recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი** — ცნობილი აზერბაიჯანელი მწერლის მამამიდ საიდ ორდუბადი სახლ-მუზეუმი სადაც 1938 წლიდან 1950 წლამდე. 

აღნიშნული მუზეუმი მდებარეობს ბაქოში. ამჟამად მუზეუმს მართავს კულტურის სამინისტრო. 2006 წელს მუზეუმი დაიხურა რეკონსტრუქციისთვის. 2009 წელს, მუზეუმის შექმნის 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, დაიწყო ექსპოზიციის შერჩევა მუზეუმისთვის. 

მუზეუმის კოლექცია შეიცავს დაახლოებით 2000 ექსპონატს. მათგან 300 გამოფენილია მუზეუმში. ექსპოზიცია მდებარეობს ორ ოთახში, საერთო ფართი 60 მეტრ კვადრატი. პირველი ოთახი იყო ნახატების, ფოტოების, ფერწერული ტილოების, ზეთოვანი საღებავებით შესრულებული ნამუშევრებისა და წიგნების. მუზეუმში დაცულია, მათ შორის საყოფაცხოვრებო ნივთები, ავეჯი, ასევე ცნობილი ისტორიული რომანები. ოთახის ზოგადი ხედი იგივე დარჩა, როგორც მწერლის ცხოვრების ბოლო პერიოდში იყო. თავად მწერალი ცხოვრობდა შენობის მეორე ოთახში. ეს ოთახი ასახავს ორდუბადის მუშაობას. მუზეუმის დამთვალიერებელს ასევე შეუძლია გაეცნოს იმ სახლის განლაგებას, სადაც მწერალი ნახჩივანში დაიბადა. კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებების გარდა, მუზეუმში ასევე იკვლევენ მ. ორდუბადის კულტურულ მემკვიდრეობას. 

მწერლის ბავშვობა არც თუ ისე ადვილი იყო. შვიდი წლის ასაკში მან დაკარგა მამა და სამსახური მიიღო ქარხანაში, მძიმე შრომა გადაიტანა მადრილაში სწავლის დროს. სინამდვილეში, მისი სახელი იყო მუჰამედი, მაგრამ იგი არასოდეს წერდა თავისი ნამდვილი სახელით, ამჯობინებდა ლიტერატურული ფსევდონიმის - საიდის გამოყენება, რაც არაბულად ნიშნავს "ბედნიერ". ამ არჩევანში კონცენტრირებული იყო პოეტის დიდი სურვილი, რომელიც გაიზარდა დეპრესიასა და სურვილში, უბრალო ადამიანური ბედნიერებისკენ მისწრაფვაში.

სახლში ყველაზე დიდ ღირებულებას ექსპონატებიდან წარმოადგენს მაგიდა, სადაც მან შექმნა თავისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრები: "ხმალი და კალამი". ასევე აღსანიშნავია, რომ ორდუბადს ძალიან უყვარდა ჩაი და მუშაობის დროს, ყოველთვის ჭიქა იდგა მის გვერდით. დღესაც მაგიდაზე განთავსებულია ჭიქა, რომლითაც ბოლო პერიოდში სვამდა ჩაის მწერალი.

კედელზე შეგიძლიათ ნახოთ მემედ საიდ ორდუბადის პორტრეტი, რომელიც მხატვრის ალტაი ჰაჯიევის ავტორობით შეიქმნა. მან ეს გადასცა მუზეუმს საჩუქრად, მუზეუმის გახსნის დღეს. ამ სურათის ქვემოთ არის დივანი, სადაც ისვენებდა ხოლმე დასვენების დროს მწერალი.

მუზეუმში ასევე არის ბეკერის ფორტეპიანო, რომელზეც პოეტი და მეგობრები ხშირად მღეროდნენ სიმღერებს, მათ შორისაა მისი საყვარელი სიმღერა "Gülərəm gülsən",

მისაღები ოთახის კედლებზე განთავსებულია შავი და თეთრი ფოტომასალა, რომელიც ასახავს მამედ საიდ ორდუბადის ცხოვრებისეულ ეტაპებს. ასევე აქ შეგიძლიათ იხილოთ მისი მეუღლის ტაისია ვასილიევას ფოტოებიც კი.

აღნიშნულ მუზეუმში ბოლო პერიოდში არაერთი მნიშვნელოვანი გამოფენა გაიმართა, რომელიც უკავშირდება ორდუბადს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ორდუბადი
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **თორელი**. |

**კახა გამრეკელის ძე თორელი** (გ. დაახლ. 1177) — XII საუკუნის შუა წლების მოღვაწე ქართველი დიდგვაროვანი ფეოდალი, ახალქალაქის (ე. ი. ჯავახეთის) ერისთავთერისთავი. საისტორიო წყაროებში იხსენიება 1152-1177 წლების ამბებთან დაკავშირებით. თორელი მოხსენიებულია საორბისის ეკლესიის (თეძმის ხეობა) 1152 წლის წარწერაში, როგორც მაშენებელი და ამ მხარის მემამულე (ე. ი. თავისი ძირითადი საგვარეულო მამულის თორის გარდა, ამ პერიოდში მას უკვე ჰქონდა მამული თეძმის ხეობაშიც). თამარის ისტორიკოსის ცნობით, 1163 თორელი გიორგი III-ს სომხეთის (შირაქის) ცენტრის — ანისის — გამგებლად დაუნიშნავს. ამ ცნობაში ის იხსენიება როგორც „დიდი და სახელგანთქმული მოლაშქრე". 1177 წელს თორელი თავისი შვილებით დემნა უფლისწულის ამბოხებას მიმხრობია, მაგრამ შემდეგ კვლავ მეფის მხარეზე გადასულა. ამის შემდეგ თორელი საისტორიო წყაროებში აღარ იხსენიება.

ლიტერატურა
----------

* *მუსხელიშვილი ლ.* თორელთა გენეალოგიის გარკვევის ცდა ჰამამლუს XII საუკუნის წარწერებთან დაკავშირებით, «საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე», 1940, ტ. 10 B;
* *შოშიაშვილი ნ.* თორელთა ფეოდალური სახლის ისტორია და შოთა რუსთაველი, კრ.: შოთა რუსთაველი, თბ. 1966;
* *Чубинашвили Г. Н.* Саорбисская церковь, «Христианский Восток», 1915, т. 4, в. 2;
* *შოშიაშვილი ნ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 693.
**მამე მადიორ ბოიე** (ფრანგ. Mame Madior Boye, დ. 7 დეკემბერი, 1940, სენ-ლუი, სენეგალი) — სენეგალელი პოლიტიკოსი, სენეგალის პრემიერ-მინისტრი 2001-2002 წლებში. სენეგალის პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი.

ბიოგრაფია
---------

მამე მადიორ ბოიე დაიბადა 1940 წელს სენ-ლუიში, იურისტების ოჯახში. ისევე როგორც მისმა სამმა ძმამ, მამემაც მიიღო იურიდიული განათლება დაკარში და პარიზში. შემდეგ მუშაობდა სენეგალის იუსტიციის სამმართველოში, ეკავა პროკურორის მოადგილის, მოსამართლისა და რეგიონალური სასამართლოს პირველი ვიცე-პრეზიდენტის, ასევე სააპელაციო სასამართლოს პალატის პრეზიდენტის თანამდებობა. ბოიემ დააარსა სენეგალის იურისტთა ასოციაცია და იყო მისი პირველი პრეზიდენტი 1975-1990 წლებში. 1978-1998 წლებში ბოიეს ეკავა ქალი-იურისტების საერთაშორისო ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა. აბდუ დიუფის პრეზიდენტობის დროს ბოიეს არაერთხელ შესთავაზეს მაღალი თანამდებობები, მაგრამ იგი ყოველ ჯერზე უარს ამბობდა.

2000 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებში აბდულაი ვადის გამარჯვებისთანავე დანიშნეს იუსტიციის მინისტრად. მალევე პრეზიდენტსა და პრემიერ-მინისტრს შორის კონფლიქტის შედეგად გადადგა პრემიერი. 2001 წლის 3 მარტს პრეზიდენტმა მის შემცვლელად დანიშნა მამე ბოიე. მისი დანიშვნიდან ორ თვეში უნდა გამართულიყო საპარლამენტო არჩევნები, მანამდე 30-ზე მეტმა ქალთა უპარტიო ორგანიზაციამ მოაწყო კამპანია, რომლის დროსაც მოითხოვდნენ მთავრობაში ქალების რაოდენობის გაზრდას, რაც შეიძლება გამხდარიყო იმ დროს უპარტიო ბოიეს დანიშვნის ერთ-ერთი მიზეზი.

2002 წლის 4 ნოემბერს ბოიეს მთავრობა დაიშალა და თავად ბოიე გადადგა თანამდებობიდან, რისი მიზეზიც უნდა გამხდარიყო ბოიეს განცხადება გემ „ჯულას" ჩაძირვასთან დაკავშირებით, რომლის დროსაც დაიღუპა 1863 ადამიანი. აღნიშნულთან დაკავშირებით 2008 წელს ფრანგმა მოსამართლემ ბოიეს დაკავების ორდერი გასცა. სენეგალის მთავრობამ მის ექსტადიციაზე უარი განაცხადა. 2009 წელს პარიზის სააპელაციო სასამართლომ ბოიეს დაკავების ორდენი გააუქმა.

სქოლიო
------

1. 1 2  «Mame Madior Boye», *Jeune Afrique*, August 13, 2007 (ფრანგული).
2. ↑  Skard, Torild (2014) «Mame Madior Boye» in *Women of power — half a century of female presidents and prime ministers worldwide*, Bristol: Policy Press, ISBN 978-1-44731-578-0
3. ↑  «Who’s Who», *Senegal: Les Hommes de Pouvoir*, number 5, Africa Intelligence, 17 July 2001 (ფრანგული).
4. ↑  «New Senegalese government in place» დაარქივებული 2006-06-15 საიტზე Wayback Machine. , AFP, April 4, 2000.
5. ↑  Diadie Ba, «Senegal’s first woman premier appointed», Reuters, March 4, 2001.
6. ↑  «Report blames army for delay in Joola rescue», IRIN, November 6, 2002.
7. ↑  «French judge issues warrants over Senegal ferry disaster: lawyer» დაარქივებული 2008-09-15 საიტზე Wayback Machine. , AFP, 12 September 2008.
8. ↑  «Senegal to prosecute French judge over ferry disaster» დაარქივებული 2011-05-20 საიტზე Wayback Machine. , AFP, 19 September 2008.
9. ↑  Malick Ciss, "Dossier du naufrage du bateau "Le Joola « — les mandats d’arrêt internationaux contre mame madior boye et cie annulés», *Le Soleil*, 17 June 2009 (ფრანგული).
**კლდემაღალას ციხე**, *არსენას ციხე* — ციხესიმაგრე ქ. კასპის ჩრდილოეთით 5 კილომეტრზე, მდინარე ლეხურის მარჯვენა მხარეს, მაღალ მთაზე. თარიღდება V-VI საუკუნეებით, გვიანდელი ფეოდალური ხანით. 

კლდემაღალას ციხე მთელ ლეხურის ხეობას გადაჰყურებდა, კეტავდა ლეხურის ხეობით მომავალ ვიწრო გზას ჩრდილოეთით და სამხრეთით და იცავდა ციხე-ქალაქ კასპს მტრის შემოსევებისაგან. ციხის ძველი სახელწოდება დავიწყებულია. ახლა ხალხი მას *არსენას ციხეს* უწოდებს. „კლდემაღალას" სახელით იგი აღარ იხსენიება ვახუშტისთანაც. 

|  |  |
| --- | --- |
|  | „„მას ზეით (თეთრახევის მამების მონასტერი) არს ციხე, სათიდგან გამოიყვანეს ივსთა გორგასლის დაი"." |
|  |  |

 V საუკუნეში კასპის სპასპეტისათვის აღსაზრდელად მიუბარებიათ ვახტანგ გორგასლის და – მირანდუხტი. ოს ბაყათარს მირანდუხტი ამ ციხიდან გამოუყვანია. აქედან შეიძლება დავასკვნათ, რომ V საუკუნეში ეს ციხე უკვე არსებობდა.

კლდემაღალას ციხე ძლიერ დაზიანებულია. დანგრეულია ერთადერთი შემორჩენილი ნაგებობის ოთხსართულიანი კოშკის აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლები, დასავლეთ კედლის დიდი ნაწილი და ნაწილობრივ სამხრეთ კედელიც. ჩანგრეულია ხის სართულშუა გადახურვა. პირველი სართულის ქვედა ნაწილი ამოვსებულია მიწით. კოშკი (კედლების სიგრძე – 7,6 მ, სიმაღლე – 11 მ, სისქე 2 მ) ნაგებია რუხი და მოყვითალო ნატეხი ქვით. გარე კუთხეები ოდნავ მომრგვალებულია. სართულშუა ხის გადახურვების საყრდენად კედლის სისქის შემცირებით მიღებული საფეხური იყო გამოყენებული. შერჩენილია სქელი მორების ბუდეები. პირველი სართულის სამხრეთ კედელში ერთი მაღალი და ვიწრო სარკმელია. ამავე სართულზე სამკუთხედად გადახურული ნიშები ყოფილა (ერთი კარგადაა დაცული). სათოფურების კვალი მხოლოდ მეოთხე სართულზე შეიმჩნევა. ეს სართული წყობით და მასალით განსხვავდება კოშკის ქვედა ნაწილისაგან. იგი მთლიანად უნდა იყოს დაშენებული.

ლიტერატურა
----------

* ს. მაკალათია, ლეხურის ხეობა, თბ. 1964 წ.
* საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ. 1990 წ.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კასპის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები |
| --- |
|  |
| 
ახალციხის ციხე · დრის ციხე · კლდემაღალას ციხე · რკონის ციხე · სხვილოს ციხე · ცხირეთის ციხე |

 |
კვეტ მასირე
**კვეტ კეტუმილე ჯონი მასირე** (ინგლ. Ketumile Joni Masire; დ. 23 ივლისი, 1925, კანე, ბოტსვანა — გ. 22 ივნისი, 2017, გაბორონე, ბოტსვანა) — ბოტსვანის მეორე პრეზიდენტი 1980 წლის 13 ივლისიდან 1998 წლის 31 მარტამდე.

მუშაობდა სკოლის მასწავლებლად. 1962 წელს გახდა ბოტსვანის დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1966 წელს ქვეყნის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ გახდა მისი პირველი ვიცე-პრეზიდენტი. მას შემდეგ რაც ქვეყნის პრეზიდენტი სერეტსე კჰამა გარდაიცვალა, 1980 წლის 18 ივლისს მასირე გახდა პრეზიდენტი. მისი შემცვლელი ვიცე-პრეზიდენტის პოსტზე გახდა ლენელეტსე სერეტსე. მასირე ძირითადად აგრძელებდა მისი წინამორბედის პოლიტიკას. 1991 წელს დაჯილდოვდა წმინდა მიხეილისა და გიორგის ორდენით და მიენიჭა რაინდის წოდება. 1998 წელს ის გადადგა, რის შედეგადაც ქვეყნის ახალი პრეზიდენტი გახდა ყოფილი ვიცე-პრეზიდენტი ფესტუს მოგაე. კეტუმილე ჯონი მასირე ამის შემდეგ მონაწილეობდა სამშვიდობო მისიებში კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და ლესოთოში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ბოტსვანის პრეზიდენტი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კვეტ მასირე

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ბოტსვანის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* სერეტსე კჰამა
* კეტუმილე ჯონი მასირე
* ფესტუს მოგაე
* იან კჰამა
* მოკვეტსი მასისი
 |

 |
**კახაბერ კახაბერისძე** — XIII საუკუნის II ნახევრის ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, რაჭის ერისთავი. 

დასავლეთ საქართველოს სხვა დიდებულებთან ერთად დიდად შეუწყო ხელი დავით VI ნარინის გამეფებას დასავლეთ საქართველოში. შემდგომში მოინდომა იმერეთში დავით ლაშას ძის გამეფება, მაგრამ უშედეგოდ. კავშირი დაამყარა მონღოლებთან, დავით ნარინს აუმხედრა აბაღა-ყაენის წინააღმდეგ აჯანყებული და დასავლეთ საქართველოში თავშეფარებული ღალღური. კახაბერისძე ყაენის კარზეც წაჰყვა ღალღურს და იქ დავით ნარინის საწინააღმდეგო საქმიანობას ეწეოდა. იქიდან კახაბერისძე ქართლში, ატენში დაბრუნდა. დავით ნარინმა შეიწყალა ორგული ერისთავი და რაჭაც დაუბრუნა. მცირე ხნის შემდეგ კახაბერისძემ კვლავ უღალატა მეფეს. მონღოლ სარდალ ალიყანთან გააბა მიმოწერა დავით ნარინის შეპყრობის თაობაზე. მეფემ ხელთ იგდო კახაბერისძე, თვალები ამოშანთა და ცალი ხელი და ფეხი მოჰკვეთა, ერისთავის ორი შვილი განდევნეს კონსტანტინოპოლში. ამით დასრულდა კახაბერისძეების მფლობელობა რაჭაში.

ლიტერატურა
----------

* *ანთელავა ი.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 446.
* *ჯავახიშვილი ივ.* ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 3, თბ. 1966.
**მამანუტის კუნძულები** (ინგლ. Mamanuca Islands) — კუნძულების ჯგუფი ფიჯის რესპუბლიკაში, წყნარ ოკეანეში. ადმინისტრაციულად კუნძულები შედიან დასავლეთის ოლქის მბის პროვინციის შემადგენლობაში.

გეოგრაფია
---------

მამანუტის კუნძულები წარმოადგენენ კუნძულების ჯგუფს, რომლებიც მდებარეობენ წყნარ ოკეანეში კუნძულ ვიტი-ლევუდან ჩრდილო-დასავლეთით. გეოლოგიური თვალსაზრისით, ყველაზე დიდ კუნძულებს აქვთ ვულკანური წარმოშობა, ამიტომ მათი ზედაპირი საკმაოდ უსწორმასწოროა. ამავე დროს სიდიდით უფრო პატარა კუნძულების უმრავლესობას აქვს მარჯნული წარმოშობა. არქიპელაგის ყველაზე დიდი კუნძულია — მალოლო. კლიმატი კუნძულებზე ტროპიკულია.

გეოგრაფიულად არქიპელაგი შეიძლება დავყოთ ორ ნაწილად: მამანუტა-ი-რა (ქარსქვედა კუნძულები) და მამანუტა-ი-ტაკე (ქარსზედა კუნძულები).
არქიპელაგში შედის შემდეგი კუნძულები:

|  |  |
| --- | --- |
| * ბიჩკომბერი (Beachcomber Island)
* ეორი (Eori)
* კადავულაილაი (Kadavulailai)
* კადომო (Kadomo)
* მალოლო (Malolo)
* მალოლოლაილაი (Malololailai)
* მანა (Mana Island)
* მანუ (Manu Island)
* მატამანოა (Matamanoa)
* მოდრიკი (Modriki)
* მონუ (Monu Island)
* მონურიკი (Monuriki)
 | * ნამოტუ (Namotu)
* ნაუტანივონო (Nautanivono)
* ნავადრა (Navadra)
* ნავინი (Navini)
* კასტავაი (Castaway Island)
* სამხრეთი ზღვის კუნძული (South Sea Island)
* ტავარუა (Tavarua)
* ტავუა (Tavua Island)
* ტივუა (Tivua Island)
* ტოკორიკი (Tokoriki)
* ტრისური (Treasure Island)
* ვომო (Vomo)
* იანუია (Yanuya)
 |

ისტორია
-------

კუნძულების პირველი ევროპელი აღმომჩენი გახდა ბრიტანელი ზღვაოსანი უილიამ ბლაი, რომელმაც არქიპელაგი აღმოაჩინა 1789 წელს, ცნობილ გემ *«ბაუნტიზე»* აჯანყებიდან უახლოეს ხანში. 1794 წელს უახლოესი იასავის კუნძულების გვერდით გაცურა გემმა კაპიტან ბაბერის მეთაურობით. სავარაუდოდ მანვე აღმოაჩინა მამანუტის კუნძულების ნაწილი. 1799 წელს კაპიტანმა ბენტლიმ აღმოაჩინა კუნძული მალოლო. მიუხედავად ამისა არქიპელაგი საფუძვლიანად პირველად შეისწავლა ამერიკელმა მკვლევარმა ჩარლზ უილკსმა, რომელიც მასზე იმყოფებოდა 1840 წლის ივლისში. ამასთან კუნძულელები საკმაოდ მტრულად შეხვდნენ უცხოტომელებს, მოკლეს გუნდის ორი წევრი.

2000 წელს არქიპელაგის ერთ-ერთ კუნძულ მონურიკიზე, ხდებოდა ფილმ «გარიყულის» გადაღება ტომ ჰენქსის მონაწილეობით.

კუნძულ მალოლო-ლაილაიზე არსებობს ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი.

მოსახლეობა
----------

დასახლებული პუნქტები არსებობს მხოლოდ კუნძულებზე მალოლო და მანა. მიუხედავად ამისა არქიპელაგის კუნძულების უმრავლესობაზე არსებობს ტურისტული ინფრასტრუქტურა, რის გამოც კუნძულები ფიჯის მსხვილი ტურისტული ცენტრია.

სქოლიო
------

1. ↑  *Brian E. M. King.*, Creating island resorts, Routledge, 1997. — P. 30, 286 p. ISBN 0415149894.
2. 1 2   The Mamanucas: a pictorial journey through the Mamanuca & Malolo Group of Islands, Fiji, Three Loose Coconuts Pty Ltd, 2006. — P. 6, 80 p. ISBN 0958756392.
3. ↑  Mamanuca Islands. Lonely Planet.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-22. ციტირების თარიღი: 2010-04-10.
**კარპოვსკის წმინდა გიორგის ეკლესია** (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ციმლიანის რაიონის ხუტორ კარპოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ციმლიანის რაიონი, ხუტორი კარპოვსკი.

ისტორია
-------

* 

წმინდა გიორგის ეკლესიის მშენებლობა სოფელ კარპოვსკში დაიწყო 1914 წლის გაზაფხულზე. 

XIX საუკუნის ბოლოს სოფელ კუმშაცკაიიდან 500 მეტრში დაიწყო ხიდის მშენებლობა მდინარე კუმშაკზე. ხიდი იტალიური ფირმის წარმომადგენლებმა დაამზადეს რკინაბეტონისაგან. ადგილობრივი კაზაკები შეთანხმდნენ იტალიელებთან, რომ დხმარებოდნენ ახალი ტექნოლოგიებით სოფელ კარპოვსკში ეკლესიის მშენებლობაში. შეიქმნა ეკლესიის პროექტი, მასალები - ცემენტი და მეტალი მიაწოდეს იტალიელმა მშენებლებმა. ქვა ჩამოიტანეს ნოვოჩერკასკიდან.

მშენებლობის დროს გამოიყენეს მონოლითური ჩამოსხმის ტექნოლოგია.

ეკლესია ააშენეს თითქმის ნახევარ წელიწადში და 1914 წლის 9 დეკემბერს აკურთხეს. ახალი ეკლესიის კედლები მოხატეს. 

წმინდა გიორგის სახელობის ახალ ეკლესიაში მსახურება ტარდებოდა ყოველდღე. მრევლი ბევრი იყო, ისინი მოდიოდნენ ასევე მეზობელი ხუტორებიდან და კვირაობით ცხოვრობდნენ ხუტორში. აქ იმართებოდა მხიარული ბაზრობა. 

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს, ხოლო მისი ძვირფასეულობა დაიტაცეს. 

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, 1942-1943 წლებში ხუტორი დაიკავეს რუმინელმა ოკუპანტებმა. ამ წლებში ეკლესია გახსნილი იყო, მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება, ნათლავდნენ ბავშვებს. 

ხუტორის გათავისუფლების შემდეგ ეკლესია დაანგრიეს, ხოლო მისი მღვდელი მოკლეს. მღვდელი დაკრძალეს ეკლესიის მარჯვენა ფრთაში. XX საუკუნის 50-80-იან წლებში ეკლესია ხორბლის საცავად გამოიყენებოდა, მისი კედლები შეაათეთრეს. 

1995 წელს ვოლგოდონსკის წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს ეკლესიის მრევლის მონაწილეობით დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. აღადგინეს საკურთხეველი რკინის კარკასში ჩააყენეს ხის ძელურები, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო ღვთისმსახურება. მიმდინარეობდა სახურავის სარემონტო სამუშაოები, რომელიც 1992 წელს ძლიერმა ქარმა გადახადა. 

ტაძრის აღდგენის კოორდინაციული სამუშაოებისათვის შეიქმნა სამეურვეო საბჭო, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდნენ ვოლგოდონსკის ეპარქიის ეპისკოპოსები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Карповский. Церковь Георгия Победоносца
* Храм великомученика Георгия Победоносца, x. Карпов
* Храм великомученика Георгия Победоносца, x. Карпов
**მამედ ქაზიმ ალექპერ ოღლუ ალექპერლი** (აზერ. Məmməd Kazım Ələkbərli; 1905 წ. 24 იანვარი, დერბენტი— 1938 წ. 12 ან 13 ოქტომბერი, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ლიტერატურათმცოდნე, ფილოსოფოსი, საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
---------

მამედ ქაზიმ ალექპერლი 1905 წლის 24 იანვარს დერბენტში დაიბადა. 1926 წლიდან იყო კომუნისტური პარტიის წევრი. 1927 წელს დაამთავრა ვ. ი. ლენინის სახელობის აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტი. იყო სახალხო განათლების განჯის განყოფილების დირექტორი, ჟურნალ „კრასნაია განჯას" (წითელი განჯა) (1927), გაზეთ „დაღეტასანსაკია ფუგარას" (მაჰაჩყალა) და ჟურნალ „მაარიფ იოლუს" („განმანათლებლობის გზა") რედაქტორი (1928 – 1930).

1934 წელს მოსკოვში დაამთავრა წითელი პროფესურის ინსტიტუტი. იყო აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი (1935 წლამდე), გაზეთების - „კომუნისტი", „ლიტერატურული გაზეთი", „კოშკი", ჟურნალების - „რევოლუცია და კულტურა", „ლიტერატურული აზერბაიჯანი" - რედაქტორი.

ალექპერლი ერთ-ერთი რედაქტორი იყო, რომელმაც ლენინის თხზულებები აზერბაიჯანულ ენაზე გამოსაცემად მოამზადა. მამედ ქაზიმ ალექპერლი ავტორია აზერბაიჯანში ფილოსოფიის პირველი სახელმძღანელოსი, ასევე აზერბაიჯანის საბჭოთა ლიტერატურის აქტუალური პრობლემებისადმი მიძღვნილი სტატიებისა („ოქტომბრის რევოლუცია და აზერბაიჯანული ლიტერატურა", „საბჭოთა ლიტერატურა განვითარების გზაზე", „სააპრილო ლიტერატურა", „სოციალისტური რეალიზმისათვის", „აიდინიდან იაშარამდე", „მოსახვევი" და სხვ.). 1934 წელს საბჭოთა მწერალთა პირველ ყრილობაზე წაიკითხა მოხსენება აზერბაიჯანული ლიტერატურის შესახებ.
გახდა სტალინური რეპრესიების მსხვერპლი. 1938 წელს დახვრიტეს.

სქოლიო
------

1. ↑  Гасанли Дж. Хрущевская «оттепель» и национальный вопрос в Азербайджане: 1954-1959. — М.: Флинта, 2009. — С. 642. — 661 с. — ISBN 978-5-9765-0792-0.
2. ↑  Ələkbərli Мәммәдказым Әләкбәр оғлу (азерб.) // Азербайджанская советская энциклопедия. — 1980. — C. 4. — S. 162—163.
3. ↑  Ректоры БГУ. Официальный сайт Бакинского государственного университета.
**მეცნიერებათა აკადემიის ქედი** (ტაჯ. Қаторкуҳи Академияи Фанҳо) — ქედი ტაჯიკეთში, დასავლეთ პამირში. გადაჭიმულია მერიდიანული მიმართულებით თითქმის 110 კმ-ზე; ჩრდილოეთ ნაწილს ეწოდება ალთინმაზარის მთები. უმაღლესი მწვერვალის სიმაღლეა 7495 მ (ისმაილ სამანის პიკი). მაღალია აგრეთვე კორჟენევსკაიას პიკი (7105 მ). 20-ზე მეტი მწვერვალის სიმაღლე 6000 მ-ს აღემატება. აღსანიშნავია მწვერვალები: ღარმოს პიკი (6595 მ), როსია (6875 მ), სენტ-ეგზიუპერის პიკი (6026 მ) და სხვა. ჭარბობს ალპური ფორმის მაღალმთიანი რელიეფი, გვხვდება თანამედროვე დიდი მყინვარები, მათ შორის: ფედჩენკოს მყინვარი, ღარმოს მყინვარი, გეოგრაფიული საზოგადოების მყინვარი და სხვა. გამყინვარების საერთო ფართობია 650 კმ². დამახასიათებელია მაღალმთიანი გლაციალურ-ნივალური ლანდშაფტები. აღმოაჩინა გეოგრაფმა ნიკოლაი კორჟენევსკიმ 1927 წელს და ეწოდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის პატივსაცემად.

სქოლიო
------

1. ↑  Хребет Академии Наук | Большая российская энциклопедия.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-06-16. ციტირების თარიღი: 2020-06-16.
2. ↑  Хребет Академии Наук
3. ↑  Академии Наук хребет | Географическая энциклопедия
ნახირი და ფარა
**მეცხოველეობა** — სოფლის მეურნეობის დარგი, რომლის ამოცანაა სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა მოშენება და მეცხოველეობის პროდუქტების წარმოება. მეცხოველეობა უზრუნველყოფს მოსახლეობას პროდუქტებით (რძე, ხორცი, კვერცხი და სხვა პროდუქტი), მსუბუქ მრეწველობას — ნედლეულით (მატყლი, ტყავი, ჯაგარი, ბეწვეული და სხვა), იძლევა გამწევ ძალას (ცხენი, ხარი, ვირი და სხვა), ორგანულ სასუქს. მეცხოველეობის პროდუქტებისა და მათი ნარჩენებისაგან ამზადებენ ცხოველურ საკვებს (მოხდილი რძე, ძვლისა და ძვალ-ხორცეულის ფქვილი და სხვა) , სხვადასხვა სამკურნალო პრეპარატს (ჰარმონიული პრეპარატები, სამკურნალო შტარი და სხვა). მეცხოველეობის ძირითადი დარგებია მეძროხეობა, მეცხვარეობა, მეღორეობა, მეფრინველეობა, მეთხეობა, მეცხენეობა, მეკამეჩეობა, მებოცვრეობა, მეფუტკრეობა, მეთევზეობა, მეაბრეშუმეობა, მენადირეობა. 

მეცხოველეობის წარმოშობა იმ პერიოდს უკავშირდება, როდესაც ადამიანმა გარეული ცხოველები მოიშინაურა და სამეურნეო მიზნით გამოიყენა. მეცხოველეობის განვითარება მჭიდროდაა დაკავშირებული მემცენარეობის განვითარებასთან.

საქართველოში მეცხოველეობა სოფლის მეურნეობის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დარგი იყო და არის. არქეოლოგიური გათხრები და ქართული მატერიალურ-კულტურული ძეგლები ადასტურებს უძველეს პერიოდში მეცხენეობის, მეცხვარეობისა და მეძროხეობის განვითარების მაღალ დონეს. ხალხური სელექციის გზით შეიქმნა ჯიშები: იმერული და თუშური ცხვარი, ხევსურული და მეგრული ძროხა, თუშური და მეგრული ცხენი, მეგრული თხა, კახური ღორი, თიანეთური ინდაური, ქართული რუხი მთის ფუტკარი და სხვა. ამასთან, ჩამოყალიბდა მეცხოველეობის გაძღოლის ყველა ბუნებრივ-საწარმოო ზონის შესაფერისი სისტემები. მეცხოველეობის განვითარებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს ცალკეულმა პირებმა, საზოგადოებებმა. XIX საუკუნეში ჩამოყალიბდა კავკასიის სასოფლო-სამეურნეო საზოგადოება, რომელიც მეცხოველეობისა და საკვებწარმოების დარგში სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას ეწეოდნენ, თუმცა მაშინ ამას დიდი გაქანება არ ჰქონია.

1927 წელს შეიქმნა საქართველოს ზოოტექნიკური საცდელი სადგური, რომელიც მეცხოველეობის პირველი სამეცნიერო დაწესებულება იყო ამიერკავკასიაში. სადგურში ილია ჯანდიერის ხელმძღვანელობით დაიწყო ადგილობრივი ჯიშების შესწავლა, მათი შეჯვარება კულტურულ ჯიშებთან და მრავალმხრივი მეცნიერული კვლევა მეცხოველეობისა და საკვებმოპოვების დარგში.

ლიტერატურა
----------

* *მელითაური ნ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ. 1983. — გვ. 648–649.
**კლიტოციბე** (ლათ. Clitocybe) — ქუდიანი სოკოების გვარი ტრიქოლომასებრთა ოჯახისა. ხასიათდება ფეხის მიმართ დაღმავალი თეთრი ან ღიად შეფერილი ფირფიტებით. ცნობილია 250-მდე სახეობა. ფართოდ არიან გავრცელებული ყველა კონტინენტზე. კლიტოციბეებს შორისაა საჭმელი და შხამიანი სოკოები. საჭმელებიდან ყველაზე გავრცელებულთა შორისაა: მინდვრის სოკო (*C. nebularis*), რომელიც ხშირად წარმოქმნის ე.წ. „ქაჯის წრეს"; სურნელოვანი კლიტოციბე (*C. odo­ra*) მოცისფრო-მომწვანი ქუდითა და ანისულის სურნელის მქონე თეთრი რბილობით და სხვ. შხამიანებიდან ხშირად გვხვდება: ცვილისებრი კლიტოციბე (*C. phyllophila*), ჭუჭყისფერ-თეთრი ქუდით, ცენტრში კუზისებრი ამონაზარდით; მოთეთრო კლიტოციბე (*C. dealbata*) ძაბრისებრი ქუდით და სხვ. ტყის ცხოვრებაში ყველა ეს სოკო მნიშნელოვან როლს თამაშობს — შლიან ტყია ნაფენს და ნიადაგს ამდიდრებენ საკვები ნივთიერებებით. უხვად გაზრდის დროს ალამაზებენ ტყეს.

სქოლიო
------

1. ↑  *Гарибова Л. В.* Говорушка // Большая российская энциклопедия. т. 7. — М. 2007. — стр. 285.
დიაპაზონი მცირე ოქტავის „ლა"-დან მეორე ოქტავის „ლა"-მდე
**მეცო-სოპრანო** (იტალ. mezzo — „საშუალო") — ქალის კლასიკური სასიმღერო ხმა, რომელიც მერყეობს სოპრანოსა და კონტრალტოს შორის. უფრო მეტად მიახლოებულია სოპრანოსთან. მეცო-სოპრანოებს ოდნავ დაბალი ხმა აქვთ სოპრანოებთან შედარებით. მეცო-სოპრანოებს უმთავრესად ძლიერი ტონი აქვთ სოპრანოებთან შედარებით, მაგრამ კონტრალტოებზე მაღალი ხმა აქვთ. მამაკაცს, რომლის ხმა მიახლოებულია მეცო-სოპრანოსთან, კონტრტენორი ეწოდება. საოპერო მეცო-სოპრანოები ძალიან იშვიათია.

მეცო-სოპრანოები ძირითადად მეორეხარისხოვან როლებს ასრულებენ ოპერაში. მუსიკათმცოდნეები მეცო-სოპრანოებს სამ კატეგორიებად ყოფენ, ესენია: კოლორატიული მეცო-სოპრანო, ლირიკული მეცო-სოპრანო და დრამატული მეცო-სოპრანო.

კოლორატიულ (კოლორატიული — სტანდარტთან მიახლოვებული, ტექნიკური ხმა) მეცო-სოპრანოებს თბილი, დაბალი რეგისტრი აქვთ, ასევე, მარჯვეები არიან მაღალ რეგისტრშიც. ისტორიული ფაქტია, რომ ანტონიო ვივალდი ამ ხმისთვის წერდა როლებს.

ლირიკულ მეცო-სოპრანოებს შეუძლიათ სიმღერა ორ ოქტავაში. ამ ხმას ძალიან რბილი, მგრძნობიარე და ამავდროულად ამაღელვებელი ხარისხი აქვს.

დრამატულ მეცო-სოპრანოებს ძლიერი საშუალო რეგისტრი გააჩნიათ, თბილი მაღალი რეგისტრი, რომელიც უფრო ძლიერია ლირიკულ და კოლორატიულ მეცო-სოპრანოებთან შედარებით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ენციკლოპედია ბრიტანიკა
* მეცო-სოპრანო — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
**მოჰავეს სატელეფონო ჯიხური** (ინგლ. Mojave phone booth) — განცალკევებით მდგომი სატელოფონო ჯიხური, რომელიც ახლანდელი მოჰავეს ეროვნული ნაკრძალის,კალიფორნიის ტერიტორიაზე იდგა. ჯიხურმა მისი უჩვეულო ადგილმდებარეობის გამო ყურადღება 1997 წელს მიიპყრო. 60-იან წლებში დამონტაჟებული ჯიხური უახლოესი მოკირწყლული გზიდან დაშორებული იყო 13 კილომეტრით, უახლოესი დანომრილი გზატკეცილიდან 24 კილომეტრით, უახლოესი დასახლებიდან კი რამდენიმე ათასეული კილომეტრით. თავდაპირველად, ჯიხურის ტელეფონის ნომერი იყო (714) 733-9969, თუმცა მოგვიანებით საქალაქთაშორისო სატელოფონი კოდი შეიცვალა 619-ით, მოგვიანებით კი 760-ით.

ისტორია
-------

სატელოფონო ჯიხური თავდაპირველად დაიდგა 1948 წელს ციმას წიდის მაღაროს მფლობელი ემერსონ რეის მოთხოვნით, რათა ადგილობრივი ვულკანურ წიდაზე მომუშავე მაღაროელთათვის და იმ მხარეში მცხოვრები ხალხისთვის სატელოფონო მომსახურების მისაწოდებლად. ის იყო კალიფორნიის მთავრობის მანდატის „პოლიტიკის სადგურების" ქსელის ნაწილი, რაც გულისხმობდა შტატის განცალკევებულ ადგილებში მცხოვრები მოსახლეობისთვის მომსახურების მიწოდებას. მოჰავეს ჯიხურმა, რომელიც ორი იზოლირებული მოუკირწყლავი გზის გადაკვეთაზე დგას, სავარაუდოდ სამხრეთით 50 კილომეტრის მოშორებით მდგომი ჯიხური ჩაანაცვლა. თავდაპირველად ჯიხურში იყო ხელით ასამუშავებელი მაგნეტო ტელეფონი, თუმცა ის 1960-იან წლებში ტელეფონ-ავტომატით ჩანაცვლდა. ბრუნვითი ტელეფონი 1970-იანებში შეხებით-ტონური მოდელით ჩანაცვლდა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3  The Mojave Phone Booth. BBC (August 16, 2006). ციტირების თარიღი: August 4, 2009
2. 1 2  Nystrom, Eric Charles (2003). "Chapter 6", *From Neglected Space to Protected Place: An Administrative History of Mojave National Preserve*.  National Park Service.
**კასპიისპირა დაბლობი** (რუს. Прикаспийская низменность) — დაბლობი კასპიის ზღვის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, რუსეთსა და ყაზახეთში. მოიცავს მდინარეების ვოლგის, თერგის, სულაკის დელტებს, ურალისა და ემბის ქვემოთს. დასავლეთით იგი შემოფარგლულია სტავროპოლის პლატოს აღმოსავლეთ კალთით და ერგენებით, ჩრდილოეთით — ობშჩი-სირტით. აღმოსავლეთთ საზღვარი ემთხვევა ურალისპირა პლატოს და უსტიურთის ჩრდილო ჩინკს. სამხრეთის მნიშვნელოვანი ტერიტორია ოკეანის დონიდან 28 მ-ით დაბლა მდებარეობს. კასპიისპირა დაბლობი მდებარეობს ღრმა ტექტონიკური ღრმულის — კასპიისპირა სინეკლიზის ფარგლებში, რომელიც პალეოზოურში ჩაისახა და წარმოადგენს რუსეთის ბაქნის მეტად რთულსა და მრავალფეროვან ნაწილს. სინეკლიზა გართულებულია მეორე რიგის ტექტონიკური სტრუქტურებით. ფართობი დაახლოებით 200 ათასი კმ².

კრისტალური ქანები მდებარეობენ აქ 300 მეტრზე მეტ სიღრმეში და დაფარული არიან პალეოზოური და მეზო-კაინოზოური დანალექებით. ძველი ქანებიდან დაბლობის ფარგლებში განვითარებულია კუნგურული ასაკის პერმული დანალექები, რომლის საძირკველში არის ქვამარილის ძარღვები. პერმულ ქანებს ზემოთ ადევს ტრიასული დანალექები, რომლებიც თავის მხრივ, დაფარულია იურული, ცარცული და პალეოგენური ნალექებით, პალეოგენის დასასრული ხასიათდება ოროგენეტური მოძრაობებით, რომელმაც დიდი ფართობები მოიცვა. მასთან დაკავშირებულია დაბლობის დაწევა და მის ტერიტორიაზე ზღვების შემოჭრა. ყველაზე ვრცელი იყო აქჩაღილური აუზი, რომელსაც ეჭირა თითქმის მთელი თანამედროვე კასპიის ზღვის ტერიტორია, კასპიისპირა დაბლობი და უფრო ჩრდილოეთითაც იჭრებოდა. ამ აუზის გრძელი ტოტი შავი ზღვისკენაც მიემართებოდა.

ამ აუზის ნაფენები ჩრდილოეთით წარმოდგენილია მცირე სისქის სქელშეებრივი თიხებით, ხოლო ნაპირებთან — ქვიშებით; ზოგან გვხვდება საწვავი ფიქლების მცირე შრეებიც, აქჩაღილური დანალექების საერთო სისქე 80-100 მ აღწევს. ოროგრაფიულად კასპიისპირა დაბლობი წარმოადგენს დიდი ზომის, ბრტყელ, ზღვისკენ სუსტად დახრილ დაბლობს. კასპიისპირა დაბლობის ჩრდილო ნაწილისთვის დამახასიათებელია ერთგვაროვანი ბრტყელი ზედაპირი, რომლის შეფარდებითი სიმაღლე არაუმეტეს 1,0-1,5 მ-ია. ზღვიური ბრტყელი ვაკეები დარღვეულია დუბეებითა და მრავალრიცხოვანი ბორცვებით „სურჩინებით". არის საძოვრები. მოიპოვება ნავთობისა და ბუნებრივი აირის საბადოები.

სქოლიო
------

1. ↑  Прикаспийская низменность | Большая российская энциклопедия.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-18. ციტირების თარიღი: 2020-07-05.
2. 1 2  *დავიდოვა მ. კამენსკი ა. ნეკლიუკოვა ნ. ტუშინსკი გ.*, სსრკ ფიზიკური გეოგრაფია, განათლება, 1988. — გვ. 399-404.
**კონსტანტინ მონსტროვი** (დ. 1874, სამარის გუბერნია — გ. თებერვალი, 1920) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, ბასმაჩების მოძრაობის მონაწილე, გლეხთა არმიის ლიდერი.

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა სამარის გუბერნიაში. მეფის მთავრობამ მისი ოჯახი გადაასახლა თურქესტანში. მუშაობდა საშუალო დონის ჩინოვნიკად. 1914 წლიდან საკუთრებაში გადაეცა მიწის დიდი ნაკვეთები. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ არჩეულ იქნა რუსი კოლონისტებისგან შემდგარი გლეხთა არმიის სარდლად. თავდაპირველად არმია თანამშრომლობდა საბჭოთა ხელისუფლებასა და წითელ არმიასთან. ბოლშევიკთა მიერ გატარებული მიწის რეფორმებისა და რეპრესიების შემდეგ, 1919 წლიდან იწყებს ბოლშევიკთა წინააღმდეგ შეიარაღებულ შეურიგებელ ბრძოლას. წარმატებული სამხედრო მოქმედებების შედეგად ფერღანიდან განდევნა წითელი არმიის ნაწილები და დაეუფლა თურქესტანის მნიშვნელოვან ნაწილებს, ქალაქებს ჯალალაბადსა და ოშს. 1919 წლის შემოდგომიდან, წითელი არმიის მიერ კოლჩაკის დამარცხების შემდეგ, წითელი არმიის გამოთავისუფლებული ჯარები გადასროლილ იქნა თურქესტანში. 1920 წლის დასაწყისისთვის გლეხთა არმია მარცხდება, 23 იანვარს კი ბოლშევიკებს მონსტროვი ტყვედ აჰყავთ. თანამებრძოლებთან ერთად დახვრიტეს იმავე წლის თებერვალში.

ლიტერატურა
----------

* *ჩაჩხიანი, არჩილ*, „რუსეთი და თურქეთი: ბოლშევიკურ-იტიჰადისტური ენიგმა (1920-1922)" გვ. 356 — საქართველოს ეროვნული თავდაცვის აკადემია, თბილისი, 2015, ISBN 978-9941-0-7497-4

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კონსტანტინ მონსტროვის ბიოგრაფია
**კონსტანტინე მუხრანბატონი** (დ. 1622 — გ. 1667) — სამუხრანბატონოს სახლის უფროსი და შიდა ქართლის მარცხენა სადროშოს უფროსი.

კონსტანტინე I დაიბადა 1622 წელს, თეიმურაზ I მუხრანბატონისა და არაგვის ერისთავის, ნუგზარის ასულის, ანას ოჯახში.

1658 წელს, ქართლის მეფე როსტომი გარდაიცვალა და ტახტზე ავიდა მისი უფროსი ძმა ვახტანგი. ის ირანში ეწვია შაჰს, მიიღო ისლამი და კვლავ ქართლში გამობრუნდა, ხოლო კონსტანტინეს ქრისტიანობა არ უარყვია.

კონსტანტინე I გარდაიცვალა 1667 წელს. დაკრძალულია სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში.

ოჯახი
-----

კონსტანტინეს ცოლად ჰყავდა დარეჯან აბაშიძე, რომლისგანაც მას ეყოლა 6 შვილი:

* თეიმურაზ II მუხრანბატონი (1649–1688)
* პაპუა მუხრანბატონი (1651 – თებერვალი, 1717)
* ერეკლე II მუხრანბატონი (1666–1723)
* დავით მუხრანბატონი (1667 – 5 ნოემბერი, 1728)
* ქრისტეფორე (გარდაიცვალა 1700
* თათია მუხრანბატონი (1761–1764)
* თამარ მუხრანბატონი (გარდაიცვალა 1683), დაქორწინებული იყო სამჯერ:

პირველად ლევან დადიანზე

მეორედ ბაგრატ IV იმერთა მეფეზე,

მესამედ გიორგი გურიელზე

ლიტერატურა
----------

* ნანა გელაშვილი, (2012). „ირან-საქართველოს ურთიერთობა როსტომ მეფის დროს (1633–58)". გვ. 496. ISBN 1850439303.
* როინ მეტრეველი, 2003 წ; ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა გვ. 8. ISBN 99928-0-623-0.


|
|  |
|
| წინამორბედი:ვახტანგ II მუხრანბატონი | **მუხრანბატონი**1658-1667 | შემდეგი:თეიმურაზ II მუხრანბატონი |
**კობილინის სახლი** (რუს. Дом Кобылина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში.

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 49.

ისტორია
-------

1859 წლის აგვისტოში ტაგანროგის სამშენებლო კომიტეტში შევიდა პირველი გილდიის ვაჭარ ივან კობილინის თხოვნა პეტროვის ქუჩაზე სახლის მშენებლობის შესახებ. მშენებლობის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ვაჭარმა კობილინმა დაანგრია ძველი ბეღელი და მის ადგილზე ააშენა ორსართულიანი აგურის სახლი. მისი ფასადი ოთხ თანაბარ სექციადაა დაყოფილი სწორკუთხა კოლონებით. თითოეული სექციის მეორე სართულზე სამი ფანჯარა იყო, ხოლო პირველ სართულზე შესასვლელი და ორი ფანჯარა. 

მშენებლობის დასრულების შემდეგ პირველი სართული გაქირავდა მაღაზიებზე, მეორე სართულზე მეწარმემ ვასილი ბოროვმა გახსნა სასტუმრო „ლონდონი". მთავარი შეასვლელი იყო მარჯვენა ერთსართულიანი ფლიგელიდან. შემდეგ ამ ფლიგელს დააშენეს მეორე სართული და სახლმა მიიღო თანამედროვე სახე.

ივანე კობილინი ვაჭრობდა შაქრით. შემდეგ სასურსათო და გასტრონომიული საქონლით ძველ ბაზარში. 1845 წლიდან კობილინის კანტორაში მსახურობდა ანტონ ჩეხოვის მამა პავლე. ვაჭართან მსახურობდა ასევე მწერლის ბიძა ივანე მოროზოვი. მწერლის მამა პავლე მალე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რადგან უარი თქვა ვადაგასული ხიზილალის გაყიდვაზე. 

1855 წლამდე ქალაქის მერად არჩეული ი. კობილინი მონაწილეობდა ამაღლებისა და მიტროფანოვის ეკლესიების მშენებლობაში. 1890 წლამდე სახლის მფლობელი იყო მისი შვილი მიხეილ კობილინი. ი. კობილინი გარდაიცვალა 1904 წელს ღვიძლის დაავადებით.

შენობის ქვედა სართულების ოთხივე სექცია გაქირავებული იყო მაღაზიებისათვის. 

1902 წელს შეიცვალა სასტუმროს მფლობელი. იგი გახდა ნიკოლაი ტერ-არუთინოვი. 1915 წლის 1 თებერვალს ტერ-არუთინოვი გარდაიცვალა მუცლის ტიფით. გარდაცვალებამდე მან სახლი მიჰყიდა კ. გავრილენკოს, რომელმაც 1914 წელს სასტუმროს დაარქვა „მეტროპოლი". ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის პერიოდში 1925 წელს შენობაში განათავსეს კაზინო. ყოველდღე 8 საათიდან 10 საათამდე კაზინოში თამაშობდნენ ლოტოს. 

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის (ნკვდ) განყოფილება, ხოლო 1957 წლიდან სასტუმრო „ცენტრალნაია". პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „დღის სიახლეები". 1980-იან წლებში კონოთეატრი დაიხურა და მის ადგილზე გახსნეს იმპორტული რადიოტექნიკისა და აპარატურის მაღაზია „დიანა".

ლიტერატურა
----------

* Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Таганрог ул. Петровская, 49 დაარქივებული 2021-09-20 საიტზე Wayback Machine.
**იუსუფ ლულე** (დ. 10 აპრილი, 1912 — გ. 21 იანვარი, 1985, ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო) — უგანდის სახელმწიფო მოღვაწე. უგანდის პრეზიდენტი 1979 წლის 13 აპრილიდან 20 ივნისამდე.

მაკერერეს უნივერსიტეტის პროფესორი და დირექტორი. 1978 წელს ტანზანიის ქალაქ მოშში სხვა დამფუძნებლებთან ერთად დააარსა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტი. იღებდა აქტიურ მონაწილეობას უგანდაშიტანზანიის ჯარების შეჭრისას, რომელმაც გამოიწვია იდი ამინის ხელისუფლების დაცემა.

1979 წელს ეროვნულმა საკონსულტაციო საბჭომ დანიშნა ქვეყნის პრეზიდენტად, მაგრამ უკვე ივნისის თვეში ტანზანიის პრეზიდენტის ჯულიუს ნიერერეს გავლენით, თანამდებობა დაუთმო გოდფრი ბინაისას.

1981 წლის თებერვალში ქვეყნის სამხრეთში დააარსა წინააღმდეგობის ეროვნული მოძრაობა, რომელმაც 1986 წელს ხელისუფლებაში მოიყვანა იოვერი მუსევენი. თავად იუსუფ ლულე გარდაიცვალა 1985 წელს ლონდონში გულის უკმარისობით.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* უგანდის პრეზიდენტი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* იუსეფ ლულე Toledo Blade. Retrieved January 4, 2011.
* 1979: New president for war-torn Uganda

სქოლიო
------

1. ↑  "Lule, K. Yusufu", *Africa Who's Who*, London: Africa Journal for Africa Books Ltd, 1981, p. 636.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
უგანდის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
ედუარდ მუტესა II **·**  მილტონ ობოტე **·**  იდი ამინი **·**  იუსუფ ლულე **·**  გოდფრი ბინაისა **·** პაულო მუვანგა  **·** მილტონ ობოტე  **·** ბაზილიო ოკელო  **·** ტიტო ოკელო  **·** იოვერი მუსევენი |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* GND: 1161675531
* ISNI: 0000 0000 2420 1860
* LCCN: n85364294
* NTA: 380171090
* VIAF: 11308914
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 11308914

 |
**კობის კოშკი** — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ კობის მოპირდაპირე მხარეს. თერგის გაღმა. თარიღდება XVII საუკუნის II ნახევრით. 

კოშკი გეგმით სწორკუთხაა (8,8x8,2 მ). ზემოთკენ შევიწროებული. ნაგებია ნატეხი ქვით. ქვედა სართულებისა და კუთხეების ქვები უკეთაა დამუშავებული. შემორჩენილია კოშკის სამხრეთი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც ჩანს, რომ შენობა ხუთსართულიანი ყოფილა. ოთხი სართული საცხოვრებელიც იყო და სათავდაცვოც. მეხუთე — საბრძოლო ბანი. შემორჩენილ კედლებში, პირველ და მეორე სართულზე, სამხრეთით თაღოვანი შესასვლელებია. პირველი სართულის დანარჩენი კედლები ყრუა. მეორე სართულის სამხრეთ კედელში ორი სათოფურია, აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში კი — თითო-თითო. აღმოსავლეთ კედელში ერთი მცირე სარკმელიცაა. მას საფეხურებად დამუშავებული რაფა აქვს. სათოფურების რაოდენობა ზედა სართულებში მატულობს. მესამე სართულზე ხუთი სათოფურია. მ. შ. სამი სამხრეთ კედელშია, თითო-თითო — აღმოსავლეთით და დასავლეთით მდებარე კედლებში. სამხრეთ კედლის ზედა ნაწილში მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია. მეოთხე სართულის სამხრეთ კედელში ექვსი სათოფურია, ერთი აღმოსავლეთ კედელში. სამხრეთ კედლის შუაში მოზრდილი ოთხკუთხა ნიშია, ნიშს გარედან სწორკუთხა შვერილი აქვს, რომლის იატაკშ მოწყობილია თოფის გასაყოფი წვრილი ხვრელები.

ლიტერატურა
----------

* *ზაქარაია პ.*, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ. 2008. — გვ. 463-464.
**იუსუფ ადილ-შაჰი** (დ. 1450 — გ. 1510) — ადილ-შაჰის დინასტიის დამაარსებელი და ბიჯაპურის სასულთნოს პირველი სულთანი.

წარმოშობა
---------

მისი წარმოშობის შესახებ სხვადასხვა ვერსია არსებობს, მათ შორის ყველაზე პოპულარული ვერსიაა მისი ქართული წარმომავლობა. ამ ვერსიის თანახმად, მაჰმუდ ღავანმა იგი ირანში შეიძინა. ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ იგი წარმოშობით სპარსია ან თურქმენი.

ზოგიერთი ისტორიკოსი კი თვლის, რომ იგი არის ოსმალეთის იმპერიის სულთან მურად II-ის შვილი.

მის შესახებ ინფორმაციას გვაწვდიან იმ პერიოდის ისტორიკოსები მუჰამედ ქასიმ ჰინდუ შაჰი (იგივე ფერიშთა) და რაფი ად-დინ შირაზი. სხვადასხვა ვერსიების არსებობის მიუხედავად, ორივე თანხმდება, რომ უსუფი საქართველოდან გატაცებული და მონად გაყიდული ახალგაზრდა გახლდათ, რომელმაც თავისი ნიჭის წყალობით ინდოეთის ერთ-ერთი სამეფოს სათავეში მოხვედრა მოახერხა. ფერიშთას სიტყვებით, საქართველოში ყარა-ყოიუნლუსა (შავბატკნიანები) და აყ-ყოიუნლუს (თეთრბატკნიანები) თუქმანთა თარეშის დროს ტყვედ წაყვანილთა შორის უნდა ყოფილიყო ყრმა იუსუფუც, რომელმაც რამდენიმე წელი სპარსეთში გაატარა. სწორედ იქ მოაქციეს ისლამზე და სახელიც იქვე შეუცვალეს. სპარსეთიდან ინდოეთში წაუყვანიათ და ბაჰამანის სასულთნოს დიდვაზირის, წარმოშობით სპარსი ღავანისთვის საჩუქრად მიურთმევიათ. 

XVII საუკუნის მიწურულის იტალიელი მოგზაური ნიკოლო მანუჩი თავის ნაშრომში „STORIA DO MOGOR" აღნიშნავდა, რომ: 

|  |  |
| --- | --- |
| ვიკიციტატა | „ბიჯაპურის პროვინციას მართავდა ერთი ქართული წარმოშობის რენეგატი, სახელად უსუფი, რომელიც მანამდე სამეფო ხაზინას ხელმძღვანელობდა, რის გამოც გამოსახულია ხელში ოქროს გასაღებით." |
|  |  |

1502 წელს ბიჯაპურში ჩასული იტალიელი მოგზაური ლუდოვიკო დი ვართემა აღნიშნავდა, რომ უსუფ ადილ-შაჰი ძალიან ძლიერი, მდიდარი და გულუხვი ხელმწიფეა, რომ შაჰის ჯარის უმეტეს ნაწილს „თეთრკანიანი ჯარისკაცები" შეადგენდნენ, რომლებიც აშკარად გამოირჩეოდნენ სამეფოს ადგილობრივი, მოყავისფრო კანის მქონე მოსახლეობისაგან.

გარდაცვალება
------------

უსუფი 1510 წელს გარდაიცვალა, როდესაც 67 წლისა იყო. დასაფლავებულია ქალაქ შაჰპურში, ცნობილ სუფი ჩანდაჰ-ჰუსეინის აკლდამაში.

სქოლიო
------

1. ↑  Chaurasia, Radhey Shyam (2002). *History of Medieval India: From 1000 A.D. to 1707 A.D.*,   გვ. 101.
2. ↑  Subrahmanyam, Sanjay (2012). *Courtly Encounters: Translating Courtliness and Violence in Early Modern Eurasia*,   გვ. 101.
3. 1 2 3  უსუფ ადილ-შაჰი – ინდური სამეფო დინასტიის დამაარსებელი ქართველი მბრძანებელი
4. ↑  Meri, Josef W. (January 2006) *Medieval Islamic Civilization, Volume 1 An Encyclopedia*.  Routledge,   გვ. 108. ISBN 978-0-415-96691-7. „In 1481, Yusuf ‘Adil Khan, a Persian slave who claimed to descend from the Ottoman sultan Murad III, became the governor of Bijapur."
5. ↑  Vernon O. Egger (2016) *A History of the Muslim World since 1260: The Making of a Global Community*.
6. ↑  Clifford Edmund Bosworth (2007) *Historic Cities of the Islamic World*,   გვ. 55.
7. ↑  Nikki R. Keddie,Rudi Matthee (2011) *Iran and the Surrounding World: Interactions in Culture and Cultural Politics*.  University of Washington Press.   გვ. 25.
8. ↑  Salma Ahmed Farooqui, *A Comprehensive History of Medieval India: From Twelfth to the Mid-Eighteenth Century*, (Dorling Kindersley, 2011), p.174. .
**კლაუს ვერნერ იოჰანისი** (რუმ. Klaus Werner Iohannis, გერმანულად: [ˈklaʊ̯s joˈhanɪs]; დ. 13 ივნისი, 1959) — რუმინეთის ამჟამინდელი პრეზიდენტი, გერმანული წარმოშობის რუმინელი ფიზიკის მასწავლებელი და პოლიტიკოსი. 2002-2013 წლებში რუმინეთში გერმანელთა დემოკრატიული ფორუმის ლიდერობის შემდეგ, გახდა რუმინეთის ეროვნული ლიბერალური პარტიის ლიდერი. 2014 წლის 16 ნოემბერს აირჩიეს რუმინეთის მეხუთე პრეზიდენტად. თანამდებობა დაიკავა 21 დეკემბერს. 

აქტიურ პოლიტიკაში იოჰანისი 2000 წელს ჩაერთო, როდესაც რუმინეთში გერმანელთა დემოკრატიული ფორუმის წარმომადგენლის სტატუსით ის ქალაქ სიბიუს პირველი არჩეული მერი გახდა. იმის მიუხედავად, რომ ადრე ქალაქ სიბიუში უმრავლესობაში მყოფი გერმანული თემი დროთა განმავლობაში შემცირდა და უმცირესობად იქცა, იოჰანისმა დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა და შემდგომაც ხელახლა აირჩიეს 2004 და 2008 წლებში. იოჰანისმა დიდი წვლილი შეიტანა საკუთარი ქალაქის რუმინეთის ყველაზე პოპულარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობად გადაქცევაში და 2007 წელს სიბიუ ევროპის კულტურულ დედაქალაქად დაასახელეს. 2013 წელს, იოჰანისი დათანხმდა ლიბერალი ლიდერის კრინ ანტონესკუს რუმინეთის ეროვნულ ლიბერალურ პარტიაში გაწევრიანების მოწვევას და პირდაპირ პარტიის პირველ ვიცე-პრეზიდენტად დაინიშნა, ხოლო მომდევნო წელს მისი პრეზიდენტი გახდა.

2009 წლის ოქტომბერში, რუმინეთის პარლამენტის ხუთი პოლიტიკური ჯგუფიდან ოთხმა, იმჟამინდელი პრეზიდენტის ტრაიან ბესესკუს დემოკრატიულ-ლიბერალური პარტიის გამოკლებით, იოჰანისი რუმინეთის პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატად წარადგინა, თუმცა პარლამენტის დეკლარირებული მხარდაჭერის მიუხედავად ბასესკუმ უარყო მისი კანდიდატურა. ამავე წლის არჩევნებზე რუმინეთის ეროვნულ ლიბერალური პარტიისა და სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მიერ იგი ხელმეორედ დასახელდა პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატად.

იოჰანესი ტრანსილვანიელი საქსონია, XII საუკუნეში ტრანსილვანიაში ჩამოსახლებული რუმინელი გერმანელების უმცირესობის შთამომავალი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური ვებ-საიტი დაარქივებული 2014-09-19 საიტზე Wayback Machine.
* კლაუს იოჰანისი Facebook-ზე

სქოლიო
------

1. ↑  Romanian opposition demands new PM. *euronews*.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 29, 2013. ციტირების თარიღი: November 16, 2014.
2. ↑  National minorities in Romania’s Parliament support Mircea Geoana’s candidacy for runoff presidential election - FINANCIARUL - ultimele stiri din Finante, Banci, Economie, Imobiliare si IT.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — იანვარი 10, 2014. ციტირების თარიღი: November 16, 2014.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
რუმინეთის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* ნიკოლაე ჩაუშესკუ
* იონ ილიესკუ
* ემილ კონსტანტინესკუ
* იონ ილიესკუ
* ტრაიან ბესესკუ
* ნიკოლაე ვეკეროუ (მ/შ)
* ტრაიან ბესესკუ
* კრინ ანტონესკუ (მ/შ)
* ტრაიან ბესესკუ
* კლაუს იოჰანისი
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* GND: 106274649X
* ISNI: 0000 0004 4774 1084
* LCCN: nb2015016913
* NKC: jo20181011381
* NTA: 424292602
* SUDOC: 241566371
* VIAF: 315535975
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 315535975

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | ტერმინს „**კლდე**" აქვს სხვა მნიშვნელობებიც, იხილეთ  **კლდე (მრავალმნიშვნელოვანი)**. |

**„კლდე"** — ქართული ყოველდღიური საზოგადოებრივ-ეკონომიკური და ლიტერატურული ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1912–1915 წლებში, რედაქტორი რეზო გაბაშვილი, გამოდიოდა დავით ვაჩნაძის თაოსნობით. ჟურნალში თანამშრომლობდნენ შალვა ამირეჯიბი, შალვა ქარუმიძე, დავით კასრაძე, ალექსანდრე სარაჯიშვილი, ალექსანდრე ყიფშიძე. ჟურნალის პირველი ნომერი 1912 წლის 16 სექტემბერს გამოვიდა, ბოლო 1915 წლის 17 მაისს. მისი ტირაჟი 700-750 ცალს შეადგენდა, წლიური გამოსაწერი ფასი 4-5 მანეთს, ხოლო საცალო 10 კაპიკს. ჟურნალი 16 გვერდიანი იყო. ჟურნალში სტატიებისა და წერილების გარდა დაბეჭდილია გი დე მოპასანის, ჯ. ლონდონის, ჯ. კ. ჯერომის, ფ. კოპეს, ო. უალდის, მ. ტვენის, ა. ფრანსის, ი.ვ. გოეთეს, ტ. შევჩენკოს და სხვა მწერალთა ნაწარმოებების თარგმანები. მხატვრობა ეკუთვნის ოსკარ შმერლინგს. ჟურნალი მოითხოვდა საქართველოს ტერიტორიების გაერთიანებას, რუსეთსა და საქართველოს შორის გეორგიევსკის ტრაქტატის პირობების აღდგენას. 1915 წლის მაისში ჟურნალი დაიხურა. მის ნაცვლად დაიწყო გაზეთ „საქართველოს" გამოცემა.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 551.
* *ჯანელიძე ო.*, „ნარკვევები საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ისტორიიდან", თბილისი: „მეცნიერებება", 2002. — გვ. 136-149, ISBN 99928-962-0-5.
* *შარაძე გ.*, „დაბრუნება", ტ. III, თბილისი: „მეცნიერება", 1992. — გვ. 111-120.
**კვიეტიზმი** (ფრ. quiétisme, ლათინური quies-დან, "მშვიდი", "აუღელვებელი") — რელიგიურ-ეთიკური მოძღვრება, რომელიც ქადაგებს სამყაროსადმი მისტიკურ-მჭვრეტელობით დამოკიდებულებას. პასიურ სულიერ სიმშვიდეს, ღვთის ნებისადმი სრულ მორჩილებას, სიკეთისა და ბოროტისადმი, სამოთხისა და ჯოჯოხეთისადმი გულგრილ დამოკიდებულებას. აღმოცენდა XVII ს. ბოლოს კათოლიციზმში და გამოხატავდა პაპობისა და ინკვიზიციის მიმართ მზარდ ოპოზიციას. კვიეტიზმის მოძღვრების თანახმად, ტანჯვასთან შეგუებული და სამყაროსგან განდგომილი სული მთლიანად იძირება ღვთიურ სიყვარულში. 

კათოლიკური ეკლესია და განსაკუთრებით იეზუიტები მკაცრად ილაშქრებდნენ კვიეტიზმის წინააღმდეგ. 1685 წელს საგანგებო საეკლესიო კომისიამ კვიეტიზმი დაგმო, როგორც უზნეო, ერეტიკული მოძღვრება. ტერმინი კვიეტიზმი შემდგომში სინონიმი გახდა პასიურობისა, მორჩილებისა და თავშეკავებისა. ამ მხრივ კვიეტიზმს ბევრი საერთო აქვს აღმოსავლურ რელიგიასთან. კვიეტიზმის ელემენტები შეინიშნება ტოლსტოველობაშიც.

*ო. გაბიძაშვილი*

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, გვ. 496, თბ. 1980 წელი
**მსურს გავერკვე** (აზერ. Anlamaq istəyirəm) — კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის" მიერ 1980 წელს გადაღებული საბჭოთა ორსერიიანი დრამატული ჟანრის ტელეფილმი. წარმოადგენს ნაბი ჰაზრის პოემის — „შეგებებული სარჩელის" ეკრანიზაციას. შეიქმნა სსრკ-ს ცენტრალური ტელევიზიის დაკვეთით.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
ტელეფილმი მოგვითხრობს ორი შეყვარებული ადამიანის ბრძოლაზე და მათი დამსხვრეული ოცნებების შესახებ. ორ ადამიანს — რუსტამს და ჩინარას შეუყვარდათ ერთმანეთი და ცხოვრობენ ბედნიერად, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს ჩინარა ხვდება, რომ მას სიყვარულის გარდა არაფერი სურს. იგი გადაწყვიტავს დაშორდეს რუსტამს და სთავაზობს მას საყვარლობას. ეს რუსტამმა არ მიიღო. ჩინარა როდესაც ხვდება თავის შეცდომას ცდილობს დააბრუნოს ყველაფერი და გააგრძელოს ძველებურად ცხოვრება. მაგრამ, რუსტამს აღარ სურს ძველი ურთიერთობების აღდგენა და საერთოდ არანაირი სურვილი აღარ აქვს ჩინარასთან ურთიერთობების გაგრძელებაზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* მსურს გავერკვე დაარქივებული 2018-09-04 საიტზე Wayback Machine.
**კისინის სახლი** (რუს. Дом Кисина) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს მოსკოვის ქუჩაზე (სახლი 72). აგებულია 1899 წელს ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. შენობას აქვს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
-------

XIX საუკუნის ბოლოს ორმა უმდიდრესმა ვაჭარმა ბენიამინ კისინმა და ისააკ ფროიმოვიჩმა გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი სავაჭრო სახლი. სახლის მშენებლობის დასრულების თარიღად მიიჩნევა 1899 წელს. თავდაპირველად სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა ქალაქის არქიტექტორის ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. 

1902 და 1910 წლებში შენობა გადააკეთეს არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობას ჰქონდა ასო П-ს ფორმა, მისი ფასადები გადიოდა გაზეთის შესახვევზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობას დაეცა ბომბი და გაანადგურა აღნიშნული ნაწილი. 

ოქტომბრის რევოლუციამდე სახლის პირველ სართლზე განთავსებული იყო მაღაზიები, ხოლო მის ზემოთ იყო ბინები, რომლებიც ნაქირავები ჰქონდათ ექიმებს, ადვოკატებს, ინჟინრებს. შენობაში ნაქირავები ჰქონდა ბინა ფაბიან გურის, რომელიც იყო კანისა და შინაგან სნეულებათა ექიმი. მას ჰქონდა გახსნილი რენტგენის კაბინეტიც. 

შენობის ნაწილში განთავსებული იყო იაფი ბინები, რომელსაც ცალკე შესასვლელი ჰქონდა. შიდა ეზოში მიშენებული ჰქონდა ტერასა. 

რევოლუციის შემდეგ პირველ სართულზე ჯერ კიდევ მუშაობდა ანასტას მიქოიანის სახელობის პროდუქტის მაღაზია. შენობის სხვა ნაწილში განთავსებული იყო სამისამართო ბიურო. ეს განყოფილება მუშაობდა 1990-იანი წლების ბოლომდე. 

ამჟამად შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია, მის პირველ სართულზე განთავსებულია მაღაზიები, ხოლო ზედა სართულებზე — ბინები. დაგეგმილია მოსახლეების გასახლება, შენობის აღდგენა და მასში მუზეუმის გახსნა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Доходный дом Кисина .
* В Ростове доходный дом Кисина на Московской может пойти под снос დაარქივებული 2017-04-14 საიტზე Wayback Machine.
* Доходный дом Кисина на Московской, 72 в Ростове-на-Дону может стать домом-музеем დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine.
* Доходный дом Кисина может стать музеем დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine.. Культурное наследие.

სქოლიო
------

1. ↑  В Ростове-на-Дону могут снести особняк XIX века постройки, в котором планировали открыть музей города
კარლო IV გონძაგა
**კარლო IV გონძაგა** (იტალ. Carlo IV Gonzaga; დ. 31 აგვისტო, 1652, რევერე — გ. 5 ივლისი, 1708, პადუა) — ჰერცოგ კარლო III გონაძაგას ერთადერთი ვაჟი და მამის სიკვდილის შემდეგ 1665 წლიდან მანტუის და მონფერატოს ჰერცოგი.

კარლო IV 1670 წელს იქორწინა ანა იზაბელა გონძაგაზე (გ. 1703), გუასტალას ჰერცოგ ფერანტე III გონძაგას ქალიშვილზე, რომლეთანაც ჰყავდა ერთი ვაჟი გოვანი გონძაგა (1671–1743).

1704 წლის 8 ნოემბერს მან მეორედ იქორწინა. ამჯერად სუზანა ფონ ლოთრინგენზე (1686–1710), ჰერცოგ შარლ დე ელბეფის ქალისვილზე, რომელთანაც შვილი არ ჰყოლია. კარლო IV-ემ ესპანეთის მემკვიდრეობისათვის ომი-ს დროს საფრანგეთის მხარე დაიჭირა, რის გამოც იმპერატორი იოზეფ I მის სამფლობელოებში შეიჭრა და მანტუა წმინდა რომის იმპერიას შეუერთა. სავოიამ მიიღო მონფერატოს დარჩენილი ნახევარი (პირველი ნახევარი მანტუის მემკვიდრეობისატვის ომის დროს შეიერთა).

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* გონძაგების დინასტია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„კარლო IV გონძაგა"** ვიკისაწყობში.