thrills and Bellyaches, შემდეგ რემიქსები U2, Massive Attack, Arrested Development, The Cure, Snoop Doggy Dogg, Simply Red, New Order, და The Shamen-თვის), რომელთა უმრავლესობა Perfecto Records სერიით გამოვიდა.

ოკენფოლდის საქმიანობა ჩანაწერების გამოშვებით არ შემოიფარგლება, მას ასევე უამრავი მიქსი ეკუთვნის. დიჯეობას ოკენფოლდი მოზარდობიდან იწყებს, თუმცა გარკვეული პერიოდით ჯგუფ გრეის-ში ყოფნისას მას თავს ანებებს. შუა 1990-იანებში ისევ ბრუნდება, როგორც კლუბი კრიმის რეზიდენტი დიჯეი 1997-1999 წლებში. ამ პერიოდში ის ამერიკულ აუდიენციაზე აკეთებს აქცენტს. ამ დროს უშვებს ალბომი „ტრანსპორტის" (Tranceport) ამერიკულ ვარიანტს. საკმაოდ თბილი მიღების შემდეგ ის უშვებს მის დღემდე საუკეთესო ალბომს „პერფექტო წარმოგიდგენთ სხვა სამყაროს" (Perfecto Presents Another World), რომელშიც სხვადასხვა ავტორის მუსიკა საუკეთესოდაა შერჩეული და შეხამებული. ზოგიერთ წყაროზე დაყრდნობით ეს დისკი გახდა ყველაზე გაყიდვადი საცეკვაო ალბომი ისტორიაში. მისი პოპულარობა ნელ-ნელა მყარდება ცნობილი კინოფილმებისთვის საუნდტრეკების გამოშვების შემდეგ - Swordfish, The Matrix Reloaded, The Matrix Revolutions და Die Another Day, ამ ბოლოსათვის მან ჯეიმზ ბონდის თემის რემიქსი გააკეთა.

2002 წელს ოკენფოლდი სოლო ალბომს Bunkka უშვებს, რომელშიც მრავალი ცნობილი მუსიკოსი და მომღერალია წარმოდგენილი (ნელი ფურტადო, აის კიუბი, შიფტი შელშოკი და ა.შ.). მისი ბოლო დისკია 2004 წლის „კრიმფილდსი" (ორმაგი).

დისკოგრაფია
-----------

 მთავარი სტატია: პოლ ოკენფოლდის დისკოგრაფია.
### ალბომები

#### სტუდიური ალბომები

* 2002 *Bunkka*
* 2006 *A Lively Mind*
* 2014 *Trance Mission*
* *Pop Killer*  (მომავალი)

#### DJ Tools

* 2000 *Bust A Groove*
* 2000 *Sampladelica: The Roots of Paul Oakenfold*
* 2006 *The Ultimate DJ Sample Box* (ნორმან კუკთან)

#### DJ Mixes

* 1994 *Goa Mix*
* 1994 *Journeys By DJ 5: Journey Through The Spectrum*
* 1995 *A Voyage into Trance*
* 1996 *Perfecto Fluoro*
* 1997 *Fantazia Presents the House Collection 6*
* 1997 *Cream Anthems 97*
* 1997 *Global Underground 004*
* 1998 *Tranceport*
* 1998 *Global Underground 007*
* 1999 *Resident: Two Years of Oakenfold at Cream*
* 2000 *Perfecto Presents: Another World*
* 2000 *Essential Selection Vol. 1* (with Fatboy Slim)
* 2001 *Perfecto Presents: Travelling*
* 2001 *Swordfish (საუნდტრეკი)*
* 2001 *Perfecto Presents Ibiza*
* 2003 *Perfecto Presents: Great Wall*
* 2004 *Creamfields*
* 2005 *Perfecto Presents: The Club*
* 2007 *Greatest Hits & Remixes, Vol. 1*
* 2008 *Anthems UK Edition*
* 2009 *Perfecto Vegas*
* 2010 *The Goa Mix 2011*
* 2011 *Nevermind The Bollocks, Here's Paul Oakenfold*
* 2011 *We Are Planet Perfecto Volume 1*

### DVD-ები

* 2004: *A Voyage Into Trance*
* 2008: *24:7* (დოკუმენტური ფილმი, კონცერტი)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* პოლ ოკენფოლდის ოფიციალური საიტი
**წრიული ეკონომიკა** — ეკონომიკური მოდელი, რომლის მთავარი არსია რესურსების ეფექტიანი გამოყენებისკენ სწრაფვა მოხმარების შემცირების, გრძელვადიანი გამოყენების, პირველხარისხოვანი რესურსების ფლანგვის შეჩერების, პროდუქტებისა და მათი შემადგენელი კომპონენტების წრიული გამოყენების გზით. წრიული ეკონომიკა მდგრადი განვითარების ერთ-ერთ მოდელად იქცეს, რადგან სწორხაზოვანი ეკონომიკა გარემოზე მავნედ ზემოქმედებს და იწვევს რესურსების ამოწურვას.

წრიული ეკონომიკის შესახებ აქტიური მსჯელობა 1970-იანი წლებიდან დაიწყო. ამ პერიოდში არაერთი მკვლევარი ალაპარაკდა სწორხაზოვანი და წრიული ეკონომიკის კონცეფციებს შორის ფუნდამენტურ განსხვავებაზე. ამას ბიძგი მისცა კენეტ ბოულდინგის 1966 წლის პუბლიკაციამ, სადაც დედამიწა განხილულია როგორც ჩაკეტილი და წრიული სისტემა შეზღუდული რესურსებით და აუცილებლად მიიჩნევს რაიმე წონასწორული მდგომარეობის (წერტილის) აღმოჩენას.

2020 წლის 11 მარტს გამოქვეყნებული ევროკავშირის „ახალი წრიული ეკონომიკის" სამოქმედო გეგმის მიხედვით, ბიზენსის კოორდინირებული მუშაობით შესაძლებელია მდგრადი პროდუქტების წარმოებისათვის ფუნდამენტის შექმნა, რაც ევროკავშირისთვის და მის გარეთ, ახალი შესაძლებლობების სარკმელს გახსნის.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* წრიული (ცირკულარული) ეკონომიკა დაარქივებული 2021-03-01 საიტზე Wayback Machine.
* რა არის ცირკულარული ეკონომიკა და რატომ უნდა ვიცოდეთ მის შესახებ?

სქოლიო
------

1. ↑  ZeroWIN, 2010. Towards Zero Waste in Industrial Networks. "Approaches to Zero Waste"
2. ↑  Ellen MacArthur Foundation. (2013). the Circular Economy. Isle of Wight.
3. ↑  Boulding, K. (1966). The Economics of the Coming Spaceship Earth.
4. ↑  EU Circular Economy Action Plan
**ჰერმესი** (ფრანგ. Hermès International) — ფრანგული მოდის სახლი, რომელიც 1837 წელს დაარსდა.

თავდაპირველად ფირმა საცხენოსნო და ეკიპაჟების აღკაზმულობის დასამზადებელი სახელოსნო იყო. იგი დააარსა ტერი ჰერმესმა (1801-1878) და ემსახურებოდა მხოლოდ არისტოკრატიული წრის წარმომადგენლებს. 1880 წელს ტერის შვილმა, შარლ-ემილმა გადაიბარა მამის ბიზნესი და ასორტიმენტი გააფართოვა. ფირმა უკვე ყველა მსურველს ემსახურებოდა. 

1951 წელს კომპანიას სათავეში ჩაუდგა რობერ დიუმა. მისი მმართველობის პერიოდში შეიმუშავეს ბრენდის ლოგო, ასევე ამ პერიოდში იქნა არჩეული საფირმო ფერი — ნარინჯისფერი.

ტყავის ნაწარმთან მუშაობასთან ერთად „ჰერმესმა" თანდათან შეცვალა ასორტიმენტი. დაიწყო პარფიუმერიის, ტანსაცმლის და სხვადასხვა აქსესუარების გამოშვება.

1937 წელს ფირმამ გამოუშვა შარფები. ჰერმესის თანამედროვე შარფები აბრეშუმისაა ზომით 90\*90 სმ და იწონის 65 გრამს. მოტივები ძალიან განსხვავებულია. წელიწადში აბრეშუმის შარფების 2 კოლექციას, ზოგჯერ კი ძველი დიზაინის ხელახალ, შეზღუდული ტირაჟსაც უშვებენ. 1937 წლიდან კომპანიამ შარფების 2000 უნიკალური დიზაინი შექმნა. 

ჰერმესის შარფებს ატარებდნენ ცნობილი ქალბატონები: დედოფალი ელისაბედ II და მისი და პრონცესა მარგარეტი, პრინცესა გრეის კელი, ჟაკლინ კენედი, ოდრი ჰეპბერნი, შერონ სტოუნი, კამერონ დიასი, ენ ჰეთეუეი.

1946 წელს ბრენდმა წარმოადგინა მამაკაცის აბრეშუმის ჰალსტუხების ფართე ასორტიმენტი. კომპანიის გაყიდვების 10% სწორედ ჰალსტუხებზე მოდის.

ჰერმესის ჰალსტუხები
ჰერმესი ცნობილია თავისი ჩანთებით. თითოეულ ჩანთაზე მუშაობა 18-დან 24 საათამდე გრძელდება. მსურველებს რიგში ჩადგომაც კი უწევთ მათ შესაძენად. ეს კი 6 თვიდან 1 წლამდე გრძელდება. 

1951 წლიდან კომპანია უშვებს ქალისა და მამაკაცის არომატებს, აქვს ასევე უნისექსის ხაზიც.

ჰერმესის ჩანთა „ბირკინი"
ფირმა ცნობილია თავისი ფუფუნების საგნებით. 2008 წელს ჰქონდა 14 ქვეგანყოფილება, რომელიც მოიცავდა ტყავებს, შარფებს, ჰალსტუხებს, ქალისა და მამაკაცის ტანსაცმელს, პარფიუმერიას, საათებს, საკანცელარიო საქონელს, ფეხსაცმელს, ხელთათმანებს, დეკორატიულ ხელოვნებას, ჭურჭელს და საიუველირო ნაწარმს.

კომპანიის გაყიდვების 30% ტყავის ნაწარმზე მოდის, 15% ტანსაცმელზე, 12% შარფებზე, 43% დანარჩენ პროდუქციაზე. ფირმა თავის პროდუქციას ლიცენზირებას არ უკეთებს და მის დიზაინსა და დამზადებაზე მკაცრი კონტროლი აქვს დაწესებული. ფირმის პროდუქცია თითქმის მთლიანად საფრანგეთში მზადდება ხელით, რაც ხარისხისა და უნიკალურობის გარანტიას იძლევა.

2012 წელს ჰერმესის სავაჭრო ცენტრებმა შეცვალეს თავიანთი პოლიტიკა საქონლის დაბრუნებასთან დაკავშირებით. მყიდველებს შეუძლიათ პროდუქციის გაცვლა მისი შეძენიდან 10 დღის განმავლობაში, მხოლოდ სხვა ფერის იგივე პროდუქტზე. სხვაგვარი გაცვლა და თანხის უკან დაბრუნება კატეგორიულად იკრძალება.

თავისი არსებობის მანძილზე კომპანიის დიზაინერები იყვნენ ლოლა პრუსაკი, ჟაკ დილეი, კატრინ დე კაროლი, ნიკოლ დე ვესიანი, ერიკ ბერჟე, ჟან-პოლ გოტიე, კრისტოფ ლემერი და სხვები.

ბმულები
-------

* Bisazza

სქოლიო
------

1. ↑
**კოსის პლატო** (ფრანგ. Causse) — ღრმად ეროზირებული კირქვული პლატოების ჯგუფი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში. წარმოადგენს ცენტრალური მასივის ნაწილს. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება ლიმუზენისა და პერიგორის მაღლობები, აღმოსავლეთით ობრაკი და სევენები.

სიმაღლე 900–1200 მ. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 100 კმ-ზე, ხოლო დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ 50 კმ-ზე. აგებულია იურული ასაკის კარბონატული ქანებით. დანაწევრებულია მდინარეების ტარნის, დორბის, ჟონტის, ლოსა და ავერონის ღრმა ხეობებით. განსაკუთრებით ღრმა და თვალწარმტაცი კანიონები გამომუშავებული აქვთ ტარნსა და ავერონს.

პლატოებზე ფართოდაა გავრცელებული რელიეფის კარსტული ფორმები, მათ შორის მღვიმეები, კარსტული ძაბრები და სხვა. არის მრავალრიცხოვანი კარსტული წყაროები. დამახასიათებელია ფლატეებიანი კიდეები. დაფარულია მუხის, წიფლისა და ფიჭვის ტყეებით.

კოს-დიუ-კერსის კავერნებში შემორჩენილია პრეისტორიული ადამიანის კვალი. კოს-დიუ-ლარზაკის დასავლეთ კიდეზე არსებული როკფორის მღვიმეები გამოიყენება სახელგანთქმული როკფორის ყველის დასამზადებლად. მეცხვარეობა ტურიზმის შემდეგ, რეგიონული ეკონომიკის მეორე საყრდენია. განვითარებულია ტურიზმი. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია.

ტერმინი „Causse" მომდინარეობს ოქსიტანური „Cauce"-სგან, რომელიც ნიშნავს „კირს".

სქოლიო
------

1. 1 2  John Gunn. Encyclopedia of Caves and Karst Science. 2004
2. ↑  Causses du Quercy UNESCO Global Geopark
3. ↑  Encyclopedia Britannica | Causses geological formation, France
4. ↑  The Causses and the Cévennes, Mediterranean agro-pastoral Cultural Landscape
5. ↑  A la découverte des noms de lieux du Quercy et des communes du Lot. 2002

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* VIAF: 316598086
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 316598086

 |
**სულიკო კოროშინაძე** (დ. 17 დეკემბერი, 1932, თბილისი ― გ. 16 დეკემბერი, 2011, თბილისი) — ქართველი საესტრადო მომღერალი, ფოლკლორისტი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1967), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2011).

დაიბადა 1932 წელს ქ. თბილისში. იგი მდიდარი სასიმღერო ტრადიციების ოჯახში გაიზარდა. პაპა — ერმილე, ბიძები: ევგენი და მიხეილ კოროშინაძეები, საქართველოს ეთნოგრაფიული ანსამბლის გურული სიმღერების საუკეთესო შემსრულებლებად ითვლებოდნენ. დედა — ანა კოროშინაძე წლების მანძილზე საქართველოს მეჩონგურე ქალთა ანსამბლის წამყვანი სოლისტი იყო და კრიმანჭულის უბადლო შემსრულებელი.

სულიკო კოროშინაძე სწავლობდა ვაჟთა 20-ე სკოლაში, სადაც მონაწილეობას იღებდა სკოლის საზეიმო საღამოებში და ხალხურ სიმღერებს ასრულებდა. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. სწავლის პერიოდში, საფაკულტეტო და საუნივერსიტეტო კონცერტების, ფესტივალების, თუ ოლიმპიადების უცვლელი მონაწილეა. უნივერსიტეტში ჩამოყალიბდა იგი, როგორც საესტრადო მომღერალი და შემსრულებელი.

1956 წელს სულიკო კოროშინაძემ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (გეოგრაფია–გეოლოგია) დაამთავრა. ამ დროს საქართველოს ფილარმონიასთან ჩამოყალიბდა საესტრადო ორკესტრი, გიორგი გაბისკირიას ხელმძღვანელობით. ჩატარებულ კონკურსში უამრავი მსურველი მონაწილეობდა. სულიკომ გაიმარჯვა და ორკესტრის სოლისტი გახდა. შემდგომში ორკესტრმა კვლავ განიცადა შემოქმედებითი გადახალისება. 1960 წლიდან ორკესტრს ეწოდა საქართველოს სახელმწიფო საესტრადო ორკესტრი „რერო", რომლის სოლისტი კოროშინაძე 25 წელი იყო. მისი ხელმძღვანელი იყო ქართული ესტრადის ქომაგი და მოამაგე კონსტანტინე პევზნერი.

ჯილდოები და აღიარება
--------------------

* 1967 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
* 1996 — ღირსების ორდენი ქართული საესტრადო ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი დიდი წვლილისა და ნაყოფიერი პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის
* 2011 — თბილისის საპატიო მოქალაქე

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სულიკო კოროშინაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

სქოლიო
------

1. ↑  ქართული ესტრადის ვარსკვლავი სულიკო კოროშინაძე გარდაიცვალა
2. ↑  საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1967. №11. გვ. 789
**ელენე დონაური (ელენე ვაჩნაძე)** (დ. 9 აპრილი, 1890, ბაკურციხე ― გ. 15 ოქტომბერი, 1955) — მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1950).

ბიოგრაფია
---------

ელენე დონაური დაიბადა 1890 წლის 9 აპრილს, გურჯაანის რაიონის (ახლანდელი მუნიციპალიტეტის) სოფელ ბაკურციხეში, სოფლის მემამულის ოჯახში. მისი ქალიშვილობის გვარი ვაჩნაძეა, დონაური კი - ფსევდონიმია. იგი იყო რეჟისორ კოტე მარჯანიშვილის მეუღლე. 

ელენემ საშუალო განათლება თბილისის ქალთა მე-3 გიმნაზიაში მიიღო, რომელიც 1906 წელს დაამთავრა. სასცენო ხელოვნებას გაეცნო მოწაფეობის დროს და არდადეგების პერიოდში სოფელში თვითონაც მართავდა საბავშვო წარმოდგენებს. სწავლობდა თბილისში, არმენ დოლუხანოვის დრამატულ სკოლაში და პეტერბურგში, დრამატულ კურსებზე, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1916 წლამდე მუშაობდა ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვადასხვა ქალაქის რუსულ თეატრში: ტაგანროგში, როსტოვში, ტამბოვსა და ორენბურგში, ასევე პეტერბურგში, ვერა კომისარჟევსკაიას ხელმძღვანელობით მოქმედ თეატრში. 1920 წლიდან 1926 წლამდე თბილისში, ქართულ თეატრში (შემდეგ შ. რუსთაველის სახელობის თეატრი) თამაშობდა. 1926-1928 წლებში გამოდიოდა თბილისის მუშათა თეატრში. 1928 წლიდან კოტე მარჯანიშვილის ხელმძღვანელობით დაარსებული ქუთაის-ბათუმის თეატრის მსახიობია. თეატრს 1933 წლიდან კოტე მარჯანიშვილის სახელი ეწოდა. ელენე დონაური ამ თეატრის წამყვან მსახიობად ითვლებოდა. ასრულებდა სხვადასხვა ხასიათის როლებს.

მსახიობმა ქართულ სცენაზე განასახიერა 50-მდე როლი. მათ შორის: ოთარაანთ ქვრივი სპექტაკლში „ჩატეხილი ხიდი" (ილია ჭავჭავაძის „ოთარაანთ ქვრივის" მიხედვით, ინსცენირება შალვა დადიანისა), ქეთევანი – „ნინოშვილის გურია" (ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობების მიხედვით, ინსცენირება მისივე), დესპინე – შალვა დადიანის „ნაპერწკლიდან", გიორგი სააკაძის დედა თამარი – უშანგი ჩხეიძის პიესაში „გიორგი სააკაძე", მართა – მიხეილ მრევლიშვილის „ხარატაანთ კერაში", ემილია – უილიამ შექსპირის „ოტელოში" და სხვ.
ელენე დონაურმა რუსულ სცენაზე სხვადასხვა დროს განასახიერა: აკულინა – სპექტაკლში „მეუფება წყვდიადისა" (ლევ ტოლსტოის), ნასტია – „ფსკერზე" (მაქსიმ გორკის), სონია – „ძია ვანია" (ანტონ ჩეხოვის), გაიანე – „ღალატი" (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის), მეფის ასული – „მეფის დალაქი" (ანატოლი ლუნაჩარსკის), ჯესიკა – „ვენეციელი ვაჭარი" (უილიამ შექსპირის), ივდითი – „ურიელ აკო-
სტაში" (კარლ გუცკოვის) და სხვა.

მუშაობდა ბათუმში არსებულ დრამატულ სტუდიაში მეტყველების პედაგოგად. დაწერა მოგონებები მეუღლის, კოტე მარჯანიშვილის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ და გამოაქვეყნა რეჟისორისადმი მიძღვნილ კრებულში 1948 წელს. 1936 წელს დაჯილდოვდა „საპატიო ნიშნის" ორდენით. 1950 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ სახალხო არტისტის წოდება. 

ელენე დონაური გარდაიცვალა 1955 წლის 15 ოქტომბერს. დაკრძალულია თბილისში, ვაკის სასაფლაოზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ელენე დონაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ელენე დონაური
**ჰეიდარ ალიევის სახელობის თბილისის აზერბაიჯანული სახელმწიფო დრამატული თეატრი** (აზერ. Tiflis Azərbaycan Teatrı) — აზერბაიჯანული დრამატული თეატრი თბილისში, გორგასალის ქ. №1-ში.

თეატრს საფუძვლები ჩაეყარა 1909 წელს ქარავან-სარაის შენობაში, რომელიც ეკუთვნოდა თბილისელ ვაჭარს ხაჯი-ხაშიმს, არაპროფესიონალი მსახიობების ჯგუფის მიერ ჟ. ბ. მოლიერის პიესის „ექიმი შეუცვლელად" მიხედვით დადგმით, ადაპტირებული თურქულ ენაზე და რეჟისორ მირზაჰან კულიევის სარეჟისორო დადგმით, რომელმაც ამ დადგმაში ასევე შეასრულა მთავარი როლი (ექიმის/მკურნალის). 

ხაჯი - ხაშიმ მარდანოვი — აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის სახალხო არტისტის მუსტაფა მარდანოვის მამა, რომელმაც, სპექტაკლის წარმოუდგენელი წარმატების შემდეგ აჩუქა ზემოაღნიშნული შენობა თურქულ-დრამატულ თეატრს. 
მირზაჰან კულიევი / კული-ზადე/ - მეფის მმართველობის დროს თბილისელი მუსულმან-შიითების სატრაურო და რელიგიური პროცესიების ორგანიზატორი, შემდგომ ამ თეატრის ერთ-ერთი ფუძემდებელი - საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი.

1922 წლიდან თეატრმა მიიღო სახელმწიფო თეატრის სტატუსი და ოფიციალურად მას ეწოდა თბილისის სახელმწიფო აზერბაიჯანული დრამის თეატრი. თეატრში შეიქმნა ორი დასი. ერთი მირ-სეიფედინ ქირმანშაჰლის და მეორე, მირზა- ხან კულიევის ხელმძღვანელობით. თეატრი იქცა თავისებური სამჭედლო როგორც საბჭოთა კავშირის, ასევე საზღვარგარეთის აღმოსავლეთის მსახიობებისათვის. ამ თეატრის კედლებში აღიზარდნენ და მიიღეს გამოცდილება მსახიობების მთელმა პლეადებმა: იბრაჰიმ ისფაჰანლიმ, ალექპერ სეიფიმ, ალი ყურბანოვმა, მირზა ალი აბასოვმა, აშრაფ იუზბაშევმა, მოჰსუნ სანანიმ, ისმაილ ჰაგიმ, ულვი რაჯაბმა, ალი-აქბერ შახსაბახლიმ, პამფილია ტანაილიდიმ და მრავალმა სხვამ.

თეატრმა, თავისი თავდაუზოგავი უამრავი საქველმოქმედო საქმიანობებში მოღვაწეობით, რომელთა რიცხვში ასევე იყო ვოლგისპირეთის მშიერი მოსახლეობის დახმარებაც, თავი გამოიჩინა. დიდი სამამულო ომის დროს თბილისის სახელმწიფო აზერბაიჯანული თეატრის მსახიობები უამრავჯერ მიემგზავრებოდნენ ფრონტის ხაზზე და იქ მართავდნენ წარმოდგენებს ჯარისკაცების წინაშე. 

თეატრი დაიხურა 1947 წელს და ხელახლა გაიხსნა 1998 წელს. პოსტ საბჭოთა პერიოდში ორი სამხრეთ კავკასიის დამოუკიდებელი მეზობელი ქვეყნის აზერბაიჯანისა და საქართველოს მთავრობების დახმარებით აღდგენილ იქნა თბილისის ჰეიდარ ალიევის სახელობის აზერბაიჯანული თეატრი. 2004 წელს მას სახელმწიფო თეატრის სტატუსი მიენიჭა.

აზერბაიჯანული დრამატული თეატრის ამ დრომდე არსებული შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია, რის გამოც აუცილებელი გახდა ახლის აშენება. თეატრის ახალი შენობა საელჩოს გვერდით, ვახტანგ გორგასლის 25 ნომერში მდებარე მიწის ნაკვეთზე აშენდება. საძირკვლის ჩაყრის ცერემონიაში მონაწილეობა მიიღეს საქართველოსა და აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრებმა.

სქოლიო
------

1. ↑  ჰეიდარ ალიევის სახელობის თბილისის აზერბაიჯანული სახელმწიფო დრამატული თეატრი
2. ↑  საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება
3. ↑  თბილისში აზერბაიჯანული თეატრის მშენებლობა დაიწყო
**მაიმუნის ყვავილი** — ცხოველებისა და ადამიანის ვირუსული დაავადება. სიმპტომები ყვავილის მსგავსია, თუმცა უფრო ნაკლებად მწვავე. გამომწვევია მაიმუნის ყვავილის ვირუსი, რომელიც იმავე ოჯახის წარმომადგენელია, რომლისაც ყვავილისა და ძროხის ყვავილის გამომწვევი ვირუსები. მაიმუნის ყვავილი პირველად 1958 წელს აღმოაჩინეს ლაბორატორიის მაიმუნებში. ჩვეულებრივ ვლინდება პრიმატებსა და მღრღნელებში, ცენტრალურ და დასავლეთ აფრიკაში. ადამიანს შეიძლება გადაეცეს ცხოველის ნაკბენით ან ორგანიზმის ინფიცირებულ სითხეებთან პირდაპირი კონტაქტით. ადამიანიდან ადამიანზე შეიძლება გავრცელდეს ხანგრძლივი ახლო კონტაქტით, ჩვეულებრივ, ოჯახის წევრებს შორის. ყვავილის საწინააღმდეგო ვაქცინა ადამიანს ასევე წარმატებით იცავს მაიმუნის ყვავილისგანაც; ყვავილის წინააღმდეგ XX საუკუნეში ინტენსიური ვაქცინაციის პერიოდში მაიმუნის ყვავილის აფეთქებები იშვიათი, იზოლირებული და ხანმოკლე იყო. ყვავილის აღმოფხვრისა და 1980 წელს მსოფლიოში ვაქცინაციის შეწყვეტის შემდეგ, მაიმუნის ყვავილი ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა, ბევრად მასშტაბური და ხანგრძლივი გახდა, ვირუსმა კი უშუალოდ ადამიანთა შორის გავრცელების მომატებული ტენდენცია გამოამჟღავნა. ამას გარდა, მაიმუნის ყვავილის ვირუსი დაავადებული „ეგზოტიკური შინაური ცხოველების" (გიგანტური ჩანთოსანი ვირთაგვა, *Cricetomys*; აფრიკული ფუნჯკუდა მაჩვზღარბა, *Atherurus africanus*; ზოლიანი ციყვი, *Funisciurus*) წყალობით აფრიკიდან სხვა ადგილებშიც გავრცელდა. შეერთებულ შტატებში აფრიკიდან შემოყვანილმა ცხოველებმა დააავადეს ტყვეობაში მყოფი მდელოს ძაღლები, რომლებმაც ვირუსი ადამიანებზე გაავრცელეს.

ადამიანებში დაავადება ინფიცირებიდან დაახლოებით ორ კვირაში ვლინდება, აღინიშნება ციებ-ცხელება, თავის ტკივილი, საერთო სისუსტე და დაღლილობა, ასევე ლიმფური კვანძების შეშუპება. რამდენიმე დღის შემდეგ სახესა და ტანზე ჩნდება გამონაყარი. საბოლოოდ ისინი იფარება ფუფხით და სცილდება, დაავადება კი ორ-სამ კვირაში გადის. აფრიკაში მაიმუნის ყვავილი ყველაზე მეტად საშიში ბავშვებისთვის აღმოჩნდა, ზოგიერთი აფეთქების დროს მათმა სიკვდილიანობამ 10%-ს მიაღწია. მკურნალობა შემოიფარგლება სიმპტომთა ნაწილობრივი მოხსნით. აფეთქებებს აკავებენ პაციენტთა იზოლაციისა და მათ გარშემო მკაცრი ჰიგიენის დაცვის გზით. ყვავილის საწინააღმდეგო ვაქცინით აცრას შეუძლია გარკვეულად დაიცვას ისეთი ადამიანები, რომლებიც შესაძლოა ვირუსის ზემოქმედების ქვეშ აღმოჩნდნენ, მაგალითად, ვეტერინარები და სხვა მეცხოველეები. დაინფიცირებულ ცხოველებში შეიმჩნევა ციებ-ცხელება, გამონაყარი, ლიმფური კვანძების შეშუპება, თვალიდან გამონადენი და საერთო უღონობა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  Signs and Symptoms Monkeypox en-us. *CDC* (11 მაისი, 2015).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 ოქტომბერი, 2017. ციტირების თარიღი: 15 ოქტომბერი, 2017
2. 1 2 3  monkeypox. *Encyclopedia Britannica* (20 მაისი, 2022). ციტირების თარიღი: 23 მაისი, 2022
3. 1 2  About Monkeypox en-us. *CDC* (11 მაისი, 2015). ციტირების თარიღი: 15 ოქტომბერი, 2017
4. ↑
5. ↑  McCollum AM, Damon IK (January 2014). „Human monkeypox". *Clinical Infectious Diseases*. **58** (2): 260–267. doi:10.1093/cid/cit703. PMID 24158414.
6. 1 2  Multi-country monkeypox outbreak in non-endemic countries. ციტირების თარიღი: 22 მაისი, 2022
7. ↑  Osorio, J.E.; Yuill, T.M. (2008) „Zoonoses", *Encyclopedia of Virology*,   გვ. 485–495. DOI:10.1016/B978-012374410-4.00536-7. ISBN 9780123744104.
**ურხან ქაზიმ ოღლუ ალექპეროვი** (აზერ. Urxan Kazım oğlu Ələkbərovı; დ. 28 აპრილი, 1943, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფო ადმინისტრაციის აკადემიის რექტორი, ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი; აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი; აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული მეცნიერების მხარდაჭერის ფონდის პრეზიდიუმის წევრი (2014 წლის ივლისიდან), სახელმწიფო სერვისების მართვის საბჭოს წევრი.

ბიოგრაფია
---------

ურხან ალექპეროვი დაიბადა 1943 წლის 28 აპრილს ქალაქ ბაქოში. 1965 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი და იმავე წელს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის გენეტიკური რესურსების ინსტიტუტის ასპირანტურაში ჩაირიცხა.
ურხან ალექპეროვმა მიიღო მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება 1968 წელს, ხოლო მეცნიერებათა დოქტორის წოდება 1978 წელს. 1983 წელს აირჩიეს კორესპონდენტად, ხოლო 1989 წელს - აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსად.

ალექპეროვმა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიაში 1965 წელს მუშაობა დაიწყო. 1968 წლიდან 1978 წლამდე აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ბოტანიკის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა, მათ შორის დირექტორის მოადგილის, შემდეგ კი დირექტორის თანამდებობაზე. 1987-1996 წლებში აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა ეკავა. 1988-2002 წლებში მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის გენეტიკისა და სელექციის ინსტიტუტის დირექტორი იყო. 2011 წლიდან კი - მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის კონსულტანტი.

აკადემიკოსი ურხან ალექპეროვი ურხან 320 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი არის, მათ შორის 34 წიგნისა და სახელმძღვანელოსი. ის მსოფლიოში აღიარებული ექსპერტია ეკოსისტემის მეცნიერებაში, რაც ბუნებრივ, ეკონომიკურ, სოციალურ და პოლიტიკურ კომპონენტებს მოიცავს. ის ასევე არის ეკოლოგიური ცივილიზაციის კონცეფციის ავტორი „მწვანე" აზროვნებაში.

საერთაშორისო საქმიანობის ფარგლებში ურხან ალექპეროვი აშშ-ის, დიდი ბრიტანეთის, საფრანგეთის, თურქეთის, ნიდერლანდების და სხვა ქვეყნების უნივერსიტეტებში ლექციებს კითხულობდა და სემინარებს ატარებდა. ის ასევე მრავალი საერთაშორისო კომიტეტის, სამეცნიერო ჟურნალების სარედაქციო კოლეგიის წევრია.

სქოლიო
------

1. ↑  Ələkbərov Urxan Kazım oğlu Azərbaycan. science.gov.az.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15-9-2021.
ჰაილე სელასიე I, ეთიოპიის იმპერატორი (1930-1974).
რასტაფარიანელი ბარბადოსიდან
რეგის მომღერალი ბობ მარლი, რომელსაც რასტაფარიანელობის პოპულარიზაციაში დიდი წვლილი მიუძღვის.
**რასტაფარი** (ინგლ. Rastafari) — 1930-იან წლებში იამაიკაში წარმოშობილი და დღეისათვის საკმაოდ გავრცელებული რელიგია. მის წარმოშობას საფუძვლად უდევს მარკუს გარვეის (1887-1940) წინასწარმეტყველება. მან 1927 წელს იწინასწარმეტყველა, რომ აფრიკაში მოხდებოდა დიდი მეფის აღზევება. 1930 წელს ჰაილე სელასიეს ეთიოპიის იმპერატორად კურთხევა აღიქმებოდა, როგორც მის ახდენა.

რასტაფარის მიმდევრებს მამაკაცს მოიხსენიებენ, როგორც **რასტამანს** (Rastaman), **ბრედრენს** (Bredren) ან **იდრენს** (Idren), რაც ქართულად ძმას ნიშნავს, ხოლო მანდილოსნებს კი, როგორც **რასტასისტერს** (Rasta Sister), **სისტარს** (Sister) იგივე „დას", დოთა (Daughter) ან **იავატა** (Iawata), რაც ქართულად ქალიშვილს ნიშნავს.

სახელის წარმოშობა
-----------------

სახელწოდება წარმოიშვა ჰაილე სელასიეს ნამდვილი სახელიდან, კერძოდ **რას ტაფარი მაკონენ**-იდან (Ras Tafari Makonnen).

თავის მეფედ კურთხევის სახელების „ღვთის რჩეული" და „Siegreicher Löwe von Juda" გამო, ის ითვლება რასტაფარისათვის, როგორც ბიბლიაში უკვე აღთქმულ ქრისტეს მეორედ მოსვლად. რასტა, როგორც უმრავლესი ქრისტიანული რელიგიები, დარწმუნებული არის ქრისტეს ღვთაებრიობაში, როგორც სელასიეშიც.

მრავალ რელიგიებისაგან განსხვავებით აღარ ელოდებიან მესეას ხელმეორედ გამოჩენას, რომელმაც აღსასრული უნდა გვამცნოს, არამედ ჰაილეს მეფედ კურთხევით აღსრულებულად ითვლება.
ქრისტიანობის მიხედვით, ღმერთი 3-ჯერ უნდა გამოცხადებოდა კაცობრიობას.პირველად malchisedch-ეს სახით, მეორედ ქრისტეს და მესამედ კი ჰაილეს სახით.

რასტაფარის ფერები
-----------------

რასტაფარის ფერებად ითვლებიან წითელი, ოქროსფერი (ყვითელი) და მწვანე, რომელიც ამავრდოულად ეთიოპიის დროშის ფერებიცაა.

ამ ფერებს რასტაფარისთვის გააჩნია შემდეგი სიმბოლური დატვირთვა, კერძოდ:

*წითელი* - სისხლის, რომლელიც მონების დახოცვისას დაიღვარა, ასევე მონებად წაყვანის.

*ოქროსფერი* - სიმდიდრის, რომლელიც მონებს (*Sufferahs*, „წამებული") წაართვეს.

*მწვანე* - ქებულ ქვეყანა ეთიოპიის, რომელიც თავის „დაკარგულ შვილების" დაბრუნებას ელოდება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რასტაფარიანიზმი
* რასტაფარის ისტორიის მოკლე ნარკვევი


|  |  |
| --- | --- |
| რელიგიები | *ეს სტატია რელიგიის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**ფარვიზ მამედრზაევი** — აზერბაიჯანელი პანტომიმის მსახიობი. აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2018).

ბიოგრაფია
---------

ფარვიზ მამედრზაევმა 1994 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხელოვნების ინსტიტუტის თეატრალური კოლექტივის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1994 წლიდან მუშაობდა აზერბაიჯანის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრთან არსებულ პანტომიმის თეატრ-სტუდიაში. თეატრ-სტუდიამ სახელმწიფო სტატუსი 2000 წელს მიიღო. ამ პერიოდში დიდი ნიჭის, სასცენო კულტურისა და იმპროვიზაციის უნარის მქონე მამედრზაევმა შეასრულა სხვადასხვა როლები. 

1998 წელს ფარვიზ მამარზაევმა გაკვეთილები გაიარა მსოფლიოში ცნობილი ქართველი რეჟისორის რობერტ სტურუას მასტერკლასებზე. კოლექტივთან ერთად მონაწილეობდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში გამართულ სხვადასხვა ფესტივალებსა და სემინარებში. მან სხვადასხვა ქვეყნებში ჩატარებულ ფესტივალებზე ღირსეულად წარადგინა აზერბაიჯანი.
მამედრზაევმა დამოუკიდებლად დაიწყო მუშაობა 2010 წლის მარტში, ხოლო იმავე წლის მაისში შექმნა თეატრ-სტუდია „სიმსარი". თეატრ-სტუდია 2011 წლის 27 იანვარს აჩვენა პირველი სპექტაკლი სახელწოდებით „ვაგა".

2013 - 2016 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის აკადემიური ეროვნული დრამატული თეატრის სტუდიაში რიტმისა და პლასტიკის მასწავლებლად და იმავდროულად ამ თეატრის მსახიობად. 2017 წლიდან მუშაობს აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუსიკალურ თეატრში მსახიობად.

2006 წლის 16 მაისს მიენიჭა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტის წოდება, ხოლო 2018 წლის 1 აგვისტოს მიენიჭა სახალხო არტისტის წოდება.

სქოლიო
------

1. ↑  Məmmədrzayev, P. "Artıq mənim missiyam fərqlidir": Pərviz Məmmədrzayev: Sadəcə, öz işimlə məşğul olmaq istəyirəm, heç kimə problem yaratmıramsa, heç kim də mənə problem yaratmasın": [Əməkdar artistlə müsahibə] /müsahibəni apardı Xədicə Qiyas //Ekspress.- 2015.- 21-23 fevral.- S.19.
2. ↑  President.Az.  (01.08.2018) Azərbaycanın kino xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı az. President.az. ციტირების თარიღი: 2018-08-01.