recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ცეზარ ლოთიაშვილი** (დ. 17 აგვისტო, 1943, ქუთაისი — გ. 2017) — ქართველი ინჟინერი, სპორტსმენი.

ბიოგრფია
--------

1960-1963 წლებში სწავლობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტზე, სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. სწავლა გააგრძელა მოსკოვის საინჟინრო გეოდეზიის, აეროფოტოგადაღებისა და კარტოგრაფიის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1967 წელს და მიენიჭა ინჟინერ-გეოდეზისტის კვალიფიკაცია. 1967-1970 წლებში მუშაობდა სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს, საძიებო ექსპედიციის ინჟინერ-ტოპოგრაფად, უფროს ინჟინერ გეოდეზისტად, საძიებო პარტიის უფროსად. 1970-1976 წლებში იყო სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს საძიებო ექსპედიციის უფროსი. 1976 წელს ბრუნდება საქართველოში და მუშაობას იწყებს საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის სისტემაში უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). 1977-1983 წლებში წყალტუბოს საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული საპროექტო ბიუროს უფროსად. 1983-1985 წლებში იყო სამშენებლო-სამონტაჟო რაზმ „ხიდმშენი-108"-ს მთავარი ინჟინერ-გეოდეზისტი. 1985-2001 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი"-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად. 2001-2004 წლებში ქუთაისის „SOS ბავშვთა სოფელი"-ს მშენებლობის მთავარ ინჟინრად. 2005-2006 წლები იყო შპს „იმერეთმშენი"-ს ტექნიკური დირექტორი. 2006-2007 წლებში შპს „ჰარმონია-92"-ის ტექნიკური დირექტორი. 2007-2009 წლებში მუშაობდა შპს „ბიზნეს-კომფორტი"-ს მთავარ ინჟინრად. 2010 წელს შპს „RDI"-ს, „ზუგდიდი-მესტიის" საავტომობილო გზის მშენებლობის სამუშაოთა კოორდინატორად. 2010-2014 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი"-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად. მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით ყაზახეთში საძიებო პარტიის უფროსად მუშაობის პერიოდში, აღმოჩენილ იქნა ნავთობის საბადოები: „დემირ-ბაბა", „ბუზაჩი", „ჩუკუროი" და მიწისქვეშა მტკნარი წყლის ტბა „ტიუ-სუ". ასევე მისი უშუალო მონაწილეობით დაპროექტებულ და აშენებულ იქნა კომუნალური სფეროს, ჯანდაცვისა და თავდაცვის სამინისტროს, ასევე ინფრასტრუქტურული დანიშნულების არაერთი მნიშვნელოვანი ობიექტი. თანამშრომლობდა, როგორც მიწვეული ექსპერტი სხვადასხვა სამშენებლო და საპროექტო ორგანიზაციებთან. არის 20-მდე სტატიისა და მონოგრაფიის ავტორი. აკადემიკოს ვ. პ. ალექსეევ-შემიაკინთან ერთად გამოცემუი ჰქონდა სამი სახელმძღვანელო სამარქშეიდერო საქმესა და გეოდეზიაში (1971-1975). ახალგაზრდობის წლებში მისდევდა სპორტს. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული ჰქონდა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.

ჯილდოები
--------

* სსრკ სპორტის ოსტატი (კლასიკურ ჭიოდაობა)

ლიტერტურა
---------

* საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ. 2021, გვ. 167-168

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ცეზარ ლოთიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ტრიპოლისი** (ძვ. ბერძნ. Τρίπολις), ყოფილი **ისხოპოლისი** — ანტიკური დასახლება შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე, ისტორიული პონტოს რეგიონში, იმავე სახელობის მდინარესთან. მდებარეობს კლდოვან კონცხზე. დღეს წარმოადგენს ქალაქ ტირებულუს არქეოლოგიურ საიტს. ადმინისტრაციულად შედის გირესუნის პროვინციაში, თურქეთის შავი ზღვის რეგიონში.

ისტორია
-------

ტრიპოლის ტერიტორია თავდაპირველად მოსინიკების განსახლების არეალში შედიოდა. პლინიუს უფროსი „ბუნების ისტორია"-ში მოგვითხრობს რომ ტრიპოლის ციხე-ქალაქი დაარსდა ძვ.წ. 656 წელს, როგორც ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფო მილეტის ერთ-ერთი სავაჭრო კოლონია. ის ზეფირიუმის კონცხის აღმოსავლეთით 18 კმ-ის დაშორებით მდებარეობდა. ქალაქს გააჩნდა საკუთარი ნავსადგური. ტრიპოლი მოგვიანებით შედიოდა რომის და ბიზანტიის იმპერიაში. მოგვიანებით მის შემადგენლობაში შევიდა ორი ციხე-ქალაქი ანდოზი (დღევანდელი ესპიე) და ბედრამა (ბედრუმი). 1204 წელს ქართველა ხალდიაში ლაშქრობის შედეგად ტრიპოლი გახდა ახლად წარმოქნილი ტრაპიზონის იმპერიის ნაწილი. 1404 წლისთვის ის ტრაპიზონის იმპერატორების უშუალო სამფლობელოს წარმოადგენდა.

სქოლიო
------

1. ↑  Hamilton, *Researches*, i. p. 257.
2. ↑  თარგი:Cite DARE
3. ↑  თარგი:Cite Barrington
4. ↑  Arrian, *Periplus Ponti Euxini* 16.4; Anon. *Periplus Ponti Euxini* p. 13; თარგი:Cite Pliny
5. ↑  Ruy Gonzáles de Clavijo, *Narrative of the Embassy of Ruy Gonzalez de Clavijo to the Court of Timour at Samarcand AD 1403-6*, translated by Clemens Markham (London: Hakluyt Society, 1859), p. 60

გარე ბმულები
------------

* Hazlitt, Classical Gazetteer, "Tripolis"
**ტარფორსტი** არის ქალაქ ტრირის ერთ–ერთი რაიონი. მისი მოსახლეობა დაახლ. 7.123 მცხოვრებს შეადგენს. ტარფორსტის რაიონი ორ უბნად იყოფა – **"ალტ–ტარფორსტისა"** და **"ტრიმელტერ ჰოფისაგან"**. მიუხედავად იმისა, რომ "ალტ–ტარფორსტი" კარგა ხანია ქალაქ ტრირს ეკუთვნის, მაინც დღემდე შეინარჩუნა გერმანული შუასაუკუნებრივი სოფლის განუმეორებელი იერ–სახე, ხოლო "ტრიმელტერ ჰოფი" ახალი უბანია, მხოლოდ ახალშენებისგან შედგება და ძველი სოფლის ზემოთ მდებარეობს.

ისტორია
-------

**ტარფორსტი** და მისი მიდამოები წარმოადგენს ძველ ისტორიულ მიწას. დღემდე მოპოვებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად მოპოვებული აღმოჩენების მიხედვით დასტურდება ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ ადრე აქ რომაული დასახლებები არსებობდა. სახელი ტარფორსტიც კი რომაელთა დროზე მიანიშნებს; „ცენტარბუს" ("Centarburs" = ლათინურად ითარგმნება როგორც '100 ხე'). 

ერთ დროს ამ უბანში წმ. მაქსიმინეს სააბატოს ე.წ. „ცენტჰაუსი" ყოფილა. („ცენტჰაუსი" ეწოდებოდა გერმანიის სხვადასხვა კუთხეში ისტორიულად არსებულ ხარკის, ბეგარისა თუ ღალის ჩასაბარებელ საუბნო წერტს.) დროთა განმავლობაში, სწორედ ამ „ცენტჰაუსის" გარშემო გაჩენილა დასახლებული პუნქტი. 1933 წელს ტარფორსტს 458 მაცხოვრებელი ჰყავდა, 1969 წელს კი კომუნალური რეფორმის ფარგლებში ტრირ–ქალაქს შემოუერთეს.

ტარფორსტის მოსახლეობის მკვეთრი ზრდა დაიწყო 1970 წლიდან, რაც უკავშირდება უნივერსიტეტის დაარსებას ქალაქ ტრირის სწორედ ამ რაიონში, რის გამოც ბოლო წლებში რამდენიმეჯერ გაიზადა კამპუსის ტერიტორია და მისი მოსაზღვრე სტუდენტთა საერთო საცხოვრებლების რაოდენობა. 1980–იანი, 1990–იანი წლების ბოლოს მრავალი ახალშენი წარმოიშვა **ტრიმელტერ ჰოფ**ზე და მთლიანად ტარფორსტის შემაღლებაზე. თუ ადრე ადრე ძირითადად ფრანგულენოვანი მოსახლეობა ჭარბობდა, წინდახედული და აუჩქარებელი დემოგრაფიული პოლიტიკის შედეგად, სხვა მრავალ ღონისძიებთა შორის, აქაური უნივერსიტეტის ბაზაზე საერთაშორისო მნიშვნელობის კარგი სასწავლო ცენტრი ჩამოყალიბდა, რამაც სრულიად შეცვალა ქალაქის დემოგრაფიული მდგომარეობა, სოციალურ–კულტურული კონტექსტი და უბრალოდ, ატმოსფერო. ფრანგი ჯარისკაცების ნაცვლად აქ, სულ უფრო და უფრო მეტ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოსულ აზიის, აფრიკისა და ევროპის ენებზე მოსაუბრე სტუდენტებს ნახავთ, რომლებიც სწავლა–განათლებას გერმანელ სტუდენტებთან ერთად გერმანულ ენაზე ეუფლებიან.

ტარფორსტს აქვს საკმაოდ მოზრდილი ადგილობრივი სპორტული, მათ შორის საფეხბურთო და მუსიკალური კლუბები. 

უძველესი შენობა ტარფორსტში არის „მაქსიმინერ ჰოფი" (რაც გერმანულიდან ქართულად ითარგმნება როგორც მაქსიმინეს კარ–მიდამო, სახლ–კარი)

მდებარეობა
----------

**ტარფორსტი** მდებარეობს არა ქალაქის ცენტრში, ანუ მოზელის ხეობაში, არამედ **პეტრისბერგის პლატო**ზე. ტარფორსტი ამით მაღლობზე განლაგებულ ეკუთვნის ფილშთან, კერნშაიდთან, ირში ერთ სივრცეს წარმოადგენს.

ტარფორსტში ნოი–კიურენცისა და ოლევიგის მოსაზღვრედ მდებარეობს ტრირის უნივერსიტეტი. ტარფორსტის ნაწილს წარმოადგენს „ტრიმელტერ ჰოფი" (*tremuletum* ლათინურიდან ითარგმნება როგორც 'ვერხვნარი', ან 'ვერხვის ტყე'), რომელსაც მისგან კოლენშტრასე ჰყოფს ცალკე. აქვეა ტარფორსტის სავაჭრო ცენტრიც.

ადგილობრივი სამოყვარულო კლუბები
-------------------------------

* FSV ტრირ–ტარფორსტის საფეხბურთო კლუბები 1946
* ტრიმელტერის სპორტული სამოყვარულო კლუბი
* ტარფორსტის სამოყვარულო მუსიკალური კლუბი
**ჩეგოლის ლოდები** — ერატიკული ლოდები საქართველოში, ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ხობისწყლის ზემო დინების მარცხენა შენაკადის — ჩეგოლის ხეობაში, ეგრისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1900–1950 მ სიმაღლეზე.

ნეოკომური კირქვების იზოლირებული შთენილი მასივიდან — მთა ჩეგოლიდან (2928,5 მ) ჩამოგორებული და ჩეგოლის ძველი მყინვარის მიერ გადაადგილებული კირქვის ლოდები ხეობის ფსკერზეა განლაგებული. დიდი (რამდენიმე მეტრი სიგრძის მქონე) ლოდები აქ დაახლოებით ათეულამდეა. ლოდები ყოფილი გამყინვარების უტყუარი საბუთია. ერატიკულ ლოდებზე ფლორა განსხვავებულ ხასიათს ატარებს და შეიცავს სამხრეთი კოლხეთისათვის დამახასიათებელ სახეობებს.

ჩეგოლის ლოდებს მიაკვლია პროფესორმა ლევან მარუაშვილმა. მკვლევრის აზრით, ეს „გიგანტები" ხეობის ფსკერზე ნეოკომური კირქვების იზოლირებული შთენილი მასივიდან — მთა ჩეგოლიდან ძველი მყინვარის მიერ მათი გადაადგილების შედეგია.

მისასვლელი გზა ჩხოროწყუდან ხობისწყლის ხეობის აღმა ასვლით ჩეგოლამდე თითქმის შეუძლებელია. ჩეგოლის ხეობაში მისასვლელად საჭიროა მოვლა ტეხურის ხეობაზე (ლებარდეს საავტომობილო გზით), საცხენე ბილიკით ჩეგოლის უღელტეხილის გადალახვა და ჩეგოლის ხეობაში ზემოდან ჩასვლა.

სქოლიო
------

1. ↑  კობა ხარაძე. საქართველოს ბუნების ფენომენები, თბ. 2014
2. 1 2  „საქართველოს სსრ წითელი წიგნი", გამომცემლობა «საბჭოთა საქართველო», თბ. 1982.
3. ↑  Маруашвили Л. И. Древнее оледенение южных склонов Мегрельского хребта. Тб. 1959.
ფინანსური რესურსების მართვის პროცესში ძალზე ხშირად გვხვდება გაურკვევლობასთან და განუსაზღვრელობასთან ბრძოლის ამოცანა. ეს განუსაზღვრელობა ორი სახისაა:

1. შეუძლებელია ფინანსური სისტემის მიმდინარე მდგომარეობის დაზუსტება (მისაღები სიზუსტით);
2. უცნობია (ან ვერ დგინდება მოთხოვნილი სიზუსტე) მომავალი პერიოდის ფინანსური მაჩვენებლები და მისი თანამდევი პარამეტრები.

არაზუსტი სიმრავლეები ამ შემთხვევაში ასრულებენ განუსაზღვრელობის მოდელირების ინსტრუმენტების როლს, რომლებიც, თავის მხრივ ეფუძნებიან ადამიანის შემეცნების უნარს და შესაძლებლობას - თვისობრივი კატეგორიებით ოპერირებისა და ლოგიკური დასკვნების, თვისობრივი ფორმით გაფორმებისა.

თუ ვსაუბრობთ ფინანსური ფაქტორების მომავალ მნიშვნელობებზე, ამ შემთხვევაში შესაძლებელი ხდება და მოსახერხებელია არაზუსტი ციფრებითა და ფუნქციებით ოპერირება. მოდელირების ჯამური რეზულტატიც იღებს ასეთივე სახეს და შესაძლებელი ხდება ფინანსური რეზულტატების ნორმატიულად წინასწარ განსაზღვრული მაჩვენებლებიდან შესაძლო გადახრის რისკის შეფასება.

არაზუსტი სიმრავლეების თეორიის (მათემატიკა) ფინანსურ მენეჯმენტში გამოყენების მახასიათებელი, სამაგალითო თემებია:

1. საწარმოს გაკოტრების რისკის ანალიზი.
2. საინვესტიციო პროექტის რისკის შეფასება.
3. ბიზნესებისა და ფასიანი ქაღალდების ოპტიმალური პორტფელის შედგენა.
4. ობიექტების რეალური ფასის დადგენა (მათ შორის უძრაობის).
5. აქციებისა და ობლიგაციების საინვესტიციო მიმზიდველობის შეფასება.
6. **IT** ინტერნეტ-ტექნოლოგიების, გადაწყვეტილებების აუცილებლობის და დასაბუთების ანალიზი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ახალი საინვესტიციო სკოლის საიტი დაარქივებული 2011-08-21 საიტზე Wayback Machine. 


|  |  |
| --- | --- |
|  | *ეს სტატია ეკონომიკის შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
პოემის ხელნაწერი
**ფილოსტრატო** (იტალ. Il Filostrato) — ჯოვანი ბოკაჩოს პოემა. დაწერილია ხალხური ოქტავით და მიძღვნილია ბოკაჩოს სატრფო ფიამეტასადმი. შინაარსად აღებულია ტროას ომის ერთი ეპიზოდი. მასში ბევრია ავტობიოგრაფიული მომენტი. მთავარი გმირებიდან ტროილი განასახიერებს ბოკაჩოს, ხოლო გრიზეიდა — ფიამეტას. პოემა შემდეგ დაამუშავეს ჩოსერმა და შექსპირმა „ტროილი და კრესიდას" სახელით.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
პრიამოსის შვილი ტროილი გრიზეიდას მიჯნურია. გრიზეიდა ახალგაზრდა, ლამაზი, წარჩინებული და უშვილო ქვრივია. ის ასე მსჯელობს: რად არ შევიყვარო ვინმე, თუ ვინმეს შევუყვარდებიო? თუ ეს ეწინააღმდეგება პატიოსნებას, არ გავამჟღავნებ, აბა ვის რად ვუნდივარ ბებრუცუნაო. გრიზეიდას მამა კალხანტი ბერძნების ბანაკშია და მოითხოვს ტროელთაგან თავისი ქალის დაბრუნებას. გრიზეიდა ბერძენთა ბანაკში მიჰყვას დიომედეს, რომელსაც ქალი შეუყვარდება. გრიზეიდა დანებდება მას. გრიზეიდა აღარ ნახულობს ტროილს, რომელიც მიხვდება ღალატს და ეძებს შემთხვევას შურისძიებისთვის. ტროილი რამდენიმეჯერ შეებრძოლება კიდეც დიომიდეს, მაგრამ აქილევსი კლავს ტროილს.

ლიტერატურა
----------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ფილოსტრატო***

* *გ. ახვლედიანი*, „ჯოვანი ბოკაჩოს ცხოვრება და შემოქმედება" // დეკამერონი, „საბჭოთა საქართველო", თბილისი 1970 წ.
**უილიამ ტაბმენი** (ინგლ. William Vacanarat Shadrach Tubman; დ. 29 ნოემბერი 1895, ჰარპერი, ლიბერია — გ. 23 ივლისი 1971, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — ლიბერიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ლიბერიის პრეზიდენტი 1944-1971 წლებში.

ბიოგრაფია
---------

მიეკუთვნებოდა ამერიკელი ლიბერიელების, პირველმოსახლეების, უძველეს შტოს, რომლებიც ლიბერიაში გადმოსახლდნენ XIX საუკუნის 40-იან წლებში. უილიამ ტაბმენის მამა იყო ლიბერიის არმიის გენერალი, შემდეგ ლიბერიის პარლამენტის სპიკერი. თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ ის მეთოდისტური ეკლესიის მქადაგებელი გახდა.

უილიამ ტაბმენმა მიიღო იურიდიული განათლება, ხოლო შემდეგ იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. 1937-1943 წლებში იყო პროკურორის თანაშემწე და უზენაესი სასამართლოს წევრი. 1923-1931 და 1934-1937 წლებში სენატორი იყო მერილენდის საგრაფოდან. 1944 წლიდან გარდაცვალებამდე კი - ქვეყნის პრეზიდენტი და ქვეყნის კონსტიტუციის თანახმად ასევე ხელმძღვანელობდა მთავრობას. ამავდროულად იყო მმართველი ჭეშმარიტი ვიგების პარტიის ლიდერი. იყო მეთოდისტური ეკლესიის აქტიური მოღვაწე. მონაწილეობდა აფრიკის ქვეყნების მთელ რიგ საერთაშორისო კონფერენციებში. 

1944 წელს პრეზიდენტმა უილიამ ტაბმენმა გამოაცხადა „გაერთიანების პოლიტიკა", რომელიც მიზნად ისახავდა ადგილობრივ მოსახლეობასა და ამერიკელთა შთამომავლებს შორის უთანასწორობის ლიკვიდაციას. მკვიდრ მამაკაცებს მიენიჭათ საარჩევნო უფლება - შეზღუდული ქონებრივი ცენზით. მათ მიიღეს უფლება დაეკავებინათ სახელმწიფო თანამდებობები, თუმცა წინააღმდეგობები ეთნიკურ ჯგუფებს შორის მაინც გრძელდებოდა.

ტაბმენი ასევე „ღია კარის პოლიტიკის" მომხრე იყო. ტაბმენის მთავრობამ ასევე გაატარა მთელი რიგი ღონისძიებები, რომლის მიხედვითაც გაძლიერა ქვეყნის როლი ეკონომიკაში და სოციალურ სფეროში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* William V.S. Tubman University
* William V.S. Tubman Photograph Collection, Indiana University Libraries

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ლიბერიის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* ჯოზეფ ჯენკინს რობერტსი
* სტივენ ალენ ბენსონი
* დენიელ ბეშიელ უორნერი
* ჯეიმზ სპრიგს პეინი
* ედუარდ ჯეიმზ როი
* ჯეიმზ სკივრინგ სმიტი
* ჯოზეფ ჯენკინს რობერტსი
* ჯეიმზ სპრიგს პეინი
* ენტონი გარდინერი
* ალფრედ რუსელი
* ჰილარი ჯონსონი
* ჯოზეფ ჯეიმზ ჩისმენი
* უილიამ კოლმენი
* გარეტსონ გიბსონი
* არტურ ბარკლაი
* დანიელ ჰოვარდი
* ჩარლი კინგი
* ედვინ ბარკლაი
* უილიამ ტაბმენი
* უილიამ ტოლბერტი
* სამუელ დოუ
* ამოს შავიერი
* დავიდ კმორმაკპორი
* ვილტონ სანკავულო
* რუთ პერი
* ჩარლზ ტეილორი
* მოსე ბლაჰი
* გიდ ბრაიანი
* ელენ ჯონსონ-სირლიფი
* ჯორჯ ვეა
 |

 |
**ჩრდილოეთის კოშკი** (რუს. Северная башня) — ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ერთ-ერთი კოშკი. მდებარეობს მთიან ნაწილზე ტაინიცკისა და საათიან კოშკებს შორის. მიუხედავად სახელწოდებისა იგი არ არის ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე კოშკი, მაგრამ კედელი, რომელიც მიემართება ტაინიცკის კოშკიდან, ემთხვევა ჩრდილოეთის მიმართულებას.

აღწერა
------

ჩრდილოეთის კოშკი რუსეთის საფოსტო მარკაზე
XVII საუკუნის ისტორიულ დოკუმენტებში ჩრდილოეთის კოშკს ასევე ეწოდება „კუთხის კოშკი", რადგან მას ციხესიმაგრის კედლის კუთხე უჭირავს, რომელიცც მკვეთრად უხვევს პოჩაინაიის ხეობისკენ. მოგვიანებით ამჟამინდელ ჩრდილოეთის კოშკს უწოდებდნენ „ილინსკის კოშკს", რადგან მდებარეობს ნიჟნი-ნოვგოროდის ელია წინასწარმეტყველის ეკლესიასთან ახლოს, რომელიც ხეობის მეორე მხარეს მდებარეობს. როგორც ლეგენდა მოგვითხრობს, 1505 წელს ყაზანის ხანმა მაგმეტ-ამინმა, შეკრიბა თათრებისა და ნოღაელების დიდი არმია და საომრად გაემართა ნიჟნი-ნოვგოროდელების წინააღმდეგ. მეზარბაზნე ფედია ლიტვიჩმა ზარბაზნიდან ესროლა თათრებს და ერთი გასროლით გაანადგურა ნოღაელების ხელმძღვანელის კარავი. წყაროების მიხედვით, თათრები რომლებმაც დაკარგეს ლიდერი, გაიქცნენ და ვერ შეებრძოლენ ნიჟნი-ნოვგოროდელებს. კარვის ადგილზე ააშენეს ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია.

ჩრდილოეთის კოშკი თავისი კონსტრუქციით ემსგავსება ტაინიცკის კოშკს: მას აქვს ოთხი სართული, საბრძოლო ფანჯრებით, გასასვლელი აღჭურვილია სქელი კედლით, იარუსებს შორის ასასვლელად გამოიყენება მცირე კიბე, ხოლო ქალაქში გასასვლელად ვიწრო გასასვლელი. ეს კარი ასრულებდა სამსახურებრივ როლს: მისი მეშვეობით სარგებლობდნენ მაცნეები და მებრძოლები, რომლებიც ავსებდნენ არმიას ქალაქის ალყის დროს. XVIII საუკუნეში ჩრდილოეთის კოშკში განთავსდა საგუბერნიო ასეულის სამხედრო საწყობი, ხოლო 1827 წელს იგი გადააკეთეს პოლიციის სამმართველოს საწყობად. 

XIX საუკუნეში ქალაქის მოსახლეობაში გავრცელდა ხმები, რომ იმპერატორ ნიკოლოზ I-ს ჩრდილოეთის კოშკის კედლებში სურდა სამეფო რეზიდენციის გახსნა. მითქმა-მოთქმას ჰქონდა მიზეზი: 1835-1841 წლებში ნიკოლოზ I-ის ნიჟნი-ნოვგოროდში ვიზიტის შემდეგ კრემლი კეთილმოაწყვეს, იგი გაათავისუფლეს კერძო სახლებისაგან და ააშენეს ახალი ნაგებობები (მათ შორის გუბერნატორის სახლი). ამავე პერიოდში დაგეგმეს ჩრდილოეთის კოშკის რეკონსტრუქცია, რომლის ღირებულებამაც შეადგინა 150 ათასი რუბლი, მაგრამ ეს პროექტი არ განხორციელებულა.

ლიტერატურა
----------

* Агафонов С. Л. Нижегородский кремль. Архитектура, история, реставрация. — Горький: Волго-Вятское издательство, 1976. — 136 с.
* Кирьянов И. А. Нижегородский Кремль. Очерк истории кремля в городе Горьком. — Горький: Горьковское книжное издательство, 1956. — 116 с.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Северная башня Нижегородского Кремля — Сайт «Пути-дороги»
* История перестройки и реконструкции Кремля
* Нижегородский кремль დაარქივებული 2016-11-22 საიტზე Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის კოშკები |
| --- |
|  |
| 
* ბორისოგლების კოშკი
* გეორგიევსკის კოშკი
* დმიტრიევის კოშკი
* ზაჩატევის კოშკი
* თეთრი კოშკი
* თოფისწამლის კოშკი
* ივანოვსკის კოშკი
* კორომისლოვის კოშკი
* ნიკოლსკის კოშკი
* საათიანი კოშკი
* საიდუმლო კოშკი
* სასაწყობე კოშკი
* ჩრდილოეთის კოშკი
 |

 |
**წმინდა პავლეს ეკლესია** არის ქალაქ ტრირში მდებარე გვიანი ბაროკოს ხანის სამრევლო ეკლესია, რომლის ინტერიერი ბალთაზარ ნოიმანმა დააპროექტა. მრავალი საუკუნის განმავლობაში დღევანდელი წმინდა პავლეს ეკლესიის ადგილას სხვადასხვა შენობები იდგა, ხოლო 1804 წელს აქ სამონასტრო ეკლესია აშენდა.   
 
ქალაქ ტრირის **წმინდა პავლეს ეკლესიას** გერმანულად Sankt Paulin [*ზანქტ პაულინი*] ჰქვია.

ჯვარცმა
ტრირის წმინდა პავლეს ეკლესია შიგნიდან

ისტორია
-------

### პირველი ეკლესია: 4 საუკუნიდან 1039 წლამდე

### მეორე ეკლესია: დაახლ. 1148 წლიდან 1674 წლამდე

### მესამე ეკლესია: 1734–57 წლებიდან მოყოლებული პერიოდი

იხილეთ აგრეთვე
--------------

გალერეა
-------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ტრირის წმინდა პავლეს ეკლესია***

* ხედი ჩრდილოდასავლეთი მხრიდანხედი ჩრდილოდასავლეთი მხრიდან
* ხედისამხრეთდასავლეთი მხრიდანხედი  
სამხრეთდასავლეთი მხრიდან
* ხედი სამხრეთაღმოსავლეთი მხრიდანხედი სამხრეთაღმოსავლეთი მხრიდან
* ხედი პეტრისბერგიდან(ქართ. „პეტრეს მთიდან")ხედი პეტრისბერგიდან  
(ქართ. „პეტრეს მთიდან")
* წარწერა მთავარ შესავლელთან „BASILICA SANCTI PAULINI",„წმინდა პავლეს ეკლესია"წარწერა მთავარ შესავლელთან   
„BASILICA SANCTI PAULINI",  
„წმინდა პავლეს ეკლესია"
* საკურთხეველისაკურთხეველი
* ორგანიორგანი
* კრ. თ. შეფლერის(Christoph Thomas Scheffler)ფრესკაკრ. თ. შეფლერის  
(Christoph Thomas Scheffler)  
ფრესკა
* ჯვარცმის ფრესკაჯვარცმის ფრესკა
* რომანული აკლდამარომანული აკლდამა
* სივრცე რომანული აკლდამის წინსივრცე რომანული აკლდამის წინ
* საჟამნოს შიდა სივრცესაჟამნოს შიდა სივრცე
„ქართული ლეგიონის" წევრები
**ქართული ლეგიონი** — ქართული ეთნიკური სამხედრო შენაერთი, რომელიც ჩამოყალიბდა ოსმალეთის იმპერიაში, პირველი მსოფლიო ომის დროს, 1914 წელს. 

ქართული ლეგიონი შეიქმნა გერმანიის იმპერიის სარდლობისა და „საქართველოს განთავისუფლების კომიტეტის" ხელმძღვანელობით. მისი მეთაური ლეო კერესელიძე. ლეგიონის და კომიტეტის მიზანი იყო საქართველოს გათავისუფლება რუსეთის იმპერიიდან გერმანიისა და ოსმალეთის დახმარებით. თავდაპირველად ლეგიონი ექვემდებარებოდა ტრაპიზონის ვალს და ოსმალეთის მე-3 არმიას. შემდეგ გადავიდა გერმანელთა დაქვემდებარებაში. ლეგიონს არსებობის მთელ მანძილზე პატრონაჟს უწევდა ოსმალეთში მდებარე გერმანიის საექსპედიციო კორპუსი. გერმანიას ლეგიონის შენახვა წლიურად 120 ათასი ფრანკი უჯდებოდა. გერმანელთა მხრიდან მის საქმიანობას კურირებდა სამხედრო მრჩეველი ჰორსტ შლიპაკი. ლეგიონი ითვლიდა 800-მდე მებრძოლს და მთლიანად გერმანულ ყაიდაზე იყო გაწვრთნილი. ის განლაგებული იყო ლაზისტანში, ქალაქ ვიწეში, დროებით ასევე იდგა ტრაპიზონში. ლეგიონის შესავსებად კომიტეტი ეძებდა ლაზებს და ტყვედ ჩავარდნილ ქართველებს. ლეგიონს გააჩნდა საკუთარი დროშა და უნიფორმა. 1916 წელს ლეგიონი გარდაიქმნა ბატალიონად. 1916 წლის ბოლოს ბატალიონმა მიიღო რკინის ნახევარმთვარის მედალი. 1917 წლის დამდეგს ოსმალეთმა და გერმანიამ ბატალიონის დაშლა გადაწყვიტეს. მაისისთვის კომიტეტმა შეძლო ლეგიონის გაყვანა ფრონტიდან და განთავსება რუმინეთში, სადაც ბატალიონმა ერთი წელი დაჰყო, მაგრამ საომარ მოქმედებებში მონაწილეობა აღარ მიუღია. 1918 წლის სექტემბერში, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ 140 ადამიანი ქართული ლეგიონიდან საქართველოს არმიაში ჩაირიცხა პოლკის სტატუსით და სახელწოდების შენარჩუნებით. პოლკის მეთაური იყო ლეო კერესელიძე. პოლკმა ნ. მაღალაშვილის მეთაურობით მონაწილეობა მიღო სომხეთ-საქართველოს ომში. მან იარსება 1921 წლის მარტამდე, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციამდე

„ქართული ლეგიონის" წევრებს შორის იყვნენ: ლეო კერესელიძე (მეთაური), ნესტორ მაღალაშვილი (შტაბის უფროსი), პორფირე გვიშიანი (მეტყვიამფრქვევეთა რაზმის უფროსი), სერგო ლაბაძე (მეტყვიამფრქვევეთა რაზმის უფროსი), შალვა წერეთელი (ასეულის მეთაური), ალექსანდრე ცაგურიშვილი (პორუჩიკი), ლავრენტი მანჯავიძე (პორუჩიკი) და სხვ.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საქართველოს განთავისუფლების კომიტეტი
* ქართული ლეგიონი (1941–1945)

ლიტერატურა
----------

* *ჯანელიძე ო.*, „ნარკვევები საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ისტორიიდან", თბილისი: „მეცნიერებება", 2002. — გვ. 248-255, ISBN 99928-962-0-5.
**ჩრდილოეთის ორაგული**, **საკუთრივ ორაგული** (ლათ. Salmo salar) — გამსვლელი თევზი ორაგულისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 1,5 მ, ხოლო მასა 38 კგ აღწევს. წვრილი ქერცლი აქვს, მოვერცხლისფრო. ლაქები X-მაგვარი ფორმისაა; გვერდითი ხაზის ქვემოთ ლაქები არ აქვს. ბინადრობს ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილსა და ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ჩვეულებრივ გამოიყოფა ჩრდილოეთის ორაგულის გამსვლელი და მტკნარწყლიანი (ტბის) ფორმა. ტბის ორაგული ადრე განიხილებოდა როგორც დამოუკიდებელი სახეობა, ამჟამად მოიხსენიება როგორც განსაკუთრებული მორფა (ლათ. Salmo salar morpha sebago). ცოცხლობს ჩვეულებრივ 5–6 (იშვიათად 10–13) წელი. ძლიერ არის განვითარებული ჰომინგი. მამალ თევზს უვითარდება საქორწინო მორთულობა. ტოფობს მდინარეებში ოქტომბერ-დეკემბერში. ნაყოფიერება 22 ათ.-მდე ქვირითი; ქვირითი დიდია, ნარინჯისფერი. სქესობრივ სიმწიფეს ჩვეულებრივ, აღწევს 5 წლისა. ტოფობის შემდეგ თევზების დიდი ნაწილი იღუპება, დანარჩენები ზღვაში გადიან. ახალგაზრდა თევზი მდინარეში ცხოვრობს 1–5 წელი, იკვებება უხერხემლოებითა და წვრილი თევზით. ზღვაში იკვებება თევზითა და კიბოსნაირებით. რეწვის მნიშვნელოვანი ობიექტია. მისი რაოდენობა მკვეთრად არის შემცირებული და მოშენებას ექვემდებარება.

სქოლიო
------

1. ↑  რუსულ–ქართული ლექსიკონი
2. ↑  МорКнига | Атлантический лосось
3. ↑  Сёмга | Большая российская энциклопедия.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-03. ციტირების თარიღი: 2020-06-29.
|  |  |
| --- | --- |
|  | ეს სტატია **კოალიცია ქართულ ოცნებას** ეხება. *პოლიტიკური პარტიის შესახებ* იხილეთ **ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო**. |


**კოალიცია ქართული ოცნება**  — 2011–2016 წლებში საქართველოში არსებული პოლიტიკური კოალიცია. სხვადასხვა პერიოდში კოალიციაში შედიოდა შემდეგი პარტიები: ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო, საქართველოს რესპუბლიკური პარტია, ეროვნული ფორუმი, საქართველოს კონსერვატიული პარტია, მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს და თავისუფალი დემოკრატები.

ისტორია
-------

კოალიცია ქართული ოცნება ჩამოყალიბდა 2011 წელს. კოალიცია შეიქმნა პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილისა და ნაციონალური მოძრაობის პოლიტიკის წინააღმდეგ. ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში მოსვლასთან დაკავშირებით.

კოალიცია „ქართული ოცნება" ოთხმა პოლიტიკურმა პარტიამ დააფუძნა. ესენი იყვნენ ბიძინა ივანიშვილის პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო", ირაკლი ალასანიას „ჩვენი საქართველო - თავისუფალი დემოკრატები", დავით უსუფაშვილის „საქართველოს რესპუბლიკური პარტია" და კახა შარტავას „ეროვნული ფორუმი". მოგვიანებით კოალიაციას შეუერთდნენ კონსერვატორები (ზვიად ძიძიგური) და მრეწველები (ზურაბ ტყემალაძე).

კოალიცია ერთ სუბიექტად მონაწილეობდა 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში, სადაც დაამარცხა მმართველი ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა. კოალიციამ მიიღო ხმათა 55% პროპორციული სიით და 41 მანდატი მაჟორიტარულ ოლქებში. სულ 77 მანდატით კოალიციამ მოიპოვა უმრავლესობა საქართველოს პარლამენტში და დააკომპლექტა საქართველოს მთავრობა. 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში კოალიციამ წარადგინა განათლების მინისტრი გიორგი მარგველაშვილი. მარგველაშვილმა ხმათა 62%-ით გაიმარჯვა.

2014 წლის 5 ნოემბერს კოალიცია დატოვეს „თავისუფალმა დემოკრატებმა". 2016 წელს კოალიცია დატოვა რესპუბლიკურმა პარტიამ, მრეწველებმა და ეროვნულმა ფორუმმა. პარტია „ქართულმა ოცნებამ" დამოუკიდებლად მიიღო მონაწილეობა 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებში, მოიპოვა საკონსტიტუციო უმრავლესობა და გახდა ქვეყნის მმართველი პარტია.

შემადგენლობა
------------

კოალიცია აერთიანებდა ექვს პარტიას:

* ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო — 2011–2016
* საქართველოს რესპუბლიკური პარტია — 2011–2016
* ეროვნული ფორუმი — 2011–2016
* საქართველოს კონსერვატიული პარტია — 2012–2016
* მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს — 2012–2016
* თავისუფალი დემოკრატები — 2011–2014

შედეგები არჩევნებში
-------------------

ქართული ოცნების შედეგები (ლურჯად) 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე
### საპარლამენტო

| წელი | ხმები | % | მანდატები | +/– | სტატუსი |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012 | 1 181 862 | 54,97 | 85 / 150 | ახალი | მთავრობა |

### საპრეზიდენტო

| წელი | კანდიდატი | ხმები | % | შედეგი |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 | გიორგი მარგველაშვილი | 1 012 569 | 62,12 | პირველი ადგილი |

### ადგილობრივი

| წელი | ხმები | % | მანდატები | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014 | 719 431 | 50,82 | 1 370 / 2 088 | ახალი |

რესურსები ინტერნეტშიი
---------------------

* პოლიტიკური კოალიცია „ქართული ოცნება" დაფუძნებულია

სქოლიო
------

1. ↑  ირაკლია ალასანიას „თავისუფალმა დემოკრატებმა" მმართველი კოალიცია დატოვეს. Civil.ge 5 ნოე.'14
**ჩრდილოეთის ქვეყანა** (ინგლ. North Country) — 2005 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. დაფუძნებულია 2002 წელს გამოსულ წიგნზე, რომელიც ასახავს სექსუალური შევიწროების შესახებ სასამართლო დავას. შარლიზ თერონმა და ფრანსის მაკდორმანდმა მიიღეს ოსკარისა და BAFTA-ს ნომინაციები.

სიუჟეტი
-------

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები.
ჯოსი ეიმსის ქორწინება ინგრევა და ის მიემგზავრება მშობლიურ მხარეში, ჩრდილოეთ მინესოტაში სამსახურის საძიებლად. ეიმსს ორი შვილი ჰყავს. მათ სარჩენად ის იძულებულია, მუშაობა დაიწყოს მაღაროში, სადაც მამამისი მუშაობს. მაღაროშიდასაქმებულთა უმრავლესობა მამაკაცებია და ეიმსი წააწყდება მკაცრ რეალობას, სადაც ქალები დამცირებულები და შევიწროეულები არიან. ჯოსი მოწმე გახდება მაღაროელი კაცის მიერ მისი მეწყვილის, შერის შევიწროებისა. ამის შესახებ ჯოსი უფროსთან იჩივლებს, მაგრამ უფროსი მხოლოდ ქალს გააკრიტიკებს და არაფერს მოიმოქმედებს. მაღაროელი ბობი შარპი ჯოსისაც ავიწროებს. გლორია, ჯოსის მეგობარი, ურჩევს ქალს, სქელკანიანი გახდეს ამ პრობლემის მიმართ.

ჯოსი თავისი შვილის ჰოკეის მატჩს ესწრება ადვოკატ ბილისთან ერთად. ბობის ცოლი სცენას მოუწყობს საჯაროდ. მაღაროელი კაციები კი ატერორებენ ტუალეტში გამოკეტილ შერის. ჯოსი შეხვდება წარმოების უფროსს და იმედი აქვს, რომ მას დაანახებს არსებულ უსამართლობას, მაგრამ მალევე მიხვდება, რომ მისტერ პირსონის მიზანიც მხოლოდ ქალის გაჩუმებაა. ამის შემდეგ ბობი შარპი კვლავ თავს დაესხმება ჯოსის. ჯოსი მაღაროს კაფეში საჯაროდ დაადანაშაულებს ბობის თავდასხმაში.

ჯოსი გადაწყვეტს, სსამართლოს მეშვეობით დაიცვას მისი და მისი მეგობრების უფლებები. ჯოსის ადვოკატი ბილი ითხოვს, რომ სასამართლომ კოლექტიური სარჩელი განიხილოს, რათა მაღაროში დასაქმებული ყველა ქალის უფლება იყოს დაცული. ჯოსი ცდილობს სიტყვით გამოვიდეს მაღაროს პროფკავშირის კრებაზე, მაგრამ მას აწყვეტინებენ. სცენაზე ჯოსის მამა, აგრეთვე მაღაროელი ჰეკი ადის, რომელსაც მაღაროელებში კარგი რეპუტაცია აქვს. ჰენკი, რომელიც აქქამდე მხარს არ უჭერდა საკუთარ ქალიშვილს, ამჯერად ჯოსის დამცავი სიტყვით გამოდის. სასამართლოზე დაკითხვის დროს ჯოსის მოუწევს გაიხსენოს მისთვის მტკივნეული წარსული, როცა მასწავლებელმა გააუპატიურა. ჯოსი სასამართლოს მოიგებს.

როლებში
-------

* შარლიზ თერონი - ჯოსი ეიმსი
* ვუდი ჰარელსონი - ბილი უაითი
* ფრანსის მაკდორმანდი - გლორი დოჯი
* შონ ბინი - კაილ დოჯი
* ჯერემი რენერი - ბობი შარპი
* ტომას კერტისი - სემ ეიმსი
* რიჩარდ ჯენკინსი - ჰენკ ეიმსი
* სისი სპეისეკი - ელის ეიმსი
* მიშელ მონაჰანი - შერი
* ემბერ ჰერდი - ახალგაზრდა ჯოსი ეიმსი
* ჟაკლინ რაიტი - ბობის ცოლი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი
* 

* „ჩრდილოეთის ქვეყანა" — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
* „ჩრდილოეთის ქვეყანა" — Box Office Mojo-ზე
* 

* „ჩრდილოეთის ქვეყანა" — Rotten Tomatoes
* „ჩრდილოეთის ქვეყანა" — Metacritic-ზე
* Jenson Vs. Eveleth Mines and North Country რეალური ისტორია, რომელზეც დაფუძნებულია ფილმი (ინგლისური)
* About the filming of *North Country*
**ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმში**, რომელიც 2018 წლის 2 ოქტომბერს გაიხსნა, მისი დამფუძნებლების, გია ჯოხთაბერიძისა და მანანა შევარდნაძის ოჯახის კერძო კოლექციაა გამოფენილი. მუზეუმში წარმოდგენილია, 1945 წლიდან დღემდე, 80–მდე ხელოვანის 3500–მდე ნამუშევარი.

ექსპოზიცია
----------

კოლექციაში ოთხმოცამდე ავტორის 3500 ნამუშევარია. ისინი მუზეუმის მესამე, მეოთხედა მეხუთე სართულებზე 31 დარბაზში და 3 კიბის უჯრედში, თანამედროვე მოთხოვნების შესაბამის განათების, ტემპერატურულ რეჟიმისა და კონდენცირების პირობებში, მუდმივ ექსპოზიციაშია წარმოდგენილი. დარბაზები 7000 მ² მოიცავს. მუზეუმში ექსპოზიცია ქრონოლოგიურად არის დალაგებული სართულებზე. ასევე ქრონოლოგიურად არის წარმოდგენილი ცალკეულ მხატვართა ნამუშევრების ექსპოზიციაც, რაც მხატვრის განვითარების სხვადასხვა პერიოდს აჩვენებს.

შენობა
------

მუზეუმი პასუხობს მსოფლიო სტანდარტების შესაბამის ყველა პირობას, როგორც მდგრადობის, ისე ტემპერატურული რეჟიმის და განათების თვალსაზრისით. საგამოფენო სივრცე 7000 კვადრატულ მეტრს მოიცავს, საცავი კი 6000 კვადრატული მეტრის სურათებს იტევს. სივრცეს აქვს ასევე 120 კაციანი საკონფერენციო დარბაზი და 300 კვადრატული მეტრის ფართის საექსპოზიციო დარბაზი დროებითი გამოფენებისთვის. მუზეუმის შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში, რუსთაველის გამზირზე. სწორედ იმ ადგილას სადაც „მხატვრის სახლი" იყო, რომელიც ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში თბილისში ომის დროს განადგურდა. მუზეუმის მშენებლობა 2013 წელს დაიწყო და 5 წლის განმავლობაში გრძელდებოდა. მშენებლობისთვის გამოყენებულია რკინა-ბეტონი ხოლო მოპირკეთებისთვის ქვა. შენობის ფასადზე არწივის ქანდაკებაა გამოსახული, რომელიც მუზეუმის სიმბოლოს წარმოადგენს. ის, დასავლეთ საქართველოში, ვანში, არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილ არწივთა მცირე ფიგურების (ძვ. წ. II–I საუკუნეები) მიხედვითაა შექმნილი. ქანდაკების ავტორები დავით მინდორაშვილი და ედუარდ შახნაზაროვი არიან, რომელთა ნამუშევრები მუზეუმშიცაა წარმოდგენილი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი"** ვიკისაწყობში.
* ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. ↑  ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი. GeorgianMuseums.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 მარტი, 2023. ციტირების თარიღი: 11 მარტი, 2023.
ტრირის **მაქს პლანკის გიმნაზია** (შემოკლებით ემ-პე-გე, გერმ. Das Max-Planck-Gymnasium – MPG) — მეორე საფეხურის სკოლა ქალაქ ტრირში. აქ განსაკუთრებული ყურადღების ექცევა მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების სწავლებას.

ისტორია
-------

სკოლა 1822 დაარსდა და იგი თავდაპირველად ვაჟთათვის იყო განკუთვნილი. მაშინდელი ვაჟთა სკოლა მოწოდებული იყო მამრობითი სქესის მომავალი მოქალაქეებისთვის შეესწავლებინა პრაქტიკული სპეციალობები. 

უმაღლესი საუნივერისტეტო განათლებისთვის მომზადება არ წარმოადგენდა მაშინ ტრირის ამ სკოლის მიზანს. 1896 წელს სკოლას ეწოდა კაიზერ ვილჰელმის სახელი. ამავე წელს, ქალაქ ტრირის მეორე სკოლასაც, *პრუსიის სამეფო გიმნაზიასაც* შეეცვალა სახელი და მას, სახელთა უკეთესი ურთიერთგარჩევითობის მიზნით დაერქვა ფრიდრიხ-ვილჰელმის გიმნაზია.

1948 წლის 15 მაისს სახელი ისევ შეეცვალა სკოლას და იგი მაქს პლანკის სახელობისა გახდა.

სკოლის პროფილი
--------------

მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებზე ორიენტაციის წყალობით გიმნაზიის მოსწავლეები მეცადინეობენ საათობრივად გაძლიერებული რეჟიმში (ოთხ-ოთხი საათი კვირაში) მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში. გარდა ამისა, ყოველ საბუნებისმეტყველო მეცნიერებაში მოსწავლეებს უწევთ ე.წ. ლაბორატორიული პრაქტიკის გავლა და წარმატებით დასრულება.

სკოლაში მე-5 კლასიდან ხდება უცხო ენის (ინგლისური, ან ფრანგული) არჩევა, ხოლო მე-6 კლასში მეორე უცხოური ენისა. მეორე ენაში არჩევანის გაკეთება რიგითობის (ფრანგული, ან ლათინური) მიხედვით თვითონ მოსწავლეებზეა მინდობილი. მე-9 კლასში მოსწავლეები ისევ დგებიან არჩევანის წინაშე აირჩიონ მესამე უცხო ენა, ანუ ისევ ლათინური, ან ფრანგული, ესპანური, იტალიური, ანდა რუსული.

სკოლა აწარმოებს გაცვლით პროგრამებს ინგლისის, შოტლანდიის, საფრანგეთის, რუსეთის, ისლანდიის და ესპანეთის სხვადასხვა სკოლებთან.

სკოლა მოსწავლეებს სთავაზობს ე.წ. "სპორტულ კლასსაც", რომელშიც ნიჭიერი ბავშვები გაძლიერებულად გადიან მომზადებას სპორტში. მე-7 და მე-8 კლასებში სპორტის მოყვარული ბავშვები ირჩევენ ერთ-ერთ სპორტულ სახეობას, რომელთაგანაა ფეხბურთი, ხელბურთი, კალათბურთი, ნიჩბოსნობა და მსუბუქი ათლეტიკა.

მე-5 და მე-6 კლასებში (2003 წლიდან) მოსწავლეებს საშუალება აქვთ შეიწავლონ ერთ-ერთი ჩასაბერი ინსტრუმენტი, წარმატებული სწავლისა და სურვილის შემთხვევაში ბავშვებს საშუალება ეძლევათ მონაწილეობა დაუკრან სკოლის ჩასაბერი ინსტრუმენტების ორკესტრში.

ლიტერატურა
----------

* Raussen, Bernd (1993): Chronik des Max-Planck-Gymnasiums (მაქს პლანკის გიმნაზიის ქრონიკა) vom Schuljahr 1913/14 bis zum Schuljahr 1931/32: ein Beitrag zur Schulgeschichte. წიგნში: *Staatliches Max-Planck-Gymnasium* (Trier): Jahrbuch. 1990/93, გვერდი. 21–50.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ტრირის მაქს პლანკის გიმნაზიის ოფიციალური საიტი
**ფაბიო არმილიატო** (იტალ. Fabio Armiliato; დ. 17 აგვისტო, 1956, გენუა, იტალია) — იტალიელი ტენორი.

ბიოგრაფია
---------

ფაბიო არმილიატო დაიბადა გენუაში, დაამთავრა ნიკოლა პაგანინის სახელობის კონსერვატორია მშობლიურ ქალაქში, სადაც ასევე გადიოდა კონპოზიციის კურსებს. იგი არის ცნობილი დირიჟორის მარკო არმილიატოს ძმა. არმილიატო „ტიტოს სკიპას" კონკურსის გამარჯვებულია. მისი დებიუტი შედგა სიმონ ბოკანეგრა, გენუის კარლო ფელიცეს საოპერო თეატრში, მალევე დაიწყო მისი საერთაშორისო კარიერა. 1989 წელს მან შეასრულა კავარადოსის პარტია ოპერა „ტოსკაში" ჯოვანა კასოლასთან ერთად. შემდგომ „ბალმასკარადი" ლეო ნუჩისთან ერთად, „აიდა" მარსელის მუნიციპალურ თეატრში. 1990-იან წლებში შედგა მისი პირველი დებიუტები მეტროპოლიტენის ოპერაში, 1993 წელს - „ტრუბადური" ვლადიმერ ჩერნოვთან და დოლორა ზაჯიკთან ერთად, რასაც მოჰყვა 1994 წელს რადამესი „აიდაში" ანდრია გრუბერთან და ხუან პონსთან ერთად.

„სოფლის პატიოსნება" მარია გულეგიანას გვერდით, სხვა მნიშვნელოვანი დებიუტები: მილანის „ლა სკალა"-1994, სოლო კონცერტი, 1995 წელი - ფაუსტი „მეფისტოფელში" რიკარდო მუტის დირიჟორობით სამუელ რემეისთან ერთად, სან-ფრანცისკო - მანრიკო „ტრუბადური" დანიელ ორენის დირიჟორობით და „აიდა" მაჩერატას ფესტივალზე. 1995 წელს „ტოსკა" დონატო რენძეტის დირიჟორობით რაინა კაბაივანსკას გვერდით. „ბოჰემა" პარმის თეატრში, ვენის შტატსოპერაში გუსტავ მესამე „ბალმასკარადში", შემდგომ კვლავ მეტროპოლიტენი ჯეიმზ ლივაინთან და კირი ტე კანავასთან, „ფედორა" -რობერტო აბბადოს დირიჟორობით და მირელა ფრენისთან ერთად. „ტოსკა"- ლივაინთან და „დონ კარლოსი"- მუნგ ვუნ ჩუნგის დირიჟორობით და ტომას ჰემფსონთან ერთად. სან-ფრანცისკა - „აიდა", პარიზი - „ტოსკა", ვენა - „კარმენი" მარსელო ვიოტის დირიჟორობით და ვალტრაუდ მაიერთან ერთად, არენა დი ვერონა - „კარმენი", „აიდა", „მადამ ბატერფლაი" და ისევ „კარმენი", 2002-2006-2008.

2002 წელს მან ცხოვრება დანიელა დესის დაუკავშირა. წყვილი ერთად ბევრ საოპერო ნაწარმოებში მონაწილეობს. ლონდონის კოვენტ-გარდენში ისევ „ტოსკა" ანტონიო პაპანოს დირიჟორობით ანჯელა გეორგიუს და ბრინ ტერფელის გვერდით. ფაბიო არმილიატო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული კავარადოსია („ტოსკა"), მას ეს როლი 140-ჯერ აქვს შესრულებული. ხშირად მონაწილეობს სატელევიზიო გადაცემებში, რომელიც ოპერის პოპულარიზაციას ეძღვნება. 2011 წელს ითამაშე ვუდი ალენის ფილმში „სიყვარულით რომში". მიღებული აქვს პრემიები - საერთაშორისო ტიტოსკიპას პრემია და პუჩინის პრემია ბრწყინვალე კარიერისთვის.

სქოლიო
------

1. ↑  ფაბიო არმილიატოს პირადი საიტი
**ტრირ-ზიუდი** არის ქალაქ ტრირის 19 უბნიდან ერთ-ერთი რაინლანდ-პფალცის მხარეში.

უბნის მდებარეობა ტრირში
იესოს სახელობის ეკლესია ტრირ–ზიუდში
ებრაული სასაფლაო

გეოგრაფია
---------

ტრირ-ზიუდი მდებარეობს უშუალო სიახლოვეს ქალაქი ცენტრში. უბანს ესაზღვრება სანქტ–ბარაბარასა და სანქტ–მათიასისა და მედარდის ქუჩები, მის დასავლეთით კი მიედინება მდინარე მოზელი და ტრირ–ზაარბრიუკენ–ლუქსემბურგის მიმართულებით მიმავალ ავტობანი.

კულტურა და ღირსშესანიშნაობანი
-----------------------------

სანქტ–მათიასის სახელობის სააბატოში ასვენია წინასწარმეტყველი მათიასი (ქართ. მათე). აქაური მონასტერი ერთ–ერთი უძველესია ქალაქში. უბნის ერთ–ერთი საინტერესო სანახაობაა ბარბარას თერმები, რომელიც წარმოადგენს II საუკუნიდან შემორჩენილ **საბანაო და საცურაო დაწესებულებას**. ამ დაწესებულებას რომაელები არა მარტო ფუნქციონალურად გამოიყენებდნენ, არამედ დროის სატარებლადაც.

ეკონომიკა და ინფრასტუქტურა
--------------------------

### ტრანსპორტი

ქალაქის ამ უბანში მდებარეობს ტრირის უნივერსიტეტის მიმართულებით გადასხვევი მაგისტრალი, რომელსაც უნივერსიტეტის სამხრეთ ნაწილში მივყავართ. ამ მიზეზის გამო საზოგადოებრივი ტრანსპორტი ისე კარგადაა ორგანიზებული, რომ **ტრირ–ზიუდის** უბანში მდებარე ნებისმიერი ავტობუსის გაჩერებიდან უნივერსიტეტის მიმართულებით ყოველ 6 წუთში გადის საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, რის გამოც აქ ბევრი სტუდენტი ცხოვრობს. უბნის მთავარი ქუჩაა ზაარშტრასე.
**ფატიმა ჯინა** (ინგლ. Fatima Jinnah; დ. 30 ივლისი, 1893 — გ. 8 ივლისი, 1967) — პაკისტანელი პოლიტიკოსი. პაკისტანის დამაარსებლისა და ქვეყნის მნიშვნელოვანი პოლიტიკური ფიგურის მუჰამედ ალი ჯინას უმცროსი და. ფატიმა ჯინა ქვეყანაში ცნობილი იყო „პაკისტანელი ქალბატონის" ან „ერის დედის" სახელით. იგი იყო პაკისტანის მოძრაობის აქტიური მონაწილე და ქალი სტუდენტების სრულიად ინდური მუსულმანური ფედერაციის ორგანიზატორი. პაკისტანის დაარსებისა და მისი ძმის გარდაცვალების შემდეგ, კვლავ რჩებოდა ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრების მნიშვნელოვან ფიგურად.

ბიოგრაფია
---------

ფატიმა ჯინა დაიბადა კარაჩიში 1893 წლის 30 ივლისს. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ მისი ძმა გახდა მისი მეურვე. 1919 წელს ფატიმამ სწავლა გააგრძელა კალკუტის სამედიცინო უნივერსიტეტში. 1923 წელს ფატიმამ ბომბეიში გახსნა სამედიცინო კლინიკა. 1947 წელს ჩამოაყალიბა ქალთა დახმარების კომიტეტი, რომელიც მოგვიანებით გახდა სრულიად პაკისტანის ქალთა ასოციაციის ძირითადი ძალა. იგი ასევე მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა პაკისტანში მუჰაჯირების პრობლემის მოგვარებაში. 1948 წლამდე, ძმის გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა მასთან.

1960 წელს ფატიმა ჯინა დაუბრუნდა პოლიტიკურ ავანსცენას, როდესაც ოპოზიციური პარტიების რიგებიდან კენჭი იყარა პაკისტანის პრეზიდენტის თანამდებობაზე. მის მხარდამჭერ მიტინგზე, რომელიც დაკაში გაიმართა 250 000 ადამიანი მივიდა. მომიტინგეები მას მიესალმენ, როგორც ერის დედას. ჯინამ არჩევნები წააგო მოქმედ პრეზიდენტ აიუბ-ხანთან, თუმცა გარკვეულ პროვინციებში ხმათა უმრავლესობა მოიპოვა. არჩევნები არ შეესაბამებოდა საერთაშორისო სტანდარტებს, ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით იგი აიუბ-ხანმა გააყალბა.

1965 წელს ფატიმამ კვლავ გადაწყვიტა კენჭი ეყარა პრეზიდენტის თანამდებობაზე. იგი კვლავ აიუბ-ხანს დაუპირისპირდა. ოპოზიციურმა პარტიებმა თავიანთ ერთიან კანდიდატურად ფატიმა ჯინა დაასახელეს. არჩევნები გაიმართა 1965 წლის 2 იანვარს. პრეზიდენტის თანამდებობაზე პრეტენზიას აცხადებდა აიუბ-ხანი, ფატიმა ჯინა და კიდევ ორი პოლიტიკოსი. საარჩევნო კამპანიისთვის იყო მხოლოდ ერთი თვე. ამომრჩეველთა კოლეგიამ პრეზიდენტად კვლავ აიუბ-ხანი აირჩია.

ფატიმა ჯინა გარდაიცვალა კარაჩიში 1967 წლის 8 ივლისს, ოფიციალურად მისი გარდაცვალების მიზეზი გახდა გულის უკმარისობა. მაგრამ არსებობდა ვარაუდი, რომ იგი მოკლა იმავე დაჯგუფებამ, რომელმაც თავიდან მოიშორა ლიაქათ ალი ხანი. 2003 წელს მუჰამედ ალი ჯინას ძმისშვილმა განაცხადა, რომ ფატიმა ჯინა მოკლეს. დაკრძალულია ძმის გვერდით.

ლიტერატურა
----------

* Fatima Jinnah (1987). *My Brother*.  Quaid-i-Azam Academy. ISBN 969-413-036-0.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Details of Fatima Jinnah (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  New twist to Miss Jinnah controversy – Dawn Pakistan
2. ↑  „Fatima Jinnah: Mother Of Nation (Mader-e Millat)". *Pakistan Herald*. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 April 2012. ციტირების თარიღი: 31 December 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* CiNii: DA16269719
* GND: 133418383
* ISNI: 0000 0000 8382 9041
* LCCN: n87906687
* NTA: 30346092X
* SNAC: w6m06p2v
* SUDOC: 11771626X
* VIAF: 52877425
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 52877425

 |
**უკამ მურსია** (ესპ. UCAM Murcia CF) — ესპანური საფეხბურთო კლუბი, ქალაქ მურსიიდან. ჩამოყალიბდა 1999 წელს. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონ B-ს გათამაშებაში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ „ლა-კონდომინაზე", რომელიც 6 500 მაყურებელს იტევს.

ისტორია
-------

**Universidad Católica San Antonio de Murcia Club de Fútbol** (მურსიის წმინდა ანტონის კათოლიკური ეკლესიის საფეხბურთო კლუბი) დაარსდა 1999 წელს, 2000-2005 წლებში ასპარეზობდა ტერსერა დივიზიონში. პარალელურად 2004 წელს დაარსდა კლუბი „Club de Fútbol Los Garres", რომელიც ტერსერა დივიზიონში პირველად 2008-09 წლების სეზონში გამოდიოდა, როგორც „Murcia Deportivo Club de Fútbol". 2009 წელს, ბიზნესმენმა, რომელიც წარმოშობით მურსიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ ბენიახანიდან არის, შეიძინა კლუბი და გადაიტანა მშობლიურ ქალაქში. 1 წლის შემდეგ კლუბმა ისევ შეიცვალა ადგილმდებარეობა, ამჯერად სანგონერა-ლა-ვერდეში. 2011 წელს კლუბის ახალი მფლობელი გახდა „მურსიის წმინდა ანტონის კათოლიკური ეკლესია".

2011–12 წლების სეზონის დასასრულს, „ორიუელას" დარღვევების გამო დაქვეითების შედეგად „უკამ მურსია" აღზევდა სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში და დაიკავა მისი ადგილი. მომავალ სეზონში კლუბი ისევ დაქვეითდა მე-4 დივიზიონში, სადაც 1-ლი ადგილი დაიკავა და აღზევდა მე-3 დივიზიონში. 2014-15 წლების სეზონში, მე-2 ადგილზე გასვლის შემდეგ „უკამ მურსია" აღსაზევებელ პლეი-ოფში დამარცხდა. „ატლეტიკ ბილბაოს" მეორე გუნდთან.

2015–16 წლების სეზონში „უკამ მურსიამ" სეგუნდა დივიზიონი ბ-ს ჯგუფ 4-ში დაიკავა პირველი ადგილი, აღსაზევებელ პლეი-ოფში დაამარცხა რეალ მადრიდ კასტილია, 2 მატჩის ჯამში 4-3 და სეგუნდა დივიზიონში აღზევდა.

### სახელწოდება

* 1999–2004 — **„უკამ მურსია"**
* 2004–2006 — **„ლოს გარესი"**
* 2006–2009 — **„მურსია დეპორტივო"**
* 2009–2011 — **„კოსტა კოლიდა"**
* 2011 წლიდან — **„უკამ მურსია"**

ტიტულები
--------

* **სეგუნდა დივიზიონი ბ**
	+ **ჩემპიონი :** 2015/16
* **ტერსერა დივიზიონი**
	+ **ჩემპიონი (2):** 2010/11, 2013/14

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ოფიციალური საიტი
* უკამ მურსია (საფეხბურთო კლუბი)Twitter-ზე
* კლუბის პროფილი Soccerway-ზე
* კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე

სქოლიო
------

1. ↑  lafutbolteca
2. ↑  Historia del UCAM Murcia (History of UCAM Murcia) დაარქივებული 2014-10-16 საიტზე Wayback Machine. ; UCAM Murcia website (ესპანური)
3. ↑  Calasparra y Cartagena-La Unión se dan de baja (Calasparra and Cartagena-La Unión forfeit); La Verdad, 9 ივლისი, 2011 (ესპანური)
4. ↑  El UCAM Murcia ocupa la vacante del Orihuela y llega a la categoría de bronce (UCAM Murcia takes Orihuela's berth and arrives at the bronze category); La Opinión de Murcia, 19 ივლისი, 2012 (ესპანური)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონი · 2016–2017 |
| --- |
|  |
| 
* „ალკორკონი"
* „ალმერია"
* „ელჩე"
* „ვალიადოლიდი"
* „კადისი"
* „კორდობა"
* „ლევანტე"
* „ლუგო"
* „მალიორკა"
* „მირანდესი"
* „ნუმანსია"
* „ოვიედო"
* „ჟირონა"
* „რაიო ვალიეკანო"
* „რეუს დეპორტიუ"
* „სარაგოსა"
* „სევილია ატლეტიკო"
* „ტენერიფე"
* „უკამ მურსია"
* „უესკა"
* „ხეტაფე"
* „ხიმნასტიკი"
 |

 |
**ცხენბურთი** — ქართული ეროვნული საცხენოსნო თამაში. ფეოდალურ ეპოქაში იყენებდნენ როგორც სამხედრო-ფიზიკური აღზრდის საუკეთესო საშუალებას. შემდგომში შემუშავდა და დაიხვეწა თამაშის წესები, დადგინდა შეჯიბრების პირობები. განსაკუთრებით პოპულარულია დასავლეთ საქართველოში. 

ცხენბურთს თამაშობს ორი გუნდი 6-6 მხედრის შემადგენლობით (ერთი მეკარეა). საასპარეზო სწორი მინდვრის სიგრძეა 150—300 მ, სიგანე — 75—120 მ; მინდვრის კუთხეებში დამაგრებულია დროშები. კარის სიგრძეა 6 მ, სიმაღლე — 3,5 მ, მის წინ შემოხაზულია 10—20 მ საჯარიმო მოედანი. შუა მინდორში სიგანეზე გავლებულია ხაზი 5 მ-იანი დიამეტრის მქონე ცენტრალური წრით. თამაშის ძირითადი ინვენტარია მკვრივი ბურთი და ხის ჩოგნები, რომლებსაც ბოლოში დამაგრებული აქვს ბადიანი რკალი. თამაშის მიზანია ბურთის გატანა მეტოქის კარში ისე, რომ მხედარი ბურთს ეხებოდეს მხოლოდ ჩოგნით. თამაში გრძელდება 20 წუთი (სუფთა დრო; არ ჩაითვლება გვერდითი ხაზიდან ბურთის შემოტანის, საჯარიმო და სადავო გათამაშების დრო). პირველი 10 წუთის შემდეგ ეწყობა 15-წუთიანი შესვენება. თამაშის ყოველი ნახევრის დაწყებისა და გატანილი ბურთის შემდეგ მსაჯს (ისიც ცხენზე ზის) ბურთი თამაშში შეჰყავს მინდვრის ცენტრში მაღლა აგდებით. თანამსაჯები მოქმედებენ გვერდითი ხაზების გასწვრივ. თამაში მიმდინარეობს სწრაფ ტემპში, საინტერესო ტაქტიკური კომბინაციებით და რთული ტექნიკის ილეთების გამოყენებით.

ლიტერატურა
----------

* *ქორქია რ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ. 1987. — გვ. 250.
**ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი** (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ფიოდორ როჟიკი. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. 

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის" სახელზე. ეგვტერები კი იოანე ნათლისმცემლის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მოწამე ტრიფონისა და ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე. 

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
-------

XVII საუკუნეში თანამედროვე ტაძრის ადგილზე იდგა ხის ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღის პატივისცემის ნიშნად (ივანე მრისხანეს მფარველი წმინდანი). ჩანაწერთა წიგნებში ეკლესია სწორედ ამ სახით მოიხსენიება. 

1712 წელს ეკლესია დაიწვა და ხელახლა ააგეს 1713 წელს მრევლის შემოწირულობების ხარჯზე. ახალი ეკლესია უკვე აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის" სახელზე. ქვის ეკლესიის მშენებლობა კი დაიწყეს 1757 წელს პერეიასლავის სლობოდის მეეტლეების თხოვნით. ტაძარი აკურთხეს 1766 წელს. 

1888 წელს საეპარქიო არქიტექტორის სტეფან კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია გააფართოვეს. კუთხის ეგვტერები წინ წამოსწიეს და გაუსწორეს საკურთხევლის ხაზს. ააშენეს შესასვლელი, სამრეკლოს მეორე იარუსი დაუკავშირეს ქოროს. ამ ყველაფრის შესახებ მოგვითხრობს მემორიალური დაფა. ამავე პერიოდში კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია შემოღობეს. 

### XX საუკუნე

XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიასთან მოქმედებდა თავშესაფარი და საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1917 წლის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლების პირობებში ეკლესია არ დახურულა, მასში გადაიტანეს ხატები ახლოს მდებარე დაკეტილი ეკლესიებიდან და ტაძრებიდან. 

1929-1931 და 1950-იან წლებში ტაძარში მსახურობდა დიაკვანი ალექსანდრე მიხეილის ძე დერჟავინი (1871-1963 წწ.).

1979 წელს მიმდინარეობდა შენობის ფასადის რემონტი. 1980-იან წლებში ააგეს ახალი საეკლესიო სახლი. 1980 წლის ნოემბერში ახალი ეგვტერი აკურთხეს წმინდა მოწამე ტრიფონის სახელზე. 

1997 წელს აკურთხეს ქვის სანათლავი ტაძარი ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე.

არქიტექტურა
-----------

ტაძარი ერთგუმბათიანია, კვადრატული, ზედა იარუსითა და გუმბათით. სატრაპეზოს აღმოსავლეთ ნაწილში, მეორე სართულზე განთავსებულია ქორო. სამრეკლო - ოთხკუთხა და სამიარუსიანია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Официальный сайт храма иконы Божией Матери «Знамение» в Переяславской слободе
* Храм иконы Божией Матери «Знамение» в Переяславской слободе на сайте «Храмы России»

სქოლიო
------

1. ↑  Зодчие Москвы времени эклектики, модерна и неоклассицизма (1830-е — 1917 годы): илл. биогр. словарь / Гос. науч.-исслед. музей архитектуры им. А.В.Щусева и др. — М.: КРАБиК, 1998. — С. 146. — 320 с. — ISBN 5-900395-17-0.
2. ↑  *Ригин В. протоиерей* Образ буди верным. О старце-священнике, подвижнике и учёном.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-11. ციტირების თარიღი: 2018-04-15.
ხევსური მეომარი, რომელსაც თავზე ჩაჩქანი ახურავს.
**ჩაჩქანი** — საბრძოლო თავსაბურავი, წააგავს ჩაბალახს, თუმცა იმ განსხვავებით, რომ მას ზედა ნაწილში პოლოტიკად წოდებული რკინის ფირფიტა აქვს, რომლის კიდეებიც გახვრეტილია და ჯაჭვის ბადე მასზე ამგვარადაა ჩამოკიდებული. ჩაჩქანი, ჩაბალახთან ერთად, განსაკუთრებით ფართოდ გავრცელებული და პოპულარული საბრძოლო თავსაბურავი იყო აღმოსავლეთ საქართველოს მთიელებში.

როგორც წესი, ჩაჩქანზე არსებული ჯაჭვის ბადე კისერსა და თავს მთლიანად ფარავდა შუბლამდე, ხოლო სახის არე ღია იყო, თუმცა ზოგიერთი ხევსურული ჩაჩქნის ჯაჭვის ბადე სახესაც ფარავდა და მასზე ამოჭრილი იყო ორი ღიობი თვალებისთვის.

### დამზადება

ჩაჩქნის დამზადების ტექნოლოგია უკანასკნელ დრომდე მხოლოდ ხევსურეთმა შემოინახა, მჭედელი ჩაჩქნის რკინის ფირფიტას (პოლოტიკს) გრდემლზე კვერით გაასწორებდა, შემდეგ ხის ფარგლით შემოხაზავდა და თარგის საშუალებით მრგვალ საჩაჩქნეს გამოჭრიდა, რომელსაც რკინის მორგვზე კვერის დარტყმით თანდათან მისცემდა ჯამის ფორმას. ამის შემდეგ ჩაჩქანს გარე წრესთან სახვრეტათი დახვრეტდა, ჯაჭვის სხმულის (ზარადის) ჩასამაგრებლად. ზოგ ჩაჩქანს ზევიდან გადააკრავდნენ ვერცხლის არშიას და შუაში უკეთებდნენ „უსმარს" (სამსჭვალს).

### ტარების წესი

ჩაჩქნის დახურვა შიშველ თავზე არ იყო გამართლებული, რადგან ასეთ შემთხვევაში მოწინააღმდეგისაგან მოხვედრილი იარაღი მებრძოლს ყრუ დარტყმას მაინც აყენებდა. ამიტომ საჭირო იყო ჩაჩქნის ქვეშ ნაბდის დაგება. აღმოსავლეთ საქართველოში ჩაჩქნის ნაბდად თუშურ ქუდსაც ხმარობდნენ.

### ეტიმოლოგია

სიტყვა „ჩაჩქანი" ქართული უნდა იყოს, ვინაიდან ზმნა „ჩეჩქვასთან" არის დაკავშირებული.

სქოლიო
------


1. ↑  ჩაჩქანი
2. ↑  ჩაჩქანი
3. ↑  ჩაჩქნის ეტიმოლოგია