recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**სოჭის მიქაელ მთავარანგელოზის საკათედრო ტაძარი** (რუს. Собор Михаила Архангела) — მთავარი მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, ქალაქ სოჭში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1890 წელს. 

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას.

ისტორია
-------

იგი არის რუსეთის იმპერიის მთელ შავიზღვისპირეთის ოლქში პირველი მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც ააშენეს კავკასიის ომის დასრულების აღსანიშნავად. ტაძრის მშენებლობა დაკავშირებულია დიდი თავადის, კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ რომანოვის სახელთან. მშენებლობაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა შავი ზღვის ოლქის გენერალმა დიმიტრი პილენკომ. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს ნავაგინის ყოფილი ციხის ადგილზე. ტაძრის არქიტექტორი იყო მრჩეველი, აგრონომი ა. ვერეშჩაგინი. თავდაპირველად ტაძრის მშენებლობას აფინანსებდა შავიზღვისპირელი მსხვილი მიწათმფლობელი ნ. ნ. მამონტოვი. ტაძრის გეგმა და ნახატები შეასრულა მოსკოველმა არქიტექტორმა ალექსანდრე კამინსკიმ. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1874 წლის 26 მაისს. ოთხი წლის შემდეგ დასრულდა ქვის კედლები და სატრაპეზო, რკინის სახურავით. ტაძრის მშენებლობა დიდი ხნით გაჭიანურდა, მიუხედავად ცნობილი მეცენატების საბა მამონტოვისა და გრაფ ფელიქს იუსუპოვის ფინანსური დახმარებისა. 1890 წლის 25 ოქტომბერს ტაძრის მშენებლობა დასრულდა. 1891 წლის 24 სექტემბერს შედგა ახალი ტაძრის საზეიმო კურთხევა. XX საუკუნის დასაწყისში ტაძრის გარშემო ჩამოყალიბდა სასულიერო ცენტრი. მრევლის მფლობელობაში შედიოდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, საეკლესიო-სამრევლო სახლი სამეურნეო ნაგებობებით, სამლოცველო, პარკი. ხშირად მთლიან კომპლექსს არაოფიციალურად უწოდებდნენ საეკლესიო კვარტალს.

1929 წელს დაიწყო ტაძრის დახურვის კამპანია და უკვე 1931 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მისი შენობა კი დიდი სამამულო ომის დასაწყისამდე გამოიყენებოდა როგორც საწყობი.

ტაძარი მორწმუნეებს დაუბრუნდათ 1944 წელს, მაგრამ საეკლესიო ქონება არ დაბრუნებია. მთელი თავისი არსებობის განმავლობაში ეკლესიის ფასადი და ინტერიერი მკვეთრად შეიცვალა. 

1981 წლიდან ტაძარს იცავს სახელმწიფო, როგორც საკულტო არქიტექტურის ძეგლს. 

1992-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს სოჭელი არქიტექტორის ფ. აფუქსენიდის პროექტის მიხედვით, რომელმაც ტაძარს დაუბრუნა თავდაპირველი სახე. 

ამჟამად ტაძარი არის არა ამრტო ქალაქის ცენტრალური რაიონის, არამედ მთელი სოჭის მთავარი ტაძარი.

არქიტექტურა
-----------

ტაძრის შენობა შესრულებულია ოთხმკლავიანი ჯვრის ფორმით, რომელთა კვეთის ადგილზე გუმბათია აღმართული. ტაძრის სიგრძე - 25,6 მეტრია, სიგანე - 17,1 მეტრი, სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით- 34 მეტრი. 1993-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს.

ლიტერატურა
----------

* Сочи: страницы прошлого и настоящего. Сочи, 2007 год.
* А. В. Гусева. Дорога к Храму (памятники христианской культовой архитектуры Сочи). Сочи, 2007 год.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Архитектура Сочи: Собор Архангела Михаила // arch-sochi.ru, 13.10.2009
**სარიტათის ეკლესია** — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ სარიტათაში. აგებულია განვითარებულ შუა საუკუნეებში. გეგმით სწორკუთხა ნაგებობა დარბაზული ტიპისაა. აღმოსავლეთიდან დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით. საკურთხეველში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი, რომლის ორსავე მხარეს თითო, მაღალი, გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ნიშია. კამარა ჩამონგრეულია. კონქზე დაშენებულია კედელი, რომელშიც არქიტრავული სარკმელია დატანებული. დასავლეთ კედელზე შემორჩენილია წყვილი ორსაფეხურიანი პილასტრი. ეკლესია ნაშენია ფლეთილი ქვით. მარკანტულ ნაწილებში გამოყენებულია კარგად დამუშავებული შირიმის ქვა. აღმოსავლეთ კედლის ფასადზე ჩატანებულია მოჩუქურთმებული კვადრები.
ძეგლს დაკარგული აქვს თავდაპირველი სახე. ჩუქურთმიანი ქვების სხვადასხვა ფრაგმენტები უსისტემოდაა ჩალაგებული კედლებში.

ლიტერატურა
----------

* შიდა ქართლი, ჯავის რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. III, თბ. 2004
* მეგრელიძე ი. „ლიახვის ხეობის წარწერები და სხვა სიძველეები", მაცნე (ენის... სერია), #2, გვ 61-64, 1976.
* მეგრელიძე ი. „სიძველეები ლიახვის ხეობაში", თბ. „საბჭოთა საქართველო", გვ. 235-238, 1984.
**საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი** — საშუალო სასწავლებელი გაძლიერებული სამხედრო-ფიზიკური მომზადებითა და უცხოური ენების სწავლებით. შეიქმნა 1992 წლის სექტემბერში, 1992 წლის თებერვლის საქართველოს ეროვნული უშიშროებისა და თავდაცვის საბჭოს №7/23 დადგენილებითა და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს №267 ბრძანებით, თბილისის ყოფილი უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებლის ბაზაზე. მისი ამოცანა იყო მოემზადებინა თარჯიმნები საქართველოს შეიარაღებული ძალებისათვის. სწავლის ხანგრძლივობა თავდაპირველად 4, შემდგომ — 3 წელი იყო. 1994 შეიცვალა სასწავლებლის ორიენტაცია და ძირითად ამოცანად დაისახა კადრების მომზადება თბილისის გაერთიანებული სამხედრო აკადემიისათვის და საზღვარგარეთის ქვეყნებში სწავლის გაგრძელების მსურველთათვის. 1995 წელს კადეტთა კორპუსი განთავსდა კონსტანტინე ლესელიძის სპეციალური სკოლაინტერნატის სამხედრო ქალაქში.

კადეტთა კორპუსში იღებდნენ ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლის 9-კლასდამთავრებულებს. ზოგადსაგანმანათლებლო საგნების სწავლების გარდა, დიდი ყურადღება ექცეოდა დაწყებით სამხედრო და ფიზიკურ მომზადებას, უცხოურ ენებს. აღსაზრდელები სამხედრო ტანსაცმელს ატარებდნენ, ცხოვრობდნენ ყაზარმულ პირობებში, სამხედრო დღის განაწესით. 2000 წლისთვის აქ სწავლობდა 120 აღსაზრდელი. სხვადასხვა წლებში კადეტთა ხელმძღვანელობდნენ პოლკოვნიკები: დ. მამისაშვილი (1992 – იანვარი, 1994), ს. ზერეკიძე (1994-იდან). კურსდამთავრებულები სწავლობდნენ ეროვნული თავდაცვის აკადემიაში, თურქეთში, საბერძნეთში, უკრაინაში, რუსეთში (მოსკოვი, სანქტ-პეტერბურგი, რიაზანი, ულიანოვსკი, ჩელიაბინსკი, კრასნოდარი). მდებარეობდა მეტრომშენის დასახლებაში. 2001 წელს კადეტთა კორპუსი გაუქმდა.

2010 დაარსდა კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი ქალაქ ქუთაისში.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* კადეტთა კორპუსი

სქოლიო
------

1. 1 2 3   ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 4, თბ. 2018. — გვ. 419.
2. ↑  ენციკლოპედია „თბილისი", გვ. 572, თბ. 2002 წელი.
**სამართალი სომხური** — ძველი სომხური სამართლის ქართული ვერსია, ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებულში მესამე ნაწილად შეტანილი საკანონმდებლო ძეგლი. ვახტანგ VI-მ „მოაღებინა... ეჩმიძინით სომეხთ მეფეთა წიგნი სამართლისანი". აქედანაა გადმოღებული ქართული ვერსიის სომხეთის კანონები. ისინი, კანონმდებლის სიტყვით, „სრულნი და უკლებელნი" არიან. არსებითად თარგმანი თავისუფალია, არაა ზედმიწევნით სწორი, ზოგან შემოკლებულია, ზოგან კი — დანართებით დამახინჯებული, ბევრგან ქართული ტექსტი სომხურ დედანს არ შეესატყვისება. მთარგმნელს არ სცოდნია ქართული იურიდიული ტერმინოლოგია. მისი ვინაობა უცნობია (ტექსტის ენა შეიცავს ქართლური კილოს თბილისურ ქცევასა და თბილისელ სომეხთა ქართულ ჟარგონს).

სომხური სამართლის ქართული ვერსია ორნაწილიანი საკანონმდებლო კრებულია. პირველია სირიულ-რომაული სამართალი (მმ. 1 - 150) — ამ ძეგლის სომხური რედაქციის გადმოქართულებული ვარიანტი (თვით სომხური რედაქცია XII საუკუნის ბოლოს შეიქმნა V საუკუნის დამლევს შედგენილ და აღმოსავლეთში მიღებულ რომაულ კანონთა საფუძველზე). მეორე ნაწილი არის ქართულად გადამუშავებული მხითარ გოშის სამართლის წიგნი (მმ. 151 - 431) XII XIII საუკუნეების მიჯნაზე შედგენილი იურიდიული კრებული, რომელიც საეკლესიო და საერო კანონდებულებებს შეიცავს. სომხურ დედანში ეს ორი ძეგლი ნაწილების აღუნიშნავად ყოფილა გაერთიანებული და ისინი ქართულადაც ასევე გადმოუღიათ, თუმცა-კი მართებული წარმოდგენა ჰქონიათ ტექსტის შედგენილობაზე.

ქართული ვერსიის სომხურ კანონებს გავლენა არ მოუხდენია ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებულის სხვა ნაწილებზე, კერძოდ საკუთრივ ვახტანგისეულ სჯულმდებლობაზე.

„სამართალი სომხური" შესაბამის სომხურ ტექსტებს შეუდარა და პირველად ცალკე გამოსცა ლ. მელიქსეთ-ბეგმა (1927). იგი ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებულის დანარჩენ ნაწილებთან ერთად გამოაქვეყნა ი. დოლიძემ (1963). ამ კრებულის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილის სახით „სამართალი სომხური" XIX საუკუნეში ითარგმნა და ორჯერ გამოიცა რუსულად (რუსეთის სენათის სამსახურებრივი გამოცემა — Законы грузинские; ა. ფრენკელისა და დ. ბაქრაძის 1887 გამოცემა — Сборник Законнов грузинского царя Вахтанга VI).

ლიტერატურა
----------

* ქართული სამართლის ძეგლები, ტ. 1. ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებული, ი. დოლიძის გამოც. თბ. 1963;
* *ჯავახიშვილი ივ.* ქართული სამართლის ისტორია, წგნ. 1, ტფ. 1928;

* *ფუტკარაძე ი.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ. 1984. — გვ. 703.
**სარისუ** (აზერ. Sarısu; ქართ. ყვითელი ტბა) — ფართობით აზერბაიჯანის უდიდესი ტბა, რომელიც მდებარეობს იმიშლისა და საბირაბადის რაიონში, მტკვარ-არაქსის დაბლობზე.

სარისუს ტბა მდებარეობს მტკვრის გასწვრივ, იმიშლის რაიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთით და აღწევს საბირაბადის რაიონამდე. ტბის მაქსიმალური სიგრძეა 22 კმ, ხოლო მაქსიმალური სიგანე 3 კმ. ტბის წყალი მტკნარია. ტბა ივსება აღგიოლის ტბიდან არხის მეშვეობით. საზრდოობს მიწისქვეშა და წვიმის წყლით. ტბის წყლის გადინება ხდება მტკვარში, რომელიც რეგულირდება მურადბეილის წყალსარინის მეშვეობით.

ტბა გამოყოფილია საცხოვრებელი ტერიტორიებიდან გზატკეცილის ჩრდილოეთით, რომელიც ხელს უშლის მის პოტენციურ დაბინძურებას. ტბის სამხრეთი ნაწილი იყო დაბინძურებული, წარსულში ტბის სანაპიროზე ნავთობის წარმოების გამო.

სარისუს სანაპირო ზოლი ძირითადად შედგება ჭაობებისგან. ტბის ზედაპირის ფართობი 65.7 კმ²-ია, წყლის სავარაუდო მოცულობა 60 მლნ. კუბ. მეტრი. საშუალო სიღრმე 1-3 მეტრია, სანაპირო ზოლი 0.1-0.9 მეტრი. ტბის წყლის მოცულობა ძირითადად იზრდება გაზაფხულზე და შემოდგომაზე. 

ზამთარში, ყინულის საფარის საშუალო პერიოდია 11 დღე. სარისუ მდიდარია კობრით. ტბის ხელსაყრელი პირობები იზიდავს 300-350 ათას გადამფრენ ფრინველს ზამთარში. სარისუს მინერალიზაცია მაღალია.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* აზერბაიჯანის ტბები

სქოლიო
------

1. ↑  Azərbaycanın çayları, gölləri və su anbarları. (Rivers, lakes and reservoirs of Azerbaijan.) დაარქივებული 2014-10-17 საიტზე Wayback Machine.  (აზერბაიჯანული)
2. 1 2  Səth sularının çirklənmə vəziyyəti: Sarısu gölü (State of surface water pollution: Lake Sarysu.) დაარქივებული 2014-11-29 საიტზე Wayback Machine.  (აზერბაიჯანული)
3. ↑  Ministry of Ecology of Azerbaijan.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-17. ციტირების თარიღი: 2016-04-30.
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **ფიფია**. |

რომან ფიფია
**რომან ფიფია** (დ. 8 აპრილი, 1966, გაგრა, საქართველოს სსრ) — ქართველი ბიზნესმენი, ჯგუფი „ლოიალ კაპიტალ გრუპის" დამფუძნებელი და თბილისის „დინამოს" პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
---------

რომან ფიფია დაიბადა 1966 წლის 8 აპრილს, გაგრაში, აფხაზეთის არ. სკოლის დამთავრების შემდეგ საცხოვრებლად ქალაქ სარატოვში გადავიდა და შემდგომი საგანმანათლებლო და პროფესიული კარიერა რუსეთის ფედერაციაში გააგრძელა. ქართველმა ბიზნესმენმა 1996 წელს დაამთავრა მოსკოვის მომხმარებელთა კორპორაციის ინსტიტუტი, 1999 წელს მიენიჭა ეკონომიკური მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.

პროფესიული და ბიზნეს გამოცდილება
--------------------------------

რომან ფიფიამ საქმიანი და პროფესიული კარიერა რუსეთის ფედერაციაში დაიწყო. იგი აქტიურად იყო ჩართული რუსეთის სხვადასხვა ბიზნეს-სექტორში, როგორც მენეჯერი ან მფლობელი/აქციონერი. 1996 წელს ქართველი ბიზნესმენი სარატოვის ლიქიორის და არყის გამომხდელი ქარხნების გაერთიანების გენერალური დირექტორი გახდა. მისი მმართველობის დროს საწარმო სექტორის ყველაზე თანამედროვე და მოწინავე კომპანიად გადაიქცა. ასევე ჩართული იყო სოფლის მეურნეობის ბიზნესშიც, სასოფლო სამეურნეო ინფრასტრუქტურის განვითარებასა და სასოფლო სამეურნეო კომპანიების დაფინანსებაში: 2001 წელს რომან ფიფია სათავეში ჩაუდგა რეგიონალურ სასურსათო კომპანია „ზერნო პოვოლჟიას". 2002 წლიდან კორპორაცია „აგროროსის" ხელმძღვანელი გახდა, რომლის საქმიანობაც ხორბლის შენახვასა და ფქვილის დაფქვას მოიცავდა.
2007 წლიდან - დღემდე რომან ფიფიამ თავისი ბიზნეს საქმიანობა საქართველოში გააფართოვა და რამდენიმე მიმზიდველი ბიზნეს-პროექტი განახორციელა. („ლოიალ კაპიტალ გრუპი"; ჰაიატ რიჯენსი; შპს „რუსთავის აზოტი";„დინამო თბილისის" რეორგანიზაცია.) 

რუსულ პრესაში ხშირად წერდნენ, რომ რუსეთში მასზე სისხლის სამართლის საქმე აღძრეს, რის გამოც რომან ფიფიამ ქვეყანა დატოვა და საფრანგეთში, ლაჟვარდოვანი ნაპირის უმსხვილეს ქალაქში, ნიცაში გადაბარგდა. თუმცა, რუსულ პრესაში გამოქვეყნებული ეს ინფორმაცია ოფიციალურად არ დადასტურებულა.

დინამო თბილისი
--------------

2011 წლის იანვარში რომან ფიფიამ შეიძინა თბილისის „დინამო" და მისი მოსვლის პირველივე დღიდან დაიწყო კლუბის სრული მოდერნიზაცია. იმავე წელს ქართველმა ბიზნესმენმა ანდრო ჟორდანიას სახელობის საწვრთნელ ბაზაზე დიდი მოცულობის სამუშაო ჩაატარა და ინფრასტრუქტურა ევროპული დონის და შესაბამისი სტანდარტების მიხედვით განაახლა, ასევე განხორციელდა დიღმის საწვრთნელი ბაზის რეკონსტრუქცია. „დინამოს" საწვრთნელი ბაზა დღეს ერთ-ერთი საუკეთესოა რეგიონში. დინამო არენაზე ჩატარდა სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, მოწესრიგდა ფიფა-უეფა-ს სტანდარტების შესაბამისად, შედეგად კი უეფა-ს სუპერთასის მასპინძლობა საქართველოსთვის რეალური გახდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რომან ფიფია დინამოს ოფიციალურ საიტზე (ქართული ენა)

სქოლიო
------

1. ↑  რომან ფიფიას პროფილი დინამოს ოფიციალურ საიტზე
2. ↑  ჰაიატ რიჯენსის შესახებ (ინგლისური).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-15. ციტირების თარიღი: 2015-04-08.
3. ↑  "დინამოს" პრეზიდენტი საქართველოში ინვესტიციების განხორციელებას მომავალშიც აპირებს, საინფორმაციო სააგენტო „ბიზნესპრესნიუსი", 3 ოქტომბერი, 2014.
4. ↑  რომან ფიფია: "დინამო" უნდა დაბრუნდეს!", საინფორმაციო სააგენტო „მსოფლიო სპორტი", 9 დეკემბერი, 2010.
**რომან პროდიუსი** (რუმ. Roman Prodius; დ. 12 აპრილი, 1981, სელემეტი, ჩიმიშლიის რაიონი) — მოლდოველი პროფესიონალი ათლეტი, შორ დისტანციაზე მორბენალი.

კარიერა
-------

დაიბადა მოლდოვის სოფელ სელემეტში, ჩიმიშლიის რაიონში. ვარჯიში დაიწყო სოფლის სკოლაში სწავლის პერიოდში, მისი ფიზკულტურის მასწავლებლის, კონსტანტინ ფიოდოროვის მეთვალყურეობის ქვეშ. შემდეგ სოფელ ლიპოვენის სპორტ ლიცეუმში, ჯორჯ რუსოს დახმარებით. რამდენიმე წლის შემდეგ კი ჩაირიცხა მოლდოვის რესპუბლიკის სპორტისა და ფიზკულტურის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

პროდიუსი საერთაშორისო ასპარეზზე 2004 წელს გამოჩნდა, ნიდერლანდების ქალაქ დეურნში, სადაც მან ნახევარ-მარათონი მოიგო. 2005 წელს, მიიღო მონაწილეობა მის პირველ მარათონში, რომელიც ვალენსიაში გაიმართა. 2008 წელს გაიმარჯვა მაკედონიის ქალაქ სკოპიეში გამართულ მარათონში. 

2009 წელს მიიღო წოდება „მასტერი საერთაშორისო სპორტის კლასებში" და ამავე წელს დააფიქსირა მისი პერსონალური რეკორდი, 2:12:31. მას შემდეგ პროდიუსი ყოველწლიურად იღებდა მონაწილეობას ნახევარ-მარათონებში და მარათონებში.

2012 წლამდე, რომანი იწრთვნებოდა ვალენტინ სიტნიკის მიერ. ამჟამად კი მას ლაზარ აგენდა ავარჯიშებს..

პროდიუსმა ორჯერ იასპარეზა ოლიმპიურ თამაშებში. პირველად 2012 წელს შედგა მისი დებიუტი ლონდონში, სადაც მან ვერ შეძლო მარათონის დასრულება და 25 კილომეტრის გავლის შემდეგ დანებდა. 2013 წელს მონაწილეობა მიიღო მოსკოვში, მსოფლიო ათლეტების ჩემპიონატში სადაც მან 45-ე ადგილი დაიკავა, 2:29:08 დროით. 

2015 წლის აპრილში, მე-8 ადგილი დაიკავა ვენაში გამართულ საერთაშორისო ჩემპიონატში. შემდეგ 2016 წელს მონაწილეობა მიიღო რიო-დე-ჟანეიროში გამართულ ოლიმპიურ თამაშებში, სადაც მან 105-ე ადგილი დაიკავა და გახდა პირველი მოლდოველი, რომელმაც სპორტის ამ სახეობაში იასპარეზა ოლიმპიურ თამაშებზე. 

ამავე წელს დაიკავა მე-7 ადგილი რომში გამართულ საერთაშირისო ნახევარ-მარათონში. 2016 წლის ბეიჯინგის მსოფლიო ათლეტების ჩემპიონატზე, მან დაასრულა მარათონი 2:26:46 დროში და 31-ე ადგილი დაიკავა..

პირადი ცხოვრება
---------------

ჰყავს ცოლი და ერთი შვილი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Roman Prodius,ოფიციალური ინფორმაცია ოლიმპიური თამაშების გვერდზე
* (ინგლისური) Roman Prodius
* (ინგლისური) Rezultate olimpice დაარქივებული 2012-12-18 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  ATHLETICS CHAIR
2. ↑  Продиус Роман
3. ↑  Participanți la Jocurile Olimpice de la Rio de Janeiro 2016 – Roman Prodius
**რუსეთის კოშკი** (რუს.: Башня Россия) — ზემაღალი ცათამბჯენის პროექტი მოსკოვის საერთაშორისო ბიზნეს ცენტრში. მშენებლობა დაიწყო 2007 წლის სექტემბერში და გეგმით 2012 წელს უნდა დასრულებულიყო. შენობის სიმაღლე 612,2 მეტრი, შენობა კი ევროპაში ყველაზე მაღალი და მსოფლიოში მეორე შენობა უნდა ყოფილიყო ბურჯ დუბაის შემდეგ. მშენებლობა 2008 წლის კრიზისის გამო შეჩერდა.

კონსტრუქციის საერთო ფართი 529.000 მ² იყო, რომლის 38% მიწის ქვეშ უნდა მოქცეულიყო. კოშკს 118 სართული, 101 ლიფტი და მიწისქვეშა ავტოსადგომი ექნებოდა 3.680 ავტომანქანისთვის. კომერციული საცალო მაღაზიები განლაგდება შენობის პირველ სართულებზე იყო დაგეგმილი. შენობის მაქსიმალურ ტევადობად 30.000 ადამიანი მოიაზრებოდა.

თავდაპირველად, 1994 წელს, რუსეთის კოშკი მოსკოვის საერთაშორისო ბიზნეს ცენტრის მეორე და მესამე ნაკვეთებზე იყო გათვლილი და მსოფლიოში უმაღლესი შენობა უნდა გამხდარიყო 648 მ სიმაღლით და 125 სართულით. შენობის ადრეული პროექტი მოამზადა არქიტექტურულმა კომპანიამ ჩიკაგოდან "Skidmore, Owings and Merrill". შენობის აგება შემდეგ მე-14 ნაკვეთზე გადაწყდა. 2003 წელს განახლებული პროექტი დამტკიცდა, რომელიც უკვე კომპანიას "ფოსტერი და პარტნიორები" ეკუთვნის და იგი მე-17 და მე-18 ნაკვეთებზე გადაიტანეს. 2004 წლის იანვარში პროექტის მთავარი ინვესტორი მოსკოვის დეველოპერული კომპანია გახდა, რომელმაც ამ სამუშაოებში $2 მილიარდი უნდა დახარჯოს.

2007 წლის 18 სექტემბერს საზეიმოდ შედგა შენობის საძირკვლის ჩაყრის ცერემონია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* (რუსული) კოშკის "რუსეთის" ფორუმ-საიტი. დაარქივებული 2008-02-02 საიტზე Wayback Machine.
* (ინგლისური) ფოსტერი და პარტნიორების ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. ↑  დაარქივებული ასლი.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-21. ციტირების თარიღი: 2008-01-28.
2. ↑  პირველი ქვა ჩაიდო საძირკველში.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-01. ციტირების თარიღი: 2008-01-28.
სუდანის ტიპური ლანდშაფტი
**სუდანი** (არაბ. بلاد السودان, *bilâd as-sûdân* სიტყვასიტყვით „შავების ქვეყანა") — საჰარის სამხრეთით მდებარე ცენტრალური აფრიკის ჩრდილოეთი ნაწილი, რომელიც იმყოფება ეკვატორიდან ჩრდილოეთით მე-5 პარალელამდე. იგი გადაჭიმულია დასავლეთით სენეგალიდან აღმოსავლეთით ეთიოპიამდე და სამხრეთით კენიამდე. ხელსაყრელი კლიმატის გამო ჩვენს წელთაღრიცხვამდე I ათასწლეულში და ჩვენი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულში აქ ცხოვრობდა მთელი აფრიკის მოსახლეობის ნახევარზე მეტი. მისი ფართობია დაახლოებით 5 მილიონი კმ². სასაზღვრო ზონას სუდანსა და საჰარას შორის ჰქვია საჰელი.

სუბრეგიონები
------------

დასავლეთ-სუდანური სავანა დასავლეთ აფრიკაში
აღმოსავლეთ-სუდანური სავანა ცენტრალურ და აღმოსავლეთ აფრიკაში
რეგიონი დაყოფილია შემდეგ სუბრეგიონებად:

* დასავლეთით მდებარე მაღალი სუდანი, მთიანი რეგიონი გვინეის ყურიდან დარფურის პლატომდე; მაღალი სუდანი მოიცავს ორ ისტორიულ რეგიონს:
	+ დასავლეთი სუდანი (ბურკინა-ფასოს და ცენტრალური და სამხრეთი მალის ტერიტორიები, ნიგერის, გვინეის, განის, კოტ-დ’ივუარის და მავრიტანიის ტერიტორიების ნაწილი)
	+ ცენტრალური სუდანი (ნიგერის და ჩადის ტერიტორიების ნაწილი)

დასავლეთი სუდანი (ჩადის ტბამდე), ცენტრალური სუდანი (ჩადის ტბიდან სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის საზღვრებამდე), აღმოსავლეთი სუდანი (სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის ტერიტორიები მდინარე თეთრ ნილოსამდე).

ისტორიულ-ეთნოგრაფიული თვალსაზრისით ერთმანეთთან ახლო მდგომ დასავლეთ და ცენტრალურ სუდანს (აფრიკის ბუნებრივი რეგიონები) ხშირად აერთიანებენ ერთ კულტურულ რეგიონად.

* აღმოსავლეთით მდებარე დაბლობი სუდანი ეთიოპიის საზღვრამდე (აღმოსავლეთი სუდანის ისტორიული რეგიონი შეესაბამება თანამედროვე სუდანის რესპუბლიკის სამხრეთ ნაწილს).

კლიმატი
-------

დასავლეთ-სუდანის სავანა, ნაკრძალი ბურკინა-ფასოში
რეგიონის კლიმატი სუბეკვატორული და მუსონურია. ზამთარში მოქმედებს ჩრდილო-აღმოსავლეთის პასატი (ზამთრის მუსონი), რომელსაც ხშირად ეძახიან ჰარმატანს, ჭარბობს კონტინენტური ტროპიკული ჰაერი, დგას ცხელი, მშრალი ამინდი. ყველაზე უფრო ცივი თვის საშუალო ტემპერატურა 20-დან 26 °C-მდეა. სუდანის რეგიონის დიდი ნაწილი უკავია ტიპურ სავანებს, რომლებსაც სამხრეთში ცვლის მაღალბალახოვანი (ბალახის სიმაღლე 5 მეტრამდე) სავანა და ფოთლოვან-მარადმწვანე ტყეები. დასავლეთი სუდანი კარგად ირწყვება (ჩადის ტბა) და ნაყოფიერია. აღმოსავლეთ სუდანს აქვს ველის და უდაბნოს ხასიათი.

მოსახლეობა
----------

ყველაზე უფრო მრავალრიცხოვანი ეთნიკური ჯგუფებია — მანდე, ჯოლოფები, სონგაი, ჰაუსა, ბაგირმი და სხვა; ზოგიერთი ხალხი სარწმუნოებით მუსლიმია.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ. 1985. — გვ. 593.
* *Readers Digest: Atlas of the World*, (1991) Rand-McNally ISBN 0-276-42001-2
**სუფლიორი** (ფრანგ. souffleur — კარნახი) — თეატრის მუშაკი, რომელიც თვალყურს ადევნებს რეპეტიციასა და სპექტაკლის მსვლელობას პიესის შემოწმებული ტექსტით (სუფლიორის ეგზემპლარი). აუცილებლობის შემთხვევაში სუფლიორი კარნახობს მსახიობებს როლის ტექსტს სუფლიორის ჯიხურიდან, რომლის ადგილი არის ფარდის ხაზთან, ან ერთ-ერთ გვერდით კულისში (სუფლიორს მაყურებელი ვერ ხედავს).

გადატანითი მნიშვნელობით სუფლიორი მოკარნახეა, ის, ვინც კარნახობს ჩურჩულით.

ისტორია
-------

სუფლიორების გამოჩენა განპირობებული იყო იმით, რომ სარეპერტუარო თეატრის მოსვლამდე სამსახიობო დასებმა მიზნად დაისახეს რაც შეიძლება მეტი სპექტაკლის გამოშვება წელიწადში. ახალი სპექტაკლის პირველი რეპეტიცია შესაძლოა ორშაბათს გამართულიყო, პრემიერა კი იმავე კვირის შაბათს. ხანდახან პრემიერაზე მსახიობები ხანმოკლე (2–3-დღიანი) რეპეტიციების შემდეგ გამოდიოდნენ სცენაზე და უმოკლეს დროში ვერ ახერხებდნენ ტექსტის დამახსოვრებას. ამან სუფლიორების არსებობის საჭიროება შექმნა.

სუფლიორს დიდი პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა. მათ სპეციალური კასტინგის საშუალებით არჩევდნენ. მაღალი ხმის ტემბრი და კარგი მეტყველება სუფლიორისთვის აუცილებელი თვისებები იყო. გარდა ამისა, მოკარნახის ხმა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მისულიყო მაყურებლამდე, მსახიობს კი მისი სიტყვები გარკვევით უნდა გაეგონა, რასაც სუფლიორის პროფესიის კარგად ფლობა სჭირდებოდა.

სიტუაცია შეიცვალა სარეჟისორო თეატრის მოსვლასთან ერთად სტანისლავსკის სისტემის გავრცელებით, რაც მოითხოვს როლთან შეგუებას. ეს კი შეუძლებელია ტექსტის დამახსოვრების გარეშე. შესამჩნევად გაიზარდა სარეპეტიციო პერიოდი; დამთავრდა ის დრო, როდესაც დასი 50 ან მეტ ახალ სპექტაკლს აწარმოებდა სეზონში. ამასთან დაკავშირებით, სუფლიორის დიდი როლი თეატრებიდან გაქრა.

თანამედროვეობა
--------------

თანამედროვე თეატრებში სუფლიორები მხოლოდ რეპეტიციებზე მუშაობენ, რის გამოც ეს პროფესია განსაკუთრებულ ოსტატობას აღარ საჭიროებს. თანამედროვე თეატრებში სუფლიორების აუცილებლობაზე მსახიობები იშვიათად საუბრობენ, თუმცა ეს თანამდებობა დღემდე არსებობს. 

ზოგიერთი მსახიობი სცენაზე მცირე ზომის ყურსასმენით გამოდის, რომლის საშუალებითაც კულისებიდან მას სუფლიორი ეკონტაქტება. პროფესია სუფლიორის ნაწილობრივ გაქრობაზე მოწმობს თანამედროვე თეატრების სცენაც, სადაც სუფლიორისთვის გამოყოფილი სპეციალური კუთხე აღარ არსებობს.

სქოლიო
------

1. 1 2   ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ. 1985. — გვ. 615.
2. 1 2  *Базылюк М.* Куда пропал суфлёр? // Новые Известия : газета, М. 2005,  დაარქივებულია ორიგინალიდან (5 ოქტომბერი, 2015)
3. ↑  პროფესია „სუფლიორი". *itv.ge* (2012-05-18). ციტირების თარიღი: 2023-06-05
**სუჩათის პირველი ხიდი** — ხიდი თურქეთში, სოფელ სუჩათში. ხიდი მოზრდილი, ტიპური ერთმალიანი ხიდების მსგავსია, ნახევარწრიული თაღის ბოლოები ორივე მხარეს კლდოვან ქანში ნაკვეთ სივრცეში ამოშენებულ ბურჯებს ეყრდნობა. 

მისი ორივე მხარის საპირე რკალის წყობაში გამოყენებულია კარგად დამუშავებული მოგრძო ფორმის ქვების ერთი რიგი. ქვები ერთმანეთზე ვერტიკალურადაა მიწყობილი და ნაგებობის ორივე ნაპირს მთელს სიგრძეზე გასდევს. მათ შორის სივრცე შევსილია კირდუღაბის თხელი ფენით. ხიდს აქვს მოაჯირი. იგი კარგად დამუშავებული მოგრძო ფორმის ქვებითაა გამართული. 

ხიდის სიგრძე — 28 მეტრია, სიგანე — 2,30 მეტრი. ხიდის ბურჯებში ორივე მხარეს დატანილია 4-4 ფოსო. იქვე განთავსებული აბრიდან ჩანს, რომ ხიდის განახლება მოხდა 2007-2008 წლებში. განახლების კვალი განსაკუთრებით კარგად ემჩნევა სავალი ნაწილის ქვის მოაჯირებს.

ლიტერატურა
----------

* ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ. 2014, გვ. 77 ISBN 978-9941-0-6458-6.
**ტროი მიქაელ კოცური** (ინგლ. Troy Michael Kotsur; დ. 24 ივლისი, 1968) — ამერიკელი მსახიობი და რეჟისორი თეატრში, კინოსა და ტელევიზიაში.

მისმა მეორეხარისხოვანმა როლმა ფილმში CODA მოუტანა მას მრავალი ჯილდო, მათ შორის ოსკარის, ბრიტანეთის კინოაკადემიის პრემია, კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო და კრიტიკოსთა არჩევანის ფილმის ჯილდო. ის არის პირველი ყრუ მსახიობი, რომელმაც მოიგო სამი ჯილდო. კოცურმა ასევე გადაიღო მხატვრული ფილმი „No Ordinary Hero: The SuperDeafy Movie".

ადრეული ცხოვრება და განათლება
-----------------------------

კოცური დაიბადა მესაში, არიზონაში, ფენიქსის უდიდეს გარეუბანში. როდესაც კოცური ცხრა თვის იყო, მისმა მშობლებმა აღმოაჩინეს, რომ ის ყრუ იყო და მათ ისწავლეს ამერიკული ჟესტების ენა, რათა ოჯახს შეძლებოდა მასთან კომუნიკაცია. მისმა მშობლებმა კოცურს ურჩიეს, ეთამაშა სპორტი და დამეგობრებულიყო მათ მეზობელ ბავშვებთან. კოცური დაესწრო ფენიქსის ყრუთა დღის სკოლას, სადაც პირველად დაინტერესდა მსახიობობით. დაამთავრა ვესტვუდის საშუალო სკოლა. საშუალო სკოლაში მისმა დრამის მასწავლებელმა წაახალისა, მონაწილეობა მიეღო უფროსების შოუში და მან შეასრულა პანტომიმის ესკიზი, რომელიც დადებითად იქნა მიღებული და მოტივაცია გაუწია მას თეატრისკენ. კოცურმა საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სტაჟირება დაიწყო KTSP-TV-ში. ფილმების გადაღების სურვილის ქონამდე, სტაჟირებისას ეხმარებოდა რედაქტორს და არ გრძნობდა ხალხთან კავშირს, ამიტომ იხსენებდა: „ჩემი სარეჟისორო ოცნება გაფუჭდა მას შემდეგ, რაც მივიღე ის ფაქტი, რომ ვცხოვრობდი სამყაროში, რომელიც არ იყენებდა ჩემს ენას". შემდეგ ის ესწრებოდა გალოდეტის უნივერსიტეტის ლექციებს 1987 წლიდან 1989 წლამდე და სწავლობდა თეატრის, ტელევიზიის და კინოს განხრით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ტროი კოცური — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  Mesa-born deaf actor makes film history with Oscar nomination (8 February 2022).
2. ↑  Potkonjak, Marija (August 14, 2003). „Sound, fury and success on stage". *East Valley Tribune*. ციტირების თარიღი: February 6, 2022.
3. ↑  Polletta, Maria (December 1, 2014). „Deaf actor from Mesa directs first movie". *The Arizona Republic*. ციტირების თარიღი: February 6, 2022.
4. ↑  Deaf Person of the Month: Troy Kotsur. *deafpeople.com*. MSM Productions Ltd (November 2012). ციტირების თარიღი: February 6, 2022.
**სამთითა კოდალა** (ლათ. Picoides tridactylus) — ფრინველი კოდალასაბერთა ოჯახისა. გავრცელებულია ევრაზიის წიწვოვან და შერეულ ტყეებში. უპირატესობას ანიჭებს დატბორილ ადგილებს. ბუდობს ჯგუფებად, წლის დანარჩენ დროს ცხოვრების მარტოხელა რითმს მისდევს. იკვებება მწერებით. დამახასიათებელია მსხვილი თავი და ვიწრო ნისკარტი. სხეულის სიგრძე 21-24 სმ, ფრთების შლილი 33-37 სმ. წონა 50-90 გრამი. გვხვდება ევრაზიაში, სკანდინავიიდან და ცენტრალური ევროპიდან დაწყებული კამჩატკის, სახალინის, ჰოკაიდოსა და კორეის ნახევარკუნძულამდე დამთავრებული. ევროპის ცენტრალურ რაიონებში სპორადულადაა გავრცელებული და მაღალმთიან ადგილებში გვხვდება. მცირე პოპულაცია აღრიცხულია საფრანგეთის ალპებსა და გერმანიის დასავლეთით.

საბერძნეთში, ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩეხეთში, სლოვაკეთში, ლატვიასა და ლიეტუვაში მეტად იშვიათად ბუდობს. ამ მხრივ, უკეთესი მდგომარეობაა პოლონეთში; გავრცელების არეალის ძირითადი მონაკვეთია რუსეთი, სკანდინავია, მათ შორის ფინეთი. ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში ადის ზღვის დონიდან 650-1900 მ სიმაღლეზე, მონღოლეთში რეგისტრირებულია ზღვის დონიდან 2300 მ სიმაღლეზე, ხოლო ტიბეტის მთებში 3300-4000 მ სიმაღლეზე.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სამთითა კოდალა დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.  (ინგლისური)
* სამთითა კოდალა დაარქივებული 2015-05-02 საიტზე Wayback Machine.  (ინგლისური)
**საბერძნეთის პოლიტიკური** წყობა წარმოადგენს საპარლამენტო წარმომადგენლობით დემოკრატიას, სადაც მთავრობის ხელმძღვანელი პრემიერ-მინისტრია. საკანონმდებლო ხელისუფლება მინიჭებული აქვთ როგორც მთავრობას, ასევე — პარლამენტს. დემოკრატიული სისიტემის აღდგენიდან მრავალპარტიულ სისტემაში ლიდერობენ ლიბერალ-კონსერვატიული ახალი დემოკრატია (ბერძ. Νέα Δημοκρατία) და სოციალ-დემოკრატიული სრულიად ბერძენთა სოციალური მოძრაობა (ბერძ. Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα). სასამართლო ხელისუფლება დამოუკიდებელია როგორც აღმასრულებელ ასევე საკანონმდებლო ხელისუფლებისგან.

1975 წლის კონსტიტუცია აღწერს საბერძნეთს "წარმომადგენლობით საპარლამენტო რესპუბლიკად" ის შეიცავს სამოქალაქო თავისუფლებების დაცვის გარანტიებს და ანაწილებს ხელისუფლებას პრემიერ-მინისტრსა და პარლამენტის მიერ არჩეულ პრეზიდენტს შორის. საბერძნეთის მთავრობის სტრუქტურა არის დასავლური დემოკრატიის შესაბამისი და წარმოადგენს ფრანგული და გერმანული მოდელების ნაზავს. პოლიტიკურ პროცესში მთავარ როლს პრემიერ-მინისტრი და კაბინეტი თამაშობენ, პრეზიდენტს ცერემონიულ ვალდებულებებთან ერთად აქვს გარკვეული აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ფუნქციებიც. ხმის მიცემა არის სავალდებულო, თუმცა არა ძალდატანებითი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საბერძნეთის პოლიტიკის სპეციალისტების ჯგუფი
* არჩევნების ოფიციალური შედეგები დაარქივებული 2009-06-09 საიტზე Wayback Machine.
* ekloges.gr დაარქივებული 2003-12-22 საიტზე Wayback Machine.  საბერძნეთის არჩევნები
* საბერძნეთის პრემიერ მინისტრის ოფიციალური საიტი
* საბერძნეთის პოლიტიკური ფორუმი
* საბერძნეთის და ევროზონის კრიზისი
**სამეცნიერო ჟურნალი** — პერიოდული გამოცემა, რომელიც სამეცნიერო ინფორმაციის წყარო და სამეცნიერო კომუნიკაციის საშუალებაა.

სამეცნიერო ჟურნალს ენათესავება სამეცნიერო ბიულეტენები, სამეცნიერო სტატიებისა და მოხსენებების კრებულები „შრომების", „სამეცნიერო წერილების" და სხვა ტიპისა.

პირველად სამეცნიერო ჟურნალში ქვეყნდება ახალი სამეცნიერო მონაცემები;

მეორადში — პირველწყაროთა შესახებ და სამეცნიერო-ინფორმაციული და ბიბლიოგრაფიული ხასიათის მასალები; ესენია რეფერატული ჟურნალები და მათი მაჩვენებლები, სასიგნალო ინფორმაცია, ექსპრეს-ინფორმაცია, ბიბლიოგრაფიული ჟურნალები;

მესამე ტიპის სამეცნიერო ჟურნალია მიმოხილვითი, სამეცნიერო-მეთოდური, ზოგადსამეცნიერო-პოპულარული ჟურნალები.

სამეცნიერო ჟურნალის ფუნქცია არ ამოიწურება მხოლოდ სამეცნიერო ინფორმაციის გავრცელებით. სამეცნიერო ჟურნალში სამეცნიერო სტატიის პუბლიკაცია უზრუნველყოფს მეცნიერის უპირატესობას. სამეცნიერო ჟურნალის მრავალმხრივი ანალიზი მეცნიერებათმცოდნეობის ერთ-ერთი მიმართულებაა.

მსოფლიოში გამოდის 35 ათასამდე სახელმწიფო სამეცნიერო ჟურნალი, რომლებშიც 3- მლნ-მდე სტატია ქვეყნდება.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ. 1985. — გვ. 8.
**ტრაგაკანტი**, *ტრაგანტი, ტრაგაკანტული ასტრაგალუსი* (Tragacantha) — მცენარეთა ქვეგვარი პარკოსანთა ოჯახის ასტრაგალუსის გვარისა. ძლიერ დატოტვილი და ეკლიანი ბუჩქია, რომლის სიმაღლე 20—50 (100) სმ აღწევს. 

250-მდე სახეობა უმთავრესად გავრცელებულია წინა და შუა აზიასა და კავკასიაში, რამდენიმე — ხმელთაშუაზღვისპირეთში. საქართველოსათვის ცნობილი 6 სახეობიდან 1 საქართველოს ენდემია: (Tragacantha atenicus) და 1 კავკასიონისა (Tragacantha denudatus). 

ტრაგაკანტის სახეობათა უმეტესობა იზრდება უდაბნოს, ველისა და ტყე-ბუჩქნარის სარტყლებში — მშრალ, როჭკიან, ზოგან წვრილმიწიან ადგილებზე. ქსეროფილური მცენარეულობის ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია, ხშირად ქმნის ტრაგაკანტიანებს. მათი ღეროსა და ტოტების დასერვით იღებენ გუმფისს — გუმიტრაგაკანტს, რომელსაც საფეიქრო მრეწველობაში, ფარმაკოლოგიასა და პარფიუმერიაში იყენებენ. ტრაგაკანტებს ჭამს აქლემი, თხა და ცხვარი. წინა აზიაში ზოგან მისგან მიღებულ შაქარსაც ხმარობენ. ტრაგაკანტები ამაგრებენ სუბსტრატს და ანტიეროზიული მნიშვნელობა აქვთ.

ლიტერატურა
----------

* *სახოკია მ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ. 1986. — გვ. 28—29.
სამთა კავშირის ქვეყნები პირველი მსოფლიო ომის წინ.
**სამთა კავშირი** — გერმანიის, ავსტრია-უნგრეთისა და იტალიის ბლოკი.
საფრანგეთისაგან კონტრიბუციის მიღებისა და გერმანიის ჯარების გაყვანის შემდეგ ბისმარკმა მიიჩნია, რომ მესამე რესპუბლიკის სამხედრო სიძლიერის აღდგენა მოსალოდნელთან შედარებით სწრაფად ვითარდებოდა. ამიტომ მან მოინდომა საფრანგეთთან ახალი ომის დაწყება, მაგრამ ამის საშუალება მას არ მისცეს რუსეთმა და დიდმა ბრიტანეთმა. საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე, მათ ხელს არ აძლევდა საფრანგეთის ხარჯზე გერმანიის შემდგომი გაძლიერება.

ბისმარკი შეუდგა რთულ დიპლომატიურ თამაშს. მისი მიზანი იყო დიდი ბრიტანეთისა და რუსეთის ურთიერთდაპირისპირება, რათა მათთვის საშუალება მოესპო მხარი დაეჭირათ საფრანგეთისთვის გერმანიასთან ომის შემთხვევაში.

ბისმარკმა განიზრახა სამხედრო კავშირის ჩამოყალიბება გერმანიის ხელმძღვანელობით. 1879 წელს გერმანიამ და ავსტრია-უნგრეთმა, რომელიც ძლიერი მფარველის მოძებნას ცდილობდა, ხელი მოაწერეს რუსეთის საწინააღმდეგოდ მიმართულ საიდუმლო სამოკავშირეო ხელშეკრულებას. ბისმარკმა ისარგებლა საფრანგეთის კოლონიური იმპერიის გაფართოებისაკენ მისწრაფებით და წააქეზა მესამე რესპუბლიკა, დაეპყრო ტუნისი, რომელზედაც თვალი ეჭირა იტალიას. საფრანგეთის მიერ განაწყენებულმა იტალიამ საიდუმლო წარმომადგენლები გააგზავნა ბისმარკთან ანტიფრანგული კავშირის დასადებად. ბისმარკმა იტალიის წარმომადგენლებს განუცხადა, რომ გზა რომიდან ბერლინისაკენ ვენაზე გადის. ავსტრია-უნგრეთის მიმართ ტერიტორიული პრეტენზიების მიუხედავად (იტალიის ტერიტორიულ პრეტენზიებს შორის ავსტრია-უნგრეთის მიმართ ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო პრეტენზია სანავსადგურო ქალაქ ტრიესტზე), იტალია იძულებული გახდა შეერთებოდა გერმანია-ავსტრია-უნგრეთის კავშირს. 1882 წელს გერმანიასა და იტალიას შორის დაიდო საფრანგეთის წინააღმდეგ მიმართული საიდუმლო ხელშეკრულება. ამგვარად შეიქმნა 1879-1882 წლებში საიდუმლო სამთა კავშირი.

რამდენიმეჯერ ვადის გაგრძელების შემდეგ სამთა კავშირმა 1915 წლამდე იარსება. ამის მიზეზი იტალიის უარი იყო დახმარება გაეწია მოკავშირეებისთვის, როცა მათ ომი გამოუცხადეს დიდ ბრიტანეთს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* *The Triple Alliance (First 8 Articles)* The World War I Document Archive, Brigham Young University Library, accessed 2008-04-21
* *Triple Alliance*, 1882 Dickinson College, Carlisle, Pennsylvania, accessed 2008-04-21
აზერბაიჯანული საზი
**საზი** (აზერ. Saz, სპარსული სიტყვა ساز, რომელიც ნიშნავს „ინსტრუმენტს") — ინსტრუმენტი ლიუთნის სახის ტამბურის ოჯახიდან. გავრცელებულია ამიერკავკასიის ხალხებში, ირანში, ავღანეთში, თურქეთში და სხვა აღმოსავლურ ქვეყნებში, ასევა თათრებში და ბაშკირებში. წარმოადგენს აზერბაიჯანელი აშუღების ტიპურ ინსტრუმენტს. საზი აღმოსავლური სიმებიანი საკრავია, მსხლის ფორმის ღრმაკორპუსიანი, გრძელყელიანი. მზადდება სხვადასხვა ზომისა.

საზი ერთ-ერთი უძველესი ხალხური საკრავია. იხსენიება ნიზამის (XII ს.) პოემებში. საზს წამყვანი ადგილი უკავია ხალხურ საკრავთა ანსამბლში. მასზე შემსრულებლები იყვნენ აშუღები - ხალხური მომღერლები, პოეტი–იმპროვიზატორები, რომლებიც გამოდიოდნენ ბაზრების მოდნებზე, სახალხო შეკრებებზე. მათ რეპერტუარში წარმოდგენილი იყო საგმირო, ისტორიული, ეპიკურ-სატრფიალო სიმღერები. 
საქართველოში გავრცელდა XVIII ს-დან სხვა აღმოსავლურ საკრავებთან და ანსამბლთან ერთად. თბილისში განსაკუთრებით მიღებული იყო აზერბაიჯანულ მოსახლეობაში.

ირანიკას ენციკლოპედიის თანახმად საზის წინამორბედად ითვლება შირვანული ტანბური, რომელიც ერთობ პოპულარული იყო ასევე თავრიზში და რომელიც აღწერილია XV საუკუნის სპარსული მუსიკოსისა და მუსიკის თეორეტიკოსის აბდულჰადირ მარაღის მიერ. მუსიკალური ენციკლოპედიის მიხედვით საზი - არის ერთ-ერთი უძველესი აზერბაიჯანული ხალხური მუსიკალური ინსტრუმენტი. მის წინამორბედებად ითვლებიან სეტარი (ანუ ჯუფთი საზი; რომელიც მოიხსენიება სპარსული პოეზიის კლასიკოსის ნიზამის პოემებში, რომელიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მე- XII საუკუნეში დღევანდელი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე) და დუთარი, რომელსაც გააჩნია მსგავსი ფორმა. აზერბაიჯანელი ხელოვნებათმცოდნის მეჯნუნ ქერიმოვის თვალსაზრისით, თანამედროვე აზერბაიჯანული საზი წარმოადგენს გოფუზის სრულყოფილ გაუნჯობესებულ ვერსიას, ხოლო თანამედროვე სახე საზმა მიიღო ირანის შაჰის ისმაილ ხათაის ხანასი (მე- XVI საუკუნე). 

თურქეთში საზს უწოდებენ ორ მსგავს ინსტრუმენტს: 1) „ბაღლამა"-ს (bağlama, baglama) 
7 სიმიან (ორ წყვილიან და ერთ სამიან სიმიან) დიდ საზს, 2) „ჯურა"-ს (cura) – 6 სიმიან (სამ წყვილიან ) მომცრო საზს.

საზის სამი სახეობისგან (ზომებისგან) ყველაზე გავრცელებულ სახეობას აზერბაიჯანში წარმოადგენს „თავარ საზი" ან „ანა საზი", რომელნიც წარმოადგენენ ცხრა, ზოგჯერ კი რვა სიმიან ინსტრუმენტს. მისგან განსხვავებით, ოდნავ უფრო კომპაქტური, „ოპთა" ან „გოლთუგ" საზს გააჩნია ექვსი, ზოგჯერ შვიდი სიმი, ხოლო მომცრო „ჯურა" საზი არის ოთხ - ექვს სიმიანი ინსტრუმენტი.
მე- XX საუკუნეში, განსაკუთრებით კი ბოლო ნდროს , საზზე მუღამური შესრულების გავრცელებით, ჰარმონიის რიცხვი გაიზარდა 17-18 -მდე.
შესრულება (აზერბაიჯანი) ჟღერადობა წარმოიშვება პლექტრის მეშვეობით, რომელიც როგორც წესი მზადდება ალუბლის ქერქისაგან. საზზე უკრავენ როგორც სოლო ასევე ანსამბლის შემადგენლობაში. იგი წარმოადგენს აზერბაიჯანელი აშუღების ძირითად მუსიკალურ ინსტრუმენტს, ასევე შედის აზერბაიჯანის მუსიკალური ინსტრუმენტების ორკესტრის შემადგენლობაში.

ლიტერატურა
----------

* დ. არაყიშვილი, ქართული მუსიკა (მოკლე ისტორიული მიმოხილვა), ქუთაისი, 1925.
* მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური მუსიკალური ტრადიციები და თანამედროვეობა, 1988.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საზი

სქოლიო
------

1. ↑  САЗ atlas.musigi-dunya.az
**სამეცნიერო ლიტერატურა** — კვლევითი-ანალიტიკური სახის, ემპირიული და თეორიული ხასიათის გამოქვეყნებულ წერილობით მასალა. კვლევის შედეგების გამოქვეყნება მისი ღირებულების შეფასების, შინაარსის გარშემო სამეცნიერო საზოგადოების განსჯის ერთ-ერთი წინაპირობაა.

სამეცნიერო პუბლიკაციების ნაირსახეობანი
--------------------------------------

სამეცნიერო ლიტერატურად ითვლება:

* სამეცნიერო ჟურნალებში გამოქვეყნებული სამეცნიერო სტატიები.
* საბუნებისმეტყველო დარგებთან დაკავშირებული პატენტები.
* ერთი ან რამდენიმე, სხვადასხვა მეცნიერთა საერთო ავტორობით გამოცემული წიგნები ან მონოგრაფიები.
* სამეცნიერო კონფერენციებზე წარმოდგენილი თეზისები, ნაშრომები, გამოსვლები, ლექციების სტენოგრამები.
* ინტერნეტში გამოქვეყნებული კვლევები/კვლევების შედეგები.

ხარისხი
-------

არსებობს გარკვეული კრიტერიუმები, რომელსაც სამეცნიერო ლიტერატურა უნდა აკმაყოფილებდეს. ესენია: სამეცნიერო აპარატის გამართულობა, აკადემიური წერის კულტურა, ნაშრომის/პუბლიკაციის ფორმატი, რომელიც ბიბლიოთეკის რეჟიმისთვის არის გათვალისწინებული, მისით სარგებლობის (წაკითხვა, ციტირება და ა.შ.) შეუზღუდავი შესაძლებლობა. ნაშრომი უნდა ეყრდნობოდეს შესაბამის დარგში ან დარგებში, სამეცნიერო დისციპლინებში მიღწეულ გამოცდილებებს, როგორც ემპირიულ, ისე თეორიული მიდგომებს. 

სამეცნიერო პუბლიკაციის/ნაშრომის დამაკმაყოფილებელი აკადემიური ხარისხის და ვარგისიანობის რევიზიისათვის პრაქტიკაში დამკვიდრებულია რეცენზირების ფორმა.

ლიტერატურა
----------

* Robert G. Bartle (1990) "A brief history of the mathematical literature" from American Mathematical Society.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„სამეცნიერო ლიტერატურა"** ვიკისაწყობში.
*How Animated Cartoons Are Made* (1919)
**ტრადიციული ანიმაცია**, რომელსაც ასევე უწოდებენ კლასიკურ და ნახატ ანიმაციას — ერთ-ერთი უძველესი და ისტორიულად ანიმაციის ყველაზე პოპულარული ფორმა. ტრადიციულ ანიმაციაში ყოველი კადრი იხატება ხელით. *ტრადიციული ანიმაცია* ხოლმე გამოიყენება როგორც კომპიუტერული ანიმაციის საპირისპირო მნიშვნელობის მქონე ტერმინი.

პროცესი
-------

### კადრირება

ტრადიციული მეთოდით შექმნილი ანიმაცია, ისევე როგორც კინოინდუსტრიის სხვა პროდუქცია, ეფუძნება კადრირებას. კადრირება ანიმაციაში წარმოადგენს სურათებისა და ანოტაციების წყობას, რომელიც კომიქსის მსგავსია. სურათების მეშვეობით გადამღები გუნდი კადრის კომპოზიციურ წყობას ეცნობა. კადრირების მხატვრები დრო და დრო ესაუბრებიან რეჟისორს. ხშირად, სანამ შედგება საბოლოო დამტკიცება, მიმდინარეობს კადრირების შეცვლა.

### გახმოვანება

უშუალოდ გადაღების პროცესამდე ხოლმე იწერება გამხმოვანებელთა ხმები. ძირითადად, ეს ხდება იმისათვის, რომ ფილმის მომზადებისას ყველა პერსონაჟის პირი ხმასთან ერთად სინქრონულად მოძრაობდეს. როგორც წესი, მზა ხმასთან ანიმაციის სინქრონიზაცია უფრო ადვილია, ვიდრე არსებულ ანიმაციასთან - ახლადჩაწერილი ხმის. გახმოვანებაში ასევე შედის: მუსიკა, ხმოვანი ეფექტები, მსახიობთა დიალოგები. მუსიკა და ხმოვანი ეფექტები ხშირად ფილმს მონტაჟისას ემატება.

1930-იან წლებამდე გადაღებულ ხმოვან ანიმაციურ ფილმებს ახლდა ფილმის შემდგომ სინქრონიზებული გახმოვანება.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* როგორ იღებენ ანიმაციურ ფილმს დაარქივებული 2006-09-25 საიტზე Wayback Machine.
* ესეები ანიმაციის შექმნის პროცესებზე დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია ანიმაციის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
**საზღვაოსნო სკოლის შენობა** (რუს. Здание мореходной школы) — ყოფილი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1808 წელს და დაინგრა 1940-იან წლებში.

მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 14.

ისტორია
-------

1808წელს ვინმე ნიკოლაევმა ტაგანროგში შმიდტის ქუჩა 14-შ ააგო სახლი. მშენებლობა თავდაპირველად მიმდინარეობდა ნავსადგურის საბაჟოსათვის. მოგვიანებით შენობაში განთავსდა კომერციული სასამართლო. 1813 წლისათვის კი შენობაში მდებარეობდა სამშენებლო კომიტეტი და ქალაქისთავის კანცელარია. 1819 წელს გაფართოების საჭიროების გამო, შენობას დააშენეს მეორე სართული. 1844-1853 წწ. როდესაც ქალაქის თავი იყო თავადი ლივენი, მან ამ სახლში მოაწყო კანცელარია. 

დროთა განმავლობაში ქალაქში გაჩნდ საჭიროება გაეხსნათ საზღვაოსნო სკოლა. ადრე ტაგანროგში უკვე მოქმედებდა შტურმანთა სკოლა, მაგრამ 1825 წისათვის იგი უკვე აღარ მუშაობდა. 1874 წელს გაიხსნა საზღვაოსნო კურსები ფლოტის შტურმანების ხელმძღვანელის ა. ივანოვის მხარდაჭერით. 

თავდაპირველად სკოლაში სულ 13 მოსწავლე სწავლობდა. 1882 წელს ფინანსტა სამინისტრომ გამოსცა ბრძანებულება, რომლის მიხედვითაც შკიპერის თანამდებობაზე დანიშვნა აეკრძალა ყველა იმ პირს, რომელსაც არ ექნებოა შესაბამისი განათლების დამადასტურებელი დიპლომი. საზღვაოსნო სკოლაში მუშაობა დაიწყო პრაქტიკულმა კლასმა, სადაც ასწავლიდნენ 25 წელს ზემოთ ასაკის მქონე ახალგაზრდებს. მიმდინარეობდა სამწლიანი სწავლება. 25 წლის განმავლობაში 266 დიპლომირებულმა შკიპერმა დაამთავრა საზღვაოსნო კურსები. 

სტუდენტებს საზღვაოსნო სკოლაში ასწავლიდნენ საზღვაო ასტრონომიას, რუსულ ენას, გეოგრაფიას, გემის მართვას, ტრიგონომეტრიასა და გემის მექანიკას. კურსების შედეგად ამზადებდნენ შორეული ნაოსნობის შკიპერებსა და შტურმანებს. სწავლის პერიოდში მოსწავლეები აწყობდნენ პრაქტიკულ გასვლებს შავ და აზოვის ზღვებში. ამ პერიოდისათვის სკოლაში სწავლობდა 63 ადამიანი, ხოლო ბიბლიოთეკაში წიგნების რაოდენობა იყო 1 700 ცალი.

1910 წლის იანვარში სკოლის დამამთავრებელი კლასის მოსწავლეებსა და დირქტორს შორის მოხდა კონფლიქტი. სტუდენტები ადანაშაულებდნენ სკოლის ხემძღვანელობას სწავლების დაბალ ხარისხში. ისინი აცხადებდნენ, რომ ზოგიერთი დისციპლინა საერთოდ არ ისწავლებოდა, რის გამოც იძულებულები იყვნენ დაეტოვებინათ სკოლა. ამ კონფლიქტის შემდეგ სკოლის ხელმძღვანელი ტრეზუტი ავად გახდა, ხოლო მისი მოვალეობის შესრულებას შეუდგა ტაგანროგის ნავსადგურის უფროსი ალექსანდრე სემენიუტი. ახალმა მმართველობამ შესთავაზა მოსწავლეებს გაეგრძელებინათ სწავლა, მაგრამ ამ მოწოდებას დაეთანხმა მხოლოდ ნახევარი, რის შდეგადაც ორი დამამათავრებელი კლასის მაგივრად დარჩა ერთი კლასი. სკოლის ახალი ხელმძღვანელი გახდა სახელმწიფო მრჩეველიივან კონდო.

შენობა არ შემორჩენილა ჩვენს დრომდე. იგი დაინგრა 1940-იან წლებში.

სქოლიო
------

1. 1 2  Дом 14, Шмидта улица.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-11.
2. 1 2 3  Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье"», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0
**ტაილანდის ეროვნული ჰიმნი** (ტაი. เพลงชาติ; ქართ. ფჰლენგ ჩათ) — ტაილანდის სახელმწიფო ჰიმნი, დამტკიცებული დღევანდელი სახით 1939 წლის 10 დეკემბერს.

მუსიკის ავტორი არის რუსი კომპოზოტორი ფჰრა ჩენდურიანგი (იგივე პიტერ ფეიტი) და ტექსტის ავტორი ლუანგ სარანუპრაფჰანი. ჰიმნის სახელი ტაილანდური ენიდან ითარგმნება, როგორც "ეროვნული ჰიმნი".

პირველად ჰიმნი გაიჟღერა რადიოში 1932 წელს, იმდროინდელი ჰიმნის ტექსტის ავტორი იყო ქჰუნ ვიჩითმატრა, რომელსაც ეკუთვნის ასევე დღევანდელი ჰიმნის ტექსტის ორიგინალი. მაგრამ ქვეყნის სახელწოდების შეცვლის შემდეგ, ტაილანდის პრემიერ-მინისტრის დავალებით ლუანგ სარანუპრაფჰანი დაწერა ახალი ლექსი ჰიმნს, რომელიც ახლა გამოიყენება. ზუსტად მაშინ პრემიერ პიბუნსონგრამის გადაწყვეტილებით მიიღეს ჰიმნის დღეში ორჯერ, დილის 8 საათზე და საღამოს 6 საათზე შესრულება, რომელიც დღესაც ძალაში რჩება.

ჰიმნის ტაიური ტექსტი
--------------------

* ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย
* เป็นประชารัฐ ไผทของไทยทุกส่วน
* อยู่ดำรงคงไว้ได้ทั้งมวล
* ด้วยไทยล้วนหมาย รักสามัคคี
* ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด
* เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่
* สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี
* เถลิงประเทศชาติไทยทวี มีชัย ชโย

სქოლიო
------

1. ↑  ความเป็นมาของเพลงชาติไทยปัจจุบัน.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-04-09. ციტირების თარიღი: 2016-02-03.
2. ↑  History of Thai National anthem from Banfun.com.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-11. ციტირების თარიღი: 2007-10-11.
3. ↑  History of Thai National anthem from Rakbankerd.com[*მკვდარი ბმული*]
**რემონტნოეს კვართის ეკლესია** (რუს. Покровская церковь) — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი რემონტნოეს რაიონის სოფელ რემონტნოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
-------

1849 წელს ახალგადმოსახლებული მოსახლეობის შეკრებაზე სტანიცა რემონტნოეში შეიქმნა სოფლის თემი და მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ სამლოცველო. ასტრახანის სასულიერო კონსისტერიის მიერ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, 1850 წელს სამლოცველო ააგეს და აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. 1851 წლის სექტემბერში სამლოცველო დაიწვა. 

ამავე წლის ბოლოს სტანიცის მოსახლეობამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი ეკლესია. 1852 წელს დამწვარ სამლოცველოსთან ახლოს ააგეს და გახსნეს სამლოცველო სახლი. 1853 წელს ეკლესია აკურთხა მღვდელმა ვასილი დილიგენსკიმ.

სამი წლის შემდეგ ეკლესია გადაეცა სტანიცა ტორგოვუიუს, ხოლო სტანიცა რემონტნოეს მოსახლეობამ გადაწყვიტა აეშენებინა ახალი ეკლესია. ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია ააშენეს XIX საუკუნის 50-იანი წლების ბოლოსა და 60-იანი წლების დასაწყისში. ეკლესიის შტატი შედგებოდა სამი ადამიანისაგან, მღვდელი, დიაკვანი და მეფსალმუნე. 1873 წელს კვართის ეკლესიაში გაიხსნა ოლქში პირველი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 

1891 წელს კვართის ეკლესიის მახლობლად ააშენეს და აკურთხეს ვაჟთა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ვაჟთა სკოლის გვერდით 1892 წელს ააშენეს ქალთა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. აქვე მდებარეობდა სახალხო სასოფლო სკოლა.

1895 წელს კვართის ეკლესიას ჩაუტარეს რემონტი და მიაშენეს ორი საკურთხეველი. ამის შემდეგ კვართის ეკლესიას გარდა მთავარი საკურთხევლისა, რომელიც ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ჰქონდა ორი საკურთხეველი: ჩრდილოეთისა - მოციქულთასწორი კონსტანტინესა და დედამისის, მოციქულთასწორის ელენეს სახელზე და სამხრეთისა - მიტროფანე ვორონეჟელის სახელზე. ეკლესიის ახალი საკურთხევლები აკურთხა მღვდელმა იოანე ნიგროვსკიმ. ეკლესიის ღვთისმსახურებისათვის საჭირო ნივთები შეიძინეს მოსახლეობის მიერ შეწირული თანხებით. ხატები ეკლესიისათვის დაწერა მოსკოველმა ხელოსანმა სემიონ შვარიოვმა. 

1920 წელს რუსეთში გამოცხადდა ყალმუხი ხალხის ავტონომიური ოლქი, სადაც შევიდა სოფელი რემონტნოეც. 1921 წელს რემონტნოეს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. ადგილობრივი ხელისუფლების ორგანო გახდა რემონტნოეს საქალაქო საბჭო. 1923 წელს რემონტნოე კვლავ სოფელი გახდა.

საბჭოთა პერიოდში დაიწყო ეკლესიის დევნა, თუმცა კვართის ეკლესია განაგრძობდა ფუქციონირებას. ღვთისმსახურება მასში გრძელდებოდა 1934 წლამდე, რის შემდეგაც ეკლესია ოფიციალურად დახურეს. 1936 წელს ეკლესიის შენობა დაანგრიეს. მის ადგილზე ააშენეს კაფე „Огонёк". დანგრეული ეკლესიის სახსოვრად კულტურის სახლთან დადგეს სამახსოვრო თაღი მოოქროვილი გუმბათით და მართლმადიდებლური ჯვრით.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Храм святых праведных Иоакима и Анны село Ремонтное
* Село Ремонтное

სქოლიო
------

1. ↑  Памятная арка
**ტაილანდის სამხედრო გადატრიალება** — 2014 წლის 22 მაისს ტაილანდში სამეფო არმიის ხელმძღვანელობის მიერ განხორციელებული სამხედრო გადატრიალება. გადატრიალებას სათავეში ედგა სამეფო არმიის მთავარსარდალი, პრაიუთ ჩან-ოჩა.

20 მაისის ადგილობროვი დროით დილის 5 საათზე, ყველა ეროვნულმა ტელეარხმა გადასცა სამეფო არმიის ხელმძღვანელის განცხადება, რომელიც აღნიშნავდა, რომ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური კრიზისიდან გამოსვლის გამო, რომლის შედეგად დაიღუპა 28 და დაიჭრა ასობით ადამიანი, ცხადდებოდა სამხედრო მდგომარეობა. სამხედრო მდგომარეობის გამოცხადების ოფიციალური მიზეზი იყო „ქვეყანაში მშვიდობისა და წესრიგის აღდგენა". ტაილანდის კონსტიტუციის თანახმად, სამხედრო ძალებს აქვთ უფლება, უკიდურეს შემთხვევაში, ხელში აიღონ ძალაუფლება და იზრუნონ საზოგადოების უსაფრთხოებისათვის. 

ტაილანდის პრემიერ-მინისტრის უფროსმა მრჩეველმა უსაფრთხოების საკითხებში, პარადონ პატანაბუტმა, განაცხადა, რომ ხელისუფლება არ იყო ინფორმირებული სამხედრო მდგომარეობის გამოცხადების შესახებ და დროებითი მთავრობა პრემიერ ნივათჰუმრონგ ბუნსონპაისანის ხელმძღვანელობით მუშაობას განაგრძობს. არმიის ოფიციალურმა წარმომადგენელმაც ასევე დაადასტურა, რომ სამხედრო მდგომარეობის შემოღება არ მოახდენდა გავლენას დროებით მთავრობაზე, რადგან აღნიშნული მდგომარეობა გამოცხადდა ქვეყანაში წესრიგის აღდგენის მიზნით. 20 მაისის დილას პრაიუთ ჩან-ოჩას ბრძანებით შეიქმნა მშვიდობისა და წესრიგის აღმდგენი საბჭო. 22 მაისს კი გენერალმა ჩან-ოჩამ გამოაცხადა სამხედრო გადატრიალების შესახებ. მისი განცხადებით „ხელისუფლებას ახლა არმია ფლობს, რათა ქვეყანაში აღადგინოს წესრიგი და გაატაროს საჭირო რეფორმები". მალევე გაუქმებულად გამოცხადდა ტაილანდის კონსტიტუციაც.

სქოლიო
------

1. ↑  Армия объявила о введении в Таиланде военного положения
2. ↑  В Таиланде ввели военное положение
3. ↑  Правительство Таиланда остается у власти
4. ↑  ტაილანდში კომენდანტის საათი გამოცხადდა
5. ↑  ტაილანდის არმიის ხელმძღვანელმა გადატრიალების შესახებ გამოაცხადა
6. ↑  ტაილანდში გადატრიალების ლიდერმა გააუქმა კონსტიტუცია
ეროვნული საბჭოს წევრები, დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, თბილისი.
**საქართველოს ეროვნული საბჭო** — საქართველოს პოლიტიკური პარტიებისა და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების წარმომადგენლობითი ორგანო 1917-1919 წლებში. აირჩიეს საქართველოს ეროვნულ ყრილობაზე 1917 წლის 19-23 ნოემბერს. 1918 წლის 26 მაისს საბჭომ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოაცხადა და იმავე წლის 8 ოქტომბერს საქართველოს პარლამენტი ეწოდა. 

საბჭოში უმრავლესობას ფლობდნენ სოციალ-დემოკრატები. მასში ასევე მონაწილეობდნენ სოციალისტ-ფედერალისტები, ეროვნულ-დემოკრატები, ესერები, „ალიონის" ჯგუფი, რადიკალ-დემოკრატები და უპარტიოები. საბჭოს თავმჯდომარეობდა აკაკი ჩხენკელი, 1918 წლის ოქტომბრიდან კი — კარლო ჩხეიძე. საბჭომ მოამზადა და 1919 წლის თებერვალში ჩაატარა საყოველთაო და პირდაპირი დამფუძნებელი კრების არჩევნები, რის შემდეგაც საკანონმდებლო უფლებამოსილება დამფუძნებელ კრებას გადააბარა.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საქართველოს პარლამენტის (1918) წევრების სია

ლიტერატურა
----------

* *სიდამოინძე უ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ. 1985. — გვ. 173.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* საქართველოს სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოების სამართლებრივი აქტები. საქართველოს ეროვნული საბჭო. საქართველოს ეროვნული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი დაარქივებული 2007-10-26 საიტზე Wayback Machine.. რეგიონალიზმის კვლევის ცენტრი