recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ნიუ-იორკის საფონდო ბირჟა
**ბირჟა** (ფრ. bourse, ინგ. exchange, რუს. биржа) — იურიდიული პირი, რომელიც უზრუნველყოფს სასაქონლო, სავალუტო, ფასიანი ქაღალდებისა და ფინანსური ინსტრუმენტების ბაზრის ორაგნიზებულ ფუნქციონირებას.

განვითარება
-----------

ბირჟამ თავისი განვითარების გზაზე მრავალი ეტაპი გაიარა. ყველაფერი დაიწყო მევაჭრეობით, როდესაც საქონელი გასაყიდათ გადაჰქონდათ სხვა ქვეყნებში, იმ დროს გადაადგილებისათვის გამოიყენებოდა მხოლოდ აქლემებთა ქარავნები, ხოლო გარე ვაჭრობა იყო თითქმის ერთადერთი საშუალება რომლითაც შეიძლებოდა საქონლის რეალიზაცია. იმ შორეულ წარსულში ხალხი იკრიბებოდა მხოლოდ ყოველწლიურ ბაზრობებზე სადაც ხდებოდა ბითუმი ვაჭრობა. დროთა განმავლობაში დაიხვეწა და განვითარდა ვაჭრობის სფერო, რის საფუძველზეც რიგ ქვეყნებში გაჩნდა ყოველდღიური ვაჭრობის აუცილებლობა. თანდათან ვაჭრობამ ქუჩის ბაზრის ტერიტორიებიდან გადაინაცვლა შეძლებულ ვაჭართა მიერ იჯარით აღებულ შენობებში, სწორედ ამ შენობებს დაერქვა შემდგომში სახელი - ბირჟა. ამ დროისათვის ხდება საბირჟო ვაჭრობის ძირითადი პრინციპების ჩამოყალიბება, სწორედ ამ სავაჭრო ბირჟის მემკვიდრედ ითვლება დღევანდელი სავაჭრო ბირჟა სადაც საბოლოოდ ჩამოყალიბდა და დაიხვეწა ურთიერთობის ყველა ეტაბი.

კომპიუტერიზაციის ეპოქამდე, გარიგებებზე მხარეთა შეთანხმება ზეპირ ხასიათს ატარებდა. დღეს კი ვაჭრობა ელექტრონულია და გამოიყენება სპეციალიზირებული პროგრამები. ბროკერები თავისი ან კლენტთა ინტერესების გათვალისწინებით აცხადებენ მოთხოვნას სავაჭრო სისტემაში ამა თუ იმ ფასიანი ქაღალდის შესყიდვაზე, რომელიც შესაბამისად დასტურდება სხვა შემხვედრი შეთავაზების მიერ. ბირჟა მხოლოდ აწარმოებს აღრიცხვას შემდგარი გარიგებსა,ასევე ორგანიზებას უკეთებს და გარანტირებს გადახდას, უზრუნველყოფს ფუნქციონირებას - "მიწოდება გადახდის სანაცვლოდ" (Delivery Versus Payment).

როგორც წესი ბირჟები იღებენ საკომისიო მოსაკრებელს თითოეული გარიგებიდან, რომელიც მის ძირითადი შემოსავლის წყაროს წარმოადგენს. სხვა შემოსავლები შეიძლება იყოს როგორც საწევრო შენატანი, ასევე ვაჭრობაზე დაშვების გადასახადი და საბირჟო ინფორმაციის გაყიდვა.

კლასიფიკაცია
------------

სავაჭრო აქტივებდან (ინსტრუმენტები) გამომდინარე ბირჟები შეიძლება დაიყოს:

* სავაჭრო
* საფონდო
* სავალუტო
* ფიუჩერსული
* ოფციური

თუმცა ყოველთვის არსებობდა **უნივერსალური ბირჟებიც** — ბირჟები, რომლებიც მოიცავენ ვაჭრობას სხვადასხვა ინსტრუმენტებით, ერთი ორგანიზაციული სრუქტურის ფარგლებში (მაგრამ სხვადასხვა სექციებში).

სქოლიო
------

1. ↑  Bourse. Online Etymology Dictionary
ბერენიკა და კლეოპატრა სელენა
**ბერენიკა III** (დ. ძვ. წ. 120 — გ. ძვ. წ. 80) — ხანდახან უწოდებენ ასევე კლეოპატრა ბერენიკას, ეგვიპტეს მართავდა ძვ. წ. 81–80 წლებში და შესაძლოა ასევე ძვ. წ. 101–88 წლებში, მეუღლე-ბიძა პტოლემე X ალექსანდრესთან ერთად. ბერენიკა დაიბადა ძვ. წ. 120 წელს. მისი მშობლები იყვნენ პტოლემე IX ლატირა და კლეოპატრა სელენა I. 

ძვ. წ. 101 წელს ბერენიკა III ცოლად გაჰყვა პტოლემე X ალექსანდრეს, მას შემდეგ რაც ალექსანდრემ სამეფო ტახტი წაართვა პტოლემე IX ლატირას და მოკლა თავისი დედა კლეოპატრა III ანუ ბერენიკა III-ის ბებია. პტოლემე IX ლატირას მიერ ტახტის დაბრუნების შემდეგ ბერენიკამ დაკარგა ძალაუფლება ხოლო ლატირას სიკვდილის შემდეგ ერთპიროვნულად მართავდა ეგვიპტეს 6 თვის განმავლობაში და დიდი პოპულარობაც მოიპოვა.

ძვ. წ. 80 წელს კლეოპატრა ბერენიკა III იძულებული იყო ცოლად გაყოლოდა პტოლემე XI-ს, რომელმაც 19 დღის შემდეგ მოკლა ბერენიკა. ამ მკვლელობამ ალექსანდრიაში გამოიწვია დიდი ამბოხება რომლის დროსაც პტოლემე XI მოკლეს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბერენიკა III დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine.
**ბრაზილია-პარაგვაის ურთიერთობები** — საგარეო ურთიერთობები ბრაზილიასა და პარაგვაის შორის.

ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები მკვეთრად გაუმჯობესდა მას შემდეგ, რაც 2009 წელს, ბრაზილიის პრეზიდენტმა ლულამ გადაწყვეტილება მიიღო პარაგვაისთვის გაესამმაგებინა გადასახადი მათს საზღვარზე მდებარე ერთობლივად ოპერირებადი იტაიპუს ჰიდროელექტროსადგურიდან მიწოდებული ელექტროენერგიის სანაცვლოდ, რითაც გრძელვადიანი დავა დასრულდა. შეთანხმების თანახმად, ბრაზილია მოწოდებული ენერგიის სანაცვლოდ პარაგვაის ყოველწლიურად $360 მილიონს უხდის. ბრაზილიის პრეზიდენტმა ლუის ინასიუ ლულა და სილვამ შეთანხმებას ისტორიული უწოდა. პარაგვაის პრეზიდენტმა ფერნანდო ლუგომ კი ეს ფაქტი პარაგვაის გამარჯვებად შეაფასა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 
*

სქოლიო
------

1. ↑

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
პარაგვაის დროშა პარაგვაის საგარეო ურთიერთობები |
| --- |
|  |
| ამერიკა | 
* არგენტინა
* ბოლივია
* ბრაზილია
* კოლუმბია
* მექსიკა
* პერუ
* აშშ
* ვენესუელა
 | Coat of arms of Paraguay |
|  |
| აზია | 
* აზერბაიჯანი
* ინდოეთი
* ისრაელი
* იაპონია
* სამხრეთი კორეა
* ტაივანი
* თურქეთი
 |
|  |
| ევროპა | 
* გერმანია
* რუმინეთი
* ესპანეთი
 |
|  |
| ოკეანეთი | 
* ავსტრალია
 |
|  |
| სხვა | 
* დიპლომატები
* საერთაშორიო ხელშეკრულებები
* ომები
 |

 |
|  |
| --- |
| ნაწილი პოლიტიკური სერიისა |
| **მმართველობის ძირითადი ფორმები**
 |
| ძალაუფლების წყაროს მიხედვით |
| 
ავტოკრატია

* დესპოტიზმი
* დიქტატურა (სამხედრო, პროლეტარული
* რუსული ავტოკრატია
* ტირანია

 |
| 
ოლიგარქია

* არისტოკრატია
* პლუტოკრატია

 |
| 
დემოკრატია

* ლიბერალური
* წარმომადგენლობითი
* ორპარტიული
* პირდაპირი

 |
| 
სხვა

* ანარქია
* თეოკრატია
* მერიტოკრატია
* ოხლოკრატია
* პოლიციური სახელმწიფო
* ტექნოკრატია

 |
| ხელისუფლების დანაწილების მიხედვით |
| 
რესპუბლიკა

* საპარლამენტო
* საპრეზიდენტო
* სოციალისტური
* შერეული

 |
| 
მონარქია

* აბსოლუტური
* არჩევითი
* კონსტიტუციური
* დუალისტური

 |
| რეგიონული მოწყობის მიხედვით |
| 
მარტივი

* დეცენტრალიზებული
* უნიტარული
* ცენტრალიზებული

 |
| სუვერენიტეტის მიხედვით |
| 
სუვერენული
სუვერენული სახელმწიფო
 |
| 
დამოკიდებული

* ასოცირებული სახელმწიფო
* ბუფერული სახელმწიფო
* დომინიონი
* კოლონია
* პროტექტორატი

 |
| * ხ
* გ
* რ
 |

**დუალისტური მონარქია** — მმართველობის ფორმა, მონარქია, სადაც ძალაუფლება ფორმალურად გადანაწილებულია მონარქსა და პარლამენტს შორის მონარქის სასარგებლოდ. მონარქის ძალაუფლება მხოლოდ საკანონმდებლო სფეროშია შეზღუდული, თუმცა მას აქვს პარლამენტის ინიციატივების ბლოკირების შესაძლებლობები. აღმასრულებელი ხელისუფლება მონარქისა და მის მიერ დანიშნული მთავრობის ხელშია თავმოყრილი.

მონარქიის დუალისტური ხასიათი ისაა, რომ აქ ერთდროულად ორი ძლიერი ხელისუფლებაა: მონარქის მემკვიდრეობითი ხელისუფლება და ხალხის მიერ არჩეული პარლამენტი. მონარქი და პარლამენტი აკონტროლებენ ერთმანეთს. სასამართლო ხელისუფლება ეკუთვნის მონარქს, მაგრამ იგი შეიძლება მეტ-ნაკლებად დამოუკიდებელიც იყოს. დუალისტური მონარქიის დროს მონარქს აქვს კანონებზე ხელის მოწერის უფლება, იგი სარგებლობს აბსოლუტური ვეტოს უფლებით. მონარქს უფლება აქვს მიიღოს ბრძანების სახის აქტები, ზოგიერთ შემთხვევაში, კანონებშიც შეიტანოს ცვლილებები მის მიერ მიღებული ბრძანებებით. მონარქს აგრეთვე უფლება აქვს დაითხოვოს პარლამენტი. მონარქი ნიშნავს მინისტრებს, აყალიბებს მთავრობას და ამაში იგი არ უწევს ანგარიშს პარლამენტს, მთავრობა კი, თავის მხრივ, პასუხისმგებელია მხოლოდ მონარქის წინაშე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკა

ლიტერატურა
----------

* ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბ. 2010, გვ. 105-106

სქოლიო
------

1. ↑  ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბ. 2010, გვ. 105-106
2. ↑
**ბოლოქაცვიასებრნი** (ლათ. Dasyatidae) — თევზების ოჯახი ზღვის არწივისნაირთა რიგისა. სხეულის სიგრძე (კუდის ჩათვლით) 60–400 სმ-ია, სიგანე 2,5 მეტრამდე. თავი, ტანი და მკერდის ფარფლები წარმოქმნიან სკაროსებისათვის დამახასიათებელ ბრტყელ დისკს. სალაყუჩე ხვრელები სხეულის ქვედა მხარეზეა. ზურგის ფარფლები არ აქვთ ან (იშვიათად) ერთია და ჩანასახოვანი. კუდის განყოფილება წაგრძელებულია შოლტის მსგავსად, მასზე ერთი ან რამდენიმე დაკბილული ღარიანი ეკალია (ღარში განლაგებული უჯრედები გამოყოფენ შხამიან სეკრეტს). კანი ჩვეულებრივ შიშველია, იშვიათად ეკლიანი. ცნობილია 20-მდე გვარი. გავრცელებული არიან ტროპიკულ და სუბტროპიკულ, იშვიათად ზომიერ თბილ ზღვებში. ფსკერის თევზებია, ბინადრობენ შელფსა და თავთხელ წყლებში. *Dasyatis*-ის, *Himantura*-ისა და *Pastinachus*-ის გვარების რიგი სახეობები გვხვდება მდინარეებსა და ტბებში. კვერცხცოცხლადმშობი ორგანიზმებია. იკვებებიან მრავალჯაგრიანი ჭიებით, კიბოსნაირებით, თევზით. საქართველოს შავი ზღვის სანაპიროებთან ყველგან გვხვდება ზღვის კატა. ბოლოქაცვიების ნაჩხვლეტი ადამიანისათვის საშიშია. რიგ სახეობებს სარეწაო მნიშვნელობა აქვს.

სქოლიო
------

1. ↑  Dasyatidae — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
2. 1 2 3  *Котляр А. Н.* Хвостоколовые // Большая российская энциклопедия. т. 34. — М. 2017. — стр. 10.
3. ↑  Last, P.R.; Naylor, G.J. & Manjaji-Matsumoto, B.M. (2016). „A revised classification of the family Dasyatidae (Chondrichthyes: Myliobatiformes) based on new morphological and molecular insights". *Zootaxa*. **4139** (3): 345–368. doi:10.11646/zootaxa.4139.3.2. PMID 27470808.
4. ↑   ზღვის კატა // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 549.
**ბესტუჟევის ჯიში** — მსხვილი რქოსანი საქონლის ერთ-ერთი უძველესი სამამულე ჯიში სახორცე-მერძეული მიმართულებისა. გამოყვანილია XVIII საუკუნის ბოლოს – XIX საუკუნის 1-ლ ნახევარში მესაქონლე ს. პ. ბესტუჟევისა (აქედან სახელწოდება) და მისი მიმდევრების მიერ ციმბირის გუბერნიის სოფელ რეპიოვკაში (ახლანდ. ნოვოსპასკოეს რაიონი, ულიანოვსკის ოლქი, რუსეთი) ადგილობრივი საქონლის რთული კვლავწარმოებითი შეჯვარების მეთოდით შორტჰორნის, ჰოლანდიური, ხოლო მოგვიანებით სიმენტალური, ვილსტერმარშული და ზოგიერთი სხვა ჯიშის კუროებთან. პროდუქტიულობის მიმართულების მიხედვით განირჩევა სხეულის აგებულების ორი ტიპი — სახორცე-მერძეული და სარძევე-მეხორცული. ფერად წითელია (ქერა-წითლიდან ალუბლისფრამდე), ზოგჯერ თავზე, მუცლის ქვედა მხარეს და ჯიქანზე თეთრი ნიშნები აქვს. თანამედროვე საქონელს საშუალო სიმაღლე, წაგრძელებული მასიური ტანი და მაგარი ჩონჩხი აქვს. ჯიქანი საშუალო ზომისაა, მუსკულატურა საკმაოდ განვითარებული. მწარმოებელი კუროს (ბუღას) ცოცხალი მასაა 850 კგ (უდიდესი — 1200 კგ-მდე), სახორცე-მერძეული ფურისა 600—650, სარძევე-მეხორცულისა — 500—550. მონაწველი საშუალოდ 3000–3200 კგ რძეს შეადგენს, საშენ ნახირებში — 4000 კგ-ს (ლაქტაციის 305 დღეზე), მეწინავე მეორნეობებში — 5000 კგ-მდე ადის, რეკორდული მონაწველია 10386 კგ რძე; რძის ცხიმიანობა საშუალოდ 3,8–3,9% (ზოგადად 3,5–5%). ნაყოფიერება — 100% და მეტი. კარგად აკლიმატიზდება და აქვს პროდუქტიულობის მრავალწლოვანების ერთ-ერთი საუკეთესო მაჩვენებელი. მალმწიფადია, კარგად იკიდებს ქონს და სუქდება. ნაკლავის გამოსავალი 60%-მდეა. გამძლეა ძროხის ლეიკემიის ვირუსის (*Bovine leukemia virus*) მიმართ. სანაშენე სამუშაოები ჩატარდა ჯიშის მონაწველისა და ჯიქნის ხარისხის გაუმჯობესების მიზნით. იყენებენ სხვა ჯიშების გასაუმჯობესებლად. 1990-იანი წლებიდან ფართოდ მიმდინარეობს ბესტუჟევის ჯიშის ფურების შეჯვარება ჰოლშტინური ჯიშის წითელ-ჭრელ კუროებთან. გავრცელებულია ბაშკირეთში, თათრეთში, ულიანოვსკისა და სამარის ოლქებში, შეადგენს რუსეთის მერძეული საქონლის მთლიანი რაოდენობის 2%-ს.

ლიტერატურა
----------

* *Красота В. Ф.*, *Лобанов В. Т.*, *Бабушкина В. А.*, Бестужевский скот, М. 1952;
* Скотоводство. Крупный рогатый скот, т. 1, М. 1961;
* *Красота В. Ф.* Бестужевская порода // Большая советская энциклопедия, т. 3 — М. : Советская энциклопедия, 1970;
* *Лискун Е. Ф.* Крупный рогатый скот. М. 1951;
* *Толманов А. А.*, *Катмаков П. С.*, *Гавриленко В. П.* Бестужевская порода: эволюция, прогресс, сохранение генофонда. Ульяновск, 2000;
* *Стрекозов Н. И. Сельцов В. И.* Бестужевская порода // Большая российская энциклопедия. т. 3. — М. 2005. — стр. 427-428.

სქოლიო
------

1. ↑  Rischkowsky, Barbara; Pilling, D. (eds.) (2007) *The State of the World's Animal Genetic Resources for Food and Agriculture*. Rome:  Food and Agriculture Organization of the United Nations,   გვ. 107. ISBN 9789251057629. ციტირების თარიღი: 20.5.2020.
**ბესო ხვედელიძე** (დ. 18 დეკემბერი, 1972) — ქართველი მწერალი. არის 20-მდე წიგნის ავტორი და არაერთი ქართული თუ უცხოული ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი. მისი ნაწარმოებები 10-ზე მეტ ენაზეა თარგმნილი.

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა თბილისში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა თავდაცვის სამინისტროს პრესცენტრის სამსახურში და 1992-13 წლებში აფხაზეთის ომში სამხედრო კორესპონდენტი იყო. შემდეგ თბილისში დაბრუნდა და რედაქტორად დაიწყო მუშაობა ჟურნალებში *სუფთა წერა* და *პარნასი*, აგრეთვე იყო რადიოს მუსიკალური გადაცემის წამყვანი. 2013 წელს ნეპალში გადასახლდა და ცხოვრების უმეტეს ნაწილს დღემდე იქ ატარებს.

სამწერლო კარიერა
----------------

2003 წელს მოთხრობათა კრებულისთვის „ჯადო" მწერალს პრემია საბა მიენიჭა. 2005 წელს გამოქვეყნდა მისი რომანი „გაფრინდინელა", რომლისთვისაც მიიღო საბა საუკეთესო რომანისთვის.

ხვედელიძე ყველაზე ხშირად შეყვანილი მწერალია ანთოლოგიაში „15 საუკეთესო", რომელიც თანამედროვე ქართველი ავტორების წლის საუკეთესო მოთხრობებს აერთიანებს და ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის მიერ 2001 წლიდან ყოველწიურად ქვეყნდება. 2021 გამომცემლობამ სერიის დასკვნითი წიგნის სახით გამოაქვეყნა ხვედელიძის 15 გამორჩეული მოთხრობის კრებული სათაურით „15 საუკეთესო".

ბიბლიოგრაფია
------------

### მოთხრობათა კრებულები

* ჯადო (2003) — პრემია „საბა" საუკეთესო მოთხრობათა კრებულისთვის
* თაგვის გემო (2009)
* წითელი (2012)
* მამაო (2015)
* აბრეშუმის გზა (2020)
* 15 საუკეთესო (2021)

### რომანები

* გაფრინდინელა (2005) — პრემია საბა საუკეთესო რომანისთვის
* თამრო (2011)
* უზარმაზარი ბაზარი (2011)
* კლარა (2015)
* ნამასტე (2015)
* მკვდრების ქალაქი (2018)
* განჯადოება (2019)

### პოეტური კრებულები

* 12 თანამედროვე ქართული ლექსი

### არამხატვრული

* მეშვიდე გრძნობა (2015)
* ნამასტე - მე შენში ვხედავ ღმერთს (2015)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბესო ხვედელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ბესო ხვედელიძე — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

სქოლიო
------

1. ↑  პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2003.
2. ↑  პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2005.
3. ↑  15 საუკეთესო. ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა.
4. ↑  „უზარმაზარი ბაღი" გამოქვეყნდა რომანთან „თამრო" ერთად" წიგნში, რომლის სათაურია „თამრო"
**ვერხვიანის წმინდა გიორგის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერხვიანის სამხრეთით, ექვსასიოდე მეტრზე, ვენახებს შორის მდებარე, პატარა ბორცვზე. ადგილობრივი მოსახლეობა ეკლესიას ციხეს უწოდებს. 

ეკლესია დარბაზულია, სავარაუდოდ თარიღდება XVI საუკუნით. ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ქვა შერჩეულია და დაწყობილი თანაბარი სიმაღლის, თარაზულ რიგებად. კონსტრანტულ ნაწილებში გამოყენებულია აგური. კედლები გამაგრებული ყოფილა ხის მსხვილი ძეგლებით. 

შენობა ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა ჩამონგრეული კამარა. დანგრეულია სამხრეთ და დასავლეთ კედლის დიდი ნაწილი. განგრეულია აფსიდის კედლის შუა ნაწილი. შემორჩენილ კედლებს, მიწიდან 2-2,5 მეტრ სიმაღლეზე, გარედან და შიგნიდან, საპირე წყობა ჩამოშლილი აქვს. 

შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან ჰქონია. იგი გარედან ჩასმული ყოფილა აგურით გამოყვანილ, საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეში, რომლისგანაც მხოლოდ ზედა, მარცხენა ნაწილიღაა შემორჩენილი. ჰქონდა თუ არა ეკლესიას მეორე შესასვლელი არ ჩანს. 

აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ორივე გვერდში, სიმეტრიულად, მოწყობილია თითო მაღალი შეისრულთაღოვანი ნიშა. მათი გეგმის მოხაზულობა თითქმის ნახევარწრიულია. თაღები კი, აგურითაა ნაწყობი. აგურითაა ნაწყობი საკურთხევლის სარკმლის თაღიც, რომელიც როგორც შიგნიდან, ისე გარედანაც შეისრულია და გარეთკენ მკვეთრად ვიწროვდება. აფსიდი კონქითაა გადახურული, რომლის ქვედა ნაწილი აგურისა და რიყის ქვის რიგების მონაცვლეობითაა ამოყვანილი, ზედა კი, მთლიანად აგურისაა. ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელი და გრძივი კედლების შესაბამისი ბოლოები კონქის ქუსლის დონემდეა შემორჩენილი, რის გამოც კონქი გარედან მთლიანად გაშიშვლებულია და შორიდან გუმბათს წააგავს. 

ეკლესიის დარბაზი შემაღლებულ პროპორციებში ყოფილა გადაწყვეტილი. დარბაზის გადამხურავი კამარა დაყრდნობილი ყოფილა საბჯენ თაღზე. საკუთრივ თაღი კი - პილასტრებზე, რომელთა წყობაში აგურიც იყო გამოყენებული. პილასტრის ნაშთი დარბაზის ჩრდილოეთ-დასავლეთ კუთხეშიცაა. ამ უკანასკნელს დასავლეთ კედლის მიმდებარე საბჯენი თაღი ეყრდნობოდა.

ლიტერატურა
----------

* *დვალი თ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ. 2019. — გვ. 102-103.
**გაბრიელ (გაგა) გოშაძე** (დ. 23 ნოემბერი, 1977, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი.

ბიოგრაფია
---------

გაბრიელ (გაგა) გოშაძე დაიბადა 1977 წლის 23 ნოემბერს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის 55-ე სკოლა და შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტი სარეჟისორო სპეციალობით. 1999—2005 წლებში იყო ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის თბილისის რუსული დრამატული თეატრის რეჟისორი. 

1994—1997 წლებში — საქართველოს ტელევიზია „საზოგადოებრივი მაუწყებელის" რეჟისორი.

2010 წლიდან დღემდე არის ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მსახიობის ოსტატობის პედაგოგი.

გავლილი აქვს რობერტ სტურუას მასტერკლასი „ჰამლეტი ჰამლეტის გარეშე" და, აგრეთვე, ლეონიდ ხეიფეცის მასტერკლასი.

დადგმები
--------

### ილიაუნის თეატრი

* უილიამ გიბსონი — „ჯვალოს თოჯინა" (ოთარ ეგაძესთან ერთად)
* ვასილ სტანილოვი — „ოპერა მაფიოზო"
* ჟან ანუი „ანტიგონე"

### თეატრალური სარდაფი რუსთაველზე

* გრიგორი გორინი — „ვინ ვინ არის"

### ალექსანდრე გრიბოედოვის დრამატული თეატრი

* ფერნანდო არაბალი — „პიკნიკი"

### მეხუთე თეატრი/ ომსკი/ რუსეთი

* ბერტოლტ ბრეხტი — „კავკასიური ცარცის წრე"

### თავისუფალი თეატრი

* სლავომირ მროჟეკი — „ზაფხულის დღე"

### ვალერიან გუნიას სახელობის დრამატული თეატრი

* ლაშა ბუღაძე — „თეატრი"
* თუნჯერ ჯუჯენოღლუ — „ზვავი"
* გრიგორი გორინი — „ვინ ვინ არის"

### რუსთაველის თეატრი

* ნედიალკო იორდანოვი — „გონზაგოს მკვლელობა"

### ბათუმის დრამატული თეატრი

* „ბოლო გაჩერება" — ნოკოლას ე. ბრაერის კინოსცენარის მიხედვით

### თბილისის ოპერისა და ბალეტის აკადემიური თეატრი

* როკ-კანტატა — ჯგუფი „სინათლის წელიწადი"

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გაბრიელ გოშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* „ოპერა მაფიზო"
**ბიზანტიურ-ბულგარული ომები** — კონფლიქტების სერია ბიზანტიის იმპერიასა და ბულგარელებს შორის. დაპირისპირება V საუკუნეში ბალკანეთში ბულგარების გამოჩენის თანავე დაიწყო და 680 წლიდან ბულგარეთის იმპერიის სამხრეთით გაფართოვებასთან ერთად გამწვავდა. ბრძოლები მიმდინარეობდა გარდამავალი უპირატესობებით. ყველაზე მნიშვნელოვან გამარჯვებებს ბულგარელებმა კრუმის ხელმძღვანელობით მიაღწიეს. 814 წელს კრუმის გარდაცვალების შემდეგ მისმა შვილმა ომურტაგმა ბიზანტიასთან ოცდაათწლიანი სამშვიდობო ზავი დადო. 893 წელს სიმეონ I-მა ბიზანტიელებთან ბრძოლაში ასევე მიაღწია მნიშვნელოვან გამარჯვებებს, თუმცა მაინც ვერ შეძლო აღმოსავლეთის უდიდესი იმპერიის შექმნა.

971 წელს ბიზანტიის იმპერატორმა იოანე I ციმისკემ შეძლო დასუსტებული ბულგარეთის იმპერიის უმეტესი ნაწილის დაპყრობა, ასევე ხელში ჩაიგდო ბულგარეთის იმპერატორი ბორის II და დედაქალაქი პრესლავი. ბიზანტიამ ბულგარეთის საბოლოო დაპყრობა 1018 წელს ბასილი II-ს მმართველობის დროს, 1014 წელს ლიუჩთან ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ შეძლო. შემდეგ წლებში ბულგარეთში ბიზანტიელთა წინააღმდეგ რამდენიმე წარუმატებელი აჯანყება მოხდა. 1185 წელს პეტერ IV-მ და ივან ასენ I-მა წამოიწყეს აჯანყება. შიდა პრობლემების მქონე ბიზანტიამ ვეღარ შეძლო აჯანყების ჩხშობა, რაც გახდა ბულგარეთის მეორე იმპერიის დასაბამი.

მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობა 1204 წელს კონსტანტინოპოლის დაპყრობით დასრულდა. ბულგარეთის იმპერატორმა კალოიანმა სცადა ახლად შექმნილ ლათინთა იმპერიასთან მეგობრული ურთიერთობის დამყარება, მაგრამ ჯვაროსნებმა ბულგარელებთან ყველანაირ ალიანსზე უარი თქვეს. ლათინთა იმპერიის დაცემის შემდეგ ბიზანტიამ შეძლო მოძლიერება და ბულგარეთში მიმდინარე სამოქალაქო ომის ფონზე თრაკიის ნაწილი დაიპყრო, თუმცა ბულგარეთის იმპერატორმა თეოდორ სტანისლავმა შეძლო თრაკიის მიწების უკან დაბრუნება. ბულგარეთის და ბიზანტიის ურთიერთობებში დაძაბულობა გაგრძელდა მანამ სანამ ოსმანებმა 1393 წელს ჯერ ბულგარეთის დედაქალაქი ველიკო-ტირნოვო ხოლო შემდეგ 1453 წელს კონსტანტინოპოლი დაიპყრეს.

ლიტერატურა
----------

* Runciman, Steven (1929) The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign. Cambridge.
* Woodhouse 1986, 109; Sp. Lambros, Argyropouleia, Athens 1910, 7,29
* Edward Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire, chapter 53.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Rulers of Bulgaria[*მკვდარი ბმული*]
გაბრიელ დესტრე
**გაბრიელ დესტრე** (დ. 1573 — გ. 10 აპრილი, 1599) — ანრი IV-ის სამეფო საყვარელი და მრჩეველი. მან დაარწმუნა მეფე დაეგმო პროტესტანტიზმი კათოლიციზმის სასარგებლოდ 1593 წელს. მოგვიანებით მან დაარწმუნა ფრანგი კათოლიკები ეღიარებინათ ნანტის ედიქტი, რომელიც გარკვეულ უფლებებს ანიჭებდა პროტესტანტებს. მიუხედავად იმისა რომ ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო უკვე ქორწინებაში მყოფ მეფეს მასზე ექორწინა, მან ოფიციალურად აღიარა იგი როგორც მისი სამი შვილის დედად. გარდაიცვალა ეკლამპსიის შედეგად. მეფემ დიდად განიცადა მისი დაკარგვა და გლოვისას შავად შეიმოსა. მსგავსი რამ არცერთ ფრანგ მონარქს არ გაუკეთებია. მეფემ იგი დაკრძალა როგორც მისი ნამდვილი დედოფალი, რასაც მთელი სამეფო კარი ესწრებოდა. დაკრძალულია სენტ-უან-ლომონში (ვალ-დ’უაზი, ილ-დე-ფრანსი).

ლიტერატურა
----------

* Herman, Eleanor (2005). Sex with Kings: 500 Years of Adultery, Power, Rivalry, and Revenge. New York: Harpercollins. ISBN 0-06-058544-7.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„გაბრიელ დესტრე"** ვიკისაწყობში.
|  |  |
| --- | --- |
|  | არ უნდა აგვერიოს შემდეგ მნიშვნელობა(ებ)ში: **ბიზანტიური ქორონიკონი.** |

**ბიზანტიური კალენდარი** — ბიზანტიის იმპერიაში გავრცელებული, იულიანური წლის წყობაზე დაფუძნებული, დღეების ორგანიზების კალენდარული სისტემა, რომლის დროსაც წელი იწყებოდა 1 სექტემბერს[1]. 

იულიანური წლისაგან განსხვავება მხოლოდ თვების დასახელებაში იყო, რომელიც ლათინურის ბერძნულ თარგმანს წარმოადგენდა. ნაკიანი წელიწადი, დღეების ოდენობით იულიანური კალენდრის ტოლი იყო. 24 თებერვლის გაორმაგებით აწარმოებდნენ 366-ე დღეს, ხოლო 29 თებერვალის გამოყენება დაიწყეს მხოლოდ გვიან შუასაუკუნეებში.

ისტორია
-------

იმპერატორ დიოკლეტიანეს დროს, რომის იმპერიაში ყოველ 15 წელიწადში მიმდინარეობდა ქონების აღწერა, რათა დაედგინათ გადასახადების სიდიდე. აღნიშნულ 15 წლიან ციკლის თითოეული წლის რიგით ნომერს ინდიქტიონი ეწოდა. 312 წელს იმპერატორ კონსტანტინე I დიდის დროს, დროის ინდიქტიონებად დაყოფა ოფიციალურად იქნა მიღებული, რომელიც იწყებოდა 23 სექტემბერს. 462 წელს ბიზანტიაში, პრაქტიკული მოსაზრებიდან გამომდინარე, წლის დასაწყისად აღებულ იქნა 1 სექტემბერი, მაგრამ ოფიციალურად დამტკიცდა 537 წელს. 

მიუხედავად ამისა ზოგიერთი ბიზანტიელი ჟამთააღმწერელი (მაქსიმე აღმსარებელი, თეოფანე აღმსარებელი და გიორგი სინკელი) წლებს ითვლიდნენ ალექსანდრიული კალენდრით, რომელიც 25 მარტიდან იწყებოდა.

სქოლიო
------

1. ↑  В. А. Уваров. Оборотная сторона календарной реформы Юлия Цезаря
**ვლადიმერ (ლადო) ლაღიძე** (დ. 1898, აშხაბადი — გ. 1960, დიდი ბრიტანეთი) — ქართველი სამხედრო პირი, პოლონეთისა და ინგლისის არმიების ოფიცერი.

ბიოგრაფია
---------

ვლადიმერ ლაღიძე დაიბადა 1898 წელს, აშხაბადში. იყო საქართველოს არმიის იუნკერი. 1921 წელს სხვა იუნკრებთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა პოლონეთში. ვარშავის სამხედრო აკადემიის დამთავრების შემდეგ გახდა პოლონეთის არმიის საკონტრაქტო ოფიცერი. 1924 წელს ჩაირიცხა პოლონეთის არმიაში არტილერიის ლეიტენანტად და განვლო გზა არტილერიის მაიორობამდე. მონაწილეობდა 1939 წლის ბრძოლებში. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების წინ იყო ერთ–ერთი საარტილერიო ათასეულის მეთაური. პოლონეთის ოკუპაციის შემდეგ იბრძოდა დასავლეთის ფრონტზე. იყო პოლონეთის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე გენერალ ვლადისლავ ანდერსის ადიუტანტი. ომის დამთავრების შემდეგ ემიგრაციაში დიდ ბრიტანეთში დარჩა, სადაც გარდაიცვალა 1960 წელს. 1976 წელს მისი ნეშთი პარიზთან ახლოს გადაასვენეს.

დაჯილდოებული იყო პოლონეთის უმაღლესი სამხედრო ჯილდოთი — „ვირტუტი მილიტარის" ორდენით.

ლიტერატურა
----------

* ურუშაძე ლ. ევროპა და ქართული პოლიტიკური ემიგრაცია. თბ. 2005. – გვ. 27–28.
* ყოლბაია დ. რეჩპოსპოლიტას ფრთებქვეშ : ქართული ემიგრაცია პოლონეთში 1921-1939. ვარშავა, 2019. – გვ. 223.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვლადიმერ ლაღიძე
ვ. ლორთქიფანიძე
**ვლადიმერ (ვალოდია) ბეჟანის ძე ლორთქიფანიძე** (დ. 1872 — გ. 1909) — ქართველი პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, პედაგოგი, პოლიტიკური მოღვაწე.

დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია, შემდეგ ოდესის უნივერსიტეტი და ისტორიის შესასწავლად გერმანიაში გაემგზავრა, თუმცა ავადმყოფობის გამო იძულებული გახდა სამშობლოში დაბრუნებულიყო. აქტიურად თანამშრომლობდა ქართულ პრესასთან („ცნობის ფურცელი", „საქართველო", „დროება", „შრომა", „ივერია"), აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს და თარგმანებს. ასწავლიდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში. 1901 წელს იყო სოციალისტ–ფედერალისტთა პარტიის ერთ–ერთი დამაარსებელი და მთავარი კომიტეტის წევრი. მისი ენერგიული მოქმედებით ქართველ სოციალისტ-ფედერალისტები გაერთიანდნენ არა როგორც რუსეთის თანამოსახელე პარტიასთან არსებული ავტონომიური ჯგუფი, არამედ როგორც დამოუკიდებელი პარტია. პოლიტიკური საქმიანობისთვის ორჯერ იყო დაპატიმრებული; საბოლოოდ, 1905 წლის ოქტომბრის მანიფესტით გაათავისუფლეს. გარდაიცვალა აბასთუმანში ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ 37 წლის ასაკში. დაკრძალეს თბილისში, კუკიის სასაფლაოზე.

ლიტერატურა
----------

* „მათრახი და სალამური", №4, - 5 ივლისი, 1909;
* „ივერია", №26, - 29 ივნისი, 1909.
**ბიზანტიის ოქსფორდის ლექსიკონი** (ინგლ. **The Oxford Dictionary of Byzantium**, შემოკლებით **ODB**) — ისტორიის ლექსიკონის სამტომეული. გამოცემულია ინგლისის ოქსფორდის უნივერსიტეტის პრესის მიერ. შედგება 5,000-ზე მეტი ჩანაწერისგან და ინგლისურ ენაზე მოიცავს ამომწურავ ინფორმაციას ბიზანტიის იმპერიასთან დაკავშირებულ ყველა მნიშვნელოვან თემაზე. გამოიცა 1991 წელს, ალექსანდრე კაჟდანის რედაქციით. პრინსტონის უნივერსიტეტის პროფესორი, კაჟდანი გარდაცვალებამდე დუმბარტონ-ოქსის (ვაშინგტონი) უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი იყო. მან უზარმაზარი წვლილი შეიტანა ლექსიკონისთვის სტატიების შედგენაში. კაჟდანის ყოველი სტატია ბოლოში *A.K*. ინიციალით არის მონიშნული.

აღწერა
------

ლექსიკონი ხელმისაწვდომია ბეჭდური და ელექტრონული ფორმატით Oxford Reference Online-დან. ის მოიცავს ბიზანტიის იმპერიის ყველა მნიშვნელოვან ისტორიულ მოვლენას, მათ შორის მნიშვნელოვან სოციალურ და რელიგიურ მოვლენებს. ის ასევე მოიცავს ბიოგრაფიებს იმპერიის წამყვანი პოლიტიკური თუ ლიტერატურული სფეროს წარმომადგენლებზე და დეტალურად აღწერს რელიგიურ, სოციალურ, კულტურულ, სამართლებრივ და პოლიტიკურ თემებს. კულტურის თემები მოიცავს მუსიკას, თეოლოგიას და ხელოვნებას. სხვა თემები შეეხება ომებს, დემოგრაფიას, განათლებას, აგრიკულტურას, ვაჭრობას, მეცნიერებას, ფილოსოფიას და მედიცინას, რაც უზრუნველყოფს პოლიტიკურად და სოციალურად განვითარებული ბიზანტიური საზოგადოების შესახებ საერთო კომპლექსური წარმოდგენის შექმნას.

სქოლიო
------

1. ↑  *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, New York and Oxford, 1991. ISBN 0195046528

გარე ბმულები
------------

* Oxford Reference Online
**ვლადიმერ კოლოსოვი** (რუს. Владимир Александрович Колосов; დ. 16 ოქტომბერი, 1953) — რუსი პოლიტოლოგი და პოლიტგეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 2012-2016 წლებში იყო საერთაშორისო გეოგრაფიული კავშირის პრეზიდენტი; რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი. 1975 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიული ფაკულტეტი და ასპირანტურა, სადაც 1979 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. 2012 წლის აგვისტოში ქალაქ კელნში გამართულ საერთაშორისო გეოგრაფიულ კონგრესზე აირჩიეს საერთაშორისო გეოგრაფიული კავშირის პრეზიდენტად. კითხულობდა ლექციებს და მუშაობდა ბელგიის, დიდი ბრიტანეთის, აშშ-ის, საფრანგეთის უნივერსიტეტებში. მონაწილეობა აქვს მიღებული მრავალ საველე კვლევასა და საერთაშორისო სამეცნიერო პროექტში. 2001 წლიდან არის ტულუზის II უნივერსიტეტის პროფესორი. ვლადიმერ კოლოსოვი 350-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია. მშობლიური ენის — რუსულის გარდა, ფლობს ინგლისურ, ფრანგულ და იტალიურ ენებს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვლადიმერ კოლოსოვი (რუსული)
* ვლადიმერ კოლოსოვი (რუსული)
ეთიოპიის მოსახლეობის სქესობრივ-ასაკობრივი პირამიდა
მოსახლეობის განვითარება
ეთიოპიელი ქალი
**ეთიოპია**, მოსახლეობის რაოდენობით, ერთ–ერთი ყველაზე დიდი ქვეყანაა მსოფლოში. ეთიოპია ასევე გამოირჩევა ეთნიკური სიჭრელით. ამ ქვეყანაში 80 ეთნიკური ჯგუფი სახლობს. აქ ძირითად ეთნოსებს წარმოადგენენ: ორომო, ამჰარა, ტიგრაი და სომალელები.

ეს ქვეყანა მრავალფეროვანია რელიგიური თვალსაზრისითაც. მოსახლეობის უმრავლესობას სუნიტები და ეთიოპელი მართლმადიდებლები შეადგენენ. მუსლიმები დაბლობებში ცხოვრობენ, ხოლო ქრისტიანები მთიანეთში. ეთიოპიაში ასევე მცირე რაოდენობით არსებობენ ტრადიციული რწმენის მიმდევრებიც. 

ამჰარული ეთიოპიის ოფიციალური ენაა, თუმცა ასევე გავრცელებულია ტიგრინია და ორომოს ენა.

მოსახლეობა
----------

| წელი | მოსახლეობა | +/– % |
| --- | --- | --- |
| 2010 | 82,101,998 | –––– |
| 2011 | 84,320,987 | + 2,7 % |

* შობადობა: 42/1000 კაცზე
* სიკვდილიანობა 11/1000 კაცზე
* მატება: 3,2 %
* სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა: 56.2 წელი

ეთნიკური ჯგუფები
----------------

* ორომო – 34.5%
* ამჰარა– 26.9%
* სომალელები – 6.2%
* ტიგრაი 6.1%
* სიდამა – 4.%
* სხვა – 22,3%

რელიგია
-------

ეთიოპიელი მართლმადიდებლები – 43,5 %, პროტესტანტები – 18,6 %, სუნიტები – 33,9 %, ტრადიციული რელიგიის მიმდევრები – 2,6 %, სხვები 1,3 %.

ენები
-----

* ამჰარა – 32,7%
* ორომო – 31,6 %
* ტიგრინია 6,1 %
* სომალური – 6 %
* გურაგეს ენა –3,5 %
* სიდამას ენა – 3,5%
* სხვა – 16,6 %.

სქოლიო
------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ეთიოპიის დემოგრაფია***

1. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-02-23. ციტირების თარიღი: 2012-05-28.
2. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-06. ციტირების თარიღი: 2012-05-28.
3. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-04. ციტირების თარიღი: 2012-05-28.
ინდუიზმი, ინდოეთის ეთნიკური რელიგია. ფოტოზე ღმერთი შივა
**ეთნიკური რელიგია** — ტერმინი რელიგიათმცოდნეობაში, რომელიც გამოიყენება იმ რელიგიათა მიმართ, რომლებიც დაკავშირებულია ერთ რომელიმე ეთნიკურ ჯგუფთან. ეთნიკური რელიგიებს განასხვავებენ რელიგიებისგან, რომლებიც არ შემოიფარგლება ეთნიკური თუ ნაციონალური თვალსაწიერით, როგორც მაგალითად, ქრისტიანობა და ისლამი. გლობალური რელიგიების ზოგიერთ ლოკალიზებულ დენომინაციას მხოლოდ კონკრეტული ეთნიკური ჯგუფი მისდევს, მაგალითად, ასურელები, რომლებიც ქრისტიანობის დენომინაციურ სტრუქტურას — აღმოსავლეთის ასურულ ეკლესიას მისდევენ.

ეთნიკური რელიგიები განსხვავებულია თავიანთი ურთიერთობებით კონკრეტულ ეთნიკურ ჯგუფთან და ხშირად ეთნიკური იდენტობისადმი სოლიდარულ ფორმას იღებს. ზოგიერთი ეთნიკური რელიგია რიცხობრივად ძალიან ძლიერია, მაგალითად, ინდუიზმი ინდოელებში, იუდაიზმი ებრაელებში, შენიზმი ჩინელებში, შინტოიზმი იაპონელებში. ხშირად, დიასპორული ჯგუფები ეთნიკურ რელიგიას ინარჩუნებენ, რითაც ცდილობენ შეინარჩუნონ განსხვავებული ეთნიკური იდენტობა, როგორც ეს კარიბის ზღვის აუზში მცხოვრები ინდოელების შემთხვევაშია, რომლებიც ინდუიზმს აღიარებენ ან აფრო-ამერიკელებში, რომლებიც ტრადიციულ აფრიკულ რელიგიებს მისდევენ.

ზოგმა უძველესმა ეთნიკურმა რელიგიამ, მაგალითად, რომლებიც ევროპის მოდერნისტულ ხანამდე ჩამოყალიბენდნ, ახალი სიცოცხლე ნეოპაგანიზმში ჰპოვეს. გარდა ამისა, ისეთი არაეთნიკური რელიგია, როგორიცაა ქრისტიანობა, ცნობილია, რომ იძენს ეთნიკურ თვისებებს იმის აღსანიშნავად, რომ მან დიდი როლი შეასრულა ამ ერის ეთნიკური იდენტობის ჩამოყალიბებაში.

სქოლიო
------

1. ↑  Hinnells, John R. (2005). *The Routledge companion to the study of religion*.  Routledge,   გვ. 439–440. ISBN 0-415-33311-3. ციტირების თარიღი: 2009-09-17.
2. ↑   (2011) *Ethnicity and Religion: Intersections and Comparisons*. London:  Routledge. ISBN 978-1-138-88037-5.
3. ↑  van der Veer, Peter; Steven Vertovec (April 1991). „Brahmanism Abroad: On Caribbean Hinduism as an Ethnic Religion". *Ethnology*. **30** (2): 149–166. doi:10.2307/3773407. JSTOR 3773407.
4. ↑  Oduah, Chika.  (19 October 2011) Are blacks abandoning Christianity for African faiths?. ციტირების თარიღი: 27 May 2016
5. ↑  Lewis, James R. (2004). *The Oxford Handbook of New Religious Movements*. New York:  Oxford University Press. ISBN 978-0-195-36964-9.
6. ↑  Chong, Kelly H. (1997). „What It Means to Be Christian: The Role of Religion in the Construction of Ethnic Identity and Boundary Among Second- Generation Korean Americans". *Sociology of Religion*. **59** (3): 259–286. doi:10.2307/3711911. JSTOR 3711911.
**ბილბორდი** (ინგლ. **Billboard**) — ყოველკვირეული ამერიკული ჟურნალი, რომელიც მთლიანად მუსიკის ინდუსტრიას ეძღვნება. ამას გარდა, ჟურნალი აქვეყნებს მთელ მსოფლიოში აღიარებულ მუსიკალურ ჩარტებს, რომლებშიც ყოველკვირეულად ქყვეყნდება სხვადასხვა კატეგორიის ყველაზე პოპულარული სიმღერების და ალბომების სია. ჟურნალის ყველაზე ცნობილი ჩარტია — „ბილბორდის ცხელი 100-ეული", რომელშიც ჩამოთვლილია ყველა ჟანრის 100 საუკეთესო სიმღერა და სწორედ ეს ჩარტია აშშ-ში აღიარებული, როგორც სიმღერების შეფასების სტანდარტი. „ბილბორდ 200" მოიცავს ინფორმაციას ალბომების გაყიდვების შესახებ. ბილბორდის პირველი ნომერი გამოიცა ცინცინატში, ოჰაიო, 1894 წლის 1 ნოემბერს უილიამ დონალდსონისა და ჯეიმზ ჰენეგენის მიერ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ბილბორდი (ჟურნალი)***

* 

* ოფიციალური საიტი
* *Billboard* Archive on Google Books

სქოლიო
------

1. ↑  Broven, J. (2009). *Record Makers and Breakers: Voices of the Independent Rock 'n' Roll Pioneers*, Music in American life.  University of Illinois Press,   გვ. 187. ISBN 978-0-252-03290-5. ციტირების თარიღი: November 5, 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| პრესა | *ეს სტატია ბეჭდვითი გამოცემების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
ბერენიკა II პტოლემე III-ის მონეტაზე
**ბერენიკა II კირენაიკელი**  (დ. ძვ. წ. 267/266 — გ. ძვ. წ. 221) — ბერენიკა I-ის შვილიშვილი. ელინისტური ეგვიპტის მმართველის პტოლემე III ევერგეტის ცოლი.

ძვ. წ. 249 წელს ბერენიკა II მამის სიკვდილის შემდეგ ცოლად გაჰყვა მაკედონიის მეფის ვაჟს დემეტრის, რომელიც კირენაიკაში მისვლის შემდეგ გახდა ბერენიკა II-ის დედის, ალამას, საყვარელი. ბერენიკამ ამის გამო მეუღლე მოკლა დედის საძინებელში, ხოლო დედას სიცოცხლე შეუნარჩუნა, ეს მოხდა ძვ. წ. 255 ან ძვ. წ. 250 წელს. დემეტრისგან ბერენიკას შვილები არ ჰყოლია.

ამის შემდეგ ბერენიკა ცოლად გაჰყვა პტოლემე III ევერგეტს, მათ ჰყავდათ 4 შვილი: პტოლემე IV, მაგასი, არსინოე და ბერენიკა. ბერენიკა II-მ სირიაში საომრად წასული მეუღლის მშვიდობიანი დაბრუნების სანაცვლოდ აფროდიტეს შესწირა თავისი თმა და მოათავსა ქალღმერთის ტაძარში, რომელიც მდებარეობს ზეფირიონში. გადმოცემის თანახმად ბერენიკას თმა ტაძრიდან საიდუმლო ვითარებაში დაიკარგა. ასტრონომმა კონონ სამოსელმა ერთ-ერთ თანავარსკვლავედს უწოდა „ბერენიკას თმები". ამ მოვლენას კალიმაქემ მიუძღვნა პოემა.

ძვ. წ. 221 წელს მეუღლის სიკვდილის შემდეგ ბერენიკა II მოკლეს თავისი ვაჟის პტოლემე IV-ის დაქირავებულმა ხალხმა, რომელსაც ყოველთვის ეწინააღმდეგებოდა. ბერენიკას პატივსაცემად ერთ–ერთ ქალაქს დაერქვა მისი სახელი (ახლანდელი ბენღაზი). ასევე ასტეროიდს „653 ბერენიკა", რომელიც 1907 წელს აღმოაჩინეს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ბერენიკა II***

* The House of Ptolemy, Ch. 3
ეთიოპიური დამწერლობა
**ეთიოპიური დამწერლობა** (ግዕዝ *Gəʿəz*) — მარცვლოვანი დამწერლობა (აბუგიდა), რომელიც სამხრეთარაბული დამწერლობისაგან განვითარდა. ის, სხვა სემიტური დამწერლობებისაგან განსხვავებით მარცხნიდან მარჯვნივ იწერება. ამჰარულ და ტიგრინიულ ენებზე, რომლებიც ეთიოპიური ანბანით ჩაიწერება, დამწერლობის სახელწოდებაა *ფიდელ* (ፊደል).

თავდაპირველი კონსონანტური დამწერლობა დროთა განმავლობაში მარცვოვანამდე შეივსო, რომელშიც თანხმოვნის მომდევნო ხმოვანს მთავარ ნიშანზე გადაბმული დიაკრიტიკული ნიშანი გამოხატავს. დიაკრიტიკული ნიშანი თანხმოვნის გამომხატველ ნიშანს შეიძლება ებმოდეს ზემოდან, ქვემოდან, მარცხნიდან ან მარჯვნიდან, იმის მიხედვით, თუ რომელ ხმოვანს გამოხატავს იგი. მეცნიერები ეთიოპიურ დამწერლობას, ისევე როგორც ინდურს, აბუგიდას კატეგორიაში აერთიანებენ. თუმცა, ინდური შრიფტები გაცილებით ძველია, ვიდე ეთიოპიური სილაბური დამწერლობა. 

ეთიოპიური დამწერლობის სისტემატიზირება მხოლოდ თანამედროვე ეპოქაში განხორციელდა. ძველი ეთიოპიური ენისათვის, გეეზისათვის შექმნილ დამწერლობას, თანამედროვე ენების, ამჰარულის, ტიგრინიისა და სხვათა შესაწყობად გარკვეული მოდიფიკაცია ჩაუტარდა. ზოგიერთი ძველი ნიშანი ხმარებიდან ამოიღეს და მათ დღეს მხოლოდ ეტიმოლოგიური მნიშვნელობა გააჩნიათ.

ამჰარული ენისა და ტიგრინიას გარდა ეთიოპიურ დამწერლობას იყენებს ასევე ჰარარი ენა და რამდენიმე გურაგე ენა ეთიოპიაში, ხოლო ორომო ენა 1991 წლიდან ეთიოპიურის ნაცვლად ლათინური ანბანით ჩაიწერება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* (გერმანული) ძველი დამწერლობები: ამჰარული (ეთიოპიური)
**გაიუს ოქტავიუსი** (ლათ. Gaius Octavius) — რომის არმიის ოფიცერი, რომელიც ძვ. წ. III საუკუნეში მოღვაწეობდა. იგი იყო მხედარ გაიუს ოქტავიუსის შვილი და კვესტორ გნეუს ოქტავიუს რუფუსის შვილიშვილი, აგრეთვე, ველეტრის მაგისტრატის, გაიუს ოქტავიუსის მამა, პრეტორ გაიუს ოქტავიუსის პაპა და რომის იმპერატორის, ავგუსტუსის (ზეობდა ძვ. წ. 27 - ახ. წ. 14) დიდი პაპა. როდესაც მარკუს ანტონიუსმა ავგუსტუსის აბუჩად აგდება სცადა, განაცხადა, რომ ოქტავიუსი აზატი და თოკების მკეთებელი იყო თურიდან.

მეორე პუნიკური ომის მსვლელობისას, ოქტავიუსი სამხედრო ტრიბუნად მსახურობდა და მონაწილეობა მიიღო კანეს ბრძოლაში. იგი ერთ-ერთი იყო მცირეოდენ გადარჩენილთაგან. როდესაც კართაგენელები რომაელთა ბანაკისაკენ გაემართნენ, ოქტავიუსმა და თავისმა კოლეგამ, ტრიბუნმა პუბლიუს სემპრონიუს ტუდიტანუსმა, მოახერხეს მტრის გავლით გზის გაკაფვა და უსაფრთხოდ ჩავიდნენ კანუზიუმში. ძვ. წ. 205 წელს იგი სიცილიაში მსახურობდა პრეტორ ლუციუს ემილიუს პაპუსის ხელმძღვანელობით, თუმცა უცნობია მიიღო თუ არა მონაწილეობა რომელიმე სხვა ექსპედიციაში.

ლიტერატურა
----------

* **^** Smith, William (1870). *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. ციტირების თარიღი: 2016-06-20.  დაარქივებული 2015-04-05 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links
* **^** Suetonius (121). *The Life of Augustus*.

სქოლიო
------

1. 1 2  Smith 1870, p. 9
2. 1 2  Suetonius 121, 2.2
**ბერენის ებოტი** (ინგლ. Berenice Abbott; დ. 17 ივლისი, 1898, სპრინგფილდი, ოჰაიო, აშშ, — გ. 9 დეკემბერი, 1991, მონსონი, მენი, აშშ) — ამერიკელი ფოტოგრაფი ქალი.

1918 წლიდან სწავლობდა ნიუ-იორკში, პარიზსა და ბერლინში. პარიზში ის ამერიკელი დადაისტი და სიურრეალისტი ხელოვანის, მან რეის და ფრანგი ფოტოგრაფის, ეჟენ ატჟეს თანაშემწედ მუშაობდა. 1925 წელს დააარსა საკუთარი სტუდია და შექმნა პარიზის საზოგადოების წარმომადგენლების პორტრეტები. ატჟეს გარდაცვალების (1927) შემდეგ შეაგროვა და კატალოგირება გაუკეთა მის ფოტოებსა და ნეგატივებს. 1930-იან წლებში ამერიკის „ხელოვნების ფედერალური პროექტის" ფარგლებში შექმნა ნიუ-იორკის უბნების ფოტოსერია — ქალაქის არქიტექტურული იერსახის ცვლილებების მატიანე (ნამუშევრების დიდი ნაწილი 1939 წელს შევიდა კრებულში „ცვალებადი ნიუ-იორკი" [Changing New York]). გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნაშრომი ფოტოხელოვნების შესახებ.

გალერეა
-------

* ბერენის ებოტი. ფოტოგრაფი: ჰანკ ო'ნილი (1979)ბერენის ებოტი. ფოტოგრაფი: ჰანკ ო'ნილი (1979)
* ბერენის ებოტი, „ჯანეტ ფლანერის პორტრეტი" (1925)ბერენის ებოტი, „ჯანეტ ფლანერის პორტრეტი" (1925)
* ბერენის ებოტი, „რესტორანი «ბლოზომი» ნიუ-იორკში" (1935)ბერენის ებოტი, „რესტორანი «ბლოზომი» ნიუ-იორკში" (1935)
* ბერენის ებოტი, „მანჰეტენის ფინანსური რაიონის სახურავების ხედი" (1938)ბერენის ებოტი, „მანჰეტენის ფინანსური რაიონის სახურავების ხედი" (1938)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ბერენის ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ბიზანტიური ეპოქის დროის დიდი ჯაჭვის ფრაგმენტი, რომელიც 1453 წელს კონსტანტინოპოლის დაცემის დროს ოქროს რქის შესასვლელს კეტავდა, სტამბოლის არქეოლოგიურ მუზეუმში.
**გალათას ძველი კოშკი** (ბერძ. Megalos Pyrgos; სიტყვასიტყვით *დიდი კოშკი*) — კოშკი, რომელიც კონსტანტინოპოლში, ოქროს რქის ჩრდილოეთით იდგა, გალათას ციტადელში. კოშკი, დიდი ჯაჭვის ჩრდილოეთ ნაწილს აკონტროლებდა, რომელიც ოქროს რქაში შესასვლელს კეტავდა, რათა მტრების ხომალდებს ნავსადგურში არ შეაღწიათ. კოშკი შეიცავდა ჯაჭვის აწევის და დაშვების მექანიზმს.

კოშკი, მეტწილად ლათინურ ჯვაროსანთა მიერ კონსტანტინოპოლის ალყის დროს განადგურდა, რომელიც მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის ნაწილი იყო.

ძველი კოშკი არ უნდა აგვერიოს დღევანდელ გალათას კოშკთან, რომელიც ჯერ კიდევ დგას. დღევანდელი კოშკი 1348 წელს, გენუელთა მიერ აშენებულია და განსხვავებულ ადგილასაა განლაგებული, კერძოდ, გალათას ციტადელის ჩრდილოეთით, მის უმაღლეს წერტილში.

გენუელებმა ახალ კოშკს *Christea Turris* (*ქრისტეს კოშკი*) უწოდეს. თუმცა, ბიზანტიელებმა ახალ კოშკსაც *Megalos Pyrgos* (*დიდი კოშკი*) ეძახდნენ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* გალათას კოშკი

სქოლიო
------

1. ↑  ედვარდ ლუტვაკი (1 November 2009). *ბიზანტიის იმპერიის დიდი სტრატეგია*.  Harvard University Press,   გვ. 70. ISBN 978-0-674-03519-5. ციტირების თარიღი: 9 May 2012.
2. ↑  სტამბოლის მუნიციპალიტეტი (2008), გალათას კოშკი
**გიორგი მაწყვერელი** — აწყურის ეპისკოპოსი დაახლოებით IX-X საუკუნეებში (პ. ინგოროყვას აზრით, გიორგი მაწყვერელი VI საუკუნის II ნახევარში ცხოვრობდა). საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ახალი სტილით 15 აპრილი (2 აპრილი). მოხსენებულია ბასილი ზარზმელის „სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრებასა" და გიორგი მერჩულეს „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში".

გიორგი მაწყვერელი ყოფილა შუარტყლის ხევიდან (კლარჯეთი), წარჩინებული ოჯახიშვილი. საეკლესიო აღზრდა-განათლება მიუღია ოპიზის მონასტერში. იცნობდა მიქაელ პარეხელს და სერაპიონ ზარზმელს და დასწრებია ამ უკანასკნელის დაკრძალვას. სერაპიონის შესახებ შემდეგ ცნობები მიუწოდებია ბასილი ზარზმელისათვის. გიორგიმ აწყურის კათედრა დაიკავა სამცხის დიდი ფეოდალის, გიორგი ჩორჩანელის გარდაცვალების მეოთხე წელს, როდესაც ჩორჩანელთა სახლეულობაში, და საერთოდ, მთელ სამცხეში დიდი მღელვარება და შინაომი იყო გაჩაღებული მისი მემკვიდრეობის გამო. ამ განუკითხაობის ჟამს გიორგი მაწყვერელმა „ხელთიდვა განგებაჲ სამცხისაჲ" და „დააწყნარა ყოველი საბრძანებელი თჳსი", ვითარცა წეს იყო და დაიპყრა ყოველი მამული და ეკლესიანი პირველთა მათ მეშფოთეთანი". კორნელი კეკელიძის აზრით გიორგი მაწყვერელი თავისი დროისთვის ცნობილი მწერალი უნდა ყოფილიყო, თუმცა მის თხზულებათაგან ჩვენამდე არაფერი შემონახულა.

ლიტერატურა
----------

* *ბოგვერაძე ა.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ. 1978. — გვ. 164.
* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 28.
* „ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი", თბ. 2004 წ.
* კეკელიძე კ. ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1, თბ. 1960.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **გიორგი მერკვილაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

**გიორგი მერკვილაძე** (დ. 1 იანვარი, 1904, ჯონია — გ. უცნობია) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე და კრიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1965), პროფესორი (1968), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1977).

ბიოგრაფია
---------

1947 წელს დაამთავრა სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი, 1952 წელს — სკკპ ცკ-სთან არსებული საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია. 1952-1953 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის" რედაქტორი; 1953-1954 წლებში იყო გამომცემლობა „სახელგამის" დირექტორი; 1972-1982 წლებში ალმანახ „კრიტიკის" მთავარი რედაქტორი; 1976 წლიდან რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის საბჭოთა ლიტერატურის განყოფილების ხელმძღვანელი. პირველი ნარკვევები 1932 წელს გამოაქვეყნა, პირველი წიგნი „სოციალისტური რეალიზმის შესახებ" 1954 წელს. მისი კვლევის მთავარი საგანია უახლესი და თანამედროვე საბჭოთა ქართული ლიტერატურის აქტუალური პრობლემები (წიგნები „პოეზია და ხალხი", 1956; „ლიტერატურა და ცხოვრება", 1956; „თანამედროვე ქართული რომანი საზღვარგარეთ", 1960). რუსულ ენაზე გამოსცა: „თვალთახედვა მხატვრისა", 1963; „თანამედროვე ქართული რომანი", 1965; „გრიგალას სიმღერა"- მ. გორკი. ცხოვრება და შემოქმედება", 1968; „რომანი და ეპოქა", 1973; „ფიქრები პოეზიაზე", 1975; „ლიტერატურა და თანამედროვეობა", 1978; „წერილები თანამედროვე მწერლობაზე", 1979; „შთაგონება მხატვრისა", 1980 და სხვა). მან თარგმნა მ. გორკის, ა. იაკოვლევის, ვ. არდამატსკისა და სხვათა ნაწარმოებები.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 588.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* გიორგი მერკვილაძე (ლიტერატურათმცოდნე) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ზარმაცასებრნი** (ლათ. Bradypodidae) — ძუძუმწოვრების ოჯახი არასრულკბილიანების რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 50-64 სმ, წონა 4-7 კგ. წინა კიდურები უკანაზე გრძელი აქვთ. თითები ცელისმაგვარი ბრჭყალებით ბოლოვდება. სხვა ძუძუმწოვრებისაგან განსხვავებით, ზარმაცასებრნს კისრის 6-9 მალა და 14-24 წყვილი ნეკნი აქვთ. სხეული დაფარულია მორუხო-მურა ბეწვით და ხშირად მომწვანო ელფერი დაჰკრავს, რადგან ბეწვში ბინადრობენ ლურჯ-მწვანე მიკროსკოპული წყალმცენარეები. 

ზარმაცასებრნს კარგად აქვს განვითარებული ყნოსვა და მხედველობა, უფრო ნაკლებად — სმენა. ისინი ზურგით მუდამ ქვემოთ არიან დაკიდებული ხეებზე, რის გამოც შინაგანი ორგანოები ძუძუმწოვრებისათვის უჩვეულოდ აქვთ განლაგებული: ღვიძლი ზურგისკენაა შებრუნებული და მუცლის კედელს არ ეხება; ელენთა და პანკრეასი მარჯვნივაა, საშარდე ბუშტი დიდია და თითქმის ეხება დიაფრაგმას, ტრაქეა ორ ხვეულს ქმნის და ა.შ. ოჯახში 7 სახეობაა, რომლებიც გაერთიანებულია 2 გვარში: სამთითა ზარმაცასებრნი (Bradypus) და ორთითა ზარმაცასებრნი (Choloepus).

გავრცელებული არიან სამხრეთი და ცენტრალური ამერიკის ტყეებში. ცხოვრობენ ერთეულებად, იშვიათად წყვილებად. წელიწადში ერთხელ შობენ ერთ ნაშიერს. იკვებებიან ფოთლებით, ნორჩი ყლორტებით, ხილით. ნადირობის ობიექტია — იყენებენ ხორცსა და ტყავს.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 486.
**გამარჯვების წმინდა გიორგის ეკლესია**, **ზღმურდლის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ გამარჯვების ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 1.5 კილომეტრზე. ბორცვზე. თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით. ადგილობრივი მოსახლეობის რწმენით ეკლესიას ზღმურდლისგან განკურნების ძალა შესწევდა.

ძეგლის აღწერა
-------------

ეკლესია დარბაზულია (7.5 x 5.2 მეტრი). ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით კირის ხსნარზე. გარეთა კუთხეებში გამოყენებულია აგური. ინტერიერი შელესილია. შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა, ორივე კარი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან - სწორკუთხა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო, ნახევარწრიული თაღით გადახურული სარკმელი. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია რიყის ქვით ნაგები ტრაპეზი. აფსიდის იატაკის დონე, დარბაზის იატაკის მიმართ, სამი საფეხურითაა ამაღლებული, საკურთხეველი დარბაზისგან გამიჯნული ყოფილა კანკელით (შემორჩენილია ნაწილი). საკურთხევლის გარდა, თითო სარკმელი სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. დასავლეთ სარკმელი იმდენად მაღლაა „ატანილი", რომ მისი გადახურვა კამარის წვეროს დონეზეა. ეკლესიის შიდა სივრცე აზიდული პროპორციებისაა, დარბაზი გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. ეკლესიის კედლები თაროსებრი ლავგარდნით იყო დასრულებული (მცირე ნაწილი შემორჩენილია აღმოსავლეთ ფასადზე).

ლიტერატურა
----------

* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ. 2013. — გვ. 271.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები |
| --- |
|  |
| 
* არბოშიკის დამბადებლის ეკლესია
* არბოშიკის ღვთისმშობლის ნიში
* არბოშიკის წმინდა კვირიკეს ეკლესია
* არმათიონი
* გამარჯვების წმინდა გიორგის ეკლესია
* დედოფლისწყაროს ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარი
* დედოფლისწყაროს ეკლესია
* ზემო მაჩხაანის მთავარანგელოზთა ეკლესია
* ზემო მაჩხაანის ყველაწმინდის ეკლესია
* ზემო მაჩხაანის წმინდა გიორგის ეკლესია
* ზემო მაჩხაანის წმინდა ელიას ეკლესია
* ზემო მაჩხაანის წმინდა ნინოს ეკლესია
* თავსწყაროს ორსაყდარები
* კავთის ეკლესია
* ლომისის წმინდა გიორგის ნიში
* მირზაანის ალავერდის ეკლესია
* მირზაანის ეკლესია
* მირზაანის კვირაცხოვლის ეკლესია
* მირზაანის ნაეკლესიარი
* მირზაანის ყველაწმინდის ეკლესია
* ოზაანის ამაღლების ტაძარი
* ოზაანის სამების ეკლესია
* ოზაანის უსანეთის ნაეკლესიარი
* ოზაანის ყველაწმინდის ეკლესია
* ოზაანის ყველაწმინდის მცირე ეკლესია
* ოზაანის წმინდა სტეფანეს ეკლესია
* ოზაანის ჭრელი საყდარი
* სამრეკლოს წმინდა ელიას სამლოცველო
* სამრეკლოს წმინდა სერაფიმის (საროველის) ეკლესია
* ხომხელის წმინდა გიორგის ეკლესია
 |

 |
**გიორგი მენაბდე** (დ. 24 სექტემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი ექიმი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი 2009 წლამდე, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტი, აშშ-ს ფლორიდის შტატის იმპლანტოლოგიის აკადემიის წევრი, მსოფლიო სტომატოლოგთა ასოციაციის გამგეობის წევრი

ბიოგრაფია
---------

1980 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი. 1986 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ყბა - სახის ქირურგიის კათედრაზე. 1986-1992 წ. მოსკოვის თავისა და კისრის აღდგენითი ქირურგიის და მიკროქირურგიის ცენტრის დოქტორანტი იყო.

კვალიფიკაცია ქ. მოსკოვის ქირურგიის ინსტიტუტში გაიარა მიკროქირურგიის კურსით. 1992 წელს მოსკოვში მიენიჭა მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. 2001 – მიენიჭა პროფესორის წოდება.

პროფესიული გამოცდილება
----------------------

1981-1982 წ – მუშაობდა ქ. მახარაძის ბავშვთა რაიონული საავადმყოფოს ყბა-სახის განყოფილების ექიმ - ორდინატორად.

1982-1986 წ – ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრაზე უმცროს ლაბორანტად.

1986-1995 წ – ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრის ასისტენტად.

2001 წ. – დაინიშნა სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის სტომატოლოგიური დეპარტამენტის უფროსად.

2001 წ – ნოემბერში არჩეულ იქნა სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის ყბა - სახის ქირურგიის კათედრის გამგედ.

პროფ. გიორგი მენაბდე 2004 წლიდან 2006 წლის 23 მარტამდე იყო საქართველოს სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის რექტორი.

2006 წლის 24 მარტიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი.

2009 წელს გიორგი მენაბდე გადაყენებულ იქნა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის თანამდებობიდან.

სამეცნიერო შრომები
------------------

პროფ. გიორგი მენაბდე 4 საავტორო უფლებისა და 50 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* გიორგი მენაბდე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* გიორგი მენაბდე — საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაცია