recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**კერენ შეილა გილანი** (ინგლ. Karen Gillan, დ. 28 ნოემბერი, 1987) — შოტლანდიელი მსახიობი და ყოფილი მოდელი, ცნობილი ემი პონდის როლით ბრიტანულ სამეცნიერო ფანტასტიკურ სერიალ „Doctor Who"-ში (2010-2012). სრულმეტრაჟიან ფილმებში მისი პირველი როლები იყო ჯეინ ლოკჰარტის პერსონაჟი ფილმში "Not Another Happy Ending" (2013), კაილი რასელი საშინელებათა ფილმში "Oculus" (2014) და ნებულას როლი Marvel Studios-ის ფილმში „გალაქტიკის მცველები" (2014).

ბიოგრაფია
---------

კერენი დაიბადა და გაიზარდა ინვერნესში და იყო მერი და ჯონ გილანის ერთადერთი შვილი. მან ფორტეპიანოზე დაკვრა შვიდი წლისამ ისწავლა და მსახიობობისადმი სიყვარული განავითარა ახალგაზრდა ასაკში. იგი შეუერთდა რამდენიმე ადგილობრივ ახალგაზრდულ ახალგაზრდულ ჯგუფს და მონაწილეობა მიიღო ჩარლზტონის აკადემიის მრავალ დადგმაში.

როდესაც 16 წელი შეუსრულდა, გილანი გადავიდა ედინბურგში და ტელფორდის კოლეჯში HNC-ის მსახიობობისა და შესრულების კურსი გაიარა. 18 წლის ასაკში გადავიდა ლონდონში და დაიწყო სწავლა "Italia Conti"-ს თეატრალური ხელოვნების აკადემიაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ვიკისაწყობის ლოგო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე **„კერენ გილანი"** ვიკისაწყობში.
* კერენ გილანი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)

|  |  |
| --- | --- |
| იდენტიფიკატორები ვიკიმონაცემებში რედაქტირება | 
* BIBSYS: 14025582
* BNE: XX5523217
* BNF: cb17984011z (data)
* GND: 1151647438
* ISNI: 0000 0001 0750 3039
* LCCN: no2010182102
* NKC: xx0227223
* NTA: 401341437
* SUDOC: 170541908
* VIAF: 160099895
* WorldCat Identities (VIAF-ის მეშვეობით): 160099895

 |
**ალექსანდრე თევზაძე** (დ. 2 იანვარი, 1903, თბილისი — გ. 28 მარტი, 1967) — ქართველი არქიტექტორი, ინჟინერი. საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის თავმჯდომარე (1959-1960), საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი (1964).

1930 წელს დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი. ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან მუშაობდა სხვადასხვა სამშენებლო და საპროექტო ორგანიზაციებში: 1941–1954 წლებში იყო საპროექტო ინსტიტუტის „თბილქალაქპროექტის" მმართველი, 1954–1959 წლებში — თბილისის მთავარი არქიტექტორი, 1960–1967 წლებში ხელმძრვანელობდა საპროექტო ინსტიტუტის „საქგიპროტორგის" არქიტექტურული სახელოსნოს. ძირითადი ნამუშევრები: საცხოვრებელი სახლები თბილისში (1950, თამარ ჭოველიძისა და მერაბ კოსტავას ქუჩების გადაკვეთა, არქიტექტორ ქუჩუ დგებუაძესთან ერთად. 1950 წელს — პეტრე მელიქიშვილის ქუჩა № 8, არქიტექტორ იური კასრაძესთან ერთად. 1953 წელს — თამარ მეფის გამზირი № 23/25, არქიტექტორ იური კასრაძესთან ერთად), დასასვენებელი სახლის რეკონსტრუქცია წყნეთში (XX საუკუნის 50-იანი წლების დასაწყისი).

ლიტერატურა
----------

* *გერსამია თ.*, ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 3, თბ. 2014. — გვ. 644.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ალექსანდრე თევზაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**ალექსანდრე თელია** (დ. 30 ივნისი, 1954, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედიატრი, ალერგოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
---------

1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1978-1979 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ინტერნი. 1979-1981 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ჰოსპიტალური პედიატრიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1981-1984 წლებში გახდა ალერგიის კათედრის ასპირანტი. 1984-1994 წლებში კი ასისტენტი. 1993 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ალერგოლოგიისა და კლინიკურ-იმუნოლოგიის კათედრაზე ეკავა სხვადასხვა თანამდებობა: 1994-1996 წლებში იყო კათედრის დოცენტი. 1994 წლიდან არის ბავშვთა რესპუბლიკური რეაბილიტაციის ცენტრის პედიატრიული განყოფილების გამგე. 1996-2001 წლებში იყო კათედრის გამგე, 2003-2005 წლებში კი ექსპერიმენტული და კლინიკური სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი, 2005-2006 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის რექტორი, 2006 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ალერგოლოგიისა და კლინიკური იმუნოლოგიის მიმართულების სრული პროფესორი. არის საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ექსპერტი (1977 წლიდან). ერთი სადოქტოროსა და ოთხი საკანდიდატო დისერტაციის ოფიციალური კონსულტანტი და ხელმძღვანელი. ავტორია 40 სამეცნიერო ნაშრომისა. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ალერგოზების ეპიდემიოლოგიას, ბრონქული ასთმის, კვებითი ალერგიისა და ატოპიური დერმატიტის შესწავლას ბავშვთა და მოზრდილთა პოპულაციაში და სხვა. 

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „იმუნოგლობულინ E-თი განპირობებული ალერგიული რეაქციათა როლი ბავშვთა ასაკის ალერგოზებში", დაიცვა 1984 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ფიზიკური დატვირთვით განპირობებული ბრონქული ასთმა ბავშვთა ასაკში", დაიცვა 1993 წელს.

ლიტერატურა
----------

* ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ. 2000, გვ. 118
* საქართველო: ენციკლოპედია, ტ. IV, თბ. 2018, გვ. 35-36

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ალექსანდრე თელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
**იმირის გორა** — ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურის (ძვ. წ. VI ათასწლეული) გორანამოსახლარი სოფელ იმირის სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარე ხრამის მარჯვენა ნაპირას (მარნეულის მუნიციპალიტეტი). გაითხარა 1966-1971 წლებში (ა. ჯავახიშვილი, ო. ჯაფარიძე). 

ნამოსახლარი წარმოადგენს 4-5 მ სიმაღლისა და 90 მ დიამეტრის ბორცვს, რომელიც წარმოიქმნა ალიზის ნაგებობათა ნგრევისა და პერიოდული განახლების შედეგად. 5 მ-ზე მეტი სისქის კულტურის ფენაში დადგენილია 7 სამშენებლო ჰორიზონტი. საცხოვრებელი კომპლექსები შედგება საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობებისა და მათ შორის მოქცეული სამეურნეო ეზოსაგან. ცრუგუმბათოვან ნაგებობათა უმრავლესობა წრიულგეგმიანია. აღნიშნული კომპლექსები ერთმანეთთან დაკავშირებულია მორკალული კედლებით და წრიულადაა განლაგებული ცენტრალური მოედნის გარშემო. იმირის გორის მოსახლეობა ბინადარი იყო, მისდევდა მიწათმოქმედებას, მესაქონლეობას, ნადირობასა და თევზჭერას. იმირის გორის ქვედა ჰორიზონტებში აღმოჩენილია ჭდეული ორნამენტით და კონუსური კოპებით შემკული უხეშად ნაძერწი ჭურჭელი; ობსიდიანისა და კაჟის ნაწარმი და ძვლის ნაკეთობანი. ზედა ჰორიზონტებში ნაპოვნია სხვადასხვა სახის რელიეფური ორნამენტით შემკული უხეშად ნაძერწი და შედარებით უკეთ ნაძერწი მოვარდისფროზედაპირიანი თიხის სადა ჭურჭელი, ძვლის თოხები, ირმის რქისაგან დამზადებული სხვადასხვა დანიშნულების იარაღი, თიხის რამდენიმე ანთროპომორფიული ქანდაკების ფრაგმენტი. იმირის გორა შულავერ-შომუთეფეს კულტურის ადრეული საფეხურის ტიპური ძეგლია.

ადრინდელი ბრინჯაოს ხანიდან იმირის გორა სამაროვნად გამოუყენებიათ. გორის ცენტრალურ ნაწილში გაითხარა მტკვარ-არაქსის კულტურისა და ადრინდელი და შუა ბრინჯაოს ხანის სამარხები, გვიანდელი ბრინჯაო-ადრინდელი რკინის ხანის სამარხები, ფეოდალური ხანის (XIII-XIV სს.) 3 მდიდრული სამარხი.

ლიტერატურა
----------

* *კიღურაძე თ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 116-117.
* ქვემო ქართლის არქეოლოგიური ექსპედიციის შედეგები (1968-1971 წწ.), თბ. 1975.
* Джавахишвили А.И. Строительное дело и архитектура поселений Южного Кавказа. V-III тыс. до н.э. Тб. 1973.
კნორის მოდელი
**კნორი** (ნორვ. Knörr) — ვიკინგების ხის გემების ერთ-ერთი ტიპი,რომელსაც X ს-მდე იყენებდნენ. კნორის ასაგებად გამოიყენებოდა ფიჭვი, კოპიტი და, იშვიათად, მუხა. მაქსიმალური ზომები 15×5×2 მ. მოქმედებაში მოჰყავდა ნიჩბებს ან სწორ იალქნებს.

კონსტრუქცია
-----------

კნორი ძალიან ჰგავდა დრაკარს, თუმცა, მისგან განსხვავებით, ჰქონდა არა საბრძოლო, არამედ სატვირთო და სავაჭრო დანიშნულება. მას იყენებდნენ მარაგ-ნაწილების, აღჭურვილობის გადასატანად, ასევე, ცხენების გადასაყვანად, ამიტომ ის უფრო ღრმა და განიერი იყო და ნაკლებ სიჩქარეს ანვითარებდა. იტევდა 30–40 ადამიანს. გემის შუაში დიდი თავისუფალი ადგილი იყო, საქონლის განსათავსებლად.

ასევე,ცნობილია, რომ დიდი ტევადობის წყალობით,მას იყენებდნენ შორეულ ნაოსნობაში. მაგალითად, ერიკ წითური, რომელიც ჰარალდ I-ის მმართველობის პერიოდში, მკვლელობის გამო იძულებული გახდა ნორვეგიიდან გაქცეულიყო, სწორედ კნორით გაემგზავრა დასავლეთისკენ და გრენლანდია აღმოაჩინა. იგივე ტიპის გემებით, მას ფეხდაფეხ მიჰყვნენ სკანდინავიელი დევნილები.

არქეოლოგია და რეკონსტრუქცია
---------------------------

1957-1959 წლებში, ქალაქ როსკილედან (დანია) 20 კმ-ის დაშორებით, აღმოაჩინეს ვიკინგების 6 ჩაძირული გემი, რომელთა ამოტანა და გამოკვლევა მოხერხდა 1962 წელს. მათგან ორი შეგვიძლია კნორების კლასს მივაკუთვნოთ. შედარებით დიდი ხომალდის ზომებია

16,5×4,6×2 მ და განკუთვნილი იყო ჩრდილოატლანტიკაში სანაოსნოდ. მომცრო ხომალდის ზომებია 13,3×3,3×1,4 მ და ის ბალტიის ზღვაში სანაოსნოდ იყო განკუთვნილი.

1963 წელს, ნორვეგიელმა მოგზაურმა რაგნარ ტურსეტმა ააგო დიდი კნორის ზუსტი ასლი „Saga siglar", რომლითაც ჯერ ამერიკაში, შემდეგ კი, სხვა კონტინენტებზე იმოგზაურა, მათ შორის ავსტრალიაშიც და 1992 წლის შემოდგომაზე კატალონიას ნაპირებთან, შტორმის შედეგად ჩაიძირა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Roskilde Viking Ship Museum
**ანტონიო ტაიანი** (იტალ. Antonio Tajani, დ. 4 აგვისტო, 1953, რომი) — იტალიელი და ევროპელი პოლიტიკოსი, ტრანსპორტის ევროკომისარი 2008-2010 წლებში და სამრეწველო და მეწარმეობის საკითხებთან დაკავშირებით 2010 წლის 9 თებერვლიდან 2014 წლის 31 ოქტომბრამდე. ასევე იყო ერთ-ერთი ვიცე-პრეზიდენტი ევროკომისარიაში. ევროპარლამენტის თავმჯდომარე 2012 წლის 17 იანვრიდან.

ბიოგრაფია
---------

დაასრულა იურიდიული ფაკულტეტი რომის ლა საპიენცის უნივერსიტეტში, მუშაობდა ბეჭვდაში და რადიოზე.

ახალგაზრდობაში იგი თავმჯდომარის მოადგილე იყო ახალგაზრდულ მონარქიულ ფრონტში  — იტალიური მონარქიული საბჭოს ახალგაზრდულ ორგანიაზაციაში (Unione monarchica italiana), იყო ოფიცერი საჰაერო თავდაცვაში. მოგვიანებით იყო ჟურნალისტი — Il Settimanale (rivista)-ში და il Giornale, ასევე წამყვანი Giornale Radio Rai-ზე და სპეციალური კორესპონდენტი რამდენიმე ქვეყანაში, ლიბანის, საბჭოთა კავშირის და სომალის ჩათვლით.

პრევიტი ჩეზირთან, ჯულიანო ურბანთან, ანტონიო მარტინოსთან და მარჩელო დელ უტრისთან ერთად 1993 წლის 29 ივნისს მონაწილეობდა იურისტებისა და სხვა პირების შეკრებაში, რომლებიც დაკავშირებულები იყვნენ სილვიო ბერლუსკონის კომპანიის ფინინვესტის ინტერესებთან, სწორედ რომლებმაც დაუდეს საფუძველი ჯგუფს „წინ, იტალია! ასოციაცია კარგი მმართველობისთვის" (Forza Italia! Associazione per il buon governo), რომელიც გადაიზარდა პარტიაში „წინ, იტალია!".

1994 წელს ევროპარლამენტის დეპუტატად დანიშნეს. ის იყო პარტიის „წინ, იტალიას" ფრაქციის თავმჯდომარე, ასევე მრავალრიცხოვანი კომისიებისა და დელეგაციების ხელმძღვანელი. 2008 წლის მაისში შეცვალა ფრანკო ფრატინი ევროკომისიაში იტალიის წარმომადგენლის ადგილზე, მისი იტალიის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე დაწინაურების გამო. მისი ტრანსპორტის კომისარად დანიშვნას ევროპარლამენტის 507 დეპუტატმა დაუჭირა მხარი 53-ის წინააღმდეგ. 2010 წლის 9 თებერვალს ევროკომისიის განახლებულ შემადგენლობაში მიიღო კომისარის პორტფელი სამრეწველო და სამეწარმეო საკითხებთან დაკავშირებით და ასევე დარჩა კომისიის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე. სადეპუტატო სამსახურს ევროპარლამენტში 2014 წელს დაუბრუნდა, როდესაც ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა დაიკავა. ასევე 2014 წლიდან  — განახლებული პარტიის „წინ, იტალიას" აღმასრულებელი კომიტეტის წევრია. 2017 წლის 17 იანვარს ევროპული პარლამენტის პრეზიდენტი გახდა.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Antonio Tajani, Official Media Gallery
* ანტონიო ტაიანი ევროპარლამენტის საიტზე[*მკვდარი ბმული*](ინგლისური)
* ევროკომისიის საიტზე(ინგლისური)

სქოლიო
------

1. ↑  Antonio Tajani elected new President of the European Parliament(ინგლისური)
2. ↑  Tajani, chi è il nuovo presidente del Parlamento europeo. RAI (2017-01-17). ციტირების თარიღი: 2017-01-18.
3. ↑  Antonio Tajani. *Argomenti*. il Sole 24 Ore (2016-07-28). ციტირების თარიღი: 2017-01-18.
4. ↑  Carlo Tecce.  (2017-01-14) Tajani presidente del Parlamento europeo: l’ex portavoce di Berlusconi eletto dopo il "signor Schulz". RAI. ციტირების თარიღი: 2017-01-18.
5. ↑  Sergio Apruzzese.  (2011) I cattolici e il consenso politico dopo la fine della Democrazia cristiana. *Cristiani d'Italia*. Treccani. ციტირების თარიღი: 2016-06-23.
**იმონ დე ვალერა** (ირლ. Éamonn de Bhailéara; დ. 14 ოქტომბერი, 1882, მანჰეტენი, აშშ — გ. 29 აგვისტო, 1975, დუბლინი, ირლანდია) — ირლანდიელი პოლიტიკოსი. ირლანდიის პრეზიდენტი 1959-1973 წლებში. ირლანდიის კონსტიტუციის ავტორი, ირლანდიის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის ერთ-ერთი ლიდერი. პრეზიდენტობამდე არაერთხელ ეკავა ირლანდიის პრემიერ-მინისტრის პოსტი.

ირლანდიის დამოუკიდებლობისათვის ომის პერიოდში (1919-1921 წწ.) იყო პარლამენტის თავმჯდომარე და შინ ფეინის რესპუბლიკური მმართველობის პრეზიდენტი (1921-1922 წწ.). 1926 წელს დააარსა პოლიტიკური პარტია ფიანა ფაილი. 

1959 წელს შონ ტომას ო’კელის მეორე საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვის შემდეგ აირჩიეს რესპუბლიკის პრეზიდენტად. 1966 წელს აღნიშნულ თანამდებობაზე კვლავ აირჩიეს მეორე ვადით. პრეზიდენტობის მეორე 7-წლიანი ვადის ბოლოს იგი იყო 90 წლის და გახდა მსოფლიოში ყველაზე ასაკოვანი პრეზიდენტი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Biography at Áras an Uachtaráin website

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
ირლანდიის დროშა ირლანდიის პრეზიდენტები *– Uachtaráin na hÉireann* |
| --- |
|  |
| 
დაგლას ჰაიდი • შონ ტომას ო’კელი • იმონ დე ვალერა • ერსკინ ჩაილდერსი • კერბალ ო’დილი • პატრიკ ჰილერი • მერი რობინსონი • მერი მაკელისი • მაიკლ ჰიგინსი | საპრეზიდენტო სტანდარტისაპრეზიდენტო სტანდარტი |

 |
* 

**კამენსკ-შახტინსკის სამოქალაქო და დიდი სამამულო ომის გმირების მემორიალი** (რუს. Мемориальный комплекс «Героям гражданской и Великой Отечественной войны») — მემორიალური კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს კამენსკ-შახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს. მემორიალის ავტორები არიან: არქიტექტორი ლ. კუზნეცოვი და მოქანდაკეები - ა. ჯლაუხიანი და ი. შუბინი.

ისტორია
-------

პირველი საბჭოთა დეკრეტების საფუძველზე დონის კაზაკობა საბჭოთა ხელისუფლების მხარეზე გადაიყვანეს. ხანგრძლივი ბრძოლების შემდეგ კაზაკები დაუბრუნდნენ თავის სოფლებს. რიგითი კაზაკების მიწები, მიწის დეკრეტის საფუძველზე, ხელუხლებელი დარჩა. კაზაკებს თავდაპირველად არ სურდათ საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ ბრძოლა.

1918 წლის იანვარში სტანიცა კამენსკაიაში გაიმართა ფრონტის კაზაკური პოლკების წარმომადგენელთა ყრილობა. ყრილობის დელეგატებმა აირჩიეს დონის კაზაკების სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი, რომელმაც დონში საბჭოთა ხელისუფლება გამოაცხადა. 1920 წლამდე სტანიცა კამენსკაია შედიოდა დონის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.

ამავე წლებში ნოვოჩერკასკში ჩამოყალიბდა მთავრობა ალექსეი კალედინის მეთაურობით. დონის კაზაკებმა ომი გამოუცხადეს კალედინის მთავრობას და აირჩიეს საოლქო სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი, რომლის სათავეში ჩადგა პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე ფიოდორ პოდტიოლკოვი და ასევე პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე მიხაილ კრივოშლიკოვი. ამ პერიოდში დონში დაიწყო სამოქლაქო ომი. ომი მიმდინარეობდა წითელ არმიასა და ვასილი ჩერნეცოვის თეთრგვარდიელებს შორის. მათ შორის ბრძოლა გაიმართა 21 იანვარს. 

1919 წლის ზამთარში სამოქალაქო ომმა დონის მიწაზე მიიღო სასტიკი ხასიათი. 1920 წელს დონის მიწაზე საბოლოოდ დამყარდა საბჭოთა ხელისუფლება. სტანიცა კამენსკაიამ 1927 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი და სახელწოდება კამენსკი.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში 1942 წლის 19 ივლისიდან 1943 წლის 13 თებერვლამდე ქალაქი კამენსკი გერმანული ოკუპაციის ქვეშ იმყოფებოდა. ახალგაზრდა კამენსკელები მონაწილეობდნენ კრასნოდონის იატაკქვეშა ორგანიზაციის „ახლაგაზრდა გვარდიის" რიგებში, მათ შორის: შურა ბონდარევი, სტეფანე საფონოვი და ვასილი გუკოვი. 

ოკუპაციის პერიოდში გერმანელებმა დახოცეს 1 500 კამენსკელი მოაქლაქე. კამენსკში დაიღუპა ასევე კრასნოდონელი ახალგაზრდა გვარდიელი სტეფანე საფონოვი.

1943 წლის 20 იანვარს ქალაში შევიდნენ წითელი არმიის ნაწილები. მათ 13 თებერვლისთვის ქალაქი გაათავისუფლეს.

აღწერა
------

სამოქალაქო და დიდი სამამულო ომის გმირების მემორიალური კომპლექსი გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს. მემორიალის ავტორები არიან:არქიტექტორი ლ. კუზნეცოვი და მოქანდაკეები ა. ჯლაუხიანი და ი. შუბინი.

მემორიალი მდებარეობს ქალაქის ცენტრში შრომის მოედანზე და მოიცავს რამდენიმე სკულპტურულ ჯგუფს. კერძოდ: სამი ფეხზე მდგომი ჯარისკაცი, ბეტონის სტელა, კვარცხლბეკზე მდგარი ტანკები Т-34 და Т-70, ფილები დაღუპულთა სახელებით, ასევე ვარსკვლავის ფორმის ფილა მუდმივი ცეცხლით. 

მემორიალის ტერიტორია კეთილმოწყობილია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Каменск-Шахтинский
* Мемориальный комплекс
საქართველოში XIX საუკუნის დამდეგიდან რუსეთის ხელისუფლება შეუდგა ქვეყნის ფისკალურ-ეკონომიკურ შესწავლას. ამ მიზნით ჩატარდა **კამერალური აღწერა** 1803, 1816-1818, 1821-1824, 1831-1832, 1842-1844 და სხვა წლებში. ამ აღწერებში მოცემულია კომლები და მათი სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა. თითოეული კომლის სულობრივი შემადგენლობა, ეროვნება, მათ მფლობელობაში მყოფი სახელმწიფო, საბატონო ან საეკლესიო სახნავი მიწების ფართობი. საკუთარი ნასყიდი მიწის ფართობი, მარცვლეულისა და პირუტყვის რაოდენობა, თითოეული კომლის წამყვანი საქმიანობა. მაგრამ ყველა აღწერის ცნობები ერთი პრინციპით არ არის შედგენილი. ზოგჯერ აღნიშნულია მხოლოდ კომლის რიცხობრივი შემადგენლობა, ეროვნება და ძირითადი საქმიანობა, გაპარულია მრავალი უხეში შეცდომა, გამოტოვებულია გლეხთა კომლები და სხვა. აღნიშნული ნაკლის მიუხედავად ეს აღწერები მნიშვნელოვანი წყაროა საქართველოს მწარმოებელი მოსახლეობის სოციალურ-ეკონომიკური ყოფის დასადგენად.

ლიტერატურა
----------

* *გუგუშვილი პ.* საქართველოსა და ამიერკავკასიის ეკონომიკური განვითარება XIX-XX სს. ტ. 1, თბ. 1949;
* *მისივე,* საქართველოს მოსახლეობა 160 წლის მანძილზე, «მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის», 1963, ტ. 12-13;

* *ორჯონიკიძე ე.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 346-347.
**აფხაზეთის სახალხო საბჭო** — ლეგიტიმური საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც აირჩა აფხაზეთის ტერიტორიაზე პირველი საყოველთაო არჩევნების შედეგად 1919 წლის 13 თებერვალს. 

აფხაზეთის სახალხო საბჭო იყო მრავალპარტიული და მრავალეროვნული. შედეგებოდა 40 დეპუტატისგან, რომელიც 7 ფრაქციაში იყვნენ განაწილებული (27 სოციალ-დემოკრატი, 4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე, 3 ესერი, 1 ეროვნული-დემოკრატი, 1 სოციალისტ-ფედერალისტი, 1 უპარტიო კოლონისტი), 20 იყო ეთნიკური აფხაზი. 40 დეპუტატიდან 7 (4 დამოუკდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე) იყო რადიკალურად ანტიქართულად განწყობილი. მათ შექმნეს „დამოუკიდებელი ფრაქცია", რომლის მიზანიაფხაზეთისათვის მაქსიმალური სუვერენიტეტის მოპოვება იყო. საბჭოს პირველი სხდომა გაიმართა 1919 წლის 18 მარტს. საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს არზაყან ემუხვარი. შემდეგომში ის იყო აგრეთვე აფხაზეთის მთავრობის თავმჯოდამრე. 20 მარტის სხდომაზე მირებულ იქნა "აქტი აფხაზეთის ავტონიმიის შეახებ", დოკუმენტი ითვალისწინებდა აგრეთვე აფხაზეთის სახალხო საბჭოს და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წარმომადგენელთა მონაწილეობით შექმნილი პარიტეტული კომისიის მიერ აფხაზეთის კონსტიტუციის შემუშავებას. კონსტიტუციის მიღება გაჭიანურდა ოპოზიციის უკომპრომისო პოლიტიკის გამო. 1920 წლის ოქტომბერში აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა „დებულება აფხაზეთის ავტონიმიური მართვის შესახებ". 

წითელი არმიის აფხაზეთში შეჭრის და 1921 წლის 4 მარტს სოხუმის დაკავების შემდგომ აფხაზეთის სახალხო საბჭომ შეწყვიტა საქმიანობა.

ლიტერატურა
----------

* ზ. პაპასქირი, ნარკვევები თანამედროვე აფხაზეთის ისტორიული წარსულიდან, ნაკვეთი მეორე. 1917–1993, თბ. 2007;
* *კუპატაძე ბ.*, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 41.
**კაშკადარია** (უზბეკ. Qashqadaryo; სათავეში **შინგასოი**, ქვემოთში **მაიმანაქდარია**) — მდინარე უზბეკეთში. სიგრძე 378 კმ, აუზის ფართობი 8780 კმ². სათავე აქვს ზარაფშანისა და ჰისარის ქედების დასავლეთ შტოქედებზე. სოფელ დუაბის შემდეგ მიედინება ფართო ხეობაში და მარცხნიდან იერთებს რიგ შენაკადებს, რომელთაგან ბევრი წყლოვანებით კაშკადარიაზე დიდია. მთავარი შენაკადებია: აქსუ, თანხაზდარია, იაქაბაგდარია (ყიზილდარია) და ღუზარდარია. საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა ზაფხულში. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 266 კმ-ზე 24,9 მ³/წმ. ფართოდ იყენებენ სარწყავად, ყარშის ოაზისის შემდეგ მდინარის კალაპოტი თანდათან იკარგება. მდინარე ზარაფშანიდან დამატებით წყალს იღებს ესქიანხორის არხის მეშვეობით. კაშკადარიაზე აგებულია ჩიმყორღანის წყალსაცავი.

სქოლიო
------

1. ↑   კაშკადარია // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 442–443.
2. ↑   Кашкадарья // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд. т. 11 — М. 1973.
**კაშუბისტიკა** ეწოდება მეცნიერულ დისციპლინას, რომელიც დაკავებულია კაშუბური ენისა და ამ ენაზე არსებული ტესტების შესწავლით. **კაშუბისტიკა** სხვაგვარად ასევე კაშუბურ ფილოლოგიასაც უწოდებენ, მაგრამ კაშუბური ენის შესწავლა პოლონეთში როგორც პოლონისტიკის ფარგლებში შეიძლება; ამ ენას პოლონეთში დიალექტის სტატუსი აქვს.

კაშუბური ენის, კულტურის, ტრადიციების, ისტორიის სპეციალისტებს, რომლებიც დაკავებული არიან ამ ქვეყნის შესწავლით, სწავლებით, კვლევით
კაშუბოლოგებს ან კაშუბისტებს უწოდებენ. 

კაშუბური ენის კვლევით, როგორც წესი, თვითონ პოლონეთში ინტერესდებიან თავად პოლონური ენის სპეციალისტები, ანდა რუსი ეთნოლინგვისტები.

ლიტერატურა
----------

* Lexikon der Sprachwissenschaft. 1. Auflage. Kröner, Stuttgart 1983, ISBN 3-520-45201-4.
* Lexikon der Sprachwissenschaft. 4. durchgesehene Auflage. Kröner, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-520-45204-7.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| * სლავები
* სლავისტიკა
* ბოჰემისტიკა
* ბელარუსისტიკა
 | * უკრაინისტიკა
* რუსისტიკა
* ბულგარისტიკა
* ძველი საეკლესიო სლავური ენა
 | * სლავური ენები
* აღმოსავლეთსლავური ენები
* დასავლეთსლავური ენები
* სამხრეთსლავური ენები
 |  |
**აფხაზეთის ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტი**, დ. გულიას სახელობის, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიისა, დაარსდა 1930 წელს ქ. სოხუმში. 1941 წლიდან შედის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში. 1991 წელს ინსტიტუტში 8 სამეცნიერო განყოფილება იყო: ენის, ლექსიკოლოგიის, ლიტერატურისა და ფოლკლორის, ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიის, ხელოვნების ეკონომიკის. 

თავისი არსებობის მანძილზე ინსტიტუტი იქცა ცენტრად, სადაც აფხაზთმცოდნეობის სპეციალისტებმა მოიზარეს თავი. ინსტიტუტი აფხაზურ, ქართულ და რუსულ ენებზე გამოსცემდა ბეჭდვით ორგანოს "მაცნეს", რომელსაც 1972 წლამდე ერქვა "შრომები". სამეცნიერო გამოკვლევების პარალელურად იგი დიდ მუშაობას ატარებდა აფხაზურ საშუალო და უმაღლესი სკოლებისათვის აფხაზური ენის, ლიტერატურის, ფოლკლორის, ისტორიის და ეთნოგრაფიის სახელმძღვანელოების, სასწავლო პროგრამებისა და დამხმარე თვალსაჩინოების, აგრეთვე აფხაზთა თანამედროვე ეთნოგრაფიის და აფხაზეთის რეგიონალური ეკონომიკის საკითხებზე სამეცნიერო რეკომენდაციების მომზადებისათვის.

ლიტერატურა
----------

* ქსე, ტ. 2, გვ. 30, თბ. 1977
* ენციკლოპედია „საქართველო", ტ. 1, გვ. 252, თბ. 1997
**ამერიკის აღმოჩენა ქრისტეფორე კოლუმბის მიერ** — ესპანელი სიურეალისტი მხატვრის, სალვადორ დალის ნახატი, რომლის ხატვაც დაიწყო 1958 წელს და დაასრულა 1959 წელს. შესრულებულია ზეთის საღებავებით, ტილოზე. დღეს ნამუშევალი ინახება სალვადორ დალის მუზეუმში ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში (ფლორიდა).

აღწერა
------

ეს ნამუშევარი არის დალის თვალით დანახული ესპანეთის ამბიციური გამოხატულება. ის აერთიანებს ესპანეთის რელიგიას, ხელოვნებას და მითს ერთ მთლიანობაში. კოლუმბის ციკლის დროს ჰანტინგ ჰარფორდმა გამოისყიდა ნამუშევარი, რათა ის შეეწირა დალის მუზეუმის გალერეასთვის, რომელიც ნიუ-იორკის თანამედროვე ხელოვნების გალერეაში მდებარეობს. იმ დროს ზოგიერთი კატალონიელი ისტორიკოსი ამტკიცებდა, რომ კოლუმბი სინამდვილეში არა იტალიელი, არამედ კატალონიელი იყო. ეს ფაქტი აქტუალური იყო რადგანაც დალი ესპანეთის სწორედ ამ რეგიონიდან იყო.

ეს ფერწერული ნამუშევარი ეძღვნება ქრისტეფორე კოლუმბის მიერ ახალი მსოფლიოს აღმოჩენას. მასში გადმოცემულია არა ისტორიული მხარე ამ მოვლენისა, არამედ მხატვრის ინდივიდუალური ხედვა ამ საკითხისადმი. კოლუმბი გამოსახულია არა როგორც შუახნის მეზღვაური, არამედ როგორც კლასიკურ კვართში შემოსილი ყმაწვილი ბიჭუნა, რაც ახალგაზრდა კონტინენტის, ამერიკის, სიმბოლოდ აქცია მხატვარმა.

დალი იმ პერიოდში დაინტერესებული იყო კათოლიკური მისტიციზმით, ამიტომაც სიმბოლურად კოლუმბს ამერიკაში შეაქვს ჭეშმარიტი სარწმუნოება, ახალი მსოფლიოს კეთილდღებისთვისა და სიწმინდისთვის. 

გალა დალი არის მხატვრის ცოლი, რომელიც დალის მრავალ ნახატში ქალწულ მარიამს განასახიერებს. ამ ნამუშევარშიც სწორედ ის გამოიყენა ღვთისმშობლის ნატურად, რომელიც კოლუმბის მარჯვენა მხარესაა დახატული. ის გვევლინება წმინდანად და მიიჩნევა, რომ ამ ნახატის შესრულებისას ის იყო დალის მთავარი მუზა.

დალიმ საკუთარი თავი ნახატის ფონზე დაჩოქილი ბერის სახით გამოსახა, რომელსაც ხელში უჭირავს ჯვარცმა. დალის რწმენა კოლუმბის კატალონიური წარმოშობის შესახებ ნახატში გადმოცემულია კატალონიის დროშის სახით.

ნახატი შეიცავს ესპანელი მხატვრის დიეგო ველასკესის, რომელიც 300 წლით ადრე გარდაიცვალა, მაგრამ დალის ნახატებზე და მის ულვაშებზე დიდი გავლენა იქონია, ნამუშევრებზე სხვადასხვა ცნობას. დალი ნახატზე არსებულ ყველა ჯვარს მარჯვენა მხარეს ათავსებს და მათ შორის გამოსახავს ჯვარცმულ ქრისტეს. ეს კადრი ჰგავს ესპანელი მისტიკოსის სეინტ ჯონის ნახატს.

ნამუშევრის ქვედა ცენტრში, სანაპიროზე, კოლუმბიდან რამდენიმე ნაბიჯით წინ გამოსახულია დახორკლილი ყავისფერი სფერო, რომელსაც ბეჭდის ფორმა აქვს.

ამაჟამინდელი სტატუსი
--------------------

ნახატი დღესდღეობით განთავსებულია სალვადორ დალის მუზეუმში, რომელიც ფლორიდის ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში მდებარეობს. ნამუშევარი რეინოლდ და ელეანორა მორსების პირადი კოლექციის ნაწილია.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* *The Discovery of America by Christopher Columbus* at the Salvador Dalí Museum

სქოლიო
------

1. ↑
2. 1 2   (2004) *Transnational America: Contours of Modern US Culture*,   გვ. 131. ISBN 8772899581.
**კერი-ბლუ ტერიერი** (ინგლ. Kerry Blue Terrier) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ირლანდიაში XVIII საუკუნეში.

კერი-ბლუ ტერიერი წარმოშობით კერის საგრაფოდანაა და სპეციალური სახელმწიფო მითითებით ირლანდიის ნაციონალურ ძაღლადაა აღიარებული. 1922 წელს, როდესაც ბრიტანელი ჰიუიტის მეცადინეობით დამტკიცდა ამ ჯიშის სტანდარტები, ქერი-ბლუმ მიიღო ოფიციალური საერთაშორისო აღიარება. კერი-ბლუ ტერიერის ლეკვები შავი ბალნიშ იბადებიან, ხოლო სიცოცხლის მე-9-24 თვეზე უცისფერდებათ. როგორც წესი, რაც უფრო ადრე იწყებს ბალნის ფერის შეცვლას, მით უფრო ღია იქნება მისი საბოლოო შეფერილობა.

კერი-ბლუს ბალანი არასოდეს სცვივა, ამიტომ შესანიშნავი ოთახის ძაღლია. ეს ჯიში ნამდვილი ტერიერ-„უნივერსალია", რომელსაც შეუძლია გახდეს მოდარაჯე, ვირთხების დამჭერი, ან მონადირე, რომელსაც წყლიდან მოკლული ნანადირევი ამოაქვს. მას წარმატებით იყენებენ, როგორც მწყემს ძაღლსაც. ირლანდიაში დღესაც დაჰყავთ მუშა კერი-ბლუ ტერიერები ვირთხების გასანადგურებლად და კურდღლებზე სანადიროდ. კერი-ბლუ ტერიერი კარგად უძლებს სიცივეს და ქალაქის პირობებში ცხოვრებას, სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა. აქვს რბილი, აბრეშუმისებრი, ხშირი ბალანი, რომელსაც განსაკუთრებული მოვლა ს სჭირდება. ბალანი ფარავს დიდ თათებსაც. აქვს გრძელი თავი ძლიერი ყბებით და ძლიერი კისერი. ბალნის სისქეზე ყველაზე კარგად მეტყველებს ბანჯგვლიანი წვერი.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე:
***კერი-ბლუ ტერიერი***

* კერი-ბლუ ტერიერი (ინგლისური)
**ანტონ კელენჯერიძე** (დ. 26 იანვარი, 1904/1905, სოფ. ვანი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მარტი, 1997) — ქართველი ჟურნალისტი.

1922 წელს დაამთავრა თბილისის II გიმნაზია, ხოლო 1930 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, 1949 წელს — მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი.

1923–1942 წლებში მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტში" რეპორტიორად, პ/მგ მდივნად. 1942–1949 წლებში — გაზეთ „საბჭოთა აჭარის" რედაქტორად. იყო „მთავლიტის" უფროსი (1950). 1951–1956 წლებში საქართველოს სსრ რადიოკომიტეტის თავმჯდომარე. 1956–1961 წლებში საქტელერადიოკომიტეტის პირველი თავმჯდომარე. 1961–1983 წლებში თბილისში ვ. ი. ლენინის მუზეუმის დირექტორი. 1996 წლამდე ტელევიზიის საფონდო განყოფილების გამგე. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

ჯილდოები
--------

* 1976 — საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი
* 1996 — ღირსების ორდენი (ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ხანგრძლივი ნაყოფიერი მუშაობისათვის)

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ანტონ კელენჯერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
* ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
* ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)

სქოლიო
------

1. ↑  ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
**კოგის შტატი** (ინგლ. Kogi State) — შტატი ნიგერიის ცენტრში. ხალხში მას ეძახიან შეერთების შტატს, რადგანაც შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი, ქალაქი ლოკოჯა, თანამედროვე ნიგერიის პირველი ადმინისტრაციული ცენტრია, რომელიც მდებარეობს მდინარეების ნიგერის და ბენუეს შეერთების ადგილას.

* ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლოკოჯა.
* ფართობი — 29 833 კმ², მოსახლეობა — 3 314 043 ადამიანი (2006).

ისტორია
-------

კოგის შტატი შეიქმნა 1991 წლის 27 აგვისტოს კვარის და ბენუეს შტატების ნაწილებისაგან.

მოსახლეობა
----------

დეღეისათვის შტატში ცხოვრობენ შემდეგი ეთნიკური ჯგუფები: იგალა, ებირა, ოკუნი (იორუბას მონათესავე ხალხი) და ბასა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
----------------------

კოგის შტატი დაყოფილია 21 თვითმმართველობის რაიონად.

ტრანსპორტი და კომუნიკაციები
---------------------------

კოგის შტატი დედაქალაქის ფედერალურ ტერიტორიას აკავშირებს სამხრეთის 22 შტატთან. დედაქალაქის ფედერალურ ტერიტორიასთან უშუალო სიახლოვის გამო, ქალაქ აბუჯის საერთაშორისო აეროპორტი ემსახურება შიდა და საერთაშორისო რეისებს. შტატში ასევე კარგად არის განვითარებული სატელეკომუნიკაციო მომსახურება.

ტურიზმი
-------

კოგის შტატი, თავისი უნიკალური გეოგრაფიული მდებარეობის გამო, ტურისტებს სთავაზობს დასვენების მრავალფეროვან შესაძლებლობებს. ესაა ველური ბუნების დათვალიერება, ასევე ისტორიული და კულტურული ძეგლები. ქვეყნის დედაქალაქ აბუჯიდან სულ რაღაც 2 სთ-ის სავალ მანძილზე ტურისტებს შეუძლიათ დაგეგმონ ერთდღიანი მარშრუტები მათ მიერ დაინტერესებულ ადგილებში. შტატის მთავარი ღირსშესანიშნაობებია კოლონიალური პერიოდის ძეგლები, როგორებიცაა, მაგალითად, ლორდ ლუგარდის სახლი, მდინარეების — ნიგერის და ბენუეს შეერთების ადგილი, ოგიდი (Ogidi) (აფრიკული ქალაქი არაჩვეულებრივი ფორმის კლდოვანი ქვებით (Igneous Rock) და ტრადიციული წარმოებით).

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* შტატის ოფიციალური საიტი

სქოლიო
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
3. ↑  Population by State and Sex. population.gov.ng

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
 ნიგერიის შტატები |
| --- |
|  |
| 
აბია **·**  ადამავა **·**  აკვა-იბომი **·**  ანამბრა **·**  ბაიელსა **·**  ბაუჩი **·**  ბენუე **·**  ბორნო **·**  გომბე **·**  დელტა **·** ებონიი  **·** ედო  **·** ეკიტი  **·**  ენუგუ **·**  ზამფარა **·**  იმო **·**  იობე **·**  კადუნა **·**  კანო **·**  კატსინა **·**  კები **·**  კვარა **·**  კოგი **·**  კროს-რივერი **·**  ლაგოსი **·**  ნასარავა **·**  ნიგერი **·**  ოგუნი  **·** ოიო  **·** ონდო **·** ოსუნი  **·** პლატო  **·** რივერსი  **·** სოკოტო  **·** ტარაბა  **·**  ჯიგავა |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | არ უნდა აგვერიოს შემდეგ მნიშვნელობა(ებ)ში: **კოდალასნაირნი.** |

**კოდალასებრნი** (ლათ. Picidae) — ფრინველების ოჯახი კოდალასნაირთა რიგისა. აერთიანებს ტანად საშუალო და მომცრო (8-50 სმ-მდე) ფრინველებს. ნაირგვარი, მკვეთრი შეფერილობა აქვთ. თავი ზემოდან და ზოგჯერ ბოლოსქვეშა ბუმბულიც წითელია. ბუმბულსაფარველი უხეშია. საჭის ბუმბული მოქნილი და მაგარღერძიანია. ფრთა ფართოა, ბოლოში მომრგვალებული. თავის ქალა დიდი და მაგარია. სწორი ნისკარტი დაფარულია სქელი საფარველით და ბოლოში სატეხისებურადაა წამახვილებული. ჭიისმაგვარი გრძელი ენის წაწვრილებულ ბოლოზე ჯაგრისებური გამონაზარდები აქვთ. მოკლე ფეხებზე 2 თითი წინ, ორიც უკანაა მიმართული, ზედ მოხრილი, ბასრი ბრჭყალებია. კოდალასებრთა უმრავლესობა ტყეში ცხოვრობს, კარგად ცოცავენ ხის ღეროებსა და ტოტებზე. სატეხისებური ნისკარტით ტეხენ ქერქს, საიდანაც გრძელი, წვეტიანი ენით ამოჰყავთ სხვა ფრინველებისათვის მიუწვდომელი მწერები და მათი მატლები. ჩვეულებრივად ბუდობენ ხის ფუღუროში. მრავლდებიან წელიწადში ერთხელ. კოდალასებრნი გავრცელებულია ტყეებსა და ბუჩქნარებში ყველგან, გარდა ავსტრალიის, მადაგასკარისა და პოლინეზიის კუნძულებისა. ოჯახში 36-45 გვარი და 224-მდე სახეობაა, ამათგან საქართველოში გვხვდება 4 გვარის 8 სახეობა. კოდალასებრნი სასარგებლო ფირნველია.

ლიტერატურა
----------

* *კუტუბიძე მ.*, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ. 1980. — გვ. 568.
**კაბო-დე-ჰორნის ბიოსფერული რეზერვი** – მდებარეობს ჩილეს უკიდურეს სამხრეთში და მოიცავს კუნძულოვან, ტყიან ტერიტორიას. მისი არეალი დაახლოებით 49,000 კმ²-ზე ვრცელდება. ყველა ბიოსფერული ზონა მოიცავს შემდეგ არეებს: ზონის ბირთვი (მნიშვნელოვანი ინფრასტრუქტურის გარეშე), ბუფერუი ზონა (მწირად განვითარებული) და შუალედური ზონა (ტრადიციული განვითარებით). ამ შემთხვევაში ზონის ბირთვი შექმნილია ალბერტო-დე-აგოსტინის ეროვნული პარკის და კაბო-დე-ჰორნის ეროვნული პარკის ბაზაზე, რომლებიც მკაცრადაა დაცული ჩილეს კანონმდებლობით და ბიოსფერული რეზერვის სტატუსის გამო არ შეიძლება განვითარდეს საცხოვრებელი ინფრასტრუქტურა.

კაბო-დე-ჰორნის ბიოსფერული რეზერვატი იმართბა საბჭოს მიერ რომელშიც რეგიონალური ხელმძღვანელები არიან წარმოდგენილი და შეიცავს საზოგადოებრივ მომსახურეობებსა და ადგილობრივ ორგანიზაციებს. რეზერვის მეცნიერთა საკონსულტაციო საბჭო იმართება ომორის ეთნობოტანიკური პარკის - მაგალიანესის უნივერსიტეტის მიერ. ჰორნის კონცხის არქიპელაგზე დაცულია მსოფლიოს ხავსების მრავალფეროვნების 5%. როგორც მსოფლიოს ერთ-ერთი უკანასკნელი ველური ბუნება , რეზერვატი ტურიზმის განვითარების, ტოქსიკური ნარჩენების და ორაგულის რეწვის საფრთხის წინაშე დგას.

სქოლიო
------

1. ↑  Rozzi, R. F. Massardo, C.B. Anderson, A. Berghoefer, A. Mansilla, M. Mansilla and J. Plana (2006). კაბო-დე-ჰორნის ბიოსფერული რეზერვატი.
2. ↑  Mittermeier, R. A. C. Mittermeier, P. Robles-Gil, J. Pilgrim, G. Fonseca, T. Brook, and W. Konstant. 2002. მსოფლიოს უკანასკნელი ველური ადგილი. ვაშინგტონი, აშშ.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* კაბო-დე-ჰორნის ბიოსფერული რეზერვი დაარქივებული 2006-10-09 საიტზე Wayback Machine.
* ომორის ეთნობოტანიკური პარკი დაარქივებული 2007-12-27 საიტზე Wayback Machine.
* UNT ჩილეს პროგრამების ოფისი[*მკვდარი ბმული*]
* ომორა სუბ-ატლანტიკური კვლევის კავშირი


|  |  |
| --- | --- |
| ჩილეს დროშა | *ეს სტატია ჩილეს და ჩილელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
ფაილი:Ashwatthama uses Narayanastra.jpg
**აშვატჰამა (დრაუნი)** - ინდური ეპოსის "მაჰაბჰარატას" პერსონაჟი. გურუ დრუნას შვილი და ბრძენი ბჰარადვაჯას შვილიშვილი. კურუკშეტრას ომის დროს კაურავების მხარეს პანდავების წინააღმდეგ იბრძოდა. კრიშნას წყევლის გამო უკვდავება მოიპოვა. მისი სიკვდილის შესახებ გავრცელებული ჭორები მამამისის სიკვდილის მიზეზი გახდა, რის შემდეგაც განრისხებულმა პანდავას ლაშქრის დიდი ნაწილი გაანადგურა. მისი სახელი "ცხენისმაგვარ წმინდა ხმას" ნიშნავს.

ბიოგრაფია
---------

### ყრმობა

აშვატჰამა დრონაჩარიას და კრიპის შვილი იყო. დრონა მის დაბადებამდე ბევრს ლოცულობდა და მედიტირებდა, რომ შივას მისთვის შივსსნაირი სიმამაცის შვილი გამოეგზავნა. აშვატჰამა შუბლზე ძვირფასი ქვით დაიბადა, რაც მას ძალაუფლებას აძლევდა ადამიანებზე დაბალი ყველა ცოცხალ არსებაზე; იცავს შიმშილის, წყურვილისა და დაღლილობისგან. მიუხედავად იმისა, რომ დრონაჩარია სამხედრო ხელოვნებაში გაწაფული იყო ის უბრალოდ, ღარიბულად ცხოვრობდა. შედეგად, აშვატჰამას რთული ბავშვობა ჰქონდა - მის ოჯახს ხშირად რძის ყიდვაც კი არ შეეძლო. ოჯახისთვის უკეთესი ცხოვრების ძიებაში დრონა პანჩალის სამეფოში წავიდა, რათა დახმარება ეთხოვა თავის ყოფილ თანაკლასელს და მეგობარს დრუპადას, მაგრამ დრუპადამ ის დამამცირებლად გამოაგდო სიტყვებით "მეფე და მათხოვარი ვერ იმეგობრებენ". ამის შემდეგ დრონას გასაჭირის დანახვაზე, კრიპაჩარიამ დრონა ჰასტინაპურში მოიწვია, სადაც ის მომავალი მტრების - პანდავების და კაურავების მასწავლებელი გახდა, აშვატჰამა მათთან ერთად სწავლობდა სამხედრო ხელოვნებას. 

### კურუკშეტრას ომი

ჰაშტინაპურას მეფემ გასაჭირში დრონას და მის ოჯახს დაეხმარა და ისინი მის, ანუ კაურავების მხარეზე იყვნენ. პმამდე აშვატჰამამ მამას გამარჯვებაზე დაელოცა, მაგრამ მამამ უთხრა, რომ დალოცვის მაგივრად ომი სიძლიერით მოეგო. მან მოკლა ანჯანაპარვარი და სცადა არჯუმას დამარცხება, მაგრამ ამაოდ. ბჰიშმას სიკვდილის შემდეგ აშვატჰამა კაურავების მთავარი გენერალი ხდება. 

კრიშნა და ბჰიმა იციან, რომ დაუსუსტებელი დრონას მოკვლა შეუძლებელია და აშვატჰამას სიკვდილის ჭორს ავრცელებენ (დეტალები განსხვავდება პოემის ვერსიის მიხედვით). დამწუხრებულ დრონას შვილის სულისთვის მედიტაციის დროს კლავენ. განრისხებული აშვატჰანა პანდავების წინააღმდეგ უძლიერეს ღვთაებრივ იარაღს იყენებს, თუმცა კრიშნას დახმარებით პანდავები ცოცხლები რჩებიან - იარაღი არ ავნებს შეუიარაღებლებს და პანდავები იარაღს ყრიან, იარაღის მეორედ გამოყენება კი არ შეიძლება. შემდგომში ის პანდავას ჯარის დიდ ნაწილს, მათ შორის მამამისის მკვლელს, მათვე ბანაკში კლავს. 

კაურავას ლაშქრიდან მხოლოდ სამი ცოცხალი რჩება, მათ შორის აშვატჰამა. პანდავები იგებენ მომხდარის შესახებ და დრონას შვილზე შურისძიებას აპირებენ. ისინი ერთმანეთს მდინარის ნაპირას ხვდებიან და ერთმანეთის მოკვლას აპირებენ, მაგრამ კრიშნა ორივეს ჯადოსნური იარაღის უკან დახევის უბრძანებს. პანდავა არჯუნა უკან იხევს, მაგრამ აშვატჰამამ არ იცის იარაღის გაბრუნება. გაბრუნების მაგივრად ის ცდილობს გამარჯვებული პანდავების შტოს გაწყვეტას ორსული ქალის მუცელში დამიზნებით. კრიშნა ბავშვს არჩენს და მას წყევლის - ის ბევრ განსაცდელს გამოივლის, კანი დაუდნება, მაგრამ მაინც ვერასდროს ვერ მოკვდება სამყაროს დასრულებამდე.

წყაროემი
--------

1. 
2. 
3. 
4. 
5.
**ანტონიუ მანუელ მაშკარენიაშ გომეშ მონტეირო** (პორტ. *António Manuel Mascarenhas Gomes Monteiro*; დ. 16 თებერვალი 1944, სანტა-კატარინა, კაბო-ვერდე — გ. 16 სექტემბერი, 2016, პრაია, კაბო-ვერდე) — კაბო-ვერდეს სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, პრეზიდენტი 1991 წლის 22 მარტიდან 2001 წლის 22 მარტამდე.

მიიღო სამართლის დიპლომი ლევენის კათოლიკურ სკოლაში (ბელგია). 70-იან წლებში დააარსა კაბო-ვერდეს ადვოკატთა ასოციაცია.

* 1977–1980 წლებში ეკავა კაბო-ვერდეს ეროვნული ასამბლეის გენერალური მდივნის თანამდებობა.
* 1980–1990 წლებში იყო უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე.

1991 წელს გახდა კაბო-ვერდეს პირველი დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტი. კანდიდატად წარადგინა პოლიტიკურმა პარტიამ მოძრაობა დემოკრატიისათვის, დაამარცხა არისტიდიშ პერეირა, ხელახლა აირჩიეს 1996 წელს. 1992 წელს მონაწილეობდა ანგოლაში კეთილი ნების მისიაში, მას შემდეგ, რაც 1992 წელს ქვეყანაში პირველად ჩატარდა თავისუფალი საპრეზიდენტო არჩევნები. 1994 წელს ხელი მოაწერა ლუსაკის პროტოკოლს, რომლის მიხედვითაც დამყარდა მშვიდობა ანგოლაში.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* დაარქივებული 2008-05-16 საიტზე Wayback Machine.


|
|  |
|
| წინამორბედი:არისტიდიშ პერეირა | **კაბო-ვერდეს პრეზიდენტი**1991 – 2001  | შემდეგი:პედრუ პირეში |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კაბო-ვერდეს პრეზიდენტები |
| --- |
|  |
| 
* არისტიდიშ პერეირა
* ანტონიუ მონტეირო
* პედრუ პირეში
* ჟორჟ კარლუშ ფონსეკა
* ჟოზე მარია ნევეში
 |

 |
**კაბიმასი** (ესპ. Cabimas) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში, სულიას შტატში. მდებარეობს მარაკაიბოს ტბის სანაპიროზე. 2007 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 268 006 ადამიანს შეადგენს.

1900-იან წლებამდე, ცნობილი იყო რომ ვენესუელა ფლობდა კომერციული რაოდენობის ნავთობს. ერთ-ერთი უმთავრესი აღმოჩენა იყო „სუმაკე 1"-ის საბადო 1914 წელს, მანე-გრანდეს არეალში, კაბიმასიდან 80 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით. 1922 წელს ქალაქში გაბურღეს საბადო „ბაროსო 2", რითაც ვენესუელის თანამედროვე ისტორიაში ნავთობის უდიდესი საბადოს ფუნქციონირება დაიწყო.

კაბიმასი დღემდე რჩება ქვეყნის მნიშვნელოვან ნავთობგადამამუშავებლად, რომელიც აქ ქვეყნის უდიდესი — მარაკაიბოს ტბის გარშემო ტერიტორიებიდან და ფსკერზე არსებული საბადოებიდან შემოდის. ასევე იზრდება სხვა საბადოების მნიშვნელობაც, რომლებიც ძირითადად ვენესუელის აღმოსავლეთშია განლაგებული.

კაბიმასი 1758 წელს ცისტერიენელმა ბერებმა დააარსეს.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* ვენესუელის ქალაქების სია

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-09-28 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო
------

1. ↑   (Spanish)
2. ↑  The Royal Dutch ­ Shell Group of Companies in Venezuela, 1913-1922.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-10-13. ციტირების თარიღი: 2011-10-10.
**კაბინდა** (პორტ. Cabinda) — ქალაქი ანგოლაში, კაბინდის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 24 მეტრ სიმაღლეზე. მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს — 399 427 ადამიანს.

კაბინდაში მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი. 2010 წელს ქალაქში ჩატარდა აფრიკის ერთა თასის ტურნირი ფეხბურთში.

კლიმატი
-------

კლიმატი ტროპიკულია. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურაა — 24,6 °С. ნალექების წლიური ჯამია — 958 მმ. მათი ყველაზე უფრო დიდი რაოდენობა მოდის თებერვლიდან აპრილის ჩათვლით, ყველაზე უფრო ცოტა — ივნისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ქარის წლის საშუალო სიჩქარეა — 3,8 მ/წმ.

ისტორია
-------

1521 წელს ქალაქ კაბინდაში შეიქმნა დიოცეზი, რომელსაც მართავდა ეპისკოპოსი ენრიკე, აფონსუს ვაჟი, კონგოს სამეფოს მმართველი, რომელიც გახდა პირველი აფრიკელი ეპისკოპოსი თვით აფრიკელთა რიგებიდან.

თანამედროვე კაბინდა აშენდა როგორც სოფელი 1883 წელს. მისი უბის გასწვრივი ადგილმდებარეობა იყო საკმაოდ მოხერხებული და ეხმარებოდა ვაჭრობის წარმოებას. ქალაქის სტატუსი კაბინდამ მიიღო 1956 წლის 28 მაისს. 1960 წელს იწყება კომერციული საქმიანობის და პორტის განვითარება, საზოგადოებრივი შენობების, საცხოვრებელი კვარტლების და საავტომობილო გზების მშენებლობა.

სქოლიო
------

1. ↑  ამინდის ბაზა: კაბინდა. weatherbase.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-23. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
2. ↑  ქალაქი კაბინდა — მოსახლეობა. World Gazetteer.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-23. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
3. 1 2 3 4  კაბინდის პროვინცია.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-23. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
4. ↑  Cabinda do Maiombe e do petróleo. Jornal dos Desportos (10 იანვარი 2010).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-23. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.
5. 1 2 3  კაბინდა — კლიმატი. Gaisma.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-23. ციტირების თარიღი: 2011-03-12.

|  |  |
| --- | --- |
| ანგოლის დროშა | *ეს სტატია ანგოლისა და ანგოლელების შესახებ ჯერჯერობით ესკიზია. თქვენ შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ მის შევსებაში.* |
პროვინციები (დო) იყო კორეის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები კორიოს დინასტიის მმართველობიდან, მას წინ უძღოდა დაყოფა „ჩუ" და „მოკი", რომელმაც სათავე სილას პერიოდში დაიდო.

ისტორია
-------

სილას სახელმწფოს არსებობისას, 668-935 წლებში, კორეა ცხრა „ჩუდ" იყო დაყოფილი. სიტყვა ჩუ ჩინური ენიდანაა გადმოსული, რომელშიც ის პროვინციის აღმნიშვნელად გამოიყენება. ძველ კორეაში ეს სიტყვა აღნიშნავდა როგორც პროვინციებს, ასევე პროვინციათა დედაქალაქებს.

935-936 წლებში, როცა კორიომ სილა და პექჩე დაიპყრო, ახალი სამეფო დაიყო ერთ სამეფო და თორმეტ ადმინისტრაციულ რაიონად, რომელიც შემდგომში ათ პროვინციად („დო") იქნა დაყოფილი. 1009 წელს სამეფოში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად გაჩნდა ხუთი პროვინცია და ორი რაიონი, ხოლო სამეფო რაიონი კვლავ შენარჩუნდა. სახელი „დო" ნასესხებია ჩინურისგან.

1392 წლიდან ქვეყანის მართვა ჩოსონის დინასტიამ დაიწყო და 1413 წელს, კორეა კვლავ რვა პროვინციად დაიყო. პროვიციათა საზღვრები მთლიანობაში ემთხვეოდა კორეის გეოგრაფიულ და დიალექტურ რეგიონებს. ახლა ისინი ცნობილია კორეის რვა პროვინციის სახელით. 1895 წელს, კაბოს რეფორმის შემდეგ, ქვეყანა დაიყო ოცდასამ რაიონად („ბუ"), რომელიც შემდეგ ცამეტ პროვინციად იქცა.

კოგურიოს პროვინციები
--------------------

892 წელს კიონ ჰვონმა დააარსა სამეფო, რომელიც დღეს ჰუპექჩეს სახელითაა ცნობილი (სილას სამხრეთ-დასავლეთით). 918 წელს კი მეფე ვანგონმა კორიოს სამეფო დააარსა (დედაქალაქის ჩრდილო-დასავლეთით). 935 წელს კორიომ დაიპყრო სილას დარჩენილი ნაწილი და 936-ში კი ჰუპექჩე. სონაკი ძალიან გაიზარდა და კოგურიო დაერქვა. ტეჩომ კოგურიოს სამეფოს ტერიტორიის დაპყრობით კორიო გააფართოვა კორეის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთამდე. კედელი იყო აშენებული მდინარე იალუცზიანის ჩრდილო-დასავლეთიდან იაპონიის ზღვამდე სამხრეთ-აღმოსავლეთით, კოგურიოსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთის ტერიტორიების საზღვართან.

ქვეყნას ერთი დედაქალაქი და სამი ქალაქი ჰქონდა: ტონგიონი - თანამედროვე კიონჯუ და სილას ყოფილი დედაქალაქი, ნამიონი - სეული და სოიონი - ფხენიანი.

თავიდანვე ქვეყანა გაყოფილი იყო ერთ სამეფო და თორმეტ ადმინისტრაციულ რაიონად.

მალევე თორმეტი რაიონი ათ პროვინციად გადანაწილდა. კვანედო მოიცავდა შემდეგ რაიონებს: იანჯუ, ჰვანჯუ, კვანჯუ და ჰედუ; ჩონვონდოში შედიოდა ჩონჯუ და ჩჰუნჩონი; ჰანამდო შეცვალა კონჯუმ; კანამდო გახდა ჩონჯუ; იონამდო - სანჯუ; სანამდო - ჩინჯუ და ჰეიანდო ჩაანაცვლა ნაჯუ და სონჯუ; დანარჩენი სამი პროვინცია იყო იონდონდო, პანბანდო და პესოდო.

1009 წელს ათი პროვინცია შეიცვალა ხუთად და ორ ოლქად.

ჩოსონის პროვინციები
-------------------

1413 წელს, კორეა, რომელსაც იმ დროს *ჩოსონი* ეწოდებოდა, დაყოფილი იყო რვა პროვინციად: 

1895 წელს, კორეა დაიყო ოცდასამ რაიონად, რომელთაგან თითოეულს საკუთარი დედაქალაქის სახელი დაერქვა. მიუხედავდ ამისა, მომდევნო წელს პროვინციების სისტემა კვლავ იქნა აღდგენილი.

1896 წელს, პროვინციების სისტემა აღდგა და მანდ 1945 წლამდე იარსება. ხუთი პროვინცია კი სამხრეთ და ჩრდილოეთ ნაწილებად გაიყო: *ჩოლადო*, *ჰამგიონდო*, *პჰიონანდო*, *კიონსანდო* და *ჩჰუნჩჰონდო*.

ცამეტი პროვინცია: კანვონდო, კიონგიდო და სხვა.

ლიტერატურა
----------

* Nahm, Andrew. Korea: Tradition and Transformation - A History of the Korean People. — Hollym International, 1988.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* სამხრეთ კორეის რუკა
* ჩრდილოეთ კორეის რუკა
**კაშინის ხიდი** (რუს. Кашин мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 23,9 მეტრი, სიგანე - 16 მ.

მდებარეობა
----------

ხიდი მდებარეობს რიმსკი-კორსაკოვის პროსპექტის გაგრძელებაზე. 

ხიდთან ახლოს მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარი.

დინების ზემოთში მდებარეობს სტარო-ნიკოლსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ სავაჭრო ხიდი. 

უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია", „სენის მეოდანი" და „სპასკაია".

სახელწოდება
-----------

1789 წლიდან ხიდს ეწოდებოდა ნიკოლაევის ან ნიკოლსკის ხიდი, მის სიახლოვეს სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის საზღვაო ტაძრის მდებარეობის გამო. 1795 წიდან ხიდს ეწოდება კაშინის ხიდი ახლოს მდებარე კაშინის სასმელი სახლის მდებარეობის გამო, რომელმაც თავის მხრივ სახელწოდება სახლის მფლობელის გვარისაგან მიიღო.

ისტორია
-------

კაშინის ხიდი ააგეს 1783-1787 წლებში კრიუკვის არხზე მდებარე ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. იგი იყო ხის და სამმალიანი, ცენტრალური მალა კი იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია.

1839-1840 წლებში გახსნადი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით. 1863 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1898 წელს ქალაქის სამმართველომ გადაწყვიტა შეეცვალა ხიდის ხის მასალა რკინით, მაგრამ ამ ეტაპზე პროექტი ვერ განხორციელდა. 

1930-1932 წლებში არხზე გადეს ერთმალიანი თაღოვანი ქვის ხიდი. ხიდის პროექტი შეიმუშავა ხიდების სამმართველოს საპროექტო განყოფილებამ (არქიტექტორი კ. მ. დმიტრიევი, ინჟნერი ფ. კ. კუზნეცოვი). სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინრები პ. პ. სტეპნოვი და პ. ა. ჟუკოვი.

ლიტერატურა
----------

* Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
* Тумилович Е. В. Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* Кашин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ხ • გ • რ
კრიუკოვის არხის ხიდები |
| --- |
|  |
| 
* მოსაზღვრე ხიდი
* სტარო-ნიკოლსკის ხიდი
* კაშინის ხიდი
* სავაჭრო ხიდი
* დეკაბრისტების ხიდი
* მატვეევის ხიდი
 |

 |
უზენაესი საიმპერიო სასამართლოს სხდომა, 1750
**იმპერიის კამერალური სასამართლო** (გერმ. Reichskammergericht) — საღვთო რომის იმპერიის უმაღლესი სასამართო ორგანო, რომელიც შეიქმნა „საიმპერიო რეფორმის" ფარგლებში, 1495 წელს. სასამართლოს შტაბ-ბინა მდებარეობდა ქალაქ ვეცლარში.

იმპერიის კამერალური სასამართლო განიხილავდა უდაბლესი ინსტანტიების სასამართლოების გადაწყვეტილებების აპელაციებსა და კასაციებს, ასევე დავებს იმპერიის სუბიექტებს შორის (საერო და საეკლესიო სამთავროები, იმპერიის რაინდები, თავისუფალი ქალაქები), იმპერიაში შემავალი სახელმწიფოების წარჩინებული წოდებების წარმომადგენლებსა და მონარქებს შორის, აგრეთვე საჩივრებს იმპერატორის მოქმედებებზე. სასამართლოს იურისდიქციიდან გამოირიცხა დავები მთავრებთან, რომლებსაც ჰქონდათ პრივილეგია **non appellando** (იმპერიის ორგანოებში მათი მოქმედებების გასაჩივრების აკრძალვა, მაგალითად — ავსტრიის ერცჰერცოგები 1453 წლიდან, კურფიურსტები 1648 წლიდან), ასევე სისხლის სამართლის საქმეები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ირღვეოდა საბაზო პროცესუალური ნორმები.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* იმპერიის კამერალური სასამართლოს სამეცნიერო-კვლევითი საზოგადოება
* იმპერიის კამერალური სასამართლოს მუზეუმი და კვლევითი ცენტრი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
დელეგატები აწერენ ხელს დაზავების ხელშეკრულებას პანმუნჯომში
**კორეის დაზავების ხელშეკრულება** — კორეის ომის შესაწყვეტად დადებული დაზავების ხელშეკრულება. მას ხელი მოაწერეს ერთის მხრივ გაერთიანებული ერების სარდლობის წარმომადგენელმა ამერიკის შეერთებული შტატების არმიის გენერალ-ლეიტენანტმა უილიამ კელიმ ხოლო მეორეს მხრივ კორეის სახალხო არმიის და ჩინეთის მოხალისეთა სახალხო არმიის წარმომადგენელმა ჩრდილო კორეელმა გენერალმა ნამ ირმა. ხელშეკრულებას ხელი 1953 წლის, 27 ივლისს მოეწერა. მისი მიზანია „კორეაში პრობლემის საბოლოო მშვიდობიანი გადაწყვეტილების მიღწევამდე შეიარაღებული დაპირისპირების სრული შეწყვეტა". ამ ხელშეკრულების საფუძველზე შეიქმნა კორეის დემილიტარიზებული ზონა, რომელიც დაახლოებით 38-ე პარალელზე გადის.

იხილეთ აგრეთვე
--------------

* საერთაშორისო სამართალი

ლიტერატურა
----------

* Watry, David M. (2014). *Diplomacy at the Brink: Eisenhower, Churchill, and Eden in the Cold War*. ბატონ-რუჟი:  Louisiana State University Press. ISBN 978-0807157183.

სქოლიო
------

1. ↑  Document for July 27th: Armistce Agreement for the Restoration of the South Korean State.  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 October 2012. ციტირების თარიღი: 13 December 2012.
2. ↑  Korean War Armistice Agreement. *FindLaw*. Thomson Reuters (27 July 1953).  დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 May 2009. ციტირების თარიღი: 5 March 2014.
ირლანდიის ეროვნული (სააბატოს) თეატრი. ექსტერიერი.
**ირლანდიის ეროვნული თეატრი** (ირლ. Amharclann Náisiúnta na hÉireann, ინგლ. National Theatre of Ireland), *სააბატოს თეატრი* (ირლ. Amharclann na Mainistreach, ინგლ. Abbey Theatre) — თეატრი ქალაქ დუბლინში, ირლანდიის ერთ-ერთი წამყვანი კულტურული დაწესებულება. 

ირლანდიური სალიტერატურო თეატრის სახელწოდებით დააფუძნეს 1899 წელს უილიამ ბატლერ იეიტსმა და ლედი აუგუსტა გრეგორიმ, რომლებიც 1904 წლიდან თანამშრომლობდნენ დრამატურგ ჯონ მილინგტონ სინგთან. ამ დროისათვის თეატრის დასი გადავიდა განახლებულ შენობაში სააბატოს ქუჩაზე (აქედან მომდინარეობს სახელწოდება „სააბატოს თეატრი"). იდგმებოდა როგორც ორიგინალური პიესები, ასევე შონ ო’კეისისა და სხვათა ნაწარმოებები. მნიშვნელოვანი პრემიერები იყო სინგის „დასავლეთ სამყაროს ფლეიბოი" (1907) და ო’კეისის „გუთანი და ვარსკვლავები" (1926). 1924 წელს სააბატოს თეატრი გახდა სახელმწიფოს მიერ სუბსიდირებული პირველი თეატრი ინგლისურენოვან სამყაროში. 1951 წელს თეატრის თავდაპირველი შენობა ხანძარმა იმსხვერპლა. 1966 წელს ახალი თეატრი ააგეს.

რესურსები ინტერნეტში
--------------------

* ირლანდიის ეროვნული თეატრი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)