recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Mins** — ქართული ალტერნატიული და ნიუ-პროგრესივ-როკ ჯგუფი, რომელიც შეიქმნა 2011 წელს. ჯგუფი შექმნა ზვიად მღებრიშვილმა, რომელიც არის ჯგუფის მომღერალი, კომპოზიტორი და სოლო გიტარისტი. ზვიადის გარდა ჯგუფი შედგებოდა შემდეგი წევრებისგან: ზაზა მღებრიშვილი (ზვიადის ძმა) — ბასი, ბექ ვოკალი, შოთა ღვინეფაძე — კლავიში, ბექ ვოკალი და დანიელ ადიკაშვილი — დასარტყმელი საკრავები.

ჯგუფის პირველი კონცერტი გაიმართა 2011 წლის ოქტომბერს Altervision Newcomers-ზე. ამის შემდეგ მათ დაიწყეს აქტიური მუშაობა საკუთარ რეპერტუარზე. ჯგუფი ძირითადად ასრულებს საკუთარ სიმღერებს და მხოლოდ იშვიათად „ქავერებს". სიმღერებს (მუსიკას და ტექსტს) ძირითადად წერს ზვიად მღებრიშვილი. რამდენიმე სიმღერა დაწერილია შოთა ღვინეფაძის (კლავიში) მიერაც. ჯგუფს აქვს ოთხი ვიდეო კლიპი შემდეგ სიმღერებზე: „Blind World", „O.W.L.", „My Lover is a Killer" და „I don't give a foot". ზვიად მღებრიშვილი 2013 წელს წარმატებით მონაწილეობდა ტელეპროექტში „The Voice საქართველო" (გადალახა ხუთი ტური). ჯგუფს მონაწილეობა აქვს მიღებული მრავალ კონცერტსა და ფესტივალში.

ჯგუფის პირველი დიდი სოლო კონცერტი შედგა 2014 წლის 26 მაისს, თბილისი ივენთჰოლში, სადაც მოხდა ჯგუფის EP-ს სახელწოდებით *Blind World* (იმავე წელს გამოიცა გაყიდვაში, შედგება ხუთი სიმღერისგან) პრეზენტაცია. ჯგუფს პატივი ჰქონდა გამოსულიყო ისეთი ჯგუფების გვერდზე როგორებიცაა „Faithless" (Tbilisi Summer Set 2014) და „Archive" (Tbilisi Open Air/Altervision 2015, სადაც გარდა Archive-ისა - Placebo, Beth Hart და Black Label Society იქყვნენ მთავარი შემსრულებლები). ზაზა მღებრიშვილმა 2015 წელს დატოვა ჯგუფი და ჯგუფის ახალი ბასისტი და ბექ ვოკალი გახდა ნიკა აბესაძე, ვინც რამდენიმე წლის წინ ზვიად მღებრიშვილთან ერთად უკრავდა სტუდენტურ ჯგუფში „Sunny Universe". ჯგუფი ახლა წერს თავის პირველ ალბომს ხმის ჩამწერ სტუდია „ბრავო რექორდსში", რომელიც გამოშვებული იქნება დამდეგ ზამთარს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ჯგუფის ოფიციალური Facebook გვერდი
|  |  |
| --- | --- |
|  | სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ **წერილი**. |

**წერილი**, წარსულში ცნობილი, როგორც **ამორალი** — ქართული ალტერნატიული მუსიკის ჟანრის ჯგუფი.

ისტორია
-------

ჯგუფი ჩამოყალიბდა 1995 წელს თბილისში და მას „ამორალი" ერქვა. შემადგენლობაში შედიოდნენ: გია თოიძე (ვოკალი, გიტარა); ლევან სვანიძე (ბასი); კოტე კალანდაძე (გიტარა); დათუნა თოიძე (დრამი).

1996 წელს ჩაწერეს სინგლი „ოთხივე მხარეს". ამავე წელს შედგა მათი დებიუტი ფესტივალზე „მარგარიტა 1996". 1997 წელს ჯგუფს დაემატა სანდრო კაპანაძე (კლავიში, საქსოფონი), რომელთანაც ერთად ჩაწერეს ალბომი „უძირო გზა". მალე დასარტყამ ინსტრუმენტებზე დათუნა თოიძე შეცვალა დათო მაჭავარიანმა (კაკადუ), კოტე კალანდაძე კი გიორგი ჟორჟოლიანმა (ჟორჟიკა). 1999 წელს ჯგუფი დროებით დაიშალა.

2001 წელს გია თოიძემ და ლევან სვანიძემ აღადგინეს ჯგუფი ახალი სახელწოდებით „წერილი". 2005 წელს გამოვიდა ალბომი „სხივი". 2009 წელს ჩაწერეს რიგით მესამე ალბომი „ამ ქალაქში".

2014 წელს გამოვიდა ჯგუფის მეოთხე სტუდიური ალბომი *დანგრეულ სახლში*.

ჯგუფის წევრები
--------------

* გია თოიძე (ვოკალი, გიტარა)
* ლევან სვანიძე (ბასი)
* აჩიკო ქელბაქიანი (გიტარა)
* მინდია გაბაშვილი (დრამი)

დისკოგრაფია
-----------

* *უძირო გზა* - 1997
* *სხივი* - 2005
* *ამ ქალაქში* - 2009
* *დანგრეულ სახლში* - 2014
* *მუსიკის ხმა* - 2015
* *მასაში გხედავ* - 2019

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* რევიუ: ამორალი – უძირო გზა (1997)

სქოლიო
------

1. ↑  წერილი (ამორალი) ოთხივე მხარეს
2. ↑  წერილი დანგრეული სახლიდან
**უაიკატო** (ინგლ. Waikato) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი რეგიონი ჩრდილოეთ კუნძულის ზემო ნაწილში. მოიცავს უაიკატოს, ჰაურაკის ვაკეებს, კორომანდელის ნახევარკუნძულს, ტაუპოს რაიონის დიდ ნაწილსა და როტორუის რაიონს. იმართება უაიკატოს რეგიონული საბჭოს მიერ.

გადაჭიმულია კორომანდელის ნახევარკუნძულიდან (ჩრდილოეთით) სამხრეთით, რუაპეჰუს მთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებისაკენ. ვრცელდება ჩრდილოეთ კუნძულის დასავლეთ სანაპირომდე. შეიძლება ითქვას, რომ რეგიონი განფენილია მდინარე უაიკატოს აუზში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ოკლენდის რეგიონი, აღმოსავლეთით — პლენტის ყურე, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ჰოკს-ბეის რეგიონი, სამხრეთით კი მანავატუ-უანგანუისა და ტარანაკის რეგიონები. როგორც ფართობით, ისე მოსახლეობით უაიკატო ქვეყნის სიდიდით მეოთხე რეგიონია. ფართობი 25 598 კმ²-ს შეადგენს, მოსახლეობა 403 638 ადამიანს (2013).

სახელწოდება მომდინარეობს მდინარე უაიკატოსგან, რაც მაორის ენაზე „მიმდინარე წყალს" ნიშნავს.

უმსხვილესი ქალაქია ჰამილტონი, 206 400 მოსახლით. აქ ფუნქციონირებს უაიკატოს უნივერსიტეტი.

ეკონომიკა
---------

უაიკატოს რეგიონის ეკონომიკა მეოთხე უდიდესია ახალი ზელანდიის რეგიონებს შორის. 2007 წლის მარტში მთლიანი რეგიონული პროდუქტი $15 606 მლნ-ს შეადგენდა.

ხელსაყრელი გეოგრაფიული მდებარეობისა და კლიმატის წყალობით, უაიკატოს ეკონომიკა დიდადაა დამოკიდებული სოფლის მეურნეობაზე.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ახალი ზელანდიის რეგიონები

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Waikato Regional Council
* Hamilton & Waikato Tourism

სქოლიო
------

1. ↑  Swarbrick, Nancy.  (3 June 2010) Waikato region – Overview. *Te Ara – the Encyclopedia of New Zealand*. ციტირების თარიღი: 10 July 2011.
2. ↑  About the Waikato region. Waikato Regional Council. ციტირების თარიღი: 2011-05-11.
3. ↑  Royal, Te Ahukaramū Charles.  (3 May 2010) Waikato tribes – Waikato landmarks. *Te Ara – the Encyclopedia of New Zealand*. ციტირების თარიღი: 10 July 2011.
**ემინ ელდარ-ოღლუ ამრულაევი** (აზერ. Emin Eldar oğlu Əmrullayev; დ. 30 დეკემბერი, 1982, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების მინისტრი (2020 წლის 7 ივლისიდან), განათლების ინსტიტუტის დირექტორი (2020 წლის იანვარ-ივლისი), განათლების სამინისტროს განათლების პროგრამების განვითარების განყოფილების უფროსი (მარტი 2015-იანვარი 2020 წწ.)

ბიოგრაფია
---------

ემინ ამრულაევი დაიბადა 1982 წლის 30 დეკემბერს ქალაქ ბაქოში. 1999-2003 წლებში სწავლობდა და წარჩინებით დაამთავრა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფოს მართვის აკადემიის ადრმინისტრაციული მმართველობის ფაკულტეტი. 2004 წელს ცერტრალურევროპულ უნივერსიტეტში პოლიტოლოგიის მაგისტრის წოდება მიიღო. 2010-2012 წლებში სწავლობდა კოლუმბიის უნივერსიტეტში ადმინისტრაციული მმართველობის ფაკულტეტზე და მიიღო მაგისტრის ხარისხი, „2007-2015 წლებში აზერბაიჯენელი ახალგაზრდობის საზღვარგარეთ სწავლა-განათლების მიღების სახელმწიფო პროგრამის" და პროგრამა „Fulbright"-ის ფარგლებში.

სქოლიო
------

1. ↑  „Emin Eldar oğlu Əmrullayevin Azərbaycanın təhsil naziri vəzifəsinə təyin edilməsi haqqıdna Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 27 iyul 2020-ci il tarixli Sərəncamı". *www.president.az (Azərbaycan Prezidentinin rəsmi saytı)* (აზერბაიჯანული). 27.07.2020. ციტირების თარიღი: 07.09.2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი `|accessdate=` და `|date=`-ში (დახმარება)
2. ↑  Эмин Амруллаев Эльдар оглу назначен министром образования. ru (27.07.2020). ციტირების თარიღი: 07.09.2020.
**ედუარდ გრიგი იყო** რომანტიკული ეპოქის ნორვეგიელი პიანისტი და კომპოზიტორი.

ბიოგრაფია
---------

ედვარდ გრიგი, 1858.
ულე ბული.
ედვარდ გრიგი დაიბადა ნორვეგიის ქალაქ ბერგენში. გრიგი მუსიკალურ ოჯახში იზრდებოდა: დედამისი - ჯესინა ედვარდს 6 წლიდან ფორტეპიანოზე დაკვრას ასწავლიდა.

მან გაიცნო თავის დროზე განთქმული მევიოლინე ულე ბული. მევიოლინემ 15 წლის მუსიკოსის ნიჭი შეამჩნია და ურჩია მუსიკოსობა და ლაიფციგის უნივერსიტეტში მოაწყო. ბერგენი, სადაც გრიგი დაიბადა და ახალგაზრდობის წლები გაატარა, ცნობილი იყო ეროვნული მხატვრული ტრადიციებით; განსაკუთრებით თეატრის სფეროში: აქ დაიწყეს მოღვაწეობა ჰენრიკ იბსენმა და ბიორნსტიერნე ბიორნსონმა; ბერგენში დაიბადა და ხანგრძლივად ცხოვრობდა ულე ბული. სწორედ მან პირველმა მიაქცია ყურადღება ედვარდის უჩვეულო მუსიკალურ ნიჭს და ურჩია მშობლებს ჩაერიცხათ იგი ლაიფციგის კონსერვატორიაში მცირე შესვენებით გრიგი ლაიფციგში დარჩა წლამდე.

გრიგი უსიამოვნოდ იგონებდა შემდეგში კონსერვატორიაში სწავლის წლებს, სწავლების სქოლასტიკურ მეთოდებს, თავისი მასწავლებლების კონსერვატიზმს, მათ ჩამორჩენილობას ცხოვრებისაგან. გულკეთილი იუმორის ტონით აღწერა მან ეს წლები, ისევე როგორც თავისი ბავშვობა ავტობიოგრაფიულ ნარკვევებში სათაურით „ჩემი პირველი წარმატება".
**ავჭალისკარის სამაროვანი** — არქეოლოგიური ძეგლი ზაჰესის დასახლებაში, მდებარეობს მდ. მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, ბულაჩაურის წყალსადენის მახლობლად. 

1983-1984 წლებში არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის მცხეთის მუდიმივმოქმედმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ანდრია აფაქიძე) ზემო ავჭალაში შეისწავლა 71 სამარხი, რომელთაგან 5 ქვის ფილებით გადახარული ორმოსამარხებია, 66 — ქვის ფილებით ნაგები სამარხი. სამარხებში მიცვალებულთა რაოდენოა სხვადასხვაა — ერთიდან ექვსადე. მიცვალებულები დაეკრძალათ ზურგზე გაშოტილი, თავით დასავლეთით, მცირეოდენი გადახრებით. ნივთები დადასტურდა 41 სამარხში. გამოიყო სამარხთა ორი ქრონოლოგიური ჯგუფი: 1. IV-V საუკუნეების სამარხები, სადაც აღმოჩნდა: ოქროსა და ვერცხლის გემიანი ბეჭდები, ქვის საბეჭდავები, მძივები, ოქროსა და ვერცხლის საყურეები, სასაფეთქლე რგოლები; მძივებით შემკული ბრინჯაოსა და რკინის საკინძეები; მშვილდსაკინძეები; ბრინჯაოსა და ვერცხლის საყურეები, მძივები, აბზინდები, სამაჯურები; მინის სანელსაცხლებლები, რკინის დანები, შუბისწვერები და სხვ. №67, 69 ქვის სამარხებში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი, რაც უკვე იშვიათობაა V-VI საუკუნეების სამარხეული ინვენტარისთვის. უხვი ინვენტარით გამოირჩევა №2 ქვის სამარხი, რომელშიც გამოვლინდა: მოყვითალო მინის 5 სანელსაცხებლე, ბრინჯაოს საკინძი, ფიბულა, ოქროს საყურეები, ოქროს ბეჭედი, რომლის გემა შემკულია სატირის გამოსახულებით, ნახევარსფროსებრი საბეჭდავი არწივის გამოსახულებით.

ლიტერატურა
----------

* მინდორაშვილი დ. საქართველოს არქეოლოგია, ტ. I, გამომცემლობა „ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი", ბათუმი, 2014, გვ. 230.
ეტრუსკელი მუსიკოსის ფრესკა, ტარკვინია.
ფრთიანი ცხენები აღკაზმულობით, ტერაკოტა, ფრაგმენტი ტაძრის ტიმპანიდან, ელინისტური ხანის ეტრუსკული ხელოვნება, ტარკინიის ეროვნული მუზეუმი.
**ეტრუსკული ხელოვნება** მოიცავს ძვ. წ. IX–II საუკუნეებს.

ჩვენამდე მოღწეული ეტრუსკული არტეფაქტები ძირითადად სამარხებშია აღმოჩენილი. ეტრუსკული ხელოვნების ხასიათი მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრა რელიგიამ, რომელშიც დიდი ადგილი ეჭირა მიცვალებულის კულტს და წარმოდგენებს იმქვეყნიურ სამყაროზე. ეტრუსკული მიწისქვეშა თუ მიწის ზედა სამარხები მდიდარია კედლის მხატვრობის, ქანდაკებისა და დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ნიმუშებით. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მიცვალებულთა გამოსახულებები – ტერაკოტას და ბრინჯაოს ფიგურები და ბიუსტები, რომელიც სარკოფაგებს ამკობს. ამ ტრადიციის საფუძველზე განვითარდა სკულპტურული პორტრეტი, რომელიც ეტრუსკულ ხელოვნებაში პირობითი, სქემატური სახეებით იყო წარმოდგენილი.

პორტრეტის თემისადმი ინტერესი ძველმა რომმა მემკვიდრეობით ეტრუსკებისგან მიიღო.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„ეტრუსკული ხელოვნება"** ვიკისაწყობში.
* ეტრუსკული ხელოვნება დაარქივებული 2014-10-27 საიტზე Wayback Machine. , ლორელ ტეილორი, საიტი Smarthistory
* ეტრუსკული მეთუნეობა საიტზე Internet Archaeology

  


|  |  |
| --- | --- |
| wikistub |  *ეს არის სტატიის ან სექციის **ესკიზი**. თქვენ შეგიძლიათ შეავსოთ იგი.* |
**აჰმედ-ფაშას ლაშქრობა საქართველოში** — ოსმალეთის ჯარის ლაშქრობა სამცხე-საათაბაგოში ვეზირ აჰმედ-ფაშას ხელმძღვანელობით 1549 წელს.

ოსმალთა სულთანმა სულეიმან I-მა (მართავდა 1520–1566 წლებში) სპარსეთის წინააღმდეგ განზრახული ომის წინ სამცხე-საათაბაგოს დაპყრობა გადაწყვიტა. 25 აგვისტოს ოსმალთა 40-ათასიანი ჯარი მეორე ვეზირის აჰმედ-ფაშას სარდლობით საქართველოსაკენ დაიძრა. 13 სექტემბერს მტერმა ალყა შემოარტყა და ზარბაზნების ცეცხლი დაუშინა თორთუმის ციხეს. ქართველთა მედგარი წინააღმდეგობის მიუხედავად მტერმა შეძლო ციხის აღება. ამის შემდეგ მან დაიკავა ფანასკერტი, ნიხახი, ამირახორი, ახჩაყალა, მეორე ახჩაყალა, თალხისი, ლივანის ხეობა და ტაოს მხარე — სულ 35 ციხე. ოსმალებმა 14 ციხე დაანგრიეს, 21-ში კი თავიანთი გარნიზონი ჩააყენეს. დაპყრობილ ტერიტორიაზე თორთუმის, ქიამხის, ახჩაყალისა და ლივანის სანჯაყები დააარსეს.

ლიტერატურა
----------

* იბრაჰიმ ფეჩევის ცნობები საქართველოსა და კავკასიის შესახებ, ს. ჯიქიას გამოც. თბ. 1964.
* სვანაძე მ. საქართველო-ოსმალეთის ურთიერთობის ისტორიიდან XVI–XVII სს. თბ. 1971.
* 

* *სვანიძე მ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, თბ. 1997.
პარამოსი (ვენესუელა).
**პარამოსი**, *პარამო* (ესპ. páramo, páramos) — ნეოტროპიკული ეკოსისტემა. წარმოადგენს ტროპიკული ანდების (ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის) მაღალმთის ქსერომორფულ მცენარეულობას (ტყის ზედა საზღვარსა და მუდმივ თოვლს შორის), რომელსაც ქმნის რთულყვავილოვანთა ოჯახის ენდემური Espeletia-ს გვარის სახეობები. გადაჭიმულია კორდილიერა-დე-მერიდიდან (ვენესუელა) ხუანკაბამბას ღრმულამდე (პერუ). აგრეთვე არსებობს ორი ცალკე ოლქი კოსტა-რიკასა და კოლუმბიაში. ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი პარამოსი მდებარეობს სუმაპასაში (კოლუმბია). პარამოსის საერთო ფართობი უდრის 35,000–77,000 კმ².

პარამოსი (ეკვადორი).
არის ტბები. პარამოსის დიდი ნაწილი (57%) ვრცელდება კოლუმბიის ტერიტორიაზე.

პარამოსის სარტყლის ქვედა ნაწილში (ზღვის დონიდან 3300-4000 მ) გაბატონებულია აგრეთვე ბუჩქნარი, ზედა ნაწილში კი (ზღვის დონიდან 4000-4500 მ) ნახევრად ბუჩქები, როზეტიანი და ბალიშა ბალახოვანი მცენარეები. ყვავილოვან მცენარეთა გავრცელების ზედა საზღვარია ზღვის დონიდან 4700-4800 მ, მის ზემოთ კი უკვე იწყება მყინვარული მთები, რომელიც დაფარულია უმდაბლესი მცენარეებით (ძირითადად მღიერებით). მსგავსი მცენარეულობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ აფრიკის მთებში, რომლისთვისაც დამახასიათებელია რთულყვავილოვანთა ოჯახის Senecio-ს გვარი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Organización para la Educación y la Protección Ambiental დაარქივებული 2011-12-16 საიტზე Wayback Machine.
* Fundación Ecuatoriana de Estudios Ecológicos
* El Páramo, ecosistema de alta montaña დაარქივებული 2010-08-14 საიტზე Wayback Machine.
* paramo.be website of Wouter Buytaert დაარქივებული 2011-08-18 საიტზე Wayback Machine.
* Geoökologische Untersuchungen im PNN Puracé / Kolumbien. Ein Ansatz zur Optimierung der Erfassung von Geo- und Bio-Ressourcen in hochandinen Ökosystemen
* Lateinamerika-Nachrichten. Auf mindestens einem Auge blind

ლიტერატურა
----------

* *ნახუცრიშვილი გ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 680.
**მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია** (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია მილიუტინის რაიონის სოფელ მანკოვო-ბერიოზოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. აგებულია 1868-1875 წლებში. 

ეკლესია არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ისტორია
-------

თავდაპირველად სლობოდაში იდგა პატარა სამლოცველო, ხოლო 1799 წელს ააშენეს ხის ეკლესია. მშენებლობისათვის ნახევარი ფინანსების გამღებმა, სლობოდის დამაარსებელმა პოდპოლკოვნიკმა ვასილი ივანეს ძე მანკოვმა ითხოვა, რომ ეკლესიას მიეღო მისი შვილის მფარველის ევდოკია წამებულის სახელი. ეკლესია ააშენეს რასპოპინსკაიის დანგრეული ეკლესიის ბაზაზე. 1868 წელს, მას შემდეგ, რაც ხის ეკლესია მოძველდა, მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დასრულდა და აკურთხეს 1875 წელს. ეკლესია წმინდა ევდოკიას სახელზე აკურთხეს. მარჯვენა საკურთხეველმა მიიღო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი, ხოლო მარცხენა საკურთხეველი დარჩა კურთხევის გარეშე, რადგან არ ეყოთ თანხა მისი კეთილმოწყობისათვის. მოძველებული ეკლესია კიდევ ერთხელ დაშალეს და გაყიდეს ხუტორ არკანცევში. 

ახალი ეკლესია არ იყო მაღალი და გამოირჩეოდა მოკრძალებული ექსტერიერით, ჰქონდა იშვიათი მოგრძო და ვიწრო ფანჯრები და ოცმეტრიანი სამრეკლო. გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. ინტერიერში ეკლესიის დარბაზს სვეტები ორ ნაწილად ყოფდნენ. აშენებიდან ხუთ წელიწადში ეკლესია მოხატეს. 1878 წელს ეკლესიასთან გახსნეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 

ეკლესიაში მსახურება გრძელდებოდა ოქტომბრის რევოლუციამდე. რევოლუციის შემდეგ იგი დახურეს. მოანგრიეს ეკლესიის ზედა ნაწლი, ხოლო დარჩენილ ნაწილს იყენებდნენ კოლმეურნეობის ხორბლის საცავად. ეკლესიის აღდგენაზე ფიქრი დაიწყეს სსრკ-ის დაშლის შემდეგ და უწოდეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი.

ეკლესია ამჟამად მოქმედია. წინამძღვარია დიაკვანი ანდრეი მეკუშკინი, რომელიც ადრე იყო როსტოვის ოლქის აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვარი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Епископ Волгодонский и Сальский Корнилий посетил храм в честь святителя Николая Чудотворца в слободе Маньково-Березовская
* Белокалитвенское благочиние

სქოლიო
------

1. ↑  Маньково-Березовская. Церковь Николая Чудотворца.
2. ↑  Поруганный храм в Маньково-Березовской слободе
3. 1 2  К 255‑летию Маньково‑Берёзовской слободы
4. ↑  Протоиерей Мекушкин Андрей Александрович.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-28. ციტირების თარიღი: 2017-09-03.
ნალექების საშუალო თვიური მახასიათებელი
**ატმოსფერული ნალექები** — ატმოსფეროდან დედამიწის ზედაპირზე თხევადი ან მყარი სახით მოსული წყალი. იზომება ფენის სისქით (მმ ან სმ-ში), რომელიც უდანაკარგოდ (გაჟონვა, აორთქლება) გროვდება დედამიწის ზედაპირზე დროის გარკვეულ შუალედში (საათი, დღე-ღამე, თვე, წელიწადი).

ატმოსფერული ნალექები ძირითადად ღრუბლებიდან მოდის თხევადი (წვიმა, თქორი), მყარი 
(თოვლი, თოვლოვანი ხორხოშელა, თოვლოვანი მარცვლები, ყინულოვანი მარცვლები, ყინულოვანი წვიმა, სეტყვა) ან შერეული (თოვლ-ჭყაპი) სახით.

ატმოსფერული ნალექების უმნიშვნელო ნაწილი წარმოიშობა დედამიწის ზედაპირზე ან მასზე არსებულ საგნებზე (ნამი, თრთვილი, ლიპყინული, მარცვლოვანი ჭირხლი, კრისტალური ჭირხლი).

ატმოსფერული ნალექები ყველაზე დიდი რაოდენობით მოდის ინდოეთში (ჩერაპუნჯში, საშუალო წლიური რაოდენობა 12700 მმ), ყველაზე ნაკლები ჩილეში, პერუში, 
საჰარაში და სხვ. უდაბნო მხარეებში.

საქართველოში ყველაზე მეტი ნალექი მოდის შავი ზღვის სანაპიროზე, აჭარაში, მთა მტირალაზე (3500 მმ და მეტი). 
ნალექების მინიმუმი კი ფიქსირდება საქართველოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში – ელდარის დაბლობზე, რის საფუძველზე აქ ჩამოყალიბებულია ნახავრად უდაბოს ლანდშაფტი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* World precipitation map დაარქივებული 2009-11-02 საიტზე Wayback Machine.
* Collision/Coalescence; The Bergeron Process
* Report local rainfall inside the United States at this site (CoCoRaHS)
* Report local rainfall related to tropical cyclones worldwide at this site დაარქივებული 2009-01-16 საიტზე Wayback Machine.
* Global Precipitation Climatology Center GPCC
* Types of rainfall (BBC) დაარქივებული 2001-12-21 საიტზე Wayback Machine.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 673.
**ქვის სამარხები** — სამარხთა ტიპი შუა საუკუნეებისა და ბრინჯაოს ხანის საქართველოში. კავკასიაში უკვე მტკვარ-არაქსის პერიოდიდანაა ცნობილი, მაგრამ ამ ტიპის სამარხებმა ყველაზე ფართო გავრცელება ქრისტიანულ ხანაში ჰპოვა. ქვის სამარხებმა IV საუკუნიდან  გაბატონებული მდგომარეობა მოიპოვა, როგორც შედარებით მარტივად ასაგებმა და საოჯახო სამარხისათვის ყველაზე მოხერხებულმა ნაგებობამ. შუა საუკენეების ქვის სამარხები ძირითადად საოჯახო-საგვარეულო სამარხებია. თავდაპირველად, მიწაში ითხრებოდა სწორკუთხა მოყვანილობის ორმო, რომელშიც შემდგომ ქვის სამარხი იმართებოდა. სამარხის გრძივი და განივი კედელი იგებოდა ქვის ბრტყელი ფილებით. სამარხის ქვები, როგორც წესი, არ გამოირჩევა გულმოდგინე დამუშავებით. თუმცა, ქვები მეტ-ნაკლებად გათლილია. გრძივი კედლები ერთი, ორი ან რამდენიმე ქვისგან შედგებოდა. განივი კედლები უმეტესად ერთი ფილით იგებოდა. გვხვდება სამარხის ორი და მეტი ფილით შედგენილი განივი კედლებიც. სამარხთა სახურავვები უპირატესად ბრტყელია, იშვიათად-ორფერდა. ფილებს შორის დარჩენილი თავისუფალი ადგილები შევსებულია წვრილი ქვებით ან თიხა მიწით. იშვიათად კი, კიხრსნარითაა ამოვსებული. გვერდით ფილებს სიმაგრისავით, ზოგჯერ ძირზე გარედან ჩასობილი აქვს მოგრძო ქვები. სამარხების იატაკი მიწატკეპნილია ან ქვის ფილებითაა მოგებული. გეგმით სამარხები, როგორც წესი სწორკუთხაა. თუმცა, გამონაკლისის სახით გვხვდება ბიკონუსური გეგმის (შუაში შევიწროებული) სამარხებიც (დაღეთის სამაროვანი) ზოგჯერ სამარხებთან ფიქსირდება სანიშნე ქვები, რომლებზეც იშვიათად წარწერები — ეპიტაფიებია (მცხეთა, ვაშლაჯვარა, რუსთავი) ქვის სამარხებში დაკრძალული მიცვალებულთა რაოდენობა ერთი, ორი ან რამდენიმეა. ზოგიერთ სამარხში 15-16 მიცვალებულის ძვლებიცაა მიკვლეული. ასეთ შემთხვევაში დაკრძალვის წესის დადგენა ხერხდება ბოლო მიცვალებულის მიხედვით. დანარჩენი ძვლები, მიხვეტილია სამარხის კედლებთან ან კუთხეებში. თუ სამარხი დაკრძალულთა რაოდენობას ვეღარ იტევდა ხდებოდა ძვლების გადმოსვენება სამარხთან ახლოს გათხრილ ორმოში (დაღეთი, ბეთანია). ამის შემდეგ, კვლავ განაგრდძონბდნენ ქვის სამარხებში მიცვალებულების დაკრძალვას. ადრეული შუა საუკუნეების ქვის სამარხებში მიცვალებულები ძირითადად დაკრძალულია ქრისტიანულად — ზურგზე გაშოტილი, თავით დასავლეთიდ იმავე პერიოდის სამარხებში, როგორც ზემოთაც ავღნიშნეთ გვხვდებოდა მიცვალებულების მარჯვენა ან მარცხენა გვერდზე დაკრძალვის ფაქტებიც. საკმაოდ ხშირად ერთი სამარხი ფიქსირდება მიცვალებულთა როგორც ქრისტიანული, ისე წარმართული წესით დაკრძალვა.

ლიტერატურა
----------

* მინდორაშვილი დ. საქართველოს არქეოლოგია, ტ. I, გამომცემლობა „ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი", ბათუმი, 2014, გვ. 212-213.
**გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეთექვსმეტე სესია** — გაეროს გენერალური ასამბლეის სესია, რომელიც გაგრძელდა 2021 წლის 14 სექტემბრიდან 2022 წლის 13 სექტემბრამდე. გაეროს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტი აზია-წყნარი ოკეანის ჯგუფიდანაა.

სესიის ორგანიზაცია
------------------

### პრეზიდენტი

2021 წლის 7 ივნისს მალდიველი პოლიტიკოსი და დიპლომატი და საგარეო საქმეთა მოქმედი მინისტრი აბდულა შაჰიდი აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტის თანამდებობაზე.

თავის განცხადებაში შაჰიდმა ჩამოაყალიბა სესიისთვის თავისი პრიორიტეტები. პრიორიტეტები გულისხმობდა უფრო ძლიერ და ეფექტურ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას, რომელიც შთააგონებდა ერთიანობასა და სოლიდარობას და, უპირველეს ყოვლისა, იმედს. მისი "იმედის ხუთი სხივი" მოიცავს COVID-19-ისგან , მდგრად აღდგენას, პლანეტის საჭიროებებზე რეაგირებას, ყველას უფლებების პატივისცემას და გაერთიანებული ერების გამოცოცხლებას. მან ასევე პირობა დადო, რომ მისი გუნდი იქნება გენდერულად დაბალანსებული, მრავალეროვნული და გეოგრაფიული მრავალფეროვანი. საბოლოოდ მან პირობა დადო, რომ დაიცავს გენერალური ასამბლეის პროცედურულ წესებს მისთვის, მისი გუნდისთვის და მთელი ასამბლეისთვის.

ვიცე-პრეზიდენტები
-----------------

### Vice Presidents

გენერალურმა ასამბლეამ 78-ე სესიის ვიცე-პრეზიდენტებად შემდეგი ქვეყნები აირჩია:

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს 5 მუდმივი წევრი:

* ჩინეთის დროშაჩინეთი
* საფრანგეთის დროშასაფრანგეთი
* რუსეთის დროშარუსეთი
* გაერთიანებული სამეფოს დროშაგაერთიანებული სამეფო
* აშშ-ის დროშააშშ

ასევე შემდეგი სახელმწიფოები:

* ბოლივიის დროშაბოლივია
* კონგოს რესპუბლიკის დროშაკონგო
* ესტონეთის დროშაესტონეთი
* გამბიის დროშაგამბია
* ისლანდიის დროშაისლანდია
* ირანის დროშაირანი
* მალაიზიის დროშამალაიზია
* მაროკოს დროშამაროკო
* ნიდერლანდების დროშანიდერლანდები
* სენეგალის დროშასენეგალი
* სინგაპურის დროშასინგაპური
* შრი-ლანკის დროშაშრი-ლანკა
* სურინამის დროშასურინამი
* უგანდის დროშაუგანდა
* უზბეკეთის დროშაუზბეკეთი
* ზამბიის დროშაზამბია

სქოლიო
------

1. ↑  Election of the 76th President of the General Assembly. United Nations (n.d.). ციტირების თარიღი: 5 August 2021
2. ↑  Peace, Prosperity, Progress, and Sustainability to Guide UNGA 78 President (7 June 2023). ციტირების თარიღი: 5 September 2023.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
გაეროს გენერალური ასამბლეის სესიები |
| --- |
|  |
| სესიები | 
* 1
* 2
* 3
* 4
* 5
* 6
* 7
* 8
* 9
* 10
* 11
* 12
* 13
* 14
* 15
* 16
* 17
* 18
* 19
* 20
* 21
* 22
* 23
* 24
* 25
* 26
* 27
* 28
* 29
* 30
* 31
* 32
* 33
* 34
* 35
* 36
* 37
* 38
* 39
* 40
* 41
* 42
* 43
* 44
* 45
* 46
* 47
* 48
* 49
* 50
* 51
* 52
* 53
* 54
* 55
* 56
* 57
* 58
* 59
* 60
* 61
* 62
* 63
* 64
* 65
* 66
* 67
* 68
* 69
* 70
* 71
* 72
* 73
* 74
* 75
* 76
* 77
* 78

 |
|  |
| საგანგებო რიგგარეშე სესიები | 
* 1
* 2
* 3
* 4
* 5
* 6
* 7
* 8
* 9
* 10
* 11

 |

 |
**სიმონ ნემანიშვილი** (დ. 12 თებერვალი, 1911 — გ. 6 სექტემბერი, 1993) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1954).

ბიოგრაფია
---------

სიმონ ნემანიშვილმა დაამთავრა ქალაქ ონის პედაგოგიური ტექნიკუმი 1931 წელს; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფიის სპეციელობით 1939 წელს.

1931 წელს დანიშნეს ონის რაიონის სოფელ ზვარეთის არასრული საშუალო სკოლის მასწავლებლად, 1933–34 წლებში — დირექტორად; 1939–41 წლებში მუშაობდა ქალაქ გორის გეოგრაფიის მეთოდკაბინეტის ხელმძღვანელად; 1941–46 წლებში იყო საბჭოთა არმიაში; 1946 წელს მუშაობა დაიწყო ქალაქ თბილისის 33-ე ქალთა საშუალო სკოლის სასწავლო ნაწილის გამგედ; 1948 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეომორფოლოგიის კათედრაზე დაიწყო მუშაობა; 1948–52 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში.

1956 წლიდან მუშაობას იწყებს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1954 წელს თემაზე: „ახალციხის ქვაბულის აღმოსავლეთ ნაწილის გეომორფოლოგიისათვის". მის სადისერტაციო ნაშრომში პირველად იქნა გაშუქებული რელიეფწარმომშობი ფაქტორების თავისებურება; გამოყოფილ იქნა ეროზიულ-დენუდაციური ზედაპირების საფეხურები და მათი გეომორფოლოგიური დახასიათება და გავრცელება.

სიმონ ნემანიშვილი ავტორია 60-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა, რომელთაგანაც 50 გამოქვეყნებულია. ნაშრომების უმეტესი ნაწილი ეხება მდინარეთა და ზღვიური ტერასების მეცნიერულ გამოკვლევებს. ტერასების გავრცელების ზოგადი სურათი გადმოცემულია ქვეყნის გეოლოგიური და ფიზიკურ-გეოგრაფიული პირობების გათვალისწინების ფონზე. შეიმუშავა მდინარეული ტერასების გენეტური კლასიფიკაციის ორიგინალური, ოთხწევრიანი სქემა.

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4  ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ. 2003
**ოირათთა ავტონომიური ოლქი**, ***ოირათთა აო*** (რუს. Ойротская автономная область, *Ойротская АО*; 1 ივნისი, 1922 — 7 იანვარი, 1948) — რსფსრ-ს ადმინისტრაციულ ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ოიროტ-ტურა (1932 წლამდე ეწოდებოდა ქალაქი ულალა).

ისტორია
-------

1922 წლის 1 ივნისს ალთაის გუბერნიას გამოეყო ოირათთა აო ცენტრით ქალაქ ულალაში.

1925 წლის 25 მაისის სრულიად რუსეთის ცაკის დადგენილებით შეიქმნა ციმბირის მხარე, რომელშიც შეყვანილ იქნა ოურათთა აო.

1930 წლის 30 ივლისს სრულიად რუსეთის ცაკის დადგენილებით ციმბირის მხარე გაიყო — აღმოსავლეთ-ციმბირის და დასავლეთ-ციმიბირის მხარედ. აქედან უკანასკნელში შევიდა ოირათთა აო.

1932 წლის 2 მარტს ოლქს შეეცვალა რუსული სახელწოდება (რუს. Ойратская АО შეიცვალა რუს. Ойротская АО-ით).

1937 წელს ოირათთა აო შევიდა ალთაის მხარეში.

1948 წლის 7 იანვარს სსრკ-ის უმაღლესის აბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით ოირათთა ავტონომიური ოლქს დაერქვა მთიანი ალთაის ავტონომიური ოლქის სახელი.

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ. 1984. — გვ. 507.
`997
**ბორის ნიკოლოზის ძე ელცინი** (რუს. Бори́с Никола́евич Е́льцин; დ. 1 თებერვალი, 1931, სოფელი ბუტკა, ტალიცის რაიონი, სვერდლოვსკის ოლქი ― გ. 23 აპრილი, 2007, მოსკოვი) — რუსეთის ფედერაციის პირველი პრეზიდენტი 1991-1999 წლებში (1996 წლის 3 ივლისს აირჩიეს მეორედ, 1999 წლის 31 დეკემბერს გადადგა დაკავებული თანამდებობიდან).

ბიოგრაფია
---------

ბორის ნიკოლოზის ძე ელცინი დაიბადა 1931 წლის 1 თებერვალს სვერდლოვსკის ოლქის სოფელ ბუტკაში. 1955 წელს დაამთავრა ურალის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (სპეციალობა – ინჟინერ-მშენებელი). 1968-1988 წლებში ეკავა სხვადასხვა პარტიული თანამდებობა. 1976 წლიდან იყო სვერდლოვსკის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი, 1985-1986 წლებში — სკკპ ცკ-ის მდივანი, 1985-1987 წლებში — მოსკოვის ქალაქკომის პირველი მდივანი; 1989 წელს აირჩიეს სსრკ-ის სახალხო დეპუტატად. 1990 წელს გამოვიდა კომპარტიიდან. 1990-1991 წლებში გახდა რსფსრ უმაღლესი საბჭოს თავჯდომარე. 1991 წლის დეკემბერს ბელორუსიასა და უკრაინასთან ერთად ხელი მოაწერა შეთანხმებას სსრკ დაშლის და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის შექმნის შესახებ. 

ელცინი სამჯერ იყო საქართველოში: პირველად, არაოფიციალურად – 1989 წლის 9 აპრილის მოვლენებთან დაკავშირებით; მეორედ – 1991 წელს (დაბა ყაზბეგში შეხვდა საქართველოს პრეზიდენტს – ზ. გამსახურდიას, სადაც გაიმართა მოლაპარაკება საქართველო-რუსეთის ურთიერთობის, ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში შექმნილი ვითარებისა და სხვა საკითხების შესახებ); მესამედ – 1994 წლის 3 თებერვალს, როდესაც ხელი მოაწერა საქართველო-რუსეთის ხელშეკრულებას მეგობრობის, კეთილმეზობლობისა და თანამშრომლობის შესახებ. 1992 წლის მაისში ელცინი მონაწილეობდა დაგომისის შეთანხმების შემუშავება-ხელმოწერაში.

ნაშრომები
---------

* Yeltsin, Boris. 'Against the Grain'. London: Jonathan Cape, 1990
* Yeltsin, Boris. 'The Struggle for Russia. New York: Times Books, 1994

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია
* სსრკ-ის დაშლა
* მიხეილ გორბაჩოვი
* ვლადიმერ პუტინი
* რუსეთის პრეზიდენტი

ლიტერატურა
----------

* Aron, Leon. *Boris Yeltsin : A Revolutionary Life*. Harper Collins (2000). ISBN 0-00-653041-9
* O'Clery, Conor. *Moscow 25 December 1991: The Last Day of the Soviet Union*. Transworld Ireland (2011). ISBN 978-1-84827-112-8

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***ბორის ელცინი***

* Obituary and public tributes on Lasting Tribute დაარქივებული 2007-12-23 საიტზე Wayback Machine.
* CNN Cold War — Profile: Boris Nikolayevich Yeltsin დაარქივებული 2008-06-13 საიტზე Wayback Machine.
* Yeltsin and Post-Soviet Problems

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
რუსეთის პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
ბორის ელცინი • ვლადიმერ პუტინი • დიმიტრი მედვედევი • ვლადიმერ პუტინი
 | 
რუსეთის დროშარუსეთის დროშა |

 |
**მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია** (რუს. Церковь Рождества Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ მიშკინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2009 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, განათლების ქუჩა.

ისტორია
-------

ხუტორ მიშკინსკაიაში ქვის ეკლესია ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში, კერძოდ 1910-იან წლებში. მაგრამ ქვეყანაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, ისევე როგორც ბევრ ეკლესიას მასაც დახურვის საფრთხე დაემუქრა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა, როგორც სასოფლო კლუბი, ხოლო შემდეგ, როგორც ხორბლის საწყობი. 1970-იან წლებში ეკლესიის შენობა საბოლოოდ დაანგრიეს, ხოლო მის ადგილზე ააგეს საბავშვო ბაღი, დღემდე შემონახულია, მღვდლის სახლი.

მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ აღადგინა მოქმედება მრევლმა. თავდაპირველად ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მიშკინსკაიის კულტურის სახლის ერთ-ერთ ოთახში, ხოლო 2009 წელს მრევლს გადაეცა ყოფილი მაღაზიის შენობა, რომელიც მდებარეობდა განათლების ქუჩაზე. მრევლის ძალებით, ასევე კაზაკობისა და ადგილობრივი ადმინისტრაციის წყალობით შენობა გარემონტდა, სადაც დააყენეს კანკელი და საკურთხეველი.

მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის წინამძღვარი 2012 წელს გახდა კონსტანტინე ევგენის ძე ფედოსეევი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Сайт церкви
* Аксайское благочиние - храмы
* Аксайское благочиние - приходы
* Настоятель храма Рождества Иоанна Предтечи ст. Мишкинской принял участие в отчетном круге местной казачьей общины

სქოლიო
------

1. ↑  Мишкинская. Церковь Рождества Иоанна Предтечи.
2. ↑  Иоанно-Предтеченский храм станицы Мишкинской Аксайского района
3. 1 2  Исторя прихода
4. ↑  Иерей Федосеев Константин Евгеньевич.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-15. ციტირების თარიღი: 2017-11-15.
ჰენრი II
**ჰენრი II** პლანტაგენეტი (ინგლ. Henry II Plantagenet; დ. 5 მარტი, 1133, ლე-მანი — გ. 6 ივლისი, 1189, შინო) — ნორმანდიის და აკვიტანიის ჰერცოგი, ანჟუს გრაფი და ინგლისის მეფე 1154–1189 წლებში. მცირე ხნის განმავლობაში მას დაპრობილი ჰქონდა უელსი, შოტლანდია, აღმ. ირლანდია და დას. საფრანგეთი. ჰენრი II პირველი პლანაგენეტი იყო ინგლისის ტახტზე. მისი მეტსახელები იყო: „მოკლე მოსასხამი" (ფრანგ. Court-manteau), „იმპერატრიცას ძე" (ინგლ. Fitz Empress) და „სამართილიანობის ლომი" (ინგლ. The Lion of Justice).

ბიოგრაფია
---------

ჰენრი II ტახტზე ავიდა 1154 წელს. გამეფებისთანავე დაიწყო მეზობელი მიწების დაპყრობა.ხანმოკლე დროით დაიპყრო: უელსი, შოტლანდია და აღმოსავლეთი ირლანდია. ასევე დაიპყრო საფრანგეთის რეგიონებიც (ანჟუ, აკვიტანია, ბორდო). ეს მიწები მოგვიანებით თავის ვაჟებს დაურიგა. მის დროს გატარებულმა რეფორმამ საფუძველი ჩაუყარა 12 ნაფიცი მსაჯულის მონაწილეობას სასამართლო პროცესში. 1164 წელს მან გამოსცა კანონი რომელიც ზღუდავდა ეკლესიას. ამან უთანხმოება გამოიწვია ჰენრი II-სა და კენტერბერის არქიეპისკოპოს წმინდა ტომას ბეკეტს შორის. ჰენრი II-მ ვერანაირად ვერ შეძლო ოპოზიციონერი მღვდლის მორჯულება. ბოლოს 1170 წელს თავის რაინდებს მოაკვლევინათ კენტერბერის მონასტერში. ამ მოვლენამ დიდი აღშფოთება გამოიწვია ინგლისელ პილიგრიმთა შორის. ჰენრი II-მ 1172 წელს თავისი ვაჟი რიჩარდი აკვიტანიის ჰერცოგად დანიშნა. ხოლო უმცროს ვაჟს ჯონს არ მისცა მიწა, რისთვისაც „უმიწაწყლო" უწოდეს. ჰენრი II გარდაიცვალა 1189 წელს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Henry II World History Database დაარქივებული 2012-11-20 საიტზე Wayback Machine.
* Medieval Sourcebook: Angevin England დაარქივებული 2012-07-16 საიტზე Wayback Machine.
* The Henry Projectდაარქივებული 2012-09-10 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑  ,,ისტორია - სრული კურსი აბიტურიენტთათვის", ნუგზარ მოლაშვილი, თბილისი, 2010, ,,ცის ნამი", გვ. 97, ISBN 978-9941-419-01-0

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ინგლისის მეფეები |
| --- |
|  |
| 
* ალფრედ დიდი
* ედუარდ უფროსი
* ათელსტანი
* ედმუნდ I
* ედრედი
* ედვი
* ედგარი
* ედუარდ წამებული
* ეთელრედ უწიგნური
* სვენ I
* ედმუნდ რკინისმხარა
* კნუდ I დიდი
* ჰაროლდ I
* ჰარდეკნუდი
* ედუარდ აღმსარებელი
* ჰაროლდ გოდვინსონი
* ედგარ ეთელინგი
* უილიამ I
* უილიამ II
* ჰენრი I
* სტეფანი
* მატილდა
* ჰენრი II
* რიჩარდ I
* ჯონი
* ჰენრი III
* ედუარდ I
* ედუარდ II
* ედუარდ III
* რიჩარდ II
* ჰენრი IV
* ჰენრი V
* ჰენრი VI
* ედუარდ IV
* ედუარდ V
* რიჩარდ III
* ჰენრი VII
* ჰენრი VIII
* ედუარდ VI
* ჯეინ გრეი
* მერი I
* ელისაბედ I
* ჯეიმზ I
* ჩარლზ I
* ჩარლზ II
* ჯეიმზ II
* მერი II
* უილიამ III
* ანა

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BIBSYS: 90796461
* BNF: cb12560346p (data)
* CANTIC: a11299253
* GND: 118709755
* ISNI: 0000 0001 0851 467X
* LCCN: n79151166
* NKC: jn20000700815
* NLA: 51933855
* NSK: 000742278
* NTA: 07365177X
* SELIBR: 60399
* SNAC: w6vt26m5
* SUDOC: 033003688
* TePapa: 66197
* Trove: 1510880
* ULAN: 500404084
* VIAF: 90145970073532250834
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 90145970073532250834

 |
ზაქარია ედილაშვილი (ედილი)
**ზაქარია ერმალოზის-ძე ედილაშვილი (ედილი)** (დ. 1873, სოფელი ბრეთი, გორის მაზრა, ტფილისის გუბერნია — გ. აგვისტო, 1956, გორი, საქართველოს სსრ) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, პროფესიით ექიმი–ვეტერინარი.

ბიოგრაფია
---------

1849 წელს დაამთავრა გორის სასულიერო სასწავლებელი და თბილისის სასულიერო სემინარია. მუშაობა დაიწყო ქ. კავკავში დ. სარაჯიშვილის ქარხანაში. მისივე დახმარებით მოეწყო ქ. ტარტუს ვეტერინალურ ინსტიტუტში. 1901 წელს სამუშაოდ კავკასიაში განაწესეს. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ნახიჩევანში, საინგილოში, გორში. 1925-1927 წლებში რედაქტორობდა გორის რაიონულ გაზეთ „წითელ ქართლს". საინგილოში მოღვაწეობის დროს მან დიდი ინტერესი გამოიჩინა ირგვლივ მიმოფანტული უამრავი ქართული ძეგლის მიმართ. შეუდგა აღნიშნული მხარის წარსულის ძიებას, შეაგროვა მეტად მდიდარი და უნიკალური მასალა საქართველოს ამ კუთხის შესახებ. პროფესიულმა საქმიანობამ ედილაშვილს ხელი შეუწყო ახლოს გასცნობოდა ხალხის ადათ-წესებსა და საქმიანობას. ამით გააგრძელა და გააფართოვა დიმიტრი და მოსე ჯანაშვილების მიერ დაწყებული საქმიანობა. ედილაშვილი ქართულ პრესაში ხშირად აქვეყნებდა მასალებსა და ფოტოილუსტრაციებს მრავალ საჭირბოროტო საკითხზე. ამ თემაზე მიმოწერა ჰქონდა გამოჩენილ ქართველ მოღვაწეებთანაც. მისი მონოგრაფია საინგილოს შესახებ 1940 წელს პირველად დაიბეჭდა ჟურნალ „მნათობში" (N5–12). მთლიანად მის გამოქვეყნებას ხელი შეუშალა მეორე მსოფლიო ომმა, საბოლოოდ წიგნად გამოიცა 1947 წელს. ნაშრომში აღწერილია ამ მხარის ბუნება, ისტორიული წარსული, ხალხის ყოფა-ცხოვრება, ისტორიული ნაშთები, მოსახლეობის, ქალაქებისა და სოფლების ისტორია. დაინტერესებული იყო რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობათა ისტორიით, რომელსაც მრავალი გამოკვლევა და წერილი მიუძღვნა. ედილაშვილმა კახში მუშაობის დროს დააარსა „სახალხო კოოპერატივი". მან ადგილობრივ მკვიდრთა – ინგილოთა და სხვა ეროვნების ხალხთა – დიდი სიყვარული დაიმსახურა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

ბიბლიოგრაფია
------------

* ერეკლე მეფე და გრაფი ტოტლებენი, „საქართველო", 1916, NN 134, 136, 139, 140;
* ვახტანგ მეფე და პეტრე დიდი, იქვე, 1915, NN 133-137, 140 155-158;
* მეფე თეიმურაზ I-ის დამოკიდებულება რუსეთთან, იქვე, 1915 NN 76, 78, 101, 103;
* საინგილო (ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ნარკვევი) თბ. 1947.

ლიტერატურა
----------

* *ნარსია გ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 2, თბ. 2012. — გვ. 545-546.
* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ. 1979. — გვ. 27.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ინფორმაცია საიტზე Hereti.org[*მკვდარი ბმული*]
კანადის ჰიმნია „**O Canada**". კანადაში ორი ოფიციალური ენაა – ფრანგული და ინგლისური. შესაბამისად არსებობს ჰიმნის ორი ტექსტი, თუმცა არც ერთი არაა მეორის თარგმანი.

პირველად კანადის ჰიმნი შესრულდა 1880 წლის 24 ივნისს. იმ დროისთვის არსებობდა მხოლოდ ფრანგული ვარიანტი და ეწოდებოდა „ერის სიმღერა" (ფრანგ. Chant Nationale). 1908 წელს შეიქმნა ინგლისური ტექსტი. ოფიციალურად „O Canada" ჰიმნად გამოცხადდა 1980 წლის 1 ივლისს.

ინგლისური ტექსტი
----------------

O Canada! Our home and native land!
True patriot love in all thy sons command.
With glowing hearts we see thee rise,
The True North strong and free!
From far and wide, O Canada,
We stand on guard for thee.
God keep our land glorious and free!
O Canada, we stand on guard for thee.
O Canada, we stand on guard for thee.

ფრანგული ტექსტი
---------------

Ô Canada! Terre de nos aïeux,
Ton front est ceint de fleurons glorieux!
Car ton bras sait porter l’epée,
Il sait porter la croix!
Ton histoire est une epopée
Des plus brillants exploits,
Et ta valeur, de foi trempée,
Protégera nos foyers et nos droits,
Protégera nos foyers et nos droits.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Anthems of Canada, Department of Canadian Heritage დაარქივებული 2016-02-26 საიტზე Wayback Machine.
* O Canada without lyrics დაარქივებული 2016-10-11 საიტზე Wayback Machine.
**ივანე (ვანო) ნინუა** (დ. 2 თებერვალი, 1908 — გ. 29 ივლისი, 1980) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1955), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1979).

ბიოგრაფია
---------

დაიბადა 1908 წლის 2 თებერვალს. 1927 წელს დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი. 1930 წელს თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრთან გაიხსნა სტუდია, სადაც ივანე ნინუა ჯერ მსმენელად მიიღეს, ხოლო შემდეგ — მსახიობად. მან მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრში მოღვაწეობის 50 წლის მაძილზე შეასრულა როლები: მოხუცი ყმა, თედორე (ს. მთვარაძის „ჩვენც, ჩვენც", „სურამის ციხე"), ზანგი მამა (შ. კუჭავას „ჩვენ გავიმარჯვებთ"), ნაცარქექია (გ. ნახუცრიშვილის „ნაცარქექია"), მეორე მსახური (ჟ. მოლიერის „სკაპენის ოინები"), ირემი (ვ. შვარცის „თოვლის დედოფალი"), ხომენკო (ვ. დარასელის „კიკვიძე"), ღვთისო, კახი (ა. წერეთლის „ბაში-აჩუკი", „პატარა კახი"), მამა მონტეგი (უ. შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა"), გლახა (ი. ჭავჭავაძის „გლახის ნაამბობი") და სხვა. გადაღებულია რამდენიმე ფილმში. წლების მანძილზე მოღვაწეობდა ქართულ ესტრადაზე. ჩამოაყალიბა „მეფანდურეთა ტრიო" და ჩაწერა მისი პირველი ფირტიფები: „ცეკვა სოფლად" და „შაირები", პარალელურად მონაწილეობდა ფილარმონიაში საესტრადო წარმოდგენა-კონცერტებში.

ფილმოგრაფია
-----------

* 1959 — მაია წყნეთელი — ბარათა
* 1961 — ენგურის ნაპირებზე — პატარა კოსტა
* 1968 — არაჩვეულებრივი გამოფენა — ექიმი
* 1975 — ბერიკაცები
* 1979 — მეცამეტე გოჭი
* 1979 — ზღარბი

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* 

* ივანე ნინუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ივანე ნინუა — ეროვნული ფილმოგრაფია
* 

* ივანე ნინუა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑   საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1979. N5. გვ. 12
**Blackpink-ის დისკოგრაფია** — სამხრეთ კორეის გოგონების ჯგუფმა Blackpink-მა გამოუშვა ორი სტუდიური ალბომი, სამი გაფართოებული პიესა, ერთი ხელახალი გამოცემა, ერთი კომპილაციური ალბომი, ოთხი ცოცხალი ალბომი, ხუთი სინგლი ალბომი, თორმეტი სინგლი და ოთხი სარეკლამო სინგლი .

Blackpink-მა გამოუშვა სადებიუტო სინგლი ალბომი სახელად *Square One* 2016 წლის 8 აგვისტოს, რომელშიც შედიოდა სიმღერები "Whistle "და Boombayah ". გახდა ჯგუფის ნომერ პირველი ჰიტი *ბილბორდის* მსოფლიო ციფრული სიმღერების გაყიდვების ჩარტში. ჯგუფმა წარმატება განაგრძო *Square Two-ის* გამოშვებით 1 ნოემბერს, რომელმაც დაიკავა მე-13 ადგილი *Billboard* Top Heatseekers ჩარტში და მეორე ადგილი World Albums- ში. სინგლ ალბომში შედიოდა "Playing with Fire ", რომელმაც მოიპოვა მესამე ადგილი და გაიყიდა მისი 2,5 მილიონზე მეტი ციფრული ასლი სამხრეთ კორეაში. 2017 წლის 22 ივნისს Blackpink-მა გამოუშვა სინგლი "As If It's Your Last ", რომელმაც წარმატება მოუპოვა ჯგუფს მესამე ადგილზე გასვლით და მათ მიაღწიეს 2,5 მილიონ სერტიფიცირებულ ჩამოტვირთვას სამხრეთ კორეაში. 30 აგვისტოს ჯგუფის დებიუტი შედგა იაპონური EP *Blackpink-* ით, რომელშიც წარმოდგენილი იყო ჯგუფის არსებული ტრეკის იაპონურენოვანი ვერსიები. EP იყო კომერციული წარმატება, დებიუტი ჰქონდა Oricon Albums Chart- ზე და გაიყიდა 80000-ზე მეტი ეგზემპლარი იაპონიაში.

2018 წლის 15 ივნისს, ჯგუფმა გამოუშვა თავისი პირველი კორეული EP, *Square Up*, რომლის დებიუტი იყო Gaon Album Chart-ის თავზე და სერტიფიცირებული იყო ორმაგი პლატინით 500,000 ასლის გაყიდვისთვის. დებიუტი შედგა აშშ-ს *Billboard* 200-ის 40-ე ადგილზე, რომელიც გახდა მათი პირველი ჩანაწერი და უმაღლესი ჩარტირებული კორეელი ქალების ალბომი. EP-მ შექმნა ნომერ პირველი სინგლი „Ddu-Du Ddu-Du", რომელიც სტრიმინგისთვის სერტიფიცირებული იყო ორმაგი პლატინით, ხოლო სამხრეთ კორეაში ჩამოტვირთვისთვის პლატინით. ეს იყო ჯგუფის პირველი სიმღერა, რომელიც მოხვდა აშშ-ს *Billboard* Hot 100- ში 55-ე ადგილზე, რითიც ისინი გახდნენ ყველაზე მაღალი რეიტინგის მქონე კორეელი ქალები და პირველი კორეული ქალთა ჯგუფი, რომელმაც მიიღო ოქროს სერთიფიკატი ქვეყანაში. 19 ოქტომბერს ჯგუფმა ითანამშრომლა ბრიტანელ მომღერალ დუა ლიპასთან ტრეკისთვის „Kiss and Make Up", რომელმაც მიაღწია კომერციულ წარმატებას მთელ მსოფლიოში. 23 ნოემბერს ჯგუფმა გამოუშვა იაპონური კრებული ალბომი *Blackpink in Your Area*, რომელიც მოიცავდა მათი ყველა ტრეკის იაპონურ ვერსიას. Blackpink-ის მეორე კორეული EP *Kill This Love* გამოვიდა 2019 წლის 5 აპრილს და მას მიენიჭა ორმაგი პლატინის სერტიფიკატი 500,000 ასლის გაყიდვისთვის და დებიუტი შედგა *ბილბორდ* 200- ის 24-ე ადგილზე, რაც მათ ჩარტში ყველაზე მაღალი ჩარტების მქონე კორეელი ქალი გახდა. EP-ის ამავე სახელწოდების მთავარმა სინგლმა დაიკავა მეორე ადგილი Gaon Digital Chart-ზე და 41-ე ადგილი *Billboard* Hot 100-ში, რამაც გაზარდა მათი რეკორდი ყველაზე მაღალ და ყველაზე გრძელ ჩარტში მყოფ კორეელი ქალების მონაწილეობით ამ უკანასკნელზე.

სქოლიო
------
იოსა ბუსონის საფლავი
**ჰაიკუ** (იაპონ. 俳句 [俳句]) — ძლიერი სიმბოლური დატვირთვის მქონე კლასიკური პოეტური ფორმა. ტერმინი ხმარებაში შემოიღო XIX საუკუნის იაპონელმა პოეტმა, მასაოკა შიკიმ, თუმცა ჰაიკუს მამამთავრად ითვლება მაცუო ბასიო, XVII საუკუნის იაპონელი პოეტი. ეს არის უკიდურესად მოკლე სტრუქტურის ლექსი, რომლის მიზანია წამიერი შეგრძნებების, საგანთა ხედვის გადმოცემა. ტრადიციულად ჰაიკუ შედგება სამი ტაეპისაგან, ანუ ერთი ტერცეტისგან, რომელიც მთლიანობაში 17 მარცვალს შეიცავს. პირველი და მესამე ტაეპები 5-მარცვლიანია, მეორე კი — 7-მარცვლიანი.

გარდა ამისა აუცილებელია ჰაიკუ შეიცავდეს ერთ კიგოს (წელიწადის დროის სახელი), ან ისეთ სიტყვას, რაც წელიწადის რომელიმე დროზე მიანიშნებს (მაგალითად, ახალი წელი, ატმის ყვავილობა და ა.შ.), თუმცა კიგოს წარმოქმნის ასევე „სავსე მთვარის" ხსენებაც.

ჰაიკუ ერთგვარი მომენტური სურათია, რომელშიც, ყველაფერთან ერთად, აუცილებელია არ ჩანდეს მთხრობელი, პოეტის „მე". თუმცა გამორიცხული არაა იუმორი, ტროპები, მაგრამ ეს ყველაფერი თავშეკავებულად უნდა იქნას გამოყენებული. ლექსი ერთი ამოსუნთქვით უნდა იკითხებოდეს, სასურველია ხმამაღლა. ჰაიკუმ მკითხველში აზროვნების სურვილი უნდა აღძრას. მან კი არ უნდა აღწეროს რაიმე, არამედ მკითხველის ფანტაზია აამოძრაოს და გამოიწვიოს მასში გარკვეული სურათი.

ჰაიკუს წესების დარღვევა ძალიან ხშირია კლასიკოს მწერლებთანაც კი. თუმცა მთავარი მოთხოვნა არის ე.წ. „ჰაიკუს სულის" შენარჩუნება, რაც ნანახის, განცდილის, უბრალო მომენტების გამოთქმაში მდგომარეობს. ზოგადი სახით ყოველთვის შენარჩუნებულია ტაეპების სტრუქტურა (გრძელი-მოკლე-გრძელი).

არსებობს ჰაიკუს მრავალი სკოლა და ტენდენცია: ქალაქური ჰაიკუ, ანგაჟირებული ჰაიკუ და ა.შ.

ჰაიკუს იაპონელი ოსტატები
------------------------

* მაცუო ბასიო
* იოსა ბუსონი
* მასაოკა შიკი
* ტაკაჰამა კიოში
* ტაკანო სუჯუ
* ტანიძავა კაკიო
* ნაგატა კოი

არაიაპონელი პოეტები
-------------------

* ხორხე ლუის ბორხესი
* ალენ გინსბერგი
* ჯეკ კერუაკი
* ოქტავიო პასი
* ამირი ბარაკა
* ჯორჯ სვიდი

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ. 1987. — გვ. 590.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კლასიკური და თანამედროვე იაპონური ჰაიკუ
* ჰაიკუს მსოფლიო ანთოლოგია დაარქივებული 2006-08-31 საიტზე Wayback Machine.
* ჰაიკუს ფრანგული ასოციაცია დაარქივებული 2006-08-23 საიტზე Wayback Machine.
**ბელაია-კალიტვის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი** (რუს. Храм Введения во храм Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი ბელაია-კალიტვაში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონსკის ეპარქიას. 

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. ბელაია-კალიტვა, ბოლშაიის ქუჩა № 2.

ისტორია
-------

კაზაკების პირველი დასახლება თანამედროვე ქალაქის ტერიტორიაზე იყო უსტ-ბელოკალიტვენსკაია, რომელიც დაარსდა 1703 წელს პეტრე I დიდის ბრძანებით. 40 წლის შემდეგ კაზაკებმა სტანიცაში ააშენეს ერთსაკურთხევლიანი ხის ეკლესია. იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ეკლესიის მრევლი ამ პერიოდისთვის მოითვლიდა 450 ადამიანს. 1866 წლიდან ტაძართან მუშაობდა სამრევლო სკოლა. აღნიშნული ეკლესია კვლავ მუშაობს 1890 წლისთვის.

დროთა განმავლობაში ტაძარი დაძველდა და უკვე მრევლსაც აღარ ჰყოფნიდა არსებული ფართი. სტანიცის ადგილობრივმა ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა აეშენებინათ ახალი, ქვის სამსაკურთხევლიანი ეკლესია. ქვის ეკლესია ააგეს 1904-1905 წლებში. ეკლესიის მარჯვენა საკურთხეველი წინასწარმეტყველ ელიას სახელზე აკურთხეს, მარცხენა კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპიკოპოსის სახელზე. 

ეკლესია დაიხურა 1930-იან წლებში, მას მოხსნეს გუმბათი და ჯვარი, ჩამოიღეს კანკელი, დაანგრიეს სამრეკლო. 

მეორე მსოფლიო ომის დროს აღდგა ღვთისმსახურება, მაგრამ 1961 წელს ეკლესია კვლავ დაიხურა. მასში განათავსეს პიონერთა სახლი, ახლოს კი დადგეს ლენინის ძეგლი. 

ეკლესიის შენობა აღადგინეს და მორწმუნეებს დაუბრუნეს 1988 წელს. დაიწყო მისი რესტავრაცია. 

ამჟამად ეკლესიაში გახსნილია ბიბლიოთეკა, მუშაობს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმირი (გნოევოი).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Белая Калитва. Церковь Введения во храм Пресвятой Богородицы.
* Приходы. Волгодонская епархия.
* Приход храма Введения во храм Пресвятой Богородицы
**ადელხანოვის ტყავის ქარხანა** — ტყავის ქარხანა თბილისში, რომელიც გახსნა 1875 წელს კაპიტალისტმა გრიგოლ ადელხანოვმა. 1886 წლიდან ქარხანაში ძირითადი საწარმო მექანიზებული იყო და იყენებდა ელექტროენერგიას. 1900 წელს საწარმოში დასაქმებული იყო 215 მუშა. ქარხანა ადგილზე ნედლეულს ამუშავებდა და ტყავით ამარაგებდა კავკასიის ჯარების საინტენდანტოს. ტყავის ნაწილს იყენებდნენ ამავე ქარხნის ფეხსაცმელების წარმოებაში, ხოლო დანარჩენს ასაღებდნენ მთელს კავკასიასა და ამიერ კავკასიის მხარეში. ადელხანოვის ტყავის ქარხნის პროდუქციის საერთო ღირებულება შეადგენდა 65 000 მანათს. 1900 წელს 750 000 მანათზე მეტს 1890-იან წლებში გ. ადელხანოვმა დააარსა სააქციო საზოგადოება (საქმიანობას შეუდგა 1897 წელს) რომელშიც გაერთიანდა ტყავ-ფეხსაცმლის და ქეჩის ყველა საწარმო. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ქარხანა გადავიდა სახელმწიფოს საკუთრებაში და დაერქვა ვლადიმერ ლენინის სახელობის №1 ქარხანა. 1995 წელს ამ ქარხნის ადგილას დაარსდა სააქციო საზოგადოება „ოქროს საწმისი".

ლიტერატურა
----------

* ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ. 1975. — გვ. 88.
* ენციკლოპედია „თბილისი", თბ , 2002. გვ.

სქოლიო
------

1. ↑  რატომ აუკრძალეს თავად ამატუნის საპნის მტკვრის პირას ხარშვა - რა იწარმოებოდა მე - 19 საუკუნის თბილისში?!. კვირის პალიტრა (31 იანვარი, 2018). ციტირების თარიღი: 2 ივლისი, 2018.
იოანე თოხაბი. ავტოპორტრეტი, „განკითხვის დღის" ხატის დეტალი.
**იოანე თოხაბი** — შუა საუკუნეების ქართველი მღვდელმონაზონი და ხატმწერი. ცნობილია სინის წმინდა ეკატერინეს მონასტერში დაცული ხატებით. სავარაუდოდ მოღვაწეობდა XI-XII საუკუნეების მიჯნაზე საზღვარგარეთ, შესაძლოა კონსტანტინოპოლში.

იოანე თოხაბი. მენოლოგიონის (კალენდარი-ხატი) ნაწილი.
წყაროებში იოანეს შესახებ ბიოგრაფიული ცნობები დაცული არაა. ასევე უცნობია მისი გვარის თუ ზედწოდების, „თოხაბის" მნიშვნელობა. იოანეს ეკუთვნის სინის მთაზე დაცული 6 ხატი, მათ შორის ქრისტეს და ღვთისმშობლის ცხოვრების ამსახველი სცენები, რომელსაც თან ახლავს ბერძნული და ქართული (ნუსხური) წარწერები. 

ორ ხატზე იოანე თოხაბმა მლოცველის პოზაში საკუთარი თავიც გამოსახა და დაურთო ნუსხურით შესრულებული ქართულენოვანი ლოცვა. მიუხედავად ბერძნული განათლებისა და ბერძნულ კულტურულ გარემოში მოღვაწეობისა, იოანეს საჭიროდ მიუჩნევია საკუთარი წარმომავლობის და ეთნიკური კუთვნილების ხაზგასმა. უცნობია ვინ და როდის შესწირა ეს ხატები წმინდა ეკატერინეს მონასტერს, თუმცა, როგორც ჩანს, ისინი თავიდანვე ორენოვანი, ქართულ-ბერძნული საზოგადოებისთვის იყო განკუთვნილი.

ლიტერატურა
----------

* Nina Chichinadze. Representing Identities, The Icon of Ioane Tokhabi from Sinai. *Le Muséon* (2017), 130 (3-4): 401–420. doi: 10.2143/MUS.130.3.3259747.
* Zaza Skhirtladze. The Image of the Virgin on the Sinai Hexaptych and the Apse Mosaic of Hagia Sophia, Constantinople. *Dumbarton Oaks Papers* (2014), Vol. 68: 369–386; Trustees for Harvard University.
* Lidova, Maria (2009). The Artist’s Signature in Byzantium. Six Icons by Ioannes Tohabi in Sinai Monastery (11th-12th century); Opera Nomina Historiae. Giornale di cultura artistica; Scuola Normale Superiore di Pisa; ISSN 2036-8755.